Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ενενηκοστό Όγδοο

Divine Gatherings and Prophetic Alignments: The Role of the 144,000 in the Eschatological Framework of Daniel 11:40

Θείες Συνάξεις και Προφητικές Ευθυγραμμίσεις: Ο Ρόλος των 144.000 στο Εσχατολογικό Πλαίσιο του Δανιήλ 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

May 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are placing the line of the papacy, the line of apostate Republicanism, the line of apostate Protestantism, and the line of the one hundred and forty-four thousand into the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven. We are currently addressing that Christ gathers His people twice, and all the illustrations of gathering His people a second time represent the final sealing process of the one hundred and forty-four thousand.

Τοποθετούμε τη γραμμή του παπισμού, τη γραμμή του αποστατημένου Ρεπουμπλικανισμού, τη γραμμή του αποστατημένου Προτεσταντισμού και τη γραμμή των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων μέσα στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Εξετάζουμε επί του παρόντος ότι ο Χριστός συνάγει τον λαό Του δύο φορές, και όλες οι απεικονίσεις της δεύτερης συνάξεως του λαού Του παριστούν την τελική διαδικασία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

When the divine symbol descends in a reform line the Lord then gathers a chosen people, who are thereafter tested. At the conclusion of the testing process there is a scattering, that is followed by His gathering those chosen people a second time, though many are left behind for failing the testing process. Christ began gathering His disciples at His baptism, and at the cross the disciples were scattered. After His resurrection He gathered His disciples a second time in advance of Pentecost. This line identified that a second gathering is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand just before the Sunday law, which is typified by Pentecost. The cross identifies a disappointment, followed by a second gathering.

Όταν το θείο σύμβολο καταβαίνει σε μία γραμμή μεταρρυθμίσεως, ο Κύριος τότε συνάγει έναν εκλεκτό λαό, ο οποίος κατόπιν δοκιμάζεται. Στο πέρας της διαδικασίας της δοκιμασίας επέρχεται διασκορπισμός, τον οποίο ακολουθεί η δεύτερη συνάθροιση εκείνου του εκλεκτού λαού από Αυτόν, αν και πολλοί αφήνονται πίσω επειδή απέτυχαν στη διαδικασία της δοκιμασίας. Ο Χριστός άρχισε να συνάγει τους μαθητές Του κατά το βάπτισμά Του, και στον σταυρό οι μαθητές διασκορπίσθηκαν. Μετά την ανάστασή Του συνήγαγε τους μαθητές Του για δεύτερη φορά εν όψει της Πεντηκοστής. Η γραμμή αυτή προσδιόρισε ότι μία δεύτερη συνάθροιση επιτελείται επί των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος προτυπώνεται από την Πεντηκοστή. Ο σταυρός προσδιορίζει μία απογοήτευση, ακολουθούμενη από μία δεύτερη συνάθροιση.

The second gathering after the cross began when Christ descended from meeting with His Father after His resurrection. When the divine symbol descends God’s people are to eat the message, and after Christ descended, He ate with the disciples.

Η δεύτερη σύναξη μετά τον σταυρό άρχισε όταν ο Χριστός κατήλθε, αφού συνάντησε τον Πατέρα Του μετά την ανάστασή Του. Όταν το θείο σύμβολο κατέρχεται, ο λαός του Θεού πρέπει να φάγει το μήνυμα, και αφού ο Χριστός κατήλθε, έφαγε μαζί με τους μαθητές.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:30, 31.

> Και συνέβη, ενώ εκάθητο στο τραπέζι μαζί τους, έλαβε άρτον, και ευλόγησε, και έκοψε, και έδωσε σ’ αυτούς. Και οι οφθαλμοί αυτών ηνοίχθησαν, και εγνώρισαν αυτόν· και αυτός έγινε άφαντος απ’ αυτών. Λουκάς 24:30, 31.

At the second gathering after the cross Christ “breathed” the Holy Spirit upon His disciples.

Κατά τη δεύτερη σύναξη μετά τον σταυρό, ο Χριστός «εμφύσησε» το Άγιο Πνεύμα επάνω στους μαθητές Του.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> «Η πράξη του Χριστού, όταν ενεφύσησε στους μαθητές Του το Άγιο Πνεύμα και τους μετέδωσε την ειρήνη Του, ήταν ως ολίγες σταγόνες πριν από την άφθονη βροχή που επρόκειτο να δοθεί κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.» Spirit of Prophecy, τόμος 3, 243.

In the second gathering after the disappointment of April 19, 1844, Christ removed His hand from the mistake of 1843.

Κατά τη δεύτερη συνάθροιση μετά την απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, ο Χριστός απέσυρε το χέρι Του από το σφάλμα του 1843.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> «Εκείνοι οι πιστοί, απογοητευμένοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί ο Κύριός τους δεν ήλθε, δεν αφέθηκαν στο σκότος. Και πάλι οδηγήθηκαν στις Γραφές τους, για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου απομακρύνθηκε από τα στοιχεία, και το σφάλμα εξηγήθηκε. Είδαν ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως το 1844, και ότι τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία που είχαν παρουσιάσει για να δείξουν ότι οι προφητικές περίοδοι έληγαν το 1843, αποδείκνυαν ότι θα τερματίζονταν το 1844.» Early Writings, 237.

At the disappointment the second angel descended with a “writing in his hand.”

Κατά την απογοήτευση ο δεύτερος άγγελος κατέβηκε με ένα «γραπτό στο χέρι του».

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’” Early Writings, 247.

> «Σε έναν άλλον ισχυρό άγγελο ανατέθηκε να κατεβεί στη γη. Ο Ιησούς έθεσε στο χέρι του ένα γραπτό, και καθώς ερχόταν στη γη, φώναξε: “Έπεσε η Βαβυλώνα, έπεσε.”» Early Writings, 247.

The testing process that began with the arrival of the second angel, concluded at the Exeter camp meeting when the Holy Spirit was poured out and the message went like a tidal wave. That testing process was distinctly identified after the cross when the time period unto the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was preceded by a period of fifty days, that was in turn made up of a period of forty days, followed by a period of ten days which concluded at Pentecost.

Η διαδικασία της δοκιμασίας που άρχισε με την άφιξη του δευτέρου αγγέλου, ολοκληρώθηκε στη συγκέντρωση κατασκήνωσης του Έξετερ, όταν το Άγιο Πνεύμα εκχύθηκε και το μήνυμα προχώρησε σαν παλιρροϊκό κύμα. Η διαδικασία αυτή της δοκιμασίας προσδιορίστηκε με σαφήνεια μετά τον σταυρό, όταν η χρονική περίοδος έως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή είχε προηγουμένως πλαισιωθεί από μια περίοδο πενήντα ημερών, η οποία με τη σειρά της αποτελούνταν από μια περίοδο σαράντα ημερών, ακολουθούμενη από μια περίοδο δέκα ημερών, που κατέληξε στην Πεντηκοστή.

> “God’s people are to be constantly reaching up to him in prayer. It was after the early disciples had spent ten days in supplication, after all differences had been put away, and they had united in deep heart-searching, and in confession and putting away of sins, and in drawing together in holy fellowship, that the Holy Ghost came upon them, and the promise of Christ was fulfilled. There was a wonderful outpouring of the Holy Spirit. Suddenly there came from heaven the sound as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. ‘And the same day there were added unto them about three thousand souls.’” Review and Herald, March 11, 1909.

> «Ο λαός του Θεού πρέπει αδιάκοπα να υψώνει προς Αυτόν την προσευχή του. Ήταν αφού οι πρώτοι μαθητές είχαν περάσει δέκα ημέρες σε ικεσία, αφού κάθε διαφορά είχε παραμεριστεί, και είχαν ενωθεί σε βαθύ έλεγχο της καρδιάς, και σε εξομολόγηση και αποβολή αμαρτιών, και σε προσέγγιση ο ένας προς τον άλλον μέσα σε άγια κοινωνία, τότε το Άγιο Πνεύμα ήλθε επάνω τους, και η υπόσχεση του Χριστού εκπληρώθηκε. Υπήρξε μια θαυμαστή έκχυση του Αγίου Πνεύματος. Ξαφνικά ήλθε από τον ουρανό ήχος σαν από άνεμο βίαιο και ορμητικό, και γέμισε όλο τον οίκο όπου κάθονταν. «Και προσετέθησαν εκείνη την ημέρα εις αυτούς περίπου τρεις χιλιάδες ψυχές». Review and Herald, 11 Μαρτίου 1909.»

During the forty days, Christ was in attendance teaching the disciples, and then He ascended. The ten days that followed was a period of preparation in advance of the Pentecostal outpouring of the Holy Spirit. The forty days of instruction that followed the cross aligns with April 19, 1844 unto the beginning of the Exeter camp meeting on August 12, 1844. The ten days which preceded Pentecost represented August 12 through 17, 1844, when the Millerites unified upon the message of the Midnight Cry brought by Samuel Snow. In that camp meeting two classes were manifested, and only one class received the Pentecostal outpouring at the conclusion of the meeting. In that period represented by the forty days one class received the instruction, and the other class refused the instruction. When the Midnight Cry arrived one class had the oil, the other did not.

Κατά τη διάρκεια των σαράντα ημερών, ο Χριστός παρευρίσκετο διδάσκοντας τους μαθητές, και έπειτα αναλήφθηκε. Οι δέκα ημέρες που ακολούθησαν ήταν περίοδος προετοιμασίας ενόψει της Πεντηκοστιανής εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος. Οι σαράντα ημέρες διδασκαλίας που ακολούθησαν τον σταυρό αντιστοιχούν από τις 19 Απριλίου 1844 έως την έναρξη της κατασκηνωτικής συνάξεως στο Exeter στις 12 Αυγούστου 1844. Οι δέκα ημέρες που προηγήθηκαν της Πεντηκοστής παρίσταναν την περίοδο από 12 έως 17 Αυγούστου 1844, όταν οι Μιλλεριταί ενώθηκαν επάνω στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο έφερε ο Samuel Snow. Κατά τη συνάθροιση εκείνη φανερώθηκαν δύο τάξεις, και μόνο η μία τάξη έλαβε την Πεντηκοστιανή έκχυση κατά την ολοκλήρωση της συνάξεως. Κατά την περίοδο εκείνη, την παριστανομένη από τις σαράντα ημέρες, η μία τάξη έλαβε τη διδασκαλία, ενώ η άλλη τάξη απέρριψε τη διδασκαλία. Όταν έφθασε η Κραυγή του Μεσονυκτίου, η μία τάξη είχε το έλαιον, η άλλη δεν είχε.

> “‘While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.’ By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. ‘They all slumbered and slept;’ one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself.” The Great Controversy, 395.

> «“Ενώ δε ο νυμφίος εβράδυνε, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο.” Διά της βραδύτητος του νυμφίου παριστάνεται η παρέλευσις του χρόνου κατά τον οποίον ανεμένετο ο Κύριος, η απογοήτευσις και η φαινομενική καθυστέρησις. Κατά τον καιρόν τούτον της αβεβαιότητος, το ενδιαφέρον των επιπολαίων και ημιθέρμων ήρχισε συντόμως να κλονίζεται και αι προσπάθειαί των να χαλαρώνουν· αλλ’ εκείνοι των οποίων η πίστις εστηρίζετο επί προσωπικής γνώσεως της Γραφής είχον βράχον υπό τους πόδας αυτών, τον οποίον τα κύματα της απογοητεύσεως δεν ηδύναντο να εκπλύνουν. “Ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο·” η μία τάξις εν αμεριμνησία και εγκαταλείψει της πίστεως αυτής, η δε ετέρα αναμένουσα υπομονητικώς έως ότου δοθή σαφεστέρα φως. Εν τούτοις, κατά την νύκτα της δοκιμασίας, οι τελευταίοι εφάνησαν να χάνουν, μέχρι τινός βαθμού, τον ζήλον και την αφοσίωσίν των. Οι ημίθερμοι και επιπόλαιοι δεν ηδύναντο πλέον να στηρίζωνται επί της πίστεως των αδελφών αυτών. Έκαστος πρέπει να σταθή ή να πέση δι’ εαυτόν.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 395.

During the ten days leading to Pentecost, and the period of the Exeter camp meeting, Christ gathered His people a second time in advance of those people carrying His message to the world. When the third angel descended on October 22, 1844, the little flock was again disappointed and scattered, but a period of instruction began on October 22, 1844 as Christ led His people into the Most Holy Place. In 1849, the Lord stretched forth His hand a second time to gather again those whom He had gathered out of the disappointments of April 19 and October 22, 1844.

Κατά τις δέκα ημέρες που προηγήθηκαν της Πεντηκοστής, και κατά την περίοδο της κατασκηνωτικής συνάξεως του Έξετερ, ο Χριστός συνήγαγε τον λαό Του εκ δευτέρου, προτού ο λαός εκείνος μεταφέρει το μήνυμά Του στον κόσμο. Όταν ο τρίτος άγγελος κατήλθε στις 22 Οκτωβρίου 1844, το μικρό ποίμνιο απογοητεύθηκε και πάλιν και διεσκορπίσθη, αλλά άρχισε περίοδος διδασκαλίας στις 22 Οκτωβρίου 1844, καθώς ο Χριστός οδηγούσε τον λαό Του στα Άγια των Αγίων. Το 1849, ο Κύριος εξέτεινε την χείρα Του εκ δευτέρου, για να συνάξει και πάλιν εκείνους τους οποίους είχε συνάξει από τις απογοητεύσεις της 19ης Απριλίου και της 22ας Οκτωβρίου 1844.

In 1844, the instruction was in regards to the message which the third angel had in his hand when he descended, but in the “period of doubt and uncertainty” that followed the great disappointment, many lost their way. By 1849, the work of gathering the little scattered flock was initiated, but what was illustrated by that history was the defeat of 1863, and the first Kadesh for modern Israel. The future victory of the one hundred and forty-four thousand and their work at the second Kadesh was delayed.

Το 1844, η διδασκαλία αφορούσε το μήνυμα που είχε στο χέρι του ο τρίτος άγγελος όταν κατέβηκε, αλλά κατά την «περίοδο αμφιβολίας και αβεβαιότητος» που ακολούθησε τη μεγάλη απογοήτευση, πολλοί έχασαν τον δρόμο τους. Μέχρι το 1849, άρχισε το έργο της συνάξεως του μικρού διεσπαρμένου ποιμνίου, αλλά εκείνο που εικονιζόταν από εκείνη την ιστορία ήταν η ήττα του 1863, και η πρώτη Κάδης για τον σύγχρονο Ισραήλ. Η μελλοντική νίκη των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων και το έργο τους κατά τη δεύτερη Κάδη καθυστέρησαν.

When the Lord descended on September 11, 2001 He gathered His last-day people, gave them His spiritual food to eat, breathed His Spirit upon those people as He began to sprinkle the latter rain, and He also initiated a testing process that led to July 18, 2020, when His last day people were disappointed and scattered. For three and a half days they were dead in the street. Both the three and a half days, and the forty-day period in the time of Christ represent a wilderness. It is also represented by the period from April 19, 1844 unto August 12, 1844, and also the period from October 22, 1844 unto 1849.

Όταν ο Κύριος κατήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, συνήγαγε τον λαό Του των εσχάτων ημερών, τους έδωσε την πνευματική Του τροφή για να φάγουν, ενεφύσησε το Πνεύμα Του επάνω σε εκείνον τον λαό, καθώς άρχισε να ραντίζει την όψιμη βροχή, και επίσης εγκαινίασε μια διαδικασία δοκιμασίας που οδήγησε στην 18η Ιουλίου 2020, όταν ο λαός Του των εσχάτων ημερών απογοητεύτηκε και διασκορπίστηκε. Επί τρεισήμισι ημέρες ήταν νεκροί στην πλατεία. Τόσο οι τρεισήμισι ημέρες όσο και η περίοδος των σαράντα ημερών στον καιρό του Χριστού αντιπροσωπεύουν μια έρημο. Αυτό επίσης αντιπροσωπεύεται από την περίοδο από 19 Απριλίου 1844 έως 12 Αυγούστου 1844, καθώς και από την περίοδο από 22 Οκτωβρίου 1844 έως το 1849.

From July, 2023 unto the Sunday law, which is the ten days that preceded Pentecost, the camp meeting at Exeter from August 12 unto August 17, and the period from 1849 unto 1863, all align with one another. They represent the period of the second gathering of God’s last-day people. The period from the disappointment to the outpouring of the Holy Spirit is divided into two distinct periods.

Από τον Ιούλιο του 2023 έως τον νόμο της Κυριακής, που είναι οι δέκα ημέρες οι οποίες προηγήθηκαν της Πεντηκοστής, η κατασκήνωση στο Exeter από τις 12 Αυγούστου έως τις 17 Αυγούστου, και η περίοδος από το 1849 έως το 1863, όλα ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους. Αντιπροσωπεύουν την περίοδο της δεύτερης συνάθροισης του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών. Η περίοδος από την απογοήτευση έως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος διαιρείται σε δύο διακριτές περιόδους.

Within the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven the line of apostate Protestantism (the nominal church), the line of Laodicean Seventh-day Adventism (nominal Adventism), the line of Catholicism, and the line of true Protestantism are all represented. Those four lines illustrate true Protestantism in controversy with a threefold union of the dragon (Judas), the beast (Catholicism) and the false prophet (apostate Protestantism).

Μέσα στην κεκρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ παριστάνονται η γραμμή του αποστάτου Προτεσταντισμού (η κατ’ όνομα εκκλησία), η γραμμή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας (ο κατ’ όνομα Αντβεντισμός), η γραμμή του Καθολικισμού και η γραμμή του αληθινού Προτεσταντισμού. Αυτές οι τέσσερις γραμμές απεικονίζουν τον αληθινό Προτεσταντισμό σε διαμάχη με μια τριπλή ένωση του δράκοντος (Ιούδας), του θηρίου (Καθολικισμός) και του ψευδοπροφήτη (αποστάτης Προτεσταντισμός).

Within the very same hidden history the line of apostate Republicanism is also illustrated. Within that line a controversy between the Democrat (the dragon) and Republican parties (the image of the beast) is represented. The Republican party is to lead out in forming the image to the beast, and in so doing it manifests the prophetic characteristics of the beast (the papacy). In God’s Word the papacy, who is the king of the north and also the beast, is given Egypt, (the dragon) as payment for services rendered for being used by God’s as a tool of judgment.

Μέσα στην ίδια ακριβώς κρυφή ιστορία απεικονίζεται επίσης η γραμμή του αποστατημένου Ρεπουμπλικανισμού. Εντός αυτής της γραμμής παριστάνεται μια διαμάχη μεταξύ του Δημοκρατικού (του δράκοντος) και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος (της εικόνας του θηρίου). Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα πρόκειται να ηγηθεί στη διαμόρφωση της εικόνας προς το θηρίο, και πράττοντας τούτο εκδηλώνει τα προφητικά χαρακτηριστικά του θηρίου (του παπισμού). Στον Λόγο του Θεού, στον παπισμό, ο οποίος είναι ο βασιλεύς του βορρά και επίσης το θηρίο, δίδεται η Αίγυπτος (ο δράκων) ως πληρωμή για υπηρεσίες που προσέφερε, επειδή χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό ως όργανο κρίσεως.

> Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:18–21.

> Υἱὲ ἀνθρώπου, ὁ Ναβουχοδονόσορ, βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ἔκαμε τὸ στράτευμα αὐτοῦ νὰ ἐκτελέσῃ μεγάλην ὑπηρεσίαν ἐναντίον τῆς Τύρου· πᾶσα κεφαλὴ ἐφαλακρώθη, καὶ πᾶς ὦμος ἐγδάρθη· ὅμως οὐδὲ μισθὸν εἶχεν αὐτός, οὐδὲ τὸ στράτευμα αὐτοῦ, ἀπὸ τὴν Τύρον, διὰ τὴν ὑπηρεσίαν τὴν ὁποίαν ἐξετέλεσεν ἐναντίον αὐτῆς· διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, ἐγὼ δίδω τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορ, βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος· καὶ θέλει λάβει τὸ πλῆθος αὐτῆς, καὶ θέλει ἀφαιρέσει τὰ σκῦλα αὐτῆς, καὶ θέλει λάβει τὴν λείαν αὐτῆς· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι μισθὸς διὰ τὸ στράτευμα αὐτοῦ. Ἔδωκα εἰς αὐτὸν τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου διὰ τὸν κόπον αὐτοῦ, διὰ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον ἐξετέλεσεν ἐναντίον αὐτῆς, ἐπειδὴ ἐργάσθησαν δι’ ἐμέ, λέγει Κύριος ὁ Θεός. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλω κάμει τὸ κέρας τοῦ οἴκου τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἐκβλαστήσῃ, καὶ εἰς σὲ θέλω δώσει ἄνοιγμα στόματος ἐν μέσῳ αὐτῶν· καὶ θέλουσι γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος. Ἰεζεκιήλ 29:18–21.

Nebuchadnezzar, who is the king of the north in the passage, is given the land of Egypt as his wages, thus typifying that in the last days, the papacy is given Egypt, which is the dragon, which is the ten kings, the United Nations, who agree to give their seventh kingdom unto the beast for a short space.

Ο Ναβουχοδονόσορ, ο οποίος στο χωρίο είναι ο βασιλεύς του βορρά, λαμβάνει τη γη της Αιγύπτου ως μισθό του, προτυπώνοντας έτσι ότι κατά τις έσχατες ημέρες ο παπισμός λαμβάνει την Αίγυπτο, η οποία είναι ο δράκων, η οποία είναι οι δέκα βασιλείς, τα Ηνωμένα Έθνη, οι οποίοι συμφωνούν να δώσουν τη βασιλεία τους, την έβδομη, στο θηρίο για ολίγον καιρό.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> Καὶ τὰ δέκα κέρατα, ἃ εἶδες ἐπὶ τὸ θηρίον, οὗτοι θὰ μισήσουν τὴν πόρνην, καὶ θὰ τὴν καταστήσουν ἔρημην καὶ γυμνήν, καὶ θὰ καταφάγουν τὰς σάρκας αὐτῆς, καὶ θὰ τὴν κατακάυσουν ἐν πυρί. Διότι ὁ Θεὸς ἔβαλεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ ἐκτελέσουν τὸ θέλημά του, καὶ νὰ ἐνεργήσουν ὁμοφώνως, καὶ νὰ δώσουν τὴν βασιλείαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἕως οὗ ἐκπληρωθοῦν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 17:16, 17.

This prophetic payment is represented also in Daniel chapter eleven verse forty-two.

Αυτή η προφητική πληρωμή παριστάνεται επίσης στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο σαράντα δύο.

> He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:42.

> Καὶ θὰ ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὰς χώρας· καὶ ἡ γῆ τῆς Αἰγύπτου δὲν θὰ ἐκφύγῃ. Δανιήλ 11:42.

The papacy prevails over the dragon power in the time of the latter rain, for this payment is accomplished “in” the “day” when God “causes the horn of the house of Israel to bud forth.” It is the rain that causes the Israel of God to bud forth, and that day began on September 11, 2001, which was the day of the east wind.

Ο παπισμός υπερισχύει της δυνάμεως του δράκοντος κατά τον καιρό της όψιμης βροχής, διότι αυτή η ανταπόδοση συντελείται «ἐν» τῇ «ἡμέρᾳ» κατά την οποίαν ο Θεός «κάμνει κέρας τοῦ οἴκου Ἰσραὴλ νὰ ἀναβλαστήσῃ». Είναι η βροχή που κάμνει τον Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ νὰ ἀναβλαστήσῃ, και εκείνη η ημέρα ήρχισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η οποία ήταν η ημέρα του ανατολικού ανέμου.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:6–9.

> Θα κάμει τους προερχομένους εκ του Ιακώβ να ριζώσουν· ο Ισραήλ θέλει ανθίσει και βλαστήσει και γεμίσει το πρόσωπον της οικουμένης με καρπόν. Μήπως επάταξεν αυτόν, καθώς επάταξε τους πατάξαντας αυτόν; ή εφονεύθη κατά την σφαγήν εκείνων, οίτινες εφονεύθησαν υπ’ αυτού; Κατά μέτρον, όταν αυτή βλαστάνη, θέλεις διαλεχθή μετ’ αυτής· συγκρατεί τον σκληρόν αυτού άνεμον εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θέλει καθαρισθή η ανομία του Ιακώβ· και τούτο είναι όλος ο καρπός, η αφαίρεσις της αμαρτίας αυτού· όταν καταστήση πάντας τους λίθους του θυσιαστηρίου ως ασβεστολίθους κατακεκομμένους, τα άλση και τα είδωλα δεν θέλουσι σταθή. Ησαΐας 27:6–9.

Egypt is given to the papal beast when the latter rain is being poured out. The latter rain began to sprinkle when the east wind, representing Islam of the third woe was “stayed,” or restrained on September 11, 2001. Then the rain began to be measured, (sprinkled) upon Israel as they began to bud. At the Sunday law, when the third woe comes again, the latter rain is poured out without measure. Between September 11, 2001 and the soon coming Sunday law “the iniquity of Jacob” is purged, and the Hebrew word “purged” means “atoned for”. At the Sunday law the papal beast is given Egypt (the dragon), as those ten kings commit fornication with the papacy by forming a worldwide image of the beast.

Η Αίγυπτος παραδίδεται στο παπικό θηρίο όταν εκχύνεται η όψιμη βροχή. Η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει όταν ο ανατολικός άνεμος, που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, «ανεστάλη», ή συγκρατήθηκε, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Τότε η βροχή άρχισε να μετριέται, (να ραντίζεται) επάνω στον Ισραήλ καθώς αυτός άρχισε να βλαστάνει. Κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν το τρίτο αλίμονο έρχεται πάλι, η όψιμη βροχή εκχύνεται χωρίς μέτρο. Μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής «η ανομία του Ιακώβ» καθαίρεται, και η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «καθαίρεται» σημαίνει «εξιλεώνεται». Κατά τον νόμο της Κυριακής το παπικό θηρίο λαμβάνει την Αίγυπτο (τον δράκοντα), καθώς εκείνοι οι δέκα βασιλείς πορνεύουν με τον παπισμό σχηματίζοντας μια παγκόσμια εικόνα του θηρίου.

Before the Sunday law, during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, the apostate Republican horn forms an image to the beast with the apostate Protestant horn, and in that prophetic line the Republican party prevails over the Democratic party, for the Democratic party is a dragon power and the Republican party is the power who forms the image of the papacy.

Πριν από τον νόμο της Κυριακής, κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το αποστατικό Ρεπουμπλικανικό κέρας σχηματίζει εικόνα προς το θηρίο μαζί με το αποστατικό Προτεσταντικό κέρας, και σε εκείνη την προφητική γραμμή το Ρεπουμπλικανικό κόμμα επικρατεί επί του Δημοκρατικού κόμματος, διότι το Δημοκρατικό κόμμα είναι δράκοντα δύναμη και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα είναι η δύναμη που σχηματίζει την εικόνα του παπισμού.

Within the prophetic history of the earth beast the end of the Democratic party and the end of the Republican party is identified. Those two parties form the horn of Republicanism, but they identify an internal struggle that runs through the entire history of the earth beast. That horn (Republican) contains an internal microcosm of the two horns of the earth beast.

Μέσα στην προφητική ιστορία του θηρίου της γης προσδιορίζεται το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος και το τέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αυτά τα δύο κόμματα συγκροτούν το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού, αλλά ταυτοχρόνως καταδεικνύουν μια εσωτερική πάλη που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία του θηρίου της γης. Εκείνο το κέρας (ο Ρεπουμπλικανισμός) περιέχει έναν εσωτερικό μικρόκοσμο των δύο κεράτων του θηρίου της γης.

In the testimony of the kingdom of the Medes and Persians it was the last horn that came up higher, and the Democratic party began first in American history, but at the end the Republican party comes up higher and prevails over the Democrats. In the history of the latter rain, which began on September 11, 2001, the globalist, dragon-inspired Democrats rose up out of the bottomless pit of Revelation chapter eleven and slew the Republicans by stealing the 2020 election. Their war against Trump (and the Republicans) began when he announced his candidacy in 2015, and it only intensified from that point onward.

Στη μαρτυρία του βασιλείου των Μήδων και των Περσών, ήταν το τελευταίο κέρας που ανέβηκε υψηλότερα· και το Δημοκρατικό κόμμα εμφανίσθηκε πρώτο στην αμερικανική ιστορία, αλλά στο τέλος το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ανέρχεται υψηλότερα και επικρατεί επί των Δημοκρατικών. Στην ιστορία της όψιμης βροχής, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι παγκοσμιοποιητές, εμπνεόμενοι από τον δράκοντα, Δημοκρατικοί ανήλθαν από το άβυσσο του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως και εθανάτωσαν τους Ρεπουμπλικανούς, κλέπτοντας τις εκλογές του 2020. Ο πόλεμός τους εναντίον του Τραμπ (και των Ρεπουμπλικανών) άρχισε όταν εκείνος ανήγγειλε την υποψηφιότητά του το 2015, και από εκείνο το σημείο και έπειτα μόνον εντάθηκε.

When the Democrats stole the election in 2020, they then instituted the Pelosi Trials, but when Trump announced his third campaign in 2022, fear came upon the Democrats, and their rage only increased, and they then came against Trump and his supporters with great wrath, for they knew their time was short. They celebrated his death, but when he stood up, great fear fell upon them.

Όταν οι Δημοκρατικοί έκλεψαν τις εκλογές το 2020, τότε εγκαθίδρυσαν τις Δίκες της Πελόζι· αλλά όταν ο Τραμπ ανήγγειλε την τρίτη του εκστρατεία το 2022, φόβος επήλθε στους Δημοκρατικούς, και η οργή τους μόνο αυξήθηκε, και τότε στράφηκαν εναντίον του Τραμπ και των υποστηρικτών του με μεγάλο θυμό, διότι ήξεραν ότι ο καιρός τους ήταν σύντομος. Πανηγύρισαν τον θάνατό του, αλλά όταν σηκώθηκε όρθιος, μέγας φόβος έπεσε επάνω τους.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7–11.

> Και όταν τελειώσουν τη μαρτυρία τους, το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο θα κάνει πόλεμο εναντίον τους, και θα τους νικήσει, και θα τους θανατώσει. Και τα πτώματά τους θα κείτονται στην πλατεία της μεγάλης πόλεως, η οποία πνευματικώς ονομάζεται Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριός μας σταυρώθηκε. Και άνθρωποι από λαούς και φυλές και γλώσσες και έθνη θα βλέπουν τα πτώματά τους τρεις ημέρες και μισή, και δεν θα επιτρέψουν να ταφούν τα πτώματά τους. Και οι κατοικούντες επάνω στη γη θα χαίρονται γι’ αυτούς, και θα ευφραίνονται, και θα στέλνουν δώρα ο ένας στον άλλον· επειδή αυτοί οι δύο προφήτες βασάνιζαν τους κατοικούντες επάνω στη γη. Και έπειτα από τρεις ημέρες και μισή, πνεύμα ζωής από τον Θεό εισήλθε μέσα τους, και στάθηκαν επάνω στα πόδια τους· και μεγάλος φόβος έπεσε επάνω σε εκείνους που τους έβλεπαν. Αποκάλυψη 11:7–11.

The period that identifies the end of the Democratic party is from the inauguration of Biden in 2021 unto the inauguration of Trump in 2025. The period began with the Pelosi Trials, which were purely unconstitutional and totally political in nature. That history, representing the death of the sixth president since the time of the end in 1989 unto the eighth president that is of the seven began with political trials (the Pelosi Trials), and it ends with the death of the Democratic party, and a second set of Pelosi Trials, as the political targets are reversed.

Η περίοδος που προσδιορίζει το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος εκτείνεται από την ορκωμοσία του Biden το 2021 έως την ορκωμοσία του Trump το 2025. Η περίοδος αυτή άρχισε με τις Δίκες της Pelosi, οι οποίες ήταν καθαρά αντισυνταγματικές και ολοκληρωτικά πολιτικής φύσεως. Η ιστορία αυτή, που αντιπροσωπεύει τον θάνατο του έκτου προέδρου από τον καιρό του τέλους το 1989 έως τον όγδοο πρόεδρο, ο οποίος είναι εκ των επτά, άρχισε με πολιτικές δίκες (τις Δίκες της Pelosi) και τελειώνει με τον θάνατο του Δημοκρατικού κόμματος, και με ένα δεύτερο σύνολο Δικών της Pelosi, καθώς οι πολιτικοί στόχοι αντιστρέφονται.

The illustration of the history is located in chapter eleven of Revelation, which found its first fulfillment in the French Revolution. The French Revolution is the classic historical example of the guillotine type of political warfare that identifies one ruling party killing another, and then having that very same ruling power overthrown and persecuted themselves.

Η απεικόνιση της ιστορίας βρίσκεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, το οποίο βρήκε την πρώτη του εκπλήρωση κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί το κλασικό ιστορικό παράδειγμα του γκιλοτινικού τύπου πολιτικού πολέμου, ο οποίος χαρακτηρίζει το ένα κυβερνών κόμμα να θανατώνει ένα άλλο και, κατόπιν, η ίδια εκείνη κυβερνώσα εξουσία να ανατρέπεται και να διώκεται η ίδια.

The period from the inauguration of Biden and the Pelosi Trials, unto the second inauguration of Trump and the reversal of the Pelosi Trials identifies the end of the Democratic party, and it identifies when Trump repeats the implementation of a set of executive orders that were typified by the Alien and Sedition Acts. The implementation of those executive orders will begin the second Pelosi Trials and identify the beginning of the period when the image of the beast is begun in earnest. That period ends at the enforcement of the Sunday law, so the period begins with executive orders paralleling the Alien and Sedition Acts, and ends with the Sunday law. It is there that the Republican party ends.

Η περίοδος από την ορκωμοσία του Μπάιντεν και τις Δίκες της Πελόζι έως τη δεύτερη ορκωμοσία του Τραμπ και την ανατροπή των Δικών της Πελόζι προσδιορίζει το τέλος του Δημοκρατικού κόμματος, και προσδιορίζει πότε ο Τραμπ επαναλαμβάνει την εφαρμογή ενός συνόλου εκτελεστικών διαταγμάτων που προτυπώθηκαν από τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως. Η εφαρμογή αυτών των εκτελεστικών διαταγμάτων θα αρχίσει τις δεύτερες Δίκες της Πελόζι και θα προσδιορίσει την αρχή της περιόδου κατά την οποία η εικόνα του θηρίου αρχίζει να εγκαθιδρύεται στα σοβαρά. Εκείνη η περίοδος τελειώνει με την επιβολή του νόμου της Κυριακής, ώστε η περίοδος αρχίζει με εκτελεστικά διατάγματα που παραλληλίζονται με τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως και τελειώνει με τον νόμο της Κυριακής. Εκεί είναι που τελειώνει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Both periods representing the conclusion of the Democratic party and then the Republican party are prophetically connected, and are represented by the period of twenty-two years from 1776 unto 1798. That period has three waymarks; the Declaration of Independence in 1776, thirteen years later the Constitution, followed by the Alien and Sedition Acts of 1798. Those three waymarks find fulfillment in the line of the Democratic and Republican parties, though the application of the second and third waymark is at a different point in each line.

Καὶ αἱ δύο περίοδοι, αἱ ὁποῖαι ἀντιπροσωπεύουν τὴν κατάληξιν πρῶτον τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος καὶ ἔπειτα τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ κόμματος, συνδέονται προφητικῶς καὶ ἀπεικονίζονται διὰ τῆς περιόδου τῶν εἴκοσι δύο ἐτῶν ἀπὸ τοῦ 1776 ἕως τοῦ 1798. Ἡ περίοδος αὕτη ἔχει τρεῖς σταθμούς· τὴν Διακήρυξιν τῆς Ἀνεξαρτησίας τὸ 1776, δεκατρία ἔτη ἀργότερον τὸ Σύνταγμα, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοὺς νόμους περὶ Ἀλλοδαπῶν καὶ Στάσεως τοῦ 1798. Οἱ τρεῖς οὗτοι σταθμοὶ εὑρίσκουν ἐκπλήρωσιν εἰς τὴν γραμμὴν τῶν Δημοκρατικοῦ καὶ Ρεπουμπλικανικοῦ κομμάτων, μολονότι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ δευτέρου καὶ τοῦ τρίτου σταθμοῦ βρίσκεται εἰς διαφορετικὸν σημεῖον ἐν ἑκάστῃ γραμμῇ.

We will explain these waymarks and their fulfillments in the next article.

Θα εξηγήσουμε αυτά τα ορόσημα και τις εκπληρώσεις τους στο επόμενο άρθρο.

> “There are but two parties, Satan works with his crooked, deceiving power, and through strong delusions he catches all who do not abide in the truth, who have turned away their ears from the truth, and have turned unto fables. Satan himself abode not in the truth, he is the mystery of iniquity. Through his subtlety he gives to his soul-destroying errors the appearance of truth. Herein is their power to deceive. It is because they are a counterfeit of the truth that Spiritualism, Theosophy, and the like deceptions gain such power over the minds of men. Herein is the masterly working of Satan. He pretends to be the Savior of man, the benefactor of the human race, and thus he more readily lures his victims to destruction.

> «Υπάρχουν μόνον δύο παρατάξεις· ο Σατανάς ενεργεί με τη σκολιά, απατηλή του δύναμη, και διά ισχυρών πλανών παγιδεύει όλους όσοι δεν μένουν στην αλήθεια, όσοι απέστρεψαν τα ώτα τους από την αλήθεια και εστράφησαν προς μύθους. Ο ίδιος ο Σατανάς δεν έμεινε στην αλήθεια· αυτός είναι το μυστήριο της ανομίας. Με την πανουργία του προσδίδει στα ψυχοφθόρα σφάλματά του την όψη της αλήθειας. Εν τούτω έγκειται η δύναμή τους να απατούν. Επειδή είναι παραχάραξη της αλήθειας, ο Πνευματισμός, η Θεοσοφία και παρόμοιες απάτες αποκτούν τέτοια δύναμη επάνω στον νου των ανθρώπων. Εν τούτω φανερώνεται η αριστοτεχνική ενέργεια του Σατανά. Προσποιείται ότι είναι ο Σωτήρας του ανθρώπου, ο ευεργέτης του ανθρωπίνου γένους, και έτσι ελκύει ευκολότερα τα θύματά του προς την απώλεια.»

> “We are warned in the word of God that sleepless vigilance is the price of safety. Only in the straight path of truth and righteousness can we escape the tempter’s power. But the world is ensnared. Satan’s skill is exercised in devising plans and methods without number to accomplish his purposes. Dissimulation has become a fine art with him, and he works in the guise of an angel of light. God’s eye alone discerns his schemes to contaminate the world with false and ruinous principles bearing on their face the appearance of genuine goodness. He works to restrict religious liberty, and to bring into the religious world a species of slavery. Organizations, institutions, unless kept by the power of God, will work under Satan’s dictation to bring men under the control of men: and fraud and guile will bear the semblance of zeal for truth, and for the advancement of the kingdom of God. Whatever in our practice is not as open as the day, belongs to the methods of the prince of evil. His methods are practiced even among Seventh Day Adventists, who claim to have advanced truth.

> «Μας προειδοποιεί ο λόγος του Θεού ότι η άγρυπνη επαγρύπνηση είναι το τίμημα της ασφάλειας. Μόνον στην ευθεία οδό της αλήθειας και της δικαιοσύνης μπορούμε να διαφύγουμε από τη δύναμη του πειραστή. Αλλά ο κόσμος είναι παγιδευμένος. Η επιτηδειότητα του Σατανά ασκείται στην επινόηση σχεδίων και μεθόδων αναρίθμητων, για να επιτύχει τους σκοπούς του. Η προσποίηση έχει καταστεί γι’ αυτόν λεπτή τέχνη, και εργάζεται υπό το προσωπείο αγγέλου φωτός. Μόνον ο οφθαλμός του Θεού διακρίνει τα τεχνάσματά του να μολύνει τον κόσμο με ψευδείς και ολέθριες αρχές, οι οποίες φέρουν στην όψη τους την εμφάνιση γνήσιας αγαθότητας. Εργάζεται για να περιορίσει τη θρησκευτική ελευθερία και να εισαγάγει στον θρησκευτικό κόσμο ένα είδος δουλείας. Οργανώσεις, ιδρύματα, εάν δεν φυλάσσονται από τη δύναμη του Θεού, θα ενεργούν υπό τις υποδείξεις του Σατανά, για να υποτάσσουν τους ανθρώπους στον έλεγχο ανθρώπων· και η απάτη και ο δόλος θα φέρουν την επίφαση ζήλου υπέρ της αλήθειας και υπέρ της προαγωγής της βασιλείας του Θεού. Οτιδήποτε στην πράξη μας δεν είναι τόσο φανερό όσο η ημέρα, ανήκει στις μεθόδους του άρχοντος του κακού. Οι μέθοδοί του εφαρμόζονται ακόμη και μεταξύ των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι έχουν προωθημένη αλήθεια.»

> “If men resist the warnings the Lord sends them, they become even leaders in evil practices; such men assume to exercise the prerogatives of God—they presume to do that which God himself will not do in seeking to control the minds of men. They introduce their own methods and plans, and through their misconceptions of God, they weaken the faith of others in the truth, and bring in false principles that will work like leaven to taint and corrupt our institutions and churches. Anything that lowers man’s conception of righteousness, and equity, and impartial judgment, any devise or precept that brings God’s human agents under the control of human minds, impairs their faith in God; it separates the soul from God, for it leads away from the path of strict integrity and righteousness.

> «Εάν οι άνθρωποι αντιστέκονται στις προειδοποιήσεις που τους στέλλει ο Κύριος, γίνονται ακόμη και ηγέτες σε πονηρές πράξεις· τέτοιοι άνθρωποι οικειοποιούνται να ασκούν τα προνόμια του Θεού — τολμούν να πράττουν εκείνο το οποίο ο ίδιος ο Θεός δεν θα πράξει, επιδιώκοντας να ελέγξουν τις διάνοιες των ανθρώπων. Εισάγουν τις δικές τους μεθόδους και τα δικά τους σχέδια, και μέσω των εσφαλμένων αντιλήψεών τους περί του Θεού εξασθενούν την πίστη των άλλων στην αλήθεια και εισάγουν ψευδείς αρχές, οι οποίες θα ενεργήσουν ως προζύμι για να μολύνουν και να διαφθείρουν τα ιδρύματα και τις εκκλησίες μας. Καθετί που υποβιβάζει την αντίληψη του ανθρώπου περί δικαιοσύνης, και ισότητας, και αμερόληπτης κρίσεως, κάθε επινόημα ή πρόσταγμα που υποτάσσει τους ανθρώπινους παράγοντες του Θεού στον έλεγχο ανθρώπινων διανοιών, βλάπτει την πίστη τους στον Θεό· χωρίζει την ψυχή από τον Θεό, διότι απομακρύνει από την οδό της αυστηρής ακεραιότητας και δικαιοσύνης.»

> “God will not vindicate any device whereby man shall in the slightest degree rule or oppress his fellow-man. The only hope for fallen man is to look to Jesus, and receive him as the only Savior. As soon as man begins to make an iron rule for other men, as soon as he begins to harness up and drive men according to his own mind, he dishonors God, and imperils his own soul, and the souls of his brethren. Sinful man can find hope and righteousness only in God; and no human being is righteous any longer than he has faith in God, and maintains the vital connection with him. A flower of the field must have its root in the soil; it must have air, dew, showers, and sunshine. It will flourish only as it receives these advantages, and all are from God. So with men. We receive from God that which ministers to the life of the soul. We are warned not to trust in man, nor to make flesh our arm. A curse is pronounced upon all who do this.” The 1888 Materials, 1432–1434.

> «Ο Θεός δεν θα δικαιώσει κανένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος θα εξουσιάζει ή θα καταδυναστεύει, έστω και στον ελάχιστο βαθμό, τον συνάνθρωπό του. Η μόνη ελπίδα για τον πεπτωκότα άνθρωπο είναι να αποβλέψει στον Ιησού και να τον δεχθεί ως τον μόνο Σωτήρα. Μόλις ο άνθρωπος αρχίσει να θεσπίζει σιδηρούν κανόνα για άλλους ανθρώπους, μόλις αρχίσει να ζεύει και να οδηγεί ανθρώπους σύμφωνα με το δικό του φρόνημα, ατιμάζει τον Θεό και θέτει σε κίνδυνο τη δική του ψυχή και τις ψυχές των αδελφών του. Ο αμαρτωλός άνθρωπος μπορεί να βρει ελπίδα και δικαιοσύνη μόνο στον Θεό· και κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι δίκαιο παρά μόνον εφόσον έχει πίστη στον Θεό και διατηρεί ζωτική σύνδεση με αυτόν. Ένα άνθος του αγρού πρέπει να έχει τη ρίζα του στο έδαφος· πρέπει να έχει αέρα, δρόσο, βροχές και ηλιοφάνεια. Θα ευδοκιμήσει μόνο καθώς λαμβάνει αυτά τα προνόμια, και όλα προέρχονται από τον Θεό. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Από τον Θεό λαμβάνουμε εκείνο που υπηρετεί τη ζωή της ψυχής. Μας έχει δοθεί η προειδοποίηση να μη στηριζόμαστε στον άνθρωπο ούτε να κάνουμε τη σάρκα βραχίονά μας. Κατάρα εκφέρεται εναντίον όλων όσοι πράττουν αυτό». The 1888 Materials, 1432–1434.

Back to Articles