Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Δύο

Η Προφητική Συνένωση: Από τη Διαίρεση του Αρχαίου Ισραήλ έως το Τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η μαρτυρία της ανταρσίας του Ιεροβοάμ είναι επίσης η ιστορία της διαίρεσης του αρχαίου Ισραήλ σε δύο έθνη. Το βόρειο βασίλειο, αποτελούμενο από δέκα φυλές, ήταν γνωστό ως Ισραήλ, ή μερικές φορές ως Εφραΐμ, και το νότιο βασίλειο ήταν γνωστό ως Ιούδας. Κατά τον καιρό του Ιεζεκιήλ, το βασίλειο είχε ήδη γίνει δύο βασίλεια επί πολλά έτη, και στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο δόθηκε στον Ιεζεκιήλ μια προφητεία που προσδιόριζε ότι τα δύο βασίλεια θα γίνονταν και πάλι ένα έθνος. Η προφητεία εκείνη εκπληρώθηκε στην αρχική ιστορία του θηρίου της γης (των Ηνωμένων Πολιτειών) και εκπληρώνεται για τελευταία φορά στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Η ανταρσία του Ιεροβοάμ κατά τον καιρό που ο Ισραήλ διαιρέθηκε σε δύο βασίλεια, αντιπροσωπεύει μια ανταρσία στην αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και επίσης στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ανταρσία στην αρχή και στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνει την ένωση δύο βασιλείων. Το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όπως επανειλημμένως παρατίθεται από τα συγγράμματα της Αδελφής Γουάιτ στα παρόντα άρθρα, αντιπροσωπεύει δύο κλήσεις προς τις εκκλησίες. Τα δύο έθνη που ενώνονται κατά την ώρα της κρίσεως του νόμου της Κυριακής είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και το άλλο ποίμνιο του Θεού που βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα.

Τα δύο έθνη που ενώθηκαν στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν ο Ιούδας και ο Εφραΐμ. Ενώθηκαν όταν οι επιμέρους αγανακτήσεις εναντίον των δύο βασιλείων, αντιστοίχως, έληξαν το 1798 και κατόπιν το 1844. Η λέξη «έτι» στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ μάς επιτρέπει να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτή την εφαρμογή. Η λέξη «έτι» σημαίνει ότι το μήνυμα που ακολουθεί το «έτι» τοποθετείται πάνω από το μήνυμα που προηγήθηκε της λέξεως «έτι».

> Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε πάλιν προς εμέ, λέγων· Συ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν και διά τους υιούς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλην ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάσαν την οικίαν του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς, την μίαν μετά της άλλης, εις μίαν ράβδον· και θέλουσι γείνει μία εν τη χειρί σου. Ιεζεκιήλ 37:15–17.

Ο Ιεζεκιήλ εφαρμόζει την προφητική αρχή της επαναλήψεως και διευρύνσεως όταν λέγει: «ἔτι». Ο Ιεζεκιήλ πρέπει να λάβει δύο ράβδους, μία για τον Ιούδα και μία για τον Εφραΐμ, και να λάβει την προφητεία που εικονίζεται με τις δύο ράβδους και να την τοποθετήσει επάνω από την προηγούμενη προφητεία. Η προηγούμενη προφητική απεικόνιση άρχισε στο πρώτο εδάφιο, όταν ο Ιεζεκιήλ μεταφέρθηκε σε μία κοιλάδα νεκρών ξηρών οστών.

> Ἡ χείρ τοῦ Κυρίου ἦτο ἐπ’ ἐμέ, καὶ μὲ ἐξήγαγεν ἐν πνεύματι Κυρίου καὶ μὲ ἔθεσεν εἰς τὸ μέσον τῆς κοιλάδος, ἥτις ἦτο πλήρης ὀστέων· καὶ μὲ περιήγαγεν κύκλῳ περὶ αὐτά· καὶ ἰδοὺ, ἦσαν πάμπολλα ἐπὶ προσώπου τῆς κοιλάδος, καὶ ἰδοὺ, ἦσαν σφόδρα ξηρά. Καὶ εἶπεν πρὸς ἐμέ· Υἱὲ ἀνθρώπου, δύνανται ταῦτα τὰ ὀστᾶ νὰ ζήσωσι; Καὶ ἀπεκρίθην· Κύριε Θεέ, σὺ γνωρίζεις. Καὶ πάλιν εἶπεν πρὸς ἐμέ· Προφήτευσον ἐπὶ ταῦτα τὰ ὀστᾶ καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτά· Ὦ ὀστᾶ ξηρά, ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς ταῦτα τὰ ὀστᾶ· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω εἰσάγει πνεῦμα εἰς ὑμᾶς, καὶ θέλετε ζήσει· καὶ θέλω ἐπιθέσει ἐφ’ ὑμᾶς νεῦρα, καὶ θέλω ἀναβιβάσει ἐφ’ ὑμᾶς σάρκα, καὶ θέλω σᾶς καλύψει με δέρμα, καὶ θέλω βάλει πνεῦμα εἰς ὑμᾶς, καὶ θέλετε ζήσει· καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος. Καὶ προεφήτευσα καθὼς προσετάχθην· καὶ ἐν ᾧ προεφήτευον, ἔγεινε θόρυβος, καὶ ἰδοὺ σεισμός, καὶ τὰ ὀστᾶ συνῆλθον, ἕκαστον ὀστοῦν πρὸς τὸ ὀστοῦν αὐτοῦ. Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, νεῦρα καὶ σὰρξ ἀνέβησαν ἐπ’ αὐτά, καὶ δέρμα ἐκάλυψεν αὐτὰ ἐπάνω· πνεῦμα ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἐν αὐτοῖς. Τότε εἶπεν πρὸς ἐμέ· Προφήτευσον πρὸς τὸ πνεῦμα, προφήτευσον, υἱὲ ἀνθρώπου, καὶ εἰπὲ πρὸς τὸ πνεῦμα· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἐλθὲ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ὦ πνεῦμα, καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς πεφονευμένους τούτους, διὰ νὰ ζήσωσι. Καὶ προεφήτευσα καθὼς μὲ προσέταξε, καὶ τὸ πνεῦμα εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἔζησαν, καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν, στράτευμα μέγα σφόδρα. Τότε εἶπεν πρὸς ἐμέ· Υἱὲ ἀνθρώπου, τὰ ὀστᾶ ταῦτα εἶναι πᾶς ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ· ἰδοὺ, αὐτοὶ λέγουσιν· Τὰ ὀστᾶ ἡμῶν ἐξηράνθησαν, καὶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν ἀπώλετο· ἡμεῖς ἀπεκόπημεν. Διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, λαέ μου, ἐγὼ θέλω ἀνοίξει τοὺς τάφους ὑμῶν, καὶ θέλω σᾶς ἀναβιβάσει ἐκ τῶν τάφων ὑμῶν, καὶ θέλω σᾶς εἰσαγάγει εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὅταν ἀνοίξω τοὺς τάφους ὑμῶν, λαέ μου, καὶ σᾶς ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων ὑμῶν· καὶ θέλω θέσει τὸ πνεῦμά μου ἐν ὑμῖν, καὶ θέλετε ζήσει, καὶ θέλω σᾶς θέσει εἰς τὴν γῆν ὑμῶν· τότε θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἐλάλησα καὶ ἐξετέλεσα, λέγει Κύριος. Ἰεζεκιὴλ 37:1–14.

Από την ίδια την αρχή αυτών των άρθρων, έχουμε δείξει ότι η κοιλάδα των ξηρών οστών αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, και ότι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο τους κάνει να σταθούν επάνω στα πόδια τους ως μέγα στράτευμα, είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, που ταυτοποιεί το Ισλάμ της τρίτης Ουαί. Η Αδελφή White ταυτοποιεί τα οστά ως τον λαό του Θεού.

> «Αφήνω κάτω την πένα μου και υψώνω την ψυχή μου σε προσευχή, ώστε ο Κύριος να πνεύσει επάνω στον αποστάτη λαό Του, ο οποίος είναι ως ξηρά οστά, για να ζήσουν.» General Conference Bulletin, 4 Φεβρουαρίου 1893.

Έχουμε καταδείξει σε προηγούμενα άρθρα ότι το προφητικό μήνυμα που προσδιόριζε την 18η Ιουλίου 2020 ήταν εσφαλμένο, και ότι η ψευδής εκείνη διακήρυξη σήμανε την άφιξη της πρώτης απογοήτευσης και του χρόνου της βραδύτητας στην παραβολή των δέκα παρθένων. Αν και η διακήρυξη χρόνου ήταν νόμιμη κατά τη Μιλλεριτική περίοδο, μετά το 1844 δεν επρόκειτο να υπάρξει ποτέ ξανά άλλο μήνυμα εξαρτημένο από χρόνο. Όταν το Future for America προέβη στη διακήρυξη της 18ης Ιουλίου 2020, οπισθοδρόμησαν σε μια ιστορία στην οποία η διακήρυξη χρόνου ήταν αποδεκτή, και πράττοντας έτσι αμάρτησαν, και εθανατώθησαν στην πλατεία της μεγάλης πόλεως της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο ένδεκα. Νεκροί στην πλατεία, είχαν τότε ανάγκη να αναστηθούν, καθώς και οι δύο μάρτυρες μετά από τρεισήμισι ημέρες.

> «Τα ξηρά οστά χρειάζονται να πνεύσει επ’ αυτά το Άγιον Πνεύμα του Θεού, ώστε να έλθουν σε ενέργεια, ως διά αναστάσεως εκ νεκρών.» Bible Training School, December 1, 1903.

Σε προηγούμενα άρθρα δείξαμε ότι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο ανασταίνει τους δύο μάρτυρες, είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης Ουαί, και ότι το μήνυμα αυτό είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου των εσχάτων ημερών. Ο Ιεζεκιήλ λέγει: «έτι», και με τον τρόπο αυτό προσδιόρισε ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας που απεικονίζει τη διακήρυξη της Κραυγής του Μεσονυκτίου, δύο ράβδοι, η μία παριστανομένη ως Εφραΐμ και η άλλη ως Ιούδας, επρόκειτο να ενωθούν και να γίνουν ένα έθνος. Η παραβολή των δέκα παρθένων εκπληρώνεται στις έσχατες ημέρες, «κατά γράμμα», όπως εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών. Κατά την περίοδο κατά την οποία η Κραυγή του Μεσονυκτίου εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών, και πάλι κατά την εκπλήρωση των εσχάτων ημερών, «δύο ράβδοι» ενώθηκαν και θα ενωθούν.

Τα δύο ραβδιά αντιπροσώπευαν τα βόρεια (Εφραΐμ) και τα νότια βασίλεια (Ιούδας) του αρχαίου Ισραήλ. Έχουμε επίσης δείξει ότι ο William Miller προτυπωνόταν από τον Ηλία, και ότι κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών της ξηρασίας ο Ηλίας είχε μεταβεί στη χήρα των Σαρεπτών.

> Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς αυτόν, λέγοντας: Σηκώσου, πήγαινε στα Σαρεπτά, που ανήκουν στη Σιδώνα, και κατοίκησε εκεί· ιδού, έχω προστάξει εκεί μια χήρα γυναίκα να σε τρέφει. Και σηκώθηκε και πήγε στα Σαρεπτά. Και όταν ήλθε στην πύλη της πόλεως, ιδού, η χήρα γυναίκα ήταν εκεί και μάζευε ξύλα· και την φώναξε και είπε: Φέρε μου, σε παρακαλώ, λίγο νερό σε ένα σκεύος, για να πιω. Και ενώ εκείνη πήγαινε να το φέρει, της φώναξε και είπε: Φέρε μου, σε παρακαλώ, ένα μικρό κομμάτι ψωμί στο χέρι σου. Και εκείνη είπε: Ζει Κύριος ο Θεός σου, δεν έχω ψωμί, παρά μια χούφτα αλεύρι σε ένα πιθάρι και λίγο λάδι σε μια στάμνα· και ιδού, μαζεύω δύο ξύλα, για να μπω μέσα και να το ετοιμάσω για μένα και για τον γιο μου, ώστε να το φάμε και να πεθάνουμε. Και ο Ηλίας της είπε: Μη φοβάσαι· πήγαινε και κάνε όπως είπες· αλλά από αυτό φτιάξε πρώτα για μένα μια μικρή πίτα και φέρε την σε μένα, και ύστερα φτιάξε για σένα και για τον γιο σου. Διότι έτσι λέγει ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ: Το πιθάρι του αλευριού δεν θα αδειάσει ούτε η στάμνα του λαδιού θα εκλείψει, μέχρι την ημέρα που ο Κύριος θα στείλει βροχή επάνω στη γη. Και εκείνη πήγε και έκανε σύμφωνα με τον λόγο του Ηλία· και αυτή, και εκείνος, και ο οίκος της έφαγαν επί πολλές ημέρες. 1 Βασιλέων 17:8–15.

Οι «πολλές ημέρες» στο χωρίο είναι τα τριάμισι χρόνια κατά τα οποία ο Αχαάβ αναζητούσε τον Ηλία και αντιπροσώπευαν τα χίλια διακόσια εξήντα έτη του παπικού διωγμού. Σχετικά με τις «πολλές ημέρες» του παπικού διωγμού, ο Ιησούς είπε:

> Καὶ ἐὰν μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, δὲν ἠδύνατο νὰ σωθῇ πᾶσα σάρξ· ἀλλὰ διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι θὰ κολοβωθοῦν. Κατὰ Ματθαῖον 24:22.

Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει άμεσα τη διακήρυξη του Ιησού περί «εκείνων των ημερών» ως την περίοδο του παπικού διωγμού.

> «Ο διωγμός της εκκλησίας δεν συνεχίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου των 1260 ετών. Ο Θεός, με έλεος προς τον λαό Του, συντόμευσε τον χρόνο της πύρινης δοκιμασίας τους. Προλέγοντας τη “μεγάλη θλίψη” που επρόκειτο να επέλθει στην εκκλησία, ο Σωτήρας είπε: “Και αν δεν εκολοβώθησαν αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· αλλά διά τους εκλεκτούς θέλουσι κολοβωθή αι ημέραι εκείναι.” Ματθαίος 24:22. Μέσω της επιρροής της Μεταρρύθμισης, ο διωγμός έφθασε στο τέλος του πριν από το 1798.» The Great Controversy, 266, 267.

Οι «πολλές ημέρες» κατά τις οποίες ο Ηλίας συντηρήθηκε από τη χήρα, ήταν επίσης οι «πολλές ημέρες» του παπικού διωγμού που προσδιορίζει ο Δανιήλ.

> Και οι συνετοί μεταξύ του λαού θα διδάξουν πολλούς· όμως θα πέσουν από ρομφαία και από φλόγα, με αιχμαλωσία και με διαρπαγή, επί πολλές ημέρες. Και όταν πέσουν, θα βοηθηθούν με λίγη βοήθεια· αλλά πολλοί θα προσκολληθούν σ’ αυτούς με κολακείες. Και μερικοί από τους συνετούς θα πέσουν, για να δοκιμαστούν, και να καθαριστούν, και να λευκανθούν, έως τον καιρό του τέλους· επειδή αυτό είναι ακόμη για καιρό προσδιορισμένο. Δανιήλ 11:33–35.

Ο «καιρός του τέλους», ο οποίος είναι επίσης ο «ωρισμένος καιρός» στα εδάφια, ήταν το 1798, και σηματοδότησε το τέλος του παπικού διωγμού, καθώς αυτό είχε προτυπωθεί από τον καιρό του Ηλία με τη χήρα των Σαρεπτών. Σε εκείνη την ιστορία η χήρα, η οποία αντιπροσωπεύει μία άγαμη εκκλησία, ταυτοποιήθηκε ως η εκκλησία εν τη ερήμω στο δωδέκατο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκάλυψης. Συνήγε δύο ξύλα, όχι ένα ξύλο ή δέκα ξύλα, αλλά δύο ξύλα. Ο Ιεζεκιήλ έπρεπε να λάβει δύο ξύλα, ένα για το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και ένα για το νότιο βασίλειο του Ισραήλ, και να τα ενώσει, ώστε να γίνουν ένα ξύλο. Αυτά τα δύο βασίλεια είχαν αμφότερα διασκορπισθεί επί δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, αλλά η υπόσχεση του Θεού ήταν ότι θα τα συνάξει. Η γυναίκα συνήγε τα δύο ξύλα που επρόκειτο να ενωθούν, και το έπραττε αυτό «έως της ημέρας καθ’ ην ο Κύριος θέλει δώσει βροχήν επί της γης».

Ἡ ἡμέρα κατά τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἔστειλε «βροχήν» προσδιόριζε τὴν Μεσονύκτιον Κραυγὴν τῆς Μιλλεριτικῆς ἱστορίας, ἥτις ἔφθασε εἰς τὴν κατάληξίν της τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1844, ὅτε ὁ Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἦλθε αἰφνιδίως εἰς τὸν ναὸν τὸν ὁποῖον εἶχε ἀνοικοδομήσει ἀπὸ τοῦ 1798 (τὸ τέλος τῆς πρώτης ἀγανακτήσεως) μέχρι τῆς 22ας Ὀκτωβρίου 1844 (τὸ τέλος τῆς τελευταίας ἀγανακτήσεως). Κατὰ τὴν χρονικὴν ἐκείνην περίοδον, ἐπληρώθη τὸ μήνυμα τῆς Μεσονυκτίου Κραυγῆς, ὡς παρίσταται εἰς τὴν εἰκόνα τῆς κοιλάδος τῶν ὀστέων τοῦ Ἰεζεκιήλ, ὅτε αἱ δύο ῥάβδοι τῶν βορείου καὶ νοτίου βασιλείων ἡνώθησαν διὰ νὰ σχηματίσουν ἓν ἔθνος, μὲ ἕνα βασιλέα, διότι τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1844 ὁ Χριστὸς προσῆλθεν ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς καὶ ἔλαβε βασιλείαν.

> «Η έλευση του Χριστού ως Αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, η οποία προβάλλεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του αυτού γεγονότος· και τούτο παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, την οποία περιέγραψε ο Χριστός στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο κατά Ματθαίον 25». The Great Controversy, 426.

Ο Χριστός παρέλαβε βασιλεία στις 22 Οκτωβρίου 1844, όπως προσδιορίζεται στον Δανιήλ.

> Εἶδον ἐν ταῖς νυκτεριναῖς ὁράσεσιν, καὶ ἰδοὺ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἤρχετο μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν Παλαιὸν τῶν Ἡμερῶν, καὶ παρέστησαν αὐτὸν ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἐξουσία, καὶ δόξα, καὶ βασιλεία, ὥστε πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι νὰ λατρεύωσιν αὐτόν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἶναι ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις δὲν θὰ παρέλθῃ, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ δὲν θὰ καταστραφῇ. Δανιήλ 7:13, 14.

Όταν οι δύο ράβδοι του Ιεζεκιήλ ενωθούν μαζί, θα έχουν έναν βασιλιά επάνω τους.

> Καὶ ὁ δοῦλός μου Δαυὶδ θέλει εἶσθαι βασιλεὺς ἐπ’ αὐτούς, καὶ πάντες θέλουσιν ἔχει ἕνα ποιμένα· θέλουσιν ἔτι περιπατεῖ ἐν ταῖς κρίσεσί μου, καὶ φυλάττει τὰ διατάγματά μου, καὶ ἐκτελεῖ αὐτά. Καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν τῇ γῇ, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς Ἰακὼβ τὸν δοῦλόν μου, ἐν ᾗ κατῴκησαν οἱ πατέρες σας· καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν αὐτῇ, αὐτοὶ καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν καὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ὁ δοῦλός μου Δαυὶδ θέλει εἶσθαι ἄρχων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Ἰεζεκιὴλ 37:24, 25.

Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, και ο βασιλιάς Δαβίδ είναι ο Χριστός, ο οποίος ήλθε ενώπιον του Πατέρα στις 22 Οκτωβρίου 1844 και έλαβε μία βασιλεία που είχε συναχθεί από τις δύο ράβδους του Ισραήλ (του βόρειου βασιλείου) και του Ιούδα (του νότιου βασιλείου). Η διασπορά των δύο βασιλείων έληξε κατά τη διάρκεια των σαράντα έξι ετών από το 1798 έως το 1844, καθώς ο Χριστός ανήγειρε έναν ναό που είχε ερημωθεί και καταπατηθεί. Όταν ανήγειρε τον ναό, τότε ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του ως ο Άγγελος της Διαθήκης, σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία. Ο Ιεζεκιήλ συμφωνεί με αυτό το γεγονός, διότι όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους.

> Καὶ ὁ δοῦλός μου Δαβὶδ θὰ εἶναι βασιλεὺς ἐπ’ αὐτούς, καὶ πάντες θὰ ἔχουν ἕνα ποιμένα· θὰ πορεύωνται ἐπίσης ἐν τοῖς κρίμασί μου, καὶ θὰ φυλάττουν τὰ διατάγματά μου, καὶ θὰ τὰ ἐκτελοῦν. Καὶ θὰ κατοικοῦν ἐν τῇ γῇ τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς τὸν Ἰακὼβ τὸν δοῦλόν μου, ὅπου οἱ πατέρες σας κατῴκησαν· καὶ θὰ κατοικοῦν ἐν αὐτῇ, αὐτοί, καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν, καὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ὁ δοῦλός μου Δαβὶδ θὰ εἶναι ἄρχων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἔτι θὰ συνάψω μετ’ αὐτῶν διαθήκην εἰρήνης· αὕτη θὰ εἶναι διαθήκη αἰώνιος μετ’ αὐτῶν· καὶ θὰ τοὺς στερεώσω, καὶ θὰ τοὺς πληθύνω, καὶ θὰ θέσω τὸ ἁγιαστήριόν μου ἐν μέσῳ αὐτῶν εἰς τὸ διηνεκές. Καὶ ἡ σκηνή μου θὰ εἶναι μετ’ αὐτῶν· ναί, ἐγὼ θὰ εἶμαι Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἰεζεκιὴλ 37:24–27.

Είναι ο Χριστός που οικοδομεί τον ναό.

> Καὶ λάλει πρὸς αὐτόν, λέγων· Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, λέγων· Ἰδοὺ ὁ ἀνήρ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ὁ ΒΛΑΣΤΟΣ· καὶ θὰ ἀναβλαστήσῃ ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· αὐτὸς, μάλιστα, θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· καὶ αὐτὸς θὰ φέρῃ τὴν δόξαν, καὶ θὰ καθίσῃ καὶ θὰ ἄρχῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ· καὶ θὰ εἶναι ἱερεὺς ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ· καὶ βουλὴ εἰρήνης θὰ εἶναι μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο. Καὶ τὰ στέμματα θὰ εἶναι εἰς τὸν Χελὲμ, καὶ εἰς τὸν Τωβίαν, καὶ εἰς τὸν Ἰεδαΐαν, καὶ εἰς τὸν Χὴν τὸν υἱὸν τοῦ Σοφονίου, εἰς μνημόσυνον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου. Καὶ οἱ μακρὰν ὄντες θὰ ἔλθουν καὶ θὰ οἰκοδομήσουν ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου, καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι Κύριος τῶν δυνάμεων μὲ ἀπέστειλε πρὸς ἐσᾶς. Καὶ τοῦτο θὰ γίνῃ, ἐὰν ὑπακούσητε ἐπιμελῶς εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας. Ζαχαρίας 6:12–15.

Ο Χριστός είναι ο ΚΛΑΔΟΣ, και ο Ίδιος δήλωσε ότι, αν κατέστρεφαν τον ναό Του, θα τον ανήγειρε μέσα σε τρεις ημέρες, στο οποίο οι Ιουδαίοι απάντησαν ότι χρειάστηκαν σαράντα έξι χρόνια για να οικοδομηθεί ο ναός.

> ἀπεκρίθησαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπον αὐτῷ· Τί σημεῖον δεικνύεις εἰς ἡμᾶς, ἐπειδὴ ταῦτα ποιεῖς; ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτη οἰκοδομεῖται ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; Ἰωάννης 2:18–20.

Ο Χριστός ομιλούσε στο χωρίο αυτό περί του σώματός Του, αλλά όλοι οι προφήτες ομιλούν περισσότερο περί των εσχάτων ημερών παρά περί των ημερών κατά τις οποίες έζησαν. Η ανάσταση του Χριστού κατά την τρίτην ημέραν παρίστανε την ανάσταση των νεκρών οστών κατά την έκχυσιν του Αγίου Πνεύματος στην Κραυγή του Μεσονυκτίου. Η βροχή, η οποία αποτελεί το θέμα της μαρτυρίας του Ηλία, εφανερώθη κατά την κορύφωσιν της αναμετρήσεώς του με τους προφήτας του Βάαλ και της Ασταρώθ. Τότε απεδείχθη ότι ο Θεός του Ηλία ήταν ο αληθινός Θεός, και επίσης ότι ο Ηλίας ήταν ο αληθινός προφήτης.

Κατά την επέλευση της πρώτης απογοητεύσεως, εφανερώθη ότι οι Διαμαρτυρόμενοι είχαν καταστεί ψευδοπροφήτες, όπως προτυπώνονταν από τους προφήτες του Βάαλ και της Αστάρτης. Τότε άρχισε ο χρόνος της βραδύτητος, και οδήγησε στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο οδήγησε στο να έλθει ο Χριστός αιφνιδίως εις τον ναόν Αυτού. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου παριστάνεται από το μήνυμα του Ιεζεκιήλ που αναβιβάζει τα οστά ως μέγα στράτευμα. Επιπλέον, κατά την περίοδο εκείνη (σαράντα έξι έτη), οι δύο ράβδοι έπρεπε να συναρμοσθούν εις μίαν, ώστε να παραχθεί ένα έθνος, με έναν βασιλέα.

> Και έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Συ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν και διά τους υιούς Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλην ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάντα τον οίκον Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς την μίαν με την άλλην εις μίαν ράβδον, και θέλουσι γίνει μία εν τη χειρί σου. Και όταν οι υιοί του λαού σου λαλήσωσι προς σε, λέγοντες· Δεν θέλεις να μας δείξης τι εννοείς διά ταύτα; ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει την ράβδον του Ιωσήφ, ήτις είναι εν τη χειρί του Εφραΐμ, και τας φυλάς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού, και θέλω συνάψει αυτάς μετ’ αυτής, μετά της ράβδου του Ιούδα, και θέλω κάμει αυτάς μίαν ράβδον, και θέλουσιν είσθαι μία εν τη χειρί μου. Και αι ράβδοι, επί των οποίων γράφεις, θέλουσιν είσθαι εν τη χειρί σου ενώπιον των οφθαλμών αυτών. Και ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών, όπου υπήγαν, και θέλω συνάξει αυτούς πανταχόθεν και φέρει αυτούς εις την γην αυτών· και θέλω κάμει αυτούς έθνος εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς εις πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη, ουδέ θέλουσι διαιρεθή πλέον εις δύο βασίλεια διόλου· ουδέ θέλουσι μιανθή πλέον με τα είδωλα αυτών, ουδέ με τα βδελύγματα αυτών, ουδέ με ουδεμίαν εκ των παραβάσεών αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικιών αυτών, όπου ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου, και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Ιεζεκιήλ 37:15–23.

Τα δύο ξύλα, τα οποία η χήρα συνέλεγε εν όψει της βροχής του Ηλία κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου, ήταν τα βόρεια και νότια βασίλεια του Ισραήλ, τα οποία είχαν διασκορπισθεί και επρόκειτο να συναχθούν σε ένα έθνος στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν άρχισε η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, διότι η υπόσχεση ήταν ότι κατά τον καιρό εκείνο ο Θεός «θέλει καθαρίσει αυτούς». Ο καθαρισμός, που αντιπροσωπεύει την Ανακριτική Κρίση, άρχισε κατά τον καιρό εκείνο. Η σύναξη εκείνων των δύο ξύλων πρέπει να γίνει ορθώς κατανοητή, διότι ο Θεός πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Το 1844 υπήρξε το τέλος των δύο βασιλείων του Ισραήλ, διότι τότε είχαν καταστεί ένα βασίλειο, ο πνευματικός Ισραήλ, και από εκείνο το σημείο και εξής επρόκειτο να είναι πλέον μόνον ένα έθνος. Η ιστορία εκείνη απεικονίσθηκε από την αρχική ιστορία, όταν είχαν καταστεί δύο έθνη, η οποία είναι η ιστορία της αποστασίας του Ιεροβοάμ.

Η ιστορία του παραχαραγμένου συστήματος λατρείας του Ιεροβοάμ πρέπει επίσης να απεικονισθεί στο τέλος του βασιλείου του. Η ανταρσία του Ααρών στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ και η ανταρσία του Ιεροβοάμ στην αρχή του βόρειου βασιλείου αντιπροσωπεύουν την αποστασία του 1863, και το 1863 γίνεται σαφώς κατανοητό μόνο όταν το τέλος του βασιλείου του Ιεροβοάμ, όπως παριστάνεται με τη συνένωση των δύο ράβδων, τοποθετηθεί επίσης επάνω στο 1863. Τότε είναι που το 1863 διακρίνεται καθαρά ότι παριστάνεται ως γενεά που έστησε εικόνα ζηλοτυπίας.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> «Αλλά αυτή η παρομοίωση των ξηρών οστών δεν εφαρμόζεται μόνο στον κόσμο, αλλά και σε εκείνους που έχουν ευλογηθεί με μεγάλο φως· διότι και αυτοί είναι όμοιοι με τους σκελετούς της κοιλάδας. Έχουν τη μορφή ανθρώπων, τον σκελετό του σώματος· αλλά δεν έχουν πνευματική ζωή. Όμως η παραβολή δεν αφήνει τα ξηρά οστά απλώς συναρμολογημένα στις μορφές ανθρώπων· διότι δεν αρκεί να υπάρχει συμμετρία μελών και χαρακτηριστικών. Η πνοή της ζωής πρέπει να ζωοποιήσει τα σώματα, ώστε να σταθούν όρθια και να εκδηλωθούν σε δράση. Τα οστά αυτά αντιπροσωπεύουν τον οίκο του Ισραήλ, την εκκλησία του Θεού, και η ελπίδα της εκκλησίας είναι η ζωοποιός επιρροή του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος πρέπει να εμφυσήσει επάνω στα ξηρά οστά, για να ζήσουν.»

> «Το Πνεύμα του Θεού, με τη ζωοποιό Του δύναμη, πρέπει να βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινο όργανο, ώστε κάθε πνευματικός μυς και τένοντας να ασκείται. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, χωρίς την πνοή του Θεού, υπάρχει νωθρότητα της συνείδησης, απώλεια της πνευματικής ζωής. Πολλοί που στερούνται πνευματικής ζωής έχουν τα ονόματά τους καταχωρισμένα στα μητρώα της εκκλησίας, αλλά δεν είναι γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου. Μπορεί να είναι προσκολλημένοι στην εκκλησία, αλλά δεν είναι ενωμένοι με τον Κύριο. Μπορεί να είναι επιμελείς στην εκτέλεση ενός ορισμένου συνόλου καθηκόντων και να θεωρούνται ως ζώντες· αλλά πολλοί συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που έχουν “όνομα ότι ζεις, και είσαι νεκρός”.»

> «Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ γνήσια μεταστροφή τῆς ψυχῆς πρὸς τὸν Θεόν· ἐὰν ἡ ζωτικὴ πνοὴ τοῦ Θεοῦ δὲν ζωογονῇ τὴν ψυχὴ εἰς πνευματικὴν ζωήν· ἐὰν οἱ ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθειαν δὲν κινοῦνται ἀπὸ ἀρχὴν γεννημένην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, δὲν ἔχουν γεννηθῇ ἐκ τοῦ ἀφθάρτου σπέρματος, τὸ ὁποῖον ζῇ καὶ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐὰν δὲν ἐμπιστεύωνται εἰς τὴν δικαιοσύνην τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν μόνην των ἀσφάλειαν· ἐὰν δὲν ἀντιγράφουν τὸν χαρακτῆρά Του, ἐὰν δὲν ἐργάζωνται ἐν τῷ πνεύματί Του, εἶναι γυμνοί, δὲν ἔχουν ἐνδεδυθῇ τὸ ἱμάτιον τῆς δικαιοσύνης Του. Οἱ νεκροὶ συχνὰ ἐκλαμβάνονται ὡς ζῶντες· διότι ἐκεῖνοι οἵτινες κατεργάζονται ἐκεῖνο ποὺ ὀνομάζουν σωτηρίαν κατὰ τὰς ἰδίας των ἀντιλήψεις, δὲν ἔχουν τὸν Θεὸν νὰ ἐνεργῇ ἐν αὐτοῖς καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὐτοῦ.»

> «Η τάξη αυτή παριστάνεται εύγλωττα από την κοιλάδα των ξηρών οστών που είδε ο Ιεζεκιήλ σε όραμα.» Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles