Article

# Elijah - Number One

Ηλίας - Αριθμός Ένα

The First and Last

Το Πρώτο και το Έσχατο

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

Η καταληκτική δήλωση της Παλαιάς Διαθήκης προβάλλει την υπόσχεση ότι ο προφήτης Ηλίας θα εμφανιστεί με ένα μήνυμα πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ἰδού, ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς Ἠλίαν τὸν προφήτην πρὶν ἔλθῃ ἡ μεγάλη καὶ φοβερὰ ἡμέρα τοῦ Κυρίου· καὶ αὐτὸς θέλει ἐπιστρέψει τὴν καρδίαν τῶν πατέρων πρὸς τὰ τέκνα καὶ τὴν καρδίαν τῶν τέκνων πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, μήποτε ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν με ἀνάθεμα. Μαλαχίας 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

Η Αγία Γραφή είναι σαφής ότι «η μεγάλη και φοβερά ημέρα του Κυρίου» ή η «κατάρα» με την οποία ο Θεός πατάσσει «τη γη» απεικονίζεται επίσης συμβολικά ως «οι επτά τελευταίες πληγές» ή «η οργή του Θεού» στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως εισάγει το προφητικό πλαίσιο που οδηγεί στην έκχυση των μεγάλων και φοβερών επτά τελευταίων πληγών του δέκατου έκτου κεφαλαίου.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> Καὶ εἶδον ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, μέγα καὶ θαυμαστόν, ἑπτὰ ἀγγέλους ἔχοντας τὰς ἑπτὰ τελευταίας πληγάς· διότι ἐν αὐταῖς ἐτελειώθη ὁ θυμὸς τοῦ Θεοῦ.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> Και είδα ως θάλασσα υαλίνη αναμεμιγμένη με πυρ· και εκείνους που είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα αυτού, και το χάραγμα αυτού, και τον αριθμό του ονόματός αυτού, να στέκονται επί την υαλίνην θάλασσαν, έχοντες τας κιθάρας του Θεού. Και ψάλλουν την ωδήν του Μωυσέως, του δούλου του Θεού, και την ωδήν του Αρνίου, λέγοντες· Μεγάλα και θαυμαστά είναι τα έργα σου, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ· δίκαιαι και αληθιναί αι οδοί σου, βασιλεύ των αγίων. Τις δεν θέλει σε φοβηθή, Κύριε, και δοξάσει το όνομά σου; διότι συ μόνος είσαι άγιος· διότι πάντα τα έθνη θέλουσιν ελθεί και προσκυνήσει ενώπιόν σου· διότι αι κρίσεις σου εφανερώθησαν.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> Και ύστερα από αυτά είδα, και ιδού, ο ναός της σκηνής του μαρτυρίου στον ουρανό ανοίχθηκε· και οι επτά άγγελοι εξήλθαν από τον ναό, έχοντας τις επτά πληγές, ενδεδυμένοι λινό καθαρό και λευκό, και έχοντας τα στήθη τους περιζωσμένα με χρυσές ζώνες. Και ένα από τα τέσσερα ζώα έδωσε στους επτά αγγέλους επτά χρυσές φιάλες, γεμάτες από την οργή του Θεού, ο οποίος ζει στους αιώνες των αιώνων. Και ο ναός γέμισε από καπνό εκ της δόξης του Θεού και εκ της δυνάμεώς του· και κανείς δεν μπορούσε να εισέλθει στον ναό, έως ότου εκπληρωθούν οι επτά πληγές των επτά αγγέλων. Αποκάλυψη 15:1–8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

Ο λόγος για τον οποίο «ουδείς ηδύνατο να εισέλθη εις τον ναόν, εωσού ετελέσθησαν αι επτά πληγαί των επτά αγγέλων» είναι ότι η ευκαιρία προς εξασφάλισιν της σωτηρίας κλείνει όταν ο ναός γεμίσει καπνό στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο. Τότε έχει πλέον λήξει ο χρόνος δοκιμασίας που δόθηκε στην ανθρωπότητα για να μετανοήσει και να εύρει σωτηρία. Όταν φθάσει εκείνη η χρονική στιγμή, «η μεγάλη και φοβερά ημέρα του Κυρίου», την οποία ο Ιωάννης ονομάζει «αι επτά έσχαται πληγαί», εκχύνεται πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Ο Μαλαχίας ονόμασε εκείνη την ημέρα «φοβερά», και ο Ησαΐας την προσδιορίζει ως την «παράδοξη πράξη» του Θεού.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> Διότι ο Κύριος θέλει εγερθή, καθώς εν τω όρει Φαρασίμ· θέλει οργισθή, καθώς εν τη κοιλάδι Γαβαών, διά να εκτελέση το έργον αυτού, το παράδοξον έργον αυτού, και να επιτελέση την πράξιν αυτού, την παράδοξον πράξιν αυτού. Τώρα λοιπόν μη γίνεσθε εμπαίκται, μήποτε οι δεσμοί σας γίνωσιν ισχυρότεροι· διότι ήκουσα παρά του Κυρίου, του Θεού των δυνάμεων, εξολόθρευσιν, μάλιστα αποφασισμένην, επί πάσαν την γην. Ησαΐας 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

Μολονότι το «παράδοξο έργο» του Θεού περιλαμβάνει «ολόκληρη τη γη», η Έμπνευση είναι σαφής ότι η έκχυση των πληγών συνδέεται με την αποστασία ενός έθνους.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Τα ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και αυτή πρωτοστατεί, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επί του λαού μας σε όλα τα μέρη του κόσμου.» Testimonies, τόμος 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Καθώς η Αμερική, η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό επιβάλλοντας στη συνείδηση και εξαναγκάζοντας τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, οι λαοί κάθε χώρας πάνω στη γη θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

Κάθε έθνος θα γεμίσει το ποτήριο του δοκιμαστικού του χρόνου, αλλά οι «κρίσεις του Θεού», τις οποίες η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ως «εθνική καταστροφή», «τον καιρό των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού», όπως επίσης αποκαλεί την ιστορία που αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν είναι οι επτά έσχατες πληγές.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> «Έρχεται καιρός κατά τον οποίο ο νόμος του Θεού, με ιδιαίτερη έννοια, θα καταστεί άκυρος στη χώρα μας. Οι άρχοντες του έθνους μας, με νομοθετικές διατάξεις, θα επιβάλουν τον νόμο της Κυριακής, και έτσι ο λαός του Θεού θα περιέλθει σε μεγάλο κίνδυνο. Όταν το έθνος μας, μέσω των νομοθετικών του συμβουλίων, θεσπίσει νόμους για να δεσμεύσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων ως προς τα θρησκευτικά τους προνόμια, επιβάλλοντας την τήρηση της Κυριακής και ασκώντας καταπιεστική εξουσία εναντίον εκείνων που τηρούν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, τότε ο νόμος του Θεού θα έχει, για κάθε πρακτικό σκοπό, καταστεί άκυρος στη χώρα μας· και την εθνική αποστασία θα ακολουθήσει η εθνική καταστροφή». Review and Herald, 18 Δεκεμβρίου 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

Οι κρίσεις του Θεού, τις οποίες η Αδελφή White προσδιορίζει ως «εθνική καταστροφή», αρχίζουν με τον εθνικό νόμο της Κυριακής και σηματοδοτούν την έναρξη της «παράδοξης πράξεως» του Θεού, μολονότι η παράδοξη πράξη του Θεού είναι, ειδικότερα, οι επτά τελευταίες πληγές. Μια πληρέστερη εικόνα της παράδοξης πράξεως του Θεού προβάλλει όταν η απελευθέρωση από την Αίγυπτο προστεθεί στη γραμμή των εκτελεστικών κρίσεων του Θεού. Οι αιγυπτιακές πληγές, αν και ήταν δέκα στον αριθμό, ήταν διηρημένες. Οι πρώτες τρεις διακρίνονταν από τις τελευταίες επτά. Έτσι, η απελευθέρωση από την Αίγυπτο προσδιορίζει μια χρονική περίοδο που παριστάνεται από τις πρώτες τρεις πληγές, η οποία αρχίζει με την εθνική καταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών και συνεχίζεται έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> «Οι κρίσεις του Θεού θα επέλθουν επάνω σε εκείνους που επιδιώκουν να καταθλίψουν και να εξολοθρεύσουν τον λαό Του. Η μακρά ανοχή Του προς τους ασεβείς αποθρασύνει τους ανθρώπους στην παράβαση, αλλά η τιμωρία τους είναι, εντούτοις, βεβαία και φοβερή, ακριβώς επειδή επί μακρόν αναβάλλεται. “Ο Κύριος θέλει εγερθή ως εν τω όρει Φαρασίν, θέλει οργισθή ως εν τη κοιλάδι Γαβαών, διά να κάμη το έργον αυτού, το παράδοξον έργον αυτού· και διά να ενεργήση την πράξιν αυτού, την παράδοξον πράξιν αυτού.” Ησαΐας 28:21. Για τον ελεήμονα Θεό μας, η πράξη της τιμωρίας είναι παράδοξη πράξη. “Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του ασεβούς.” Ιεζεκιήλ 33:11. Ο Κύριος είναι “οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, … συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν.” Πλην όμως, “δεν θέλει αθωώσει τον ένοχον.” “Ο Κύριος είναι βραδύς εις οργήν και μέγας εις δύναμιν, και δεν θέλει αθωώσει ουδόλως τον ασεβή.” Έξοδος 34:6, 7· Ναούμ 1:3. Με φοβερά πράγματα εν δικαιοσύνη θα υπερασπισθεί το κύρος του καταπατημένου νόμου Του. Και η αυστηρότητα της ανταποδόσεως που αναμένει τον παραβάτη μπορεί να κριθεί από τη βραδύτητα του Κυρίου να εκτελέσει δικαιοσύνη. Το έθνος, το οποίο επί μακρόν ανέχεται και το οποίο δεν θα πατάξει έως ότου συμπληρώσει το μέτρο της ανομίας του κατά τον λογαριασμό του Θεού, θα πιει τελικά το ποτήριον της οργής άκρατον από έλεος.»

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> «Όταν ο Χριστός παύσει τη μεσιτεία Του στο αγιαστήριο, θα εκχυθεί η αμιγής οργή που απειλείται εναντίον εκείνων που προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του και λαμβάνουν το χάραγμά του (Αποκάλυψη 14:9, 10). Οι πληγές που έπληξαν την Αίγυπτο, όταν ο Θεός επρόκειτο να ελευθερώσει τον Ισραήλ, ήταν παρόμοιες ως προς τον χαρακτήρα με εκείνες τις φοβερότερες και εκτενέστερες κρίσεις που πρόκειται να πέσουν επάνω στον κόσμο λίγο πριν από την τελική απελευθέρωση του λαού του Θεού. Ο αποκαλυπτής λέγει, περιγράφοντας εκείνες τις τρομερές μάστιγες: “Και έγινε έλκος κακό και οδυνηρό επάνω στους ανθρώπους που είχαν το χάραγμα του θηρίου και επάνω σε εκείνους που προσκυνούσαν την εικόνα του.” Η θάλασσα “έγινε σαν αίμα νεκρού ανθρώπου· και πέθανε κάθε ζωντανή ψυχή μέσα στη θάλασσα.” Και “τα ποτάμια και οι πηγές των υδάτων … έγιναν αίμα.” Όσο φοβερές κι αν είναι αυτές οι πληγές, η δικαιοσύνη του Θεού μένει πλήρως δικαιωμένη. Ο άγγελος του Θεού διακηρύσσει: “Δίκαιος είσαι, Κύριε, … επειδή έτσι έκρινας. Διότι αυτοί έχυσαν αίμα αγίων και προφητών, και αίμα τούς έδωσες να πιουν· επειδή είναι άξιοι.” Αποκάλυψη 16:2–6. Καταδικάζοντας σε θάνατο τον λαό του Θεού, έχουν πράγματι επισύρει την ενοχή του αίματός τους, σαν να είχε χυθεί από τα ίδια τους τα χέρια. Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Χριστός κήρυξε τους Ιουδαίους της εποχής Του ενόχους για όλο το αίμα των αγίων ανδρών που είχε χυθεί από τις ημέρες του Άβελ· διότι είχαν το ίδιο πνεύμα και επιζητούσαν να επιτελέσουν το ίδιο έργο με εκείνους τους φονείς των προφητών.»

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> «Στην πληγή που ακολουθεί, δίνεται εξουσία στον ήλιο “να καυματίσῃ τοὺς ἀνθρώπους μὲ πῦρ. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐκαυματίσθησαν ἐκ καύματος μεγάλου.” Εδάφια 8, 9. Οι προφήτες περιγράφουν ως εξής την κατάσταση της γης κατά τον φοβερό αυτόν καιρό: «Ἡ γῆ πενθεῖ· … διότι ἀπωλέσθη ὁ θερισμὸς τοῦ ἀγροῦ…. Πάντα τὰ δένδρα τοῦ ἀγροῦ ἐξηράνθησαν· διότι ἐξηράνθη ἡ χαρὰ ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.» «Ἐσάπησεν ὁ σπόρος ὑπὸ τοὺς βώλους αὐτῶν, αἱ ἀποθῆκαι ἠρημώθησαν…. Πῶς στενάζουσι τὰ κτήνη! αἱ ἀγέλαι τῶν βοῶν ταράσσονται, διότι δὲν ἔχουσι βοσκήν…. Οἱ ποταμοὶ τῶν ὑδάτων ἐξηράνθησαν, καὶ πῦρ κατέφαγε τὰς βοσκὰς τῆς ἐρήμου.» «Καὶ αἱ ᾠδαὶ τοῦ ναοῦ θέλουσι γίνε θρῆνοι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, λέγει Κύριος ὁ Θεός· πολλὰ σώματα νεκρῶν θέλουσιν εἶσθαι ἐν παντὶ τόπῳ· θέλουσι ῥίψει αὐτὰ ἔξω μετὰ σιωπῆς.» Ιωήλ 1:10–12, 17–20· Αμώς 8:3.»

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> «Αυτές οι πληγές δεν είναι καθολικές, ειδάλλως οι κάτοικοι της γης θα εξολοθρεύονταν ολοσχερώς. Ωστόσο, θα είναι οι φοβερότερες μάστιγες που γνώρισαν ποτέ οι θνητοί. Όλες οι κρίσεις επάνω στους ανθρώπους, πριν από τη λήξη του καιρού της χάριτος, υπήρξαν αναμεμειγμένες με έλεος. Το μεσιτευτικό αίμα του Χριστού έχει προφυλάξει τον αμαρτωλό από το να λάβει το πλήρες μέτρο της ενοχής του· αλλά κατά την τελική κρίση, η οργή εκχέεται αμιγής από έλεος.»

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> «Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, πλήθη θὰ ἐπιθυμήσουν τὴ σκέπη τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο γιὰ τόσο καιρὸ περιφρόνησαν. “Ἰδοὺ, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει Κύριος ὁ Θεός, καθ’ ἃς θὰ ἀποστείλω πείναν ἐπὶ τὴ γῆ, οὐ πείναν ἄρτου οὐδὲ δίψαν ὕδατος, ἀλλὰ τοῦ νὰ ἀκούῃ τις τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου· καὶ θὰ περιπλανηθοῦν ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ βορρᾶ ἕως ἀνατολῶν, θὰ τρέχουν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ζητοῦντες τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ δὲν θὰ τὸν εὑρίσκουν.” Ἀμὼς 8:11, 12.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 627–629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

Στο προηγούμενο απόσπασμα αναφερόταν: «Το έθνος με το οποίο μακροθυμεί, και το οποίο δεν θα πατάξει έως ότου συμπληρώσει το μέτρο της ανομίας του ενώπιον του Θεού, τελικά θα πιει το ποτήριο της οργής ακήρατο από έλεος». Έγραψε επίσης στην ίδια παράγραφο: «Οι πληγές επάνω στην Αίγυπτο, όταν ο Θεός επρόκειτο να ελευθερώσει τον Ισραήλ, ήταν παρόμοιες ως προς τον χαρακτήρα με εκείνες τις φοβερότερες και εκτενέστερες κρίσεις που πρόκειται να επέλθουν στον κόσμο ακριβώς πριν από την τελική λύτρωση του λαού του Θεού». Το έθνος (οι Ηνωμένες Πολιτείες) που συμπληρώνει «το μέτρο της ανομίας» θα υποστεί πληγές παρόμοιες με τις δέκα πληγές στην Αίγυπτο.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

Οι πληγές της Αιγύπτου διαιρέθηκαν σε δύο περιόδους. Οι τρεις πρώτες πληγές έπεσαν επάνω σε όλους, αλλά οι επτά τελευταίες πληγές έπεσαν μόνο επάνω στους Αιγυπτίους.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> Και κατά την ημέραν εκείνην θα διαχωρίσω τη γη της Γεσέν, όπου κατοικεί ο λαός μου, ώστε να μη υπάρξουν εκεί σμήνη μυγών· διά να γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο Κύριος εν μέσω της γης. Έξοδος 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

Οι τρεις πρώτες πληγές στην Αίγυπτο έπεσαν παντού, αλλά η Γεσέν, όπου κατοικούσαν οι Εβραίοι, δεν δέχθηκε τις επτά τελευταίες πληγές της Αιγύπτου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το έθνος που γεμίζει το ποτήρι της ανομίας του με τον νόμο της Κυριακής. Από εκείνο το σημείο, η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή, αλλά οι κρίσεις που επιφέρουν την εθνική καταστροφή είναι αναμεμειγμένες με έλεος, έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και η δοκιμαστική περίοδος λήξει για όλη την ανθρωπότητα. Με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πλειονότητα εκείνων που τώρα ομολογούν ότι τηρούν το Σάββατο θα υποταχθούν στις κατεστημένες εξουσίες και θα δεχθούν το χάραγμα του θηρίου. Κατά τον καιρό εκείνο, το ζήτημα του νόμου της Κυριακής καθίσταται πνευματική δοκιμασία για εκείνους που έχουν βρεθεί εκτός του Αντβεντισμού. Από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί εκτείνεται η μεγάλη συνάθροιση των εργατών της ενδεκάτης ώρας, αλλά η θύρα έχει ήδη κλείσει για εκείνους που θεωρούνται υπόλογοι για το φως του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας πριν από τον νόμο της Κυριακής.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> «Ὅλο καὶ περισσότερο, καθὼς παρέρχονται αἱ ἡμέραι, γίνεται φανερὸν ὅτι αἱ κρίσεις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ. Διὰ πυρὸς καὶ κατακλυσμοῦ καὶ σεισμοῦ προειδοποιεῖ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς ταύτης περὶ τῆς ἐγγὺς προσελεύσεώς Του. Ἐγγίζει ὁ καιρὸς ὅτε θὰ ἔλθῃ ἡ μεγάλη κρίσις εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ κόσμου, ὅτε πᾶσα κίνησις ἐν τῇ διακυβερνήσει τοῦ Θεοῦ θὰ παρακολουθῆται μετὰ ἐντόνου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀνεκφράστου ἀγωνίας. Ἐν ταχείᾳ διαδοχῇ αἱ κρίσεις τοῦ Θεοῦ θὰ ἀκολουθήσουν ἡ μία τὴν ἄλλην—πῦρ καὶ κατακλυσμός καὶ σεισμός, μετὰ πολέμου καὶ αἱματοχυσίας.»

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «Ω, είθε ο λαός να γνώριζε τον καιρό της επισκέψεώς του! Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ακόμη ακούσει την αλήθεια της δοκιμασίας για τον παρόντα καιρό. Υπάρχουν πολλοί με τους οποίους αγωνίζεται το Πνεύμα του Θεού. Ο καιρός των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν καμία ευκαιρία να μάθουν ποια είναι η αλήθεια. Με τρυφερότητα θα τους επιβλέψει ο Κύριος. Η καρδιά του ελέους Του συγκινείται· το χέρι Του είναι ακόμη απλωμένο για να σώσει, ενώ η θύρα είναι κλεισμένη για εκείνους που δεν θέλησαν να εισέλθουν.»

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> «Το έλεος του Θεού φανερώνεται στη μακροθυμία Του. Συγκρατεί τις κρίσεις Του, περιμένοντας να ακουστεί προς όλους το μήνυμα της προειδοποίησης. Ω, αν ο λαός μας αισθανόταν όπως θα έπρεπε την ευθύνη που αναπαύεται επάνω του να δώσει στον κόσμο το τελευταίο μήνυμα ελέους, τι θαυμαστό έργο θα επιτελείτο!» Testimonies, τόμος 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

Στο προηγούμενο απόσπασμα προσδιόρισε ότι «ο καιρός των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού είναι καιρός ελέους για όσους δεν είχαν καμία ευκαιρία να μάθουν τι είναι αλήθεια». Στο επόμενο απόσπασμα αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο του χρόνου ως «καιρό θλίψεως».

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> «Είδα ότι το άγιο Σάββατο είναι και θα είναι το διαχωριστικό τείχος μεταξύ του αληθινού Ισραήλ του Θεού και των απίστων· και ότι το Σάββατο είναι το μεγάλο ζήτημα, για να ενώσει τις καρδιές των αγαπητών αγίων του Θεού που αναμένουν. Και αν κάποιος πίστευε, και τηρούσε το Σάββατο, και ελάμβανε την ευλογία που το συνοδεύει, και έπειτα το εγκατέλειπε και παρέβαινε την αγία εντολή, θα έκλεινε εναντίον του τις πύλες της Αγίας Πόλεως, τόσο βέβαια όσο υπάρχει Θεός που άρχει στον ουρανό επάνω. Είδα ότι ο Θεός είχε τέκνα, τα οποία δεν βλέπουν και δεν τηρούν το Σάββατο. Δεν είχαν απορρίψει το φως επ’ αυτού. Και κατά την έναρξη του καιρού της θλίψεως, επλησθήκαμεν με το Άγιο Πνεύμα καθώς εξήλθαμεν και εκηρύξαμεν το Σάββατο πληρέστερα. Αυτό εξώργισε την εκκλησία και τους κατ’ όνομα Αντβεντιστές, επειδή δεν μπορούσαν να αντικρούσουν την αλήθεια του Σαββάτου. Και κατά τον καιρό αυτόν, όλοι οι εκλεκτοί του Θεού είδαν καθαρά ότι είχαμε την αλήθεια, και εξήλθαν και υπέμειναν μαζί μας τον διωγμό». A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

Αν και έχει τροποποιηθεί λίγο, το ίδιο απόσπασμα που μόλις παρατέθηκε βρίσκεται στο βιβλίο Πρώιμα Γραπτά. Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνει σχόλιο επάνω στη δήλωσή της περί «του καιρού της θλίψεως». Το A Word to the Little Flock ήταν η πρώτη έκδοση των απογοητευμένων πιστών Μιλλεριτών μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, και δεκαετίες αργότερα, όταν οι επιμελητές χρησιμοποίησαν τμήματα εκείνου του φυλλαδίου για να τα συμπεριλάβουν στο βιβλίο Πρώιμα Γραπτά, διευκρίνισαν ότι «ο καιρός της θλίψεως» στον οποίο γινόταν αναφορά δεν ήταν οι επτά έσχατες πληγές, διότι όταν οι επτά έσχατες πληγές εκχέονται, δεν υπάρχει έλεος αναμεμιγμένο με τις κρίσεις.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> «1. Στη σελίδα 33 δίδεται το ακόλουθο: “Είδα ότι το άγιο Σάββατο είναι, και θα είναι, το διαχωριστικό τείχος μεταξύ του αληθινού Ισραήλ του Θεού και των απίστων· και ότι το Σάββατο είναι το μεγάλο ζήτημα που θα ενώσει τις καρδιές των αγαπητών, προσμενόντων αγίων του Θεού. Είδα ότι ο Θεός είχε τέκνα που δεν βλέπουν και δεν τηρούν το Σάββατο. Δεν έχουν απορρίψει το φως επ’ αυτού. Και κατά την έναρξη του καιρού της θλίψεως, επλησθήκαμεν με το Άγιον Πνεύμα, καθώς εξήλθαμε και εκηρύξαμε το Σάββατο πληρέστερα.”»

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Αυτή η όραση δόθηκε το 1847, όταν υπήρχαν μόνον ελάχιστοι από τους αδελφούς των Αντβεντιστών που τηρούσαν το Σάββατο, και από αυτούς μόνον λίγοι υπέθεταν ότι η τήρησή του είχε αρκετή σπουδαιότητα ώστε να χαράσσει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του λαού του Θεού και των απίστων. Τώρα η εκπλήρωση εκείνης της όρασης αρχίζει να γίνεται ορατή. “Η έναρξη εκείνου του καιρού της θλίψεως”, που αναφέρεται εδώ, δεν αναφέρεται στον χρόνο κατά τον οποίο οι πληγές θα αρχίσουν να εκχέονται, αλλά σε μια σύντομη περίοδο ακριβώς πριν εκχυθούν, ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο αγιαστήριο. Κατά τον καιρό εκείνο, ενώ το έργο της σωτηρίας πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μην εμποδίσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατά τον καιρό εκείνο η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν στην περίοδο κατά την οποία θα εκχυθούν οι επτά έσχατες πληγές.” Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

Κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εθνική αποστασία θα ακολουθηθεί από την εθνική καταστροφή. Κατά τον νόμο εκείνο της Κυριακής, ο Αντβεντισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες θα διαιρεθεί σε δύο τάξεις· η μία θα λάβει το χάραγμα του θηρίου, η δε άλλη τη σφραγίδα του Θεού. Η εθνική καταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών παριστάνεται από τις τρεις πρώτες πληγές της Αιγύπτου. Οι κρίσεις εκείνες συνεχίζονται έως τη λήξη της ανθρώπινης δοκιμασίας· τότε εκχέονται οι επτά έσχατες πληγές, οι οποίες είναι αμιγείς από έλεος.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

Το ζήτημά μου αφορά λιγότερο την προφητική ιστορία της Αιγύπτου και περισσότερο το γεγονός ότι η Ellen White ταυτοποιεί την Αίγυπτο ως το σύμβολο του έθνους που εξαναγκάζει ολόκληρο τον κόσμο να λάβει το χάραγμα του θηρίου· διότι, πράττοντας τούτο, χρησιμοποιεί την αρχή για να καταδείξει το τέλος, πράγμα το οποίο αποτελεί την προφητική υπογραφή του Ιησού ως του Άλφα και του Ωμέγα. Στην αφήγηση της Εξόδου, όταν ο Κύριος εισέρχεται σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, συστήνεται με ένα νέο όνομα.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> Κατόπιν είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Τώρα θα δεις τι θα κάνω στον Φαραώ· διότι με ισχυρά χείρα θα τους αφήσει να φύγουν, και με ισχυρά χείρα θα τους εκδιώξει από τη γη του.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> Καὶ ἐλάλησεν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Μωυσῆν, καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος· καὶ ὤφθην εἰς τὸν Ἀβραάμ, εἰς τὸν Ἰσαάκ, καὶ εἰς τὸν Ἰακώβ, με τὸ ὄνομα Θεὸς Παντοκράτωρ, ἀλλὰ με τὸ ὄνομά μου ΙΕΧΩΒΑ δὲν ἐγνώσθην εἰς αὐτούς.

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> Καὶ ἐγὼ ἐστερέωσα τὴν διαθήκην μου μετ’ αὐτῶν, τοῦ δοῦναι αὐτοῖς τὴν γῆν Χαναάν, τὴν γῆν τῆς παροικίας αὐτῶν, ἐν ᾗ ἦσαν ξένοι. Καὶ ἐγὼ ἤκουσα τὸν στεναγμὸν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, τοὺς ὁποίους οἱ Αἰγύπτιοι κρατοῦσιν ἐν δουλείᾳ, καὶ ἐμνήσθην τῆς διαθήκης μου. Διὰ τοῦτο εἰπὲ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ· Ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος, καὶ θέλω σᾶς ἐξαγάγει ἐκ κάτωθεν τῶν βαρῶν τῶν Αἰγυπτίων, καὶ θέλω σᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τῆς δουλείας αὐτῶν, καὶ θέλω σᾶς λυτρώσει μετὰ βραχίονος ἐκτεταμένου καὶ μετὰ κρίσεων μεγάλων. Καὶ θέλω σᾶς λάβει εἰς ἐμαυτὸν διὰ λαόν, καὶ θέλω εἶσθαι εἰς ὑμᾶς Θεός· καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, ὁ ἐξάγων ὑμᾶς ἐκ κάτωθεν τῶν βαρῶν τῶν Αἰγυπτίων. Καὶ θέλω σᾶς εἰσαγάγει εἰς τὴν γῆν, περὶ τῆς ὁποίας ὤμοσα νὰ δώσω αὐτὴν εἰς τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ, καὶ τὸν Ἰακώβ· καὶ θέλω δώσει αὐτὴν εἰς ὑμᾶς εἰς κληρονομίαν· ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> Καὶ ἐλάλησεν οὕτως ὁ Μωυσῆς πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ· ἀλλ’ οὐκ εἰσήκουσαν τοῦ Μωυσῆ, ἐξαιτίας στενοχωρίας πνεύματος καὶ σκληρᾶς δουλείας. Ἔξοδος 6:1–9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

Ο Κύριος εδώ προσδιορίζει τον Μωυσή ως τον εκπρόσωπο της διαθήκης Του, όπως ήσαν ο Ιακώβ, ο Ισαάκ και ο Αβραάμ. Μέχρι την ιστορία του Μωυσή, το όνομα ΙΕΧΩΒΑ ήταν άγνωστο στον Αβραάμ και στους απογόνους του, και στην ιστορία της ανανέωσης της διαθήκης του Αβραάμ, όταν οι Εβραίοι επρόκειτο να ελευθερωθούν από την αιγυπτιακή δουλεία, ο Κύριος εισάγει νέα αποκάλυψη του χαρακτήρα Του, διότι ένα όνομα αντιπροσωπεύει προφητικώς τον χαρακτήρα. Όταν ο Άβραμ εισήλθε σε διαθήκη με τον Κύριο, ο Κύριος μετέβαλε το όνομά του σε Αβραάμ. Στην αρχή της προφητείας της αιγυπτιακής δουλείας, ο ανθρώπινος εκπρόσωπος της διαθήκης είχε αλλαγμένο το όνομά του, και στο τέλος εκείνης της προφητείας ο Θεός εισήγαγε νέο όνομα για τον Εαυτό Του.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

Ο Άβραμ εισήλθε σε διαθήκη στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο, και εκεί εκτέθηκε η προφητεία της αιγυπτιακής δουλείας επί τετρακόσια έτη. Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο δόθηκε στον Άβραμ η τελετή της περιτομής και άλλαξαν τα ονόματα του ιδίου και της Σάρρας.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

Τετρακόσια χρόνια αργότερα ο Μωυσής ανεγέρθηκε για να εκπληρώσει την τετρακοσίων ετών προφητεία του Αβραάμ. Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ και ο Μωυσής αντιπροσωπεύουν όλοι τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που εισέρχονται σε διαθήκη με τον Κύριο κατά τις έσχατες ημέρες.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «Κατά τις έσχατες ημέρες της ιστορίας της γης αυτής, η διαθήκη του Θεού με τον λαό Του που τηρεί τις εντολές Του πρόκειται να ανανεωθεί.» Review and Herald, 26 Φεβρουαρίου 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

Ο διαχωρισμός των τηρητών του Σαββάτου που αποδέχονται το χάραγμα του θηρίου από τους τηρητές του Σαββάτου που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού πραγματοποιείται κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο διαχωρισμός αυτός παριστάνεται στην παραβολή των δέκα παρθένων.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων του Κατά Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί μέχρι και του τελευταίου γράμματος, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό, και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα συνεχίσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, August 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

Η παραβολή εκπληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν οι φρόνιμες και οι μωρές παρθένοι της ιστορίας των Μιλλεριτών διαχωρίστηκαν. Η αρχή του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύει το τέλος του Αντβεντισμού, και ο διαχωρισμός στο τέλος αποτελεί εκπλήρωση της παραβολής των δέκα παρθένων, και ο διαχωρισμός στο τέλος προκαλείται από τον νόμο της Κυριακής.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «Και πάλι, αυτές οι παραβολές διδάσκουν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει περίοδος χάριτος μετά την κρίση. Όταν το έργο του ευαγγελίου ολοκληρωθεί, ακολουθεί αμέσως ο χωρισμός μεταξύ των αγαθών και των πονηρών, και η μοίρα κάθε τάξεως καθορίζεται για πάντοτε.» Christ’s Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

Η παραβολή των δέκα παρθένων προσδιορίζει ότι είναι οι φρόνιμες παρθένες του Αντβεντισμού εκείνες που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού, και οι μωρές παρθένες του Αντβεντισμού εκείνες που λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μωρές παρθένες παριστάνονται επίσης ως Λαοδικείς.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Η κατάσταση της Εκκλησίας που παριστάνεται από τις μωρές παρθένες αναφέρεται επίσης ως η κατάσταση της Λαοδίκειας». Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

Κατά τις έσχατες ημέρες, όταν ο Θεός ανανεώσει τη διαθήκη Του με τον λαό Του που τηρεί τις εντολές Του, ο Θεός θα αποκαλύψει ένα νέο όνομα του εαυτού Του, όπως έπραξε όταν ανανέωσε τη διαθήκη κατά τον καιρό του Μωυσή. Η κατάσταση των μωρών παρθένων είναι ότι δεν έχουν έλαιο, και η κατάσταση των Λαοδικέων είναι ότι είναι υπερβολικά τυφλοί ώστε να δουν ότι δεν έχουν έλαιο. Είναι προφανές ότι, εάν οι μωρές παρθένοι είναι Λαοδικείς, τότε οι φρόνιμες παρθένοι είναι Φιλαδελφείς.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας ἐν Φιλαδελφείᾳ γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ ἅγιος, ὁ ἀληθινός, ὁ ἔχων τὴν κλεῖν τοῦ Δαβίδ, ὁ ἀνοίγων, καὶ οὐδεὶς κλείει· καὶ κλείων, καὶ οὐδεὶς ἀνοίγει· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου· ἰδοὺ, ἔθεσα ἐνώπιόν σου θύραν ἠνεῳγμένην, καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ κλείσῃ αὐτήν· διότι ἔχεις μικρὰν δύναμιν, καὶ ἐτήρησας τὸν λόγον μου, καὶ δὲν ἠρνήθης τὸ ὄνομά μου.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> Ιδού, θα κάμω εκείνους εκ της συναγωγής του Σατανά, οι οποίοι λέγουν ότι είναι Ιουδαίοι και δεν είναι, αλλά ψεύδονται· ιδού, θα κάμω αυτούς να έλθουν και να προσκυνήσουν εμπρός εις τους πόδας σου, και να γνωρίσουν ότι εγώ σε ηγάπησα. Επειδή εφύλαξες τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί πάσαν την οικουμένην, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> Ιδού, έρχομαι ταχέως· κράτει εκείνο το οποίον έχεις, διά να μη λάβη μηδείς τον στέφανόν σου. Τον νικώντα θέλω κάμει στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου, και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου· και το νέον μου όνομα θέλω γράψει επ’ αυτόν. Όστις έχει ους, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:7–13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

Οι Φιλαδελφείς αντιπροσωπεύουν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και τους δίδεται η υπόσχεση ότι ο Θεός θα γράψει επάνω τους το νέο Του όνομα. Όταν ο Κύριος εισέλθει σε διαθήκη με τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, θα εισαγάγει ένα νέο όνομα του Εαυτού Του. Στον Αβραάμ ειπώθηκε από τον Κύριο ότι Αυτός ήταν ο Παντοδύναμος Θεός.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> Καὶ ὅτε ὁ Ἀβρὰμ ἦτο ἐνενήκοντα ἐννέα ἐτῶν, ὤφθη ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἀβρὰμ καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ· περιπάτει ἐνώπιόν μου καὶ ἴσθι τέλειος. Καὶ θέλω συνάψει τὴν διαθήκην μου ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ θέλω σε πληθύνει σφόδρα. Καὶ ἔπεσεν ὁ Ἀβρὰμ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ· καὶ ἐλάλησεν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτὸν λέγων· Ὅσον δι’ ἐμέ, ἰδοὺ, ἡ διαθήκη μου εἶναι μετὰ σοῦ, καὶ θέλεις εἶσθαι πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν. Καὶ δὲν θέλει πλέον κληθῆ τὸ ὄνομά σου Ἀβράμ, ἀλλὰ τὸ ὄνομά σου θέλει εἶσθαι Ἀβραάμ· διότι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν σε κατέστησα. Γένεσις 17:1–5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

Όταν ο Κύριος εισήλθε για πρώτη φορά σε διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό κατά τον καιρό του Αβραάμ, αυτοπροσδιορίσθηκε ως ο Παντοδύναμος Θεός. Όταν προώθησε περαιτέρω τη διαθηκική Του σχέση κατά τον καιρό του Μωυσή, για πρώτη φορά αυτοπροσδιορίσθηκε ως ΙΕΧΩΒΑ. Όταν ο Ιησούς ήλθε για να βεβαιώσει τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα, εισήγαγε ένα νέο όνομα του Θεού, το οποίο είχε εκφρασθεί μόνο μία φορά στην Παλαιά Διαθήκη, και μάλιστα από έναν Βαβυλώνιο.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> Τότε ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἐξέστη, καὶ ἐσηκώθη μετὰ σπουδῆς, καὶ ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς συμβούλους αὐτοῦ· Δὲν ἐρρίψαμεν τρεῖς ἄνδρας δεδεμένους εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός; Ἐκεῖνοι ἀποκριθέντες εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα· Ἀληθῶς, ὦ βασιλεῦ. Ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ἰδού, βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λελυμένους, περιπατοῦντας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, καὶ δὲν ἔχουν οὐδὲν βλάβος· καὶ ἡ ὄψις τοῦ τετάρτου εἶναι ὁμοία μὲ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Δανιήλ 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

Είναι πολύ εύκολο να καταδειχθεί ότι το τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ ταυτοποιεί τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδενεγώ αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι εκείνοι που ανανεώνουν τη διαθήκη για την τελευταία φορά. Στο τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ βλέπουμε μια προφητική απεικόνιση της ιστορίας του νόμου της Κυριακής και της όψιμης βροχής. Ο Χριστός ήταν και θα είναι μέσα στις φωτιές του διωγμού μαζί με τους τρεις πιστούς Του, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν όχι μόνο τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αλλά και τα μηνύματα των τριών αγγέλων. Μέσα στη φωτιά, η οποία προτυπώνει την κρίση του νόμου της Κυριακής, Εκείνος προσδιορίζεται με ένα από τα ονόματά Του, και είναι ένα όνομα που δεν θα εισαγόταν στην ιστορία έως ότου ο Χριστός ερχόταν ως ο Υιός του Θεού. Στην απεικόνιση του τρίτου κεφαλαίου βλέπουμε εκείνους που ανανεώνουν τη διαθήκη στο τέλος του κόσμου να αλληλεπιδρούν με τον Χριστό κατά την τελική κρίση, και Εκείνος έχει ένα όνομα που κανένας άνθρωπος δεν εγνώριζε.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

Προτού απομακρυνθώ υπερβολικά από την εξέτασή μας περί της αιγυπτιακής απελευθερώσεως ως αναπαραστάσεως του νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι, πριν αρχίσει στην Αίγυπτο η πρώτη από τις δέκα πληγές, υπήρχε γνήσια αναταραχή σχετικά με το Σάββατο.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> Και είπε ο Φαραώ· Ιδού, τώρα ο λαός της γης είναι πολύς, και εσείς τους κάνετε να αναπαύονται από τα βάρη τους. Και την ίδια ημέρα ο Φαραώ πρόσταξε τους επιστάτες του λαού και τους επόπτες τους, λέγοντας· Δεν θα δίνετε πλέον άχυρο στον λαό για να κατασκευάζει πλίνθους, όπως προηγουμένως· ας υπάγουν να συνάγουν άχυρο για τον εαυτό τους. Και τον αριθμό των πλίνθων που κατασκεύαζαν προηγουμένως θα τους επιβάλλετε· δεν θα μειώσετε τίποτε από αυτόν· διότι είναι οκνηροί· γι’ αυτό κράζουν, λέγοντας· Ας υπάγουμε να θυσιάσουμε στον Θεό μας. Ας επιβληθεί περισσότερη εργασία στους άνδρες, ώστε να μοχθούν σ’ αυτήν· και ας μη δίνουν προσοχή σε μάταια λόγια. Και εξήλθαν οι επιστάτες του λαού και οι επόπτες τους, και μίλησαν στον λαό, λέγοντας· Έτσι λέγει ο Φαραώ· Δεν θα σας δώσω άχυρο. Υπάγετε εσείς, λάβετε άχυρο όπου μπορείτε να το βρείτε· όμως δεν θα μειωθεί καθόλου από την εργασία σας. Και διασκορπίσθηκε ο λαός σε όλη τη γη της Αιγύπτου, για να συνάγουν καλάμη αντί άχυρου. Και οι επιστάτες τούς πίεζαν, λέγοντας· Εκπληρώστε τα έργα σας, τα καθημερινά σας καθήκοντα, όπως όταν υπήρχε άχυρο. Και οι επόπτες των υιών Ισραήλ, τους οποίους είχαν θέσει επάνω τους οι επιστάτες του Φαραώ, εδέρνοντο και ερωτώντο· Γιατί δεν εκπληρώσατε τον καθορισμένο σας αριθμό στην κατασκευή πλίνθων και χθες και σήμερα, όπως προηγουμένως; Τότε οι επόπτες των υιών Ισραήλ ήλθαν και εβόησαν προς τον Φαραώ, λέγοντας· Γιατί φέρεσαι έτσι προς τους δούλους σου; Δεν δίνεται άχυρο στους δούλους σου, και μας λέγουν· Κατασκευάζετε πλίνθους· και ιδού, οι δούλοι σου δέρονται, ενώ η αδικία είναι στον ίδιο σου τον λαό. Αλλά εκείνος είπε· Είστε οκνηροί, οκνηροί· γι’ αυτό λέγετε· Ας υπάγουμε να θυσιάσουμε στον Κύριο. Υπάγετε λοιπόν τώρα, και εργασθείτε· διότι άχυρο δεν θα σας δοθεί, όμως θα παραδώσετε τον αριθμό των πλίνθων. Και οι επόπτες των υιών Ισραήλ είδαν ότι βρίσκονταν σε δεινή θέση, αφού ειπώθηκε· Δεν θα μειώσετε τίποτε από τις πλίνθους σας, από το καθημερινό σας καθήκον. Έξοδος 5:5–19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

Πριν από τον νόμο της Κυριακής θα υπάρξει κλιμακούμενη αναταραχή εναντίον εκείνων που τηρούν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, όπως ακριβώς συνέβη πριν από τις αιγυπτιακές πληγές. Ο Μωυσής ήταν εκείνος τον οποίο τόσο οι Αιγύπτιοι όσο και οι Εβραίοι αναγνώριζαν ως αυτόν που προκαλούσε όλη την αναστάτωση, ακριβώς όπως ο Αχαάβ κατηγόρησε τον Ηλία.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> Καὶ ἐγένετο, ὅτε εἶδεν ὁ Ἀχαὰβ τὸν Ἠλίαν, εἶπεν ὁ Ἀχαὰβ πρὸς αὐτόν· Σὺ εἶ ὁ ταράσσων τὸν Ἰσραήλ; Καὶ ἀπεκρίθη· Ἐγὼ δὲν ἐτάραξα τὸν Ἰσραήλ, ἀλλὰ σὺ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου, διότι ἐγκατελείψατε τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, καὶ σὺ ἠκολούθησας τοῖς Βααλίμ. Γ΄ Βασιλειῶν 18:17, 18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

Η ιστορία του Μωυσή απεικονίζει την ιστορία του νόμου της Κυριακής και η ιστορία του Ηλία απεικονίζει την ιστορία του νόμου της Κυριακής. Μαζί, ή χωριστά, ο Μωυσής και ο Ηλίας είναι σύμβολα. Κατά τη Μεταμόρφωση του Χριστού, αυτοί μαζί εκπροσώπησαν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που δεν πεθαίνουν και εκείνους που πεθαίνουν εν Κυρίω. Ο Μωυσής αναστήθηκε, ο Ηλίας δεν πέθανε ποτέ. Είναι επίσης οι δύο προφήτες που βασανίζουν τους ανθρώπους στην Αποκάλυψη ένδεκα. Πολλή αλήθεια παριστάνεται από τον Μωυσή και τον Ηλία ως σύμβολα, και ελπίζουμε να το εξετάσουμε αυτό αργότερα.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἀποστείλει πρὸς ὑμᾶς Ἠλίαν τὸν προφήτην πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ φοβερά· καὶ αὐτὸς θέλει ἐπιστρέψει τὴν καρδίαν τῶν πατέρων πρὸς τὰ τέκνα, καὶ τὴν καρδίαν τῶν τέκνων πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, μήποτε ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν με ἀνάθεμα. Μαλαχίας 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

Λίγο πριν λήξει η δοκιμασία του ανθρώπου, πρόκειται να εμφανιστεί «ο προφήτης Ηλίας» με ένα ιδιαίτερο μήνυμα που στρέφει «την καρδία των πατέρων προς τα τέκνα και την καρδία των τέκνων προς τους πατέρας αυτών». Όλοι οι προφήτες μαρτυρούν για το τέλος του κόσμου, και όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Καὶ τὰ πνεύματα τῶν προφητῶν ὑποτάσσονται εἰς τοὺς προφήτας. Διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀκαταστασίας, ἀλλὰ εἰρήνης, ὡς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων. Α΄ Κορινθίους 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

Το μήνυμα του Ηλία έρχεται ακριβώς πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου· επομένως, είναι το ίδιο εκείνο ιδιαίτερο μήνυμα στο βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο παρουσιάζεται ως «Η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού». Όταν «ο καιρός είναι πλησίον», το ιδιαίτερο μήνυμα του Ηλία δείχνει στους «δούλους» του Θεού «εκείνα τα οποία πρέπει να γείνωσι ταχέως».

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως· και απέστειλε και εφανέρωσεν αυτήν διά του αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην· όστις εμαρτύρησε τον λόγον του Θεού, και την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού, και όσα είδε. Μακάριος ο αναγινώσκων, και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας ταύτης, και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι εγγύς. Αποκάλυψις 1:1–3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

Παρατηρήστε ότι, όταν ο Μαλαχίας χρησιμοποιεί τον Ηλία ως σύμβολο, περιλαμβάνει άμεση αναφορά στην τήρηση των εντολών.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> Μνημονεύετε τὸν νόμον τοῦ Μωυσέως τοῦ δούλου μου, τὸν ὁποῖον ἐνετείλατο εἰς αὐτὸν ἐν Χωρὴβ διὰ πάντα τὸν Ἰσραήλ, μετὰ τῶν διαταγμάτων καὶ τῶν κρίσεων. Ἰδοὺ, ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς Ἠλίαν τὸν προφήτην πρὶν ἔλθῃ ἡ μεγάλη καὶ φοβερὰ ἡμέρα τοῦ Κυρίου· καὶ αὐτὸς θέλει ἐπιστρέψει τὴν καρδίαν τῶν πατέρων πρὸς τὰ τέκνα, καὶ τὴν καρδίαν τῶν τέκνων πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, μήποτε ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν μετὰ ἀναθέματος. Μαλαχίας 4:4–6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

Αυτά τα τρία εδάφια είναι τα τελευταία της Παλαιᾶς Διαθήκης και περιέχουν την τελική υπόσχεση της Παλαιᾶς Διαθήκης, καθώς και μια έμφαση στην τήρηση των δέκα εντολών. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης υπάρχουν επτά «μακαρισμοί», και ο τελευταίος είναι ένας μακαρισμός επάνω σε εκείνους που τηρούν τις δέκα εντολές.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος. Μακάριοι όσοι πράττουν τις εντολές αυτού, για να έχουν δικαίωμα στο δέντρο της ζωής και να εισέλθουν δια των πυλών στην πόλη. Αποκάλυψις 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

Η τελευταία υπόσχεση στην Παλαιά Διαθήκη μάς προτρέπει να «ενθυμούμεθα» τις δέκα εντολές, αλλά, πράττοντας τούτο, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη μία εντολή που περιλαμβάνει την προσταγή να «ενθυμούμεθα».

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Μνήσθητι τῆς ἡμέρας τοῦ σαββάτου, διὰ νὰ ἁγιάζῃς αὐτήν. Ἓξ ἡμέρας θὰ ἐργάζῃ καὶ θὰ κάμνῃς πᾶν τὸ ἔργον σου· ἀλλ’ ἡ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη εἶναι σάββατον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου· ἐν αὐτῇ μὴ κάμῃς μηδὲν ἔργον, σὺ, μήτε ὁ υἱός σου, μήτε ἡ θυγάτηρ σου, μήτε ὁ δοῦλός σου, μήτε ἡ δούλη σου, μήτε τὰ κτήνη σου, μήτε ὁ ξένος σου ὁ ὢν ἐντὸς τῶν πυλῶν σου· διότι εἰς ἓξ ἡμέρας ἐποίησεν ὁ Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ κατέπαυσε τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην· διὰ τοῦτο εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου καὶ ἡγίασεν αὐτήν. Ἔξοδος 20:8–11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

Η τελευταία υπόσχεση τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη δίνει έμφαση στις εντολές του Θεού, με ιδιαίτερη έμφαση στο Σάββατο της εβδόμης ημέρας. Ο Μαλαχίας λέγει να «ενθυμείσθε», και ο Ιωάννης μας πληροφορεί ότι είστε μακάριοι όταν πράττετε έτσι. Το Σάββατο της εβδόμης ημέρας αποτελεί ανάμνηση της δημιουργίας του Θεού και της δημιουργικής Του δύναμης. Το Σάββατο γίνεται επίσης το σημείο της αντιπαράθεσης κατά τις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης. Όταν ο Ιωάννης καταγράφει τη «μακαριότητα» επάνω σε εκείνους που τηρούν τις εντολές Του, απλώς καταγράφει αυτό που διακήρυξε ο Ιησούς, το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος. Επομένως, η τελευταία υπόσχεση της Καινής Διαθήκης αφορά το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, καθώς και το γνώρισμα της θεότητας που προσδιορίζει το τέλος μέσω της αρχής.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

Η πρώτη αλήθεια που αναφέρεται στη Γένεση, η οποία σημαίνει απαρχές, προσδιορίζει τον Δημιουργό, τη δημιουργία και δίδει ιδιαίτερη έμφαση στο Σάββατο. Λαμβανόμενα από κοινού, γραμμή επάνω σε γραμμή, η αρχή της Παλαιάς Διαθήκης και το τέλος τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης τονίζουν τον Θεό ως Δημιουργό, τις Δέκα Εντολές, την εντολή του Σαββάτου, και ότι ο Ιησούς είναι η αρχή και το τέλος.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

Ο προφήτης Ηλίας χρησιμοποιείται από τον Μαλαχία ως σύμβολο στην τελευταία υπόσχεση της Παλαιάς Διαθήκης, και αυτός ήταν ο προφήτης που αντιπαρατέθηκε με την Ιεζάβελ και τον Αχαάβ. Το βιβλίο της Αποκαλύψεως χρησιμοποιεί την Ιεζάβελ ως σύμβολο του παπισμού και δέκα βασιλείς ως σύμβολο των Ηνωμένων Εθνών. Η αντιπαράθεση του Ηλία με τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ αντιπροσωπεύει την αντιπαράθεση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων με τα Ηνωμένα Έθνη, ενδυναμωμένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και κατευθυνόμενα από τον παπισμό. Ως βασιλιάς των δέκα βόρειων φυλών του Ισραήλ, ο Αχαάβ αντιπροσώπευε την εξουσία που κυβερνούσε πάνω από δέκα φυλές, τυποποιώντας έτσι τις Ηνωμένες Πολιτείες (Αχαάβ), οι οποίες ενδυναμώνουν τα Ηνωμένα Έθνη (τις δέκα φυλές ή τους δέκα βασιλείς στην Αποκάλυψη δεκαεπτά) ώστε να ασκήσουν τον διωγμό των τηρούντων το Σάββατο για λογαριασμό του Παπισμού (Ιεζάβελ). Όταν ο Μαλαχίας χρησιμοποιεί τον Ηλία για να αντιπροσωπεύσει ένα μήνυμα που έρχεται πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου, ο Ηλίας αντιπροσωπεύει εκείνους που διώκονται από τη σύγχρονη Ρώμη (τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη), όπως διώχθηκε και ο ίδιος από την Ιεζάβελ επί τριάμισι έτη. Η έμφαση στο Σάββατο με τη χρήση της λέξεως «ενθυμήθητι» στο Μαλαχίας 4:4 προσθέτει την κρίση του νόμου της Κυριακής στο προφητικό σκηνικό που εικονογραφείται από τον Μαλαχία.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

Πολλά ακόμη πρέπει να προστεθούν στην εξέταση των αληθειών που μεταδίδονται με τη σύγκριση της αρχής της Παλαιάς Διαθήκης με το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, και έπειτα με τη σύγκριση της αρχής της Βίβλου με το τέλος της Βίβλου. Στη Γένεση έχουμε τον Δημιουργό, τη δημιουργία και το Σάββατο που μνημονεύει τη δημιουργία. Στον Μαλαχία έχουμε την εντολή του Σαββάτου να προσδιορίζεται ως το ζήτημα της κρίσης που οδηγεί στο κλείσιμο του χρόνου δοκιμασίας των ανθρώπων και στις επτά τελευταίες πληγές, ή, όπως το ονομάζει ο Μαλαχίας, «η μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου». Ο Ηλίας αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού, ο οποίος παρουσιάζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου σε έναν κόσμο που πεθαίνει.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «Σήμερα, με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία και του Ιωάννη του Βαπτιστή, αγγελιοφόροι διορισμένοι από τον Θεό εφιστούν την προσοχή ενός κόσμου που οδεύει προς την κρίση στα επίσημα γεγονότα που σύντομα πρόκειται να λάβουν χώρα σε συνάρτηση με τις τελευταίες ώρες της δοκιμασίας και την εμφάνιση του Χριστού Ιησού ως Βασιλέως βασιλέων και Κυρίου κυρίων.» Prophets and Kings, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

Η αρχή της Βίβλου, η οποία είναι επίσης η αρχή της Παλαιάς Διαθήκης, προσδιορίζει την ίδια ιστορία όπως και το τέλος αμφοτέρων των Διαθηκών, αλλά κάθε αρχή και τέλος έχει τη δική του αλήθεια να τονίσει και να συνεισφέρει στο μήνυμα. Στη Γένεση, η έμφαση δίδεται στις ενέργειες του Θεού· στον Μαλαχία, η έμφαση δίδεται στο μήνυμα που προειδοποιεί για την επερχόμενη κρίση. Το τέλος της Αποκάλυψης προσδιορίζει το Άλφα και το Ωμέγα. Στο πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, διαβάζουμε τα εξής.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> Το βιβλίο της γενεαλογίας του Ιησού Χριστού, υιού του Δαβίδ, υιού του Αβραάμ.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> Ο Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ· και ο Ισαάκ εγέννησε τον Ιακώβ· και ο Ιακώβ εγέννησε τον Ιούδα και τους αδελφούς αυτού· και ο Ιούδας εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά εκ της Θαμάρ· και ο Φαρές εγέννησε τον Εσρώμ· και ο Εσρώμ εγέννησε τον Αράμ· και ο Αράμ εγέννησε τον Αμιναδάβ· και ο Αμιναδάβ εγέννησε τον Ναασσών· και ο Ναασσών εγέννησε τον Σαλμών· και ο Σαλμών εγέννησε τον Βοόζ εκ της Ραχάβ· και ο Βοόζ εγέννησε τον Ωβήδ εκ της Ρουθ· και ο Ωβήδ εγέννησε τον Ιεσσαί· και ο Ιεσσαί εγέννησε τον Δαβίδ τον βασιλέα· και ο Δαβίδ ο βασιλεύς εγέννησε τον Σολομώντα εκ της πρώην γυναικός του Ουρίου· και ο Σολομών εγέννησε τον Ροβοάμ· και ο Ροβοάμ εγέννησε τον Αβιά· και ο Αβιά εγέννησε τον Ασά· και ο Ασά εγέννησε τον Ιωσαφάτ· και ο Ιωσαφάτ εγέννησε τον Ιωράμ· και ο Ιωράμ εγέννησε τον Οζία· και ο Οζίας εγέννησε τον Ιωάθαμ· και ο Ιωάθαμ εγέννησε τον Άχαζ· και ο Άχαζ εγέννησε τον Εζεκία· και ο Εζεκίας εγέννησε τον Μανασσή· και ο Μανασσής εγέννησε τον Αμών· και ο Αμών εγέννησε τον Ιωσία· και ο Ιωσίας εγέννησε τον Ιεχονία και τους αδελφούς αυτού, κατά τον καιρόν της μετοικεσίας εις Βαβυλώνα· και μετά την μετοικεσίαν εις Βαβυλώνα, ο Ιεχονίας εγέννησε τον Σαλαθιήλ· και ο Σαλαθιήλ εγέννησε τον Ζοροβάβελ· και ο Ζοροβάβελ εγέννησε τον Αβιούδ· και ο Αβιούδ εγέννησε τον Ελιακείμ· και ο Ελιακείμ εγέννησε τον Αζώρ· και ο Αζώρ εγέννησε τον Σαδώκ· και ο Σαδώκ εγέννησε τον Αχείμ· και ο Αχείμ εγέννησε τον Ελιούδ· και ο Ελιούδ εγέννησε τον Ελεάζαρ· και ο Ελεάζαρ εγέννησε τον Ματθάν· και ο Ματθάν εγέννησε τον Ιακώβ· και ο Ιακώβ εγέννησε τον Ιωσήφ, τον άνδρα της Μαρίας, εκ της οποίας εγεννήθη ο Ιησούς, ο λεγόμενος Χριστός.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> Οὕτως, λοιπόν, πᾶσαι αἱ γενεαὶ ἀπὸ τοῦ Ἀβραὰμ ἕως τοῦ Δαβὶδ εἶναι δεκατέσσαρες γενεαί· καὶ ἀπὸ τοῦ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας εἰς Βαβυλῶνα δεκατέσσαρες γενεαί· καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας εἰς Βαβυλῶνα ἕως τοῦ Χριστοῦ δεκατέσσαρες γενεαί.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν: Ἐνῶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Μαρία ἦτο μνηστευμένη εἰς τὸν Ἰωσήφ, πρὶν συνέλθωσιν, εὑρέθη ἔγκυος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Ὁ δὲ Ἰωσήφ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, ὢν δίκαιος καὶ μὴ θέλων νὰ παραδειγματίσῃ αὐτήν δημοσίως, ἠθέλησε νὰ ἀπολύσῃ αὐτὴν κρυφίως. Ἐνῶ δὲ αὐτὸς διελογίζετο ταῦτα, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἐφάνη εἰς αὐτὸν κατ’ ὄναρ, λέγων· Ἰωσήφ, υἱὲ Δαβίδ, μὴ φοβηθῇς νὰ παραλάβῃς τὴν Μαρίαν γυναῖκά σου· διότι τὸ κυοφορούμενον ἐν αὐτῇ εἶναι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> Και θέλει γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού ΙΗΣΟΥΝ· διότι αυτός θέλει σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών. Και τούτο όλον έγινε, διά να πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου, λέγοντος· Ιδού, η παρθένος θέλει συλλάβει και θέλει γεννήσει υιόν, και θέλουσι καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ· το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι, Μεθ’ ημών ο Θεός. Τότε ο Ιωσήφ, εγερθείς από του ύπνου, έπραξεν καθώς προσέταξεν εις αυτόν ο άγγελος του Κυρίου, και παρέλαβε την γυναίκα αυτού· και δεν εγνώρισεν αυτήν εωσού εγέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον· και εκάλεσε το όνομα αυτού ΙΗΣΟΥΝ. Ματθαίος 1:1–25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

Η αρχή της Καινής Διαθήκης συμφωνεί με την αρχή και το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης και με το τέλος της Καινής Διαθήκης, διότι τονίζει τη δημιουργική δύναμη του Θεού, διότι η δύναμη που χρησιμοποίησε ο Χριστός για να δημιουργήσει τα πάντα μέσα σε έξι ημέρες είναι η ίδια ακριβώς δύναμη που χρησιμοποιεί για να «σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους». Η λέξη Εμμανουήλ, όπως το χωρίο παραθέτει από τα συγγράμματα του Ησαΐα, σημαίνει «ο Θεός μεθ’ ημών». Κατοικεί μέσα στον λαό Του ενώνοντας τη θεότητά Του με την ανθρωπότητά μας, και αυτή ήταν ακριβώς η ένωση που πραγματοποίησε όταν σαρκώθηκε στη Μαρία.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> «Τίποτε λιγότερο από τέλεια υπακοή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο μέτρο των απαιτήσεων του Θεού. Δεν έχει αφήσει τις απαιτήσεις Του αόριστες. Δεν έχει επιβάλει τίποτε που να μην είναι αναγκαίο, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο σε αρμονία με Αυτόν. Οφείλουμε να υποδεικνύουμε στους αμαρτωλούς το ιδανικό Του περί χαρακτήρος και να τους οδηγούμε στον Χριστό, διά της χάριτος του Οποίου μόνον μπορεί να επιτευχθεί αυτό το ιδανικό.»

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> «Ο Σωτήρας προσέλαβε επάνω Του τις ασθένειες της ανθρωπότητας και έζησε ζωή αναμάρτητη, ώστε οι άνθρωποι να μη φοβούνται ότι, εξαιτίας της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσεως, δεν θα μπορούσαν να νικήσουν. Ο Χριστός ήλθε για να μας καταστήσει “κοινωνούς θείας φύσεως”, και η ζωή Του διακηρύσσει ότι η ανθρωπότητα, ενωμένη με τη θεότητα, δεν διαπράττει αμαρτία.» Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

Η αρχή της Καινής Διαθήκης προσδιορίζει πού, πότε και γιατί ο Ιησούς προσέλαβε επάνω Του την ανθρώπινη φύση μας. Το έπραξε αυτό για να καταδείξει ότι η ανθρώπινη δύναμη, ενωμένη με τη θεία δύναμη, δεν αμαρτάνει. Η αμαρτία είναι η παράβαση του νόμου, τον οποίο ο Μαλαχίας λέγει ότι πρέπει να «ενθυμούμαστε». Ο Ιωάννης μάς πληροφορεί ότι εκείνοι που τηρούν τον νόμο, και επομένως εκείνοι που δεν αμαρτάνουν, μπορούν να εισέλθουν διά των ουρανίων πυλών. Ο Ματθαίος δηλώνει ότι ένας αμαρτωλός μπορεί να νικήσει την αμαρτία, καθώς και ο Χριστός ενίκησε. Όταν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, (την ελπίδα της δόξας) έχουμε μέσα μας τη δημιουργική δύναμη που έπλασε το σύμπαν. Αυτή η δυνατότητα κατέστη εφικτή επειδή ο Χριστός επέλεξε να εισέλθει στην ανθρώπινη οικογένεια και, για το υπόλοιπο της αιωνιότητας, να γίνει όχι μόνο ο Υιός του Θεού αλλά και ο Υιός του ανθρώπου.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

Υπάρχει ένα ιδιαίτερο μήνυμα αλήθειας που ανοίγεται στον λαό του Θεού από το βιβλίο της Αποκάλυψης λίγο πριν από τη λήξη της δοκιμασίας του ανθρώπου. Αυτό το ιδιαίτερο μήνυμα είναι επίσης το «μήνυμα του Ηλία» του Μαλαχία, το οποίο διακηρύσσεται ακριβώς πριν από τη «φοβερή ημέρα του Κυρίου».

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

Στην αρχή αμφοτέρων των Διαθηκών και στο τέλος της Καινής Διαθήκης έχουμε να προσδιορίζονται συγκεκριμένα γνωρίσματα του Θεού. Στη Γένεση είναι ο Δημιουργός, και στο τέλος της Αποκαλύψεως είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Στην αρχή της Καινής Διαθήκης γίνεται ο Υιός του ανθρώπου. Και με το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, βρίσκουμε την αρχή την οποία ο αγγελιαφόρος Ηλίας χρησιμοποιεί για να επιτελέσει το μήνυμα που θα εκήρυττε, ως το να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων προς τα τέκνα και αντιστρόφως.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Η προφητική αρχή την οποία εφαρμόζει ο Ηλίας για να παρουσιάσει το προειδοποιητικό του μήνυμα είναι ακριβώς εκείνη την οποία ο Ιωάννης διατάχθηκε να εφαρμόσει στην Αποκάλυψη. Ο Ηλίας «θέλει επιστρέψει την καρδίαν των πατέρων προς τα τέκνα, και την καρδίαν των τέκνων προς τους πατέρας αυτών», και στον Ιωάννη ελέχθη να γράψει όσα τότε ήσαν, και πράττοντας τούτο θα έγραφε συγχρόνως και όσα επρόκειτο να συμβούν. Ο Ιωάννης χρησιμοποιήθηκε για να καταδείξει πώς λειτουργεί στην προφητική Λέξη η αρχή του άλφα και του ωμέγα, και ο Ηλίας θα θεμελιώσει το μήνυμά του επάνω στην ίδια αρχή. Όταν συγκρίνουμε την αρχή της Βίβλου με το τέλος της Βίβλου, συγκρίνουμε την Παλαιά με την Καινή. Ο πατέρας είναι η αρχή του τέκνου του και το τέκνο είναι το τέλος του πατέρα. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι η τελική γενεά των τέκνων του Αβραάμ, και η ιστορία κατά την οποία ο Θεός εισήλθε σε διαθήκη με τον Αβραάμ προτυπώνει την ιστορία κατά την οποία ο Θεός ανανεώνει εκείνη τη διαθήκη με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> Διὰ τοῦτο ἐκ πίστεως, ἵνα ᾖ κατὰ χάριν· εἰς τὸ νὰ εἶναι βεβαία ἡ ἐπαγγελία εἰς ὅλον τὸ σπέρμα, οὐ μόνον εἰς τὸ ἐκ τοῦ νόμου, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ ἐκ τῆς πίστεως τοῦ Ἀβραάμ, ὅστις εἶναι πατὴρ πάντων ἡμῶν. Ρωμαίους 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

Το μήνυμα του Ηλία αντιπροσωπεύει την αρχή του άλφα και του ωμέγα, διότι οι πατέρες είναι το άλφα και τα τέκνα είναι το ωμέγα. Το μήνυμα του Ηλία θα έστρεφε τις καρδιές των πατέρων προς τα τέκνα. Ο Χριστός προσδιόρισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Ηλία, και η Έλλεν Ουάιτ προσδιόρισε τον Ουίλλιαμ Μίλλερ ως και Ηλία και Ιωάννη τον Βαπτιστή. Το μήνυμα όλων αυτών των αντιπροσωπευτικών ανδρών παρουσιάστηκε ως το ότι στρέφει τις καρδιές των πατέρων προς τα τέκνα και αντιστρόφως. Το έργο εκείνο αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα του μηνύματος, καθώς στρέφει τις καρδιές των ανθρώπων προς τον ουράνιο Πατέρα τους, αλλά σημαίνει και περισσότερα, διότι είναι σύμβολο του έργου. Στη βιβλική προφητεία τα σύμβολα έχουν περισσότερες από μία σημασίες και πρέπει να προσδιορίζονται από τα συμφραζόμενα.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> «Τι ήταν εκείνο που έκανε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή μεγάλο; Έκλεισε τον νου του στη μάζα της παράδοσης που παρουσίαζαν οι διδάσκαλοι του ιουδαϊκού έθνους, και τον άνοιξε στη σοφία που έρχεται από επάνω. Πριν από τη γέννησή του το Άγιο Πνεύμα έδωσε μαρτυρία για τον Ιωάννη: “Διότι θέλει είσθαι μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα δεν θέλει πίει, και έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού θέλει πλησθή Πνεύματος Αγίου…. Και πολλούς εκ των υιών Ισραήλ θέλει επιστρέψει προς Κύριον τον Θεόν αυτών. Και αυτός θέλει προπορευθή ενώπιον αυτού εν πνεύματι και δυνάμει Ηλίου, διά να επιστρέψη τας καρδίας των πατέρων προς τα τέκνα, και τους απειθείς εις φρόνησιν δικαίων· διά να ετοιμάση εις τον Κύριον λαόν προδιατεθειμένον.” Λουκάς 1:15–17.» Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

Το μήνυμα είναι διατυπωμένο κατά τέτοιον τρόπο, ώστε εκείνοι που επιλέγουν να ακούσουν να στρέψουν τις καρδιές τους προς τον Ουράνιο Πατέρα· πλην όμως, η κύρια προφητική αρχή που θα χρησιμοποιηθεί για τη μετάδοση του προειδοποιητικού μηνύματος θα είναι ότι ο Χριστός είναι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος, η αρχή και το τέλος. Το μήνυμα του Ηλία βασίζεται στην παρουσίαση του προφητικού Λόγου του Θεού από την οπτική ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού, και ότι οι κανόνες που διέπουν τη Βίβλο είναι επίσης ιδιότητες του χαρακτήρα Του.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> «Ο νόμος του Θεού είναι εξίσου ιερός όσο και ο Ίδιος ο Θεός. Είναι αποκάλυψη του θελήματός Του, αποτύπωμα του χαρακτήρα Του, έκφραση της θείας αγάπης και σοφίας. Η αρμονία της δημιουργίας εξαρτάται από την τέλεια συμμόρφωση όλων των όντων, των πάντων, έμψυχων και άψυχων, προς τον νόμο του Δημιουργού. Ο Θεός έχει θεσπίσει νόμους για τη διακυβέρνηση όχι μόνο των ζωντανών όντων, αλλά και όλων των λειτουργιών της φύσεως. Τα πάντα υπόκεινται σε καθορισμένους νόμους, οι οποίοι δεν μπορούν να παραμερισθούν. Αλλά ενώ τα πάντα στη φύση κυβερνώνται από φυσικούς νόμους, μόνο ο άνθρωπος, από όλα όσα κατοικούν τη γη, υπόκειται στον ηθικό νόμο. Στον άνθρωπο, το κορυφαίο έργο της δημιουργίας, ο Θεός έχει δώσει τη δύναμη να κατανοεί τις απαιτήσεις Του, να αντιλαμβάνεται τη δικαιοσύνη και την αγαθοεργία του νόμου Του, και τις ιερές αξιώσεις του επάνω του· και από τον άνθρωπο απαιτείται αταλάντευτη υπακοή.» Πατριάρχες και Προφήτες, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

Τα πάντα (και αυτό θα περιελάμβανε τη Βίβλο, διότι η Βίβλος είναι κάτι, και αν είναι κάτι, τότε αποτελεί μέρος των πάντων) υπόκεινται σε σταθερούς νόμους. Η Βίβλος έχει σταθερούς νόμους ή κανόνες που διέπουν την ορθή ερμηνεία της. Ένας από αυτούς τους κανόνες είναι ότι η Βίβλος ταυτίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Θεού, και Αυτός είναι ο πρώτος και ο έσχατος, και αυτό είναι ένας «σταθερός νόμος» και γνώρισμα του χαρακτήρα Του.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

Χρησιμοποιήσαμε αυτή την εισαγωγή του Ηλία για να δείξουμε ότι η αρχή και το τέλος τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης συμφωνούν. Το τέλος της Βίβλου, που είναι επίσης το τέλος του βιβλίου της Αποκάλυψης, συμφωνεί επίσης με την αρχή της Αποκάλυψης. Πέντε μάρτυρες στις ίδιες αλήθειες, βάσει της αρχής η οποία αποτελεί γνώρισμα του χαρακτήρα του Θεού, ότι ο Λόγος του Θεού πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή εκείνου του πράγματος. Αυτή η πραγματικότητα αποτελεί μέρος του τι σημαίνει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το Άλφα και το Ωμέγα.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> «Στον απόστολο Ιωάννη, στην νήσο Πάτμο, ανοίχθηκαν σκηνές βαθιού και συγκλονιστικού ενδιαφέροντος σχετικές με την εμπειρία της εκκλησίας. Θέματα εξαιρετικά μεγάλου ενδιαφέροντος και υψίστης σπουδαιότητας του παρουσιάστηκαν με μορφές και σύμβολα, ώστε ο λαός του Θεού να καταστεί ενήμερος σχετικά με τους κινδύνους και τους αγώνες που βρίσκονται ενώπιόν του. Η ιστορία του χριστιανικού κόσμου μέχρι και το ίδιο το τέλος του χρόνου αποκαλύφθηκε στον Ιωάννη. Με μεγάλη σαφήνεια είδε τη θέση, τους κινδύνους, τους αγώνες και την τελική απελευθέρωση του λαού του Θεού. Καταγράφει το τελευταίο μήνυμα που πρόκειται να ωριμάσει τον θερισμό της γης, είτε ως δεμάτια για την ουράνια αποθήκη, είτε ως δεμάδες για τις φωτιές της εσχάτης ημέρας.»

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> «Σε όραμα ο Ιωάννης είδε τις δοκιμασίες που θα υπέμενε ο λαός του Θεού για χάρη της αλήθειας. Είδε την ακατάβλητη σταθερότητά τους στην υπακοή στις εντολές του Θεού, ενώπιον των καταπιεστικών εξουσιών που επιζητούσαν να τους εξαναγκάσουν σε ανυπακοή, και είδε την τελική νίκη τους επί του θηρίου και της εικόνας του.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> «Υπό τα σύμβολα ενός μεγάλου κόκκινου δράκοντος, ενός θηρίου όμοιου με λεοπάρδαλη και ενός θηρίου με κέρατα αρνιού, παρουσιάσθηκαν στον Ιωάννη οι επίγειες κυβερνήσεις οι οποίες θα διακρίνονταν ιδιαίτερα για την καταπάτηση του νόμου του Θεού και για τον διωγμό του λαού Του. Ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι το τέλος του χρόνου. Ο λαός του Θεού, συμβολιζόμενος από μία άγια γυναίκα και τα παιδιά της, παρουσιάσθηκε ως ευρισκόμενος σε πολύ μικρή μειονότητα. Στις έσχατες ημέρες υπήρχε ακόμη μόνον ένα υπόλοιπο. Περί αυτών ο Ιωάννης λέγει ότι είναι εκείνοι «οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔχοντες τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ».»

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> «Μέσω του παγανισμού, και κατόπιν μέσω του Παπισμού, ο Σατανάς άσκησε την εξουσία του επί πολλούς αιώνες, σε μια προσπάθεια να εξαλείψει από τη γη τους πιστούς μάρτυρες του Θεού. Οι ειδωλολάτρες και οι παπικοί εμφορούνταν από το ίδιο πνεύμα του δράκοντος. Διέφεραν μόνο κατά το ότι ο Παπισμός, προσποιούμενος ότι υπηρετεί τον Θεό, ήταν ο πιο επικίνδυνος και σκληρός εχθρός. Μέσω του Ρωμαιοκαθολικισμού, ο Σατανάς υπέταξε τον κόσμο στην αιχμαλωσία. Η ομολογούσα εκκλησία του Θεού παρασύρθηκε στις τάξεις αυτής της πλάνης, και επί περισσότερο από χίλια χρόνια ο λαός του Θεού υπέφερε υπό την οργή του δράκοντος. Και όταν ο Παπισμός, απογυμνωμένος από τη δύναμή του, αναγκάστηκε να παύσει τους διωγμούς, ο Ιωάννης είδε μια νέα δύναμη να αναδύεται, ώστε να επαναλάβει τη φωνή του δράκοντος και να συνεχίσει το ίδιο σκληρό και βλάσφημο έργο. Αυτή η δύναμη, η τελευταία που πρόκειται να πολεμήσει εναντίον της εκκλησίας και του νόμου του Θεού, συμβολίστηκε με ένα θηρίο με κέρατα όμοια με αρνίου. Τα θηρία που προηγήθηκαν είχαν αναβεί από τη θάλασσα, αλλά αυτό ανέβηκε από τη γη, υποδηλώνοντας την ειρηνική ανάδυση του έθνους το οποίο συμβολίζεται. Τα “δύο κέρατα όμοια με αρνίου” παριστούν εύστοχα τον χαρακτήρα της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως εκφράζεται στις δύο θεμελιώδεις αρχές της, τον Ρεπουμπλικανισμό και τον Προτεσταντισμό. Οι αρχές αυτές είναι το μυστικό της δυνάμεως και της ευημερίας μας ως έθνους. Εκείνοι που πρώτοι βρήκαν άσυλο στις ακτές της Αμερικής χάρηκαν ότι είχαν φθάσει σε μια χώρα ελεύθερη από τις αλαζονικές αξιώσεις του παπισμού και την τυραννία της βασιλικής εξουσίας. Αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση επάνω στο ευρύ θεμέλιο της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας.»

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> «Αλλ’ η αυστηρά χάραξις του προφητικού μολυβίου αποκαλύπτει μεταβολήν εις την ειρηνικήν ταύτην σκηνήν. Το θηρίον με τα αρνίσια κέρατα λαλεί με φωνήν δράκοντος και “ασκεί πάσαν την εξουσίαν του πρώτου θηρίου ενώπιον αυτού”. Η προφητεία δηλοί ότι θα είπη προς τους κατοικούντας επί της γης να κατασκευάσουν εικόνα εις το θηρίον, και ότι “κάνει πάντας, μικρούς και μεγάλους, πλουσίους και πτωχούς, ελευθέρους και δούλους, να λάβωσι χάραγμα επί της δεξιάς χειρός αυτών ή επί των μετώπων αυτών· και να μη δύναται ουδείς να αγοράση ή να πωλήση, ειμή ο έχων το χάραγμα, ή το όνομα του θηρίου, ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού”. Ούτω ο Προτεσταντισμός ακολουθεί εις τα ίχνη του Παπισμού.»

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> Τότε ακριβώς φαίνεται ο τρίτος άγγελος να πετά στο μεσουράνημα, διακηρύσσοντας: «Εάν τις προσκυνή το θηρίο και την εικόνα αυτού, και λαμβάνη το χάραγμά του επί του μετώπου αυτού ή επί της χειρός αυτού, και αυτός θέλει πίει εκ του οίνου της οργής του Θεού, του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της αγανακτήσεως Αυτού». «Εδώ είναι οι τηρούντες τας εντολάς του Θεού και την πίστιν του Ιησού». Σε έντονη αντίθεση προς τον κόσμο στέκεται η μικρή εκείνη ομάδα, η οποία δεν θα παρεκκλίνη από την αφοσίωσή της προς τον Θεό. Αυτοί είναι εκείνοι περί των οποίων ο Ησαΐας ομιλεί ως επισκευάζοντες το ρήγμα που είχε γίνει στον νόμο του Θεού, εκείνοι που ανοικοδομούν τα αρχαία ερείπια, που ανυψώνουν τα θεμέλια πολλών γενεών.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> Η πλέον επίσημη προειδοποίηση και η πλέον φοβερή απειλή που απευθύνθηκαν ποτέ προς τους θνητούς είναι εκείνη που περιέχεται στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Η αμαρτία που επισύρει την οργή του Θεού αμιγή από έλεος πρέπει να είναι υψίστως αποτρόπαιου χαρακτήρα. Πρόκειται ο κόσμος να αφεθεί στο σκότος ως προς τη φύση αυτής της αμαρτίας;—Βεβαιότατα όχι. Ο Θεός δεν μεταχειρίζεται έτσι τα πλάσματά Του. Η οργή Του ουδέποτε εκδηλώνεται εναντίον αμαρτιών που διαπράττονται εν αγνοία. Προτού οι κρίσεις Του επέλθουν επί της γης, το φως σχετικά με αυτή την αμαρτία πρέπει να παρουσιαστεί στον κόσμο, ώστε ο άνθρωπος να γνωρίζει γιατί πρόκειται να επιβληθούν αυτές οι κρίσεις και να έχει ευκαιρία να διαφύγει.

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> «Το μήνυμα που περιέχει αυτή την προειδοποίηση είναι το τελευταίο που θα κηρυχθεί πριν από την αποκάλυψη του Υιού του ανθρώπου. Τα σημεία που ο Ίδιος έχει δώσει διακηρύττουν ότι η έλευσή Του είναι πλησίον. Επί σχεδόν σαράντα έτη το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ηχεί. Στην έκβαση της μεγάλης διαμάχης αναδεικνύονται δύο παρατάξεις: εκείνοι που “προσκυνούν το θηρίον και την εικόνα αυτού” και λαμβάνουν το χάραγμά του, και εκείνοι που λαμβάνουν “τη σφραγίδα του ζώντος Θεού”, έχοντας το όνομα του Πατρός γραμμένο επί των μετώπων τους. Αυτό δεν είναι ορατό σημάδι. Έχει έλθει ο καιρός κατά τον οποίο όλοι όσοι ενδιαφέρονται για τη σωτηρία της ψυχής τους πρέπει με earnestness και σοβαρότητα να ερευνήσουν: Τι είναι η σφραγίδα του Θεού; και τι είναι το χάραγμα του θηρίου; Πώς μπορούμε να αποφύγουμε να το λάβουμε;»

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> Η σφραγίδα του Θεού, το γνώρισμα ή σημείο της εξουσίας Του, βρίσκεται στην τέταρτη εντολή. Αυτή είναι η μόνη διάταξη του Δεκαλόγου που υποδεικνύει τον Θεό ως τον Δημιουργό των ουρανών και της γης και διακρίνει σαφώς τον αληθινό Θεό από όλους τους ψευδείς θεούς. Σε όλες τις Γραφές, το γεγονός της δημιουργικής δυνάμεως του Θεού προβάλλεται ως απόδειξη ότι Αυτός είναι υπεράνω όλων των εθνικών θεοτήτων.

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> «Το Σάββατο που επιτάσσεται από την τέταρτη εντολή θεσπίστηκε για να διατηρεί τη μνήμη του έργου της δημιουργίας, ώστε να κατευθύνεται διαρκώς η διάνοια των ανθρώπων προς τον αληθινό και ζώντα Θεό. Αν το Σάββατο τηρούνταν πάντοτε, δεν θα υπήρχε ποτέ ούτε ειδωλολάτρης, ούτε άθεος, ούτε άπιστος. Η ιερή τήρηση της αγίας ημέρας του Θεού θα είχε οδηγήσει τη διάνοια των ανθρώπων προς τον Δημιουργό τους. Τα πράγματα της φύσεως θα Τον έφερναν στη μνήμη τους, και θα μαρτυρούσαν για τη δύναμή Του και την αγάπη Του. Το Σάββατο της τέταρτης εντολής είναι η σφραγίδα του ζώντος Θεού. Δείχνει προς τον Θεό ως τον Δημιουργό και είναι το σημείο της δικαίας εξουσίας Του επάνω στα όντα που Αυτός έχει δημιουργήσει.»

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> «Τι, λοιπόν, είναι το χάραγμα του θηρίου, αν δεν είναι το νόθο σάββατο το οποίο ο κόσμος έχει αποδεχθεί στη θέση του αληθινού;»

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> «Η προφητική δήλωση ότι ο Παπισμός επρόκειτο να υψώσει τον εαυτό του υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβαστού, έχει εκπληρωθεί με εντυπωσιακό τρόπο με την αλλαγή του Σαββάτου από την έβδομη στην πρώτη ημέρα της εβδομάδος. Όπου το παπικό σάββατο τιμάται κατά προτίμηση έναντι του Σαββάτου του Θεού, εκεί ο άνθρωπος της αμαρτίας υψώνεται υπεράνω του Δημιουργού του ουρανού και της γης.»

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> «Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι ο Χριστός άλλαξε το Σάββατο αντιφάσκουν ευθέως προς τα ίδια Του τα λόγια. Στην επί του Όρους Ομιλία Του διακήρυξε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω. Διότι αληθώς σας λέγω, έως ότου παρέλθουν ο ουρανός και η γη, ούτε ένα ιώτα ούτε μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμον, έως ότου εκπληρωθούν όλα. Όστις, λοιπόν, παραβεί μία των ελαχίστων τούτων εντολών και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομασθεί εν τη βασιλεία των ουρανών· όστις όμως πράξει και διδάξει αυτάς, αυτός θα ονομασθεί μέγας εν τη βασιλεία των ουρανών.”»

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Οι Ρωμαιοκαθολικοί αναγνωρίζουν ότι η μεταβολή του Σαββάτου έγινε από την εκκλησία τους, και επικαλούνται αυτήν ακριβώς τη μεταβολή ως απόδειξη της υπέρτατης εξουσίας αυτής της εκκλησίας. Διακηρύσσουν ότι, τηρώντας ως Σάββατο την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, οι Προτεστάντες αναγνωρίζουν τη δύναμή της να νομοθετεί στα θεία πράγματα. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν έχει παραιτηθεί από την αξίωσή της περί αλαθήτου, και όταν ο κόσμος και οι Προτεσταντικές εκκλησίες αποδέχονται το νόθο σάββατο της δικής της επινόησης, κατ’ ουσίαν αναγνωρίζουν την αξίωσή της. Μπορεί να επικαλούνται την αυθεντία των αποστόλων και των πατέρων προς υπεράσπιση αυτής της μεταβολής, αλλά το σφάλμα του συλλογισμού τους διακρίνεται εύκολα. Ο παπιστής είναι αρκετά οξυδερκής ώστε να βλέπει ότι οι Προτεστάντες εξαπατούν τους εαυτούς τους, κλείνοντας εκουσίως τα μάτια τους στα πραγματικά δεδομένα της υποθέσεως. Καθώς ο θεσμός της Κυριακής κερδίζει εύνοια, εκείνος χαίρεται, αισθανόμενος βέβαιος ότι τελικώς θα φέρει ολόκληρο τον Προτεσταντικό κόσμο υπό τη σημαία της Ρώμης.» Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles