Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Τέσσερα

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Αποκαλύπτοντας τον Προφητικό Κανόνα: Κατανόηση της Διερευνητικής και της Εκτελεστικής Κρίσεως στις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Θέτουμε σε εφαρμογή τον προφητικό κανόνα που προσδιορίσθηκε από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα στο έργο Του της αποσφραγίσεως των τελευταίων έξι εδαφίων του Δανιήλ ένδεκα, κατά τον «καιρό του τέλους», το 1989, όταν η Σοβιετική Ένωση σαρώθηκε από μια μυστική συμμαχία μεταξύ του Ronald Reagan και του πάπα της Ρώμης. Έχουμε δείξει ότι οι τριπλές εφαρμογές της Ρώμης και η πτώση της Βαβυλώνος ταυτοποιούν τη γυναίκα και το θηρίο επάνω στο οποίο ιππεύει και επί του οποίου βασιλεύει στην Αποκάλυψη δεκαεπτά.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

Η απεικόνιση της γυναίκας και του θηρίου στα κεφάλαια δεκαεπτά και δεκαοκτώ προσδιορίζει την προοδευτική κρίση την οποία ο Θεός επιφέρει επί της Σύγχρονης Βαβυλώνας, αρχίζοντας με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής και διαρκώντας έως ότου ο Μιχαήλ αναλάβει και λήξει η ανθρώπινη περίοδος δοκιμασίας. Η χρονική αυτή περίοδος σηματοδοτεί το πρώτο μέρος της Εκτελεστικής Κρίσεως του Θεού, η οποία επιτελείται με ανάμειξη του ελέους Του. Έπειτα, με τις επτά τελευταίες πληγές, κανένα έλεος δεν αναμειγνύεται με τις κρίσεις Του. Τα δύο αυτά στάδια έχουν επίσης συναχθεί στην Ανακριτική Κρίση, η οποία άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η ανακριτική κρίση άρχισε με την εξέταση και κρίση των νεκρών, και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η ανακριτική κρίση των ζώντων.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Η κρίση των ζώντων διαιρείται επίσης σε δύο περιόδους, με την πρώτη να αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με την εξέταση και την κρίση εκείνων που είναι υποψήφιοι να συγκαταλεχθούν μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού. Η ερευνητική κρίση των νεκρών πραγματοποιήθηκε μόνον επί εκείνων των οποίων τα ονόματα είχαν, κάποια στιγμή στη ζωή τους, καταγραφεί στο βιβλίο της ζωής. Τα ονόματα των νεκρών που είχαν γραφεί και καταχωρισθεί συγκρίνονταν κατόπιν με το βιβλίο των αμαρτιών. Εάν είχαν αμαρτίες ανομολόγητες, τα ονόματά τους αφαιρούνταν από το βιβλίο της ζωής. Η ερευνητική κρίση των ζώντων προσδιορίζεται ως αρχίζουσα από τον οίκο του Θεού, ενώ στην ερευνητική κρίση των νεκρών δεν χρειαζόταν κανένας τέτοιος προσδιορισμός.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

Στην ανακριτική κρίση των ζώντων, ο Λόγος του Θεού ήταν προσεκτικός να προσδιορίσει ότι η κρίση εκείνη, κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, άρχισε από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η εκκλησία του Θεού. Η Αγία Γραφή παρέχει μια δεύτερη άμεση μαρτυρία γι’ αυτό το γεγονός.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Διότι ήλθε ο καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού· και εάν αρχίζει πρώτα από εμάς, ποιο θα είναι το τέλος εκείνων που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο του Θεού; Α΄ Πέτρου 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Η κρίση των ζώντων αρχίζει από την Ιερουσαλήμ, τον οίκο του Θεού, και υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος κατά τον οποίο αρχίζει αυτή η κρίση. Η κρίση των ζώντων αρχίζει στην Ιερουσαλήμ όταν ο γραμματεύς με το μελανοδοχείο διαβαίνει μέσα από την Ιερουσαλήμ και θέτει σημείο επάνω στους άνδρες και στις γυναίκες που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που γίνονται στην εκκλησία και επίσης στη γη.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

Η τάξη που δεν υπακούει στο ευαγγέλιο προσδιορίζεται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο επτά, σε αντίθεση προς τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, όπου ο Ιωάννης εκεί τους προσδιορίζει ως το μεγάλο πλήθος. Το μεγάλο πλήθος αντιπροσωπεύει μια τάξη ζώντων ψυχών που κρίνονται κατά την περίοδο της κρίσεως των ζώντων, οι οποίες δεν έχουν υπακούσει πλήρως στον νόμο του Θεού, διότι ελάτρευαν κατά την παπική ημέρα του ηλίου. Κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκείνοι που έχουν σφραγισθεί από τον άγγελο με το γραφικόν μελανοδοχείον στο κεφάλαιο εννέα του Ιεζεκιήλ, πράγμα το οποίο είναι επίσης η σφράγιση του κεφαλαίου επτά της Αποκαλύψεως, υψώνονται ως σημαία. Τότε εκείνοι που επί του παρόντος δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο θα κληθούν να λογοδοτήσουν ως προς το Σάββατο της εβδόμης ημέρας.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> «Οι Χριστιανοί όμως των παρελθουσών γενεών τηρούσαν την Κυριακή, νομίζοντας ότι έτσι τηρούσαν το βιβλικό Σάββατο· και υπάρχουν τώρα αληθινοί Χριστιανοί σε κάθε εκκλησία, μη εξαιρουμένης της Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας, οι οποίοι ειλικρινά πιστεύουν ότι η Κυριακή είναι το θεόθεν ορισμένο Σάββατο. Ο Θεός δέχεται την ειλικρίνεια του σκοπού τους και την ακεραιότητά τους ενώπιόν Του. Όταν όμως η τήρηση της Κυριακής επιβληθεί διά νόμου και ο κόσμος φωτισθεί σχετικά με την υποχρέωση του αληθινού Σαββάτου, τότε όποιος παραβαίνει την εντολή του Θεού, για να υπακούσει σε ένα πρόσταγμα που δεν έχει ανώτερη εξουσία από εκείνη της Ρώμης, θα τιμά έτσι τον παπισμό υπεράνω του Θεού. Αποδίδει φόρο τιμής στη Ρώμη και στην εξουσία που επιβάλλει το θεσμό που θέσπισε η Ρώμη. Προσκυνεί το θηρίο και την εικόνα του. Καθώς τότε οι άνθρωποι απορρίπτουν το θεσμό τον οποίο ο Θεός έχει δηλώσει ως σημείο της εξουσίας Του και τιμούν αντ’ αυτού εκείνο που η Ρώμη έχει επιλέξει ως έμβλημα της υπεροχής της, θα αποδεχθούν έτσι το σημείο της υποταγής στη Ρώμη — «το χάραγμα του θηρίου». Και μόνον όταν το ζήτημα τεθεί έτσι καθαρά ενώπιον του λαού και αυτοί κληθούν να επιλέξουν ανάμεσα στις εντολές του Θεού και στις εντολές των ανθρώπων, εκείνοι που εξακολουθούν να παραβαίνουν θα λάβουν «το χάραγμα του θηρίου».» Η Μεγάλη Διαμάχη, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Το σημείο εκείνων που είναι σφραγισμένοι είναι εκείνο που καλεί σε υπακοή όσους δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θὰ ὑπάρχει ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἡ ὁποία θὰ σταθῇ ὡς σημαία τῶν λαῶν· πρὸς αὐτὴν θὰ προστρέξουν τὰ ἔθνη· καὶ ἡ ἀνάπαυσίς του θὰ εἶναι ἔνδοξη. Καὶ θὰ συμβῇ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἐκτείνῃ πάλιν τὴν χεῖρά του διὰ δευτέραν φοράν, διὰ νὰ ἀνακτήσῃ τὸ ὑπόλειμμα τοῦ λαοῦ του, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπομείνῃ, ἀπὸ τὴν Ἀσσυρίαν, καὶ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, καὶ ἀπὸ τὴν Παθρώς, καὶ ἀπὸ τὴν Χους, καὶ ἀπὸ τὸ Αἰλάμ, καὶ ἀπὸ τὴν Σεναάρ, καὶ ἀπὸ τὴν Ἀιμάθ, καὶ ἀπὸ τὰς νήσους τῆς θαλάσσης. Καὶ θὰ ὑψώσῃ σημαίαν διὰ τὰ ἔθνη, καὶ θὰ συνάξῃ τοὺς ἐκβεβλημένους τοῦ Ἰσραήλ, καὶ θὰ συγκεντρώσῃ τοὺς διεσπαρμένους τοῦ Ἰούδα ἀπὸ τὰ τέσσερα πέρατα τῆς γῆς. Ἠσαΐας 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Όσοι επί του παρόντος δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο κρίνονται ενώ ζουν, αλλά η κρίση τους πρέπει να ακολουθήσει την ανακριτική κρίση των ζώντων εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι μπορούν να προειδοποιηθούν μόνον βλέποντας άνδρες και γυναίκες με τη σφραγίδα του Θεού κατά την κρίση του επικείμενου νόμου της Κυριακής.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι να ελέγχει τον κόσμο περί αμαρτίας, περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. Ο κόσμος μπορεί να προειδοποιηθεί μόνο βλέποντας εκείνους που πιστεύουν την αλήθεια να αγιάζονται διά της αληθείας, να ενεργούν βάσει υψηλών και αγίων αρχών, δείχνοντας, με υψηλή και εξυψωμένη έννοια, τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων που τηρούν τις εντολές του Θεού και εκείνων που τις καταπατούν υπό τους πόδας τους. Ο αγιασμός του Πνεύματος καθιστά εμφανή τη διαφορά μεταξύ εκείνων που έχουν τη σφραγίδα του Θεού και εκείνων που τηρούν μία νόθη ημέρα αναπαύσεως. Όταν έλθει η δοκιμασία, θα καταδειχθεί καθαρά ποιο είναι το χάραγμα του θηρίου. Είναι η τήρηση της Κυριακής. Εκείνοι που, αφού άκουσαν την αλήθεια, εξακολουθούν να θεωρούν αυτήν την ημέρα ως αγία, φέρουν την υπογραφή του ανθρώπου της αμαρτίας, ο οποίος εστοχάσθη να μεταβάλει καιρούς και νόμους.» Bible Training School, December 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Η εκτελεστική κρίση, όπου επιτελείται το έργο του τρίτου Ηλία, αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Αποτελείται από δύο χρονικές περιόδους· στην πρώτη περίοδο οι κρίσεις του Θεού είναι αναμεμειγμένες με έλεος για όσους δεν υπακούουν τώρα στο ευαγγέλιο, και έπειτα ακολουθούν οι επτά τελευταίες πληγές, οι οποίες εκχέονται χωρίς έλεος.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Η περίοδος της δοκιμασίας δεν θα διαρκέσει πολύ ακόμη. Τώρα ο Θεός αποσύρει από τη γη το συγκρατητικό Του χέρι. Για πολύ καιρό μιλούσε σε άνδρες και γυναίκες μέσω της ενέργειας του Αγίου Του Πνεύματος· αλλά αυτοί δεν έδωσαν προσοχή στην κλήση. Τώρα μιλά στον λαό Του, και στον κόσμο, με τις κρίσεις Του. Ο καιρός αυτών των κρίσεων είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να μάθουν ποια είναι η αλήθεια. Με τρυφερότητα θα επιβλέψει ο Κύριος επάνω τους. Η καρδιά Του της ευσπλαχνίας συγκινείται· το χέρι Του είναι ακόμη απλωμένο για να σώσει. Μεγάλα πλήθη θα γίνουν δεκτά στην ποίμνη της ασφάλειας, οι οποίοι κατά τις έσχατες αυτές ημέρες θα ακούσουν την αλήθεια για πρώτη φορά». Review and Herald, November 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Εκείνοι που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο είναι τα «άλλα πρόβατα», τα οποία ο Ιησούς υποσχέθηκε να καλέσει, και θα ακούσουν τη φωνή Του όταν τους καλέσει.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι από αυτήν την αυλήν· και εκείνα πρέπει να φέρω, και θα ακούσουν τη φωνή μου· και θα γίνει μία ποίμνη, εις ποιμήν. Ιωάννης 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

Η «φωνή» που ακούουν είναι η δεύτερη «φωνή» του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η οποία κράζει δυνατά κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όταν η κρίση της μεγάλης πόρνης διπλασιάζεται, διότι έχει γεμίσει το δοκιμαστικό ποτήρι της αμαρτίας της.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> «Ο προφήτης λέγει: “Είδα άλλον άγγελον να καταβαίνει από τον ουρανό, έχοντα μεγάλη εξουσία· και η γη εφωτίσθη από τη δόξα αυτού. Και έκραξε δυνατά με ισχυρή φωνή, λέγοντας· Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριο δαιμονίων” (Αποκάλυψις 18:1, 2). Αυτό είναι το ίδιο μήνυμα που δόθηκε από τον δεύτερο άγγελο. Έπεσε η Βαβυλώνα, “διότι επότισε πάντα τα έθνη εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής” (Αποκάλυψις 14:8). Τι είναι αυτός ο οίνος;—Οι ψευδείς διδασκαλίες της. Έδωσε στον κόσμο ένα ψευδές σάββατο αντί του Σαββάτου της τετάρτης εντολής, και επανέλαβε το ψεύδος που ο Σατανάς είπε πρώτος στην Εύα στην Εδέμ—τη φυσική αθανασία της ψυχής. Πολλές συγγενείς πλάνες έχει διαδώσει παντού, “διδάσκουσα ως διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων” (Ματθαίος 15:9).»

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του, καθάρισε τον Ναό από τη βέβηλη ιεροσυλία του. Ανάμεσα στις τελευταίες πράξεις της διακονίας Του ήταν ο δεύτερος καθαρισμός του Ναού. Έτσι, στο τελευταίο έργο για την προειδοποίηση του κόσμου, απευθύνονται δύο διακεκριμένες κλήσεις προς τις εκκλησίες. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου είναι: “Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη, επειδή έκανε όλα τα έθνη να πιουν από το κρασί του θυμού της πορνείας της” (Αποκάλυψη 14:8). Και στην ισχυρή κραυγή του μηνύματος του τρίτου αγγέλου ακούγεται μία φωνή από τον ουρανό να λέει: “Εξέλθετε απ’ αυτήν, λαέ μου, για να μη γίνετε συμμέτοχοι στις αμαρτίες της και για να μη λάβετε από τις πληγές της. Διότι οι αμαρτίες της έφθασαν έως τον ουρανό, και ο Θεός ενθυμήθηκε τις ανομίες της” (Αποκάλυψη 18:4, 5).» Selected Messages, βιβλίο 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζει η προοδευτική εκτελεστική κρίση επί της Σύγχρονης Βαβυλώνας, και η τελευταία περίοδος της κρίσεως των ζώντων ξεκινά καθώς οι δύο κρίσεις αλληλεπικαλύπτονται. Ο τρίτος αγγελιοφόρος, ο οποίος προετοιμάζει την οδό για το έργο του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης, αντιπροσωπεύει το έργο κατά τον καιρό της κρίσεως των ζώντων, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και τελειώνει όταν ο τελευταίος από εκείνους που επί του παρόντος δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο ακούσει τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης και εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Το έργο αυτό προσδιορίζει τον εξαγνισμό και την εκκαθάριση του ναού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων κατά την αρχή της διακονίας του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό, και έπειτα μία εκκαθάριση και εξαγνισμό του ναού του μεγάλου πλήθους κατά το τέλος της διακονίας του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Κατά τον νόμο της Κυριακής που σύντομα έρχεται, η εκδήλωση της δύναμης του Θεού που έλαβε χώρα κατά την Πεντηκοστή επαναλαμβάνεται.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> «Κανείς από εμάς δεν θα λάβει ποτέ τη σφραγίδα του Θεού, όσο ο χαρακτήρας μας φέρει επάνω του έστω και μία κηλίδα ή έναν μώμο. Εναπόκειται σε εμάς να διορθώσουμε τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας, να καθαρίσουμε τον ναό της ψυχής από κάθε μίασμα. Τότε η όψιμη βροχή θα πέσει επάνω μας, όπως η πρώιμη βροχή έπεσε επάνω στους μαθητές κατά την Ημέρα της Πεντηκοστής....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «Τι κάνετε, αδελφοί, στο μεγάλο έργο της προετοιμασίας; Εκείνοι που ενώνονται με τον κόσμο λαμβάνουν το κοσμικό πρότυπο και προετοιμάζονται για το χάραγμα του θηρίου. Εκείνοι που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, που ταπεινώνονται ενώπιον του Θεού και καθαρίζουν τις ψυχές τους υπακούοντας στην αλήθεια, αυτοί λαμβάνουν το ουράνιο πρότυπο και προετοιμάζονται για τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. Όταν εκδοθεί το διάταγμα και επιβληθεί η σφραγίδα, ο χαρακτήρας τους θα παραμείνει καθαρός και άσπιλος στην αιωνιότητα.» Testimonies, τόμος 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Εδώ είναι που θα μπορούσε κανείς να προσκόψει σε μια φαινομενική ασυμφωνία στον προφητικό Λόγο, αν και δεν είναι αναγκαίο να το πράξει. Κατά την Πεντηκοστή, στον καιρό των μαθητών, το μήνυμα που ενδυναμώθηκε δεν μεταφέρθηκε στους Εθνικούς, οι οποίοι είναι εκείνοι που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο κατά τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο. Το μήνυμα που ενδυναμώθηκε κατά την Πεντηκοστή μεταφέρθηκε στον αρχαίο Ισραήλ, ο οποίος για άλλα τριάμισι χρόνια βρισκόταν ακόμη στον τελικό καιρό της δοκιμασίας του.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Εβδομήκοντα εβδομάδες είναι ορισμένες επί του λαού σου και επί της αγίας πόλεώς σου, για να συντελεσθεί η παράβαση, και να τεθεί τέλος στις αμαρτίες, και να γίνει εξιλέωση για την ανομία, και να εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη, και να σφραγισθούν η όραση και η προφητεία, και να χρισθεί ο Άγιος των αγίων. Δανιήλ 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

Το μήνυμα που έλαβε δύναμη κατά την Πεντηκοστή δεν θα μεταφερόταν σε όσους δεν υπάκουσαν στο ευαγγέλιο παρά μόνον όταν ο Στέφανος λιθοβολήθηκε, το έτος 34. Η Αδελφή Γουάιτ συχνά επισημαίνει αυτό το γεγονός.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «Τότε», είπε ο άγγελος, «θα βεβαιώσει τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα [επτά έτη]». Για επτά έτη αφότου ο Σωτήρας άρχισε τη διακονία Του, το ευαγγέλιο επρόκειτο να κηρυχθεί ιδιαιτέρως στους Ιουδαίους· επί τριάμισι έτη από τον Ίδιο τον Χριστό, και κατόπιν από τους αποστόλους. «Στο μέσον της εβδομάδας θα παύσει τη θυσία και την προσφορά.» Δανιήλ 9:27. Την άνοιξη του 31 μ.Χ., ο Χριστός, η αληθινή θυσία, προσφέρθηκε στον Γολγοθά. Τότε το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη στα δύο, δείχνοντας ότι η ιερότητα και η σημασία της θυσιαστικής λατρείας είχαν εκλείψει. Είχε έλθει ο καιρός να παύσουν η επίγεια θυσία και η προσφορά.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> «Η μία εβδομάδα — επτά έτη — έληξε το μ.Χ. 34. Τότε, με τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, οι Ιουδαίοι επισφράγισαν οριστικά την απόρριψή τους του ευαγγελίου· οι μαθητές, που διασκορπίστηκαν εξαιτίας του διωγμού, “διῆλθον εὐαγγελιζόμενοι τὸν λόγον” (Πράξεις 8:4)· και λίγο αργότερα, ο Σαύλος ο διώκτης μεταστράφηκε και έγινε ο Παύλος, ο απόστολος των εθνών.» Η Ζωή του Χριστού, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

Το μήνυμα το οποίο ενδυναμώθηκε κατά την Πεντηκοστή, πενήντα ημέρες μετά την ανάσταση του Χριστού, αντιστοιχεί προς τον νόμο της Κυριακής, όπου το ευαγγέλιο καλεί τα άλλα πρόβατα του Χριστού να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα· εντούτοις, μόνον τριάμισι έτη μετά τον σταυρό οι Ιουδαίοι «επισφράγισαν την απόρριψή τους του ευαγγελίου», και τότε το μήνυμα μεταφέρθηκε στους Εθνικούς, οι οποίοι ήσαν εκείνοι που έως τότε δεν είχαν υπακούσει στο ευαγγέλιο. Η φαινομενική αντίφαση μεγεθύνεται από τον προσδιορισμό ότι το 34 μ.Χ. οι Ιουδαίοι επισφράγισαν την απόρριψή τους του ευαγγελίου, διότι η Sister White λέγει διαφορετικά.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> «Εφόσον ολόκληρη η τελετουργική οικονομία ήταν συμβολική του Χριστού, δεν είχε καμία αξία χωριστά από Αυτόν. Όταν οι Ιουδαίοι επισφράγισαν την απόρριψη του Χριστού παραδίδοντάς Τον στον θάνατο, απέρριψαν όλα όσα έδιναν σημασία στον ναό και στις υπηρεσίες του. Η ιερότητά του είχε αποχωρήσει. Ήταν καταδικασμένος σε καταστροφή. Από εκείνη την ημέρα οι θυσιαστικές προσφορές και η υπηρεσία που συνδεόταν με αυτές ήταν χωρίς νόημα. Όπως η προσφορά του Κάιν, δεν εξέφραζαν πίστη στον Σωτήρα. Θανατώνοντας τον Χριστό, οι Ιουδαίοι, στην πραγματικότητα, κατέστρεψαν τον ναό τους. Όταν ο Χριστός σταυρώθηκε, το εσωτερικό καταπέτασμα του ναού σχίστηκε στα δύο από πάνω έως κάτω, σημαίνοντας ότι η μεγάλη τελική θυσία είχε προσφερθεί και ότι το σύστημα των θυσιαστικών προσφορών είχε φθάσει για πάντα στο τέλος του.» Η Ζωή του Χριστού, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Σφράγισαν οι Ιουδαίοι την απόρριψή τους του ευαγγελίου κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου ή κατά τον σταυρό του Χριστού; Αυτή η φαινομενική αντίφαση συνδέεται με τη φαινομενική αντίφαση της ταύτισης της εκδήλωσης της δυνάμεως του Θεού κατά την Πεντηκοστή με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Σκοπεύουμε να διευθετήσουμε τη φαινομενική αυτή αντίφαση στο επόμενο άρθρο, αλλά επιθυμώ να υπενθυμίσω ότι ο σκοπός αυτής της συγκεκριμένης εξέτασης βασίζεται στο γεγονός, το οποίο προσδιορίζεται από τους προφήτες, ότι ο λαός του Θεού της Λαοδικείας κατά τις έσχατες ημέρες δεν κατανοεί την κρίση. Αφιερώσαμε χρόνο για να εξετάσουμε τις διάφορες περιόδους και τους σκοπούς της κρίσεως, ώστε να είμαστε σαφείς ως προς το πώς τόσο η ανακριτική όσο και η εκτελεστική κρίση συγκλίνουν αμφότερες στον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Για να διακρίνουμε την αποκάλυψη που συνδέεται με τις φαινομενικές αντιφάσεις που μόλις επισημάναμε, ήταν αναγκαίο να εξεταστούν αυτά τα στοιχεία.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> «Οι Ρωμαιοκαθολικοί αναγνωρίζουν ότι η αλλαγή του Σαββάτου έγινε από την εκκλησία τους, και επικαλούνται αυτήν ακριβώς την αλλαγή ως απόδειξη της υπέρτατης εξουσίας της εκκλησίας. Δηλώνουν ότι, τηρώντας την πρώτη ημέρα της εβδομάδας ως Σάββατο, οι Προτεστάντες αναγνωρίζουν τη δύναμή της να νομοθετεί σε θεία ζητήματα. Η Ρωμαϊκή εκκλησία δεν έχει απεμπολήσει την αξίωσή της περί αλαθήτου· και όταν ο κόσμος και οι Προτεσταντικές εκκλησίες αποδέχονται ένα νόθο Σάββατο δικής της επινόησης, ενώ απορρίπτουν το Σάββατο του Ιεχωβά, κατ’ ουσίαν αναγνωρίζουν αυτήν την αξίωση. Μπορεί να επικαλούνται την αυθεντία για αυτήν την αλλαγή, αλλά η πλάνη του συλλογισμού τους διακρίνεται εύκολα. Ο παπικός είναι αρκετά οξυδερκής ώστε να βλέπει ότι οι Προτεστάντες εξαπατούν τους εαυτούς τους, κλείνοντας εκουσίως τα μάτια τους στα γεγονότα της υπόθεσης. Καθώς ο θεσμός της Κυριακής κερδίζει εύνοια, εκείνος χαίρεται, αισθανόμενος βέβαιος ότι τελικά θα φέρει ολόκληρο τον Προτεσταντικό κόσμο υπό τη σημαία της Ρώμης.»

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> «Η αλλαγή του Σαββάτου είναι το σημείο ή το χάραγμα της εξουσίας της Ρωμαϊκής εκκλησίας. Εκείνοι που, κατανοώντας τις αξιώσεις της τέταρτης εντολής, επιλέγουν να τηρούν το ψευδές Σάββατο αντί του αληθινού, αποδίδουν έτσι φόρο τιμής σε εκείνη τη δύναμη από την οποία και μόνον έχει επιβληθεί. Το χάραγμα του θηρίου είναι το παπικό Σάββατο, το οποίο έχει γίνει αποδεκτό από τον κόσμο στη θέση της ημέρας που όρισε ο Θεός.»

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «Όμως ο καιρός για να λάβει κανείς το χάραγμα του θηρίου, όπως ορίζεται στην προφητεία, δεν έχει ακόμη έλθει. Ο καιρός της δοκιμασίας δεν έχει ακόμη φθάσει. Υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί σε κάθε εκκλησία, χωρίς να εξαιρείται η Ρωμαιοκαθολική κοινωνία. Κανείς δεν καταδικάζεται προτού λάβει το φως και δει την υποχρέωση της τέταρτης εντολής. Όταν όμως εκδοθεί το διάταγμα που θα επιβάλλει το πλαστό Σάββατο, και όταν η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου προειδοποιήσει τους ανθρώπους εναντίον της προσκύνησης του θηρίου και της εικόνας του, τότε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ψεύδος και την αλήθεια θα χαραχθεί καθαρά. Τότε όσοι εξακολουθούν ακόμη στην παράβαση θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «Με ταχέα βήματα πλησιάζουμε αυτή την περίοδο. Όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες ενωθούν με την κοσμική εξουσία για να στηρίξουν μια ψευδή θρησκεία, αντιτασσόμενοι στην οποία οι πρόγονοί τους υπέμειναν τον σφοδρότερο διωγμό, τότε το παπικό Σάββατο θα επιβληθεί με τη συνδυασμένη εξουσία εκκλησίας και κράτους. Θα υπάρξει εθνική αποστασία, η οποία θα καταλήξει μόνο σε εθνική καταστροφή.» Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles