Article

# Panium - Number One

Πάνιον — Αριθμός Ένα

Chapter Eleven

Κεφάλαιο Ένδεκα

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

Επί κάποιο χρονικό διάστημα, έχουμε επικεντρώσει την προσοχή μας στην κεκρυμμένη ιστορία του Δανιήλ 11:40, και κατά τις τελευταίες εβδομάδες, ο Κύριος έχει στρέψει την εξέτασή μας στο εδάφιο 27:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Καὶ ἡ καρδία ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλει εἶναι εἰς τὸ ποιεῖν κακόν, καὶ θέλουσι λαλῆσαι ψεύδη ἐπὶ μιᾶς τραπέζης· ἀλλ’ οὐ θέλει εὐοδωθῆ· διότι ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶναι εἰς τὸν καιρὸν τὸν διορισμένον. Δανιήλ 11:27.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

Αρχικώς, ήμουν αβέβαιος ως προς τις λεπτομέρειες—πότε, πού και ποιοι εκάθηντο σε εκείνη την τράπεζα, λαλούντες ψεύδη ο εις προς τον άλλον—αλλά τα ερωτήματα αυτά εξετάζονται πλέον εκ νέου. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων λίγων Σαββάτων, διέπραξα ορισμένα σφάλματα καθώς εργαζόμουν επάνω σε αυτές τις γραμμές. Πλην όμως, διά μέσου αυτού που πιστεύω ότι υπήρξε προνοιακή καθοδήγηση, οι συμμαχίες που παριστώνται στα εδάφια 13–15, συμβολιζόμενες από την Καισάρεια Φιλίππου, άρχισαν να εκτυλίσσονται. Μολονότι ορισμένα στοιχεία εξακολουθούν να απαιτούν περαιτέρω διευκρίνιση, πιστεύω ότι ο Κύριος ήρε την χείρα Του από τα εδάφια αυτά, ώστε να αποκαλύψει το νόημά τους.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

Αυτή η κατανόηση αποκρυσταλλώθηκε αμέσως μετά τη συνάντηση του Zoom του περασμένου Σαββάτου. Μία εβδομάδα νωρίτερα, είχα εντυπωσιαστεί από την περίτεχνη αλληλεπίδραση των ιστοριών στα εδάφια 10–15. Έγραψα και έστειλα ένα γραπτό μήνυμα σε λίγα πρόσωπα, εκθέτοντας τις σκέψεις μου, και ζήτησα να τις μοιραστώ το βράδυ της Παρασκευής. Προσπαθούσα να οργανώσω τα ζητήματα που περιέχονται σε εκείνα τα εδάφια, πεπεισμένος ότι υπήρχε κάτι βαθύτατα σημαντικό. Υπάρχει πράγματι, αλλά δεν ήταν εκείνο που αρχικά είχα προτείνει. Παρά τις αστοχίες μου κατά την τελευταία μιάμιση εβδομάδα, καθώς πάλευα με αυτό το χωρίο, αναγνωρίζω μια γνώριμη πρόνοια. Ο Κύριος αφαιρούσε τις σφραγίδες από μια ιδιαίτερη, ζωτική αλήθεια. Όταν το ανθρώπινο στοιχείο εκτεθεί πλήρως και παραμεριστεί, η αλήθεια—ανοιγμένη από τον Λέοντα εκ της φυλής του Ιούδα—αποδεικνύεται ακόμη βαθύτερη απ’ όσο είχα αντιληφθεί.

## Verse Five through Nine

Εδάφια Πέντε έως Εννέα

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

Ο Πούτιν, ως ο βασιλεὺς τοῦ νότου, αντανακλά τον Πτολεμαίο, ο οποίος θα θριαμβεύσει στον πόλεμο της Ουκρανίας, εκπληρώνοντας το εδάφιο 11. Ιστορικά, η νίκη του Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος στη Μάχη της Ραφίας εκπλήρωσε αυτό το εδάφιο, προεικονίζοντας την επικείμενη επιτυχία του Πούτιν. Τα εδάφια 5–9 σκιαγραφούν μια ιστορία που προοιωνίζεται, με σχολαστική λεπτομέρεια, την 1.260ετή κυριαρχία του παπισμού (538–1798). Οι λεπτομέρειες αυτές έχουν εξεταστεί επανειλημμένως στο παρελθόν· γι’ αυτό, εδώ θα επισημάνω ένα προφητικό ορόσημο που εκπληρώθηκε στα εδάφια 5–9 και αντηχεί στην περίοδο από το 538 έως το 1798.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

Αυτή η περίοδος άρχισε με μια συνθήκη μεταξύ του νοτίου Πτολεμαϊκού βασιλείου και του βορείου Σελευκιδικού βασιλείου, η οποία επισφραγίστηκε όταν ο νότιος βασιλιάς έδωσε την κόρη του σε γάμο στον βόρειο βασιλιά. Αυτή η ένωση εγκαινίασε μια επταετή περίοδο, η οποία έληξε όταν ο νότιος βασιλιάς εισέβαλε στον βορρά, αιχμαλώτισε τον βόρειο βασιλιά και τον μετέφερε στην Αίγυπτο, όπου ο αιχμάλωτος βασιλιάς πέθανε αργότερα ύστερα από πτώση από άλογο.

## A Broken Treaty

Μια Παραβιασμένη Συνθήκη

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

Η εισβολή προήλθε από την παραβίαση μιας συνθήκης. Αφού άρχισε η επταετής περίοδος, ο βασιλιάς του βορρά παραμέρισε την πρώτη του σύζυγο, για να νυμφευθεί τη νότια πριγκίπισσα και να κατοχυρώσει τη συνθήκη. Αργότερα, απομάκρυνε τη νότια σύζυγο και επανέφερε την αρχική του βασίλισσα. Αυτό ώθησε την πρώτη βασίλισσα να θανατώσει τη νότια βασίλισσα και τη συνοδεία της, εξοργίζοντας την οικογένεια της νότιας βασίλισσας στην Αίγυπτο.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

Με προφητική διάκριση, τα επτά έτη μπορούν να θεωρηθούν ως δύο περίοδοι των τριάμισι ετών, όπως καταδεικνύεται από τα τριάμισι έτη πριν και μετά τον σταυρό, τα οποία από κοινού αντιπροσώπευσαν την εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη. Το τριάμισι αναγνωρίζεται επίσης στην κατάρα των επτά καιρών που εκτελέσθηκε επί του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ από το 723 π.Χ. έως το 1798. Αυτοί οι επτά καιροί διαιρούνται σε δύο περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα, με το 538 ως μέσο σημείο. Αυτές οι απεικονίσεις του επτά ως διαιρουμένου σε δύο περιόδους των τριάμισι δεν είναι τυχαίες· είναι σκόπιμες.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

Στη διαίρεση της εβδομάδας ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη· ο σταυρός αντιπροσωπεύει το κέντρο, και με τούτο προσδιορίζει τον Χριστό να παρουσιάζει αυτοπροσώπως το μήνυμα επί τριάμισι έτη, και κατόπιν τους μαθητές Του να παρουσιάζουν το μήνυμα για την ίδια περίοδο. Στις επτά καιρούς εναντίον του βόρειου βασιλείου, το 538 διαιρεί την ιστορία σε μία περίοδο κατά την οποία ο παγανισμός καταπατούσε το αγιαστήριο και το στράτευμα, ακολουθούμενη από τον παπισμό που καταπατούσε το αγιαστήριο και το στράτευμα για την ίδια περίοδο. Στον προφητικό συμβολισμό το «επτά» παριστάνεται με το τριάμισι, το οποίο με τη σειρά του παριστάνεται με σαράντα δύο μήνες, τρεισήμισι ημέρες ή έτη, χίλια διακόσια εξήντα, είκοσι πέντε είκοσι και καιρό, καιρούς και ήμισυ καιρού. Στο συγκεκριμένο συμφραζόμενο, όλα αυτά τα μεγέθη είναι εναλλάξιμα.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the second Syrian War and it ends with the third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

Η συνθήκη που συνήφθη μεταξύ του Πτολεμαϊκού Βασιλείου, το οποίο κυβερνιόταν από τους απογόνους του Πτολεμαίου Α΄ (ενός στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου), οι οποίοι εξουσίαζαν την Αίγυπτο, και της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβερνιόταν από τους απογόνους του Σελεύκου Α΄ (ενός άλλου στρατηγού του Αλεξάνδρου), οι οποίοι εξουσίαζαν μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής, περιλαμβανομένης της Συρίας, έθεσε τέλος στον Δεύτερο Συριακό Πόλεμο το 253 π.Χ. Ο πόλεμος είχε αρχίσει επτά έτη νωρίτερα, το 260 π.Χ. Επτά έτη μετά την επικύρωση της συνθήκης, αυτή παραβιάσθηκε, το 246 π.Χ. Δεκατέσσερα έτη, διηρημένα σε δύο περιόδους των επτά ετών. Το πρώτο ήμισυ είναι πόλεμος και το δεύτερο ήμισυ είναι ειρήνη. Τα δεκατέσσερα έτη αρχίζουν με τον δεύτερο Συριακό Πόλεμο και τελειώνουν με τον τρίτο Συριακό Πόλεμο. Αυτό το είδος συμμετρίας στην ιστορία ενισχύεται όταν αναγνωρίσει κανείς ότι η ιστορία αυτή παριστάνεται στα εδάφια πέντε έως εννέα του ενδεκάτου κεφαλαίου. Η συνθήκη και η παραβίασή της αποτελούν το επίκεντρο των εδαφίων και της ιστορίας που τα εκπλήρωσε.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered into a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

Αυτό εναρμονίζεται με την παπική κυριαρχία από το 538 έως το 1798. Πλησίον του τέλους εκείνης της εποχής, ο Ναπολέων Βοναπάρτης συνήψε συνθήκη με το Βατικανό. Επικαλούμενος την παραβίαση εκ μέρους του Βατικανού της Συνθήκης του Τολεντίνο του 1797, ο Ναπολέων έστειλε το 1798 τον στρατηγό Μπερτιέ για να αιχμαλωτίσει τον πάπα. Ο πάπας πέθανε στη Γαλλία το 1799. Αυτή η περίοδος των 1.260 ετών εκτίθεται λεπτομερώς στα εδάφια 31–39.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

Η ιστορία των εδαφίων 5–9 παραλληλίζεται με εκείνη των εδαφίων 31–39, παρέχοντας δύο μάρτυρες εντός του Δανιήλ 11. Και οι δύο γραμμές μοιράζονται ταυτόσημα προφητικά ορόσημα, αποκαλύπτοντας τη δυναμική μεταξύ των βασιλέων του νότου και του βορρά. Κάθε περίοδος συμβολίζεται από τριάμισι έτη, καταλήγοντας στην επικράτηση του βασιλέως του νότου, στη σύλληψη του βασιλέως του βορρά και στη μεταφορά του στη νότια χώρα, όπου αμφότεροι οι βασιλείς του βορρά πεθαίνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όπως δηλώνει το κείμενο, ο βασιλεύς του νότου επιστρέφει με λάφυρα:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> Καὶ θὰ μεταφέρει αἰχμαλώτους εἰς Αἴγυπτον καὶ τοὺς θεοὺς αὐτῶν, μετὰ τῶν ἀρχόντων αὐτῶν, καὶ μετὰ τῶν πολυτίμων σκευῶν αὐτῶν ἀργύρου καὶ χρυσίου· καὶ αὐτὸς θὰ διαρκέσῃ περισσότερα ἔτη παρὰ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ. Δανιήλ 11:8.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

Για τον Πτολεμαίο, αυτός ήταν θησαυρός που είχε προηγουμένως λεηλατηθεί από τον βασιλιά του βορρά· για τον Ναπολέοντα, ήταν τα πλούτη του Βατικανού, τα οποία αρπάχθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Γαλλία. Αυτές οι δύο γραμμές μαρτυρίας υποδεικνύουν ότι ο θάνατος του βασιλιά του βορρά συμβολίζεται με πτώση από ίππο. Στην Αποκάλυψη 17, η γυναίκα που ιππεύει το θηρίο αντιπροσωπεύει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> Καὶ με ἔφερε ἐν πνεύματι εἰς τὴν ἔρημον· καὶ εἶδα γυναῖκα καθημένη ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. Ἀποκάλυψις 17:3.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

Το θηρίο επάνω στο οποίο κάθεται είναι τα Ηνωμένα Έθνη. Η Αποκάλυψη 17 περιγράφει την αποκατάστασή της στην εξουσία μετά το θανατηφόρο πλήγμα του 1798. Ως η όγδοη βασιλεία, επαναλαμβάνει τη βασιλεία της, συμβολιζόμενη με το ότι κάθεται επάνω στο θηρίο:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> Καὶ ἡ γυνὴ ἣν εἶδες εἶναι ἡ μεγάλη πόλις, ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Ἀποκάλυψις 17:18.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

Η θανατηφόρα πληγή του 1798 προεικονίσθηκε στα εδάφια 5–9, όταν ο βασιλεύς του βορρά έπεσε από ίππο και απέθανε. Αυτές οι δύο γραμμές στο Δανιήλ 11 πορεύονται παραλλήλως προς τα εδάφια 41–45. Ο νόμος της Κυριακής στις ΗΠΑ, ο οποίος επισημαίνεται στο εδάφιο 41, σηματοδοτεί την έναρξη της τελικής εφόδου του παπισμού επάνω στο θηρίο—μια περίοδος η οποία αντανακλάται σε αυτές τις δύο γραμμές. Όταν η Έλλεν Ουάιτ σημειώνει ότι «μεγάλο μέρος της ιστορίας» που εκπληρώθηκε στο Δανιήλ 11 «θα επαναληφθεί», τα εδάφια 5–9 και 31–39 αντιστοιχούν προς τα εδάφια 41–45.

## Only Verse Forty

Μόνον ο Τεσσαρακοστός Στίχος

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

Από το εδάφιο 31 έως το 45, μόνο το εδάφιο 40 βρίσκεται εκτός της προφητικής περιόδου των τρεισήμισι ημερών. Αντιπροσωπεύει μια μοναδική ιστορία μέσα στο τελικό τρίτο των 45 εδαφίων του Δανιήλ. Στο εδάφιο 16, η ιστορία της ειδωλολατρικής Αυτοκρατορικής Ρώμης εκτυλίσσεται μέσω τεσσάρων ηγεμόνων—του Πομπηίου, του Ιουλίου Καίσαρος, του Αυγούστου Καίσαρος και του Τιβερίου Καίσαρος. Η νίκη του Αυγούστου στη Μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. εγκαινίασε την 360ετή κυριαρχία της Αυτοκρατορικής Ρώμης, εκπληρώνοντας τον «καιρό» του εδαφίου 24:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Καὶ θέλει εισέλθει ειρηνικώς ακόμη και εις τα παχυλότατα μέρη της επαρχίας· και θέλει πράξει ό,τι δεν έπραξαν οι πατέρες αυτού, ουδέ οι πατέρες των πατέρων αυτού· θέλει διασκορπίσει μεταξύ αυτών λάφυρα και λείαν και πλούτη· μάλιστα, θέλει επινοήσει τας βουλάς αυτού εναντίον των οχυρωμάτων, έως καιρόν. Δανιήλ 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

Μετά το Άκτιον, η Ρώμη κατέστησε την Αίγυπτο επαρχία το 30 π.Χ. Τριακόσια εξήντα χρόνια αργότερα, το 330, ο Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός ο «καιρός» αντιστοιχεί προφητικώς προς τα 1.260 έτη της παπικής κυριαρχίας και προς τα 7 έτη των εδαφίων 5–9.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

Από το εδάφιο 16, η ειδωλολατρική Αυτοκρατορική Ρώμη κυριαρχεί έως το εδάφιο 30, περιλαμβάνοντας τη συμμαχία των Μακκαβαίων με τη Ρώμη και τη γενεαλογική γραμμή του Χριστού. Ωστόσο, τα εδάφια 16–30 αντιστοιχούν στα εδάφια 31–39 και 41–45. Έτσι, στα τελευταία 30 εδάφια του Δανιήλ 11, αναδύεται μια συνεπής προφητική γραμμή—εκτός από το εδάφιο 40, όπου ο «καιρός του τέλους» σηματοδοτείται στα 1798 και 1989.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who are both the beast and the dragon.

Με μικρές εξαιρέσεις στα εδάφια 2 και 3—όπου ο τελευταίος από οκτώ προέδρους μεταβαίνει στο να ελέγχει τους δέκα βασιλείς των Ηνωμένων Εθνών—τα δύο πρώτα εδάφια αντιστοιχούν στο εδάφιο 40, αντιπροσωπεύοντας τον νόμο της Κυριακής και τη μετάβαση από το έκτο στο έβδομο και όγδοο βασίλειο. Τα εδάφια 3 και 4 αντιστοιχούν στο εδάφιο 45 και στο Δανιήλ 12:1, απεικονίζοντας την άνοδο και την πτώση του ελληνικού βασιλείου, παραλληλιζόμενα με την εγκαθίδρυση και την κατάλυση του παπισμού στα εδάφια 41 έως Δανιήλ 12:1. Τόσο η γυναίκα όσο και το θηρίο επάνω στο οποίο ιππεύει καταλήγουν χωρίς βοήθεια, πλαισιώνοντας την αρχή και το τέλος του Δανιήλ 11 έξω από την ιστορία του εδαφίου 40. Ο Μέγας Αλέξανδρος συμβολίζει τα Ηνωμένα Έθνη, πορνεύοντας με την πόρνη της Τύρου (τον βασιλέα του βορρά από το εδάφιο 41 και εξής), οι οποίοι είναι αμφότεροι και το θηρίο και ο δράκων.

## Verses Nine and Ten

Εδάφια Εννέα και Δέκα

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

Τα εδάφια 5–9 ολοκληρώνονται κατά τον καιρό του τέλους, το 1798, ενώ το εδάφιο 10 προσδιορίζει το 1989. Έτσι, το διάστημα μεταξύ των εδαφίων 9 και 10 —από το 1798 έως το 1989— αντιπροσωπεύει το αποκεκαλυμμένο μέρος του εδαφίου 40, εγκαινιάζοντας την κεκρυμμένη ιστορία του. Προς διευκρίνιση: σχεδόν κάθε εδάφιο στο Δανιήλ 11 αντανακλά την κυριαρχία του παπισμού από το 538 έως το 1798. Το εδάφιο 40 καλύπτει την περίοδο από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής στις ΗΠΑ. Τα εδάφια 6–9 προτυπώνουν την παπική εποχή, ενώ το εδάφιο 10 προοιωνίζεται την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989. Επομένως, τα εδάφια 11–15 εκτείνονται από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής, όπως αυτός παριστάνεται στα εδάφια 16, 31 και 41.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

Το εδάφιο 40 διαιρείται σε δύο μέρη. Το πρώτο, από το 1798 έως το 1989, αρχίζει και τελειώνει με έναν «καιρό του τέλους». Το δεύτερο ήμισυ αρχίζει το 1989, εκεί όπου καταλήγει το πρώτο ήμισυ. Τα εδάφια 1 και 2 προσδιορίζουν μια διαδοχή προέδρων που αρχίζει το 1989, ευθυγραμμιζόμενη με το δεύτερο μέρος του εδαφίου 40. Το εδάφιο 11 σηματοδοτεί την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία το 2014, ενώ το εδάφιο 12 υπογραμμίζει τις συνέπειες που ο νικηφόρος βασιλιάς του νότου επιφέρει επάνω στον εαυτό του. Το εδάφιο 13 πλησιάζει στην εκπλήρωσή του, αλλά εδώ σημειώνουμε ότι το εδάφιο 11 εμπίπτει στο δεύτερο μέρος του εδαφίου 40—μετά το 1989, αλλά πριν από τον νόμο της Κυριακής (εδάφιο 41).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

Τα εδάφια 13–15 παραπέμπουν στη Μάχη του Πανείου το 200 π.Χ., το έτος κατά το οποίο η ειδωλολατρική Ρώμη άρχισε να ασκεί επιρροή επί των ανθρωπίνων πραγμάτων, σε συνάφεια με εκείνη τη μάχη. Εφόσον αυτή συνέβη πολύ πριν από την είσοδο του Πομπηίου στην Ιερουσαλήμ στο εδάφιο 16, παρέχει ιστορική απόδειξη που ταυτοποιεί το εδάφιο 41 ως τον νόμο της Κυριακής στις ΗΠΑ.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

Κάθε προφητική γραμμή και η ιστορική της εκπλήρωση στο Δανιήλ 11 βρίσκεται είτε μέσα στην ιστορία του εδαφίου 40 (1798 έως τον νόμο της Κυριακής) είτε από το εδάφιο 41 έως το Δανιήλ 12:1. Από τα 45 εδάφια, τα εδάφια 1, 2, 7–15 και 40—συνολικώς δώδεκα—εφαρμόζονται στο χρονοδιάγραμμα του εδαφίου 40, όταν τοποθετούνται γραμμή επί γραμμής. Το εδάφιο 40 διαιρείται σε δύο τμήματα στο 1989. Τα εδάφια 1, 2 και 10–15 αντιστοιχούν στο δεύτερο ήμισύ του. Τα εδάφια 1 και 2 ανιχνεύουν τη γραμμή των προέδρων στην ιστορία του θηρίου της γης, ενώ τα εδάφια 10–15 απεικονίζουν τρεις πολέμους δι’ αντιπροσώπων, ενορχηστρωμένους από τον βασιλέα του βορρά (την παπική εξουσία), από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής. Οι τρεις πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων αρχίζουν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες προσδιορίζονται στο εδάφιο 40 ως «άρματα, πλοία και ιππείς».

We will continue in the next article.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles