Article

# The Book of Daniel - Number Thirty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα

The Hour of Fear

Η Ώρα του Φόβου

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Belshazzar’s fear of the mysterious handwriting addresses not only his death and the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the point in prophetic history when fear takes hold of the kings of the earth. Their fear is produced by the “east wind” of Islam. Their fear is as a woman in travail, thus identifying a progressively increasing pain, which comes with more and more rapidity. The fear begins at the “hour” of Belshazzar’s feast, though it initially arrived on September 11, 2001. From then onward the winds begin to slip through the hands of the four angels who are holding them during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The lamentation for Tyrus that Ezekiel identifies, defines Tyrus by asking the prophetic question, “What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea?”

Ο φόβος του Βαλτάσαρ μπροστά στη μυστηριώδη γραφή δεν αφορά μόνο τον θάνατό του και το τέλος της έκτης βασιλείας της προφητείας της Αγίας Γραφής, αλλά και το σημείο της προφητικής ιστορίας κατά το οποίο ο φόβος καταλαμβάνει τους βασιλείς της γης. Ο φόβος τους προκαλείται από τον «ανατολικό άνεμο» του Ισλάμ. Ο φόβος τους είναι ως γυνή ωδίνουσα, υποδεικνύοντας έτσι έναν προοδευτικώς αυξανόμενο πόνο, ο οποίος έρχεται με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα. Ο φόβος αρχίζει κατά την «ώρα» του συμποσίου του Βαλτάσαρ, μολονότι αρχικώς είχε εμφανισθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Από τότε και έπειτα οι άνεμοι αρχίζουν να διαφεύγουν μέσα από τα χέρια των τεσσάρων αγγέλων που τους συγκρατούν κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Ο θρήνος για την Τύρο, τον οποίο προσδιορίζει ο Ιεζεκιήλ, ορίζει την Τύρο θέτοντας το προφητικό ερώτημα: «Ποία πόλις είναι ως η Τύρος, ως η κατεστραμμένη εν μέσω της θαλάσσης;»

> The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. The suburbs shall shake at the sound of the cry of thy pilots. And all that handle the oar, the mariners, and all the pilots of the sea, shall come down from their ships, they shall stand upon the land; And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:25–36.

> Τὰ πλοῖα τῆς Θαρσείς ἔψαλλον περὶ σοῦ ἐν τῇ ἀγορᾷ σου· καὶ ἐπληρώθης, καὶ ἐδοξάσθης σφόδρα ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν. Οἱ κωπηλάται σου σὲ ἔφεραν εἰς ὕδατα πολλά· ὁ ἄνεμος ὁ ἀνατολικὸς σὲ συνέτριψεν ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν. Ὁ πλοῦτός σου, καὶ αἱ ἀγοραί σου, τὸ ἐμπόριόν σου, οἱ ναῦταί σου, καὶ οἱ κυβερνῆταί σου, οἱ ἀλειφαταί σου, καὶ οἱ πραγματευόμενοι τὸ ἐμπόριόν σου, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ πολέμου σου οἱ ἐν σοί, καὶ πᾶσα ἡ συναγωγή σου ἡ ἐν μέσῳ σου, πεσοῦνται εἰς μέσον τῶν θαλασσῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς πτώσεώς σου. Αἱ περιοχαὶ θέλουσι σεισθῆ ἀπὸ τὴν φωνὴν τῆς κραυγῆς τῶν κυβερνητῶν σου. Καὶ πάντες οἱ χειριζόμενοι τὴν κώπην, οἱ ναῦται, καὶ πάντες οἱ κυβερνῆται τῆς θαλάσσης, θέλουσι καταβῆ ἀπὸ τῶν πλοίων αὐτῶν, θέλουσι σταθῆ ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ θέλουσιν ἀκουσθῆ τὴν φωνὴν αὐτῶν ἐναντίον σου, καὶ θέλουσι κράξει πικρῶς, καὶ θέλουσι ῥίψει χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, θέλουσι κυλισθῆ ἐν τῇ σποδῷ· καὶ θέλουσιν ἐκξυρίσει ἑαυτοὺς τελείως διὰ σέ, καὶ θέλουσι ζωσθῆ σάκκους, καὶ θέλουσι κλαύσει διὰ σὲ ἐν πικρίᾳ καρδίας καὶ ἐν πικρῷ θρήνῳ. Καὶ ἐν τῷ θρήνῳ αὐτῶν θέλουσιν ἀναλάβει θρῆνον διὰ σέ, καὶ θέλουσι θρηνήσει ἐπὶ σέ, λέγοντες· Ποία πόλις ὁμοία πρὸς τὴν Τύρον, ὡς ἡ ἠφανισμένη ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης; Ὅτε τὰ ἐμπορεύματά σου ἐξήρχοντο ἐκ τῶν θαλασσῶν, ἐχόρταζες λαοὺς πολλούς· ἐπλούτιζες τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς ἐκ τοῦ πλήθους τοῦ πλούτου σου καὶ τοῦ ἐμπορίου σου. Ἐν τῷ καιρῷ καθ’ ὃν συντριβήσῃ ὑπὸ τῶν θαλασσῶν ἐν τοῖς βάθεσι τῶν ὑδάτων, τὸ ἐμπόριόν σου καὶ πᾶσα ἡ συναγωγή σου ἡ ἐν μέσῳ σου θέλουσι πέσει. Πάντες οἱ κάτοικοι τῶν νήσων θέλουσιν ἐκπλαγῆ διὰ σέ, καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν θέλουσι φοβηθῆ σφόδρα, θέλουσι ταραχθῆ κατὰ τὸ πρόσωπον αὐτῶν. Οἱ ἔμποροι μεταξὺ τῶν λαῶν θέλουσι συρίξει ἐπὶ σέ· θέλεις γίνεσθαι φρίκη, καὶ δὲν θέλεις ὑπάρχει πλέον εἰς τὸν αἰῶνα. Ἰεζεκιὴλ 27:25–36.

Tyrus is the city, or kingdom that the merchants of the earth cry bitterly over, and then ask, “what city is like Tyrus?” They do so in the “time,” when the city is broken in the sea. In Revelation chapter eighteen, the whore of Tyre, who is the whore of Rome, who has committed fornication with the kings of the earth and is identified as that great city whose judgment comes in one hour, and in one day. She is the city that raises the prophetic question from the wailing kings and merchants.

Ἡ Τύρος εἶναι ἡ πόλις, ἢ βασιλεία, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θρηνοῦν πικρῶς, καὶ κατόπιν ἐρωτοῦν· «ποία πόλις εἶναι ὁμοία με τὴν Τύρον;» Τοῦτο πράττουν ἐν τῷ «καιρῷ» ὅτε ἡ πόλις συντρίβεται ἐν τῇ θαλάσσῃ. Στὸ δέκατο ὄγδοο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἡ πόρνη τῆς Τύρου, ἥτις εἶναι ἡ πόρνη τῆς Ῥώμης, ἥτις ἐπόρνευσε μετὰ τῶν βασιλέων τῆς γῆς καὶ προσδιορίζεται ὡς ἐκείνη ἡ μεγάλη πόλις, τῆς ὁποίας ἡ κρίσις ἔρχεται ἐν μιᾷ ὥρᾳ καὶ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ. Αὕτη εἶναι ἡ πόλις ἡ ὁποία ἐγείρει τὸ προφητικὸ ἐρώτημα ἀπὸ τοὺς θρηνοῦντας βασιλεῖς καὶ ἐμπόρους.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more: The merchandise of gold, and silver, and precious stones, and of pearls, and fine linen, and purple, and silk, and scarlet, and all thyine wood, and all manner vessels of ivory, and all manner vessels of most precious wood, and of brass, and iron, and marble, And cinnamon, and odours, and ointments, and frankincense, and wine, and oil, and fine flour, and wheat, and beasts, and sheep, and horses, and chariots, and slaves, and souls of men. And the fruits that thy soul lusted after are departed from thee, and all things which were dainty and goodly are departed from thee, and thou shalt find them no more at all. The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:8–19.

> Διὰ τοῦτο, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ θὰ ἔλθουν αἱ πληγαὶ αὐτῆς, θάνατος καὶ πένθος καὶ λιμός· καὶ θὰ κατακαῇ ὁλοτελῶς ἐν πυρί· διότι δυνατὸς εἶναι ὁ Κύριος ὁ Θεός, ὁ κρίνων αὐτήν. Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἵτινες ἐπόρνευσαν καὶ ἔζησαν ἐν τρυφῇ μετ’ αὐτῆς, θὰ θρηνήσουν δι’ αὐτήν καὶ θὰ κόψουν δι’ αὐτήν, ὅταν ἴδουν τὸν καπνὸν τῆς πυρπολήσεως αὐτῆς, ἱστάμενοι μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά! διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θὰ κλαύσουν καὶ θὰ πενθήσουν δι’ αὐτήν· διότι οὐδεὶς ἀγοράζει πλέον τὸ ἐμπόρευμα αὐτῶν· ἐμπόρευμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθων πολυτίμων καὶ μαργαριτῶν, καὶ βύσσου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον, καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον, καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου πολυτιμοτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, καὶ κιννάμωμον καὶ ἀρώματα καὶ μύρα καὶ λίβανον, καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον, καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππους καὶ ἁμάξας, καὶ δούλους, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. Καὶ οἱ καρποὶ τοὺς ὁποίους ἐπεθύμησεν ἡ ψυχή σου ἀπῆλθαν ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ ἐκλεκτὰ καὶ λαμπρὰ ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ δὲν θὰ τὰ εὑρίσκῃς πλέον οὐδόλως. Οἱ ἔμποροι τούτων, οἵτινες ἐπλούτησαν ἀπ’ αὐτῆς, θὰ σταθοῦν μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, καὶ λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ ἐνδεδυμένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεκοσμημένη μετὰ χρυσοῦ καὶ λίθων πολυτίμων καὶ μαργαριτῶν! Διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἠφανίσθη τοσοῦτος πλοῦτος. Καὶ πᾶς κυβερνήτης πλοίου, καὶ πᾶς ὁ ὅμιλος ἐπὶ τῶν πλοίων, καὶ ναῦται, καὶ ὅσοι ἐργάζονται τὴν θάλασσαν, ἐστάθησαν μακρόθεν, καὶ ἔκραζον ὅταν ἔβλεπον τὸν καπνὸν τῆς πυρπολήσεως αὐτῆς, λέγοντες· Ποία πόλις εἶναι ὁμοία μὲ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην; Καὶ ἔβαλαν χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς πολυτελείας αὐτῆς! διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη. Ἀποκάλυψις 18:8–19.

The unsealing of the Revelation of Jesus Christ includes the message of the Midnight Cry. That message is the second prophecy of Ezekiel thirty-seven that brings the dead dry bones that have laid in the streets for three and a half days to life as a mighty army. That message is the message that includes the truth that it is Islam that the Lord employs to bring executive judgment upon the United States for Sunday enforcement. That judgment arrives in the “hour” of the great earthquake, which is also the “hour” that the handwriting came upon Belshazzar’s wall. The handwriting produced the fear, that is represented as taking hold of all the kings and merchants when the economic structure of planet earth is taken down by the “east wind” of Islam, who have secretly slipped into Belshazzar’s kingdom, through the neglected lower “wall” to the south.

Η αποσφράγιση της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού περιλαμβάνει το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής. Το μήνυμα εκείνο είναι η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, η οποία επαναφέρει στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα τα νεκρά ξηρά οστά που κείτονταν στις οδούς επί τρεισήμισι ημέρες. Το μήνυμα εκείνο είναι το μήνυμα που περιλαμβάνει την αλήθεια ότι το Ισλάμ είναι εκείνο το οποίο ο Κύριος χρησιμοποιεί για να επιφέρει εκτελεστική κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της επιβολής της Κυριακής. Η κρίση εκείνη καταφθάνει κατά την «ώρα» του μεγάλου σεισμού, η οποία είναι επίσης η «ώρα» κατά την οποία η γραφή εμφανίσθηκε επί του τοίχου του Βαλτάσαρ. Η γραφή προκάλεσε τον φόβο, ο οποίος παριστάνεται ως κυριεύων πάντας τους βασιλείς και τους εμπόρους, όταν η οικονομική δομή του πλανήτη γη καταλύεται από τον «ανατολικό άνεμο» του Ισλάμ, οι οποίοι έχουν παρεισφρήσει κρυφίως στο βασίλειο του Βαλτάσαρ, διά του παραμελημένου κατωτέρου «τείχους» προς νότον.

The “city” or kingdom that the kings and merchants lament of and ask, “what city is like unto this great city” is the kingdom of the whore of Tyre, who is then singing her songs and committing fornication with those very kings. All the prophets speak of the end of the world and they agree with one another, so Ezekiel’s merchants are the same merchants in Revelation chapter eighteen. Three times in Revelation chapter eighteen they lament “alas, alas,” as the great city and the financial structure of planet earth is taken down. The Greek word translated as “alas,” in the passage, is the very same word that is translated three times in Revelation chapter eight, and verse thirteen, which is there translated with a different English word.

Η «πόλη» ή βασιλεία, για την οποία θρηνούν οι βασιλείς και οι έμποροι και λέγουν: «ποία πόλις είναι ομοία με αυτήν τη μεγάλη πόλη;», είναι η βασιλεία της πόρνης της Τύρου, η οποία τότε άδει τα άσματά της και πορνεύει με αυτούς ακριβώς τους βασιλείς. Όλοι οι προφήτες ομιλούν περί του τέλους του κόσμου και συμφωνούν μεταξύ τους, ώστε οι έμποροι του Ιεζεκιήλ είναι οι ίδιοι έμποροι της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο δεκαοκτώ. Τρεις φορές, στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, θρηνούν λέγοντας «ουαί, ουαί», καθώς η μεγάλη πόλη και η χρηματοοικονομική δομή του πλανήτη γη καταρρίπτονται. Η ελληνική λέξη που αποδίδεται ως «ουαί» στο χωρίο αυτό είναι ακριβώς η ίδια λέξη που αποδίδεται τρεις φορές στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο οκτώ και εδάφιο δεκατρία, όπου εκεί μεταφράζεται με διαφορετική αγγλική λέξη.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Και είδα, και άκουσα έναν άγγελο να πετά στο μεσουράνημα, λέγοντας με δυνατή φωνή: Ουαί, ουαί, ουαί στους κατοίκους της γης, εξαιτίας των υπολοίπων ήχων της σάλπιγγας των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν! Αποκάλυψη 8:13.

The kings and merchants are lamenting the destruction of the world’s economy with the words, “alas, alas,” meaning “woe, woe,” and the “Woe” is a symbol of Islam. The fear that takes hold of Belshazzar and his lords when the handwriting appears on the wall, is the fear produced when the economic structure of planet earth is destroyed by ongoing attacks from Islam, which God employs as His providential tool to bring about His executive judgment upon those who drink the wine of Babylon, that is Sunday enforcement. This truth is the theme of the Isaiah twenty-three “burden” of the whore of “Tyre.”

Οι βασιλεῖς καὶ οἱ ἔμποροι θρηνοῦν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς οἰκονομίας τοῦ κόσμου μὲ τὰ λόγια «ἀλί, ἀλί», ποὺ σημαίνει «οὐαί, οὐαί», καὶ τὸ «Οὐαί» εἶναι σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ. Ὁ φόβος ποὺ κυριεύει τὸν Βαλτάσαρ καὶ τοὺς ἄρχοντές του ὅταν ἡ γραφὴ ἐμφανίζεται ἐπάνω στὸν τοῖχο, εἶναι ὁ φόβος ποὺ προκαλεῖται ὅταν ἡ οἰκονομικὴ δομὴ τοῦ πλανήτη γῆ καταστρέφεται ἀπὸ συνεχιζόμενες ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ ὡς τὸ προνοιακὸ Του ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ἐπιφέρει τὴν ἐκτελεστικὴ Του κρίση ἐπάνω σὲ ἐκείνους ποὺ πίνουν τὸν οἶνον τῆς Βαβυλῶνος, δηλαδὴ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Κυριακῆς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἀποτελεῖ τὸ θέμα τοῦ «φορτίου» τοῦ Ἠσαΐα εἴκοσι τρία περὶ τῆς πόρνης «Τύρου».

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> Προφητεία περί Τύρου. Θρηνείτε, πλοία της Θαρσείς· διότι ερημώθηκε, ώστε δεν υπάρχει οικία, ούτε είσοδος· από τη γη των Χεττιείμ απεκαλύφθη εις αυτούς. Σιωπάτε, κάτοικοι της νήσου· συ, την οποίαν επλούτισαν οι έμποροι της Σιδώνος, που διαβαίνουν την θάλασσαν. Και διά μέσου πολλών υδάτων ο σπόρος του Σηχώρ, ο θερισμός του ποταμού, είναι το εισόδημά της· και αυτή είναι αγορά εθνών. Εντράπητι, Σιδών· διότι η θάλασσα ελάλησε, το οχύρωμα της θαλάσσης, λέγουσα· Δεν ωδίνω, ούτε γεννώ τέκνα, ούτε ανατρέφω νέους, ούτε αναθρέφω παρθένους. Όπως κατά την αγγελίαν περί Αιγύπτου, ούτως θέλουσι καταληφθή από σφοδράν οδύνην κατά την αγγελίαν περί Τύρου. Διαβήτε εις Θαρσείς· θρηνείτε, κάτοικοι της νήσου. Είναι αυτή η εύθυμος πόλις σας, της οποίας η αρχαιότης είναι από αρχαιοτάτων ημερών; οι ίδιοι οι πόδες της θέλουσι φέρει αυτήν μακράν, διά να παροικήση. Τις εσχεδίασε τούτο κατά της Τύρου, της στεφανοφόρου πόλεως, της οποίας οι έμποροι είναι άρχοντες, της οποίας οι πραγματευταί είναι οι ένδοξοι της γης; Ο Κύριος των δυνάμεων το εβουλεύθη, διά να ατιμάση την υπερηφάνειαν πάσης δόξης και να καταστήση καταφρονημένους πάντας τους ενδόξους της γης. Διέλθε την γην σου ως ποταμός, θύγατερ της Θαρσείς· δεν υπάρχει πλέον ισχύς. Εξέτεινε την χείρα αυτού επί την θάλασσαν, εσάλευσε τα βασίλεια· ο Κύριος έδωσε πρόσταγμα κατά της εμπορικής πόλεως, διά να καταστρέψη τα οχυρώματα αυτής. Και είπε· Δεν θέλεις πλέον ευφραίνεσθαι, συ η καταθλιβομένη παρθένος, θύγατερ της Σιδώνος· σήκω, διάβα εις Χεττιείμ· και εκεί ακόμη δεν θέλεις έχει ανάπαυσιν. Ιδού η γη των Χαλδαίων· ο λαός ούτος δεν υπήρχε, εωσότου ο Ασσύριος ίδρυσεν αυτήν διά τους κατοικούντας εν τη ερήμω· έστησαν τους πύργους αυτής, ανήγειραν τα ανάκτορα αυτής· και αυτός έφερεν αυτήν εις ερείπωσιν. Θρηνείτε, πλοία της Θαρσείς· διότι η ισχύς σας ερημώθηκε. Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ότι η Τύρος θέλει λησμονηθή εβδομήκοντα έτη, κατά τας ημέρας ενός βασιλέως· μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών η Τύρος θέλει άδει ως πόρνη. Λάβε κιθάραν, περιέρχου την πόλιν, συ πόρνη λησμονημένη· παίξε γλυκέως, άσον πολλά άσματα, διά να σε ενθυμηθούν. Και θέλει συμβή μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών, ότι ο Κύριος θέλει επισκεφθή την Τύρον, και αυτή θέλει επιστρέψει εις το μίσθωμά της και θέλει πορνεύσει με όλα τα βασίλεια του κόσμου επί προσώπου της γης. Και το εμπόριον αυτής και το μίσθωμά της θέλουσιν είσθαι αγιότης εις τον Κύριον· δεν θέλουσι θησαυρισθή ουδέ αποταμιευθή· διότι το εμπόριον αυτής θέλει είσθαι διά τους κατοικούντας ενώπιον του Κυρίου, διά να τρώγωσιν εν αφθονία και διά ιματισμόν διαρκή. Ησαΐας 23:1–18.

The seventy years, which is as “the days of one king”, is represented by the kingdom of Babylon, for a king is a kingdom, and literal Babylon reigned for seventy years. The seventy years of literal Babylon ended in the “hour” the handwriting appeared upon the walls of Belshazzar’s banquet hall. That very night he was slain, by the power that came through the “wall” unnoticed, for he was having a party drinking the wine of Babylon, while Nebuchadnezzar’s orchestra was playing the music, and the whore of Tyre sang the sweet melody, and apostate Israel danced and bowed.

Τα εβδομήντα έτη, τα οποία είναι ως «αι ημέραι ενός βασιλέως», παριστώνται διά της βασιλείας της Βαβυλώνος· διότι ο βασιλεύς είναι βασιλεία, και η κυριολεκτική Βαβυλών εβασίλευσεν επί εβδομήκοντα έτη. Τα εβδομήντα έτη της κυριολεκτικής Βαβυλώνος έληξαν κατά την «ώραν» καθ’ ην η επιγραφή εφάνη επί των τοίχων της αιθούσης του συμποσίου του Βαλτάσαρ. Αυτήν ακριβώς την νύκτα εφονεύθη, υπό της δυνάμεως η οποία εισήλθε διά του «τοίχου» απαρατήρητος· διότι εώρταζε πίνοντας τον οίνον της Βαβυλώνος, ενώ η ορχήστρα του Ναβουχοδονόσορος έπαιζε την μουσικήν, και η πόρνη της Τύρου έψαλλε την γλυκείαν μελωδίαν, και ο αποστάτης Ισραήλ εχόρευε και προσεκύνει.

Then fear took hold of all involved, for God had “taken counsel against Tyre” and had “purposed” “to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth.” God therefore “shook the kingdoms” with the “great earthquake” of that “hour,” for God had “given a commandment against the merchant” kingdom, “to destroy the strong holds thereof.” In the “hour” of fear for Belshazzar, the kings and the merchants began a search to understand the meaning of the fiery words on the wall. The death of Belshazzar is about to happen, but at that point, he is still alive. He therefore sought to understand the mysterious words and offered rewards to the wise men, if they could interpret the writing, but it could not be done, for the wise men of Babylon employ the methodology of biblical study that was a counterfeit of truth. The mysterious words are as the vision of a book that is sealed.

Τότε φόβος κατέλαβε όλους τους εμπλεκομένους, διότι ο Θεός είχε «βουλευθῇ κατὰ τῆς Τύρου» και είχε «προορίσει» «να μιάνει τὴν ὑπερηφανίαν πάσης δόξης, και να καταστήσει καταφρόνητους πάντας τοὺς ἐντίμους τῆς γῆς». Ο Θεός, λοιπόν, «ἐσάλευσε τὰ βασίλεια» με τον «μέγαν σεισμόν» ἐκείνης τῆς «ὥρας», διότι ο Θεός είχε «δώσει πρόσταγμα κατὰ τοῦ ἐμπορικοῦ» βασιλείου, «να καταστρέψῃ τὰ ὀχυρώματα αὐτοῦ». Κατά την «ὥρα» τοῦ φόβου για τον Βαλτάσαρ, οι βασιλεῖς και οι ἔμποροι άρχισαν να ἐρευνοῦν, για να κατανοήσουν το νόημα τῶν πυρίνων λέξεων ἐπάνω στον τοῖχο. Ὁ θάνατος τοῦ Βαλτάσαρ πρόκειται να συμβῇ, ἀλλὰ ἐκείνη τη στιγμή εἶναι ἀκόμη ζωντανός. Γι’ αὐτὸ ἐζήτησε να κατανοήσῃ τὰ μυστηριώδη λόγια και προσέφερε ἀμοιβὲς στους σοφούς, ἐὰν μποροῦσαν να ἑρμηνεύσουν τὴ γραφή, ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἠδυνήθη να γίνῃ, διότι οἱ σοφοὶ τῆς Βαβυλῶνος χρησιμοποιούν τὴ μεθοδολογία τῆς βιβλικῆς μελέτης, ἡ ὁποία ἦταν παραχάραξη τῆς ἀληθείας. Τὰ μυστηριώδη λόγια εἶναι ὡς ὅρασις βιβλίου ἐσφραγισμένου.

> Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Now the queen by reason of the words of the king and his lords came into the banquet house: and the queen spake and said, O king, live forever: let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed: There is a man in thy kingdom, in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; Forasmuch as an excellent spirit, and knowledge, and understanding, interpreting of dreams, and showing of hard sentences, and dissolving of doubts, were found in the same Daniel, whom the king named Belteshazzar: now let Daniel be called, and he will show the interpretation. Then was Daniel brought in before the king. And the king spake and said unto Daniel, Art thou that Daniel, which art of the children of the captivity of Judah, whom the king my father brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee. And now the wise men, the astrologers, have been brought in before me, that they should read this writing, and make known unto me the interpretation thereof: but they could not show the interpretation of the thing: And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:8–16.

> Τότε εισήλθαν πάντες οι σοφοί του βασιλέως· αλλά δεν ηδυνήθησαν να αναγνώσουν την γραφήν, ούτε να φανερώσουν εις τον βασιλέα την ερμηνείαν αυτής. Τότε ο βασιλεύς Βαλτάσαρ εταράχθη σφόδρα, και η όψις αυτού ηλλοιώθη εν αυτώ, και οι μεγιστάνες αυτού εξεπλάγησαν. Η δε βασίλισσα, εξ αφορμής των λόγων του βασιλέως και των μεγιστάνων αυτού, εισήλθεν εις τον οίκον του συμποσίου· και η βασίλισσα ελάλησε και είπε· Βασιλεύ, ζήθι εις τον αιώνα· ας μη σε ταράττωσιν οι λογισμοί σου, και ας μη αλλοιούται η όψις σου· υπάρχει άνθρωπος εν τη βασιλεία σου, εν τω οποίω είναι πνεύμα αγίων θεών· και εν ταις ημέραις του πατρός σου φως και σύνεσις και σοφία, ως η σοφία των θεών, ευρέθησαν εν αυτώ· τον οποίον ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ ο πατήρ σου, ο βασιλεύς, λέγω, ο πατήρ σου, κατέστησε αρχηγόν των μάγων, αστρολόγων, Χαλδαίων και μάντεων· επειδή πνεύμα εξαίρετον, και γνώσις, και σύνεσις, ερμηνεία ενυπνίων, και εξήγησις αινιγμάτων, και λύσις αποριών, ευρέθησαν εις αυτόν τον Δανιήλ, τον οποίον ο βασιλεύς ωνόμασε Βαλτασάσαρ· τώρα λοιπόν ας προσκληθή ο Δανιήλ, και αυτός θέλει φανερώσει την ερμηνείαν. Τότε ο Δανιήλ εισήχθη ενώπιον του βασιλέως. Και ο βασιλεύς ελάλησε και είπε προς τον Δανιήλ· Συ είσαι εκείνος ο Δανιήλ, όστις είσαι εκ των υιών της αιχμαλωσίας του Ιούδα, τον οποίον ο βασιλεύς ο πατήρ μου έφερεν εκ της Ιουδαίας; Ήκουσα δε περί σου, ότι πνεύμα θεών είναι εν σοι, και ότι φως και σύνεσις και σοφία εξαίρετος ευρέθησαν εν σοι. Και τώρα οι σοφοί, οι αστρολόγοι, εισήχθησαν ενώπιόν μου, διά να αναγνώσωσι την γραφήν ταύτην και να μου φανερώσωσι την ερμηνείαν αυτής· αλλ’ δεν ηδυνήθησαν να δείξωσι την ερμηνείαν του πράγματος. Εγώ όμως ήκουσα περί σου, ότι δύνασαι να δώσεις ερμηνείας και να λύεις απορίας· τώρα λοιπόν, εάν δυνηθής να αναγνώσεις την γραφήν και να μου φανερώσεις την ερμηνείαν αυτής, θέλεις ενδυθή πορφύραν, και χρυσή άλυσος θέλει τεθή περί τον τράχηλόν σου, και θέλεις είσθαι ο τρίτος άρχων εν τη βασιλεία. Δανιήλ 5:8–16.

The queen in the palace was not Belshazzar’s wife, but the queen of his grandfather, and she knew who could read the writing on the wall. There was a church (for a woman is a church prophetically), in the kingdom that knew who could understand the secrets of God.

Η βασίλισσα στο παλάτι δεν ήταν η σύζυγος του Βαλτάσαρ, αλλά η βασίλισσα του παππού του, και γνώριζε ποιος μπορούσε να διαβάσει τη γραφή στον τοίχο. Υπήρχε μια εκκλησία (διότι μια γυναίκα είναι, προφητικώς, εκκλησία) μέσα στο βασίλειο, η οποία γνώριζε ποιος μπορούσε να κατανοήσει τα μυστήρια του Θεού.

> “There was in the palace a woman who was wiser than them all,—the queen of Belshazzar’s grandfather. In this emergency she addressed the king in language that sent a ray of light into the darkness. ‘O king, live forever,’ she said, ‘let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed. There is a man in thy kingdom in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar, thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; …now let Daniel be called, and he will show the interpretation.’

> «Υπήρχε στο ανάκτορο μία γυναίκα σοφότερη από όλους αυτούς,—η βασίλισσα, η γιαγιά του Βαλτάσαρ. Μέσα σε αυτή την κρίσιμη περίσταση απηύθυνε προς τον βασιλιά λόγια που έστειλαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι. “Βασιλεύ, ζήθι εις τον αιώνα,” είπε, “ας μη σε ταράσσουν οι σκέψεις σου, μήτε ας αλλοιωθεί η όψη σου. Υπάρχει άνθρωπος εν τη βασιλεία σου, εν τω οποίω είναι το πνεύμα των αγίων θεών· και εν ταις ημέραις του πατρός σου ευρέθη εν αυτώ φως και σύνεσις και σοφία, ως η σοφία των θεών· και ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσορ, ο πατήρ σου, ο βασιλεύς, λέγω, ο πατήρ σου, τον κατέστησε αρχηγόν των μάγων, αστρολόγων, Χαλδαίων και μάντεων· …τώρα λοιπόν ας κληθεί ο Δανιήλ, και αυτός θα φανερώσει την ερμηνεία.”»

> “‘Then was Daniel brought in before the king.’ Making an effort to brace himself and to show his authority, Belshazzar said, ‘Art thou that Daniel which art of the children of the captivity of Judah, which the king, my father, brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee…. Now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom.’

> «Τότε ἐφέρθη ὁ Δανιὴλ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.» Καταβάλλοντας προσπάθεια νὰ ἐγκρατευθῇ καὶ νὰ ἐπιδείξῃ τὴν ἐξουσίαν του, ὁ Βαλτάσαρ εἶπεν: «Σὺ εἶσαι ἐκεῖνος ὁ Δανιήλ, ὁ ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς, ὁ πατήρ μου, ἔφερεν ἐκ τῆς Ἰουδαίας; Καὶ ἤκουσα περὶ σοῦ ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν θεῶν εἶναι ἐν σοὶ, καὶ ὅτι φῶς καὶ σύνεσις καὶ ἐξαίρετος σοφία εὑρίσκονται ἐν σοὶ…. Τώρα, ἐὰν δύνασαι νὰ ἀναγνώσῃς τὴν γραφήν καὶ νὰ μοι γνωστοποιήσῃς τὴν ἐρμηνείαν αὐτῆς, θὰ ἐνδυθῇς πορφύραν, καὶ χρυσῆ ἅλυσις θὰ τεθῇ περὶ τὸν τράχηλόν σου, καὶ θὰ εἶσαι ὁ τρίτος ἄρχων ἐν τῷ βασιλείῳ.»

> “Daniel was not awed by the king’s appearance, nor confused or intimidated by his words. ‘Let thy gifts be to thyself,’ he answered, ‘and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation. O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour…. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him…. And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this, but hast lifted up thyself against the God of heaven; and they have brought the vessels of His house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk in them, and thou hast praised the gods of silver and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know; and the God in whose hand thy breath is, and whose all thy ways, hast thou not glorified.’

> «Ο Δανιήλ δεν κατελήφθη από δέος ενώπιον της παρουσίας του βασιλέως, ούτε συγχύσθηκε ή εκφοβίσθηκε από τα λόγια του. “Τα δώρα σου ας είναι εις σεαυτόν”, απεκρίθη, “και τας αμοιβάς σου δος εις άλλον· πλην εγώ θέλω αναγνώσει την γραφήν προς τον βασιλέα και θέλω φανερώσει εις αυτόν την ερμηνείαν. Ω βασιλεύ, ο ύψιστος Θεός έδωκεν εις τον Ναβουχοδονόσορα τον πατέρα σου βασιλείαν και μεγαλωσύνην και δόξαν και τιμήν…. Αλλ’ όταν η καρδία αυτού υψώθη και το πνεύμα αυτού εσκληρύνθη εις υπερηφανίαν, κατεβιβάσθη από του βασιλικού αυτού θρόνου, και αφήρεσαν την δόξαν αυτού απ’ αυτού…. Και συ, ο υιός αυτού, Βαλτάσαρ, δεν εταπείνωσας την καρδίαν σου, καίτοι εγνώριζες πάντα ταύτα, αλλ’ επήρθης κατά του Θεού του ουρανού· και έφεραν έμπροσθέν σου τα σκεύη του οίκου Αυτού, και συ και οι μεγιστάνες σου, αι γυναίκες σου και αι παλλακαί σου, επίετε εν αυτοίς, και εδοξολόγησας τους θεούς τους αργυρούς και χρυσούς, τους χαλκούς, σιδηρούς, ξυλίνους και λιθίνους, οίτινες ούτε βλέπουσιν ούτε ακούουσιν ούτε γνωρίζουσι· και τον Θεόν, εις την χείρα του οποίου είναι η πνοή σου και του οποίου είναι πάσαι αι οδοί σου, δεν εδόξασας.”

> “‘This is the writing that was written, Mene, Mene, Tekel, Upharsin. This is the interpretation of the thing: Mene: God hath numbered thy kingdom and finished it. Tekel: Thou art weighed in the balances, and art found wanting. Peres: Thy kingdom is divided and given to the Medes and Persians.’

> «Αὕτη εἶναι ἡ γραφὴ ἡ γεγραμμένη· Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Οὐφαρσίν. Καὶ αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· Μενέ· Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴ βασιλεία σου καὶ ἔθεσε τέλος εἰς αὐτήν. Θεκέλ· Ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής. Περές· Ἡ βασιλεία σου διηρέθη καὶ ἐδόθη εἰς Μήδους καὶ Πέρσας.»

> “Daniel did not swerve from his duty. He held the king’s sin before him, showing him the lessons he might have learned but did not. Belshazzar had not heeded the events so significant to him. He had not read his grandfather’s history correctly. The responsibility of knowing truth had been laid upon him, but the practical lesson he might have learned and acted upon had not been taken to heart; and his course of action brought the sure result.

> «Ο Δανιήλ δεν παρεξέκλινε από το καθήκον του. Έθεσε ενώπιον του βασιλέως την αμαρτία του, δείχνοντάς του τα διδάγματα που θα μπορούσε να είχε αντλήσει, αλλά δεν τα είχε αντλήσει. Ο Βαλτάσαρ δεν είχε δώσει προσοχή στα γεγονότα που είχαν γι’ αυτόν τόσο μεγάλη σημασία. Δεν είχε διαβάσει ορθώς την ιστορία του πάππου του. Η ευθύνη της γνώσεως της αλήθειας είχε τεθεί επάνω του, αλλά το πρακτικό μάθημα, το οποίο θα μπορούσε να είχε μάθει και σύμφωνα με το οποίο να είχε ενεργήσει, δεν είχε εντυπωθεί στην καρδιά του· και η πορεία της ενεργείας του επέφερε το βέβαιο αποτέλεσμα.»

> “This was the last feast of boasting held by the Chaldean king; for He who bears long with man’s perversity had passed the irrevocable sentence. Belshazzar had greatly dishonoured the One who had exalted him as king, and his probation was taken from him. While the king and his nobles were at the height of their revelry, the Persians turned the Euphrates out of its channel, and marched into the unguarded city. As Belshazzar and his lords were drinking from the sacred vessels of Jehovah, and praising their gods of silver and gold, Cyrus and his soldiers stood under the walls of the palace. ‘In that night,’ the record says, ‘was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom.’” Bible Echo, May 2, 1898.

> «Αυτή ήταν η τελευταία πανήγυρη καυχήσεως που τελέσθηκε από τον Χαλδαίο βασιλιά· διότι Εκείνος που μακροθυμεί απέναντι στη διαστροφή του ανθρώπου είχε εκφέρει την αμετάκλητη απόφαση. Ο Βαλτάσαρ είχε βαρέως ατιμάσει Εκείνον που τον είχε υψώσει ως βασιλιά, και η περίοδος της δοκιμασίας του αφαιρέθηκε από αυτόν. Ενώ ο βασιλιάς και οι ευγενείς του βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της κραιπάλης τους, οι Πέρσες εξέτρεψαν τον Ευφράτη από την κοίτη του και εισήλθαν στην αφύλακτη πόλη. Καθώς ο Βαλτάσαρ και οι άρχοντές του έπιναν από τα ιερά σκεύη του Ιεχωβά και υμνούσαν τους θεούς τους από άργυρο και χρυσό, ο Κύρος και οι στρατιώτες του στέκονταν κάτω από τα τείχη του παλατιού. “Εκείνη τη νύχτα,” λέγει το υπόμνημα, “εθανατώθη ο Βαλτάσαρ, ο βασιλιάς των Χαλδαίων. Και ο Δαρείος ο Μήδος έλαβε τη βασιλεία.”» Bible Echo, 2 Μαΐου 1898.

In the midst of the crisis, the queen (a church), identified that there is a source that can identify the “Future for America”. Daniel once again stands in his lot to fulfill his purpose at the end of the days. The witness of the ensign given in the fiery furnace by Shadrach, Meshach and Abednego is now given by Daniel, as he adds to the line of truth that in the “hour” of the Sunday law crisis, those who represent the ensign will be brought before the state authorities to testify of the truth.

Εν μέσω της κρίσεως, η βασίλισσα (μία εκκλησία) αναγνώρισε ότι υπάρχει μία πηγή η οποία δύναται να προσδιορίσει το «Μέλλον για την Αμερική». Ο Δανιήλ, για μία ακόμη φορά, στέκεται στον κλήρο του για να εκπληρώσει τον σκοπό του στο τέλος των ημερών. Η μαρτυρία του σημείου, η οποία δόθηκε στην πύρινη κάμινο από τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ, δίδεται τώρα από τον Δανιήλ, καθώς προσθέτει στη γραμμή της αλήθειας ότι κατά την «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, εκείνοι που εκπροσωπούν το σημείο θα οδηγηθούν ενώπιον των κρατικών αρχών για να δώσουν μαρτυρία περί της αληθείας.

> “‘They will deliver you up to councils, … yea and before governors and kings shall ye be brought for My sake, for a testimony to them and to the Gentiles.’ Matthew 10:17, 18, R. V. Persecution will spread the light. The servants of Christ will be brought before the great men of the world, who, but for this, might never hear the gospel. The truth has been misrepresented to these men. They have listened to false charges concerning the faith of Christ’s disciples. Often their only means of learning its real character is the testimony of those who are brought to trial for their faith. Under examination these are required to answer, and their judges to listen to the testimony borne. God’s grace will be dispensed to His servants to meet the emergency. ‘It shall be given you,’ says Jesus, ‘in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you.’ As the Spirit of God illuminates the minds of His servants, the truth will be presented in its divine power and preciousness. Those who reject the truth will stand to accuse and oppress the disciples. But under loss and suffering, even unto death, the Lord’s children are to reveal the meekness of their divine Example. Thus will be seen the contrast between Satan’s agents and the representatives of Christ. The Saviour will be lifted up before the rulers and the people.” The Desire of Ages, 354.

> «Θα σας παραδώσουν σε συνέδρια, … και ακόμη ενώπιον ηγεμόνων και βασιλέων θα οδηγηθείτε εξαιτίας Μου, για μαρτυρία προς αυτούς και προς τα έθνη.» Κατά Ματθαίον 10:17, 18, R. V. Ο διωγμός θα διαδώσει το φως. Οι δούλοι του Χριστού θα οδηγηθούν ενώπιον των μεγάλων ανδρών του κόσμου, οι οποίοι, αν δεν συνέβαινε αυτό, ίσως να μην άκουγαν ποτέ το ευαγγέλιο. Η αλήθεια έχει διαστρεβλωθεί ενώπιον αυτών των ανθρώπων. Έχουν ακούσει ψευδείς κατηγορίες σχετικά με την πίστη των μαθητών του Χριστού. Συχνά το μόνο μέσο με το οποίο μπορούν να γνωρίσουν τον αληθινό της χαρακτήρα είναι η μαρτυρία εκείνων που οδηγούνται σε δίκη εξαιτίας της πίστεώς τους. Κατά την ανάκριση, αυτοί καλούνται να αποκριθούν, και οι κριτές τους να ακούσουν τη μαρτυρία που δίδεται. Η χάρη του Θεού θα χορηγηθεί στους δούλους Του, ώστε να ανταποκριθούν στην ανάγκη της περιστάσεως. «Θα σας δοθεί», λέγει ο Ιησούς, «εκείνη ακριβώς την ώρα τι να λαλήσετε· διότι δεν είστε εσείς που λαλείτε, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίο λαλεί εντός σας.» Καθώς το Πνεύμα του Θεού φωτίζει τις διάνοιες των δούλων Του, η αλήθεια θα παρουσιάζεται με τη θεία της δύναμη και την πολύτιμη αξία της. Εκείνοι που απορρίπτουν την αλήθεια θα σταθούν για να κατηγορήσουν και να καταθλίψουν τους μαθητές. Αλλά μέσα σε απώλεια και παθήματα, ακόμη και μέχρι θανάτου, τα τέκνα του Κυρίου πρόκειται να φανερώσουν την πραότητα του θείου τους Υποδείγματος. Έτσι θα καταστεί ορατή η αντίθεση μεταξύ των οργάνων του Σατανά και των εκπροσώπων του Χριστού. Ο Σωτήρας θα υψωθεί ενώπιον των αρχόντων και του λαού.» Η Ζωή του Χριστού, 354.

As with the three worthies, Daniel was not interested in any gifts, nor did he need to rehearse what he was going to say. He very simply presented the interpretation of the “seven times,” represented upon the wall.

Όπως και οι τρεις άξιοι άνδρες, ο Δανιήλ δεν ενδιαφερόταν για κανένα δώρο, ούτε είχε ανάγκη να προμελετήσει τι επρόκειτο να πει. Πολύ απλά παρουσίασε την ερμηνεία των «επτά καιρών», όπως είχε αποτυπωθεί στον τοίχο.

We will continue the story of Belshazzar in the next article.

Θα συνεχίσουμε την ιστορία του Βαλτάσαρ στο επόμενο άρθρο.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> «Εκείνοι που είναι άπιστοι στο έργο του Θεού στερούνται αρχών· τα κίνητρά τους δεν είναι τέτοιας φύσεως ώστε να τους οδηγούν να επιλέγουν το ορθό υπό πάσας τας περιστάσεις. Οι δούλοι του Θεού οφείλουν να αισθάνονται πάντοτε ότι βρίσκονται υπό το βλέμμα του Κυρίου των. Εκείνος που παρακολουθούσε την ιερόσυλη εορτή του Βαλτάσαρ είναι παρών σε όλα τα ιδρύματά μας, στο λογιστήριο του εμπόρου, στο ιδιωτικό εργαστήριο· και η αναίμακτη χείρ καταγράφει εξίσου βεβαίως την αμέλειά σας, όπως κατέγραψε τη φοβερή κρίση του βλάσφημου βασιλέως. Η καταδίκη του Βαλτάσαρ εγράφη με λόγους πυρός: “Εζυγίσθης εν τη πλάστιγγι, και ευρέθης ελλιπής”· και εάν παραλείπετε να εκπληρώνετε τας υπό του Θεού δοθείσας υποχρεώσεις σας, η καταδίκη σας θα είναι η αυτή». Messages to Young People, 229.

Back to Articles