Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόντα Οκτώ

From Raphia to Panium: Unveiling the Prophetic Significance of Ancient Battles

Από τη Ράφια έως το Πάνειον: Αποκαλύπτοντας την Προφητική Σημασία των Αρχαίων Μαχών

Author

Jeff Pippenger

Published

April 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

Η Μάχη της Ραφίας και η Μάχη του Πανίου είναι δύο διακριτά ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές περιόδους και συμφραζόμενα, αλλά αμφότερα έχουν σημασία στην ιστορία της αρχαίας Ιουδαίας και των γύρω περιοχών της. Η Μάχη της Ραφίας έλαβε χώρα το 217 π.Χ. Η Μάχη του Πανίου έλαβε χώρα το 200 π.Χ. μεταξύ του Σελευκιδικού βασιλείου (βασιλέως του βορρά) και του Πτολεμαϊκού βασιλείου (βασιλέως του νότου). Οι δύο αυτές μάχες ταυτοποιούνται στα εδάφια ένδεκα έως δεκαπέντε του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Οι δύο αυτές μάχες προηγήθηκαν της Μακκαβαϊκής Επαναστάσεως το 167 π.Χ.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with the worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

Η Μάχη του Πανίου έλαβε το όνομά της από το πλησίον γεωγραφικό γνώρισμα, το Όρος Πάνιον, όπου έλαβε χώρα η σύγκρουση. Το όνομα Πάνιον προέρχεται από τον Έλληνα θεό Πάνα, προς τιμήν του οποίου είχε εκεί αφιερωθεί ένας ναός. Ο τόπος ήταν γνωστός ως Πάνιον λόγω της συνάφειάς του με τη λατρεία του Πάνα. Το ναϊκό συγκρότημα αναφερόταν συχνά ως το Ιερό του Πάνα, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως τόπου θρησκευτικής αφοσιώσεως και λατρείας αφιερωμένου στον θεό Πάνα. Ο όρος «Νυμφαῖον» αναφέρεται σε μνημείο ή ιερό αφιερωμένο στις νύμφες των υδάτων στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή θρησκεία. Το ναϊκό συγκρότημα στο Πάνιον περιελάμβανε ένα σπήλαιο και μια φυσική πηγή, τα οποία θεωρείτο ότι κατοικούνταν από νύμφες, και γι’ αυτό μερικές φορές αναφερόταν ως το Νυμφαῖον του Πανίου.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

Αφού η πόλη ανοικοδομήθηκε και επεκτάθηκε από τον Ηρώδη Φίλιππο, γιο του Ηρώδη του Μεγάλου, έγινε γνωστή ως Καισάρεια Φιλίππου προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καίσαρα Αυγούστου και του ίδιου του Ηρώδη Φιλίππου. Το συγκρότημα του ναού αποτελούσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο μέσα σε αυτή την πόλη.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου, ο ναός επανακαθιερώθηκε ή μετονομάστηκε προς τιμήν του Αυγούστου, αντανακλώντας την αυτοκρατορική λατρεία και την ενσωμάτωση των ρωμαϊκών θρησκευτικών πρακτικών στο τοπικό θρησκευτικό τοπίο. Η περιοχή κοντά στην αρχαία πόλη της Καισάρειας Φιλίππου, όπου βρισκόταν ο ναός του Πάνα, αναφερόταν μερικές φορές ως οι «Πύλες της Κολάσεως» ή οι «Πύλες του ᾍδη».

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

Στα εδάφια δεκαέξι έως δεκαεννέα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, παρουσιάζονται οι τρεις γεωγραφικές περιοχές κατακτήσεως τις οποίες η παγανιστική Ρώμη έπρεπε να υπερνικήσει, προκειμένου να εδραιωθεί ως το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας και ως ο βασιλεύς του βορρά στο κεφάλαιο αυτό. Στο εδάφιο δεκαέξι, ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος προσδιορίζεται ως κατακτών τη Συρία το 65 π.Χ., και κατόπιν την Ιερουσαλήμ το 63 π.Χ. Τα εδάφια δεκαεπτά έως δεκαεννέα προσδιορίζουν την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Ιούλιο Καίσαρα, του τρίτου από τα τρία εμπόδια. Η Μάχη του Ακτίου, το 31 π.Χ., σηματοδοτεί την έναρξη των τριακοσίων εξήντα ετών κατά τα οποία η παγανιστική Ρώμη θα ασκούσε υπέρτατη κυριαρχία, σε εκπλήρωση του εδαφίου είκοσι τέσσερα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

Στο εδάφιο είκοσι επισημαίνεται η βασιλεία του Αυγούστου Καίσαρος, και μέσα σε εκείνη την ιστορική περίοδο γεννήθηκε ο Ιησούς. Κατόπιν, στα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο προσδιορίζεται η βασιλεία του πονηρού Τιβέριου Καίσαρος, σηματοδοτώντας έτσι τη σταύρωση του Χριστού. Στο εδάφιο είκοσι τρία επισημαίνεται η συμμαχία την οποία οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι συνήψαν με την ειδωλολατρική Ρώμη, και έτσι η ροή της ιστορίας που άρχισε στο εδάφιο ένδεκα ανακόπτεται, και η ιστορική αφήγηση επανέρχεται στην περίοδο από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

Το εδάφιο είκοσι τρία αντιπροσωπεύει τη γραμμή των Μακκαβαίων, και μολονότι δεν παραθέτει όλες τις λεπτομέρειες της προφητικής τους γραμμής, το ιστορικό αρχείο τις παρέχει. Το 217 π.Χ. έλαβε χώρα η Μάχη της Ραφίας, και κατόπιν αυτής ένας παιδικός βασιλιάς άφησε την Αίγυπτο ευάλωτη. Καθώς οι Σελευκίδες και οι Έλληνες βασιλείς κατέστρωναν σχέδια να αντιμετωπίσουν τον παιδικό βασιλιά κατά το έτος 200 π.Χ., η Ρώμη παρενέβη στην ιστορία και έγινε ο υπερασπιστής του παιδικού βασιλιά της Αιγύπτου. Κατά το ίδιο έτος έλαβε χώρα η Μάχη του Πανίου. Έπειτα, το 167 π.Χ., άρχισε ο ανταρτοπόλεμος των Μακκαβαίων.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

Η επανάσταση των Μακκαβαίων άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ. και συνίστατο στο ότι οι Μακκαβαίοι πολεμούσαν όχι μόνο εναντίον της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αλλά και εναντίον των Ιουδαίων, τους οποίους είχαν κρίνει ότι είχαν συμμαχήσει με τους Σελευκίδες. Η επανάσταση είχε θρησκευτικά κίνητρα και διεξήχθη εναντίον ενός εσωτερικού και ενός εξωτερικού εχθρού. Το 164 π.Χ. οι Μακκαβαίοι εγκαινίασαν εκ νέου τον ναό, και το γεγονός αυτό τιμάται με την ιουδαϊκή εορτή του Χανουκά. Κατά το ίδιο εκείνο έτος πέθανε ο διαβόητος Αντίοχος ο Επιφανής. Έπειτα, από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ., συνήφθη με τη Ρώμη η «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

Η μόνη άμεση αναφορά στους Μακκαβαίους, στην εξέγερσή τους και στη συμμαχία τους με τη Ρώμη, βρίσκεται στο εδάφιο είκοσι τρία, αλλά η ιστορία της δυναστείας, που ονομάζεται Ασμοναϊκή Δυναστεία, άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ. και συνεχίσθηκε έως τον καιρό του σταυρού. Οι τελικοί εκπρόσωποι της Ασμοναϊκής Δυναστείας ήταν οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού. Επομένως, υπάρχει μια προφητική γραμμή της ιστορίας του αποστατικού Ιουδαϊσμού, όπως εκπροσωπείται από τους Μακκαβαίους, η οποία άρχισε το 167 π.Χ. με την εξέγερση της Μωδεΐν και καταλήγει στα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, όταν ο Ιησούς σταυρώθηκε.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

Η ιστορία τους έφθασε σε σημείο καμπής στο δέκατο έκτο εδάφιο, όταν η Ρώμη, για πρώτη φορά, διά του Πομπηίου, κατέκτησε την Ιερουσαλήμ. Το πρωταρχικό κίνητρό του για να επιφέρει τότε την καταστροφή στην Ιερουσαλήμ ήταν μία διαμάχη μεταξύ δύο παρατάξεων της Ασμοναϊκής Δυναστείας. Από εκείνο το χρονικό σημείο (63 π.Χ.), ο Ιούδας βρισκόταν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Η Ασμοναϊκή Δυναστεία των Μακκαβαίων αρχίζει προφητικώς στη μάχη του Μωδεΐν το 167 π.Χ. και κατόπιν τίθεται σε υποταγή στη Ρώμη το 63 π.Χ. Λίγο μετά την έναρξη εκείνης της ιστορίας, οι Μακκαβαίοι συνήψαν και εισήλθαν σε συμμαχία με τη Ρώμη από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. Ήσαν υπό υποταγή στη Ρώμη από το 63 π.Χ. μέχρι τον σταυρό και την τελική καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

Η προφητική γραμμή των Μακκαβαίων είναι η γραμμή του αποστατικού Ιουδαϊσμού και, ως εκ τούτου, προτυπώνει τη γραμμή του αποστατικού Προτεσταντισμού. Από τη Μάχη του Πανίου έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου δεκαέξι, τα προφητικά γεγονότα του 200 π.Χ., του 167 π.Χ., του 164 π.Χ., και της συμμαχίας από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. θα επαναληφθούν στην ιστορία του αποστατικού Προτεσταντισμού. Αυτά τα ορόσημα θα λάβουν χώρα στην ιστορία του όγδοου προέδρου, ο οποίος είναι εκ των επτά, πριν από τον νόμο της Κυριακής. Το 200 π.Χ. αντιπροσωπεύει την εξωτερική γραμμή του Ρεπουμπλικανικού κέρατος σε σχέση με το 167 π.Χ., το οποίο αντιπροσωπεύει την εσωτερική γραμμή του αποστατικού Προτεσταντικού κέρατος.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Αυτά τα ορόσημα είναι κατ’ ουσίαν κρυμμένα μέσα στην ιστορική γραμμή της Ασμοναϊκής Δυναστείας, αλλά παρ’ όλα αυτά αποτελούν μέρος της κρυμμένης ιστορίας του εδαφίου σαράντα του Δανιήλ έντεκα. Πρόκειται για μια γραμμή που αποτελεί μέρος του «εκείνου του τμήματος της προφητείας του Δανιήλ που αφορά τις έσχατες ημέρες».

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s Word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

Το γεγονός ότι ο Ιουδαϊσμός εορτάζει τη Χανουκά σε ανάμνηση της εξέγερσης των Μακκαβαίων δεν καθορίζει τους Μακκαβαίους ως δικαίους. Εξαιτίας της αποστασίας, η Σεχινά ουδέποτε επέστρεψε στον ναό που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία των εβδομήκοντα ετών. Το τελευταίο προφητικό μήνυμα δόθηκε μέσω του Μαλαχία περίπου δύο αιώνες πριν από τους Μακκαβαίους. Η ιστορία των Μακκαβαίων καταδεικνύει ότι επέτρεψαν στους πολιτικούς ηγέτες τους να ασκούν επίσης το λειτούργημα του αρχιερέα, ακριβώς την ίδια αμαρτία που επιχείρησε ο Αιγύπτιος Πτολεμαίος και που επίσης επιχείρησε ο βασιλιάς Οζίας. Η παράδοση αναγνωρίζει ότι ο Θεός παρενέβη για να εμποδίσει τον Πτολεμαίο από τη βέβηλη αυτή πράξη, και ο Λόγος του Θεού αναγνωρίζει άμεσα ότι ο Θεός πράγματι παρενέβη όταν ο βασιλιάς Οζίας επιχείρησε να επιτελέσει το έργο του ιερέα και του βασιλέως. Ο τελικός καρπός της δυναστείας τους ήταν οι Φαρισαίοι. Δεν υπάρχει λόγος να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι Μακκαβαίοι υπήρξαν σύμβολο δικαιοσύνης, παρά την ιστορική ευλάβεια που ενδέχεται να τρέφουν προς αυτούς οι Ιουδαίοι του σύγχρονου Ιουδαϊσμού.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants. It was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση άρχισε στον καιρό του Λούθηρου και υπήρξε μια προοδευτική εξέλιξη. Δεν ήταν νέα παράδοση, διότι ο Ιησούς και οι μαθητές Του ήταν Προτεστάντες. Ήταν μια αφύπνιση μέσα από το σκοτάδι της ιστορίας, κατά την οποία ο Λούθηρος και άλλοι μεταρρυθμιστές αφυπνίστηκαν. Το αποκορύφωμα εκείνης της προοδευτικής μεταρρύθμισης ήταν το Μιλλεριτικό κίνημα. Ο Θεός δεν χρειαζόταν μόνο να αφυπνίσει τους πρώτους μεταρρυθμιστές ως προς τις αμαρτίες της Βαβυλώνας, αλλά είχε σκοπό να τους οδηγήσει στην πλήρη κατανόηση του νόμου Του και του έργου Του στο επουράνιο αγιαστήριο. Στις 19 Απριλίου 1844 οι Προτεστάντες απέρριψαν το αυξανόμενο φως της Μεταρρύθμισης και έγιναν αποστατικός Προτεσταντισμός.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

Οι πιστοί Μιλλεριτικοί τότε «έλαβαν τον μανδύα» και κατευθύνθηκαν στα Άγια των Αγίων για να ολοκληρώσουν το έργο, ώστε να καταστούν ώριμοι Προτεστάντες Χριστιανοί. Το 1863 εκείνοι στους οποίους είχε δοθεί ο μανδύας, διά της ανυπακοής, παραμέρισαν τον μανδύα του Προτεσταντισμού και έλαβαν τον μανδύα της Λαοδικείας. Κατά την τελική περίοδο της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε είκοσι δύο έτη μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το 2023, ο Λέων της φυλής του Ιούδα αποσφραγίζει τις αλήθειες που συμπληρώνουν την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, η οποία είναι η ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως το 1989 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Πράττοντας τούτο, έχει αποσφραγίσει την ιστορία του αποστατημένου Ιουδαϊσμού ως συμβόλου του αποστατημένου Προτεσταντισμού.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

Αμφότερες οι γραμμές του αποστάτου λαού του Θεού, είτε εκείνες του κυριολεκτικού Ιούδα είτε του πνευματικού Ιούδα (αμφότερες ένδοξες χώρες), καταλήγουν στην κατάκτηση της Ιερουσαλήμ, η πρώτη το 63 π.Χ., και η δεύτερη κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Αμφότερες οι γραμμές παριστούν πόλεμο που υποκινείται από εσφαλμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αμφότερες οι γραμμές παριστούν έναν πόλεμο εναντίον των θρησκευτικών φιλοσοφιών της Ελλάδος, και αμφότερες καταλήγουν με τους αποστάτες να υποτάσσονται στη Ρώμη. Προσδιορίζω τις τρεις μάχες του εδαφίου σαράντα ως παραστάσεις της καταρρεύσεως της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, του Πολέμου της Ουκρανίας και του Πανείου κατά τον νόμο της Κυριακής, με σκοπό να επισημάνω μια διάκριση μεταξύ αυτών των τριών μαχών και των τριών παγκοσμίων πολέμων.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> «Ο λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει δώσει προειδοποίηση γιὰ τὸν ἐπερχόμενο κίνδυνο· ἂν αὐτὴ παραμεληθεῖ, ὁ Προτεσταντικὸς κόσμος θὰ μάθει ποιοὶ εἶναι πραγματικὰ οἱ σκοποὶ τῆς Ρώμης, μόνον ὅταν θὰ εἶναι πλέον πολὺ ἀργὰ γιὰ νὰ διαφύγει τὴν παγίδα. Αὐτὴ αὐξάνει σιωπηλὰ σὲ δύναμη. Τὰ δόγματά της ἀσκοῦν τὴν ἐπιρροή τους στὶς νομοθετικὲς αἴθουσες, στὶς ἐκκλησίες καὶ στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ὑψώνει τὶς ἐπιβλητικὲς καὶ ὀγκώδεις κατασκευές της, στὰ μυστικὰ βάθη τῶν ὁποίων θὰ ἐπαναληφθοῦν οἱ παλαιότεροι διωγμοὶ της. Κρυφὰ καὶ ἀνεπαίσθητα ἐνισχύει τὶς δυνάμεις της, γιὰ νὰ προωθήσει τοὺς ἴδιους της σκοπούς, ὅταν θὰ ἔλθει ὁ καιρὸς νὰ πλήξει. Τὸ μόνο ποὺ ἐπιθυμεῖ εἶναι πλεονεκτικὸ ἔδαφος, καὶ αὐτὸ ἤδη τῆς παρέχεται. Σύντομα θὰ δοῦμε καὶ θὰ αἰσθανθοῦμε ποιος εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στοιχείου. Ὅποιος πιστέψει καὶ ὑπακούσει στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἐπισύρει ἔτσι ὀνειδισμὸ καὶ διωγμό.» The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

Από το δέκατο εδάφιο, το οποίο προσδιορίζει την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, έως τη Μάχη του Πανίου στο δέκατο πέμπτο εδάφιο, ο παπισμός «ενίσχυε τις δυνάμεις του, ώστε να προωθήσει τους δικούς του σκοπούς όταν θα ερχόταν ο καιρός να πλήξει». Τα εδάφια αυτά προσδιορίζουν τις προφητικές περιστάσεις που αποτελούν την «παγίδα» η οποία έχει προετοιμασθεί από τον παπισμό και από την οποία θα είναι αδύνατον να «διαφύγει» κανείς. Στην τελική σύγκρουση, που παριστάνεται από τη Μάχη του Πανίου, η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο σχηματισμός εκείνης της εικόνας αποτελεί την τελική δοκιμασία για τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «Ο Κύριος μού έδειξε καθαρά ότι η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας· διότι αυτή πρόκειται να αποτελέσει τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, μέσω της οποίας θα κριθεί η αιώνια μοίρα τους. … Στην Αποκάλυψη 13 το θέμα αυτό παρουσιάζεται σαφώς· [Αποκάλυψη 13:11–17, παρατίθεται].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Αυτή είναι η δοκιμασία που πρέπει να περάσει ο λαός του Θεού προτού σφραγιστεί. Όλοι όσοι απέδειξαν την αφοσίωσή τους προς τον Θεό με το να τηρούν τον νόμο Του και να αρνούνται να δεχθούν ένα νόθο σάββατο, θα ταχθούν υπό το λάβαρο του Κυρίου Θεού Ιεχωβά και θα λάβουν τη σφραγίδα του ζώντος Θεού. Εκείνοι που εγκαταλείπουν την αλήθεια της ουράνιας προελεύσεως και δέχονται το κυριακάτικο σάββατο, θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου.» Manuscript Releases, τόμος 15, σ. 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

Ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου παριστάνεται από την περίοδο κατά την οποία συνήφθη η συμμαχία με τη Ρώμη. Το προτεσταντικό κέρας των Ηνωμένων Πολιτειών έγινε οι θυγατέρες της Ρώμης το 1844, και η αρχή της ιστορίας τους επαναλαμβάνεται στο τέλος της ιστορίας τους, όταν για άλλη μία φορά αποφασίζουν να μιμηθούν τη μητέρα τους.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> «Είδα ότι το θηρίο με τα δύο κέρατα είχε στόμα δράκοντος, και ότι η εξουσία του ήταν στην κεφαλή του, και ότι το διάταγμα θα εκδιδόταν από το στόμα του. Έπειτα είδα τη Μητέρα των Πορνών· ότι η μητέρα δεν ήταν οι θυγατέρες, αλλά χωριστή και διακεκριμένη από αυτές. Αυτή είχε την ημέρα της, και αυτή έχει παρέλθει, και οι θυγατέρες της, οι Προτεσταντικές αιρέσεις, ήταν οι επόμενες που θα ανέβαιναν στη σκηνή και θα εκδήλωναν το ίδιο φρόνημα που είχε η μητέρα, όταν καταδίωκε τους αγίους. Είδα ότι, καθώς η μητέρα είχε παρακμάσει στην εξουσία, οι θυγατέρες είχαν αυξηθεί, και σύντομα θα ασκήσουν την εξουσία που κάποτε ασκήθηκε από τη μητέρα.»

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> «Είδα ότι η κατ’ όνομα εκκλησία και οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές, όπως ο Ιούδας, θα μας πρόδιδαν στους Καθολικούς, για να αποκτήσουν την επιρροή τους και να στραφούν εναντίον της αλήθειας. Οι άγιοι τότε θα είναι ένας αφανής λαός, ελάχιστα γνωστός στους Καθολικούς· όμως οι εκκλησίες και οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές, που γνωρίζουν για την πίστη και τα έθιμά μας (διότι μας μισούσαν εξαιτίας του Σαββάτου, επειδή δεν μπορούσαν να το αντικρούσουν), θα προδώσουν τους αγίους και θα τους καταγγείλουν στους Καθολικούς ως εκείνους που περιφρονούν τους θεσμούς του λαού· δηλαδή, ότι τηρούν το Σάββατο και περιφρονούν την Κυριακή.»

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «Τότε οι Καθολικοί θα προτρέψουν τους Προτεστάντες να προχωρήσουν, και θα εκδώσουν διάταγμα ότι όλοι όσοι δεν θα τηρούν την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, αντί της εβδόμης ημέρας, θα θανατωθούν. Και οι Καθολικοί, των οποίων ο αριθμός είναι μεγάλος, θα συμπαρασταθούν στους Προτεστάντες. Οι Καθολικοί θα δώσουν τη δύναμή τους στην εικόνα του θηρίου. Και οι Προτεστάντες θα ενεργήσουν όπως ενήργησε πριν από αυτούς η μητέρα τους, για να καταστρέψουν τους αγίους. Πριν όμως το διάταγμά τους αποφέρει ή φέρει καρπό, οι άγιοι θα ελευθερωθούν με τη Φωνή του Θεού.» Spalding and Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

Στο απόσπασμα υπάρχουν δύο ομάδες «κατ’ όνομαν», πράγμα που σημαίνει «μόνον κατ’ όνομα», οι οποίες προδίδουν τους πιστούς του Θεού στους Καθολικούς. Η κατανόηση της Ellen White περί των κατ’ όνομαν εκκλησιών και των κατ’ όνομαν Αντβεντιστών διαφέρει από εκείνο που αυτές πράγματι αντιπροσωπεύουν στις έσχατες ημέρες, διότι, κατά τη δική της κατανόηση, ένας «κατ’ όνομαν Αντβεντιστής» θα αντιπροσώπευε έναν χριστιανό ο οποίος ομολογούσε ότι πιστεύει στην επιστροφή του Χριστού. Όμως οι προφήτες ομιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν, και ένας «κατ’ όνομαν Αντβεντιστής», στις έσχατες ημέρες, αντιπροσωπεύει τη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, και οι κατ’ όνομαν εκκλησίες είναι οι απόγονοι εκείνων που έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης το 1844.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundational truth they rejected in 1863.

Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας θα μισήσουν τον «αφανή λαό», ο οποίος είναι οι αληθινοί αντιπρόσωποι του Θεού, διότι «δεν δύνανται να αντικρούσουν την αλήθεια του Σαββάτου», η οποία αντιπροσωπεύει το Σάββατο της αναπαύσεως της γης. Η εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ομολογεί ότι υποστηρίζει την εβδόμη ημέρα ως ημέρα λατρείας, αλλά κατά τις έσχατες ημέρες το Σάββατο το οποίο δεν δύνανται να αντικρούσουν είναι οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι, που ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια την οποία απέρριψαν το 1863.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

Το απόσπασμα το οποίο εξετάζουμε τώρα προσδιορίζει τις προφητικές δυναμικές που συνδέονται με την ιστορία η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, αλλά η τελική ιστορία της δοκιμασίας που ακολουθεί τον νόμο της Κυριακής εκπληρώνεται πρώτα μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τον νόμο της Κυριακής οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξαναγκάσουν ολόκληρο τον κόσμο να ανεγείρει μια εικόνα προς το θηρίο, αλλά προτού επιτελέσουν εκείνο το έργο, θα έχουν ανεγείρει μια εικόνα προς το θηρίο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Καθώς η Αμερική, η γη της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό εξαναγκάζοντας τη συνείδηση και υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, οι λαοί κάθε χώρας της γης θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, 18.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Τα ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μολονότι εκείνη προπορεύεται, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επί του λαού μας σε όλα τα μέρη του κόσμου.» Testimonies, τόμος 6, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Η μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού λαμβάνει χώρα πριν από τον νόμο της Κυριακής, διότι με τον νόμο της Κυριακής η δοκιμαστική περίοδος κλείνει για τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας. Η δοκιμασία παριστάνεται ως ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου, και η εικόνα του θηρίου είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να ελέγχει αυτή τη σχέση. Ακριβώς όπως οι Προτεστάντες έγιναν θυγατέρα της Ρώμης το 1844, και η θυγατέρα είναι η εικόνα της μητέρας της, έτσι και οι αποστάτες Προτεστάντες θα επιτελέσουν ένα παράλληλο έργο στις έσχατες ημέρες, διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

Η ιστορία που παριστάνεται από τη «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, παρίστανε έναν κατ’ ομολογίαν αποστατημένο λαό της ένδοξης γης, ο οποίος εκτεινόταν για να σχηματίσει ένωση με τη Ρώμη. Το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. παριστάνει τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου, ο οποίος κορυφώνεται στον νόμο της Κυριακής.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «Αλλά τι είναι η “εικόνα προς το θηρίον”; και πώς πρόκειται να σχηματισθεί; Η εικόνα κατασκευάζεται από το δίκερο θηρίο και είναι εικόνα προς το θηρίον. Ονομάζεται επίσης εικόνα του θηρίου. Επομένως, για να μάθουμε πώς είναι η εικόνα και πώς πρόκειται να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού.»

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «Όταν η αρχαία εκκλησία διεφθάρη, απομακρυνόμενη από την απλότητα του ευαγγελίου και αποδεχόμενη ειδωλολατρικές τελετές και έθιμα, έχασε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού· και, για να ελέγχει τις συνειδήσεις του λαού, επεζήτησε την υποστήριξη της κοσμικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο παπισμός, μια εκκλησία που έλεγχε την εξουσία του κράτους και τη χρησιμοποιούσε για την προώθηση των δικών της σκοπών, ιδίως για την τιμωρία της “αίρεσης”. Για να σχηματίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εικόνα του θηρίου, η θρησκευτική εξουσία πρέπει να ελέγξει σε τέτοιο βαθμό την πολιτική κυβέρνηση, ώστε και η εξουσία του κράτους να χρησιμοποιείται από την εκκλησία για την επίτευξη των δικών της σκοπών». The Great Controversy, 443.

Back to Articles