Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Δώδεκα

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

Αποκαλύπτοντας τον Προφητικό Συμβολισμό του Ισμαήλ: Από Τοξότη σε Σφραγιστή των 144.000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> Καὶ ὁ Θεὸς ἦτο μετὰ τοῦ παιδίου· καὶ ηὐξήθη, καὶ κατῴκησεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἔγεινεν τοξότης. Γένεσις 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Ο Ισμαήλ έγινε τοξότης, πράγμα που αποτελεί σύμβολο πολέμου και σύμβολο της εκτελεστικής κρίσεως που επέρχεται κατά της Ρώμης.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Φωνὴ εκείνων που φεύγουν και διασώζονται από τη γη της Βαβυλώνος, για να αναγγείλουν στη Σιών την εκδίκηση του Κυρίου του Θεού μας, την εκδίκηση του ναού αυτού. Συγκεντρώσατε τους τοξότες εναντίον της Βαβυλώνος· όλοι εσείς που τεντώνετε το τόξο, στρατοπεδεύσατε εναντίον της ολόγυρα· ας μη διαφύγει κανείς από αυτήν· ανταποδώστε σε αυτήν σύμφωνα με το έργο της· σύμφωνα με όλα όσα έπραξε, πράξατε σε αυτήν· διότι υπερηφανεύθηκε εναντίον του Κυρίου, εναντίον του Αγίου του Ισραήλ. Ιερεμίας 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Οι τοξότες ανταποδίδουν στη Βαβυλώνα κατά τα έργα της, και η ανταπόδοση αυτή αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, με τη δεύτερη φωνή του κεφαλαίου δεκαοκτώ της Αποκάλυψης, όταν αρχίζει η προοδευτική εκτελεστική κρίση της Βαβυλώνας.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη γίνετε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής, και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής· διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας αδικίας αυτής. Ανταπόδοτε εις αυτήν καθώς και αυτή ανταπέδωκεν εις εσάς, και διπλασιάσατε εις αυτήν διπλά κατά τα έργα αυτής· εν τω ποτηρίω το οποίον εγέμισεν, γεμίσατε εις αυτήν διπλούν. Όσον εδόξασεν εαυτήν και έζησε με τρυφήν, τόσον βάσανον και πένθος δότε εις αυτήν· διότι λέγει εν τη καρδία αυτής· Κάθημαι βασίλισσα, και χήρα δεν είμαι, και πένθος δεν θέλω ιδεί. Αποκάλυψις 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Ο Ισμαήλ και η μητέρα του Άγαρ είχαν εμποδιστεί από το να κληρονομήσουν το δικαίωμα του πρωτοτόκου και εκβλήθηκαν. Έτσι, η ζηλοτυπία έγινε το προφητικό κίνητρο του Ισλάμ, και ο πόλεμος η προφητική του ενασχόληση. Η πρώτη μνεία περιλαμβάνει τον περιορισμό που επιβλήθηκε στον Ισμαήλ και στη μητέρα του από τη Σάρρα, και ο «περιορισμός» τους έγινε πρωτεύον προφητικό γνώρισμα του Ισλάμ σε ολόκληρο τον Λόγο του Θεού και στην ιστορία. Οι απόγονοι του Ισμαήλ επρόκειτο να είναι άγριοι άνδρες, των οποίων το χέρι θα ήταν εναντίον κάθε ανθρώπου, και το άγριο γνώρισμά τους παριστάνεται από τον άγριο αραβικό όνο, που ανήκει στην οικογένεια του ίππου. Έτσι, ο ισλαμικός πόλεμος του πρώτου και του δευτέρου αλίμονο παριστάνεται ως πολεμιστές που ιππεύουν επάνω σε εξαγριωμένους ίππους.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Το Ισλάμ είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής, και είναι απολύτως εύλογο το ότι οι τρεις ουαί αντιπροσωπεύουν τρεις συγκεκριμένες προφητικές γραμμές, διότι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής είναι «γραμμή επί γραμμή». Όταν τα προφητικά χαρακτηριστικά των δύο πρώτων γραμμών συνενώνονται, εγκαθιδρύουν τη γραμμή του τρίτου ουαί. Και οι τρεις προφητικές γραμμές απεικονίζουν την περίοδο της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτές οι τρεις γραμμές αντιπροσωπεύουν την περίοδο της έκχυσης της όψιμης βροχής, διότι η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει όταν το τρίτο Ουαί έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτισθεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Η περίοδος της σφράγισης παριστάνετο επίσης από την περίοδο που άρχισε στις 11 Αυγούστου 1840 και έληξε με την άφιξη του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Εκείνη η χρονική περίοδος παριστάνετο επίσης στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Η ιστορία των Μιλλεριτών εκπλήρωσε το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, και, πράττοντας τούτο, άρχισε όταν ο άγγελος κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840 και έληξε όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ προσδιορίζει ότι, στο τέλος της οράσεως, η όραση θα «λαλήσει». Στο εδάφιο τρία του δεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, ο άγγελος έκραξε (ελάλησε) με μεγάλη φωνή, και στις 22 Οκτωβρίου 1844 ο ίδιος άγγελος ώμοσε (ελάλησε) ότι «χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον». Ο φύλακας του Αββακούμ, στο εδάφιο ένα του δευτέρου κεφαλαίου, τοποθετείται στην 11η Αυγούστου 1840, διότι τότε είναι που οι φύλακες υψώνουν τη φωνή τους.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Στην ανταρσία του 1888, την οποία η Αδελφή White προσδιορίζει ως αντιπροσωπεύουσα τον άγγελο της Αποκάλυψης δεκαοκτώ που επρόκειτο να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του, οι φύλακες (Jones και Waggoner) ύψωσαν τις «φωνές» τους ως σάλπιγγα, για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους, διότι το μήνυμά τους ήταν το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η οποία προτυπωνόταν από την ιστορία του 1888, ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών πίσω στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, όπου δεν εισακούσθηκαν οι φύλακες. Η κάθοδος του αγγέλου σηματοδοτεί την προφητική άφιξη των φυλάκων.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Η «φωνή» που έφθασε στις 11 Αυγούστου 1840 μεταδόθηκε μέσω των φυλάκων, και στον Ιερεμία ειπώθηκε ότι, εάν επέστρεφε στην πίστη του και στην εμπιστοσύνη του προς τον Θεό μετά την απογοήτευσή του, θα γινόταν το στόμα του Θεού. Όταν το όραμα που είχε βραδύνει έφθασε τελικά στις 22 Οκτωβρίου 1844, «ελάλησε». Η περίοδος του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, η οποία εκπληρώθηκε στη Μιλλεριτική ιστορία, απεικονίζει την περίοδο της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Είναι ουσιώδες να αναγνωρισθεί ότι η περίοδος από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844 απεικονίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία είναι η περίοδος κατά την οποία εκχέεται η όψιμη βροχή. Είναι ουσιώδες, διότι το μήνυμα της όψιμης βροχής πρέπει να ταυτοποιείται μέσω της μεθοδολογίας του «γραμμή επί γραμμή». Η ιδιαίτερη αυτή περίοδος, που αποτελεί τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, παριστάνεται κατ’ επανάληψιν στις προφητικές γραμμές, και τούτο συμβαίνει και στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, το οποίο η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει άμεσα ως εκπληρούμενο στη Μιλλεριτική ιστορία. Διδάσκει επίσης επανειλημμένως ότι η Μιλλεριτική ιστορία επαναλαμβάνεται στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «Συμπλεγμένες με προφητείες τις οποίες είχαν θεωρήσει ότι αναφέρονταν στον χρόνο της δευτέρας παρουσίας υπήρχαν διδασκαλίες ιδιαίτερα προσαρμοσμένες στην κατάστασή τους αβεβαιότητας και αγωνιώδους αναμονής, οι οποίες τους ενθάρρυναν να περιμένουν με υπομονή εν τη πίστει ότι εκείνο που τώρα ήταν σκοτεινό για την κατανόησή τους θα γινόταν σαφές στον ορισμένο καιρό.»

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «Μεταξύ αυτών των προφητειών ήταν και εκείνη του Αββακούμ 2:1–4: “Θα σταθώ επί της σκοπιάς μου και θα θέσω τον εαυτό μου επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να δω τι θα μου λαλήσει και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε: Γράψε την όραση και κάνε αυτήν σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει. Διότι η όραση είναι ακόμη για ορισμένο καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψευσθεί· και αν ακόμη βραδύνει, περίμενέ την· επειδή βεβαίως θα έλθει, δεν θα αργοπορήσει. Ιδού, η ψυχή εκείνου που επαίρεται δεν είναι ευθεία μέσα του· ο δε δίκαιος θα ζήσει διά της πίστεώς του.”»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> Ήδη από το 1842, η κατεύθυνση που δόθηκε σε αυτή την προφητεία, να «γράψης την όρασιν, και καταστήσης αυτήν σαφή επί πινακιδίων, διά να αναγινώσκη τις ευκόλως», είχε υποβάλει στον Κάρολο Fitch την προετοιμασία ενός προφητικού χάρτη προς απεικόνιση των οράσεων του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως. Η δημοσίευση αυτού του χάρτη θεωρήθηκε ως εκπλήρωση της εντολής που δόθηκε από τον Αββακούμ. Κανείς όμως τότε δεν παρατήρησε ότι μία φαινομενική καθυστέρηση στην εκπλήρωση της οράσεως — ένας χρόνος αναμονής — παρουσιάζεται στην ίδια προφητεία. Μετά την απογοήτευση, αυτή η περικοπή της Γραφής φάνηκε πολύ σημαντική: «Διότι η όρασις είναι έτι διά προσδιωρισμένον καιρόν, και προς το τέλος θέλει λαλήσει, και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμεινον αυτήν· επειδή βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει.... Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεώς αυτού.»

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> «Ένα μέρος της προφητείας του Ιεζεκιήλ υπήρξε επίσης πηγή δύναμης και παρηγορίας για τους πιστούς: “Και έγινε λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων, Υιέ ανθρώπου, ποία είναι αυτή η παροιμία, την οποίαν έχετε εν τη γη του Ισραήλ, λέγοντες, Αι ημέραι μακρύνονται, και πάσα όρασις εκλείπει; Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός.... Αι ημέραι επλησίασαν, και ο λόγος πάσης οράσεως.... Εγώ θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκπληρωθή· δεν θέλει πλέον μακρυνθή.” “Οι εκ του οίκου Ισραήλ λέγουσιν, Η όρασις την οποίαν ούτος βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας, και προφητεύει περί καιρών μακρινών. Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· ουδείς εκ των λόγων Μου θέλει πλέον μακρυνθή, αλλ’ ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή.” Ιεζεκιήλ 12:21–25, 27, 28.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Οι Μιλλερίτες όχι μόνο είδαν τους εαυτούς τους να εκπληρώνουν την παραβολή των δέκα παρθένων και το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, αλλά οδηγήθηκαν επίσης να διακρίνουν ότι η ιστορία μέσα στην οποία εκπλήρωναν αυτές τις προφητείες ήταν και η ταυτοποίηση από τον Ιεζεκιήλ αυτής ακριβώς της ίδιας ιστορίας, όπου επρόκειτο να εκπληρωθεί «η έκβασις πάσης οράσεως». Η γραμμή της ιστορίας που αντιπροσωπεύει τη σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων είναι εκεί όπου εκπληρώνεται η έκβασις πάσης οράσεως!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Οι γραμμές που αντιπροσωπεύουν την περίοδο της όψιμης βροχής και της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων συγκεντρώνονται, ώστε να καταδείξουν ότι η προφητική ιστορία φέρει απαρεγκλίτως την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Η ιστορία των Μιλλεριτών αρχίζει με τη φωνή του αγγέλου της Αποκάλυψης δέκα και τελειώνει με την ίδια φωνή. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αρχίζει με την πρώτη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης και τελειώνει με τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ αρχίζει με τη φωνή των φυλάκων και τελειώνει με τη φωνή του φύλακα του Ιερεμία. Το πρώτο αλίμονο αρχίζει με τον Μωάμεθ και τελειώνει με τον Μωάμεθ Β΄. Το δεύτερο αλίμονο αρχίζει με την απελευθέρωση των τεσσάρων αγγέλων του Ισλάμ και τελειώνει με τον περιορισμό του Ισλάμ.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Η μεθοδολογία που είναι η όψιμη βροχή είναι η μεθοδολογία του Ησαΐα «γραμμή επί γραμμήν», και οι γραμμές που συνάγονται για να προσδιορίσουν και να εδραιώσουν το μήνυμα της όψιμης βροχής περιέχουν αμετάβλητα την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Το πρώτο ουαί του ένατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης αρχίζει με τον Μωάμεθ και τελειώνει με τον Μωάμεθ Β΄. Η περίοδος διαιρείται σε δύο είδη πολέμου, το πρώτο εκ των οποίων είναι ανοργάνωτες επιθέσεις κατά της Ρώμης, οι οποίες άρχισαν ουσιαστικά με τον Αβού Μπακρ, και έπειτα ακολουθεί μία περίοδος εκατόν πενήντα ετών, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε ο πρώτος οργανωμένος πόλεμος του Ισλάμ.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Τα εκατόν πενήντα έτη αντιπροσωπεύονται από τη χρονική προφητεία των «πέντε μηνών». Το δεύτερο αλίμονο επίσης περιέχει μια χρονική προφητεία, η οποία είναι τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες. Επομένως, εφόσον η προφητική δομή του πρώτου και του δεύτερου αλίμονο ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή, περιέχει μια διάκριση μεταξύ της σφράγισης και ενός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος. Η διαδικασία της σφράγισης παριστάνεται στην αρχή της ιστορίας του πρώτου αλίμονο και παριστάνεται στο τέλος του δεύτερου αλίμονο.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Αυτό που ακολουθεί τη σφράγιση του τετάρτου εδαφίου, κατά την πρώτη συμφορά, είναι οι «πέντε μήνες» (εκατόν πενήντα έτη). Οι πέντε μήνες προσδιορίζονται δύο φορές, μία στο πέμπτο εδάφιο και πάλι στο δέκατο εδάφιο. Αυτό που προηγείται της διαδικασίας της σφράγισης, από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, κατά τη δεύτερη συμφορά, είναι η προφητεία της «ώρας, ημέρας, μηνός και ενιαυτού» (τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες), του δεκάτου πέμπτου εδαφίου. Μαζί, σε μία συνεχή γραμμή, η πέμπτη και η έκτη σάλπιγγα αρχίζουν και τελειώνουν με μία απεικόνιση της διαδικασίας της σφράγισης.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Ως δύο γραμμές, εφαρμοζόμενες «γραμμήν επί γραμμής», προσδιορίζουν μία αρχή και ένα τέλος, σημειωμένα από τον Μωάμεθ τον πρώτο και τον Μωάμεθ τον δεύτερο. «Γραμμήν επί γραμμής», προσδιορίζουν δύο διακεκριμένες περιόδους σε κάθε γραμμή, πράγμα το οποίο προκύπτει από το ότι κάθε γραμμή περιέχει μία χρονική προφητεία. Στην ιστορία του πρώτου αλοίμονο, το Ισλάμ επρόκειτο να «βλάψει» τη Ρώμη, και στο δεύτερο αλοίμονο, επρόκειτο να «θανατώσει» τη Ρώμη. Το πρώτο αλοίμονο ήταν ένας πόλεμος δοράτων, ξιφών και βελών, και το δεύτερο αλοίμονο εισήγαγε την πυρίτιδα ως οπλισμό.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> «ΣΤΙΧΟΣ 10. Και είχαν ουρές όμοιες με σκορπιούς, και στις ουρές τους υπήρχαν κεντριά· και η εξουσία τους ήταν να βλάπτουν τους ανθρώπους πέντε μήνες. 11. Και είχαν επάνω τους βασιλέα, ο οποίος είναι ο άγγελος της αβύσσου, του οποίου το όνομα στην εβραϊκή γλώσσα είναι Αβαδδών, αλλά στην ελληνική γλώσσα έχει το όνομα Απολλύων.»

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> «Μέχρι τούδε, ο Keith μάς έχει παράσχει απεικονίσεις της ηχήσεως των πρώτων πέντε σαλπίγγων. Πρέπει όμως τώρα να τον αποχαιρετήσουμε και να προχωρήσουμε στην εφαρμογή του νέου γνωρίσματος της προφητείας που εισάγεται εδώ· δηλαδή, των προφητικών περιόδων.»

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> «Ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἦτο νὰ βλάψωσι τοὺς ἀνθρώπους πέντε μῆνας.—1. Ἐγείρεται τὸ ἐρώτημα, ποίους ἀνθρώπους ἔμελλον νὰ βλάψωσι πέντε μῆνας;—Ἀναμφιβόλως τοὺς αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ὕστερον ἔμελλον νὰ θανατώσωσι (ἴδε ἐδάφιον 15)· «τὸ τρίτον μέρος τῶν ἀνθρώπων», ἢ τὸ τρίτον τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας,—τὸ Ἑλληνικὸν διαμέρισμα αὐτῆς.

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> «2. Πότε επρόκειτο να αρχίσουν το έργο του βασανισμού; Το 11ο εδάφιο απαντά στο ερώτημα.»

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> «(1) “Είχαν βασιλέα επάνω τους.” Από τον θάνατο του Μωάμεθ έως πλησίον του τέλους του δέκατου τρίτου αιώνα, οι Μωαμεθανοί ήσαν διαιρεμένοι σε διάφορες παρατάξεις υπό πολλούς ηγέτες, χωρίς να υπάρχει γενική πολιτική εξουσία εκτεινόμενη επάνω σε όλους. Πλησίον του τέλους του δέκατου τρίτου αιώνα, ο Οθμάν ίδρυσε μια κυβέρνηση η οποία έκτοτε έγινε γνωστή ως η Οθωμανική κυβέρνηση, ή αυτοκρατορία, η οποία αναπτύχθηκε έως ότου επεκτάθηκε επάνω σε όλες τις κυριότερες Μωαμεθανικές φυλές, ενοποιώντας αυτές σε μία μεγάλη μοναρχία.»

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> «(2) Ο χαρακτήρας τοῦ βασιλέως. “Ὅστις εἶναι ὁ ἄγγελος τῆς ἀβύσσου.” Ἄγγελος σημαίνει ἀπεσταλμένον, ὑπηρέτην, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε πονηρόν, καὶ δὲν εἶναι πάντοτε πνευματικὸν ὄν. “Ὁ ἄγγελος τῆς ἀβύσσου”, ἢ ὁ κύριος λειτουργὸς τῆς θρησκείας ἥτις προῆλθεν ἐκεῖθεν ὅτε ἠνοίχθη. Ἡ θρησκεία αὕτη εἶναι ὁ Μωαμεθανισμός, καὶ ὁ σουλτάνος εἶναι ὁ κύριος λειτουργός της. “Ὁ Σουλτάνος, ἢ Μέγας Σεϊνιόρης, ὡς ἀδιακρίτως ἀποκαλεῖται, εἶναι ἐπίσης Ὕπατος Χαλίφης, ἢ ἀρχιερεύς, ἐνώνοντας ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ τὴν ὑψίστην πνευματικὴν ἀξίαν μετὰ τῆς ἀνωτάτης κοσμικῆς ἐξουσίας.” —World As It Is, σ. 361.»

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> «(3) Το όνομά του. Στα εβραϊκά, “Αβαδδών”, ο καταστροφέας· στα ελληνικά, “Απολλύων”, εκείνος που εξολοθρεύει ή καταστρέφει. Το ότι έχει δύο διαφορετικά ονόματα σε δύο γλώσσες καθιστά φανερό ότι πρόκειται να παρασταθεί ο χαρακτήρας της δύναμης μάλλον παρά το όνομά της. Αν είναι έτσι, όπως εκφράζεται και στις δύο γλώσσες, είναι καταστροφέας. Τέτοιος υπήρξε πάντοτε ο χαρακτήρας της Οθωμανικής κυβέρνησης.»

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> «Αλλά πότε εξαπέλυσε ο Οσμάν την πρώτη του επίθεση κατά της ελληνικής αυτοκρατορίας;—Κατά τον Gibbon, Decline and Fall, κτλ., “Ο Οσμάν εισήλθε για πρώτη φορά στο έδαφος της Νικομήδειας την 27η ημέρα του Ιουλίου, 1299.”»

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> «Οι υπολογισμοί ορισμένων συγγραφέων βασίστηκαν στην υπόθεση ότι η περίοδος θα έπρεπε να αρχίσει με τη θεμελίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας· αλλά αυτό είναι προφανώς σφάλμα· διότι δεν επρόκειτο μόνον να έχουν βασιλέα επάνω τους, αλλά και να βασανίσουν τους ανθρώπους επί πέντε μήνες. Αλλά η περίοδος του βασανισμού δεν μπορούσε να αρχίσει πριν από την πρώτη επίθεση των βασανιστών, η οποία ήταν, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, η 27η Ιουλίου 1299.»

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> «Ο υπολογισμός που ακολουθεί, θεμελιωμένος σε αυτό το σημείο αφετηρίας, έγινε και δημοσιεύθηκε σε ένα έργο με τίτλο, Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, κτλ., από τον J. Litch, το 1838.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> «“Και η εξουσία τους ήτο να βλάψωσι τους ανθρώπους πέντε μήνας”. Μέχρι τούτου εφθάνε η αποστολή τους, να βασανίζωσι με αδιάκοπες επιδρομές, αλλ’ όχι να τους θανατώνωσι πολιτικώς. «Πέντε μήνες», τριάντα ημέρες ο μήνας, μας δίδουν εκατόν πενήντα ημέρες· και αι ημέραι αυταί, όντας συμβολικαί, σημαίνουσιν εκατόν πενήντα έτη. Αρχόμεναι από της 27ης Ιουλίου 1299, αι εκατόν πενήντα έτη φθάνουν εις το 1449. Καθ’ όλην εκείνην την περίοδον οι Τούρκοι ήσαν εμπεπλεγμένοι εις σχεδόν αδιάκοπον πόλεμον με την Ελληνικήν αυτοκρατορίαν, αλλ’ όμως χωρίς να την κατακτήσωσι. Κατέλαβον και εκράτησαν αρκετάς από τας ελληνικάς επαρχίας, αλλά η ελληνική ανεξαρτησία εξηκολούθει να διατηρήται εις την Κωνσταντινούπολιν. Αλλ’ εν τω 1449, τω τέλει των εκατόν πενήντα ετών, επήλθε μεταβολή, η ιστορία της οποίας θα ευρεθή υπό την επομένην σάλπιγγα.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Ο Ουρίας Σμιθ παραθέτει τον υπολογισμό του Ιωσία Λιτς για τα εκατόν πενήντα έτη, τα οποία, όταν ολοκληρώνονται, αποτελούν αφετηρία για την προφητεία των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών στην επόμενη Σάλπιγγα. Σχολιάζοντας την πρόβλεψη του Λιτς σχετικά με αυτές τις δύο συνδεδεμένες χρονικές προφητείες, η Αδελφή Γουάιτ κατέγραψε:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «Κατὰ τὸ ἔτος 1840, μία ἄλλη ἐξαίρετος ἐκπλήρωσις προφητείας ἐκίνησε εὐρύτατον ἐνδιαφέρον. Δύο ἔτη νωρίτερον, ὁ Ἰωσίας Λιτς, εἷς ἐκ τῶν κορυφαίων κηρύκων τοῦ δευτέρου ἐρχομοῦ, εἶχε δημοσιεύσει μίαν ἐρμηνευτικὴν ἔκθεσιν ἐπὶ τῆς Ἀποκαλύψεως 9, προλέγων τὴν πτῶσιν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς αὐτοῦ, ἡ δύναμις αὕτη ἔμελλε νὰ καταλυθῇ... τὴν 11ην Αὐγούστου 1840, ὅτε ἡ Ὀθωμανικὴ δύναμις ἐν Κωνσταντινουπόλει δύναται νὰ ἀναμένεται ὅτι θὰ συντριβῇ. Καὶ τοῦτο, πιστεύω, θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι οὕτως ἔχει.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Ακριβώς κατά τον προσδιορισμένο χρόνο, η Τουρκία, διά των πρεσβευτών της, αποδέχθηκε την προστασία των συμμαχικών δυνάμεων της Ευρώπης και έτσι έθεσε τον εαυτό της υπό τον έλεγχο χριστιανικών εθνών. Το γεγονός εκπλήρωσε ακριβώς την προφητεία. Όταν αυτό έγινε γνωστό, πλήθη πείσθηκαν για την ορθότητα των αρχών της προφητικής ερμηνείας που είχαν υιοθετήσει ο Μίλλερ και οι συνεργάτες του, και δόθηκε θαυμαστή ώθηση στο κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας. Άνδρες μορφώσεως και κοινωνικής θέσεως ενώθηκαν με τον Μίλλερ, τόσο στο κήρυγμα όσο και στη δημοσίευση των απόψεών του, και από το 1840 έως το 1844 το έργο επεκτάθηκε ταχέως». The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Το πρώτο και το δεύτερο αλλοίμονο συνδέονται με δύο αλληλένδετες χρονικές προφητείες. Το πρώτο αλλοίμονο αρχίζει με μία απεικόνιση του σφραγίσματος, και το δεύτερο αλλοίμονο τελειώνει με την ιστορία από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τον ήχο της εβδόμης σάλπιγγας στις 22 Οκτωβρίου 1844, η οποία αποτελεί επίσης απεικόνιση του σφραγίσματος. Η αρχή και το τέλος φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, διότι, όπως και στην ιστορία κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη για μία εβδομάδα, η περίοδος διαιρείται σε δύο μέρη. Η πρώτη περίοδος αρχίζει με τον πρώτο Μωάμεθ και τελειώνει με τον δεύτερο Μωάμεθ. Η δεύτερη περίοδος αρχίζει με «μία φωνή από τα τέσσερα κέρατα του χρυσού θυσιαστηρίου, το οποίο είναι ενώπιον του Θεού», και τελειώνει με τη «φωνή» του Χριστού, ο οποίος ορκίζεται «σ’ αυτόν που ζει στους αιώνες των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όσα είναι μέσα σ’ αυτόν, και τη γη και όσα είναι μέσα σ’ αυτήν, και τη θάλασσα και όσα είναι μέσα σ’ αυτήν, ότι χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον».

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «Κάθε ερώτημα που ο Σατανάς δύναται να εγείρει στον νου, ώστε να δημιουργήσει αμφιβολία σχετικά με τη μεγάλη ιστορία των παρελθουσών πορειών του λαού του Θεού, ευαρεστεί τη σατανική αυτού μεγαλειότητα και αποτελεί προσβολή προς τον Θεό. Το άγγελμα της σύντομης ελεύσεως του Κυρίου μας στον κόσμο μας με δύναμη και μεγάλη δόξα είναι αλήθεια, και το 1840 πολλές φωνές υψώθηκαν για τη διακήρυξή του». Manuscript Releases, τόμος 9, 134.

Back to Articles