Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα

Η Ώρα του Φόβου

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ο φόβος του Βαλτάσαρ μπροστά στη μυστηριώδη γραφή δεν αφορά μόνο τον θάνατό του και το τέλος της έκτης βασιλείας της προφητείας της Αγίας Γραφής, αλλά και το σημείο της προφητικής ιστορίας κατά το οποίο ο φόβος καταλαμβάνει τους βασιλείς της γης. Ο φόβος τους προκαλείται από τον «ανατολικό άνεμο» του Ισλάμ. Ο φόβος τους είναι ως γυνή ωδίνουσα, υποδεικνύοντας έτσι έναν προοδευτικώς αυξανόμενο πόνο, ο οποίος έρχεται με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα. Ο φόβος αρχίζει κατά την «ώρα» του συμποσίου του Βαλτάσαρ, μολονότι αρχικώς είχε εμφανισθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Από τότε και έπειτα οι άνεμοι αρχίζουν να διαφεύγουν μέσα από τα χέρια των τεσσάρων αγγέλων που τους συγκρατούν κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Ο θρήνος για την Τύρο, τον οποίο προσδιορίζει ο Ιεζεκιήλ, ορίζει την Τύρο θέτοντας το προφητικό ερώτημα: «Ποία πόλις είναι ως η Τύρος, ως η κατεστραμμένη εν μέσω της θαλάσσης;»

> Τὰ πλοῖα τῆς Θαρσείς ἔψαλλον περὶ σοῦ ἐν τῇ ἀγορᾷ σου· καὶ ἐπληρώθης, καὶ ἐδοξάσθης σφόδρα ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν. Οἱ κωπηλάται σου σὲ ἔφεραν εἰς ὕδατα πολλά· ὁ ἄνεμος ὁ ἀνατολικὸς σὲ συνέτριψεν ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν. Ὁ πλοῦτός σου, καὶ αἱ ἀγοραί σου, τὸ ἐμπόριόν σου, οἱ ναῦταί σου, καὶ οἱ κυβερνῆταί σου, οἱ ἀλειφαταί σου, καὶ οἱ πραγματευόμενοι τὸ ἐμπόριόν σου, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ πολέμου σου οἱ ἐν σοί, καὶ πᾶσα ἡ συναγωγή σου ἡ ἐν μέσῳ σου, πεσοῦνται εἰς μέσον τῶν θαλασσῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς πτώσεώς σου. Αἱ περιοχαὶ θέλουσι σεισθῆ ἀπὸ τὴν φωνὴν τῆς κραυγῆς τῶν κυβερνητῶν σου. Καὶ πάντες οἱ χειριζόμενοι τὴν κώπην, οἱ ναῦται, καὶ πάντες οἱ κυβερνῆται τῆς θαλάσσης, θέλουσι καταβῆ ἀπὸ τῶν πλοίων αὐτῶν, θέλουσι σταθῆ ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ θέλουσιν ἀκουσθῆ τὴν φωνὴν αὐτῶν ἐναντίον σου, καὶ θέλουσι κράξει πικρῶς, καὶ θέλουσι ῥίψει χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, θέλουσι κυλισθῆ ἐν τῇ σποδῷ· καὶ θέλουσιν ἐκξυρίσει ἑαυτοὺς τελείως διὰ σέ, καὶ θέλουσι ζωσθῆ σάκκους, καὶ θέλουσι κλαύσει διὰ σὲ ἐν πικρίᾳ καρδίας καὶ ἐν πικρῷ θρήνῳ. Καὶ ἐν τῷ θρήνῳ αὐτῶν θέλουσιν ἀναλάβει θρῆνον διὰ σέ, καὶ θέλουσι θρηνήσει ἐπὶ σέ, λέγοντες· Ποία πόλις ὁμοία πρὸς τὴν Τύρον, ὡς ἡ ἠφανισμένη ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης; Ὅτε τὰ ἐμπορεύματά σου ἐξήρχοντο ἐκ τῶν θαλασσῶν, ἐχόρταζες λαοὺς πολλούς· ἐπλούτιζες τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς ἐκ τοῦ πλήθους τοῦ πλούτου σου καὶ τοῦ ἐμπορίου σου. Ἐν τῷ καιρῷ καθ’ ὃν συντριβήσῃ ὑπὸ τῶν θαλασσῶν ἐν τοῖς βάθεσι τῶν ὑδάτων, τὸ ἐμπόριόν σου καὶ πᾶσα ἡ συναγωγή σου ἡ ἐν μέσῳ σου θέλουσι πέσει. Πάντες οἱ κάτοικοι τῶν νήσων θέλουσιν ἐκπλαγῆ διὰ σέ, καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν θέλουσι φοβηθῆ σφόδρα, θέλουσι ταραχθῆ κατὰ τὸ πρόσωπον αὐτῶν. Οἱ ἔμποροι μεταξὺ τῶν λαῶν θέλουσι συρίξει ἐπὶ σέ· θέλεις γίνεσθαι φρίκη, καὶ δὲν θέλεις ὑπάρχει πλέον εἰς τὸν αἰῶνα. Ἰεζεκιὴλ 27:25–36.

Ἡ Τύρος εἶναι ἡ πόλις, ἢ βασιλεία, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θρηνοῦν πικρῶς, καὶ κατόπιν ἐρωτοῦν· «ποία πόλις εἶναι ὁμοία με τὴν Τύρον;» Τοῦτο πράττουν ἐν τῷ «καιρῷ» ὅτε ἡ πόλις συντρίβεται ἐν τῇ θαλάσσῃ. Στὸ δέκατο ὄγδοο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἡ πόρνη τῆς Τύρου, ἥτις εἶναι ἡ πόρνη τῆς Ῥώμης, ἥτις ἐπόρνευσε μετὰ τῶν βασιλέων τῆς γῆς καὶ προσδιορίζεται ὡς ἐκείνη ἡ μεγάλη πόλις, τῆς ὁποίας ἡ κρίσις ἔρχεται ἐν μιᾷ ὥρᾳ καὶ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ. Αὕτη εἶναι ἡ πόλις ἡ ὁποία ἐγείρει τὸ προφητικὸ ἐρώτημα ἀπὸ τοὺς θρηνοῦντας βασιλεῖς καὶ ἐμπόρους.

> Διὰ τοῦτο, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ θὰ ἔλθουν αἱ πληγαὶ αὐτῆς, θάνατος καὶ πένθος καὶ λιμός· καὶ θὰ κατακαῇ ὁλοτελῶς ἐν πυρί· διότι δυνατὸς εἶναι ὁ Κύριος ὁ Θεός, ὁ κρίνων αὐτήν. Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἵτινες ἐπόρνευσαν καὶ ἔζησαν ἐν τρυφῇ μετ’ αὐτῆς, θὰ θρηνήσουν δι’ αὐτήν καὶ θὰ κόψουν δι’ αὐτήν, ὅταν ἴδουν τὸν καπνὸν τῆς πυρπολήσεως αὐτῆς, ἱστάμενοι μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά! διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θὰ κλαύσουν καὶ θὰ πενθήσουν δι’ αὐτήν· διότι οὐδεὶς ἀγοράζει πλέον τὸ ἐμπόρευμα αὐτῶν· ἐμπόρευμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθων πολυτίμων καὶ μαργαριτῶν, καὶ βύσσου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον, καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον, καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου πολυτιμοτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, καὶ κιννάμωμον καὶ ἀρώματα καὶ μύρα καὶ λίβανον, καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον, καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππους καὶ ἁμάξας, καὶ δούλους, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. Καὶ οἱ καρποὶ τοὺς ὁποίους ἐπεθύμησεν ἡ ψυχή σου ἀπῆλθαν ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ ἐκλεκτὰ καὶ λαμπρὰ ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ δὲν θὰ τὰ εὑρίσκῃς πλέον οὐδόλως. Οἱ ἔμποροι τούτων, οἵτινες ἐπλούτησαν ἀπ’ αὐτῆς, θὰ σταθοῦν μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, καὶ λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ ἐνδεδυμένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεκοσμημένη μετὰ χρυσοῦ καὶ λίθων πολυτίμων καὶ μαργαριτῶν! Διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἠφανίσθη τοσοῦτος πλοῦτος. Καὶ πᾶς κυβερνήτης πλοίου, καὶ πᾶς ὁ ὅμιλος ἐπὶ τῶν πλοίων, καὶ ναῦται, καὶ ὅσοι ἐργάζονται τὴν θάλασσαν, ἐστάθησαν μακρόθεν, καὶ ἔκραζον ὅταν ἔβλεπον τὸν καπνὸν τῆς πυρπολήσεως αὐτῆς, λέγοντες· Ποία πόλις εἶναι ὁμοία μὲ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην; Καὶ ἔβαλαν χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς πολυτελείας αὐτῆς! διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη. Ἀποκάλυψις 18:8–19.

Η αποσφράγιση της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού περιλαμβάνει το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής. Το μήνυμα εκείνο είναι η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, η οποία επαναφέρει στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα τα νεκρά ξηρά οστά που κείτονταν στις οδούς επί τρεισήμισι ημέρες. Το μήνυμα εκείνο είναι το μήνυμα που περιλαμβάνει την αλήθεια ότι το Ισλάμ είναι εκείνο το οποίο ο Κύριος χρησιμοποιεί για να επιφέρει εκτελεστική κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της επιβολής της Κυριακής. Η κρίση εκείνη καταφθάνει κατά την «ώρα» του μεγάλου σεισμού, η οποία είναι επίσης η «ώρα» κατά την οποία η γραφή εμφανίσθηκε επί του τοίχου του Βαλτάσαρ. Η γραφή προκάλεσε τον φόβο, ο οποίος παριστάνεται ως κυριεύων πάντας τους βασιλείς και τους εμπόρους, όταν η οικονομική δομή του πλανήτη γη καταλύεται από τον «ανατολικό άνεμο» του Ισλάμ, οι οποίοι έχουν παρεισφρήσει κρυφίως στο βασίλειο του Βαλτάσαρ, διά του παραμελημένου κατωτέρου «τείχους» προς νότον.

Η «πόλη» ή βασιλεία, για την οποία θρηνούν οι βασιλείς και οι έμποροι και λέγουν: «ποία πόλις είναι ομοία με αυτήν τη μεγάλη πόλη;», είναι η βασιλεία της πόρνης της Τύρου, η οποία τότε άδει τα άσματά της και πορνεύει με αυτούς ακριβώς τους βασιλείς. Όλοι οι προφήτες ομιλούν περί του τέλους του κόσμου και συμφωνούν μεταξύ τους, ώστε οι έμποροι του Ιεζεκιήλ είναι οι ίδιοι έμποροι της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο δεκαοκτώ. Τρεις φορές, στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, θρηνούν λέγοντας «ουαί, ουαί», καθώς η μεγάλη πόλη και η χρηματοοικονομική δομή του πλανήτη γη καταρρίπτονται. Η ελληνική λέξη που αποδίδεται ως «ουαί» στο χωρίο αυτό είναι ακριβώς η ίδια λέξη που αποδίδεται τρεις φορές στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο οκτώ και εδάφιο δεκατρία, όπου εκεί μεταφράζεται με διαφορετική αγγλική λέξη.

> Και είδα, και άκουσα έναν άγγελο να πετά στο μεσουράνημα, λέγοντας με δυνατή φωνή: Ουαί, ουαί, ουαί στους κατοίκους της γης, εξαιτίας των υπολοίπων ήχων της σάλπιγγας των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν! Αποκάλυψη 8:13.

Οι βασιλεῖς καὶ οἱ ἔμποροι θρηνοῦν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς οἰκονομίας τοῦ κόσμου μὲ τὰ λόγια «ἀλί, ἀλί», ποὺ σημαίνει «οὐαί, οὐαί», καὶ τὸ «Οὐαί» εἶναι σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ. Ὁ φόβος ποὺ κυριεύει τὸν Βαλτάσαρ καὶ τοὺς ἄρχοντές του ὅταν ἡ γραφὴ ἐμφανίζεται ἐπάνω στὸν τοῖχο, εἶναι ὁ φόβος ποὺ προκαλεῖται ὅταν ἡ οἰκονομικὴ δομὴ τοῦ πλανήτη γῆ καταστρέφεται ἀπὸ συνεχιζόμενες ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ ὡς τὸ προνοιακὸ Του ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ἐπιφέρει τὴν ἐκτελεστικὴ Του κρίση ἐπάνω σὲ ἐκείνους ποὺ πίνουν τὸν οἶνον τῆς Βαβυλῶνος, δηλαδὴ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Κυριακῆς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἀποτελεῖ τὸ θέμα τοῦ «φορτίου» τοῦ Ἠσαΐα εἴκοσι τρία περὶ τῆς πόρνης «Τύρου».

> Προφητεία περί Τύρου. Θρηνείτε, πλοία της Θαρσείς· διότι ερημώθηκε, ώστε δεν υπάρχει οικία, ούτε είσοδος· από τη γη των Χεττιείμ απεκαλύφθη εις αυτούς. Σιωπάτε, κάτοικοι της νήσου· συ, την οποίαν επλούτισαν οι έμποροι της Σιδώνος, που διαβαίνουν την θάλασσαν. Και διά μέσου πολλών υδάτων ο σπόρος του Σηχώρ, ο θερισμός του ποταμού, είναι το εισόδημά της· και αυτή είναι αγορά εθνών. Εντράπητι, Σιδών· διότι η θάλασσα ελάλησε, το οχύρωμα της θαλάσσης, λέγουσα· Δεν ωδίνω, ούτε γεννώ τέκνα, ούτε ανατρέφω νέους, ούτε αναθρέφω παρθένους. Όπως κατά την αγγελίαν περί Αιγύπτου, ούτως θέλουσι καταληφθή από σφοδράν οδύνην κατά την αγγελίαν περί Τύρου. Διαβήτε εις Θαρσείς· θρηνείτε, κάτοικοι της νήσου. Είναι αυτή η εύθυμος πόλις σας, της οποίας η αρχαιότης είναι από αρχαιοτάτων ημερών; οι ίδιοι οι πόδες της θέλουσι φέρει αυτήν μακράν, διά να παροικήση. Τις εσχεδίασε τούτο κατά της Τύρου, της στεφανοφόρου πόλεως, της οποίας οι έμποροι είναι άρχοντες, της οποίας οι πραγματευταί είναι οι ένδοξοι της γης; Ο Κύριος των δυνάμεων το εβουλεύθη, διά να ατιμάση την υπερηφάνειαν πάσης δόξης και να καταστήση καταφρονημένους πάντας τους ενδόξους της γης. Διέλθε την γην σου ως ποταμός, θύγατερ της Θαρσείς· δεν υπάρχει πλέον ισχύς. Εξέτεινε την χείρα αυτού επί την θάλασσαν, εσάλευσε τα βασίλεια· ο Κύριος έδωσε πρόσταγμα κατά της εμπορικής πόλεως, διά να καταστρέψη τα οχυρώματα αυτής. Και είπε· Δεν θέλεις πλέον ευφραίνεσθαι, συ η καταθλιβομένη παρθένος, θύγατερ της Σιδώνος· σήκω, διάβα εις Χεττιείμ· και εκεί ακόμη δεν θέλεις έχει ανάπαυσιν. Ιδού η γη των Χαλδαίων· ο λαός ούτος δεν υπήρχε, εωσότου ο Ασσύριος ίδρυσεν αυτήν διά τους κατοικούντας εν τη ερήμω· έστησαν τους πύργους αυτής, ανήγειραν τα ανάκτορα αυτής· και αυτός έφερεν αυτήν εις ερείπωσιν. Θρηνείτε, πλοία της Θαρσείς· διότι η ισχύς σας ερημώθηκε. Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ότι η Τύρος θέλει λησμονηθή εβδομήκοντα έτη, κατά τας ημέρας ενός βασιλέως· μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών η Τύρος θέλει άδει ως πόρνη. Λάβε κιθάραν, περιέρχου την πόλιν, συ πόρνη λησμονημένη· παίξε γλυκέως, άσον πολλά άσματα, διά να σε ενθυμηθούν. Και θέλει συμβή μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών, ότι ο Κύριος θέλει επισκεφθή την Τύρον, και αυτή θέλει επιστρέψει εις το μίσθωμά της και θέλει πορνεύσει με όλα τα βασίλεια του κόσμου επί προσώπου της γης. Και το εμπόριον αυτής και το μίσθωμά της θέλουσιν είσθαι αγιότης εις τον Κύριον· δεν θέλουσι θησαυρισθή ουδέ αποταμιευθή· διότι το εμπόριον αυτής θέλει είσθαι διά τους κατοικούντας ενώπιον του Κυρίου, διά να τρώγωσιν εν αφθονία και διά ιματισμόν διαρκή. Ησαΐας 23:1–18.

Τα εβδομήντα έτη, τα οποία είναι ως «αι ημέραι ενός βασιλέως», παριστώνται διά της βασιλείας της Βαβυλώνος· διότι ο βασιλεύς είναι βασιλεία, και η κυριολεκτική Βαβυλών εβασίλευσεν επί εβδομήκοντα έτη. Τα εβδομήντα έτη της κυριολεκτικής Βαβυλώνος έληξαν κατά την «ώραν» καθ’ ην η επιγραφή εφάνη επί των τοίχων της αιθούσης του συμποσίου του Βαλτάσαρ. Αυτήν ακριβώς την νύκτα εφονεύθη, υπό της δυνάμεως η οποία εισήλθε διά του «τοίχου» απαρατήρητος· διότι εώρταζε πίνοντας τον οίνον της Βαβυλώνος, ενώ η ορχήστρα του Ναβουχοδονόσορος έπαιζε την μουσικήν, και η πόρνη της Τύρου έψαλλε την γλυκείαν μελωδίαν, και ο αποστάτης Ισραήλ εχόρευε και προσεκύνει.

Τότε φόβος κατέλαβε όλους τους εμπλεκομένους, διότι ο Θεός είχε «βουλευθῇ κατὰ τῆς Τύρου» και είχε «προορίσει» «να μιάνει τὴν ὑπερηφανίαν πάσης δόξης, και να καταστήσει καταφρόνητους πάντας τοὺς ἐντίμους τῆς γῆς». Ο Θεός, λοιπόν, «ἐσάλευσε τὰ βασίλεια» με τον «μέγαν σεισμόν» ἐκείνης τῆς «ὥρας», διότι ο Θεός είχε «δώσει πρόσταγμα κατὰ τοῦ ἐμπορικοῦ» βασιλείου, «να καταστρέψῃ τὰ ὀχυρώματα αὐτοῦ». Κατά την «ὥρα» τοῦ φόβου για τον Βαλτάσαρ, οι βασιλεῖς και οι ἔμποροι άρχισαν να ἐρευνοῦν, για να κατανοήσουν το νόημα τῶν πυρίνων λέξεων ἐπάνω στον τοῖχο. Ὁ θάνατος τοῦ Βαλτάσαρ πρόκειται να συμβῇ, ἀλλὰ ἐκείνη τη στιγμή εἶναι ἀκόμη ζωντανός. Γι’ αὐτὸ ἐζήτησε να κατανοήσῃ τὰ μυστηριώδη λόγια και προσέφερε ἀμοιβὲς στους σοφούς, ἐὰν μποροῦσαν να ἑρμηνεύσουν τὴ γραφή, ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἠδυνήθη να γίνῃ, διότι οἱ σοφοὶ τῆς Βαβυλῶνος χρησιμοποιούν τὴ μεθοδολογία τῆς βιβλικῆς μελέτης, ἡ ὁποία ἦταν παραχάραξη τῆς ἀληθείας. Τὰ μυστηριώδη λόγια εἶναι ὡς ὅρασις βιβλίου ἐσφραγισμένου.

> Τότε εισήλθαν πάντες οι σοφοί του βασιλέως· αλλά δεν ηδυνήθησαν να αναγνώσουν την γραφήν, ούτε να φανερώσουν εις τον βασιλέα την ερμηνείαν αυτής. Τότε ο βασιλεύς Βαλτάσαρ εταράχθη σφόδρα, και η όψις αυτού ηλλοιώθη εν αυτώ, και οι μεγιστάνες αυτού εξεπλάγησαν. Η δε βασίλισσα, εξ αφορμής των λόγων του βασιλέως και των μεγιστάνων αυτού, εισήλθεν εις τον οίκον του συμποσίου· και η βασίλισσα ελάλησε και είπε· Βασιλεύ, ζήθι εις τον αιώνα· ας μη σε ταράττωσιν οι λογισμοί σου, και ας μη αλλοιούται η όψις σου· υπάρχει άνθρωπος εν τη βασιλεία σου, εν τω οποίω είναι πνεύμα αγίων θεών· και εν ταις ημέραις του πατρός σου φως και σύνεσις και σοφία, ως η σοφία των θεών, ευρέθησαν εν αυτώ· τον οποίον ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ ο πατήρ σου, ο βασιλεύς, λέγω, ο πατήρ σου, κατέστησε αρχηγόν των μάγων, αστρολόγων, Χαλδαίων και μάντεων· επειδή πνεύμα εξαίρετον, και γνώσις, και σύνεσις, ερμηνεία ενυπνίων, και εξήγησις αινιγμάτων, και λύσις αποριών, ευρέθησαν εις αυτόν τον Δανιήλ, τον οποίον ο βασιλεύς ωνόμασε Βαλτασάσαρ· τώρα λοιπόν ας προσκληθή ο Δανιήλ, και αυτός θέλει φανερώσει την ερμηνείαν. Τότε ο Δανιήλ εισήχθη ενώπιον του βασιλέως. Και ο βασιλεύς ελάλησε και είπε προς τον Δανιήλ· Συ είσαι εκείνος ο Δανιήλ, όστις είσαι εκ των υιών της αιχμαλωσίας του Ιούδα, τον οποίον ο βασιλεύς ο πατήρ μου έφερεν εκ της Ιουδαίας; Ήκουσα δε περί σου, ότι πνεύμα θεών είναι εν σοι, και ότι φως και σύνεσις και σοφία εξαίρετος ευρέθησαν εν σοι. Και τώρα οι σοφοί, οι αστρολόγοι, εισήχθησαν ενώπιόν μου, διά να αναγνώσωσι την γραφήν ταύτην και να μου φανερώσωσι την ερμηνείαν αυτής· αλλ’ δεν ηδυνήθησαν να δείξωσι την ερμηνείαν του πράγματος. Εγώ όμως ήκουσα περί σου, ότι δύνασαι να δώσεις ερμηνείας και να λύεις απορίας· τώρα λοιπόν, εάν δυνηθής να αναγνώσεις την γραφήν και να μου φανερώσεις την ερμηνείαν αυτής, θέλεις ενδυθή πορφύραν, και χρυσή άλυσος θέλει τεθή περί τον τράχηλόν σου, και θέλεις είσθαι ο τρίτος άρχων εν τη βασιλεία. Δανιήλ 5:8–16.

Η βασίλισσα στο παλάτι δεν ήταν η σύζυγος του Βαλτάσαρ, αλλά η βασίλισσα του παππού του, και γνώριζε ποιος μπορούσε να διαβάσει τη γραφή στον τοίχο. Υπήρχε μια εκκλησία (διότι μια γυναίκα είναι, προφητικώς, εκκλησία) μέσα στο βασίλειο, η οποία γνώριζε ποιος μπορούσε να κατανοήσει τα μυστήρια του Θεού.

> «Υπήρχε στο ανάκτορο μία γυναίκα σοφότερη από όλους αυτούς,—η βασίλισσα, η γιαγιά του Βαλτάσαρ. Μέσα σε αυτή την κρίσιμη περίσταση απηύθυνε προς τον βασιλιά λόγια που έστειλαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι. “Βασιλεύ, ζήθι εις τον αιώνα,” είπε, “ας μη σε ταράσσουν οι σκέψεις σου, μήτε ας αλλοιωθεί η όψη σου. Υπάρχει άνθρωπος εν τη βασιλεία σου, εν τω οποίω είναι το πνεύμα των αγίων θεών· και εν ταις ημέραις του πατρός σου ευρέθη εν αυτώ φως και σύνεσις και σοφία, ως η σοφία των θεών· και ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ, ο πατήρ σου, ο βασιλεύς, λέγω, ο πατήρ σου, τον κατέστησε αρχηγόν των μάγων, αστρολόγων, Χαλδαίων και μάντεων· …τώρα λοιπόν ας κληθεί ο Δανιήλ, και αυτός θα φανερώσει την ερμηνεία.”»

> «Τότε ἐφέρθη ὁ Δανιὴλ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.» Καταβάλλοντας προσπάθεια νὰ ἐγκρατευθῇ καὶ νὰ ἐπιδείξῃ τὴν ἐξουσίαν του, ὁ Βαλτάσαρ εἶπεν: «Σὺ εἶσαι ἐκεῖνος ὁ Δανιήλ, ὁ ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς, ὁ πατήρ μου, ἔφερεν ἐκ τῆς Ἰουδαίας; Καὶ ἤκουσα περὶ σοῦ ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν θεῶν εἶναι ἐν σοὶ, καὶ ὅτι φῶς καὶ σύνεσις καὶ ἐξαίρετος σοφία εὑρίσκονται ἐν σοὶ…. Τώρα, ἐὰν δύνασαι νὰ ἀναγνώσῃς τὴν γραφήν καὶ νὰ μοι γνωστοποιήσῃς τὴν ἐρμηνείαν αὐτῆς, θὰ ἐνδυθῇς πορφύραν, καὶ χρυσῆ ἅλυσις θὰ τεθῇ περὶ τὸν τράχηλόν σου, καὶ θὰ εἶσαι ὁ τρίτος ἄρχων ἐν τῷ βασιλείῳ.»

> «Ο Δανιήλ δεν κατελήφθη από δέος ενώπιον της παρουσίας του βασιλέως, ούτε συγχύσθηκε ή εκφοβίσθηκε από τα λόγια του. “Τα δώρα σου ας είναι εις σεαυτόν”, απεκρίθη, “και τας αμοιβάς σου δος εις άλλον· πλην εγώ θέλω αναγνώσει την γραφήν προς τον βασιλέα και θέλω φανερώσει εις αυτόν την ερμηνείαν. Ω βασιλεύ, ο ύψιστος Θεός έδωκεν εις τον Ναβουχοδονόσορα τον πατέρα σου βασιλείαν και μεγαλωσύνην και δόξαν και τιμήν…. Αλλ’ όταν η καρδία αυτού υψώθη και το πνεύμα αυτού εσκληρύνθη εις υπερηφανίαν, κατεβιβάσθη από του βασιλικού αυτού θρόνου, και αφήρεσαν την δόξαν αυτού απ’ αυτού…. Και συ, ο υιός αυτού, Βαλτάσαρ, δεν εταπείνωσας την καρδίαν σου, καίτοι εγνώριζες πάντα ταύτα, αλλ’ επήρθης κατά του Θεού του ουρανού· και έφεραν έμπροσθέν σου τα σκεύη του οίκου Αυτού, και συ και οι μεγιστάνες σου, αι γυναίκες σου και αι παλλακαί σου, επίετε εν αυτοίς, και εδοξολόγησας τους θεούς τους αργυρούς και χρυσούς, τους χαλκούς, σιδηρούς, ξυλίνους και λιθίνους, οίτινες ούτε βλέπουσιν ούτε ακούουσιν ούτε γνωρίζουσι· και τον Θεόν, εις την χείρα του οποίου είναι η πνοή σου και του οποίου είναι πάσαι αι οδοί σου, δεν εδόξασας.”

> «Αὕτη εἶναι ἡ γραφὴ ἡ γεγραμμένη· Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Οὐφαρσίν. Καὶ αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· Μενέ· Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴ βασιλεία σου καὶ ἔθεσε τέλος εἰς αὐτήν. Θεκέλ· Ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής. Περές· Ἡ βασιλεία σου διηρέθη καὶ ἐδόθη εἰς Μήδους καὶ Πέρσας.»

> «Ο Δανιήλ δεν παρεξέκλινε από το καθήκον του. Έθεσε ενώπιον του βασιλέως την αμαρτία του, δείχνοντάς του τα διδάγματα που θα μπορούσε να είχε αντλήσει, αλλά δεν τα είχε αντλήσει. Ο Βαλτάσαρ δεν είχε δώσει προσοχή στα γεγονότα που είχαν γι’ αυτόν τόσο μεγάλη σημασία. Δεν είχε διαβάσει ορθώς την ιστορία του πάππου του. Η ευθύνη της γνώσεως της αλήθειας είχε τεθεί επάνω του, αλλά το πρακτικό μάθημα, το οποίο θα μπορούσε να είχε μάθει και σύμφωνα με το οποίο να είχε ενεργήσει, δεν είχε εντυπωθεί στην καρδιά του· και η πορεία της ενεργείας του επέφερε το βέβαιο αποτέλεσμα.»

> «Αυτή ήταν η τελευταία πανήγυρη καυχήσεως που τελέσθηκε από τον Χαλδαίο βασιλιά· διότι Εκείνος που μακροθυμεί απέναντι στη διαστροφή του ανθρώπου είχε εκφέρει την αμετάκλητη απόφαση. Ο Βαλτάσαρ είχε βαρέως ατιμάσει Εκείνον που τον είχε υψώσει ως βασιλιά, και η περίοδος της δοκιμασίας του αφαιρέθηκε από αυτόν. Ενώ ο βασιλιάς και οι ευγενείς του βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της κραιπάλης τους, οι Πέρσες εξέτρεψαν τον Ευφράτη από την κοίτη του και εισήλθαν στην αφύλακτη πόλη. Καθώς ο Βαλτάσαρ και οι άρχοντές του έπιναν από τα ιερά σκεύη του Ιεχωβά και υμνούσαν τους θεούς τους από άργυρο και χρυσό, ο Κύρος και οι στρατιώτες του στέκονταν κάτω από τα τείχη του παλατιού. “Εκείνη τη νύχτα,” λέγει το υπόμνημα, “εθανατώθη ο Βαλτάσαρ, ο βασιλιάς των Χαλδαίων. Και ο Δαρείος ο Μήδος έλαβε τη βασιλεία.”» Bible Echo, 2 Μαΐου 1898.

Εν μέσω της κρίσεως, η βασίλισσα (μία εκκλησία) αναγνώρισε ότι υπάρχει μία πηγή η οποία δύναται να προσδιορίσει το «Μέλλον για την Αμερική». Ο Δανιήλ, για μία ακόμη φορά, στέκεται στον κλήρο του για να εκπληρώσει τον σκοπό του στο τέλος των ημερών. Η μαρτυρία του σημείου, η οποία δόθηκε στην πύρινη κάμινο από τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ, δίδεται τώρα από τον Δανιήλ, καθώς προσθέτει στη γραμμή της αλήθειας ότι κατά την «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, εκείνοι που εκπροσωπούν το σημείο θα οδηγηθούν ενώπιον των κρατικών αρχών για να δώσουν μαρτυρία περί της αληθείας.

> «Θα σας παραδώσουν σε συνέδρια, … και ακόμη ενώπιον ηγεμόνων και βασιλέων θα οδηγηθείτε εξαιτίας Μου, για μαρτυρία προς αυτούς και προς τα έθνη.» Κατά Ματθαίον 10:17, 18, R. V. Ο διωγμός θα διαδώσει το φως. Οι δούλοι του Χριστού θα οδηγηθούν ενώπιον των μεγάλων ανδρών του κόσμου, οι οποίοι, αν δεν συνέβαινε αυτό, ίσως να μην άκουγαν ποτέ το ευαγγέλιο. Η αλήθεια έχει διαστρεβλωθεί ενώπιον αυτών των ανθρώπων. Έχουν ακούσει ψευδείς κατηγορίες σχετικά με την πίστη των μαθητών του Χριστού. Συχνά το μόνο μέσο με το οποίο μπορούν να γνωρίσουν τον αληθινό της χαρακτήρα είναι η μαρτυρία εκείνων που οδηγούνται σε δίκη εξαιτίας της πίστεώς τους. Κατά την ανάκριση, αυτοί καλούνται να αποκριθούν, και οι κριτές τους να ακούσουν τη μαρτυρία που δίδεται. Η χάρη του Θεού θα χορηγηθεί στους δούλους Του, ώστε να ανταποκριθούν στην ανάγκη της περιστάσεως. «Θα σας δοθεί», λέγει ο Ιησούς, «εκείνη ακριβώς την ώρα τι να λαλήσετε· διότι δεν είστε εσείς που λαλείτε, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίο λαλεί εντός σας.» Καθώς το Πνεύμα του Θεού φωτίζει τις διάνοιες των δούλων Του, η αλήθεια θα παρουσιάζεται με τη θεία της δύναμη και την πολύτιμη αξία της. Εκείνοι που απορρίπτουν την αλήθεια θα σταθούν για να κατηγορήσουν και να καταθλίψουν τους μαθητές. Αλλά μέσα σε απώλεια και παθήματα, ακόμη και μέχρι θανάτου, τα τέκνα του Κυρίου πρόκειται να φανερώσουν την πραότητα του θείου τους Υποδείγματος. Έτσι θα καταστεί ορατή η αντίθεση μεταξύ των οργάνων του Σατανά και των εκπροσώπων του Χριστού. Ο Σωτήρας θα υψωθεί ενώπιον των αρχόντων και του λαού.» Η Ζωή του Χριστού, 354.

Όπως και οι τρεις άξιοι άνδρες, ο Δανιήλ δεν ενδιαφερόταν για κανένα δώρο, ούτε είχε ανάγκη να προμελετήσει τι επρόκειτο να πει. Πολύ απλά παρουσίασε την ερμηνεία των «επτά καιρών», όπως είχε αποτυπωθεί στον τοίχο.

Θα συνεχίσουμε την ιστορία του Βαλτάσαρ στο επόμενο άρθρο.

> «Εκείνοι που είναι άπιστοι στο έργο του Θεού στερούνται αρχών· τα κίνητρά τους δεν είναι τέτοιας φύσεως ώστε να τους οδηγούν να επιλέγουν το ορθό υπό πάσας τας περιστάσεις. Οι δούλοι του Θεού οφείλουν να αισθάνονται πάντοτε ότι βρίσκονται υπό το βλέμμα του Κυρίου των. Εκείνος που παρακολουθούσε την ιερόσυλη εορτή του Βαλτάσαρ είναι παρών σε όλα τα ιδρύματά μας, στο λογιστήριο του εμπόρου, στο ιδιωτικό εργαστήριο· και η αναίμακτη χείρ καταγράφει εξίσου βεβαίως την αμέλειά σας, όπως κατέγραψε τη φοβερή κρίση του βλάσφημου βασιλέως. Η καταδίκη του Βαλτάσαρ εγράφη με λόγους πυρός: “Εζυγίσθης εν τη πλάστιγγι, και ευρέθης ελλιπής”· και εάν παραλείπετε να εκπληρώνετε τας υπό του Θεού δοθείσας υποχρεώσεις σας, η καταδίκη σας θα είναι η αυτή». Messages to Young People, 229.

Back to Articles