Article

# Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Οκτώ

Η Γέννηση ενός Έθνους

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στην αρχή έληξε με την έναρξη της ανακριτικής κρίσεως, και το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου λήγει με την έναρξη της εκτελεστικής κρίσεως. Το τρίτο ουαί του Ισλάμ επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της θεσπίσεως του νόμου της Κυριακής, και αντιπροσωπεύει μια συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη κρίση επί ολοκλήρου του κόσμου εξαιτίας της αποδοχής του δικού τους νόμου της Κυριακής υπό την πίεση της πολιτικής διωκτικής εξουσίας, η οποία παριστάνεται από τους δέκα βασιλείς που διέπραξαν πορνεία με την Ιεζάβελ, την πόρνη της Τύρου.

> «Καθώς η Αμερική, η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό εξαναγκάζοντας τη συνείδηση και υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, οι λαοί κάθε χώρας επάνω στην υφήλιο θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, 18.

Η μάχη του νόμου της Κυριακής στη μεγάλη διαμάχη, τότε εμπλέκεται πλήρως. Τότε ο Σατανάς εμφανίζεται προσωποποιώντας τον Χριστό.

> «Με το διάταγμα που θα επιβάλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός εκτείνει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της ρωμαϊκής εξουσίας, όταν απλώσει το χέρι του πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντική και δημοκρατική κυβέρνηση, και θεσπίσει μέτρα για τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός για τη θαυμαστή ενέργεια του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον.» Testimonies, τόμος 5, 451.

Η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή.

> «Ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε λαός ευνοημένος· αλλά όταν περιορίσει τη θρησκευτική ελευθερία, αποκηρύξει τον Προτεσταντισμό και παράσχει υποστήριξη στον παπισμό, το μέτρο της ενοχής του θα έχει πληρωθεί, και η “εθνική αποστασία” θα καταγραφεί στα βιβλία του ουρανού. Το αποτέλεσμα αυτής της αποστασίας θα είναι η εθνική καταστροφή.» Review and Herald, 2 Μαΐου 1893.

Οι μωροί Λαοδικείς Αντβεντιστές συμπράττουν με την παπική εξουσία και καταβάλλονται, ενώ το άλλο ποίμνιο του Χριστού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, διαφεύγει από το χέρι του παπισμού.

> Καὶ θέλει εἰσέλθει καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταστραφῆ· ἀλλὰ οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωὰβ καὶ τὰ ἐξαίρετα τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

Το Ισλάμ πλήττει αιφνιδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η έβδομη σάλπιγγα επιφέρει μια συμφορική κρίση για την επιβολή του νόμου της Κυριακής.

> Και είδον, και ήκουσα έναν άγγελον να πετά στο μέσον του ουρανού, λέγοντα με φωνή μεγάλη· Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντας επί της γης, εξαιτίας των λοιπών φωνών της σάλπιγγος των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν! Αποκάλυψις 8:13.

Το λάβαρο που αντιπροσωπεύει τους δύο μάρτυρες στην Αποκάλυψη ένδεκα απεικονίζεται κατόπιν από τον Ιωάννη, στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ως γυναίκα περιβεβλημένη τον ήλιο, και προφητικώς παρουσιάζεται με τον συμβολισμό της αρχής και του τέλους.

> Και εφάνη μέγα σημείον εν τω ουρανώ· γυνή ενδεδυμένη τον ήλιον, και η σελήνη υποκάτω των ποδών αυτής, και επί της κεφαλής αυτής στέφανος αστέρων δώδεκα· και εγκύος ούσα έκραζε, ωδίνουσα και βασανιζομένη διά να γεννήση. Και εφάνη άλλο σημείον εν τω ουρανώ· και ιδού, δράκων μέγας πυρρός, έχων επτά κεφαλάς και δέκα κέρατα, και επί τας κεφαλάς αυτού επτά διαδήματα. Και η ουρά αυτού έσυρε το τρίτον των αστέρων του ουρανού και έρριψεν αυτούς εις την γην· και ο δράκων εστάθη ενώπιον της γυναικός της μέλλουσας να γεννήση, διά να καταφάγη το τέκνον αυτής, όταν γεννηθή. Και εγέννησεν υιόν άρσεν, όστις μέλλει να ποιμαίνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά· και το τέκνον αυτής ηρπάσθη προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού. Αποκάλυψις 12:1–5.

Στέκεται επάνω στη σελήνη και είναι ενδεδυμένη με τον ήλιο. Η σελήνη είναι αντανάκλαση του ηλίου και, επομένως, προφητικώς προτυπώνει τον ήλιο. Οι δώδεκα αστέρες στο στέφανό της αντιπροσωπεύουν τις δώδεκα φυλές του αρχαίου Ισραήλ στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ, οι οποίες προτυπώνουν τους δώδεκα μαθητές στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ. Οι δώδεκα αστέρες, που είναι οι δώδεκα μαθητές στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, είναι επίσης οι δώδεκα απόστολοι στην αρχή του σύγχρονου Ισραήλ. Επομένως, προτυπώνουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες στο τέλος του σύγχρονου Ισραήλ, οι οποίοι είναι μαθητές και απόστολοι. Στην αρχή της ιστορίας, όπου οι μαθητές αντιπροσωπεύουν συγχρόνως ένα τέλος του αρχαίου Ισραήλ και οι απόστολοι την αρχή του σύγχρονου Ισραήλ, η γυναίκα, η οποία είναι η εκκλησία, ήταν έγκυος στον Χριστό. Αυτός είναι το «άρρεν τέκνον», το οποίο επρόκειτο να αρπαχθεί προς τον Θεό μετά τον θάνατο και την ανάστασή Του.

Η γυναίκα, λοιπόν, επίσης προτυπώνει τη γέννηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι επίσης αναβαίνουν στον ουρανό αφού αναστηθούν από την κοιλάδα του θανάτου. Αφού βρεθούν στον ουρανό, αυτή θα γεννούσε επίσης ένα άλλο τέκνο, το οποίο αντιπροσωπεύει το άλλο ποίμνιο που εξέρχεται από τη Βαβυλώνα κατά τον νόμο της Κυριακής.

> Πρὶν πονέσῃ, ἐγέννησεν· πρὶν ἔλθῃ ὁ πόνος αὐτῆς, ἐλευθερώθη ἀπὸ ἄρσενος τέκνου. Τίς ἤκουσε τοιοῦτον πρᾶγμα; τίς εἶδε τοιαῦτα; Μὴ ἡ γῆ θὰ γεννήσῃ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ; ἢ ἔθνος θὰ γεννηθῇ ἅπαξ; διότι ἀμέσως μόλις ἐπόνεσεν ἡ Σιών, ἐγέννησε τὰ τέκνα αὐτῆς. Μὴ ἐγὼ φέρω μέχρι τοῦ τοκετοῦ, καὶ δὲν προξενῶ νὰ γεννηθῇ; λέγει ὁ Κύριος· μὴ ἐγὼ, ὁ ὁποῖος προξενῶ τὸν τοκετόν, κλείσω τὴν μήτραν; λέγει ὁ Θεός σου. Ἠσαΐας 66:7–9.

Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς κυριαρχίας τοῦ θηρίου τῆς γῆς, ἕνα ἔθνος γεννᾶται μονομιᾶς. Αὐτὸ τὸ ἔθνος εἶναι οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, διότι αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀντανακλοῦν τελείως τὸν χαρακτῆρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ προτυπώνονται ἀπὸ τὸ «ἄρσεν τέκνον» Ἰησοῦν. Αὐτοὶ εἶναι τὸ «ἄρσεν τέκνον» τοῦ Ἠσαΐου, τὸ ὁποῖο γεννᾶται πρὶν ἡ γυνὴ εἰσέλθῃ εἰς ὠδῖνα. Τὰ νεκρὰ ξηρὰ ὀστᾶ, ἐπὶ τοῖς ὁποίοις ὁ κόσμος ἐχάρη ὅταν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὸ θηρίον ἐκ τῆς ἀβύσσου, θὰ παρηγορηθοῦν ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ τότε θὰ χαροῦν μαζί μὲ τὴ γυναῖκα ποὺ γεννᾷ τὸ «ἄρσεν τέκνον». Αὐτοὶ φέρονται εἰς γέννησιν πρὶν αὐτὴ ὠδινήσῃ, καὶ ἔπειτα αὐτὴ ὠδίνει καὶ γεννᾷ τὰ ἄλλα «τέκνα» «αὐτῆς», καθὼς τότε τὰ ἔθνη ἀποκρίνονται στὸ μὴνυμα τοῦ τρίτου ἀγγέλου ὡς ποταμὸς ῥέων, καθὼς τὸ μὴνυμα σαρώνει τὴ χώρα ὡς παλιρροϊκὸ κύμα. Αὐτοὶ γεννῶνται μέσα σὲ μεγάλη κρίση, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει τὴν ὠδῖνά της. Ἡ γυνὴ τῆς Ἀποκαλύψεως δώδεκα, κατ’ οὐσίαν, ἔχει δίδυμα. Οἱ πρωτότοκοι εἶναι οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ὁποῖοι προσδιορίζονται ὡς ἀπαρχή, καὶ τὰ ἔθνη ὡς ἡ μεγάλη συγκομιδὴ τοῦ θερινοῦ θερισμοῦ.

> Ευφράνθητε μετὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀγαλλιᾶσθε μετ’ αὐτῆς, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν· συγχαρῆτε μετ’ αὐτῆς ἐν χαρᾷ, πάντες οἱ πενθοῦντες δι’ αὐτήν· διά να θηλάσητε καὶ να χορτασθῆτε ἀπὸ τοὺς μαστοὺς τῶν παρηγοριῶν αὐτῆς· διά να ἐκμυζήσητε καὶ να τρυφήσητε ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς δόξης αὐτῆς. Διότι οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐκτείνει εἰς αὐτὴν εἰρήνην ὡς ποταμόν, καὶ τὴν δόξαν τῶν ἐθνῶν ὡς χείμαρρον ὑπερχειλίζοντα· τότε θέλετε θηλάσει, θέλετε βασταχθῆ ἐπὶ τῶν πλευρῶν αὐτῆς, καὶ θέλετε θωπευθῆ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς. Καθὼς μητέρα παρηγορεῖ τὸ τέκνον αὐτῆς, οὕτως ἐγὼ θέλω σᾶς παρηγορήσει· καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ θέλετε παρηγορηθῆ. Καὶ ὅταν ἴδητε τοῦτο, ἡ καρδία σας θέλει εὐφρανθῆ, καὶ τὰ ὀστᾶ σας θέλουσι θαλεῖ ὡς χλόη· καὶ ἡ χείρ τοῦ Κυρίου θέλει γνωρισθῆ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀγανάκτησις αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:10–14.

Εκείνοι που «θρηνούν» για την Ιερουσαλήμ είναι εκείνοι που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται μέσα σε αυτήν και που έχουν σφραγισθεί, και σφραγίζονται πριν από τον νόμο της Κυριακής. Βρισκόμαστε τώρα στο «τελικό έργο για την εκκλησία», το οποίο αποτελεί τις τελευταίες στιγμές της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> «Ο αληθινός λαός του Θεού, που έχει στην καρδιά του το πνεύμα του έργου του Κυρίου και τη σωτηρία των ψυχών, θα θεωρεί πάντοτε την αμαρτία στον πραγματικό, αμαρτωλό της χαρακτήρα. Θα είναι πάντοτε με το μέρος της πιστής και ευθείας αντιμετώπισης των αμαρτιών που τόσο εύκολα παγιδεύουν τον λαό του Θεού. Ιδιαίτερα στο τελευταίο έργο για την εκκλησία, στον καιρό του σφραγίσματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων που πρόκειται να σταθούν άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού, θα αισθάνονται βαθύτατα τις αδικίες του λαού που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό. Αυτό παρουσιάζεται με ιδιαίτερη δύναμη από την απεικόνιση του προφήτη για το τελευταίο έργο υπό τη μορφή των ανδρών, καθένας από τους οποίους είχε στο χέρι του ένα φονικό όπλο. Ένας άνδρας ανάμεσά τους ήταν ενδεδυμένος λινά, με γραφικό καλαμάρι στο πλευρό του. “And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.” Testimonies, volume 3, 266.»

Εκείνοι που «στενάζουν και βοούν» σφραγίζονται προτού οι καταστρεπτικοί άγγελοι με τα όπλα της σφαγής διαβούν μέσα από την εκκλησία, η οποία παριστάνεται ως Ιερουσαλήμ.

> Ἡ ἐντολή είναι: «Διέλθε διά μέσου τῆς πόλεως, διά μέσου τῆς Ἰερουσαλήμ, καὶ βάλε σημείον ἐπὶ τῶν μετώπων τῶν ἀνδρῶν οἵτινες στενάζουν καὶ βοῶσι διὰ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ γινόμενα ἐν μέσῳ αὐτῆς.» Οὗτοι οἱ στενάζοντες καὶ βοῶντες εἶχον προβάλει τὰ λόγια τῆς ζωῆς· εἶχον ἐλέγξει, συμβουλεύσει καὶ ικετεύσει. Μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἀτιμάσει τὸν Θεὸ μετενόησαν καὶ ἐταπείνωσαν τὴν καρδίαν τους ἐνώπιον Αὐτοῦ. Ἀλλὰ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸν Ἰσραήλ· μολονότι πολλοὶ ἐξακολουθοῦσαν ἀκόμη νὰ τηροῦν τοὺς τύπους τῆς θρησκείας, ἡ δύναμη καὶ ἡ παρουσία Του ἔλειπαν.

> «Στον καιρό κατά τον οποίο η οργή Του θα εκδηλωθεί με κρίσεις, αυτοί οι ταπεινοί, αφοσιωμένοι ακόλουθοι του Χριστού θα διακριθούν από τον υπόλοιπο κόσμο λόγω της οδύνης της ψυχής τους, η οποία εκφράζεται με θρήνο και κλαυθμό, με ελέγχους και προειδοποιήσεις. Ενώ οι άλλοι προσπαθούν να καλύψουν με μανδύα το υπάρχον κακό και να δικαιολογήσουν τη μεγάλη πονηρία που επικρατεί παντού, εκείνοι που έχουν ζήλο για την τιμή του Θεού και αγάπη για τις ψυχές δεν θα σιωπήσουν για να αποκτήσουν την εύνοια κανενός. Οι δίκαιες ψυχές τους βασανίζονται ημέρα με την ημέρα από τα ανόσια έργα και τη διεφθαρμένη διαγωγή των αδίκων. Είναι ανίσχυροι να ανακόψουν τον ορμητικό χείμαρρο της ανομίας, και γι’ αυτό γεμίζουν από θλίψη και φόβο. Πενθούν ενώπιον του Θεού, βλέποντας τη θρησκεία να καταφρονείται μέσα στα ίδια τα σπίτια εκείνων που έχουν λάβει μεγάλο φως. Θρηνούν και ταπεινώνουν τις ψυχές τους, επειδή η υπερηφάνεια, η πλεονεξία, ο εγωισμός και η απάτη σχεδόν κάθε είδους βρίσκονται μέσα στην εκκλησία. Το Πνεύμα του Θεού, το οποίο παρακινεί σε έλεγχο, καταπατείται, ενώ οι υπηρέτες του Σατανά θριαμβεύουν. Ο Θεός ατιμάζεται, η αλήθεια καθίσταται ανενεργός.»

> «Η τάξη εκείνη που δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα μείνει χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιαφόρους Του, στους άνδρες που έχουν στα χέρια τους όπλα εξολόθρευσης: “Πηγαίνετε πίσω του μέσα από την πόλη και πατάξτε· ας μη φεισθεί ο οφθαλμός σας, ούτε να δείξετε οίκτο· εξολοθρεύσατε ολοτελώς γέροντες και νέους, και παρθένους, και μικρά παιδιά, και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου.” Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήταν μπροστά στον οίκο.»

> «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία—το αγιαστήριο του Κυρίου—ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν λάβει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και τη σαφή εκδήλωση της δύναμης του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα κάνει καλό, ούτε θα κάνει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανδρών που δεν θα υψώσουν πλέον τη φωνή τους ως σάλπιγγα για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες τους. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά, όλοι χάνονται μαζί». Testimonies, τόμος 5, σ. 210, 211.

Το τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα αρχίζει χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό ενός διπλασιασμού, ο οποίος αποτελεί προφητικό γνώρισμα του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι ένα δεύτερο άγγελμα που ενώνεται με το άγγελμα της πτώσεως της Βαβυλώνος. Η πτώση της Βαβυλώνος διπλασιάζεται όταν εκφράζεται προφητικώς. Η φράση είναι: «Έπεσε, έπεσε η Βαβυλών».

> Και ηκολούθησεν άλλος άγγελος, λέγων· Έπεσεν, έπεσεν Βαβυλών, η μεγάλη πόλις, διότι εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής επότισε πάντα τα έθνη. Αποκάλυψις 14:8.

Υπάρχουν δύο βιβλικές πτώσεις της κυριολεκτικής Βαβυλώνας, και υπάρχουν δύο βιβλικές πτώσεις της πνευματικής Βαβυλώνας. Μαζί αποτελούν τέσσερις ιστορικούς μάρτυρες που προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά της πτώσεως της Βαβυλώνας.

> Καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων, καὶ φυλακὴ παντὸς ἀκαθάρτου πνεύματος, καὶ φυλακὴ παντὸς ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου ὀρνέου. Ἀποκάλυψις 18:2.

Η κατά γράμμα Βαβυλώνα έπεσε ως Βαβέλ στην εποχή του Νεβρώδ, και η κατά γράμμα Βαβυλώνα επίσης έπεσε στην εποχή του Βαλτάσαρ. Η πνευματική Βαβυλώνα έπεσε το 1798, και η τελική της πτώση απεικονίζεται επανειλημμένως στις Γραφές. Γι’ αυτόν τον λόγο, το μήνυμα της πτώσεως της Βαβυλώνας περιέχει τον προφητικό συμβολισμό του διπλασιασμού. Με την πτώση της Βαβυλώνας υπάρχει ένας διπλασιασμός, αλλά υπάρχουν επίσης και δύο άλλοι κύριοι προφητικοί λόγοι για το φαινόμενο του διπλασιασμού.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, ως μήνυμα, αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα το οποίο συνοδεύεται από ένα δεύτερο μήνυμα. Αντιπροσωπεύει δύο μηνύματα. Υπάρχουν και άλλες σημαντικές αλήθειες που συνδέονται με το νόημα και τη δομή του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου, αλλά απλώς επισημαίνουμε ότι η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα, η οποία αρχίζει στο κεφάλαιο σαράντα, αρχίζει με τον διπλασιασμό του συμβόλου του Παρακλήτου, τον οποίο ο Χριστός υποσχέθηκε να παράσχει στον λαό Του, ενώ καθυστερούσε στο επουράνιο αγιαστήριο.

> Παρηγορεῖτε, παραγoρεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός σας. Λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ κηρύξατε πρὸς αὐτήν, ὅτι ἐτελείωσεν ἡ ταπείνωσις αὐτῆς, ὅτι ἀφέθη ἡ ἀνομία αὐτῆς· διότι ἔλαβεν ἐκ χειρὸς Κυρίου διπλάσια διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς. Ἠσαΐας 40:1, 2.

Δεν υπάρχει άλλο χωρίο στην Αγία Γραφή που να ομιλεί ειδικότερα περί του στοιχείου του χαρακτήρος του Χριστού ως του Άλφα και του Ωμέγα, όσο το χωρίο από το τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα έως το τέλος του βιβλίου. Ως το Άλφα και το Ωμέγα, ο Χριστός θέτει την υπογραφή του ονόματός Του ως Άλφα και Ωμέγα επάνω σε αυτό το χωρίο, διότι όταν φθάνει κανείς στο τέλος του Ησαΐα, αναφέρεται εκ νέου στον Παράκλητο, διότι ο Χριστός είναι ο Λόγος, και Αυτός είναι η αρχή και το τέλος.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Ὁ οὐρανός είναι ο θρόνος μου, και η γη υποπόδιόν μου· ποίος είναι ο οίκος που οικοδομείτε εις εμέ; και ποίος είναι ο τόπος της αναπαύσεώς μου; Διότι πάντα ταύτα η χείρ μου εποίησε, και πάντα ταύτα έγιναν, λέγει Κύριος· αλλά εις τούτον θέλω επιβλέψει, εις τον πτωχόν και συντετριμμένον κατά το πνεύμα, και τρέμοντα εις τον λόγον μου. Όστις σφάζει βουν, είναι ως εάν εφόνευσε άνθρωπον· όστις θυσιάζει αρνίον, ως εάν απέκοπτε τράχηλον κυνός· όστις προσφέρει προσφοράν, ως εάν προσέφερε αίμα χοίρου· όστις θυμιάζει, ως εάν ευλογούσε είδωλον. Ναι, αυτοί εξέλεξαν τας οδούς αυτών, και η ψυχή αυτών ευφραίνεται εις τα βδελύγματα αυτών. Και εγώ θέλω εκλέξει τας πλάνας αυτών, και θέλω επιφέρει επ’ αυτούς εκείνα τα οποία φοβούνται· διότι όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το πονηρόν ενώπιόν μου, και εξέλεξαν εκείνο εις το οποίον δεν ηυαρεστήθην. Ησαΐας 66:1–4.

Τίθεται το ερώτημα: ποιον οίκο οικοδόμησε γι’ Αυτόν ο λαός του Θεού; Ήγειραν τον πνευματικό οίκο του Πέτρου ή τη συναγωγή του Σατανά; Ο Θεός προσδιορίζει ότι ο οίκος που Εκείνος οικοδόμησε αποτελείται από εκείνους που είναι «πτωχοί και συντετριμμένου πνεύματος» και από εκείνους που «τρέμουν» ενώπιον του «λόγου» Του. Αντιπαραβάλλει εκείνους που τρέμουν στον λόγο Του με μια άλλη τάξη, η οποία προσφέρει ακάθαρτες προσφορές και έχει εκλέξει την οδό της. Εκείνοι που ανήκουν στην τάξη που προσφέρει ακάθαρτες προσφορές θα διαπιστώσουν, όπως και οι Ιουδαίοι, ότι ο οίκος τους θα αφεθεί εις αυτούς έρημος.

Όλοι οι προφήτες μιλούν για το τέλος του κόσμου, και αυτό αποτελεί απεικόνιση της διάκρισης μεταξύ των σοφών, οι οποίοι τρέμουν εμπρός στον Λόγο Του, και των μωρών, οι οποίοι προσφέρουν βδελύγματα στον Θεό, βδελύγματα στα οποία ευαρεστούνται οι ψυχές τους. Για τον λόγο αυτόν, ο Θεός θα εκλέξει τις πλάνες για τις μωρές λαοδικειακές παρθένες, δηλαδή την πλάνη την οποία ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ότι επέρχεται εξαιτίας της αποδοχής ενός «ψεύδους».

Το «ψεύδος» είναι ένα συγκεκριμένο σύμβολο στην ιστορία του Αντβεντισμού, και έγινε δεκτό από τους οικοδόμους το 1863, και επάνω σε αυτό οικοδόμησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της Αντβεντιστικής ιστορίας. Ήταν ένα ψεύδος που παρήγαγε ένα ψευδές θεμέλιο, και εκεί άρχισαν να ανεγείρουν έναν παραποιημένο ψευδή ναό. Το έργο τους της παραποίησης του αληθινού ναού συνεχίζεται έως «τις έσχατες ημέρες». Ο Ησαΐας τοποθετεί το πλαίσιο του εξηκοστού έκτου κεφαλαίου μέσα στον διαχωρισμό των φρονίμων και των μωρών παρθένων. Ο Ησαΐας προσδιορίζει την προφητική ιστορία την οποία επισήμανε στο πρώτο εδάφιο του Ησαΐα σαράντα, όταν ο Χριστός υποσχέθηκε να αποστείλει τον Παράκλητο τρεισήμισι συμβολικές ημέρες μετά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020.

> Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, σεις οι τρέμοντες εις τον λόγον αυτού· οι αδελφοί σας, οι μισούντες εσάς, οι εκβάλλοντες εσάς ένεκεν του ονόματός μου, είπον· Ας δοξασθή ο Κύριος· αλλά αυτός θέλει φανή προς χαράν σας, και εκείνοι θέλουσι καταισχυνθή. Φωνή θορύβου εκ της πόλεως, φωνή εκ του ναού, φωνή Κυρίου, αποδίδοντος ανταπόδοσιν εις τους εχθρούς αυτού. Ησαΐας 66:5, 6.

Από το 1798 έως το 1844, στο κίνημα των Μιλλεριτών, ο Κύριος ανήγειρε έναν πνευματικό ναό, στον οποίο, ως ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, ήλθε αιφνιδίως το 1844. Ο Κύριος ανηγείρει έναν πνευματικό ναό στο κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε να έλθει αιφνιδίως και να εισέλθει σε διαθήκη με αυτόν τον ναό. Ο Πέτρος, στην πρώτη του επιστολή, κεφάλαιο δεύτερο, ονομάζει εκείνον τον ναό «πνευματικό οίκο». Εκείνοι που «ακούουν τον λόγο του Κυρίου» είναι εκείνοι στους οποίους αναφέρεται ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, όταν λέγει ότι όσοι ακούουν είναι «μακάριοι». Αυτοί είναι το λάβαρο, διότι το λάβαρο αποτελείται από «τους εκπεσόντας του Ισραήλ». Οι μωρές Λαοδικείς θα καταισχυνθούν όταν ο Κύριος δοξάσει τον εαυτό Του στους Φιλαδελφείς, οι οποίοι τρέμουν στον Λόγο Του, και ο Λόγος Του είναι «αλήθεια».

Αἱ τρεῖς φωναί, αἵτινες ἀκούονται κατὰ τὴν περίοδον καθ’ ἣν οἱ φρόνιμοι καὶ οἱ μωροὶ χωρίζονται ἀπὸ τῆς ἄλλης τάξεως, προέρχονται ἀπὸ «τὴν πόλιν», ἀπὸ «τὸν ναόν» καὶ ἀπὸ «τὸν Κύριον τὸν ἀποδιδόντα ἀνταπόδοσιν». Ἡ πρώτη «φωνή» ἐκ τῆς πόλεως εἶναι «φωνὴ θορύβου», καὶ ὁ «θόρυβος» εἶναι ἡ ἄφιξις τοῦ Παρακλήτου, ὅστις ἔρχεται αἰφνιδίως.

> Και όταν συμπληρώθηκε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήσαν όλοι ομοθυμαδόν στον ίδιο τόπο. Και εξαίφνης έγινε ήχος από τον ουρανό, σαν από άνεμο βίαιο που έπνεε με ορμή, και γέμισε όλο τον οίκο όπου κάθονταν. Και φάνηκαν σ’ αυτούς διαμοιραζόμενες γλώσσες σαν από φωτιά, και κάθισε από μία επάνω στον καθένα απ’ αυτούς. Πράξεις 2:1-3.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «ήχος» στις Πράξεις, κεφάλαιο δύο, εδάφιο δύο, σημαίνει «θόρυβος» και «φήμη». Η «φήμη» είναι προφητεία. Ο «ήχος» ή «θόρυβος» που προέρχεται από «την πόλη» παριστάνεται από «άνεμο βίαιο». Η «φωνή θορύβου εκ της πόλεως» είναι η «φήμη» ή το προφητικό μήνυμα του Ισλάμ που σηματοδοτεί την άφιξη του Παρακλήτου στην κοιλάδα των ξηρών οστών, τα οποία εφονεύθησαν «εις την πλατεία της πόλεως της μεγάλης, ήτις καλείται πνευματικώς Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος ημών εσταυρώθη».

Στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα, η «φωνή» που επρόκειτο να ετοιμάσει την οδό για τον «αγγελιοφόρο της διαθήκης» ρώτησε ποιο μήνυμα έπρεπε να «κηρύξει». Του ειπώθηκε να «κηρύξει» το μήνυμα του Ισλάμ. Στις Πράξεις, ο «ήχος» που γέμισε τον πνευματικό «οἶκο» του Πέτρου ήταν «άνεμος βιαίως φερόμενος», ο οποίος, στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, προήλθε από τους τέσσερις ανέμους του Ισλάμ.

> Φωνὴ θορύβου ἐκ τῆς πόλεως, φωνὴ ἐκ τοῦ ναοῦ, φωνὴ Κυρίου, ὃς ἀποδίδει ἀνταπόδοσιν εἰς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:6.

Από την οδό όπου σταυρώθηκε ο Κύριός μας, ο Παράκλητος πληροφορεί πρώτα τη «φωνή» εκείνου που βοά εν τη ερήμω ποιο πρόκειται να είναι το μήνυμα. Έπειτα, το ισχυρό στράτευμα που είναι ο ναός ο οποίος έχει ανεγερθεί, όπως προτυπώθηκε στην αρχική κίνηση από το 1798 έως το 1844, ενισχύει την κραυγή. Η κίνηση του ισχυρού στρατεύματος, καθώς διακηρύσσουν την κραυγή του Ισλάμ, οδηγεί στην τρίτη «φωνή», η οποία προσδιορίζει τη φωνή του Θεού της κρίσεως επί των Ηνωμένων Πολιτειών για την ψήφιση του νόμου της Κυριακής. Εκεί είναι που ο Κύριος αποδίδει ανταπόδοση. Οι τρεις φωνές διέπονται εντός της δομής της κεκρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών, η οποία αντιπροσωπεύει τα αρχικά, μεσαία και τελικά γράμματα της εβραϊκής λέξεως που δημιουργήθηκε από τον Θαυμαστό Γλωσσολόγο και μεταφράζεται ως «αλήθεια». Αυτά δεν επινοούνται!

Σε συμφωνία με την προφητική ιστορία που έχουμε προσδιορίσει, ο Ησαΐας κατόπιν αναφέρεται στη γέννηση ενός έθνους.

> Πρὶν κοιλοπονήσῃ, ἐγέννησεν· πρὶν ἔλθωσιν οἱ πόνοι αὐτῆς, ἐλευθερώθη ἀπὸ ἄρσεν. Τίς ἤκουσε τοιοῦτο πρᾶγμα; τίς εἶδε τοιαῦτα; Μὴ δύναται ἡ γῆ νὰ γεννήσῃ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ; ἢ ἔθνος νὰ γεννηθῇ μονομιάς; διότι ἅμα ἐκοιλοπόνησεν ἡ Σιών, ἐγέννησε τὰ τέκνα αὐτῆς. Μὴ ἐγὼ φέρω μέχρι τοῦ τοκετοῦ καὶ δὲν κάμνω νὰ γεννήσῃ; λέγει Κύριος· μὴ ἐγὼ, ὁ ποιῶν νὰ γεννᾶται, κλείσω τὴν μήτραν; λέγει ὁ Θεός σου. Ἠσαΐας 66:7–9.

Το έθνος που γεννιέται προτού η γυναίκα κοιλοπονήσει βρισκόταν προσφάτως στην οδό, νεκρό και ξηρό, ενώ όλος ο κόσμος χαιρόταν για την κατάστασή του. Αλλά όταν οι δύο μάρτυρες στάθηκαν στα πόδια τους, εκείνοι που είχαν χαρεί για τον θάνατό τους φοβήθηκαν. Μόλις τα νεκρά, ξηρά, σφαγμένα σώματα εγερθούν ως έθνος, όλοι όσοι αγαπούν την Ιερουσαλήμ τότε θα χαρούν μαζί της. Εκείνοι που αγαπούν την Ιερουσαλήμ περιλαμβάνουν όχι μόνο το έθνος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, αλλά και το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο τότε καλείται να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Η ανάσταση από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020 επιτελείται με την έλευση του Παρακλήτου, η οποία θα κάνει τα νεκρά, ξηρά «οστά» να «ανθήσουν ως χλόη».

> Ευφράνθητε μετὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀγαλλιᾶσθε δι’ αὐτήν, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν· χαίρετε μετ’ αὐτῆς μετὰ χαρᾶς, πάντες οἱ πενθοῦντες δι’ αὐτήν· διὰ νὰ θηλάσητε καὶ νὰ χορτασθῆτε ἀπὸ τοὺς μαστοὺς τῶν παρηγοριῶν αὐτῆς· διὰ νὰ ἀρμέξητε καὶ νὰ τρυφήσητε ἀπὸ τὸ πλῆθος τῆς δόξης αὐτῆς. Διότι οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐκτείνει πρὸς αὐτὴν εἰρήνην ὡς ποταμόν, καὶ τὴν δόξαν τῶν ἐθνῶν ὡς χείμαρρον ῥέοντα· τότε θέλετε θηλάσει, θέλετε βασταχθῆ ἐπὶ τὰς πλευρὰς αὐτῆς, καὶ θέλετε λικνισθῆ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς. Ὡς ἄνθρωπον τὸν ὁποῖον παρηγορεῖ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, οὕτως ἐγὼ θέλω παρηγορήσει ὑμᾶς· καὶ ἐν Ἱερουσαλὴμ θέλετε παρηγορηθῆ. Καὶ ὅταν ἴδητε τοῦτο, ἡ καρδία σας θέλει εὐφρανθῆ, καὶ τὰ ὀστᾶ σας θέλουσι θαλεῖ ὡς χόρτος· καὶ ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει γνωρισθῆ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀγανάκτησις αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:10–14.

Το Άλφα και το Ωμέγα τοποθετεί το τέλος της τελευταίας αφήγησης του Ησαΐα ακριβώς εκεί όπου άρχισε στην αρχή, με την ταυτοποίηση της έλευσης του Παρηγόρου. Και όπως συμβαίνει πάντοτε με κάθε μήνυμα που αντιπροσωπεύει το μήνυμα του Ηλία, αυτό τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο του Κυρίου που πατάσσει τη γη με κατάρα.

> Διότι, ιδού, ο Κύριος θέλει ελθεί μετά πυρός, και τα άρματά αυτού ως ανεμοστρόβιλος, διά να αποδώση την οργήν αυτού μετά θυμού, και τον έλεγχον αυτού μετά φλογών πυρός. Διότι διά πυρός και διά της ρομφαίας αυτού θέλει κρίνει ο Κύριος πάσαν σάρκα· και οι φονευθέντες υπό του Κυρίου θέλουσιν είσθαι πολλοί. Οι αγιάζοντες εαυτούς και καθαρίζοντες εαυτούς εν τοις κήποις, όπισθεν ενός δένδρου εν τω μέσω, τρώγοντες κρέας χοίρου, και το βδέλυγμα, και τον μυν, θέλουσι καταναλωθή ομού, λέγει ο Κύριος. Διότι εγώ γνωρίζω τα έργα αυτών και τους διαλογισμούς αυτών· καιρός θέλει ελθεί, ώστε θέλω συνάξει πάντα τα έθνη και τας γλώσσας· και θέλουσιν ελθεί, και θέλουσιν ιδεί την δόξαν μου. Ησαΐας 66:15–18.

Οι μωρές Λαοδικείες Αντβεντιστές, που βρίσκονται πίσω από το «δέντρο» της γνώσεως του καλού και του κακού το οποίο είναι «εν μέσω» του «κήπου» της Εδέμ, ομολογούν ότι αγιάζουν και καθαρίζουν τους εαυτούς τους, ενώ στην πραγματικότητα τρώγουν τις ακάθαρτες δοξασίες της Βαβυλώνος και κρύπτονται, όπως έπραξαν ο Αδάμ και η Εύα, εξαιτίας των αμαρτιών που αγάπησαν υπέρμετρα ώστε να τις εγκαταλείψουν. Θα καταναλωθούν μαζί με όλα τα άλλα έθνη. Αντιπαραβάλλονται προς τους σοφούς, οι οποίοι θα είναι «σημείον». Το «σημείον» είναι το «λάβαρον», το οποίο αντιπροσωπεύει το Σάββατο, που είναι το σημείον του Κυρίου του Θεού σου, το οποίο πράγματι αγιάζει τον λαό Του.

> Διότι οι υιοί Ισραήλ θέλουσι φυλάττει το σάββατον, ώστε να τηρώσι το σάββατον εις τας γενεάς αυτών, ως διαθήκην αιώνιον. Είναι σημείον μεταξύ εμού και των υιών Ισραήλ εις τον αιώνα· διότι εις έξ ημέρας ο Κύριος εποίησε τον ουρανόν και την γην, και κατά την εβδόμην ημέραν ανεπαύθη και ανεζωογονήθη. Έξοδος 31:16, 17.

Οι σοφοί δεν κρύβονται πίσω από ένα δένδρο ομολογίας· υψώνονται ως σημείο, παρουσιάζοντας τη δόξα του Θεού στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης. Η δόξα Του είναι ο χαρακτήρας Του, και το στοιχείο του χαρακτήρα Του το οποίο αυτοί εκπροσωπούν ενώπιον του κόσμου είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος, το οποίο παριστάνεται ως «Αλήθεια».

> Καὶ θὰ θέσω σημεῖον ἀνὰ μέσον αὐτῶν, καὶ θὰ ἀποστείλω τοὺς διασωθέντας ἐξ αὐτῶν πρὸς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρσείς, Φουλ, καὶ Λουδ, τοὺς τοξεύοντας τὸ τόξον, εἰς Θουβάλ καὶ Ἰαυάν, εἰς τὰς νήσους τὰς μακράν, αἵτινες δὲν ἤκουσαν τὴν φήμην μου οὐδὲ εἶδον τὴν δόξαν μου· καὶ θέλουσι κηρύξει τὴν δόξαν μου μεταξὺ τῶν ἐθνῶν. Καὶ θέλουσι φέρει πάντας τοὺς ἀδελφούς σας ἐξ ὅλων τῶν ἐθνῶν ὡς προσφορὰν πρὸς τὸν Κύριον, ἐφ’ ἵππων, καὶ ἐπὶ ἁμαξῶν, καὶ ἐν φορείοις, καὶ ἐπὶ ἡμιόνων, καὶ ἐπὶ ταχέων κτηνῶν, εἰς τὸ ἅγιόν μου ὄρος, τὴν Ἱερουσαλήμ, λέγει ὁ Κύριος, καθὼς οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ φέρουσι προσφορὰν ἐν καθαρῷ σκεύει εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐξ αὐτῶν ἔτι θὰ λάβω διὰ ἱερεῖς καὶ διὰ Λευΐτας, λέγει ὁ Κύριος. Διότι καθὼς οἱ νέοι οὐρανοὶ καὶ ἡ νέα γῆ, τὰ ὁποῖα ἐγὼ θὰ κάμω, θὰ παραμένωσιν ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος, οὕτω θὰ παραμένῃ τὸ σπέρμα σας καὶ τὸ ὄνομά σας. Καὶ θὰ συμβῇ ὅτι, ἀπὸ νεομηνίας εἰς νεομηνίαν, καὶ ἀπὸ σαββάτου εἰς σάββατον, πᾶσα σὰρξ θὰ ἔρχεται διὰ νὰ προσκυνῇ ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θέλουσιν ἐξέλθει, καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὰ πτώματα τῶν ἀνθρώπων οἵτινες παρηνόμησαν ἐναντίον μου· διότι ὁ σκώληξ αὐτῶν δὲν θὰ τελευτήσῃ, οὐδὲ τὸ πῦρ αὐτῶν θὰ σβεσθῇ· καὶ θέλουσιν εἶσθαι βδέλυγμα εἰς πᾶσαν σάρκα. Ἠσαΐας 66:16–24.

Η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα αρχίζει με την άφιξη του Παρηγόρου τον Ιούλιο του 2023, και η αφήγηση τελειώνει ακριβώς εκεί όπου άρχισε. Φθάνει μέσα στην κεκρυμμένη ιστορία των επτά βροντών, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμαστική περίοδος. Προσδιορίζει την επανάληψη του Μιλλεριτικού κινήματος στην αρχή, σε συνάφεια με την ιστορία του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων στο τέλος. Παρουσιάζει το μήνυμα της κατάρας, που συνοδεύει το μήνυμα του Ηλία, ως το μήνυμα του προφητικού έργου του Ισλάμ, το οποίο εξοργίζει τα έθνη, καθώς αυτό χρησιμοποιείται από τον Κύριο για να επιφέρει κρίση «πρώτα» επάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες για έναν νόμο της Κυριακής, και «τελευταία» επάνω σε ολόκληρο τον κόσμο, για την ίδια ανταρσία.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της τελευταίας αφήγησης του Ησαΐα στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles