Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Σαράντα Εννέα

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

Το Μυστήριο του Θεού Αποκαλυμμένο: Η Ένωση της Θεότητας και της Ανθρωπότητας

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

Εξετάζαμε την ιστορία που παριστάνεται στο τεσσαρακοστό εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Τώρα ασχολούμαστε με την εσωτερική γραμμή ιστορίας μέσα στο εδάφιο, η οποία παριστάνει την ιστορία του προτεσταντικού κέρατος του θηρίου της γης. Χρησιμοποιούμε ως σημείο αναφοράς τη συνένωση των δύο ράβδων του Ιεζεκιήλ στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, για να προσδιορίσουμε το μυστήριο του Θεού, δια του Χριστού, κατά τη συνένωση της θεότητός Του με την ανθρωπότητα, όταν φθάνει ο τρίτος άγγελος. Γραμμή επί γραμμής, το μήνυμα του μυστηρίου του Θεού, το οποίο ο Ιωάννης προσδιόρισε ότι ολοκληρώνεται κατά τον ήχο της εβδόμης σάλπιγγας, απεστάλη ειδικώς στη Λαοδίκεια από τον απόστολο Παύλο. Η μαρτυρία του Ιεζεκιήλ, του Ιωάννη και του Παύλου συμφωνεί με το ίδιο μυστήριο του Θεού, το οποίο παριστάνετο στο μήνυμα του Τζόουνς και του Βάγκονερ το 1888, το οποίο ήταν το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Διότι θέλω να γνωρίζετε πόσον μέγαν αγώνα έχω υπέρ υμών και των εν Λαοδικεία, και όσων δεν είδαν το πρόσωπόν μου κατά σάρκα· ώστε αι καρδίαι αυτών να παρηγορηθώσι, συνδεδεμέναι εν αγάπη, και εις πάντα πλούτον της πληροφορίας της συνέσεως, προς επίγνωσιν του μυστηρίου του Θεού, και του Πατρός, και του Χριστού· εν τω οποίω είναι αποκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως. Κολοσσαείς 2:1–3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

Το έργο της εξιλεώσεως, δηλαδή της ενώσεως των δύο ράβδων της θεότητας και της ανθρωπότητας, άρχισε όταν έφθασε ο τρίτος άγγελος· όμως ο Παύλος αναφέρεται στην τελική και τελεία εκπλήρωση της ενώσεως των δύο ράβδων, η οποία είναι το μυστήριο του Θεού. Ως εκ τούτου, προσδιορίζει το μήνυμα ως το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, το οποίο έφθασε πρώτα το 1856, έπειτα επαναλήφθηκε το 1888 και κατόπιν βρήκε την τελεία εκπλήρωσή του στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Παύλος προσδιορίζει τον ναό υπό διττή φύση, όταν παρουσίασε το μυστήριο του Θεού, το οποίο επρόκειτο να τελειωθεί κατά τον ήχο της εβδόμης σάλπιγγος. Διαιρεί το μυστήριο αυτό σε κεφαλή και σώμα.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> Και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· όστις είναι η αρχή, ο πρωτότοκος εκ των νεκρών, διά να γίνη αυτός πρωτεύων εις τα πάντα. Διότι ευδόκησε ο Πατήρ να κατοικήση εν αυτώ παν το πλήρωμα· και, αφού έκαμε ειρήνην διά του αίματος του σταυρού αυτού, δι’ αυτού να συμφιλιώση τα πάντα προς εαυτόν· δι’ αυτού, λέγω, είτε τα επί της γης είτε τα εν τοις ουρανοίς. Και εσάς, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν διά των πονηρών έργων, τώρα όμως σας συμφιλίωσεν εν τω σώματι της σαρκός αυτού διά του θανάτου, διά να σας παραστήση αγίους και αμώμους και ανεγκλήτους ενώπιον αυτού· εάν επιμένητε εις την πίστιν τεθεμελιωμένοι και στερεοί, και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου, το οποίον ηκούσατε, το κηρυχθέν εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν· του οποίου εγώ ο Παύλος έγεινα διάκονος· όστις τώρα χαίρω εις τα παθήματά μου υπέρ υμών, και αναπληρώ τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού εν τη σαρκί μου υπέρ του σώματος αυτού, όπερ είναι η εκκλησία· της οποίας έγεινα εγώ διάκονος κατά την οικονομίαν του Θεού την δοθείσαν εις εμέ διά σας, διά να πληρώσω τον λόγον του Θεού. Κολοσσαείς 1:18–25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

Ο Χριστός είναι η κεφαλή, η οποία πρέπει να έχει την πρωτοκαθεδρία σε όλα, και η εκκλησία Του είναι το σώμα. Μαζί η κεφαλή και το σώμα αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό της θεότητας με την ανθρωπότητα, και προσδιορίζεται επίσης ένα ακόμη σπουδαίο γεγονός. Η σχέση της κεφαλής και του σώματος είναι ότι η κεφαλή πρέπει να έχει την πρωτοκαθεδρία επί του σώματος. Στον άνθρωπο, ο οποίος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού, οι ανώτερες δυνάμεις (η κεφαλή) πρέπει να ασκούν εξουσία επί των κατώτερων δυνάμεων (του σώματος). Μαζί αποτελούν μία ύπαρξη, ή, κατά την ορολογία του ναού τον οποίο ο Ιωάννης επρόκειτο να μετρήσει, αντιπροσωπεύουν τα Άγια (η ανθρωπότητα, το σώμα) και τα Άγια των Αγίων (η θεότητα, η κεφαλή). Το πώς αυτά τα δύο ενώνονται σε «μία ράβδο», ή σε ένα σώμα, είναι το έργο της «καταλλαγής». Ο Παύλος συνεχίζει:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> Της οποίας έγινα διάκονος, κατά την οικονομία του Θεού, την δοθείσα εις εμέ διά σας, διά να εκπληρώσω τον λόγον του Θεού· το μυστήριον, το οποίον ήτο αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών, τώρα όμως εφανερώθη εις τους αγίους αυτού· εις τους οποίους ο Θεός ηθέλησε να γνωστοποιήσει ποίος είναι ο πλούτος της δόξης του μυστηρίου τούτου μεταξύ των εθνών· το οποίον είναι ο Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης· τον οποίον ημείς κηρύττομεν, νουθετούντες πάντα άνθρωπον και διδάσκοντες πάντα άνθρωπον εν πάση σοφία, διά να παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού· εις το οποίον και κοπιάζω, αγωνιζόμενος κατά την ενέργειαν αυτού, την ενεργουμένην εν εμοί δυναμικώς. Κολοσσαείς 1:25–29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

Η τελείωση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία παρουσιάζει «παντάνθρωπον τέλειον εν Χριστώ», είναι το «μυστήριον του Θεού», το οποίο συνιστά τον συνδυασμό της θεότητος με την ανθρωπότητα, ή, όπως το διατυπώνει ο Παύλος, είναι «ο Χριστός εν» τη ανθρωπότητι, «η ελπίς της δόξης». Κατά τις ημέρες της σαλπίσεως της Εβδόμης Σάλπιγγος, το μυστήριον εκείνο συντελείται. Όταν ο Ιεζεκιήλ προσδιορίζει εκείνη τη συνένωση, χρησιμοποιεί δύο ράβδους, μία για το βόρειο βασίλειο και μία για το νότιο βασίλειο, για να δηλώσει τον συμβολικό σύνδεσμο, ο οποίος παριστά τον ναό διά του αριθμού «σαράντα έξι». Η ράβδος του συμβολικού συνδέσμου του «σαράντα έξι» πρέπει να ενωθεί με τον συμβολικό σύνδεσμο του «διακοσίων είκοσι».

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

Ο αριθμός διακόσια είκοσι είναι το σύμβολο της θεότητας σε συνδυασμό με την ανθρωπότητα. Από την έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το 1611 έως την πρώτη παρουσίαση του αγγέλματος του Μίλλερ το 1831, και κατόπιν τη δημοσίευση του αγγέλματος το 1833 στην εφημερίδα Vermont Telegraph, μεσολαβούν διακόσια είκοσι έτη. Το άγγελμα του Μίλλερ ήταν η επίσημη διατύπωση της αύξησης της γνώσης που προήλθε από τη Βίβλο, όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε το 1798. Κατά την αρχική χρονολογία του 1611 δημοσιεύθηκε ένα θεϊκό έγγραφο, και κατά την τελική χρονολογία του 1831 υπήρξε μια ανθρώπινη δημοσίευση βασισμένη στη θεϊκή αλήθεια που είχε αποσφραγισθεί το 1798.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

Αυτές οι τρεις χρονολογίες αντιπροσωπεύουν όχι μόνον διακόσια είκοσι έτη, αλλά και τη δομή της εβραϊκής λέξεως «Αλήθεια», η οποία σχηματίζεται με τη συνένωση του πρώτου, του δέκατου τρίτου και του τελευταίου γράμματος του εβραϊκού αλφαβήτου, ώστε να σχηματισθεί η λέξη «Αλήθεια». Μία θεία έκδοση στην αρχή και μία ανθρώπινη έκδοση στο τέλος, και το 1798 αντιπροσωπεύει μία αύξηση της γνώσεως, η οποία θα φανέρωνε μία τάξη ασεβών προσώπων που απέρριψαν εκείνη τη γνώση, και έτσι αντιπροσώπευσαν το δέκατο τρίτο γράμμα, το οποίο είναι σύμβολο ανταρσίας. Αυτός ο σύνδεσμος των διακοσίων είκοσι ετών εδραιώθηκε στο κίνημα του πρώτου αγγέλου, και το κίνημα του τρίτου αγγέλου παρέχει μία δεύτερη μαρτυρία.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

Το 1776 δημοσιεύθηκε το θεϊκό έγγραφο, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, και διακόσια είκοσι έτη αργότερα, το 1996, δημοσιεύθηκε ένα ανθρώπινο έγγραφο, το περιοδικό The Time of the End. Το ανθρώπινο έγγραφο προήλθε από την αύξηση της γνώσης που παρήχθη στον καιρό του τέλους το 1989, η οποία, όπως και το 1798, παρήγαγε μια εξέγερση εναντίον του θεϊκού μηνύματος που αντιπροσωπευόταν από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Η αύξηση της γνώσης το 1996 προσδιόρισε το μέλλον της Αμερικής καθώς αυτή χάνει την ελευθερία και την ανεξαρτησία που είχε διακηρύξει το 1776, κατά τον σύντομα επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Αυτό παρέχει μια δεύτερη μαρτυρία ότι ο αριθμός διακόσια είκοσι αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό της θεότητας με την ανθρωπότητα, και αυτή η δεύτερη μαρτυρία τέθηκε εμπρός με την υπογραφή της «Truth», και αντιπροσωπεύθηκε από μια πρώτη μαρτυρία στην ιστορία του πρώτου αγγέλου (του πρώτου), και τη δεύτερη μαρτυρία στην ιστορία του τρίτου αγγέλου (του τελευταίου).

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

Το 1776 σηματοδότησε επίσης την αρχή μιας περιόδου που προηγήθηκε της πραγματικής αρχής του θηρίου της γης ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας. Κατά την περίοδο εκείνης της προετοιμασίας, η σφραγίδα της αλήθειας προσδιορίσθηκε για μία ακόμη φορά διά του 1776, το οποίο σηματοδότησε την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και του 1798, το οποίο σηματοδότησε την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας. Στο μέσον αυτής της ιστορίας αρχής και τέλους, το 1789 σημείωσε το κεντρικό γράμμα, καθώς δεκατρείς αποικίες επικύρωσαν το Σύνταγμα. Καθεμία από τις τρεις αυτές χρονολογίες αντιπροσωπεύει την «ομιλία» των Ηνωμένων Πολιτειών· με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776, το Σύνταγμα το 1789, και τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως το 1798. Η ιστορία εκείνη αντιπροσωπεύει είκοσι δύο έτη, τα οποία είναι το δέκατο ή δεκάτη των διακοσίων είκοσι, επομένως αντιπροσωπεύει επίσης ένα σύμβολο του συνδυασμού της Θειότητας με την ανθρωπότητα.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

Η παράστασή του αφορά την ιστορία του θηρίου της γης, το οποίο παρουσιάζεται ότι αρχίζει ως αρνί (θεότητα) και καταλήγει ως δράκων (ανθρωπότητα). Το 1776 αρχίζει με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η οποία σηματοδοτεί τη θεότητα, και οι Νόμοι περί Αλλοδαπών και Στασιασμού αντιπροσωπεύουν την ανθρωπότητα· και μέσα σε εκείνα τα είκοσι δύο έτη που προηγήθηκαν της ενάρξεως της βασιλείας του θηρίου της γης ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας, προτυπώνεται η μετάβαση από το αρνί στον δράκοντα.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

Ἡ ἀρχὴ τῶν δύο χιλιάδων πεντακοσίων εἴκοσι ἐτῶν κρίσεως ἐναντίον τοῦ νοτίου βασιλείου τοῦ Ἰούδα συνδέεται μὲ τὴν ἀρχὴ τῶν δύο χιλιάδων τριακοσίων ἐτῶν τοῦ Δανιὴλ κεφάλαιον ὄγδοον, ἐδάφιον δεκάτον τέταρτον. Ἡ καταπάτησις τοῦ ἁγιαστηρίου καὶ τοῦ στρατεύματος ἐν τῷ Ἰούδα ἤρξατο τὸ 677 π.Χ., καὶ ἡ προφητεία τῶν δύο χιλιάδων τριακοσίων ἐτῶν ἤρξατο διακοσίας εἴκοσι ἔτη ὕστερον, τὸ 457 π.Χ. Ἡ ῥάβδος τοῦ νοτίου βασιλείου τοῦ Ἰούδα συνδέεται μὲ τὸ σύμβολον τοῦ τεσσαράκοντα ἕξ πρὸς τὸ βόρειον βασίλειον, καὶ ἐπίσης συνδέεται μὲ τὰ δύο χιλιάδες τριακόσια ἔτη διὰ τοῦ συνδέσμου τῶν διακοσίων εἴκοσι.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

Ο Παύλος ισχυρίστηκε ότι είναι διάκονος της οικονομίας του Θεού, και κατόπιν όρισε την οικονομία της οποίας ήταν διάκονος ως το μυστήριο του Θεού, το οποίο είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξας. Περαιτέρω πραγματεύεται αυτήν την αλήθεια όταν γράφει προς τον Τιμόθεο.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Και αναντιρρήτως μέγα είναι το μυστήριον της ευσεβείας: ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, εθεάθη υπό αγγέλων, εκηρύχθη εις τα έθνη, επιστεύθη εν τω κόσμω, ανελήφθη εν δόξη. 1 Τιμόθεον 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

Ο Παύλος εδώ λέγει ότι το μυστήριον της ευσεβείας είναι ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί. Ο Θεός είναι η Κεφαλή, και η σάρκα είναι το σώμα. Το μυστήριον της ευσεβείας είναι ο Χριστός εν τω πιστώ· είναι η ένωσις της θεότητος μετά της ανθρωπότητος. Ο Παύλος επίσης χρησιμοποιεί την μεταφοράν του γάμου, καθώς και ο Ωσηέ.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> Διότι είμεθα μέλη του σώματός του, από τη σάρκα του και από τα οστά του. Ένεκα τούτου θέλει αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα αυτού και τη μητέρα, και θέλει προσκολληθή εις τη γυναίκα αυτού, και οι δύο θέλουσιν είσθαι εις σάρκα μίαν. Το μυστήριον τούτο είναι μέγα· εγώ δε λέγω τούτο περί του Χριστού και περί της εκκλησίας. Εφεσίους 5:30–32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

Στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, όταν ο Ιεζεκιήλ προσδιορίζει τη διαθήκη των εσχάτων ημερών, η οποία είναι η ανανεωμένη διαθήκη με εκείνους που προσδιορίζονται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, παρέχει μία απεικόνιση της ενώσεως δύο ράβδων. Οι δύο αυτές ράβδοι, γραμμή επί γραμμή, περιλαμβάνουν τη μεταφορά του γάμου στον Ωσηέ και στον Παύλο. Όταν ενώθηκαν μαζί, δεν επρόκειτο πλέον να είναι δύο έθνη, αλλά ένα έθνος, εις τον αιώνα.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> Καὶ θέλω καταστήσει αὐτοὺς ἓν ἔθνος ἐν τῇ γῇ, ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη τοῦ Ἰσραήλ· καὶ εἷς βασιλεὺς θέλει εἶσθαι βασιλεὺς εἰς πάντας αὐτούς· καὶ δὲν θέλουσιν εἶσθαι πλέον δύο ἔθνη, οὐδὲ θέλουσι διαιρεθῆ πλέον εἰς δύο βασίλεια, οὐδόλως· οὐδὲ θέλουσι μιανθῆ πλέον μὲ τὰ εἴδωλά των, οὐδὲ μὲ τὰ βδελύγματά των, οὐδὲ μὲ οὐδεμίαν ἀπὸ τὰς παραβάσεις των· ἀλλὰ θέλω σώζει αὐτοὺς ἀπὸ πάντας τοὺς τόπους κατοικήσεώς των, ἐν οἷς ἥμαρτον, καὶ θέλω καθαρίσει αὐτούς· καὶ οὕτως θέλουσιν εἶσθαι λαός μου, καὶ ἐγὼ θέλω εἶσθαι Θεὸς αὐτῶν. Ἰεζεκιὴλ 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

Η σύναψη του Ιεζεκιήλ προσδιορίζει πότε αυτοί δεν είναι πλέον διηρημένοι, ούτε αμαρτάνουν πλέον, όταν καθαρίζονται, και όταν ο Θεός είναι ο μόνος Θεός τους, και έχουν μόνον έναν βασιλέα. Στις 22 Οκτωβρίου, ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό για να «καθαρίσει» τον λαό Του. Ήλθε για να παραλάβει βασιλεία, της οποίας ο λαός, σύμφωνα με τον Πέτρο, επρόκειτο τότε να είναι βασίλειον ιερέων και βασιλέων. Κατά την ημερομηνία εκείνη ο νυμφίος ήλθε επίσης στον γάμο, που είναι το μυστήριο το οποίο προσδιορίζουν ο Παύλος και ο Ωσηέ, και το οποίο αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό της θεότητας με την ανθρωπότητα. Ο Ιωάννης προσδιορίζει ότι το μυστήριο, το οποίο ο Παύλος προσδιορίζει ως «Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης», επρόκειτο να ολοκληρωθεί κατά τις ημέρες της σάλπιγγας του εβδόμου αγγέλου.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Αλλ’ εν ταις ημέραις της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν μέλλῃ να σαλπίζῃ, τότε θα τελεσθή το μυστήριον του Θεού, καθώς ανήγγειλεν εις τους δούλους αυτού τους προφήτας. Αποκάλυψις 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

Ο έβδομος άγγελος είναι το τρίτο ουαί, το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο έβδομος άγγελος άρχισε να σαλπίζει όταν ο τρίτος άγγελος εμφανίσθηκε στην ιστορία του 1844 και εφεξής, αλλά η αποστασία του 1863 εμπόδισε να ολοκληρωθεί το έργο. Ο τρίτος άγγελος εμφανίσθηκε και η έβδομη σάλπιγγα άρχισε να ηχεί πάλι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και αυτή τη φορά το «μυστήριο του Θεού» πρόκειται να «τελειωθεί». Το «μυστήριο» εκείνο είναι ο συνδυασμός της θεότητας με την ανθρωπότητα, ο οποίος παράγει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες κατόπιν γίνονται το λάβαρο και το στράτευμα του Θεού. Για τον λόγο αυτό, το τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ αρχίζει με τον Ιεζεκιήλ να μεταφέρεται σε μια κοιλάδα νεκρών ξηρών οστών. Τα οστά εκείνα αντιπροσωπεύουν τον Αντβεντισμό της Λαοδικείας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και γι’ αυτόν τον λόγο ο Παύλος απευθύνει το ευαγγέλιό του περί του μυστηρίου του Θεού προς τους Λαοδικείς.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Διότι θέλω να γνωρίζετε πόσον μέγαν αγώνα έχω υπέρ υμών και υπέρ των εν Λαοδικεία, και υπέρ όσων δεν είδαν το πρόσωπόν μου κατά σάρκα· ώστε αι καρδίαι αυτών να παρηγορηθούν, ενωμένοι όντες εν αγάπη, και εις πάντα τα πλούτη της πλήρους βεβαιότητος της συνέσεως, προς επίγνωσιν του μυστηρίου του Θεού και του Πατρός και του Χριστού· εν τω οποίω είναι αποκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως. Κολοσσαείς 2:1–3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

Αυτή είναι επίσης η περιγραφή που η αδελφή Γουάιτ συνδέει με τα νεκρά ξηρά οστά του Ιεζεκιήλ.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «Αλλ’ όχι μόνον εις τον κόσμον εφαρμόζεται αυτή η παρομοίωσις των ξηρών οστών, αλλά και εις εκείνους οι οποίοι έχουν ευλογηθή με μέγα φως· διότι και αυτοί είναι ως οι σκελετοί της κοιλάδος. Έχουν την μορφήν ανθρώπων, τον σκελετικόν σχηματισμόν του σώματος· αλλ’ δεν έχουν πνευματικήν ζωήν. Αλλ’ η παραβολή δεν αφήνει τα ξηρά οστά απλώς συνηρμολογημένα εις μορφάς ανθρώπων· διότι δεν αρκεί να υπάρχη συμμετρία μελών και χαρακτηριστικών. Η πνοή της ζωής πρέπει να ζωοποιήση τα σώματα, διά να σταθούν όρθια και να αναπηδήσουν εις δράσιν. Τα οστά ταύτα αντιπροσωπεύουν τον οίκον του Ισραήλ, την εκκλησίαν του Θεού, και η ελπίς της εκκλησίας είναι η ζωοποιός επιρροή του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος πρέπει να εμφυσήση επί τα ξηρά οστά, διά να ζήσουν.॥

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> «Το Πνεύμα του Θεού, με τη ζωοποιό δύναμή Του, πρέπει να βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινο όργανο, ώστε κάθε πνευματικός μυς και τένοντας να βρίσκεται σε άσκηση. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, χωρίς την πνοή του Θεού, υπάρχει νωθρότητα της συνείδησης, απώλεια της πνευματικής ζωής. Πολλοί που στερούνται πνευματικής ζωής έχουν τα ονόματά τους στα μητρώα της εκκλησίας, αλλά δεν είναι γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου. Μπορεί να είναι προσκολλημένοι στην εκκλησία, αλλά δεν είναι ενωμένοι με τον Κύριο. Μπορεί να είναι επιμελείς στην εκτέλεση ενός ορισμένου συνόλου καθηκόντων και να θεωρούνται ζώντες· αλλά πολλοί συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που έχουν «όνομα ότι ζεις, και είσαι νεκρός»».

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «Εκτός εάν υπάρξει αληθινή μεταστροφή της ψυχής προς τον Θεό· εκτός εάν η ζωτική πνοή του Θεού ζωοποιήσει την ψυχή σε πνευματική ζωή· εκτός εάν όσοι ομολογούν την αλήθεια κινούνται από αρχές γεννημένες από τον ουρανό, δεν έχουν γεννηθεί από τον άφθαρτο σπόρο, ο οποίος ζει και μένει στον αιώνα. Εκτός εάν εμπιστεύονται στη δικαιοσύνη του Χριστού ως τη μόνη τους ασφάλεια· εκτός εάν αντιγράφουν τον χαρακτήρα Του, εργάζονται με το πνεύμα Του, είναι γυμνοί, δεν έχουν ενδυθεί τον χιτώνα της δικαιοσύνης Του. Οι νεκροί συχνά παρουσιάζονται ως ζωντανοί· διότι εκείνοι που κατεργάζονται αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν σωτηρία σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες, δεν έχουν τον Θεό να ενεργεί μέσα τους και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκία Του.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «Η τάξη αυτή παριστάνεται εύγλωττα από την κοιλάδα των ξηρών οστών που είδε ο Ιεζεκιήλ σε όραμα.» Review and Herald, 17 Ιανουαρίου 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

Το μήνυμα της Λαοδικείας παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στον Αντβεντισμό το 1856, ακριβώς κατά το έτος κατά το οποίο ο Κύριος άνοιξε το προοδευτικά αυξανόμενο φως των «επτά καιρών» του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού. Το μήνυμα του 1856, αποτελούμενο από ένα εσωτερικό μήνυμα που καλούσε σε μετάνοια, και από ένα εξωτερικό μήνυμα προφητείας, απορρίφθηκε το 1863. Το Λαοδικειακό μήνυμα του μυστηρίου του «Χριστού εν υμίν, της ελπίδος της δόξης», επαναλήφθηκε το 1888 από τους Πρεσβυτέρους Τζόουνς και Γουάγκονερ, και εκείνο το μήνυμα επίσης προσδιορίσθηκε από την Αδελφή Ουάιτ ως το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

Στίχο επί στίχου, το τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ αρχίζει με τον Ιεζεκιήλ να μεταφέρεται πνευματικώς στην 11η Σεπτεμβρίου 2001, όπου του δίδεται μία θέα του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, ο οποίος είναι νεκρός στα αμαρτήματα και στις παραβάσεις. Του λέγεται να δώσει δύο διακεκριμένα προφητικά μηνύματα. Το πρώτο παράγει μία συνένωση, αλλά τα σώματα εξακολουθούν να είναι νεκρά. Η δεύτερη προφητεία καλεί ώστε το μήνυμα των «τεσσάρων ανέμων» να εμφυσήσει ζωή στα οστά. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, το οποίο προσδιορίζει τέσσερις αγγέλους που κρατούν τους τέσσερις ανέμους. Η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει αυτούς τους τέσσερις ανέμους ως ένα «αγριωμένο άλογο», που επιζητεί να λυθεί, διότι συγκρατείται. Το αγριωμένο άλογο του Ισλάμ επιζητεί να λυθεί και να φέρει θάνατο και καταστροφή στο πέρασμά του, όπως έκανε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και θα αφεθεί πάλι ελεύθερο κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

Το μήνυμα εκείνο φέρνει τα νεκρά σώματα σε ένα ενωμένο στράτευμα που στέκεται επάνω στα πόδια του. Εκείνο το ενωμένο στράτευμα εγείρεται στα πόδια του ως απόκριση στο μήνυμα του έβδομου αγγέλου, διότι κατά τις ημέρες της σάλπιγγας του έβδομου αγγέλου θα ολοκληρωθεί το μυστήριο του γάμου των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων με τον Χριστό.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

Κατόπιν, στον Ιεζεκιήλ παρουσιάζεται η συνένωση δύο ράβδων, οι οποίες καθίστανται ένα έθνος. Αυτές οι δύο ράβδοι είναι το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και το νότιο βασίλειο του Ιούδα, τα οποία ενώνονται ως ένα έθνος κατά την ολοκλήρωση των αμοιβαίων περιόδων διασποράς τους, διάρκειας δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Η αμοιβαία αυτή ολοκλήρωση παράγει έναν πνευματικό ναό, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από τα σαράντα έξι έτη στην αρχή και στο τέλος των αμοιβαίων χρόνων διασποράς.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> «Και εξηυλίσθησαν πρωῒ το πρωί και εξήλθον εις την έρημον Θεκωέ· και ενώ εξήρχοντο, εστάθη ο Ιωσαφάτ και είπε· Ακούσατέ μου, ω Ιούδα, και σεις οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ· πιστεύσατε εις Κύριον τον Θεόν σας, και θέλετε στερεωθή· πιστεύσατε εις τους προφήτας αυτού, και θέλετε ευοδωθή. Β΄ Χρονικών 20:20.»

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> «Πιστεύετε εις Κύριον τον Θεόν σας, και θέλετε στερεωθή· πιστεύετε εις τους προφήτας αυτού, και θέλετε ευοδωθή.»

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> «Ησαΐας 8:20. “Εις τον νόμον και εις την μαρτυρίαν· εάν δεν λαλώσι κατά τον λόγον τούτον, είναι διότι δεν υπάρχει φως εν αυτοίς.”»

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> «Δύο κείμενα τίθενται εδώ ενώπιον του λαού του Θεού: δύο προϋποθέσεις για επιτυχία. Ο νόμος, που ελαλήθη από τον ίδιο τον Ιεχωβά, και το πνεύμα της προφητείας, είναι οι δύο πηγές σοφίας για να καθοδηγούν τον λαό Του σε κάθε εμπειρία. Δευτερονόμιο 4:6. “Αὕτη εἶναι ἡ σοφία σας καὶ ἡ σύνεσίς σας ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, οἵτινες θέλουσιν εἰπεῖ, Βεβαίως, τὸ μέγα τοῦτο ἔθνος εἶναι λαὸς σοφὸς καὶ συνετός.”»

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> «Ο νόμος του Θεού και το Πνεύμα της Προφητείας συμπορεύονται για να καθοδηγούν και να συμβουλεύουν την εκκλησία, και κάθε φορά που η εκκλησία το αναγνώρισε αυτό υπακούοντας στον νόμο Του, το πνεύμα της προφητείας εστάλη για να την οδηγήσει στην οδό της αλήθειας.

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> «Αποκάλυψις 12:17. “Και ωργίσθη ο δράκων κατά της γυναικός, και απήλθε να κάμη πόλεμον μετά των λοιπών του σπέρματος αυτής, των φυλαττόντων τας εντολάς του Θεού και εχόντων την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού.” Η προφητεία αυτή υποδεικνύει σαφώς ότι η εκκλησία του υπολοίπου θα αναγνωρίζει τον Θεό διά του νόμου Αυτού και θα έχει το προφητικό χάρισμα. Η υπακοή εις τον νόμον του Θεού και το πνεύμα της προφητείας διέκριναν πάντοτε τον αληθινό λαό του Θεού, και η δοκιμασία συνήθως δίδεται βάσει των παρόντων εκδηλώσεων.»

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> «Κατά τις ημέρες του Ιερεμία, ο λαός δεν είχε καμία αμφιβολία για το μήνυμα του Μωυσή, του Ηλία ή του Ελισαιέ, όμως αμφισβήτησαν και παραμέρισαν το μήνυμα που εστάλη από τον Θεό προς τον Ιερεμία, έως ότου η ισχύς και η δύναμή του εξαντλήθηκαν και δεν υπήρχε πλέον άλλη θεραπεία παρά να τους μεταφέρει ο Θεός στην αιχμαλωσία.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> «Ομοίως, κατά τις ημέρες του Χριστού, ο λαός είχε μάθει ότι το μήνυμα του Ιερεμία ήταν αληθινό, και έπειθαν τον εαυτό τους να πιστεύει ότι, αν είχαν ζήσει στις ημέρες των πατέρων τους, θα είχαν δεχθεί το μήνυμά του· αλλά, ταυτόχρονα, απέρριπταν το μήνυμα του Χριστού, περί του οποίου είχαν γράψει όλοι οι προφήτες.

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> «Καθώς το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ανεφύη στον κόσμο, το οποίο πρόκειται να αποκαλύψει τον νόμο του Θεού στην εκκλησία μέσα σε όλο του το πλήρωμα και τη δύναμη, το προφητικό χάρισμα επίσης αποκαταστάθηκε αμέσως. Το χάρισμα αυτό έχει διαδραματίσει πολύ εξέχοντα ρόλο στην ανάπτυξη και στην προώθηση αυτού του μηνύματος.

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> «Καθώς έχουν ανακύψει διαφορές γνωμών αναφορικά με ερμηνείες των Γραφών και μεθόδους εργασίας, ικανές να κλονίσουν την πίστη των πιστών στο μήνυμα και να οδηγήσουν σε διάσταση στο έργο, το πνεύμα της προφητείας πάντοτε έρριπτε φως στην κατάσταση. Πάντοτε έφερνε ενότητα σκέψεως και αρμονία ενεργείας στο σώμα των πιστών. Σε κάθε κρίση που ανέκυψε κατά την ανάπτυξη του μηνύματος και την αύξηση του έργου, εκείνοι που έμειναν σταθερά προσκολλημένοι στον νόμο του Θεού και στο φως του Πνεύματος της προφητείας θριάμβευσαν, και το έργο ευδοκίμησε στα χέρια τους.» Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles