Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Δέκα Εννέα

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Η Προφητική Σημασία των Ιστορικών Οροσήμων: Κατανόηση των Εσχάτων Ημερών μέσω του Βιβλικού Συμβολισμού

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες παριστάνονται ως εκείνοι που καθαρίζονται από τον Άγγελο της Διαθήκης, και το μεγάλο πλήθος παρίσταται δια των λευκών στολών του μαρτυρίου. Η πρώτη από τις δύο ιερές περιόδους των εσχάτων ημερών προσδιορίζει το έργο του αγγελιαφόρου που ετοιμάζει την οδό για τον Άγγελο της Διαθήκης, και η δεύτερη περίοδος παριστά το έργο του Ηλία. Η πρώτη περίοδος παριστά την ανακριτική κρίση των ζώντων του Λαοδικειανού Αντβεντισμού και η δεύτερη περίοδος παριστά την εκτελεστική κρίση της σύγχρονης Ρώμης.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Το «σημείο» για να φύγουμε από τις πόλεις κατά τις έσχατες ημέρες έχει παρερμηνευθεί από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό. Η Αδελφή White μας πληροφορεί ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από το 66 έως το 70 μ.Χ. παρέχει μια απεικόνιση του προειδοποιητικού σημείου για τον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Ο καιρός δεν είναι μακριά, όταν, όπως οι πρώτοι μαθητές, θα εξαναγκασθούμε να αναζητήσουμε καταφύγιο σε ερημικούς και απομονωμένους τόπους. Όπως η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τα ρωμαϊκά στρατεύματα υπήρξε το σύνθημα για φυγή προς τους χριστιανούς της Ιουδαίας, έτσι και η ανάληψη εξουσίας εκ μέρους του έθνους μας με το διάταγμα που επιβάλλει το παπικό σάββατο θα είναι για εμάς προειδοποίηση. Τότε θα είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις μεγάλες πόλεις, προετοιμαζόμενοι να αφήσουμε και τις μικρότερες, για να κατοικήσουμε σε αποσυρμένες οικίες, σε απομονωμένους τόπους ανάμεσα στα βουνά.» Testimonies, τόμος 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Η πολιορκία της Ιερουσαλήμ, η οποία ήταν το σημείο για να φύγουν, ήταν η πρώτη πολιορκία που επέβαλε ο Κέστιος. Ο Κέστιος, επομένως, αντιπροσώπευε μια απειλή που απομακρύνθηκε προσωρινά, διότι, αφού έθεσε την πόλη υπό πολιορκία, κατόπιν αποσύρθηκε μυστηριωδώς, και οι ιστορικοί ουδέποτε κατόρθωσαν να προσδιορίσουν τη λογική της πράξεώς του.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> «Αφού οι Ρωμαίοι υπό τον Κέστιο είχαν περικυκλώσει την πόλη, απροσδόκητα εγκατέλειψαν την πολιορκία, ενώ όλα φαίνονταν ευνοϊκά για άμεση επίθεση». The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

Κατά τη δεκαετία του 1880 και τη δεκαετία του 1890, ο Γερουσιαστής Henry W. Blair από το New Hampshire υπέβαλε στο Κογκρέσο μια σειρά νομοσχεδίων με σκοπό να οριστεί η Κυριακή ως η Εθνική Ημέρα Αναπαύσεως. Τα νομοσχέδια αυτά ήταν ευρέως γνωστά ως τα «Νομοσχέδια Κυριακής του Blair». Ο Γερουσιαστής Blair ήταν ένθερμος υποστηρικτής της τηρήσεως της Κυριακής ως ημέρας αναπαύσεως και θρησκευτικής λατρείας. Πίστευε ότι μια ενιαία ημέρα αναπαύσεως θα είχε θετικές ηθικές και κοινωνικές επιδράσεις στην αμερικανική κοινωνία. Μολονότι οι προσπάθειές του έτυχαν κάποιας υποστηρίξεως, ιδίως από θρησκευτικές ομάδες, αντιμετώπισαν επίσης και αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων ανησυχιών σχετικά με τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα να θεσπιστεί νομοθεσία περί Κυριακής στην ιστορία του θηρίου της γης, το οποίο ήταν προορισμένο να μιλήσει ως δράκων όταν τελικά θα θεσπίσει νόμο περί Κυριακής. Ήταν αυτή η σειρά των νομοσχεδίων του Blair στην οποία ο A. T. Jones, ένας από τους αγγελιοφόρους της συνόδου της Γενικής Διάσκεψης του 1888, εισήλθε στις αίθουσες του Κογκρέσου και αντιτάχθηκε με τόση ευγλωττία. Ύστερα από λίγες απόπειρες, ο γερουσιαστής Blair έχασε την ορμή της εκστρατείας του για μια Εθνική Ημέρα Αναπαύσεως. Σε άμεση συνάφεια με εκείνη την ιστορία, και με τις συνεπαγωγές μιας Εθνικής Ημέρας Αναπαύσεως (Κυριακής), μπορεί να εξεταστεί το ιστορικό αρχείο των συμβουλών της Ellen White.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Αυτό που προκύπτει από την εξέταση των προειδοποιήσεών της σχετικά με τον νόμο της Κυριακής είναι σοβαρό και ευρέως παρεξηγημένο στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό. Στο πλαίσιο της ανάγκης να βρισκόμαστε έξω από τις πόλεις, στο απόσπασμα που μόλις παρατέθηκε, έγραψε ότι «τότε θα είναι καιρός να εγκαταλείψουν τις μεγάλες πόλεις, προπαρασκευαστικά για την εγκατάλειψη των μικρότερων, προς απόμερες κατοικίες σε απομονωμένους τόπους ανάμεσα στα βουνά». Δίδασκε επανειλημμένως ότι ο λαός του Θεού έπρεπε να ζει στην ύπαιθρο, αλλά οι συμβουλές της επί του θέματος της αγροτικής διαβιώσεως πριν από το 1888 τοποθετούν την κατεύθυνσή της να εγκαταλείψουμε τις πόλεις μέσα στο πλαίσιο ότι, στο εγγύς μέλλον, ο λαός του Θεού θα χρειαζόταν να εγκαταλείψει τις πόλεις. Μετά το 1888, στις γραπτές κατευθύνσεις της σχετικά με τη διαβίωση στην ύπαιθρο, ουδέποτε παρεξέκλινε από τη συμβουλή ότι θα έπρεπε ήδη να βρισκόμαστε έξω από τις πόλεις.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Τα νομοσχέδια της Εθνικής Ημέρας Αναπαύσεως του Blair που εμφανίσθηκαν στην ιστορία ήταν το «σημείο» για να εγκαταλείψουν τις πόλεις, και μολονότι τα νομοσχέδια του Blair έχασαν την αναγκαία δυναμική για να επιτελέσουν το έργο και αποσύρθηκαν στο σκότος της ιστορίας, το «σημείο» για φυγή είχε δοθεί. Είχε δοθεί στο ιστορικό ορόσημο της πρώτης πολιορκίας, η οποία επήλθε διά του Κεστίου. Ο προσεχώς ερχόμενος νόμος της Κυριακής παριστάνεται από την πολιορκία του Τίτου, και αν οποιοιδήποτε Λαοδικείς Αντβεντιστές βρίσκονται ακόμη στις πόλεις όταν εκείνη η πολιορκία φθάσει, θα πεθάνουν μαζί με τους ασεβείς.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Υπάρχουν δύο προφητικές περίοδοι στις έσχατες ημέρες. Αυτές χωρίζονται από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Η πρώτη περίοδος είναι η ανακριτική κρίση των ζώντων μέσα στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, και η δεύτερη περίοδος είναι η εκτελεστική κρίση της πόρνης της Ρώμης. Αυτές οι δύο περίοδοι απεικονίζονται επανειλημμένως, διότι μέσα σε αυτές τις δύο περιόδους εκπληρώνεται κατά γράμμα η παραβολή των δέκα παρθένων, όπως συνέβη και στη Μιλλεριτική ιστορία. Ο χρόνος της καθυστέρησης στην παραβολή είναι ο χρόνος της καθυστέρησης του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, ώστε οι δύο περίοδοι που εξετάζουμε απεικονίσθηκαν επίσης από το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Η παραβολή των δέκα παρθένων και το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ εκπληρώθηκαν κατά γράμμα στη Μιλλεριτική ιστορία, και όταν αυτό συνέβη, εκπληρώθηκε επίσης και το δωδέκατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, εδάφια είκοσι ένα έως είκοσι οκτώ.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Οι τελευταίοι οκτώ στίχοι του δωδεκάτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ προσδιορίζουν έναν καιρό κατά τον οποίο «η εκπλήρωσις πάσης οράσεως» θα λάβει χώραν, σε έναν καιρό κατά τον οποίον ο Θεός δεν θα «αναβάλλῃ πλέον» τα οράματά Του. Οι δύο εκείνες περίοδοι της ιστορίας που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά και προσδιορίζουν την ανακριτική κρίση των ζώντων στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, και την εκτελεστική κρίση της πόρνης της Τύρου, αποτελούν την προφητική περίοδο κατά την οποία κάθε όρασις μέσα στην Αγία Γραφή φθάνει στην τελεία και τελική εκπλήρωσή της. Κατά την περίοδο εκείνη εγκαθιδρύονται οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες, και αυτοί αντιπροσωπεύουν την τάξη εκείνη που δεν πεθαίνει, αλλά ζει έως ότου επιστρέψει ο Χριστός. Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά ο Χριστός προσδιορίζει ένα «σημείον» που φανερώνει πότε έχει φθάσει εκείνη η γενεά.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Στις δύο ιστορίες που παριστάνονται από το «σημείο» της φυγής, όπως εκτέθηκε από τον Χριστό σε συνάρτηση με το βδέλυγμα της ερημώσεως, σημειώνονται δύο περίοδοι, και η αρχή και το τέλος τους έχουν ένα «σημείο» στην αρχή της περιόδου και «σημεία» στο τέλος. Το «σημείο» που ο Χριστός προσδιόρισε ως εκπροσωπούν το τελικό γένος που θα ζούσε έως ότου έλθει επί των νεφελών είναι η απόδειξη ότι βρισκόμαστε τώρα στην τελική γενεά της ιστορίας της γης.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς προσδιορίζει την ιστορία από τα τριάμισι έτη της καταπάτησης και καταστροφής της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ, από το έτος 66 έως το έτος 70, έως το τέλος των τριάμισι ετών της καταπάτησης της πνευματικής Ιερουσαλήμ, που άρχισε το 538 και έληξε το 1798.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Και όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα, τότε να γνωρίσετε ότι επλησίασε η ερήμωσή της. Τότε, όσοι είναι στην Ιουδαία, ας φεύγουν στα όρη· και όσοι είναι στο μέσον αυτής, ας αναχωρούν έξω· και όσοι είναι στις υπαίθρους, ας μη εισέρχονται σε αυτήν. Διότι αυτές είναι ημέρες εκδικήσεως, ώστε να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα. Αλλ’ ουαί στις εγκύους και σε όσες θηλάζουν κατά τις ημέρες εκείνες! διότι θα υπάρξει μεγάλη θλίψη στη γη και οργή επάνω σε αυτόν τον λαό. Και θα πέσουν με στόμα μαχαίρας, και θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι σε όλα τα έθνη· και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη, μέχρις ότου εκπληρωθούν οι καιροί των εθνών. Λουκᾶς 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Οι «καιροί» κατά τους οποίους τα έθνη καταπατούν την Ιερουσαλήμ είναι στον πληθυντικό, διότι αντιπροσωπεύουν την καταπάτηση της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ, η οποία έληξε στο έτος 70, και την καταπάτηση της πνευματικής Ιερουσαλήμ, η οποία έληξε το 1798. Τα έθνη αντιπροσωπεύουν τόσο τον παγανισμό όσο και τον παπισμό, και αυτές οι δύο δυνάμεις είναι το θέμα της οράσεως στο ερώτημα του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο λέγει: «Ἕως πότε;»

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Κατόπιν άκουσα έναν άγιο να μιλά, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον συγκεκριμένο άγιο που μιλούσε: Έως πότε θα ισχύει η όραση περί της καθημερινής θυσίας και της παράβασης της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριο και το στράτευμα για να καταπατώνται; Δανιήλ 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Οι «καιροί τῶν ἐθνῶν» στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Κατὰ Λουκᾶν αναφέρονται στα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἐπάνω στο βόρειο βασίλειο, τα οποία άρχισαν το 723 π.Χ. και ολοκληρώθηκαν το 1798. Το έτος 538 σηματοδοτεί τον χρόνο κατά τον οποίο ο άνθρωπος τῆς ἁμαρτίας στάθηκε στον άγιο τόπο και διακήρυξε ότι ήταν Θεός, διαιρώντας έτσι την περίοδο σε δύο ίσες περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Η δεύτερη περίοδος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών είναι η ίδια ιστορία που σημειώνεται ότι ολοκληρώνεται στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Κατὰ Λουκᾶν, εδάφιο 24, όταν εκπληρώθηκαν οι «καιροί τῶν ἐθνῶν». Στην ιστορική αφήγηση που ο Ιησοῦς προσδιορίζει για τους μαθητές Του, το εδάφιο 24 φέρει τη μαρτυρία που δόθηκε στους μαθητές στον «καιρό του τέλους» το 1798. Από εκεί και έπειτα, ο Ιησοῦς αρχίζει να προσδιορίζει τα «σημεία» που συνδέονται με το κίνημα των Μιλλεριτών.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Και θα υπάρχουν σημεία στον ήλιο και στη σελήνη και στα άστρα· και επάνω στη γη στενοχωρία εθνών με απορία· η θάλασσα και τα κύματα θα ηχούν· οι άνθρωποι θα αποψυχούν από τον φόβο και από την προσδοκία των επερχομένων δεινών στην οικουμένη· διότι οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν. Και τότε θα δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα σε νεφέλη με δύναμη και πολλή δόξα. Και όταν αυτά αρχίσουν να γίνονται, τότε ανακύψατε και σηκώστε τα κεφάλια σας· διότι η απολύτρωσή σας πλησιάζει. Λουκάς 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Ο Ιησούς δηλώνει ότι «θέλουσιν είσθαι σημεία» και τα προσδιορίζει ως σημεία στον ήλιο και στη σελήνη, και στα άστρα, αγωνία εθνών, οι δυνάμεις των ουρανών σαλευόμενες, και έπειτα ο Υιός του ανθρώπου έρχεται εν νεφέλη. Όλα αυτά τα «σημεία» εκπληρώθηκαν στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «Η προφητεία όχι μόνο προλέγει τον τρόπο και τον σκοπό της έλευσης του Χριστού, αλλά παρουσιάζει και σημεία, μέσω των οποίων οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν πότε αυτή είναι πλησίον. Ο Ιησούς είπε: “Και θέλουσιν είσθαι σημεία εν τω ηλίω και τη σελήνη και τοις άστροις.” Λουκάς 21:25. “Ο δε ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φως αυτής, και οι αστέρες του ουρανού θέλουσι πέσει, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς θέλουσι σαλευθή. Και τότε θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλαις μετά δυνάμεως πολλής και δόξης.” Μάρκος 13:24–26. Ο αποκαλυπτής περιγράφει έτσι το πρώτο από τα σημεία που θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας: “Και έγινε σεισμός μέγας· και ο ήλιος έγινε μέλας ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη έγινε ως αίμα.” Αποκάλυψις 6:12.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> «Αυτά τα σημεία έγιναν μάρτυρες πριν από την αυγή του δέκατου ένατου αιώνα. Σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας σημειώθηκε, κατά το έτος 1755, ο φοβερότερος σεισμός που έχει ποτέ καταγραφεί....»

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> «Είκοσι πέντε έτη αργότερα εμφανίσθηκε το επόμενο σημείο που μνημονεύεται στην προφητεία — η συσκότιση του ηλίου και της σελήνης. Εκείνο που το κατέστησε ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν το γεγονός ότι ο χρόνος της εκπληρώσεώς του είχε προσδιορισθεί με σαφήνεια. Στη συνομιλία του Σωτήρος με τους μαθητές Του επάνω στο Όρος των Ελαιών, αφού περιέγραψε τη μακρά περίοδο δοκιμασίας για την εκκλησία, —τα 1260 έτη του παπικού διωγμού, σχετικά με τα οποία είχε υποσχεθεί ότι η θλίψη θα συντμηθεί,— ανέφερε κατόπιν ορισμένα γεγονότα που θα προηγούνταν της ελεύσεώς Του και προσδιόρισε τον χρόνο κατά τον οποίο το πρώτο από αυτά θα εθεωρείτο: “Εν εκείναις δε ταις ημέραις, μετά την θλίψιν εκείνην, ο ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φέγγος αυτής.” Μάρκος 13:24. Οι 1260 ημέρες, ή έτη, έληξαν το 1798. Ένα τέταρτο του αιώνα νωρίτερα, ο διωγμός είχε σχεδόν ολοτελώς παύσει. Κατόπιν αυτού του διωγμού, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, ο ήλιος επρόκειτο να σκοτισθεί. Στις 19 Μαΐου 1780, η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε....»

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> «Ο Χριστός είχε παραγγείλει στον λαό Του να αγρυπνεί για τα σημεία της παρουσίας Του και να χαίρεται καθώς θα έβλεπε τα προμηνύματα του ερχομού του Βασιλέως του. “Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνωνται,” είπε, “ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας· διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας.” Έδειξε στους ακολούθους Του τα δένδρα της άνοιξης που βλαστάνουν και είπε: “Όταν ήδη εκβλαστήσωσι, βλέποντες γνωρίζετε αφ’ εαυτών ότι ήδη το θέρος είναι πλησίον. Ούτω και σεις, όταν ίδητε ταύτα γινόμενα, γινώσκετε ότι η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον.” Λουκάς 21:28, 30, 31». Η Μεγάλη Διαμάχη, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Η τριπλή εφαρμογή των τριών Ρωμών καταδεικνύει ότι, στο καταπάτημα της Ιερουσαλήμ από την ειδωλολατρική Ρώμη και κατόπιν από την παπική Ρώμη, το καταπάτημα του αγιαστηρίου και του στρατεύματος από τη σύγχρονη Ρώμη παριστάνετο από μια περίοδο είτε χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών (ειδωλολατρική Ρώμη), είτε χιλίων διακοσίων εξήντα προφητικών ετών (παπική Ρώμη). Οι συμβολικές χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες (σαράντα δύο μήνες), οι οποίες προσδιορίζουν την περίοδο του διωγμού του πιστού λαού του Θεού από τη σύγχρονη Ρώμη, θα είναι εκάστη περίοδος με ένα μοναδικό «σημείο», το οποίο προσδιορίζει τον χρόνο της φυγής των πιστών εκείνης της περιόδου. Καθεμία από τις τρεις περιόδους λήγει με εκδήλωση περισσοτέρων του ενός «σημείων», όχι με ένα μοναδικό «σημείο», όπως στην αρχή της περιόδου.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> «Είναι κατά τα μεσάνυχτα που ο Θεός εκδηλώνει τη δύναμή Του για τη λύτρωση του λαού Του. Ο ήλιος εμφανίζεται, λάμποντας με τη δύναμή του. Σημεία και τέρατα ακολουθούν με ταχεία διαδοχή. Οι ασεβείς ατενίζουν με τρόμο και κατάπληξη το θέαμα, ενώ οι δίκαιοι αντικρίζουν με σεμνή χαρά τα σημεία της λύτρωσής τους. Τα πάντα στη φύση φαίνονται σαν να έχουν εκτραπεί από την πορεία τους. Τα ρεύματα παύουν να ρέουν. Σκοτεινά, βαριά νέφη αναφύονται και συγκρούονται μεταξύ τους. Εν μέσω του οργισμένου ουρανού υπάρχει ένας καθαρός χώρος απερίγραπτης δόξας, απ’ όπου έρχεται η φωνή του Θεού σαν ήχος πολλών υδάτων, λέγοντας: “Έγινε.” Αποκάλυψη 16:17.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Η περίοδος της εκτελεστικής κρίσεως επί της πόρνης της Ρώμης αρχίζει με την ύψωση του σημαιόφορου σήματος που προσδιορίζει ότι το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, πρέπει να φύγει. Η περίοδος αυτή τελειώνει με «σημεία και τέρατα». Η περίοδος αυτή αρχίζει με τη «δεύτερη φωνή» του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως και τελειώνει με τη φωνή του Θεού. Βεβαίως, η πρώτη και η δεύτερη φωνή του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως είναι η φωνή του Χριστού. Η πρώτη φωνή προσδιορίζει την αρχή της ανακριτικής κρίσεως της ζώσης Λαοδικειακής Αντβεντιστικής εκκλησίας, και η δεύτερη φωνή προσδιορίζει το τέλος εκείνης της περιόδου, αλλά επίσης σηματοδοτεί την αρχή της εκτελεστικής κρίσεως επί της πόρνης της Ρώμης.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Η πλήρης ιστορία διέπεται από την εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη, και ο επικείμενος νόμος της Κυριακής προτυπώνεται ως το μεσαίο ορόσημο, όπως προτυπώνεται από τον σταυρό. Αμφότερες οι ιστορίες φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, διότι η αρχή και το τέλος σε καθεμία από τις δύο ιστορίες παριστάνονται από τη φωνή του Θεού. Επίσης παριστάνουν την αλήθεια, διότι το μεσαίο ορόσημο είναι η αποστασία του νόμου της Κυριακής, και η εβραϊκή λέξη «αλήθεια» σχηματίστηκε με το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Η πρώτη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι η φωνή του Χριστού, η τελευταία φωνή είναι η φωνή του Θεού, και η φωνή στο μέσον, όντας επίσης η φωνή του Θεού, είναι και το σημείο όπου η αποστασία του δέκατου τρίτου γράμματος παριστάνεται από το θηρίο της γης που «λαλεί» ως δράκων, όπως παριστάνεται στο ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ κεφάλαιο της Αποκάλυψης.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Το λάβαρο κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής αντιπροσωπεύει το «σημείο» για να φύγουν οι πιστοί του Θεού, αλλά επίσης καταδεικνύει ότι η αρχή της προφητικής περιόδου, η οποία καταλήγει στην έπαρση του λαβάρου, πρέπει επίσης να έχει ένα «σημείο». Αυτό το «σημείο» είναι εκείνο που ο Ιησούς προσδιορίζει ως απόδειξη ότι έχει φθάσει η τελευταία γενεά του πλανήτη γη. Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του κατά Λουκάν, οι μαθητές ρωτούν τι εννοούσε ο Χριστός όταν δήλωσε ότι ο ναός επρόκειτο να καταστραφεί.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Και τον ρώτησαν, λέγοντας· Διδάσκαλε, πότε λοιπόν θα γίνουν αυτά; και ποιο θα είναι το σημείο όταν αυτά μέλλουν να συμβούν; Λουκάς 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Ο Ιησούς τότε αρχίζει να προσδιορίζει την ιστορία που οδηγεί στο έτος 70, όταν ο ναός και η πόλη επρόκειτο να καταστραφούν, και συνεχίζει έως το εδάφιο εικοστό τέταρτο, όπου προσδιορίζει πότε θα εκπληρώνονταν οι «καιροί» των εθνών.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Καὶ θέλουσι πέσει διά μαχαίρας, καὶ θέλουσι φερθῆ εἰς αἰχμαλωσίαν εἰς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἡ Ἰερουσαλὴμ θέλει καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, ἕως οὗ πληρωθῶσιν οἱ καιροὶ τῶν ἐθνῶν. Λουκᾶς 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Η ιδέα ότι το εδάφιο αυτό αναφέρεται στην κυριολεκτική Ιερουσαλήμ βασίζεται στη ρωμαιοκαθολική θεολογική ανοησία που ονομάζεται φουτουρισμός, η οποία εφαρμόζει κατά γράμμα το συμβολικό και τοποθετεί την εκπλήρωση των προφητειών αποκλειστικά στο τέλος του κόσμου. Η επίθεση κατά της ορθής εφαρμογής αυτού του εδαφίου υπήρξε μείζων επίθεση του Σατανά καθ’ όλη την ανάγνωση της Καινής Διαθήκης. Η κυριολεκτική Ιερουσαλήμ έπαυσε να είναι το σύμβολο της προφητικής Ιερουσαλήμ στον καιρό του Χριστού, όταν η κυριολεκτική προφητεία μετέβαλε την πνευματική εφαρμογή. Αυτή η αποκάλυψη υπήρξε σπουδαία διδασκαλία που εδραιώθηκε από τον απόστολο Παύλο. Το καταπάτημα της Ιερουσαλήμ προσδιορίζει τα χίλια διακόσια εξήντα έτη του παπικού σκότους από το έτος 538 έως το 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Αλλά την αυλή που είναι έξω από τον ναό άφησέ την έξω και μη τη μετρήσεις· διότι δόθηκε στα έθνη· και την αγία πόλη θα την πατήσουν κάτω σαράντα δύο μήνες. Αποκάλυψη 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Η Ιερουσαλήμ της προφητείας έπαυσε να είναι το σύμβολο της εκλεκτής πόλεως στον σταυρό.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> «Πόσοι είναι εκείνοι που αισθάνονται ότι θα ήταν καλό να πατήσουν το έδαφος της παλαιάς Ιερουσαλήμ και ότι η πίστη τους θα ενισχυόταν πολύ με την επίσκεψη στους τόπους της ζωής και του θανάτου του Σωτήρος! Αλλά η παλαιά Ιερουσαλήμ δεν θα γίνει ποτέ ιερός τόπος, μέχρις ότου καθαριστεί από το εξαγνιστικό πυρ από τον ουρανό». Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Αφού ο Ιησούς οδήγησε τους μαθητές στον καιρό του τέλους το 1798 στο εδάφιο είκοσι τέσσερα, κατόπιν εισήγαγε τον Μιλλεριτικό χρόνο, όταν η αναγγελία του πρώτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Και θέλουσι γείνει σημεία εις τον ήλιον και εις την σελήνην και εις τα άστρα· και επί της γης στενοχωρία εθνών εν απορία, ενώ η θάλασσα και τα κύματα θέλουσι βρυχάσθαι· οι άνθρωποι θέλουσι αποψυχεί εκ του φόβου και της προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην· διότι αι δυνάμεις των ουρανών θέλουσι σαλευθή. Και τότε θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλη μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γείνωνται, ανακύψατε και υψώσατε τας κεφαλάς σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας. Λουκάς 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Τα σημεία που προανήγγειλαν την ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος εκπληρώθηκαν σε συμφωνία με την αλάνθαστη δύναμη του Λόγου του Θεού.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Τὰ σημεῖα ἐν τῷ ἡλίῳ, τῇ σελήνῃ καὶ τοῖς ἄστροις ἔχουν ἐκπληρωθεῖ». Review and Herald, 22 Νοεμβρίου 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Θα συνεχίσουμε με το εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά στο επόμενο άρθρο.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «Στις 16 Δεκεμβρίου 1848, ο Κύριος μού έδωσε μια θέα του σαλεύματος των δυνάμεων των ουρανών. Είδα ότι όταν ο Κύριος είπε “ουρανός”, δίνοντας τα σημεία που έχουν καταγραφεί από τον Ματθαίο, τον Μάρκο και τον Λουκά, εννοούσε ουρανό, και όταν είπε “γη” εννοούσε γη. Οι δυνάμεις του ουρανού είναι ο ήλιος, η σελήνη και οι αστέρες. Αυτοί εξουσιάζουν στους ουρανούς. Οι δυνάμεις της γης είναι εκείνες που εξουσιάζουν επί της γης. Οι δυνάμεις του ουρανού θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού. Τότε ο ήλιος, η σελήνη και οι αστέρες θα μετακινηθούν από τις θέσεις τους. Δεν θα παρέλθουν, αλλά θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού.»

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Σκοτεινά, βαριά σύννεφα υψώθηκαν και συγκρούονταν μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα διαιρέθηκε και κυλίστηκε προς τα πίσω· τότε μπορέσαμε να ατενίσουμε προς τα επάνω μέσα από το ανοιχτό διάστημα στον Ωρίωνα, από όπου ήλθε η φωνή του Θεού. Η Αγία Πόλη θα κατεβεί μέσα από εκείνο το ανοιχτό διάστημα. Είδα ότι οι δυνάμεις της γης κλονίζονται τώρα και ότι τα γεγονότα έρχονται κατά σειράν. Πόλεμος και φήμες πολέμου, μάχαιρα, πείνα και λοιμός είναι πρώτα για να κλονίσουν τις δυνάμεις της γης· έπειτα η φωνή του Θεού θα κλονίσει τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, καθώς και αυτή τη γη. Είδα ότι ο κλονισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν μερικοί, ο κλονισμός των δυνάμεων των ουρανών, αλλά είναι ο κλονισμός των οργισμένων εθνών.» Early Writings, 41.

Back to Articles