Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Οκτώ

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

Αποκάλυψη του Προφητικού Συμβολισμού: Μια Περιεκτική Ανάλυση των Επτά Σαλπίγγων στην Αποκάλυψη

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

Στον Γουίλλιαμ Μίλλερ δόθηκε μεγάλο φως σχετικά με τις επτά εκκλησίες, τις επτά σφραγίδες και τις επτά σάλπιγγες στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Τοποθέτησε αυτά τα προφητικά σύμβολα μέσα στο πλαίσιο των δύο ερημωτικών δυνάμεων, του παγανισμού και, κατόπιν, του παπισμού. Δεν διέκρινε κάθε προφητικό γνώρισμα αυτών των συμβόλων, αλλά ό,τι διέκρινε θεμελίωσε την κατανόηση της εσωτερικής ιστορίας και της εξωτερικής ιστορίας της εκκλησίας του Θεού από τον καιρό των αποστόλων έως το τέλος του κόσμου. Η εσωτερική ιστορία παριστανόταν από τις εκκλησίες, και η εξωτερική ιστορία των εκκλησιών παριστανόταν από τις σφραγίδες. Είδε ότι οι σάλπιγγες ήταν σύμβολα της κρίσεως του Θεού επί της Ρώμης, η οποία προεικόνιζε την κρίση του Θεού επί της Ρώμης στο τέλος του κόσμου, αν και δεν είδε ότι η Ρώμη στο τέλος του κόσμου αποτελούνταν από τριπλή ένωση.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

Το βιβλίο που έγραψε ο Uriah Smith με τίτλο Daniel and Revelation περιέχει ορισμένες εσφαλμένες ιδέες, αλλά προσδιορίστηκε από την Αδελφή White ως «το βοηθητικό χέρι του Θεού». Υπέδειξε ότι έπρεπε να διανέμεται μαζί με τα The Great Controversy, Patriarchs and Prophets και The Desire of Ages. Η ισχυρή της σύσταση δεν σήμαινε ότι το βιβλίο βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο θεοπνευστίας με τα δικά της βιβλία, αλλά ότι το βιβλίο περιείχε «μεγάλη διδασκαλία» και είχε συμβάλει στο «να οδηγηθούν πολλές πολύτιμες ψυχές σε γνώση της αλήθειας».

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

Το βιβλίο χρησιμοποιεί τη Μιλλεριτική προφητική λογική, συνοδευόμενη από έννοιες περί προφητείας που δεν είχαν διαφανεί πριν από τις 22 Οκτωβρίου 1844. Θα αναφερθούμε σε αποσπάσματα του βιβλίου καθώς εκθέτουμε την τριπλή εφαρμογή των τριών Ουαί.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

Ο Μίλλερ δήλωσε ότι οι «επτά σάλπιγγες είναι μια ιστορία επτά ιδιότυπων και βαρέων κρίσεων που στάλθηκαν επάνω στη γη, ή στη ρωμαϊκή βασιλεία». Οι πρώτες τέσσερις σάλπιγγες αντιπροσωπεύουν τις κρίσεις που επήλθαν επί της ειδωλολατρικής Ρώμης, και η πέμπτη και η έκτη σάλπιγγα ήταν οι κρίσεις του Θεού που επήλθαν επί της παπικής Ρώμης, αλλά ο Μίλλερ δεν θα είχε αναγνωρίσει ότι η έβδομη σάλπιγγα αντιπροσώπευε την κρίση του Θεού επί της Σύγχρονης Ρώμης. Αναφερόμενος στις επτά σφραγίδες και στις επτά σάλπιγγες της Αποκάλυψης, ο Ουράια Σμιθ έγραψε:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> «Αφού έλαβε το βιβλίο, το Αρνίον προχωρεί αμέσως στο να ανοίξει τις σφραγίδες· και η προσοχή του αποστόλου στρέφεται στις σκηνές που εκτυλίσσονται κάτω από καθεμιά σφραγίδα. Ο αριθμός επτά έχει ήδη επισημανθεί ότι στις Γραφές δηλώνει πληρότητα και τελειότητα. Οι επτά σφραγίδες, επομένως, περιλαμβάνουν το σύνολο μιας ορισμένης τάξεως γεγονότων, που εκτείνεται ίσως μέχρι τον καιρό του Κωνσταντίνου, και οι επτά σάλπιγγες μια άλλη σειρά από τον καιρό εκείνο και εξής, δεν μπορεί να είναι ορθή άποψη. Οι σάλπιγγες δηλώνουν μια σειρά γεγονότων που διαδραματίζονται συγχρόνως με τα γεγονότα των σφραγίδων, αλλά είναι εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα. Η σάλπιγγα είναι σύμβολο πολέμου· επομένως, οι σάλπιγγες δηλώνουν μεγάλες πολιτικές αναστατώσεις που πρόκειται να λάβουν χώρα μεταξύ των εθνών κατά την εποχή του ευαγγελίου. Οι σφραγίδες δηλώνουν γεγονότα θρησκευτικού χαρακτήρα και περιέχουν την ιστορία της εκκλησίας από το άνοιγμα της χριστιανικής εποχής έως την έλευση του Χριστού.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

Σάλπιγξ εἶναι σύμβολον πολέμου και πολιτικής αναστατώσεως. Αναφερόμενος στο δεύτερο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, ο Smith δηλώνει:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> «ΣΤΙΧΟΣ 2. Καὶ εἶδα τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες.»

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> «Αυτό το εδάφιο εισάγει μια νέα και διακριτή σειρά γεγονότων. Στις σφραγίδες είχαμε την ιστορία της εκκλησίας κατά τη διάρκεια αυτού που αποκαλείται οικονομία του ευαγγελίου. Στις επτά σάλπιγγες, που τώρα εισάγονται, έχουμε τα κύρια πολιτικά και πολεμικά γεγονότα τα οποία επρόκειτο να διαδραματισθούν κατά την ίδια χρονική περίοδο.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

Η έβδομη σφραγίδα ανοίγεται στα πρώτα έξι εδάφια του ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, και στο φόντο του ανοίγματος της έβδομης σφραγίδας ετοιμάζονται επτά άγγελοι με επτά σάλπιγγες να σαλπίσουν.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν ἑβδόμην, ἐγένετο σιγὴ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἡμιώριον. Καὶ εἶδον τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, οἳ ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες. Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων λιβανωτὸν χρυσοῦν· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν θυμιάματα πολλὰ, διὰ νὰ τὰ προσφέρει μετὰ τῶν προσευχῶν πάντων τῶν ἁγίων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν, τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου. Καὶ ὁ καπνὸς τῶν θυμιαμάτων, ὁ μετὰ τῶν προσευχῶν τῶν ἁγίων, ἀνέβη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου. Καὶ ὁ ἄγγελος ἔλαβε τὸ λιβανωτόν, καὶ ἐγέμισεν αὐτὸ ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ἔρριψεν αὐτὸ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐγένοντο φωναί, καὶ βρονταί, καὶ ἀστραπαί, καὶ σεισμός. Καὶ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, οἳ εἶχον τὰς ἑπτὰ σάλπιγγας, ἡτοιμάσθησαν διὰ νὰ σαλπίσουν. Ἀποκάλυψις 8:1–6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

Υπάρχει μία προφητική ανωμαλία την οποία έχουμε επισημάνει σε προηγούμενα άρθρα, αλλά την ιδιαίτερη αυτή προφητική εκδήλωσή της δεν την έχουμε ακόμη εξετάσει ειδικώς. Η ανωμαλία αυτή συνίσταται στο ότι σύμβολα τα οποία αντιπροσωπεύουν μία ακολουθία οροσήμων στην προφητική ιστορία, συγκεντρώνονται όλα μαζί στο τέλος της ιστορίας την οποία αντιπροσωπεύουν. Έχουμε δείξει ότι οι τέσσερις γενεές του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, οι οποίες αντιπροσωπεύονται από τα τέσσερα βδελύγματα του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, επισήμαναν συγκεκριμένα ορόσημα, αλλά ότι καθεμία από αυτές, ως δοκιμασία, επαναλαμβάνεται στην ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η ανωμαλία αυτή απαντάται επίσης και στις επτά σάλπιγγες· διότι, μολονότι αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένες κρίσεις επί της ειδωλολατρικής, της παπικής και της σύγχρονης Ρώμης, όλες συνέρχονται εκ νέου όταν η εκτελεστική κρίση επί της σύγχρονης Ρώμης αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

Οι επτά σάλπιγγες έχουν συγκεκριμένες χρονολογίες κατά τις οποίες εκπληρώθηκαν στο παρελθόν, αλλά η Αδελφή Γουάιτ τοποθετεί επίσης τους επτά αγγέλους με τις επτά σάλπιγγες στο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, μέσα στην ιστορία του επικείμενου νόμου της Κυριακής.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «Και όταν ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων διά τον λόγον του Θεού και διά την μαρτυρίαν την οποίαν εκράτουν· και έκραξαν μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες, Έως πότε, Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείς το αίμα ημών από τους κατοικούντας επί της γης; Και εδόθη εις έκαστον εξ αυτών στολή λευκή [Ανεγνωρίσθησαν ως καθαροί και άγιοι]· και ερρέθη προς αυτούς να αναπαυθώσιν έτι ολίγον καιρόν, έως ου συμπληρωθώσι και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών, οι μέλλοντες να φονευθώσι καθώς και αυτοί» [Αποκάλυψις 6:9–11]. Εδώ παρεστάθησαν εις τον Ιωάννην σκηναί, αι οποίαι δεν ήσαν κατά την πραγματικότητα, αλλά εκείναι αι οποίαι επρόκειτο να υπάρξουν εις μέλλουσαν χρονικήν περίοδον.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Παράθεση του Αποκάλυψις 8:1–4.» Manuscript Releases, τόμος 20, σ. 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

Στο προηγούμενο απόσπασμα η Αδελφή Γουάιτ εφαρμόζει τον διάλογο και την εκπλήρωση της πέμπτης σφραγίδας στην περίοδο κατά την οποία οι επτά άγγελοι πρόκειται να σαλπίσουν στο όγδοο κεφάλαιο, αλλά τοποθετεί επίσης την ίδια παράσταση στην ιστορία των δύο φωνών του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Όταν ανοίχθηκε η πέμπτη σφραγίδα, ο Ιωάννης ο Θεολόγος είδε σε όραμα κάτω από το θυσιαστήριο την ομάδα εκείνων που είχαν σφαγιασθεί για τον Λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Έπειτα από αυτό ακολούθησαν οι σκηνές που περιγράφονται στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είναι πιστοί και αληθινοί καλούνται να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. [Αποκάλυψη 18:1–5, παρατίθεται.]» Manuscript Releases, τόμος 20, σ. 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

Οι επτά σάλπιγγες αντιπροσωπεύουν την κρίση του Θεού στην ιστορία της ειδωλολατρικής, παπικής και σύγχρονης Ρώμης, αλλά παρουσιάζονται επίσης στην ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και της δεύτερης φωνής του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Αφού εξετάζει τα πρώτα έξι εδάφια του ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, ο Uriah Smith αρχίζει να παρουσιάζει τις ιστορικές εκπληρώσεις των πρώτων τεσσάρων σαλπίγγων.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> «Το θέμα των επτά σαλπίγγων επανέρχεται εδώ και καταλαμβάνει το υπόλοιπο αυτού του κεφαλαίου και ολόκληρο το 9ο κεφάλαιο. Οι επτά άγγελοι προετοιμάζονται να σαλπίσουν. Η σάλπισή τους παρεμβάλλεται ως συμπλήρωμα στην προφητεία των Δανιήλ 2 και 7, αρχίζοντας με τη διάλυση της παλαιάς Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στις δέκα διαιρέσεις της, για τις οποίες, στις πρώτες τέσσερις σάλπιγγες, έχουμε μια περιγραφή.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

Ο Smith διαπιστώνει ότι οι τέσσερις πρώτες σάλπιγγες ήταν οι κρίσεις του Θεού επάνω στην ειδωλολατρική Ρώμη. Παραθέτει το εδάφιο επτά, το οποίο προσδιορίζει τα προφητικά χαρακτηριστικά της πρώτης σάλπιγγας, και κατόπιν προσδιορίζει την ιστορική του εκπλήρωση.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> «Η πρώτη δεινή και βαρεία κρίση που επήλθε επί της Δυτικής Ρώμης κατά την καθοδική της πορεία ήταν ο πόλεμος με τους Γότθους υπό τον Αλάριχο, ο οποίος άνοιξε τον δρόμο για μεταγενέστερες επιδρομές. Ο θάνατος του Θεοδοσίου, του Ρωμαίου αυτοκράτορος, επήλθε τον Ιανουάριο του 395, και πριν από το τέλος του χειμώνος οι Γότθοι υπό τον Αλάριχο είχαν εξεγερθεί κατά της αυτοκρατορίας.»

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> «Η πρώτη εισβολή υπό τον Αλάριχο ερήμωσε τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Αττική και την Πελοπόννησο, αλλά δεν έφθασε έως την πόλη της Ρώμης. Κατά τη δεύτερη εισβολή του, όμως, ο αρχηγός των Γότθων διέβη τις Άλπεις και τα Απέννινα και εμφανίσθηκε ενώπιον των τειχών της “αιωνίας πόλεως”, η οποία σύντομα έπεσε θύμα της μανίας των βαρβάρων.»

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> «Η σάλπιγγα της πρώτης αγγελίας τοποθετείται χρονικά περί το τέλος του τετάρτου αιώνος και εξής, και αναφέρεται σε αυτές τις ερημωτικές εισβολές κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπό τους Γότθους.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

Ο Σμιθ ταυτοποιεί τον Αλάριχο ως το σύμβολο της κρίσεως του Θεού επί της ειδωλολατρικής Ρώμης, όπως παριστάνεται από την πρώτη σάλπιγγα. Καθεμία από τις σάλπιγγες έχει ένα ιστορικό πρόσωπο που την αντιπροσωπεύει· ο Αλάριχος αντιπροσωπεύει την έλευση της πρώτης σάλπιγγας από το τέλος του τετάρτου αιώνος. Ο Μίλλερ δεν θα μπορούσε να είχε διακρίνει ότι αυτή η σάλπιγγα επήλθε επί της Ρώμης εξαιτίας της επιβολής της Κυριακής, διότι ο Μίλλερ τηρούσε την Κυριακή. Και ο Σμιθ επίσης παρέβλεψε αυτό το γεγονός, αλλά ο Σμιθ αναγνώρισε ότι ο πρώτος επιβεβλημένος νόμος περί Κυριακής θεσπίστηκε από τον Κωνσταντίνο κατά το έτος 321. Ο προφητικός εμπειρικός κανόνας που συνδέεται με την επιβολή της Κυριακής είναι πάντοτε ο ίδιος, διότι ο Θεός ουδέποτε μεταβάλλεται, και ο κανόνας αυτός είναι ότι «η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή». Ο Αλάριχος αντιπροσωπεύει την αρχή της εθνικής καταστροφής, η οποία άρχισε ακριβώς κατά την ίδια περίοδο κατά την οποία ο Κωνσταντίνος θέσπισε τον πρώτο νόμο περί Κυριακής.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

Ο Σμιθ συνεχίζει παραθέτοντας το εδάφιο οκτώ, το οποίο προσδιορίζει τη δεύτερη σάλπιγγα, και έπειτα συνεχίζει τον σχολιασμό του:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> «Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μετά τον Κωνσταντίνο, διαιρέθηκε σε τρία μέρη· και γι’ αυτό απαντά συχνά η έκφραση “το τρίτον των ανθρώπων”, κτλ., ως υπαινιγμός προς το τρίτο μέρος της αυτοκρατορίας το οποίο βρισκόταν υπό τη μάστιγα. Αυτή η διαίρεση του Ρωμαϊκού βασιλείου έγινε κατά τον θάνατο του Κωνσταντίνου, μεταξύ των τριών υιών του, Κωνστάντιου, Κωνσταντίνου Β΄ και Κώνστα. Ο Κωνστάντιος κατείχε την Ανατολή και εγκατέστησε την κατοικία του στην Κωνσταντινούπολη, τη μητρόπολη της αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος ο Δεύτερος κατείχε τη Βρετανία, τη Γαλατία και την Ισπανία. Ο Κώνστας κατείχε το Ιλλυρικό, την Αφρική και την Ιταλία. (Βλέπε Ecclesiastical History του Sabine, σ. 155.) Σχετικά με αυτό το γνωστό ιστορικό γεγονός, ο Elliott, όπως παρατίθεται από τον Albert Barnes, στις σημειώσεις του στην Αποκ. 12:4, λέγει: “Τουλάχιστον δύο φορές, πριν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διαιρεθεί μόνιμα στα δύο μέρη, το Ανατολικό και το Δυτικό, υπήρξε τριμερής διαίρεση της αυτοκρατορίας. Η πρώτη συνέβη το 311 μ.Χ., όταν διαιρέθηκε μεταξύ του Κωνσταντίνου, του Λικινίου και του Μαξιμίνου· η άλλη, το 337 μ.Χ., κατά τον θάνατο του Κωνσταντίνου, μεταξύ του Κώνστα και του Κωνστάντιου.”» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

Το ιστορικό φαινόμενο της διαίρεσης της Ρώμης σε τρία μέρη, καθώς και σε δύο μέρη, στο οποίο αναφέρονται οι ιστορικοί που παραθέτει ο Smith, αποτελούν τα στοιχεία της Ρώμης που προσδιορίζουν την τριπλή ένωση της Σύγχρονης Ρώμης, η οποία συγκροτεί μια δομή διηρημένη σε δύο, αντιπροσωπεύοντας τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους. Όταν ο Smith συνεχίζει, τότε προσδιορίζει το ιστορικό πρόσωπο που συνδέεται με τη δεύτερη σάλπιγγα.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> «Η ιστορία που εικονίζει τη σάλπιγγα της δευτέρας σάλπιγγος προφανώς αναφέρεται στην εισβολή και κατάκτηση της Αφρικής, και κατόπιν της Ιταλίας, από τον φοβερό Γενσέριχο. Οι κατακτήσεις του ήταν κατά το πλείστον ΝΑΥΤΙΚΕΣ· και οι θρίαμβοί του ήσαν «ως όρος μέγα καιόμενον εν πυρί, ερρίφθη εις την θάλασσαν». Ποια άλλη εικόνα θα μπορούσε καλύτερα, ή έστω εξίσου καλά, να παραστήσει τη σύγκρουση στόλων και τη γενική καταστροφή του πολέμου στις θαλάσσιες ακτές; Κατά την εξήγηση αυτής της σάλπιγγος, οφείλουμε να αναζητήσουμε ορισμένα γεγονότα που θα έχουν ιδιαίτερη σχέση με τον εμπορικό κόσμο. Το χρησιμοποιούμενο σύμβολο μάς οδηγεί φυσικά να αναμένουμε ταραχή και αναστάτωση. Τίποτε άλλο παρά ένας σφοδρός ναυτικός πόλεμος δεν θα εκπλήρωνε την προφητεία. Εάν η ηχώ των πρώτων τεσσάρων σαλπίγγων αναφέρεται σε τέσσερα αξιοσημείωτα γεγονότα που συνέβαλαν στην πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και η πρώτη σάλπιγγα αναφέρεται στις καταστροφές των Γότθων υπό τον Αλάριχο, τότε εδώ φυσικά αναζητούμε την αμέσως επόμενη πράξη εισβολής που συγκλόνισε τη ρωμαϊκή ισχύ και συνέτεινε στην πτώση της. Η επόμενη μεγάλη εισβολή ήταν εκείνη του «φοβερού Γενσερίχου», επικεφαλής των Βανδάλων. Η πορεία του εκτυλίχθηκε κατά τα έτη μ.Χ. 428–468. Αυτός ο μεγάλος αρχηγός των Βανδάλων είχε την έδρα του στην Αφρική....»

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> «Σχετικά με τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε αυτός ο τολμηρός κουρσάρος στην πτώση της Ρώμης, ο κ. Gibbon χρησιμοποιεί αυτή τη βαρυσήμαντη διατύπωση: “Ο Γιζέριχος, ένα όνομα το οποίο, στην καταστροφή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, άξιζε ισότιμη θέση με τα ονόματα του Αλάριχου και του Αττίλα.”» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

Ο Σμιθ, παραθέτοντας τον ιστορικό Γίββωνα, ο οποίος υπέδειξε τα ιστορικά σύμβολα των τριών πρώτων σαλπίγγων, προσδιόρισε ότι ο Γενσέριχος ήταν η δεύτερη σάλπιγγα και κατόπιν είπε ότι ο Γενσέριχος «άξιζε ίση θέση με τον Αλάριχο και τον Αττίλα». Ο Αλάριχος είναι η πρώτη σάλπιγγα, ο Γενσέριχος η δεύτερη, και ο Αττίλας ο Ούννος ήταν η τρίτη σάλπιγγα, η οποία εξετάζεται στο δέκατο εδάφιο. Ο Σμιθ επισήμανε ότι η δεύτερη σάλπιγγα, η οποία αντιπροσωπευόταν από τον Γενσέριχο, αντιπροσώπευε την ιστορία των ετών «428-468». Έπειτα ο Σμιθ παραθέτει το δέκατο εδάφιο, το οποίο προσδιορίζει την τρίτη σάλπιγγα, και συνεχίζει την αφήγησή του:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> «Κατά την ερμηνεία και εφαρμογή αυτού του χωρίου, οδηγούμαστε στο τρίτο σημαντικό γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και, για να εντοπίσουμε μια ιστορική εκπλήρωση αυτής της τρίτης σάλπιγγας, θα οφείλουμε για λίγα αποσπάσματα στις Σημειώσεις του Δρος Albert Barnes. Κατά την εξήγηση αυτής της Γραφής, είναι αναγκαίο, όπως λέγει ο εν λόγω σχολιαστής, «να υπάρξει κάποιος αρχηγός ή πολεμιστής που θα μπορούσε να παρομοιασθεί με πύρινο μετέωρο· του οποίου η πορεία θα ήταν εξαιρετικά λαμπρή· ο οποίος θα εμφανιζόταν αιφνιδίως ΟΠΩΣ ένα φλεγόμενο άστρο, και κατόπιν θα εξαφανιζόταν όπως ένα άστρο του οποίου το φως εσβέσθη μέσα στα ύδατα».— Notes on Revelation 8.»

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> «Εδώ προϋποτίθεται ότι αυτή η σάλπιγγα αναφέρεται στους ερημωτικούς πολέμους και στις μανιώδεις εισβολές του Αττίλα κατά της ρωμαϊκής εξουσίας, τις οποίες διεξήγαγε επικεφαλής των ορδών των Ούννων του....»

