Article

# Panium - Number Six

Πάνιον – Αριθμός Έξι

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

Προφητικά Ορόσημα στο Δανιήλ 11: Η Κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο Νόμος της Κυριακής και η Άνοδος της Σύγχρονης Ρώμης

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989, εκπληρώθηκε το εδάφιο σαράντα του Δανιήλ ένδεκα. Το εδάφιο σαράντα ένα είναι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και το εδάφιο δεκαέξι. Από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, το εδάφιο σαράντα είναι κενό. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989 προσδιορίσθηκε επίσης στο εδάφιο δέκα του Δανιήλ ένδεκα, το οποίο εκπληρώθηκε αρχικά από τον Αντίοχο τον Μέγα.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

Ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας, ο Σελευκίδης «βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ», βασίλευσε από το 223 έως το 187 π.Χ. και επιδίωξε να ανακτήσει εδάφη που είχαν χαθεί στους Πτολεμαίους (τον «βασιλέα τοῦ νότου») μετά τον Τρίτο Συριακό Πόλεμο (246–241 π.Χ.). Η εκστρατεία του στον Τέταρτο Συριακό Πόλεμο (219–217 π.Χ.) αποσκοπούσε στην ανακατάληψη της Κοίλης Συρίας, της Φοινίκης και της Παλαιστίνης. Το 219 π.Χ. ο Αντίοχος εκστράτευσε προς νότον, καταλαμβάνοντας τη Σελεύκεια τῆς Πιερίας, την Τύρο και την Πτολεμαΐδα (Άκρα), ανακτώντας τα παράκτια οχυρά. Το 218 π.Χ. προχώρησε περαιτέρω, καταλαμβάνοντας τη Φιλαδέλφεια (Αμμάν) και πιέζοντας προς τα σύνορα της Αιγύπτου, με πρόθεση να ανακτήσει τα χαμένα σελευκιδικά εδάφη έως κάτω στη Γάζα. Ο Αντίοχος ανέκοψε την πορεία του το 218 π.Χ., εδραιώνοντας τα κεκτημένα του και προετοιμαζόμενος για μια αποφασιστική προέλαση. Ο Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ, ο Πτολεμαϊκός βασιλεύς, συγκέντρωσε στρατό για να τον αντιμετωπίσει, ενισχυμένο από αιγυπτιακά στρατεύματα. Το δέκατο εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ εκθέτει αυτή την κίνηση του Αντιόχου, προεικονίζοντας έτσι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989 και αποτελώντας τύπο του τεσσαρακοστού εδαφίου.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Αλλά οι υιοί του θέλουσιν εξεγερθή, και θέλουσι συνάξει πλήθος μεγάλων δυνάμεων· και ο εις θέλει βεβαίως ελθεί, και υπερχειλίσει, και διαβή· έπειτα θέλει επιστρέψει, και θέλει εξεγερθή, έως του οχυρώματος αυτού. Δανιήλ 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

Όταν ο βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ στο ἐδάφιο σαράντα «ὑπερχειλίζει καὶ διαβαίνει», τοῦτο ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ βορρᾶ τοῦ ἐδαφίου δέκα, ὁ ὁποῖος «ὑπερχειλίζει καὶ διέρχεται». Καὶ στὰ δύο ἐδάφια πρόκειται γιὰ τὰ αὐτὰ ἀκριβῶς ἑβραϊκὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἀπλῶς μεταφράζονται κάπως διαφορετικά. Εἶναι ἡ αὐτὴ ἔκφρασις ποὺ ἀπαντᾶ στὸ Ἠσαΐας 8:8.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Και θέλει διαβή διά του Ιούδα· θέλει υπερχειλίσει και υπερβή, θέλει φθάσει έως του τραχήλου· και το άπλωμα των πτερύγων αυτού θέλει πληρώσει το πλάτος της γης σου, ω Εμμανουήλ. Ησαΐας 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

Καθένα από τα τρία εδάφια προσδιορίζει έναν βασιλιά του νότου να νικάται από έναν βασιλιά του βορρά. Ο Αντίοχος, ο βασιλιάς του βορρά, υπερισχύει του Πτολεμαίου, του βασιλιά του νότου, καθώς και ο Σενναχειρείμ υπερίσχυσε επί του Ιούδα, του βασιλιά του νότου, και καθώς ο βασιλιάς του βορρά στο εδάφιο σαράντα παρέσυρε την ΕΣΣΔ το 1989. Τρία εδάφια, μαζί με τις τρεις ιστορικές εκπληρώσεις αυτών των εδαφίων, προσδιορίζουν τον «καιρό του τέλους» στο 1989. Έτσι, το εδάφιο δέκα είναι το 1989 και το εδάφιο δεκαέξι είναι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως είναι και το εδάφιο σαράντα ένα.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

Οι στίχοι ένδεκα έως δεκαπέντε αποτελούν μια γραμμή της Γραφής, η οποία έχει επίσης μια ιστορική εκπλήρωση που προσδιορίζει συγκεκριμένα προφητικά ορόσημα μέσα στην κεκρυμμένη ιστορία του στίχου σαράντα. Πριν από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μετά το 1989, η μάχη της Ραφίας και τα επακόλουθά της εκτίθενται στους στίχους ένδεκα και δώδεκα, και η μάχη του Πανίου εκτίθεται στους στίχους δεκατρείς έως δεκαπέντε.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

Ο νόμος της Κυριακής είναι ο προσδιορισμένος καιρός· διότι εκεί είναι που θεραπεύεται το θανατηφόρο τραύμα του παπισμού, και ο πάπας επιστρέφει στον θρόνο της γης. Αυτή η ενδυνάμωση προτυπώθηκε από την ενθρόνιση του παπισμού το 538, και από την ενθρόνιση της ειδωλολατρικής Ρώμης στη μάχη του Ακτίου. Αφού ενθρονίσθηκε προφητικώς, η ειδωλολατρική Ρώμη κυβέρνησε κυριαρχικώς επί 360 έτη. Αφού ο παπισμός ενθρονίσθηκε το 538, κυβέρνησε κυριαρχικώς επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Αφού το θανατηφόρο τραύμα θεραπευθεί με τον νόμο της Κυριακής, ο παπισμός θα κυβερνήσει κυριαρχικώς επί συμβολικούς 42 μήνες.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Και είδα μία από τις κεφαλές αυτού ως εάν ήτο πληγωμένη μέχρι θανάτου· και η θανατηφόρος πληγή αυτού εθεραπεύθη· και όλη η γη εθαύμασε οπίσω του θηρίου. Και προσεκύνησαν τον δράκοντα, όστις έδωκεν εξουσίαν εις το θηρίον· και προσεκύνησαν το θηρίον, λέγοντες· Τις είναι όμοιος με το θηρίον; τις δύναται να πολεμήση μετ’ αυτού; Και εδόθη εις αυτό στόμα λαλούν μεγάλα και βλασφημίας· και εδόθη εις αυτό εξουσία να ενεργήση τεσσαράκοντα και δύο μήνας. Αποκάλυψις 13:3–5.

Verse 27 says “both” of these kings:

Το εδάφιο 27 λέγει «και οι δύο» από αυτούς τους βασιλείς:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> Καὶ ἡ καρδία ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὸ κακοποιῆσαι, καὶ θέλουσι λαλῆσαι ψεύδη ἐπὶ τῆς αὐτῆς τραπέζης· ἀλλ’ οὐ θέλει εὐοδοθῆ· διότι ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶσθαι εἰς τὸν καιρὸν τὸν ὡρισμένον. Δανιήλ 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

Οι δύο βασιλεῖς στο εδάφιο είκοσι επτά είναι οι βασιλεῖς που αναφέρονται στα δύο προηγούμενα εδάφια και οι οποίοι έπειτα διεξήγαγαν τη μάχη τοῦ Ἀκτίου.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> Καὶ θὰ ἐξεγείρῃ τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου μετὰ μεγάλης στρατιᾶς· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θὰ ἐξεγερθῇ εἰς μάχην μετὰ στρατιᾶς πολὺ μεγάλης καὶ ἰσχυρᾶς· ἀλλ’ οὐ θὰ σταθῇ· διότι θὰ μηχανευθῶσι κατ’ αὐτοῦ ἐπιβουλάς. Ναί, οἱ τρώγοντες ἀπὸ τὴν μερίδα τῆς τροφῆς αὐτοῦ θὰ ἀφανίσωσιν αὐτόν, καὶ ὁ στρατὸς αὐτοῦ θὰ πλημμυρήσῃ· καὶ πολλοὶ θὰ πέσωσιν ἀνῃρημένοι. Δανιήλ 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

Το εδάφιο είκοσι επτά, λοιπόν, δημιουργεί μια ανωμαλία που πρέπει να κατανοηθεί προτού προχωρήσουμε. Στο εδάφιο είκοσι τέσσερα, ο «καιρός» αντιπροσωπεύει μια περίοδο 360 ετών, η οποία αρχίζει με τη μάχη του Ακτίου και ολοκληρώνεται στον προσδιορισμένο καιρό, κατά το έτος 330.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

Ο βασιλιάς του νότου στη μάχη ήταν η Κλεοπάτρα, η οποία βρισκόταν σε συμμαχία με τον Μάρκο Αντώνιο. Ο Οκτάβιος ήταν ο βασιλιάς του βορρά, ο οποίος θα τους νικούσε αμφότερους. Κατά τον προσδιορισμένο καιρό (31 π.Χ.), οι δύο βασιλείς, οι οποίοι προηγουμένως είχαν καθίσει στο ίδιο τραπέζι και είχαν πει ψεύδη ο ένας προς τον άλλον, θα έρχονταν αντιμέτωποι στη μάχη του Ακτίου.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

Οι δύο βασιλείς στο τραπέζι συνάδουν με την ιστορία της μάχης του Πανείου (εδάφια 13 έως 15), όπου υπήρξε συμμαχία μεταξύ του Αντιόχου του Μεγάλου και του Φιλίππου της Μακεδονίας. Εκείνη η ιστορική συμμαχία αντιστοιχεί προς τη συμβολική συμμαχία που παριστάνεται στο όνομα του Πανείου κατά τον καιρό του Χριστού—Καισάρεια Φιλίππου. Η συμμαχία παριστάνεται επίσης στο εδάφιο σαράντα, όταν η ΕΣΣΔ παρασύρεται το 1989 μέσω συμμαχίας μεταξύ του Ρήγκαν και του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄. Οι δύο βασιλείς λέγουν ψεύδη ο ένας προς τον άλλον πριν από το 31 π.Χ., πράγμα που συνάδει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και επομένως τα ψεύδη τους λαμβάνουν χώρα πριν από το εδάφιο δεκαέξι, κατά την ιστορία που παριστάνεται από τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε, τα οποία εκπληρώθηκαν στη μάχη του Πανείου δεκαεπτά έτη μετά τη μάχη της Ραφίας και εκατόν τριάντα επτά έτη πριν ο Πομπήιος κατακτήσει την Ιερουσαλήμ σε εκπλήρωση του εδαφίου δεκαέξι.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

Στο εδάφιο είκοσι οκτώ, ο Οκτάβιος, ο νικητής τόσο επί της Κλεοπάτρας (του βασιλέως του νότου) όσο και επί του Μάρκου Αντωνίου, «θέλει επιστρέψει εις την γην αυτού μετά πλούτου πολλού· και η καρδία αυτού θέλει είσθαι κατά της αγίας διαθήκης· και θέλει πράξει κατορθώματα, και επιστρέψει εις την γην αυτού». Ο Ουράι Σμιθ ταυτοποιεί αυτές τις δύο νίκες ως το Άκτιον το 31 π.Χ. και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Το εδάφιο είκοσι οκτώ, επομένως, προσδιορίζει μια ιστορία η οποία αρχίζει από τη μάχη του Ακτίου, που αποτελεί την αρχή των 360 ετών, και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> Καὶ θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ μετὰ πλούτου πολλοῦ· καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ θέλει εἶναι κατὰ τῆς ἁγίας διαθήκης· καὶ θέλει πράξει μεγάλα, καὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ. Δανιήλ 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

Η τελευταία φράση του εδαφίου είκοσι τέσσερα («ἕως καιροῦ») και εξής αντιπροσωπεύει μια ιστορική γραμμή η οποία άρχισε το 31 π.Χ. και καταλήγει στην τελευταία φράση του εδαφίου τριάντα ένα («καὶ θέλουσι στήσει τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως»), η οποία εκπληρώθηκε το 538. Η γραμμή αρχίζει με τη μάχη του Ακτίου, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη της υπέρτατης κυριαρχίας της παγανιστικής Ρώμης επί τριακόσια εξήντα έτη. Η γραμμή λήγει το 538, όταν η παπική Ρώμη αρχίζει να ασκεί υπέρτατη κυριαρχία επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Μέσα στα εδάφια και στην ιστορία που εκπλήρωσε τα εδάφια, ο προσδιορισμένος καιρός το 330 αντιπροσωπεύει μια διαίρεση στην ιστορία της παγανιστικής Ρώμης ως της τετάρτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας. Μετά την αρχική περίοδο υπέρτατης κυριαρχίας επί τριακόσια εξήντα έτη, ακολουθούν διακόσια οκτώ έτη αποσύνθεσης της αυτοκρατορίας, πριν από την ανάληψη του θρόνου από τον παπισμό στο εδάφιο τριάντα ένα, κατά το έτος 538. Στην ακολουθία εκείνων των οκτώ εδαφίων, μόνο το εδάφιο είκοσι επτά προσδιορίζει μια ιστορική εκπλήρωση που έλαβε χώρα πριν από τη μάχη του Ακτίου, το 31 π.Χ.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

Το εδάφιο είκοσι επτά προσδιορίζει μία συνάντηση μεταξύ δύο βασιλέων πριν από τον «προσδιορισμένο καιρό», και το εδάφιο είκοσι εννέα προσδιορίζει έναν «προσδιορισμένο καιρό». Ο «προσδιορισμένος καιρός» του εδαφίου είκοσι επτά είναι η αρχή της περιόδου των τριακοσίων εξήντα ετών, και ο «προσδιορισμένος καιρός» του εδαφίου είκοσι εννέα είναι το τέλος της περιόδου των τριακοσίων εξήντα ετών. Η αρχή και το τέλος αντιπροσωπεύουν έναν «προσδιορισμένο καιρό».

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

Η ενδυνάμωση της ειδωλολατρικής Ρώμης άρχισε όταν κατέκτησε το τρίτο γεωγραφικό εμπόδιο, όπως αυτό παριστάνεται στο Δανιήλ 8:9.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Και από ένα από αυτά εξήλθε ένα μικρό κέρας, το οποίο μεγάλωσε υπερβολικά προς τον νότο, και προς την ανατολή, και προς την ένδοξη γη. Δανιήλ 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

Η ενδυνάμωση άρχισε με τη μάχη του Ακτίου και την επακόλουθη υποταγή του βασιλιά του νότου (Αίγυπτος) στο ένατο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

Το τέλος της εξουσίας της παγανιστικής Ρώμης ως του τετάρτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας επήλθε το 538, όταν η παπική Ρώμη υπερνίκησε το τρίτο γεωγραφικό της εμπόδιο. Ολόκληρη η περίοδος των πεντακοσίων εξήντα οκτώ ετών, από τη μάχη του Ακτίου έως το 538, αρχίζει με την παγανιστική Ρώμη να κατακτά το τρίτο της εμπόδιο και να καθίσταται το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, και λήγει όταν η παπική Ρώμη κατακτά το τρίτο γεωγραφικό της εμπόδιο.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

Ως το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, η ιστορία που παριστάνεται προσδιορίζει δύο περιόδους: την πρώτη, κατά την οποία η Ρώμη υψώνει τον εαυτό της, και κατόπιν μια περίοδο που περιγράφει την πτώση της Ρώμης. Η αρχή της πρώτης περιόδου εξύψωσης είναι επίσης η αρχή ολόκληρης της περιόδου κατά την οποία η ειδωλολατρική Ρώμη κυβέρνησε ως το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας. Η πρώτη περίοδος της εξύψωσης της Ρώμης αρχίζει και τελειώνει με προσδιορισμένο καιρό, και επίσης αρχίζει με τη συνένωση των βόρειου και νότιου βασιλείων. Τελειώνει με τη διαίρεση σε ανατολικό βασίλειο και δυτικό βασίλειο. Το ότι αρχίζει και τελειώνει με προσδιορισμένο καιρό, καθώς και το ίδιο το αρχικό και το τελικό σημείο, παριστούν τις τέσσερις διαιρέσεις του βασιλείου του Αλεξάνδρου.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

Οι δύο προσδιορισμένοι καιροί των εδαφίων είκοσι επτά και είκοσι εννέα αντιπροσωπεύουν ένα αρχικό και ένα τελικό ορόσημο που περιγράφουν την περίοδο κατά την οποία η Ρώμη κυβερνά υπέρτατα. Κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα ένα και του εδαφίου δεκαέξι του Δανιήλ έντεκα, αρχίζει η περίοδος κατά την οποία η σύγχρονη Ρώμη θα κυβερνήσει υπέρτατα επί σαράντα δύο συμβολικούς μήνες. Ο πρώτος προσδιορισμένος καιρός του εδαφίου είκοσι επτά είναι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο δεύτερος προσδιορισμένος καιρός αντιπροσωπεύει τον χρόνο κατά τον οποίο το τελευταίο έθνος επί της γης ακολουθεί το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και επιβάλλει τον έσχατο νόμο της Κυριακής, και πράττοντας τούτο προσδιορίζει την παγκόσμια επιβολή του ειδωλολατρικού σαββάτου.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

Αυτά τα δύο προφητικά ορόσημα είναι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες έως την παγκόσμια επιβολή του νόμου της Κυριακής, και αυτοί οι δύο νόμοι της Κυριακής είναι οι δύο προσδιορισμένοι καιροί στα εδάφια είκοσι επτά και είκοσι εννέα. Ο πρώτος προσδιορισμένος καιρός του εδαφίου είκοσι επτά προτυπώθηκε επίσης από τον νόμο της Κυριακής του Κωνσταντίνου το 321, και ο παπικός νόμος της Κυριακής στη Σύνοδο της Ορλεάνης το 538 αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο νόμο της Κυριακής.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

Στο πλαίσιο των εδαφίων δεκατρία έως δεκαπέντε, η μάχη του Πανίου αποτελεί την ιστορία που προηγείται του νόμου της Κυριακής του εδαφίου δεκαέξι. Εντός αυτής της ιστορίας εκπληρώνεται η συνάντηση των δύο βασιλέων που ψεύδονται ο ένας προς τον άλλον. Τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε αποτελούν μέρος της ιστορίας που παριστάνεται στα εδάφια δέκα έως δεκαέξι. Τα εδάφια προσδιορίζουν τον τέταρτο Συριακό Πόλεμο στο εδάφιο δέκα, τη μάχη της Ραφίας στο εδάφιο ένδεκα, και τα επακόλουθα εκείνης της μάχης στο εδάφιο δώδεκα. Τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε παριστάνουν την ιστορία του έτους 200 π.Χ., όταν εκπληρώθηκε η μάχη του Πανίου και όταν η ειδωλολατρική Ρώμη, παρασταθείσα ως οι λησταί του λαού σου, εισέρχεται στην προφητική αφήγηση.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 40, ταυτοποιεί την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989, και το εδάφιο 16 ταυτοποιεί τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνάντηση μεταξύ δύο βασιλέων, οι οποίοι λέγουν ψεύδη ο ένας προς τον άλλον πριν από τον προσδιορισμένο καιρό, η οποία ήταν η μάχη του Ακτίου, λαμβάνει χώρα μέσα στην ιστορία του εδαφίου 40, η οποία ακολουθεί τον καιρό του τέλους το 1989 και καταλήγει στον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το εδάφιο 27 είναι ορόσημο στην κρυφή ιστορία του εδαφίου 40, το οποίο λαμβάνει χώρα μετά το 1989, αλλά πριν από τον νόμο της Κυριακής. Η «συνάντηση» του εδαφίου 27 είναι ορόσημο πριν από την ενδυνάμωση της Ρώμης κατά τον νόμο της Κυριακής. Υπάρχουν αρκετά ορόσημα που οδηγούν στην ενδυνάμωση του παπισμού το 538, και αυτά τα ορόσημα επίσης λαμβάνουν χώρα πριν από τον προσδιορισμένο καιρό. Ένα από εκείνα τα προφητικά ορόσημα είναι το διάταγμα του Ιουστινιανού το 533, το οποίο εκπλήρωσε την αναφορά του εδαφίου 30 στο ότι είχε «συνεννόηση με εκείνους που εγκαταλείπουν τη διαθήκη».

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

Τα άλλα ορόσημα που οδηγούν στον προσδιορισμένο καιρό στην ιστορία της ειδωλολατρικής Ρώμης είναι το έτος 330, όταν η ειδωλολατρική Ρώμη κατέβαλε και ταυτοχρόνως έδωσε την «έδρα» στην παπική εξουσία. Το 496 ο Χλωδοβίκος έδωσε την «ισχύ» του στον παπισμό. Σε εκπλήρωση του εβδόμου κεφαλαίου του Δανιήλ, η ειδωλολατρική Ρώμη αφαίρεσε «τρία κέρατα» για χάρη του παπισμού, το τελευταίο από τα οποία ήταν η εκδίωξη των Οστρογότθων από την πόλη της Ρώμης το 538. Το 508 η θρησκεία της ειδωλολατρίας παραμερίσθηκε ως η νόμιμη θρησκεία του βασιλείου και αντικαταστάθηκε από τον Καθολικισμό. Το 538 αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα, και το 496 αντιπροσωπεύει το 1989, όταν ο Ρήγκαν, όπως ο Χλωδοβίκος, αφιέρωσε την εξουσία του στον πάπα της Ρώμης. Το έτος 330 προσδιορίζει τον νόμο της Κυριακής, διότι εκεί είναι που ο παπισμός επιστρέφει στην έδρα της εξουσίας.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

Αυτό υποδεικνύει ότι τόσο το 538 όσο και το 330 αντιπροσωπεύουν τον προσδιορισμένο καιρό, δηλαδή τα εδάφια δεκαέξι και σαράντα ένα. Το 496 αντιπροσωπεύει το 1989, ως εκπλήρωση του εδαφίου δέκα και του εδαφίου σαράντα του Δανιήλ ένδεκα και του Ησαΐας 8:8. Το 508 προσδιορίζει πότε η θρησκεία του κράτους παραμερίζεται υπέρ του Καθολικισμού. Αρχίζοντας με τον Χλωδοβίκο το 496 έως το 508, απεικονίσθηκε μια σταδιακή απομάκρυνση και αντικατάσταση της νόμιμης θρησκείας του κράτους. Στην ιστορία που αρχίζει το 330, μια προοδευτική παρακμή της Δυτικής Ρώμης παριστάνεται από τις τέσσερις πρώτες σάλπιγγες, προσδιορίζοντας έτσι μια προοδευτική καταστροφή που αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

Η προοδευτική πτώση της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία ακολούθησε τον νόμο της Κυριακής του Κωνσταντίνου το 321, απεικονίζει την πτώση των Ηνωμένων Πολιτειών ως της έκτης βασιλείας της Βιβλικής προφητείας, η οποία φθάνει στον νόμο της Κυριακής. Έπειτα, οι τέσσερις κρίσεις των σαλπίγγων επιφέρονται επί των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως έχει προσδιορίσει η Αδελφή White όταν δηλώνει ότι «η εθνική αποστασία θα ακολουθηθεί από εθνική καταστροφή». Ο Ιεζεκιήλ προσθέτει μαρτυρία σε μία τετραπλή τιμωρία.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> Και έγινε λόγος Κυρίου προς εμέ πάλιν, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, όταν η γη αμαρτήση εναντίον μου διαπράττοντας βαρεία παράβαση, τότε θα εκτείνω την χείρα μου επ’ αυτήν, και θα συντρίψω το στήριγμα του άρτου αυτής, και θα αποστείλω επ’ αυτήν πείνα, και θα εξολοθρεύσω απ’ αυτής άνθρωπο και κτήνος· και αν οι τρεις αυτοί άνδρες, ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ, ήσαν εν αυτή, μόνον τας ιδίας αυτών ψυχάς ήθελον διασώσει διά της δικαιοσύνης αυτών, λέγει Κύριος ο Θεός. Εάν επιτρέψω θηρία ολέθρια να διέλθουν διά της γης, και αφανίσουν αυτήν, ώστε να γίνει έρημος, και να μη δύναται άνθρωπος να διέλθη εξαιτίας των θηρίων· και αν οι τρεις αυτοί άνδρες ήσαν εν αυτή, ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλουσι διασώσει ούτε υιούς ούτε θυγατέρας· αυτοί μόνον θέλουσι διασωθή, η δε γη θέλει ερημωθή. Ή εάν επιφέρω ρομφαία επί την γην εκείνην, και είπω, Ρομφαία, διάβαινε διά της γης, ώστε να εξολοθρεύσω απ’ αυτής άνθρωπο και κτήνος· και αν οι τρεις αυτοί άνδρες ήσαν εν αυτή, ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλουσι διασώσει ούτε υιούς ούτε θυγατέρας, αλλά αυτοί μόνοι θέλουσι διασωθή. Ή εάν αποστείλω λοιμόν εις την γην εκείνην, και εκχύσω τον θυμόν μου επ’ αυτήν εν αίματι, ώστε να εξολοθρεύσω απ’ αυτής άνθρωπο και κτήνος· και αν ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ ήσαν εν αυτή, ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλουσι διασώσει ούτε υιόν ούτε θυγατέρα· μόνον τας ιδίας αυτών ψυχάς θέλουσι διασώσει διά της δικαιοσύνης αυτών. Διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Πόσω μάλλον όταν αποστείλω επί την Ιερουσαλήμ τας τέσσαρας βαρείας κρίσεις μου, την ρομφαίαν, και την πείναν, και το ολέθριον θηρίον, και τον λοιμόν, ώστε να εξολοθρεύσω απ’ αυτής άνθρωπο και κτήνος; Πλην, ιδού, θέλει απομείνει εν αυτή υπόλειμμα, το οποίον θέλει εξέλθει, υιοί και θυγατέρες· ιδού, αυτοί θέλουσι εξέλθει προς εσάς, και θέλετε ιδεί την οδόν αυτών και τα έργα αυτών· και θέλετε παρηγορηθή περί του κακού το οποίον επέφερα επί την Ιερουσαλήμ, περί πάντων όσα επέφερα επ’ αυτήν. Και αυτοί θέλουσι σας παρηγορήσει, όταν ιδήτε τας οδούς αυτών και τα έργα αυτών· και θέλετε γνωρίσει ότι όχι χωρίς αιτίας έπραξα πάντα όσα έπραξα εν αυτή, λέγει Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles