Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Πενήντα

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

Ξεκλειδώνοντας τα Προφητικά Μυστήρια του Δανιήλ 8: Η Αποκάλυψη του Παλμωνί

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, δίδεται στον Δανιήλ ένα όραμα των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, και κατόπιν ακούει έναν ουράνιο διάλογο, ο οποίος παρουσιάζεται με τη μορφή ερωτήσεως και απαντήσεως.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Κατόπιν ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον όστις ελάλει: Έως πότε θέλει διαρκεί η όρασις περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριον και το στράτευμα εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

Οι πρώτοι δώδεκα στίχοι παρουσιάζουν το όραμα, και οι στίχοι δεκατρείς και δεκατέσσερις προσδιορίζουν ένα άλλο όραμα. Όπως με τις δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις που αποδίδονται αμφότερες ως «αφαιρώ», και τις δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις που αποδίδονται αμφότερες ως «αγιαστήριο», στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ υπάρχουν επίσης δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, οι οποίες αποδίδονται αμφότερες ως «όραμα».

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

Όσον αφορά τις δύο λέξεις που μεταφράζονται ως «αφαιρώ», οι θεολόγοι του Αντβεντισμού υποστηρίζουν ότι και οι δύο πρέπει να νοηθούν με τη σημασία «απομακρύνω». Όσον αφορά τις δύο λέξεις που μεταφράζονται ως «αγιαστήριο», οι θεολόγοι του Αντβεντισμού υποστηρίζουν ότι και οι δύο πρέπει να νοηθούν ως «το αγιαστήριο του Θεού», και όσον αφορά τις δύο λέξεις που μεταφράζονται ως «όραμα», οι θεολόγοι του Αντβεντισμού, για μία ακόμη φορά, παραβλέπουν τις διακρίσεις μεταξύ των δύο λέξεων. Η διάκριση ήταν αρκετά σημαντική για τον Δανιήλ, ώστε να χρησιμοποιήσει σκόπιμα δύο πολύ διαφορετικές εβραϊκές λέξεις· επομένως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να διατηρήσουμε αυτή τη διάκριση. Η λέξη «όραμα», στο εδάφιο δεκατρία, είναι η εβραϊκή λέξη «chazon» και σημαίνει όνειρο, αποκάλυψη ή χρησμό—όραμα.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

Η λέξη «όραμα» εμφανίζεται δέκα φορές στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, αλλά αντιπροσωπεύει δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις. Το «chazon», που βρίσκεται στο εδάφιο δεκατρία, απαντά επίσης στο εδάφιο ένα, έπειτα δύο φορές στο εδάφιο δύο, βεβαίως στο εδάφιο δεκατρία, και μία φορά στα εδάφια δεκαπέντε, δεκαεπτά και είκοσι έξι. Τις επτά από τις δέκα φορές που η λέξη «όραμα» εμφανίζεται στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, είναι η λέξη «chazon», που σημαίνει απλώς «ένα όραμα».

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

Τις άλλες τρεις φορές που η λέξη «όραμα» απαντά στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, είναι η εβραϊκή λέξη «mareh», που σημαίνει θέα· ή εμφάνιση. Στο όγδοο κεφάλαιο, η εβραϊκή λέξη «mareh» μεταφράζεται επίσης μία φορά όχι ως «όραμα», αλλά ως «εμφάνιση», προσδιορίζοντας έτσι τελειότερα τη σημασία της λέξεως. Γιατί ο Δανιήλ χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, που είναι τόσο близινές ως προς τη σημασία, ώστε οι μεταφραστές να τις μεταχειρίζονται ως την ίδια λέξη; Έχει αυτό σημασία;

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> «Κάθε αρχή στον λόγο του Θεού έχει τη θέση της, κάθε γεγονός τη σημασία του. Και ο πλήρης οικοδομικός ιστός, τόσο κατά το σχέδιο όσο και κατά την εκτέλεση, μαρτυρεί υπέρ του Δημιουργού του. Ένα τέτοιο οικοδόμημα κανένας νους, παρά μόνον ο νους του Απείρου, δεν θα μπορούσε να συλλάβει ή να κατασκευάσει.» Education, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι Ναι, ότι πράγματι έχει σημασία γιατί ο Δανιήλ έκανε τη διάκριση· επομένως καθίσταται ευθύνη του σπουδαστή της προφητείας να επιζητήσει να κατανοήσει το πρώτο ερώτημα, το οποίο ζητεί να μάθει γιατί ο Δανιήλ έκανε τη διάκριση. Οι διακρίσεις που έκανε σχετικά με τη λέξη που μεταφράζεται ως «αγιαστήριο» και τη λέξη που μεταφράζεται ως «αφαιρώ» έχουν αιώνιες συνέπειες, οπότε γιατί να αναμένει κανείς μικρότερη σημασία από τη λέξη που μεταφράζεται ως «όραμα»; «Κάθε γεγονός» έχει «τη σημασία του» «στον λόγο του Θεού» και επηρεάζει την προφητική «δομή» και την εκπλήρωση της προφητείας όταν αυτή «εκτελείται».

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε τη λέξη «ὅραμα» στο όγδοο κεφάλαιο, ένα «γεγονός» που έχει «σχέση» με τη μαρτυρία του Δανιήλ είναι το ποιος ήταν εκείνος που απάντησε στο ερώτημα του Δανιήλ, κεφάλαιο οκτώ, εδάφιο δεκατρία, με τα λόγια: «Ἕως δύο χιλιάδες καὶ τριακόσιες ἡμέρες· τότε τὸ ἁγιαστήριον θὰ καθαρισθῇ.»

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

Υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που έχουν άμεση «σχέση» με το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, τα οποία προτίθεμαι να εξετάσω. Το ένα είναι ότι το όραμα του ποταμού Ουλαΐ έχει προσδιορισθεί ως προφητεία για τις έσχατες ημέρες, και αποτελεί επίσης το σύμβολο της «γνώσεως» του βιβλίου του Δανιήλ, η οποία «αποσφραγίσθηκε» κατά τον «καιρό του τέλους» το 1798.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> «Υπάρχει ανάγκη για μια πολύ στενότερη μελέτη του Λόγου του Θεού. Ιδιαιτέρως, ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη πρέπει να τύχουν προσοχής όπως ποτέ άλλοτε στην ιστορία του έργου μας. Ίσως έχουμε λιγότερα να πούμε σε ορισμένες γραμμές, αναφορικά με τη ρωμαϊκή εξουσία και τον παπισμό, αλλά οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε όσα οι προφήτες και οι απόστολοι έχουν γράψει υπό την έμπνευση του Πνεύματος του Θεού. Το Άγιο Πνεύμα έχει διαμορφώσει τα πράγματα κατά τέτοιον τρόπο, τόσο κατά τη δοσοληψία της προφητείας όσο και στα γεγονότα που απεικονίζονται, ώστε να διδάξει ότι ο ανθρώπινος παράγοντας πρέπει να μένει εκτός οράσεως, κεκρυμμένος εν Χριστώ, και ότι ο Κύριος ο Θεός του ουρανού και ο νόμος Του πρέπει να υψώνονται.»

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> «Διαβάστε το βιβλίο του Δανιήλ. Ανακαλέστε, σημείο προς σημείο, την ιστορία των βασιλειών που εκεί παριστάνονται. Ιδού πολιτικούς άνδρες, συμβούλια, ισχυρά στρατεύματα, και δείτε πώς ο Θεός ενήργησε για να ταπεινώσει την υπερηφάνεια των ανθρώπων και να καταβάλει την ανθρώπινη δόξα στο χώμα. Μόνον ο Θεός παριστάνεται ως μέγας. Στο όραμα του προφήτου φαίνεται να καταβάλλει έναν ισχυρό άρχοντα και να ανυψώνει άλλον. Αποκαλύπτεται ως ο μονάρχης του σύμπαντος, έτοιμος να εγκαθιδρύσει την αιώνια βασιλεία Του—ο Παλαιός των ημερών, ο ζων Θεός, η Πηγή πάσης σοφίας, ο Κυβερνήτης του παρόντος, ο Αποκαλύπτων το μέλλον. Διαβάστε και εννοήστε πόσο πτωχός, πόσο εύθραυστος, πόσο βραχύβιος, πόσο πλανώμενος, πόσο ένοχος είναι ο άνθρωπος όταν υψώνει την ψυχή του προς τη ματαιότητα.»

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> «Το Άγιο Πνεύμα, διά του Ησαΐα, στρέφει την προσοχή μας προς τον Θεό, τον ζώντα Θεό, ως το κύριο αντικείμενο της προσοχής—προς τον Θεό όπως αποκαλύπτεται εν Χριστώ. “Διότι παιδίον εγεννήθη εις ημάς, υιός εδόθη εις ημάς· και η εξουσία θέλει είσθαι επί του ώμου αυτού· και το όνομα αυτού θέλει κληθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης” [Ησαΐας 9:6].»

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> Το φως που έλαβε ο Δανιήλ απευθείας από τον Θεό δόθηκε ιδιαιτέρως για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλάι και του Ιδδεκέλ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπλήρωσης, και όλα τα προειπωμένα γεγονότα σύντομα θα έχουν λάβει χώρα.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> «Εξετάστε τις περιστάσεις του ιουδαϊκού έθνους όταν δόθηκαν οι προφητείες του Δανιήλ. Οι Ισραηλίτες βρίσκονταν σε αιχμαλωσία, ο ναός τους είχε καταστραφεί, η ναϊκή τους λατρεία είχε ανασταλεί. Η θρησκεία τους είχε επικεντρωθεί στις τελετές του θυσιαστικού συστήματος. Είχαν καταστήσει τις εξωτερικές μορφές το παν, ενώ είχαν χάσει το πνεύμα της αληθινής λατρείας. Οι λατρευτικές τους υπηρεσίες είχαν διαφθαρεί από τις παραδόσεις και τις πρακτικές του εθνισμού, και κατά την επιτέλεση των θυσιωδών τελετών δεν έβλεπαν πέρα από τη σκιά προς την ουσία. Δεν διέκριναν τον Χριστό, την αληθινή προσφορά για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Ο Κύριος ενήργησε ώστε να οδηγήσει τον λαό σε αιχμαλωσία και να αναστείλει τις υπηρεσίες του ναού, προκειμένου οι εξωτερικές τελετές να μη γίνουν το σύνολο της θρησκείας τους. Οι αρχές και οι πρακτικές τους έπρεπε να καθαρθούν από τον εθνισμό. Η τελετουργική υπηρεσία έπαυσε, ώστε να αναζωογονηθεί η λατρεία της καρδιάς. Η εξωτερική δόξα αφαιρέθηκε, ώστε να αποκαλυφθεί η πνευματική.»

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> «Στη γη της αιχμαλωσίας τους, καθώς ο λαός στρεφόταν προς τον Κύριο με μετάνοια, Εκείνος φανέρωνε τον εαυτό Του σε αυτούς. Τους έλειπε η εξωτερική παράσταση της παρουσίας Του· όμως οι λαμπρές ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης έλαμπαν μέσα στη διάνοιά τους και στις καρδιές τους. Όταν επικαλούνταν τον Θεό μέσα στην ταπείνωση και τη θλίψη τους, δίνονταν οράματα στους προφήτες Του, τα οποία αποκάλυπταν τα γεγονότα του μέλλοντος — την ανατροπή των καταπιεστών του λαού του Θεού, την έλευση του Λυτρωτή και την εγκαθίδρυση της αιώνιας βασιλείας.» Manuscript Releases, τόμος 16, 333–335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

Το «γεγονός» ότι το όραμα του ποταμού Ουλαΐ δόθηκε για τις έσχατες ημέρες απαιτεί από έναν σπουδαστή της προφητείας να καταβάλει την προσπάθεια να κατανοήσει όσα αυτό προείπε σχετικά με τα γεγονότα που παριστάνονται στο όραμα. Τα προφητικά «πράγματα» που συνδέονται με το όραμα του ποταμού Ουλαΐ «διαμορφώθηκαν» από το «Άγιο Πνεύμα» «τόσο κατά τη δόση της προφητείας, όσο και στα γεγονότα που απεικονίζονται». Αυτό που συνέβαινε με έναν προφήτη όταν λάμβανε ένα όραμα, καθώς και τα προφητικά γεγονότα που ο προφήτης προσδιορίζει, πρέπει να μελετώνται, με τη γνώση ότι αμφότερα αποτελούν προφητική αναπαράσταση εκείνου που θα εκπληρωθεί στις έσχατες ημέρες. Το προηγούμενο απόσπασμα τονίζει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε πως ο Δανιήλ βρισκόταν στην αιχμαλωσία των «επτά καιρών».

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους οι οποίοι αναγνωρίζουν την αιχμαλωσία τους κατά τη λήξη των τρεισήμισι ημερών της Αποκαλύψεως ένδεκα, οι οποίοι κατόπιν επιστρέφουν προς τον Κύριο με μετάνοια, εκπληρώνουν την προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι, διαχωρίζουν το τίμιο από το ευτελές, και τότε ο Κύριος εκπληρώνει την υπόσχεσή Του να συνάξει εκείνους που είχαν διασκορπισθεί, καθώς φανερώνει τον Εαυτό Του σε αυτούς. Το «κύριο αντικείμενο της προσοχής» τους, λοιπόν, είναι «ο Θεός όπως αποκαλύπτεται εν Χριστώ».

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

Η «σημασία» του οράματος του ποταμού Ουλάι, και το πώς συμβάλλει στη «δομή» του προφητικού μηνύματος που «σχεδιάσθηκε» από τον Χριστό, είναι το πρώτο «γεγονός» που εξετάσαμε σύντομα, και το παρατιθέμενο χωρίο δείχνει ότι το κύριο αντικείμενό μας πρέπει να είναι η αποκάλυψη του Θεού, όπως «αποκαλύφθηκε εν Χριστώ». Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Χριστός δεν παρουσιάζεται όπως Τον παρουσίασε ο Ησαΐας, όταν ο Ησαΐας δήλωσε ότι το «όνομα αυτού θέλει κληθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης». Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Θεός αποκαλύπτεται εν Χριστώ ως Παλμωνί, που σημαίνει ο Θαυμαστός Αριθμητής, ή ο Αριθμητής των Μυστηρίων.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

Αυτό το «γεγονός» απαιτεί να αναζητηθεί η «σημασία» του ονόματος «Παλαμώνι», καθώς και το πώς το όνομα αυτό συμβάλλει στη «δομή» και στο «σχέδιο» της προφητείας. Ένα τρίτο «γεγονός» στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, το οποίο θα πρέπει να αναγνωριστεί, είναι ότι σε εκείνο το κεφάλαιο εκτίθεται ο κεντρικός δογματικός στύλος του κινήματος των Μιλλεριτών. Το λαμπρότερο κόσμημα του Μίλλερ βρισκόταν στο εδάφιο δεκατέσσερα, και θα πρέπει να επιδιώξουμε να κατανοήσουμε τη «σημασία» που έχει αυτό το «γεγονός» για το όραμα του ποταμού Ουλαΐ, το οποίο τώρα βρίσκεται σε διαδικασία εκπλήρωσης.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

Στο όνειρο του Μίλλερ, όταν το κιβώτιο τοποθετήθηκε επάνω στο τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του, έλαμψε με τη λαμπρότητα του ήλιου· αλλά στις έσχατες ημέρες το κιβώτιο είναι μεγαλύτερο και λάμπει δέκα φορές εντονότερα απ’ όσο έλαμπε όταν αρχικά τοποθετήθηκε επάνω στο τραπέζι του Μίλλερ. Τι είναι εκείνο στην όραση του ποταμού Ουλάι, η οποία περιλαμβάνει τον κεντρικό στύλο του Μιλλεριτικού κινήματος, που αυξάνει το φως εκείνης της διδασκαλίας κατά δέκα φορές στις έσχατες ημέρες; Τι αποκαλύπτεται στις έσχατες ημέρες που δεν αποκαλύφθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1798; Ποια είναι «τα γεγονότα» της όρασης του ποταμού Ουλάι, τα οποία, όπως λέγει η Αδελφή Ουάιτ, «τώρα βρίσκονται σε διαδικασία εκπληρώσεως;»

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

Εάν φέρουμε ειλικρινώς μαζί αυτά τα τρία πρώτα δεδομένα (το όραμα του Ουλάι, τον Χριστό αποκεκαλυμμένο ως Παλαμονί και τον κεντρικό δογματικό στύλο), θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να αποδεχθούμε μια απλή προκείμενη, η οποία θα επηρεάσει τη μελέτη μας του οράματος του ποταμού Ουλάι. Αυτά τα συνδυασμένα δεδομένα καθιστούν σαφές σε όσους επιθυμούν να δουν ότι το μήνυμα που αποσφραγίσθηκε το 1798 ήταν ένα μήνυμα που «ήταν εξηρτημένο από τον χρόνο». Χωρίς το στοιχείο της προφητείας του προγνωστικού χρόνου, το μήνυμα του Μίλλερ δεν θα υπήρχε.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

Το τέταρτο «γεγονός» που σχετίζεται με το παρόν κεφάλαιο είναι ότι οι Μιλλερίτες παρουσίασαν ένα μήνυμα βασισμένο στον προφητικό χρόνο. Για να δοθεί έμφαση στο γεγονός αυτό, ο Θεός αποκαλύφθηκε εν Χριστῷ, στα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, ως ο Θαυμαστός Αριθμητής (Palmoni). Η αντίληψη ότι το όραμα συνίστατο απλώς στον προσδιορισμό της 22ας Οκτωβρίου 1844 ως της λήξεως των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών του εδαφίου δεκατεσσάρου, ισοδυναμεί με το να υποβαθμίζεται η αποκάλυψη του Θεού, ο οποίος φανερώνεται διά του Χριστού ως Palmoni.

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

Οι θεολόγοι του Αντβεντισμού εργάστηκαν επιμελώς για να θάψουν τη σημασία του ερωτήματος του δεκάτου τρίτου εδαφίου του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, προκειμένου να προσδώσουν τη γεύση στο παρασκεύασμά τους από μύθους, την οποία έχουν αποφασίσει ότι θα κρατήσει τους αμαθείς, με τα κνηθόμενα ώτα, από το να ενδιαφερθούν για τις αλήθειες που συνδέονται με τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> «Το χωρίον της Γραφής το οποίον, υπεράνω όλων των άλλων, είχε αποτελέσει τόσο το θεμέλιο όσο και τον κεντρικό στύλο της Αντβεντιστικής πίστεως ήταν η διακήρυξη: «Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε θέλει καθαρισθή το αγιαστήριον». [Δανιήλ 8:14.] Τα λόγια αυτά ήσαν οικεία εις όλους τους πιστεύοντας εις την προσεχή έλευση του Κυρίου. Από τα χείλη χιλιάδων η προφητεία αυτή επανελαμβάνετο ως το σύνθημα της πίστεώς των. Όλοι αισθάνονταν ότι από τα γεγονότα που προελέγοντο εκεί εξηρτώντο οι λαμπρότερες προσδοκίες των και οι πολυτιμότερες ελπίδες των. Είχε καταδειχθεί ότι αι προφητικαί αυταί ημέραι έληγαν κατά το φθινόπωρον του 1844. Από κοινού με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, οι Αντβεντισταί τότε επίστευαν ότι η γη, ή κάποιο μέρος αυτής, ήταν το αγιαστήριον. Ενόουν ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου ήταν ο εξαγνισμός της γης διά των πυρών της εσχάτης μεγάλης ημέρας, και ότι τούτο θα ελάμβανε χώραν κατά τη δευτέρα παρουσία. Εξ ου και το συμπέρασμα ότι ο Χριστός θα επέστρεφε εις τη γη το 1844.»

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> «Αλλ’ ο καθορισμένος καιρός είχε παρέλθει, και ο Κύριος δεν είχε εμφανισθεί. Οι πιστοί γνώριζαν ότι ο Λόγος του Θεού δεν μπορούσε να αποτύχει· η ερμηνεία τους της προφητείας έπρεπε να είναι εσφαλμένη· αλλά πού βρισκόταν το σφάλμα; Πολλοί, με απερίσκεπτο τρόπο, έκοψαν τον δεσμό της δυσκολίας, αρνούμενοι ότι οι 2300 ημέρες έληγαν το 1844. Καμία αιτία δεν μπορούσε να δοθεί γι’ αυτό, παρά μόνον ότι ο Χριστός δεν είχε έλθει κατά τον χρόνο που Τον ανέμεναν. Υποστήριζαν ότι, αν οι προφητικές ημέρες είχαν λήξει το 1844, τότε ο Χριστός θα είχε επιστρέψει για να καθαρίσει το αγιαστήριο με τον καθαρισμό της γης διά πυρός· και ότι, εφόσον δεν είχε έλθει, οι ημέρες δεν μπορούσαν να έχουν λήξει.»

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> Το να αποδεχθούν αυτό το συμπέρασμα ισοδυναμούσε με απάρνηση του προηγουμένου υπολογισμού των προφητικών περιόδων. Οι 2300 ημέρες είχαν βρεθεί ότι αρχίζουν όταν τέθηκε σε ισχύ το διάταγμα του Αρταξέρξη για την αποκατάσταση και ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ, το φθινόπωρο του 457 π.Χ. Λαμβάνοντας αυτό ως αφετηρία, υπήρχε τέλεια αρμονία στην εφαρμογή όλων των γεγονότων που είχαν προλεχθεί στην εξήγηση εκείνης της περιόδου στο Δανιήλ 9:25–27. Εξήντα εννέα εβδομάδες, δηλαδή τα πρώτα 483 από τα 2300 έτη, θα έφθαναν έως τον Μεσσία, τον Κεχρισμένο· και το βάπτισμα του Χριστού και το χρίσμα Του με το Άγιο Πνεύμα, το 27 μ.Χ., εκπλήρωσαν ακριβώς την προδιαγραφή. Στο μέσον της εβδομηκοστής εβδομάδας, ο Μεσσίας επρόκειτο να εκκοπεί. Τρία και ήμισυ έτη μετά το βάπτισμά Του, ο Χριστός σταυρώθηκε, την άνοιξη του 31 μ.Χ. Οι εβδομήντα εβδομάδες, ή 490 έτη, επρόκειτο να αφορούν ιδιαιτέρως τους Ιουδαίους. Κατά τη λήξη αυτής της περιόδου, το έθνος επισφράγισε την απόρριψη του Χριστού με τον διωγμό των μαθητών Του, και οι απόστολοι στράφηκαν προς τα έθνη, το 34 μ.Χ. Εφόσον τότε είχαν λήξει τα πρώτα 490 έτη από τα 2300, θα απέμεναν 1810 έτη. Από το 34 μ.Χ., τα 1810 έτη εκτείνονται έως το 1844. «Τότε», είπε ο άγγελος, «το αγιαστήριο θα καθαρισθεί». Όλες οι προηγούμενες επιμέρους προδιαγραφές της προφητείας είχαν αναμφισβήτητα εκπληρωθεί στον καθορισμένο χρόνο. Με αυτόν τον υπολογισμό, όλα ήσαν σαφή και αρμονικά, εκτός από το ότι δεν είχε φανεί πως είχε λάβει χώρα το 1844 κάποιο γεγονός που να ανταποκρίνεται στον καθαρισμό του αγιαστηρίου. Το να αρνηθεί κανείς ότι οι ημέρες έληγαν εκείνον τον χρόνο σήμαινε να περιπλέξει ολόκληρο το ζήτημα με σύγχυση και να απαρνηθεί θέσεις που είχαν εδραιωθεί με αδιαμφισβήτητες εκπληρώσεις της προφητείας.

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> «Αλλ’ ο Θεός είχε οδηγήσει τον λαό Του στο μεγάλο Αντβεντικό κίνημα· η δύναμη και η δόξα Του είχαν συνοδεύσει το έργο, και δεν θα επέτρεπε να καταλήξει σε σκότος και απογοήτευση, ώστε να κατακριθεί ως ψευδής και φανατική έξαρση. Δεν θα άφηνε τον λόγο Του να περιβληθεί από αμφιβολία και αβεβαιότητα. Αν και πολλοί εγκατέλειψαν τον προηγούμενο υπολογισμό τους των προφητικών περιόδων και αρνήθηκαν την ορθότητα του κινήματος που στηριζόταν σε αυτόν, άλλοι δεν ήταν πρόθυμοι να αποκηρύξουν σημεία πίστεως και εμπειρίας που υποστηρίζονταν από τις Γραφές και από τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. Πίστευαν ότι είχαν υιοθετήσει ορθές αρχές ερμηνείας κατά τη μελέτη των προφητειών, και ότι ήταν καθήκον τους να κρατήσουν σταθερά τις αλήθειες που είχαν ήδη αποκτήσει και να συνεχίσουν την ίδια πορεία βιβλικής έρευνας. Με ειλικρινή προσευχή επανεξέτασαν τη θέση τους και μελέτησαν τις Γραφές για να ανακαλύψουν το σφάλμα τους. Εφόσον δεν μπορούσαν να διακρίνουν κανένα λάθος στον υπολογισμό τους των προφητικών περιόδων, οδηγήθηκαν να εξετάσουν προσεκτικότερα το θέμα του αγιαστηρίου». Η Μεγάλη Διαμάχη, 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

Έχουμε πληροφορηθεί από την Αδελφή Ουάιτ, στο ίδιο εκείνο χωρίο όπου προσδιορίζεται το όραμα του ποταμού Ουλάι, ότι «υπάρχει ανάγκη πολύ στενότερης μελέτης του Λόγου του Θεού». Οι θεολόγοι θα παρουσιάσουν το θέμα των «προφητικών περιόδων» στο προηγούμενο απόσπασμα από το Η Μεγάλη Διαμάχη, σαν οι «προφητικές περίοδοι» στις οποίες η Αδελφή Ουάιτ περιορίζει το σχόλιό της να είναι οι πέντε προφητείες που εκπροσωπούνται μέσα στην προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Εξάλλου, όπως ισχυρίζονται, οι τέσσερις από εκείνες τις προφητείες εξετάζονται ειδικώς στο απόσπασμα. Όμως, μια «πολύ στενότερη μελέτη» του θέματος καταδεικνύει ότι ο όρος «προφητικές περίοδοι» στον πληθυντικό, στα γραπτά της Αδελφής Ουάιτ, αναφέρεται ακριβέστερα στις δύο προφητείες που επρόκειτο να εκπληρωθούν στις 22 Οκτωβρίου 1844.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

Υπάρχουν πέντε συγκεκριμένες χρονικές προφητείες που ο Γαβριήλ προσδιόρισε για τον Δανιήλ και οι οποίες αποτελούν μέρος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Η πρώτη προσδιορίζει σαράντα εννέα έτη, όταν «η πλατεία και το τείχος θα οικοδομηθούν εν καιροίς θλίψεως». Η δεύτερη ήταν το βάπτισμα του Χριστού ύστερα από τετρακόσια ογδόντα τρία έτη από το σημείο εκκινήσεως του 457 π.Χ. Η τρίτη ήταν η σταύρωσή Του· η τέταρτη προσδιόριζε πότε το ευαγγέλιο θα μεταβαινόταν προς τα έθνη στο τέλος των τετρακοσίων ενενήντα ετών που είχαν ορισθεί ιδιαιτέρως για το Ιουδαϊκό έθνος· και η πέμπτη, και μόνον η πέμπτη, χρονική προφητεία, έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Οι προηγούμενες τέσσερις χρονικές προφητείες είχαν λήξει πολύ πριν από το 1844. Επομένως, τι ακριβώς εννοεί η Αδελφή White όταν χρησιμοποιεί την έκφραση «προφητικές περίοδοι» στον πληθυντικό, οι οποίες επρόκειτο να λήξουν το 1844;

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

Αναφερόμενη στην πρώτη απογοήτευση των Μιλλεριτών, προσδιορίζει την απάντηση σε εκείνο το ερώτημα:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> «Είδα τον λαό του Θεού χαρούμενο μέσα στην προσδοκία, να αναμένει τον Κύριό του. Όμως ο Θεός είχε σκοπό να τους δοκιμάσει. Το χέρι Του σκέπασε ένα λάθος στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων. Εκείνοι που ανέμεναν τον Κύριό τους δεν ανακάλυψαν αυτό το λάθος, και οι πλέον μορφωμένοι άνδρες που αντιτίθεντο στον καθορισμένο χρόνο επίσης δεν κατόρθωσαν να το διακρίνουν. Ο Θεός είχε σκοπό ο λαός Του να υποστεί απογοήτευση. Ο χρόνος παρήλθε, και εκείνοι που είχαν ατενίσει με χαρμόσυνη προσδοκία τον Σωτήρα τους έγιναν λυπημένοι και αποκαρδιωμένοι, ενώ εκείνοι που δεν είχαν αγαπήσει την επιφάνεια του Ιησού, αλλά είχαν δεχθεί το μήνυμα από φόβο, ευχαριστήθηκαν που δεν ήλθε κατά τον καιρό της προσδοκίας. Η ομολογία τους δεν είχε επηρεάσει την καρδιά ούτε είχε καθαρίσει τη ζωή. Η παρέλευση του χρόνου ήταν απολύτως κατάλληλη για να φανερώσει τέτοιες καρδιές. Αυτοί ήσαν οι πρώτοι που στράφηκαν και χλεύασαν τους θλιμμένους, απογοητευμένους ανθρώπους, οι οποίοι πράγματι αγαπούσαν την επιφάνεια του Σωτήρα τους. Είδα τη σοφία του Θεού στο ότι δοκίμασε τον λαό Του και του έδωσε μια διερευνητική δοκιμασία, για να αποκαλύψει εκείνους που θα οπισθοχωρούσαν και θα επέστρεφαν πίσω κατά την ώρα της δοκιμής.»

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> «Ο Ιησούς και όλη η ουράνια στρατιά έβλεπαν με συμπάθεια και αγάπη εκείνους που, με γλυκιά προσδοκία, είχαν ποθήσει να δουν Εκείνον τον οποίον η ψυχή τους αγαπούσε. Άγγελοι αιωρούνταν γύρω τους, για να τους στηρίξουν κατά την ώρα της δοκιμασίας τους. Εκείνοι που είχαν παραμελήσει να δεχθούν το ουράνιο μήνυμα αφέθηκαν στο σκοτάδι, και η οργή του Θεού άναψε εναντίον τους, επειδή δεν θέλησαν να δεχθούν το φως το οποίο Εκείνος τους είχε στείλει από τον ουρανό. Εκείνοι οι πιστοί, απογοητευμένοι άνθρωποι, που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί ο Κύριός τους δεν ήλθε, δεν αφέθηκαν στο σκοτάδι. Και πάλι οδηγήθηκαν στις Γραφές τους για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου αποσύρθηκε από τους αριθμούς, και το σφάλμα εξηγήθηκε. Είδαν ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως το 1844, και ότι τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία τα οποία είχαν παρουσιάσει για να δείξουν ότι οι προφητικές περίοδοι έκλειναν το 1843, απέδειξαν ότι αυτές θα τερματίζονταν το 1844». Early Writings, 235–237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

Οι «προφητικές περίοδοι» ήταν οι «προφητικές περίοδοι» που «έφθαναν έως το 1844», τις οποίες οι Μιλλερίτες είχαν αρχικά πιστεύσει ότι έφθαναν έως το 1843. Οι «προφητικές περίοδοι» που έφθαναν έως το 1844 ήταν τρεις προφητικές περίοδοι, και όλες παριστώνται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ. Η μία από τις τρεις περιόδους απλώς «αγγίζει» το 1844, και οι άλλες δύο φθάνουν έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Οι χίλιες τριακόσιες τριάντα πέντε ημέρες έφθασαν έως την πρώτη κιόλας ημέρα του 1844, όταν ήλθε η πρώτη απογοήτευση των Μιλλεριτών και άρχισε ο χρόνος της βραδύτητας τόσο του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ όσο και της παραβολής των δέκα παρθένων στο κατά Ματθαίον εικοστό πέμπτο κεφάλαιο.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

Οι δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο δεκατέσσερα, έφθασαν έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, και τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη των «επτά καιρών» εναντίον του νοτίου βασιλείου του Ιούδα έληξαν επίσης τότε. Ο Παλμωνί συστήνεται ως ο Θαυμαστός Αριθμητής στο εδάφιο δεκατρία του Δανιήλ 8, και η προφητική «δομή» και «σχεδίαση» που κατόπιν εξέθεσε περιελάμβανε τουλάχιστον δέκα αλληλένδετες χρονικές προφητείες.

We will begin to consider these truths further in the next article.

Θα αρχίσουμε να εξετάζουμε περαιτέρω αυτές τις αλήθειες στο επόμενο άρθρο.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> Ο Χριστός έδωσε στον κόσμο ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι χαραγμένο στον νου και στην ψυχή. «Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή», είπε, «ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν». Αλλά ο Σατανάς ενεργεί επάνω στους ανθρώπινους νούς, λέγοντας: Κάνε αυτήν ή εκείνη την πράξη, και θα είστε ως θεοί. Με απατηλό συλλογισμό οδήγησε τον Αδάμ και την Εύα να αμφιβάλουν για τον λόγο του Θεού και να τον αντικαταστήσουν με μια θεωρία που οδήγησε στην παράβαση και στην ανυπακοή. Και η σοφιστεία του επιτελεί σήμερα ό,τι επιτέλεσε στην Εδέμ. Όταν ο Χριστός ήλθε στον κόσμο μας, εξέλεξε ταπεινούς αλιείς ως θεμέλιο της εκκλησίας του. Στους μαθητές αυτούς προσπάθησε να εξηγήσει τη φύση της βασιλείας και της αποστολής του. Αλλά η περιορισμένη τους κατανόηση του επέβαλλε έναν περιορισμό. Είχαν δεχθεί τις διδασκαλίες των γραμματέων και των Φαρισαίων, και γι’ αυτό πολλά από όσα πίστευαν ήταν αναληθή. Και παρότι ο Χριστός είχε πολλά να τους πει, δεν ήταν ικανοί να ακούσουν πολλά από εκείνα που ποθούσε να τους μεταδώσει.

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> «Ο Χριστός βρίσκει τους θρησκευόμενους της εποχής αυτής τόσο πλήρεις από εσφαλμένα αισθήματα, ώστε να μην υπάρχει χώρος στη διάνοιά τους για την αλήθεια. Με την παιδεία που παρέχεται, οι διδάσκαλοι αναμειγνύουν τα αισθήματα άπιστων συγγραφέων. Έτσι έχουν σπείρει ζιζάνια στις διάνοιες των νέων. Εκφέρουν αισθήματα που δεν θα έπρεπε να παρουσιάζονται ούτε σε νέους ούτε σε ηλικιωμένους, χωρίς ποτέ να σκέπτονται τι είδους σπόρο σπέρνουν ή ποιον θερισμό θα πρέπει να συγκεντρώσουν ως αποτέλεσμα.» Review and Herald, 3 Ιουλίου 1900.

Back to Articles