Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα Πέντε

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

Αποκαλύπτοντας το Προφητικό Πλαίσιο: Η Διόραση του William Miller και οι Τρεις Ερημωτικές Δυνάμεις που Οδηγούν στον Αρμαγεδδώνα

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

Κατά «τον καιρό του τέλους», το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ, και ειδικότερα το όραμα που παραστάθηκε στον ποταμό Ουλαΐ, αποσφραγίσθηκε. Το όραμα ανήγγειλε την έναρξη της ανακριτικής κρίσεως στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το εδάφιο που κατέστη το θεμέλιο εκείνης της αλήθειας είναι το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, και το εδάφιο δεκατέσσερα. Ο William Miller, ο αγγελιοφόρος που επελέγη να αναγνωρίσει την αποσφράγιση του μηνύματος, ουδέποτε κατενόησε πλήρως όλες τις αλήθειες που συνδέονταν με το όραμα, αλλά πράγματι εκπλήρωσε το έργο που του είχε δοθεί.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Καθώς ο Μίλλερ άρχισε τη μελέτη του προφητικού λόγου, έφθασε να κατανοήσει ορισμένους κανόνες προφητικής ερμηνείας, οι οποίοι προσδιορίσθηκαν και θεμελιώθηκαν μέσα στην Αγία Γραφή. Οι κανόνες αυτοί κωδικοποιήθηκαν και αναγνωρίσθηκαν ως οι Κανόνες Ερμηνείας του William Miller. Οι κανόνες αυτοί επικυρώνονται από τη θεόπνευστη μαρτυρία και προσδιορίζονται ως οι κανόνες που θα χρησιμοποιηθούν από εκείνους οι οποίοι αναγγέλλουν την έναρξη της εκτελεστικής κρίσεως κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο Μίλλερ κατέθεσε ότι άρχισε τη μελέτη της Αγίας Γραφής από την αρχή της και προχωρούσε μόνον καθώς κατανοούσε εκείνο το οποίο τότε εξέταζε. Από αυτή την προσέγγιση είναι εύκολο να διαπιστωθεί γιατί η πρώτη χρονική προφητεία που αναγνώρισε ο Μίλλερ, και η οποία είχε σχέση με το μήνυμα που επρόκειτο να προσδιορίσει ως εκπληρούμενο το 1844, ήταν οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Η έμπνευση μάς πληροφορεί ότι ο άγγελος Γαβριήλ, μαζί με άλλους αγίους αγγέλους, κατηύθυνε τον νου του Μίλλερ, όπως ακριβώς ο Γαβριήλ είχε κατευθύνει τους νούς του Δανιήλ, του Ιωάννη του αποκαλυπτή και όλων των προφητών της Βίβλου· διότι στον Γαβριήλ είχε ανατεθεί το έργο το οποίο ο Σατανάς απώλεσε. Το έργο του Γαβριήλ παριστανόταν στο πρώτο όνομα του Σατανά, Εωσφόρος, το οποίο σημαίνει φωτοφόρος. Ο Γαβριήλ έφερε στον Μίλλερ το προφητικό φως, και, υπακούοντας στο φως, εκείνος παρουσίασε το μήνυμα που ανήγγειλε την έναρξη της διερευνητικής κρίσεως στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

Η εκ των υστέρων θεώρηση επιτρέπει σε όσους επιθυμούν να κατανοήσουν το έργο του William Miller να αναγνωρίσουν ότι του δόθηκαν ορισμένες διοράσεις στον προφητικό λόγο, οι οποίες κατέστησαν κλείδες για το έργο του της συναρμολόγησης του μηνύματος της επικείμενης κρίσεως. Μία από αυτές τις κλείδες ήταν η αναγνώρισή του ότι μία ημέρα αντιπροσώπευε ένα έτος στην προφητική εφαρμογή. Μία άλλη ήταν μία προφητική δομή, την οποία χρησιμοποίησε για να τοποθετήσει και να ευθυγραμμίσει τις γραμμές προφητείας που ανακάλυψε. Η δομή εκείνη βασιζόταν στις δύο σατανικές δυνάμεις που επέφεραν ερήμωση στον λαό του Θεού και στο αγιαστήριο του Θεού. Όλες οι ανακαλύψεις του Miller τοποθετήθηκαν επάνω στην προφητική δομή που αντιπροσώπευε την ιστορία του παγανισμού, ακολουθούμενου από τον παπισμό, οι οποίοι διαδοχικά καταπατούσαν τόσο το αγιαστήριο του Θεού όσο και τον λαό του Θεού από την εποχή του αρχαίου Ισραήλ έως τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

Εκείνη η προφητική δομή τού επέτρεψε να προσδιορίσει με ακρίβεια κάθε αλήθεια που ήταν αναγκαία για να καθιερωθεί η 22α Οκτωβρίου 1844 ως η έναρξη της κρίσεως. Αλλ’ εκείνη η αλήθεια ήταν περιορισμένη, διότι δεν μπορούσε να διακρίνει την τρίτη διώκουσα δύναμη που ακολούθησε τον παγανισμό και τον παπισμό στην προφητική ιστορία. Δεν ήταν αναγκαίο να διακρίνει εκείνη την αλήθεια, διότι το έργο του ήταν να αναγγείλει την 22α Οκτωβρίου 1844, και το φως της τρίτης διώκουσας δυνάμεως θα αποσφραγιζόταν μετά από εκείνη την ημερομηνία.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

Σε συνάρτηση με την εναρμόνιση των προφητικών του αντιλήψεων επάνω σε μια δομή των δύο ερημωτικών δυνάμεων, της ειδωλολατρικής Ρώμης και, κατόπιν, της παπικής Ρώμης, ήταν και η κατανόησή του ότι η λέξη που μεταφράζεται ως «το παντοτινό», στο βιβλίο του Δανιήλ, αποτελούσε σύμβολο του παγανισμού, και/ή της ειδωλολατρικής Ρώμης. Η λέξη «tamid», που μεταφράζεται ως «το παντοτινό», χρησιμοποιείται από τον Δανιήλ πέντε φορές. Χρησιμοποιείται πάντοτε σε συνδυασμό με ένα σύμβολο το οποίο ο Μίλλερ ορθώς κατανόησε ότι αντιπροσώπευε τον παπισμό. Το σύμβολο του παπισμού που εμφανίζεται πάντοτε σε συνάφεια με «το παντοτινό» παριστάνεται με δύο σύμβολα. Όπως και αν έχει, τα δύο σύμβολα της παπικής εξουσίας αμφότερα ταυτοποιούν τον παπισμό· εντούτοις, όταν ο Δανιήλ χρησιμοποιούσε τη λέξη «tamid», η οποία μεταφράζεται ως «το παντοτινό», αυτή χρησιμοποιούνταν πάντοτε μαζί με και πριν από το σύμβολο του παπισμού. Η κατανόηση του Μίλλερ περί του «παντοτινού», στο βιβλίο του Δανιήλ, έγινε το θεμέλιο της δομής που διέκρινε, η οποία βασιζόταν στις δύο ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, ακολουθούμενου από τον παπισμό. Η ταυτοποίηση από τον Μίλλερ του «παντοτινού» ως παγανισμού στο βιβλίο του Δανιήλ επρόκειτο να καταστεί μεγάλη διαμάχη μέσα στον Αντβεντισμό, αρχίζοντας από τη δεύτερη γενεά του Αντβεντισμού, η οποία άρχισε το 1888.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

Η πρώτη προφητική αλήθεια που ανακάλυψε ο Miller και η οποία αποτελούσε συστατικό στοιχείο της κατανόησης της 22ας Οκτωβρίου 1844, ήταν οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι, και ήταν η πρώτη από τις καθιερωμένες αλήθειες του Miller που απορρίφθηκε το 1863. Η απόρριψη εκείνη σηματοδότησε την έναρξη της πρώτης γενεάς του Αντβεντισμού, όταν άρχισαν να περιπλανώνται στην έρημο της Λαοδίκειας. Η δεύτερη γενεά άρχισε στη Γενική Συνδιάσκεψη της Μινεάπολης το 1888, και στον απόηχο της αποστασίας που έλαβε χώρα εκεί, το σατανικό έργο της απόρριψης του προσδιορισμού από τον Miller του «καθημερινού» ως παγανισμού άρχισε το 1901. Η ορθή κατανόηση του «καθημερινού» δεν παραμερίστηκε πλήρως παρά μόνο μετά τον θάνατο της προφήτιδος, η οποία είχε επισημάνει ότι η άποψη που προωθούνταν σε αντίθεση προς την ορθή άποψη του Miller περί του «καθημερινού» είχε παραδοθεί από «αγγέλους που εκβλήθηκαν από τον ουρανό». Η πλήρης απόρριψη έλαβε χώρα κατά την τρίτη γενεά, περί το 1931. Η τρίτη γενεά είχε αρχίσει με τη δημοσίευση του βιβλίου του W. W. Prescott, με τίτλο, The Doctrine of Christ, αμέσως μετά τη Διάσκεψη περί της Βίβλου του 1919. Το 1919 άρχισε η τρίτη γενεά και συνεχίσθηκε έως τη δημοσίευση του βιβλίου Questions on Doctrine το 1957.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

Αφού το έργο του Μίλλερ εδραιώθηκε και έγινε σαφές επάνω στις δύο πινακίδες του Αββακούμ (τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850), τότε ο Κύριος άρχισε να αποκαλύπτει την αλήθεια ότι υπήρχε μία ακόμη, μια τρίτη, ερημωτική δύναμη, η οποία θα ακολουθούσε τον παγανισμό και τον παπισμό και η οποία επίσης θα καταδίωκε τον λαό του Θεού.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Διαμέσου του παγανισμού, και κατόπιν διαμέσου του Παπισμού, ο Σατανάς άσκησε την εξουσία του επί πολλούς αιώνες, σε μια προσπάθεια να εξαλείψει από τη γη τους πιστούς μάρτυρες του Θεού. Οι παγανιστές και οι παπικοί κινούνταν από το ίδιο πνεύμα του δράκοντος. Διέφεραν μόνο κατά το ότι ο Παπισμός, προσποιούμενος ότι υπηρετεί τον Θεό, ήταν ο πιο επικίνδυνος και σκληρός εχθρός. Μέσω του Ρωμαισμού, ο Σατανάς αιχμαλώτισε τον κόσμο. Η ομολογούσα εκκλησία του Θεού παρασύρθηκε στις τάξεις αυτής της πλάνης, και επί περισσότερο από χίλια έτη ο λαός του Θεού υπέφερε κάτω από την οργή του δράκοντος. Και όταν ο Παπισμός, απογυμνωμένος από τη δύναμή του, αναγκάστηκε να παύσει τους διωγμούς, ο Ιωάννης είδε μια νέα δύναμη να αναδύεται, ώστε να επαναλάβει τη φωνή του δράκοντος και να συνεχίσει το ίδιο σκληρό και βλάσφημο έργο. Αυτή η δύναμη, η τελευταία που πρόκειται να πολεμήσει εναντίον της εκκλησίας και του νόμου του Θεού, συμβολίσθηκε με ένα θηρίο που είχε κέρατα όμοια με αρνίου. Τα θηρία που προηγήθηκαν αυτού είχαν αναβεί από τη θάλασσα, αλλά αυτό ανέβηκε από τη γη, πράγμα που αντιπροσωπεύει την ειρηνική άνοδο του έθνους το οποίο συμβολίζεται. Τα “δύο κέρατα όμοια με αρνίου” αντιπροσωπεύουν εύστοχα τον χαρακτήρα της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως εκφράζεται στις δύο θεμελιώδεις αρχές της, τον Ρεπουμπλικανισμό και τον Προτεσταντισμό. Αυτές οι αρχές αποτελούν το μυστικό της δυνάμεώς μας και της ευημερίας μας ως έθνους. Εκείνοι που πρώτοι βρήκαν καταφύγιο στις ακτές της Αμερικής αγάλλονταν διότι είχαν φθάσει σε μια χώρα ελεύθερη από τις αλαζονικές αξιώσεις του παπισμού και την τυραννία της βασιλικής εξουσίας. Αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση επάνω στο ευρύ θεμέλιο της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας». Signs of the Times, November 1, 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

Ο Μίλλερ δεν μπορούσε να διακρίνει την τρίτη διωκτική δύναμη, και για τον λόγο αυτό η δομή του ήταν ελλιπής, αν και απολύτως κατάλληλη για να εκπληρώσει το έργο του. Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ότι ο Μίλλερ ήταν ο εκλεκτός αγγελιοφόρος του Θεού, ότι στο έργο του είχε προτυπωθεί από τον Ηλία και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, και στην κλήση του προς το έργο του από τον Ελισαιέ, και στον θάνατό του από τον Μωυσή. Λίγοι στην ιερή ιστορία έχουν εμπνεύσει σχόλιο που να δηλώνει ότι οι άγγελοι αναμένουν δίπλα στον τάφο για να τους αναστήσουν, αλλά αυτό είναι το σχόλιο που έχει γίνει για τον Μίλλερ. Το γεγονός ότι το έργο του ήταν περιορισμένο από την ιστορία μέσα στην οποία αναδείχθηκε δεν αποτελεί υποτιμητική δήλωση για τον Μίλλερ, αλλά απλώς μια αναγκαία αναγνώριση, εάν το έργο του πρόκειται να θεωρηθεί υπό το αληθινό φως του προφητικού Λόγου του Θεού.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

Στον Μίλλερ δόθηκε συγκεκριμένη αγγελική καθοδήγηση, η οποία του επέτρεψε να οικοδομήσει ένα προφητικό πλαίσιο βασισμένο στις δύο ερημωτικές δυνάμεις, του παγανισμού ακολουθούμενου από τον παπισμό. Για τον λόγο αυτόν, προφητείες που προσδιόριζαν την ιστορία πέρα από την ερήμωση που επιτελέσθηκε από εκείνες τις δύο δυνάμεις παρερμηνεύθηκαν από τον Μίλλερ. Ωστόσο, καμία από αυτές τις παρερμηνείες δεν βρήκε θέση στους δύο ιερούς πίνακες του Αββακούμ, όπου τα θεμέλια που ανεγέρθηκαν μέσω του έργου του Μίλλερ απεικονίσθηκαν γραφικά. Γι’ αυτό η έμπνευση μπορούσε να καταγράψει σχετικά με το διάγραμμα του 1843 ότι είχε κατευθυνθεί από το χέρι του Κυρίου.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Ο Κύριος μού έδειξε ότι ο χάρτης του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι Του και ότι κανένα μέρος του δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήσαν όπως Εκείνος τους ήθελε. Ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα σφάλμα σε ορισμένους από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μην μπορεί να το δει, έως ότου το χέρι Του αποσύρθηκε.»

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Κατόπιν είδα, σε σχέση με το “Καθημερινό”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία του ανθρώπου και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε την ορθή κατανόησή του σε εκείνους που διακήρυξαν την αγγελία της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι ως προς την ορθή κατανόηση του “Καθημερινού”· αλλά από το 1844 και εξής, μέσα στη σύγχυση, υιοθετήθηκαν άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση.» Review and Herald, November 1, 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Οι αλήθειες που συγκέντρωσε ο Μίλλερ, υπό την καθοδήγηση αγγέλων, κατευθύνθηκαν από τον Κύριο, και μέσα στην έγκριση του διαγράμματος του 1843, η έμπνευση περιέλαβε ότι η κατανόηση του Μίλλερ πως «το καθημερινόν» αντιπροσώπευε τον παγανισμό ήταν ορθή. Πέντε φορές η εβραϊκή λέξη «tamid», που μεταφράζεται ως «το καθημερινόν», απαντά στο βιβλίο του Δανιήλ, και πάντοτε αντιπροσωπεύει τη σχέση μεταξύ των δύο ερημωτικών δυνάμεων, του παγανισμού, ακολουθούμενου από τον παπισμό.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

Η κατανόηση του Μίλλερ περί «του καθημερινού», ως συμβόλου του παγανισμού, ήταν απολύτως ουσιώδης στο προφητικό πλαίσιο που χρησιμοποιούσε, διότι η διαδοχική σχέση του παγανισμού και κατόπιν του παπισμού κατέστη το σημείο αναφοράς του για την εναρμόνιση όλων των προφητειών τις οποίες οδηγήθηκε να κατανοήσει.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

Κατά «τον καιρό του τέλους», το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε, και το κύριο χωρίο, το οποίο η Αδελφή Ουάιτ προσδιόρισε ως τον «κεντρικό στύλο» και το «θεμέλιο» του κινήματος του Αντβεντισμού, ήταν το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ και το δεκατέσσερα εδάφιο.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «Το χωρίο της Γραφής το οποίο, περισσότερο από κάθε άλλο, είχε αποτελέσει τόσο το θεμέλιο όσο και τον κεντρικό στύλο της πίστεως των Αντβεντιστών ήταν η διακήρυξη: “Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθή.” [Δανιήλ 8:14.]» Η Μεγάλη Διαμάχη, 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

Το εδάφιο δεκατέσσερα είναι η απάντηση στο εδάφιο δεκατρία, και η απάντηση είναι χωρίς νόημα χωρίς το πλαίσιο της ερώτησης.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Κατόπιν ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον ορισμένον άγιον που ελάλει: Έως πότε θα διαρκεί το όραμα περί της παντοτεινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριο και το στράτευμα εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

Αυτά τα δύο εδάφια αποτελούν το σύμβολο της αύξησης της γνώσης που παρήχθη όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε «στον καιρό του τέλους», το 1798. Το εδάφιο δεκατρία προσδιορίζει τις δύο ερημωτικές δυνάμεις επάνω στις οποίες ο Μίλλερ οικοδόμησε το προφητικό του υπόδειγμα. Ο Μίλλερ ταύτισε «το καθημερινόν», στο εδάφιο δεκατρία, με τον παγανισμό, και την «παράβαση της ερημώσεως» με τον παπισμό. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι το προφητικό υπόδειγμα το οποίο οι άγγελοι οδήγησαν τον Μίλλερ να διακρίνει, προσδιορίζεται στα δύο εδάφια που αντιπροσωπεύουν την αύξηση της γνώσης η οποία εισήλθε στην ιστορία το 1798. Ωστόσο, δεν δόθηκε στον Μίλλερ να δει την επόμενη δύναμη που θα εμφανιζόταν στην προφητική σκηνή και θα καταδίωκε τον λαό του Θεού.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> «Είδα ότι το θηρίο με τα δύο κέρατα είχε στόμα δράκοντος, και ότι η εξουσία του ήταν στην κεφαλή του, και ότι το διάταγμα θα εξερχόταν από το στόμα του. Έπειτα είδα τη Μητέρα των Πορνών· ότι η μητέρα δεν ήταν οι θυγατέρες, αλλά χωριστή και διακεκριμένη από αυτές. Είχε την ημέρα της, και αυτή έχει παρέλθει, και οι θυγατέρες της, οι Προτεσταντικές αιρέσεις, ήταν οι επόμενες που θα έρχονταν επί της σκηνής και θα ενεργούσαν το ίδιο φρόνημα που είχε η μητέρα όταν καταδίωκε τους αγίους. Είδα ότι, καθώς η μητέρα είχε παρακμάσει σε δύναμη, οι θυγατέρες είχαν αυξηθεί, και σύντομα θα ασκήσουν την εξουσία που κάποτε ασκούσε η μητέρα.» Spalding and Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

Η αδυναμία του Μίλλερ να διακρίνει την τρίτη δύναμη τον ανάγκασε να καταλήξει σε συμπεράσματα που ήταν απλώς εσφαλμένα. Ο Μίλλερ ταύτισε το θηρίο της θαλάσσης της Αποκάλυψης δεκατρία με την ειδωλολατρική Ρώμη και το θηρίο της γης με την παπική Ρώμη. Η εφαρμογή από μέρους του του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ήταν επίσης ελαττωματική εξαιτίας της αδυναμίας του να διακρίνει προφητική ιστορία που εκτεινόταν πέρα από τη δεύτερη ερημωτική δύναμη του παπισμού. Για τον λόγο αυτόν, όταν ο Μίλλερ ταύτιζε τη ρωμαϊκή δύναμη στην προφητεία του Δανιήλ, τις αντιμετώπιζε ως μία δύναμη που εμφανιζόταν σε δύο φάσεις. Αυτό ήταν και είναι ορθή εφαρμογή, αλλά τον εμπόδισε να κατανοήσει τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας ως κάτι που εκτεινόταν πέρα από ένα τέταρτο βασίλειο που αντιπροσωπευόταν από τη Ρώμη. Είδε και αναγνώρισε ότι το τέταρτο βασίλειο της Ρώμης είχε δύο φάσεις, που παριστάνονταν ως ειδωλολατρική Ρώμη και παπική Ρώμη, αλλά δεν μπορούσε να διακρίνει ότι η παπική Ρώμη ήταν επίσης το πέμπτο βασίλειο, το οποίο επρόκειτο να ακολουθηθεί από ένα έκτο βασίλειο.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι Μιλλερίτες συνέδεσαν τα στοιχεία της πέμπτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας με την τέταρτη βασιλεία. Σε βασικό επίπεδο, η εφαρμογή τους ήταν ορθή, αλλά ελλιπής, διότι η πρώτη αναφορά στις βασιλείες της βιβλικής προφητείας πρέπει να συμφωνεί με την τελευταία αναφορά στις βασιλείες της βιβλικής προφητείας, επειδή ο Ιησούς, ως το Άλφα και το Ωμέγα, πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή. Η αδυναμία να διακρίνει κανείς τη διαφορά δύο διαδοχικών βασιλειών κατέστησε αδύνατο για τον Μίλλερ να αναγνωρίσει ότι το δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ταυτοποιεί τον παγανισμό (τον δράκοντα), και το θηρίο από τη θάλασσα του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ως τον παπισμό (το θηρίο), και το θηρίο από τη γη του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ως τον αποστάτη Προτεσταντισμό (τον ψευδοπροφήτη).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

Ο Μίλλερ δεν μπόρεσε να διακρίνει τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη ως τρεις διαδοχικές βασιλείες στα κεφάλαια δώδεκα και δεκατρία της Αποκάλυψης, και έτσι εξαναγκάσθηκε, από την προφητική του λογική, να υποθέσει ότι τα δύο αυτά κεφάλαια δεν αποτελούσαν μια διαδοχική απεικόνιση των τριών δυνάμεων που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Το φως που δόθηκε στον Μίλλερ ήταν το τέλειο φως για τη γενεά του, και η γενεά του δοκιμάσθηκε με εκείνο το φως.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

Το φως των τριών ερημωτικών δυνάμεων (του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου) δόθηκε στο Future for America κατά τον «καιρό του τέλους», το 1989. Το χωρίο του Δανιήλ το οποίο αποσφραγίσθηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, σε εκπλήρωση του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ και του εδαφίου σαράντα, ήταν το φως του τρίτου αγγέλου, ενώ στον Μίλλερ είχε δοθεί το φως του πρώτου αγγέλου. Τα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ θεωρήθηκαν ότι αποτελούν το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο του κινήματος του Future for America, και το εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ συνοψίζει αυτό το φως, ακριβώς όπως τα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ συνόψιζαν το φως που αποσφραγίσθηκε στο Μιλλεριτικό κίνημα.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Καὶ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ τέλους ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἐμβολήσει εἰς αὐτόν· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐπέλθει ἐπ’ αὐτὸν ὡς λαῖλαψ, μετὰ ἁρμάτων καὶ μετὰ ἱππέων καὶ μετὰ πλοίων πολλῶν· καὶ θέλει εἰσέλθει εἰς τὰς χώρας καὶ θέλει ὑπερχειλίσει καὶ διαβῆ. Δανιήλ 11:40.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

Το εδάφιο προσδιορίζει έναν πόλεμο που άρχισε «ἐν καιρῷ τοῦ τέλους» το 1798, μεταξύ τοῦ βασιλέως τοῦ νότου και τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ. Ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου αντιπροσώπευε την αθεϊστική Γαλλία, η οποία κατ’ αυτό ακριβώς το έτος επέφερε το θανατηφόρο πλήγμα στον παπισμό. Ὁ παπισμός παριστάνεται εκεί ως ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ. Η Γαλλία, προφητικώς το 1798, ήταν το ένα δέκατο των δέκα βασιλείων τοῦ εβδόμου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ. Τα δέκα εκείνα βασίλεια αντιπροσωπεύουν την ειδωλολατρική Ρώμη, και η ειδωλολατρική Ρώμη αντιπροσωπεύει τον δράκοντα. Ὁ παπισμός (ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ) αντιπροσωπεύει το θηρίο. Το εδάφιο προσδιορίζει ότι ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ (ὁ παπισμός), ο οποίος είχε δεχθεί το θανατηφόρο του πλήγμα στην αρχή τοῦ εδαφίου, τελικώς θα αντεκδικούσε εναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου (τοῦ βασιλέως τοῦ αθεϊσμού). Όταν ο παπισμός πράγματι αντεπιτέθηκε, ὁ βασιλεὺς τοῦ αθεϊσμού είχε μετακινηθεί από το έθνος της Γαλλίας στη συνομοσπονδία της Σοβιετικής Ένωσης. Η Γαλλία ήταν ένα έθνος· όμως όταν ο παπισμός αντεπιτέθηκε εναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου στο εδάφιο, ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου προσδιοριζόταν ως «χώρες», όπως ακριβώς και η πρώην Σοβιετική Ένωση.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

Ὅταν ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ (ὁ παπισμός) ἀντεκδικήθηκε, ἔφερε μαζί του «ἅρματα», «ἱππεῖς» καὶ «πλοῖα πολλά». Τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππεῖς εἶναι σύμβολα στρατιωτικῆς ἰσχύος, καὶ τὰ πλοῖα εἶναι σύμβολα οἰκονομικῆς ἰσχύος. Ἡ δύναμη ποὺ συνήψε ἀνόσια συμμαχία μὲ τὸν παπισμὸ μὲ σκοπὸ τὴν κατάρριψη τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ἦταν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, καὶ οἱ δύο ἰσχείς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὸ δέκατο τρίτο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως προσδιορίζονται ὡς ἡ ἱκανότητά τους νὰ ἐξαναγκάσουν τὸν κόσμο νὰ δεχθεῖ τὸ χάραγμα τῆς παπικῆς ἐξουσίας διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ὅπλων καὶ τῆς οἰκονομίας. Στοὺς ἀνθρώπους θὰ ἀπαγορευθεῖ νὰ ἀγοράζουν ἢ νὰ πωλοῦν χωρὶς τὸ χάραγμα, καὶ ἔπειτα, ἐπιπλέον, χωρὶς τὸ χάραγμα, οἱ ἄνθρωποι θὰ θανατώνονται.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Το τεσσαρακοστό εδάφιο ταυτοποιεί ευθέως τον δράκοντα (τον βασιλέα του νότου), το θηρίο (τον παπισμό) και τον ψευδοπροφήτη (τις Ηνωμένες Πολιτείες). Το θεμελιώδες εδάφιο για «τον καιρό του τέλους» το 1989 προσδιορίζει τις τρεις ερημωτικές δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, ακριβώς όπως τα θεμελιώδη εδάφια του Μιλλεριτικού κινήματος προσδιόρισαν τις δύο ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, ακολουθούμενου από τον παπισμό.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

Το εδάφιο αρχίζει με μία μάχη μεταξύ του βασιλέως του νότου και του βασιλέως του βορρά. Στην αρχή του εδαφίου (1798), ο βασιλεύς του νότου επικρατεί, αλλά μέσα στο εδάφιο ο βασιλεύς του βορρά αντεπιτίθεται και υπερισχύει επί του βασιλέως του νότου. Η αρχή του εδαφίου σηματοδοτεί τη μάχη μεταξύ του βασιλέως του βορρά και του βασιλέως του νότου, και στο τέλος του μηνύματος που περιέχεται στο εδάφιο απεικονίζεται η ίδια μάχη μεταξύ των βορείου και νοτίου βασιλέων, αλλά με τα αντίθετα αποτελέσματα. Η αρχή σημείωσε τον «καιρόν του τέλους» το 1798, και η τελική μάχη σημειώνει τον «καιρόν του τέλους» το 1989. Το εδάφιο περιέχει μέσα στη γραπτή του μαρτυρία την υπογραφή Άλφα και Ωμέγα, την αρχή και το τέλος.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

Η πραγματική ιστορία του εδαφίου συνεχίζεται πέρα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα. Κατά τον νόμο της Κυριακής, η τριπλή ένωση της σύγχρονης Βαβυλώνας πραγματοποιείται μέσω μιας σειράς ταχέων γεγονότων. Το εδάφιο σαράντα, λοιπόν, αρχίζει όταν επιφέρεται το θανατηφόρο τραύμα το 1798, και η πόρνη της Τύρου λησμονείται. Η ιστορία που παριστάνεται από το εδάφιο ολοκληρώνεται πλήρως στον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα, όπου το θανατηφόρο τραύμα θεραπεύεται και η πόρνη της Τύρου ενθυμείται. Η σφραγίδα της αρχής και του τέλους είναι εγγεγραμμένη όχι μόνο στο κείμενο που βρίσκεται στο εδάφιο, αλλά και σε ολόκληρη την ιστορία που παριστάνεται από το εδάφιο. Το εδάφιο προσδιορίζει το προφητικό πλαίσιο το οποίο δεν βασίζεται απλώς στον παγανισμό (ο δράκων) και στον παπισμό (το θηρίο), αλλά προσδιορίζει τη δομή των τριών ερημωτικών δυνάμεων που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Το προφητικό πλαίσιο του Μίλλερ ανήγγειλε την έλευση της ανακριτικής κρίσεως του Θεού, και το προφητικό πλαίσιο του Future for America αναγγέλλει την έλευση της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού. Κατά τον «καιρό του τέλους» το 1989, άρχισε μία τριμερής διαδικασία δοκιμασίας και καθάρσεως, όταν οι τελευταίοι έξι στίχοι του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αποσφραγίσθηκαν με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Η διάκριση ότι ο Μίλλερ έβλεπε μόνο τον παγανισμό και τον παπισμό, και δεν έβλεπε τον αποστάτη Προτεσταντισμό, πρέπει να γίνει κατανοητή, ώστε να κατανοηθεί ορθώς το όραμα του ποταμού Ουλάι, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798.

We will continue that consideration in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή την εξέταση στο επόμενο άρθρο.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> «Δεν έχουμε καιρό να χάσουμε. Καιροί θλίψεως βρίσκονται ενώπιόν μας. Ο κόσμος αναταράσσεται από το πνεύμα του πολέμου. Σύντομα θα λάβουν χώρα οι σκηνές θλίψεως για τις οποίες έγινε λόγος στις προφητείες. Η προφητεία του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της. Μεγάλο μέρος της ιστορίας που έλαβε χώρα σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί.»

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> «Στον τριακοστό στίχο γίνεται λόγος για μία δύναμη η οποία “παρατίθενται οι στίχοι 30 έως 36”.»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται σε αυτά τα λόγια θα λάβουν χώρα.» Manuscript Releases, αριθμός 13, 394.

Back to Articles