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> «Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος λέγεται Ἄψινθος [δηλωτικόν τῶν πικρῶν συνεπειῶν]». Τα λόγια αυτά —τα οποία συνδέονται στενότερα με το προηγούμενο εδάφιο, όπως δηλώνει ακόμη και η στίξη στην έκδοσή μας— μας επαναφέρουν για μια στιγμή στον χαρακτήρα του Αττίλα, στη δυστυχία της οποίας υπήρξε ο αυτουργός ή το όργανο, και στον τρόμο που ενέπνεε το όνομά του.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> «“Πλήρης εξολόθρευση και εξάλειψη” είναι όροι που αποδίδουν καλύτερα τις συμφορές που επέφερε». Αποκαλούσε τον εαυτό του «Η Μάστιγα του Θεού».» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Η ιστορία της τρίτης σάλπιγγας, η οποία εκπροσωπείται από τον Αττίλα τον Ούννο, εκτείνεται από το έτος 441 έως τον θάνατό του, το έτος 453. Έπειτα ο Σμιθ παραθέτει το δωδέκατο εδάφιο, το οποίο παρουσιάζει την τέταρτη σάλπιγγα και περιγράφει τον βάρβαρο μονάρχη Οδόακρο, όπου ο τριπλός συμβολισμός της Δυτικής Ρώμης παριστάνεται από τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα. Προσδιορίζει τα τρία σύμβολα ως σύμβολα του «ηλίου, της σελήνης και των άστρων—διότι αναμφιβόλως εδώ χρησιμοποιούνται ως σύμβολα—και προδήλως δηλώνουν τα μεγάλα φωστήρια της ρωμαϊκής κυβερνήσεως,—τους αυτοκράτορές της, τους συγκλητικούς της και τους υπάτους της. Ο επίσκοπος Νεύτων παρατηρεί ότι ο τελευταίος αυτοκράτορας της Δυτικής Ρώμης ήταν ο Ρωμύλος, ο οποίος κατ’ εμπαιγμόν ονομαζόταν Αυγουστόυλος, ή ο «μικρός Αύγουστος». Η Δυτική Ρώμη έπεσε το 476 μ.Χ. Εντούτοις, όμως, μολονότι ο ρωμαϊκός ήλιος είχε σβήσει, τα υποδεέστερα φωστήριά του έλαμπαν αμυδρώς, ενώ η σύγκλητος και οι ύπατοι εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Αλλά ύστερα από πολλές πολιτικές ανατροπές και μεταβολές της πολιτικής τύχης, τελικώς, το 566 μ.Χ., ολόκληρη η μορφή της αρχαίας κυβερνήσεως ανατράπηκε, και η ίδια η Ρώμη υποβιβάστηκε από αυτοκράτειρα του κόσμου σε ένα πτωχό δουκάτο υποτελές στον Έξαρχο της Ραβέννας.» Ουρία Σμιθ, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

Εδώ βρίσκουμε μία ακόμη μαρτυρία για την τριμερή διαίρεση της Ρώμης, η οποία προεικονίζει την τριμερή ένωση της σύγχρονης Ρώμης. Με την ανατολική Ρώμη και τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, η τριμερής διαίρεση αντιπροσωπευόταν από τους τρεις υιούς του, αλλά με τη δυτική Ρώμη αντιπροσωπευόταν από την τριμερή μορφή της διακυβερνήσεώς τους. Κατόπιν, ο Smith προσδιορίζει ότι ο ήλιος, η σελήνη και οι αστέρες αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη ακολουθία κατά την οποία η δυτική Ρώμη κατεβλήθη. Ολοκληρώνει την αφήγησή του με την ακόλουθη εισαγωγή στις τρεις τελευταίες σάλπιγγες.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> «Όσο φοβερές κι αν ήταν οι συμφορές που επήλθαν στην αυτοκρατορία από τις πρώτες επιδρομές αυτών των βαρβάρων, ήταν συγκριτικά ελαφρές σε αντιδιαστολή προς τις συμφορές που επρόκειτο να ακολουθήσουν. Δεν ήταν παρά σαν οι πρώτες σταγόνες μιας βροχής πριν από τον χείμαρρο που σύντομα θα έπεφτε επάνω στον ρωμαϊκό κόσμο. Οι τρεις εναπομένουσες σάλπιγγες επισκιάζονται από νέφος αλίμονο, όπως εκτίθεται στα ακόλουθα εδάφια.»

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> «ΣΤΙΧΟΣ 13. Και είδα, και άκουσα έναν άγγελο να πετά διαμέσου του μεσουρανήματος, λέγοντας με δυνατή φωνή: Ουαί, ουαί, ουαί στους κατοίκους της γης εξαιτίας των λοιπών φωνών της σάλπιγγας των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν.»

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> «Αυτός ο άγγελος δεν είναι ένας από τη σειρά των επτά αγγέλων των σαλπίγγων, αλλά απλώς εκείνος που αναγγέλλει ότι οι τρεις εναπομένουσες σάλπιγγες είναι σάλπιγγες αλίμονο, εξαιτίας των φοβερότερων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν κατά τον ήχο τους. Έτσι, η επόμενη, ή πέμπτη σάλπιγγα, είναι το πρώτο αλίμονο· η έκτη σάλπιγγα, το δεύτερο αλίμονο· και η έβδομη, η τελευταία αυτής της σειράς των επτά σαλπίγγων, είναι το τρίτο αλίμονο.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

Θα συνεχίσουμε με τα τρία Οὐαί των σαλπίγγων στο επόμενο άρθρο.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> «Οι συμφορές της αυτοκρατορικής Ρώμης, κατά την πτώση της, προαναγγέλθηκαν μέχρι και την εσχάτη από αυτές, ώσπου η Ρώμη έμεινε χωρίς αυτοκράτορα, ύπατο ή σύγκλητο. “Υπό τους Εξάρχους της Ραβέννας, η Ρώμη υποβιβάσθηκε στη δεύτερη τάξη.” Το τρίτο μέρος του ηλίου επλήγη, και το τρίτο μέρος της σελήνης, και το τρίτο μέρος των αστέρων. Η γενεά των Καισάρων δεν εξέλιπε μαζί με τους αυτοκράτορες της Δύσεως. Η Ρώμη, πριν από την πτώση της, κατείχε μόνον ένα μέρος της αυτοκρατορικής εξουσίας. Η Κωνσταντινούπολη μοιραζόταν μαζί της την αυτοκρατορία του κόσμου. Και ούτε οι Γότθοι ούτε οι Βάνδαλοι κυριάρχησαν επάνω σε εκείνη την ακόμη αυτοκρατορική πόλη, της οποίας ο αυτοκράτωρ, μετά την πρώτη μεταφορά της έδρας της αυτοκρατορίας από τον Κωνσταντίνο, συχνά κατείχε τον αυτοκράτορα της Ρώμης ως διορισμένο εκπρόσωπό του και αντιβασιλέα του. Και η μοίρα της Κωνσταντινουπόλεως επιφυλάχθηκε για άλλους αιώνες και αναγγέλθηκε με άλλες σάλπιγγες. Από τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, έως τότε είχε πληγεί μόνον το τρίτο μέρος.»

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> «Τα καταληκτικά λόγια της Τετάρτης Σάλπιγγας υπονοούν τη μελλοντική αποκατάσταση της Δυτικής Αυτοκρατορίας: “Το ένα τρίτο της ημέρας δεν εφώτιζε, και ομοίως η νύχτα.” Όσον αφορά την πολιτική εξουσία, η Ρώμη υπετάγη στη Ραβέννα, και η Ιταλία ήταν κατακτημένη επαρχία της Ανατολικής Αυτοκρατορίας. Αλλά, όπως αρμόζει περισσότερο σε άλλες προφητείες, η υπεράσπιση της λατρείας των εικόνων έφερε πρώτα τις πνευματικές και τις κοσμικές εξουσίες του πάπα και του αυτοκράτορα σε βίαιη σύγκρουση· και, απονέμοντας στον πάπα κάθε εξουσία επί των εκκλησιών, ο Ιουστινιανός έθεσε το βοηθητικό του χέρι στην προαγωγή της παπικής υπεροχής, η οποία αργότερα οικειοποιήθηκε την εξουσία να δημιουργεί μονάρχες. Κατά το έτος του Κυρίου 800, ο πάπας απένειμε στον Καρλομάγνο τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.” — Keith. Ο τίτλος αυτός μεταβιβάστηκε εκ νέου από τον βασιλέα της Γαλλίας στον βασιλέα της Γερμανίας. Και από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο τον Δεύτερο ακόμη και αυτό το νομικό τέχνασμα τελικά και για πάντα αποκηρύχθηκε, στις 6 Αυγούστου 1806.» A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles