Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Πεντηκοστό Έβδομο

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Αποκαλύπτοντας τον προφητικό συμβολισμό του Κύρου στο Βιβλίο του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Στο πρώτο εδάφιο του δέκατου κεφαλαίου πληροφορούμαστε ότι ήταν το τρίτο έτος του Κύρου, ενώ στο πρώτο κεφάλαιο πληροφορούμαστε ότι ο Δανιήλ έζησε μόνο, ή παρέμεινε, έως το πρώτο έτος του Κύρου.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Καὶ ὁ Δανιήλ διέμεινεν ἕως τοῦ πρώτου ἔτους τοῦ βασιλέως Κύρου. Δανιήλ 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Για δύο έτη ο Κῦρος είχε κατ’ οὐσίαν συμβασιλεύσει μετὰ τοῦ Δαρείου τοῦ Μήδου· ἔτσι, ἦταν τὸ τρίτο ἔτος αὐτοῦ, ἀλλὰ ἦταν καὶ τὸ πρῶτο ἔτος αὐτοῦ.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα τῷ Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸ πρᾶγμα, καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Προφητικώς, ο Κύρος εισάγεται στο πρώτο και στο τελευταίο όραμα του Δανιήλ. Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπως ήδη εκτέθηκε σε προηγούμενα άρθρα, αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκατέσσερα. Όταν ο πρώτος άγγελος ταυτοποιείται στην προφητεία, κατέχει όλα τα προφητικά χαρακτηριστικά και των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Τα τρία βήματα του αιωνίου ευαγγελίου, τα οποία παριστάνονται στον πρώτο άγγελο, είναι: «φοβήθητε τὸν Θεόν», «δότε αὐτῷ δόξαν», διότι «ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ».

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Επειδή ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι «εφοβήθησαν τον Θεόν», επέλεξαν να απορρίψουν τη διατροφή της Βαβυλώνος και να παραμείνουν χορτοφάγοι. Στη δοκιμασία που ακολούθησε ενώπιον όλων, ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι «εδόξασαν τον Θεόν» με την υγιή τους όψη, σε αντίθεση προς εκείνους που έτρωγαν τη βαβυλωνιακή τροφή. Ύστερα από τρία έτη, έφθασε η «ώρα της κρίσεως», όταν ο Ναβουχοδονόσορ τούς υπέβαλε σε εξέταση και τους βρήκε δεκαπλάσια σοφότερους από όλους τους σοφούς της Βαβυλώνος.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Τα τρία βήματα του αιωνίου ευαγγελίου παριστάνονται επίσης στο τελευταίο κεφάλαιο του Δανιήλ ως η διαδικασία διά της οποίας η αύξηση της γνώσεως καθαρίζει, λευκαίνει και δοκιμάζει εκείνους που θεωρούνται υπεύθυνοι απέναντι στο φως που αποσφραγίζεται στον καιρό του τέλους. Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπως και στο τελευταίο, προσδιορίζονται τα τρία βήματα του πρώτου αγγέλου, ο οποίος περιλαμβάνει και τους τρεις αγγέλους. Επειδή το πρώτο κεφάλαιο είναι το αιώνιο ευαγγέλιο του πρώτου αγγέλου, το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ παριστάνει τον δεύτερο άγγελο της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα, όπου παριστάνεται η δοκιμασία της εικόνας του θηρίου ή της εικόνας του Χριστού, όπως συνέβη και κατά τη δεύτερη δοκιμασία στα τρία βήματα του πρώτου κεφαλαίου.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Επειδή το πρώτο και το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύουν τον πρώτο και τον δεύτερο άγγελο της Αποκαλύψεως δεκατεσσάρων, το τρίτο κεφάλαιο και η δοκιμασία στην πεδιάδα Δουρά αντιπροσωπεύουν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, με την προειδοποίησή του να μη ληφθεί το χάραγμα του θηρίου. Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ μνημονεύεται το πρώτο έτος του Κύρου, και στο δέκατο κεφάλαιο, το οποίο είναι το τελευταίο όραμα του Δανιήλ, ο Κύρος παρουσιάζεται διά του τρίτου έτους του· αλλά γνωρίζουμε ότι εκείνο το τρίτο έτος είναι το πρώτο του έτος, διότι ο Δανιήλ έφθασε μόνο μέχρι το πρώτο έτος του Κύρου.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Ο Κύρος είναι, λοιπόν, σύμβολο ενός πρώτου έτους που περιέχει τρία έτη. Είναι σύμβολο του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου. Το πρώτο έτος του Κύρου μνημονεύεται στο τελευταίο εδάφιο του πρώτου οράματος του Δανιήλ, και έπειτα εκ νέου στο πρώτο εδάφιο του τελευταίου οράματος του Δανιήλ. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τον προφητικό συμβολισμό του Κύρου, και πρωτίστως διαπιστώνουμε ότι αντιπροσωπεύει το άγγελμα του πρώτου αγγέλου. Αυτό μπορεί να εξακριβωθεί προφητικώς από το γεγονός ότι ο Δανιήλ προσδιορίζει το τρίτο του έτος ως πρώτο· αλλά, ακόμη σημαντικότερο, ταυτοποιείται από το πρώτο διάταγμα το οποίο εξέδωσε.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Ο αγώνας που διεξήγε ο Γαβριήλ με τους βασιλείς της Περσίας στο δέκατο κεφάλαιο αφορούσε το να οδηγήσει τον Κύρο στο σημείο να προχωρήσει και να εκδώσει το πρώτο από τρία διατάγματα, τα οποία θα επέτρεπαν στους Ιουδαίους να επιστρέψουν και να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ και τον ναό. Το τρίτο διάταγμα θα σηματοδοτούσε την αρχή της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, η οποία έληξε όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το τρίτο διάταγμα αντιπροσώπευε τον τρίτο άγγελο, και επομένως το πρώτο διάταγμα του Κύρου αντιπροσώπευε την άφιξη του πρώτου αγγέλου το 1798. Ο Κύρος αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο, και γι’ αυτόν τον λόγο, στο βιβλίο του Δανιήλ, το πρώτο έτος του αντιπροσώπευε τρία έτη.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Ο Κύρος, λοιπόν, αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους», διότι όταν ο πρώτος άγγελος (Κύρος) έφθασε το 1798, τότε έφθασε και ο «καιρός του τέλους» και το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε. Πιστεύεται ότι το όνομα Κύρος προέρχεται από την αρχαία περσική λέξη «Kūruš», η οποία σημαίνει «ήλιος», σε συνδυασμό με την ελαμιτική λέξη «kursh», που σημαίνει «θρόνος», υποδηλώνοντας σύνδεση με βασιλική εξουσία ή βασιλεία. Ο Ησαΐας αναφέρεται επίσης σε αυτά τα χαρακτηριστικά του Κύρου.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Ὁ λέγων περὶ τοῦ Κύρου· Αὐτός εἶναι ὁ ποιμήν μου, καὶ θέλει ἐκτελέσει πᾶσαν τὴν εὐδοκίαν μου· λέγων μάλιστα πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, Θέλεις οἰκοδομηθῆ· καὶ πρὸς τὸν ναόν, Θέλουσι τεθῆ τὰ θεμέλιά σου. Οὕτω λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν κεχρισμένον αὐτοῦ, πρὸς τὸν Κῦρον, τοῦ οποίου τὴν δεξιὰν ἐκράτησα, διὰ νὰ καταβάλῃ ἔθνη ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ θέλω λύσει τὰς ὀσφύας βασιλέων, διὰ νὰ ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ τὰς δίφυλλας πύλας· καὶ αἱ πύλαι δὲν θέλουσι κλεισθῆ· ἐγὼ θέλω προπορευθῆ ἔμπροσθέν σου, καὶ θέλω εὐθύνει τὰ σκολιά· θέλω συντρίψει τὰς χαλκᾶς πύλας, καὶ κατακόψει τοὺς σιδηροῦς μοχλούς· καὶ θέλω σοι δώσει θησαυροὺς σκότους καὶ ἀποκεκρυμμένα πλούτη μυστικῶν τόπων, διὰ νὰ γνωρίσῃς ὅτι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ὁ καλῶν σε κατὰ τὸ ὄνομά σου, εἶμαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ. Ἕνεκεν Ἰακὼβ τοῦ δούλου μου, καὶ Ἰσραὴλ τοῦ ἐκλεκτοῦ μου, σε ἐκάλεσα μάλιστα κατὰ τὸ ὄνομά σου· ἐπέθεσα εἰς σὲ ὄνομα τιμητικόν, καίτοι δὲν με ἐγνώρισας. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος· δὲν ὑπάρχει Θεὸς ἐκτὸς ἐμοῦ· ἐγὼ σε ἐζώσθην, καίτοι δὲν με ἐγνώρισας· διὰ νὰ γνωρίσωσιν ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου καὶ ἀπὸ δυσμῶν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἐκτὸς ἐμοῦ. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Ἠσαΐας 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Ο Κῦρος προεικόνιζε τὸν Χριστόν, διότι ἦταν ὁ «κεχρισμένος» τοῦ Κυρίου καὶ ἐκλήθη «ποιμήν» τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος οἰκοδομεῖ τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ θέτει τὸ θεμέλιον τοῦ ναοῦ. Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συνδέεται μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν κεκλεισμένων πυλῶν, καθὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀνοίγει καὶ οὐδεὶς κλείει, καὶ κλείει καὶ οὐδεὶς ἀνοίγει. Καὶ εἰς τὸν Κῦρον δίδονται «οἱ θησαυροὶ τοῦ σκότους καὶ οἱ ἀπόκρυφοι πλοῦτοι τῶν κρυφίων τόπων». Ὁ Κῦρος ἐκπληροῖ διάφορα ὁρόσημα ἐπάνω στὴ γραμμὴ τῶν μεταρρυθμιστικῶν κινημάτων.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους, όταν καταφθάνει ο πρώτος άγγελος, όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται και τότε επέρχεται αύξηση της γνώσεως, η οποία προέρχεται από «τους θησαυρούς του σκότους και τα κεκρυμμένα πλούτη των μυστικών τόπων». Οι «θησαυροί του σκότους και τα κεκρυμμένα πλούτη των μυστικών τόπων» αποτελούν το «θεμέλιο» που «οικοδομείται» και τον «ναό» που πρόκειται να «τεθεί». Ο Χριστός, ο οποίος προτυπωνόταν από τον Κύρο, είναι ο «κεχρισμένος» του Κυρίου, καθώς ο Χριστός εχρίσθη κατά το βάπτισμά Του. Ο Κύρος, επομένως, δεν είναι μόνον η έλευση του πρώτου αγγέλου· είναι επίσης ο δεύτερος άγγελος, ο οποίος ενδυναμώνει τον πρώτο άγγελο όταν καταβαίνει, όπως το Άγιον Πνεύμα κατήλθε όταν ο Χριστός εχρίσθη. Στις 22 Οκτωβρίου 1844 ο Χριστός άνοιξε τη θύρα ή «πύλη» προς τα Άγια των Αγίων, η οποία ήταν πύλη κεκλεισμένη. Ο Κύρος σηματοδοτεί επίσης την έλευση του τρίτου αγγέλου.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Ο Κῦρος είναι ο πρώτος ἄγγελος, και ο πρώτος ἄγγελος κατέχει όλα τα στοιχεία και των τριών ἀγγέλων. Ο Κῦρος είναι ο καιρός του τέλους το 1798, όταν έφθασε ο πρώτος ἄγγελος. Ο Κῦρος αντιπροσωπεύει την 11η Αυγούστου 1840, όταν το μήνυμα του πρώτου ἀγγέλου ενδυναμώθηκε (χρίστηκε). Αντιπροσωπεύει το έργο της θεμελιώσεως, όπως αυτό παρασταίνεται με την παραγωγή του χάρτη του 1843 τον Μάιο του 1842. Αντιπροσωπεύει την οικοδόμηση του ναού, καθώς οι δύο τάξεις διαχωρίσθηκαν κατά την πρώτη απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844, και αντιπροσωπεύει τον δεύτερο διαχωρισμό κατά τη μεγάλη απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Όλα τα ορόσημα του μεταρρυθμιστικού κινήματος των Μιλλεριτών προτυπώθηκαν από τον Κύρο, και συνεπώς τα ορόσημα εκείνα προτυπώνουν επίσης τα ορόσημα του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το κίνημα των Μιλλεριτών προηγήθηκε από τα σημεία τα οποία ο Χριστός προσδιόρισε ότι θα προηγούνταν της ιστορίας των Μιλλεριτών.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «Η προφητεία όχι μόνο προλέγει τον τρόπο και τον σκοπό της ελεύσεως του Χριστού, αλλά παρουσιάζει και σημεία, μέσω των οποίων οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν πότε αυτή πλησιάζει. Είπε ο Ιησούς: «Και θέλουσι γείνει σημεία εις τον ήλιον, και εις την σελήνην, και εις τα άστρα». Λουκάς 21:25. «Ο δε ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες του ουρανού θέλουσι πέσει, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς θέλουσι σαλευθή. Και τότε θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλαις μετά δυνάμεως πολλής και δόξης». Μάρκος 13:24–26. Ο αποκαλυπτής περιγράφει ως εξής το πρώτο από τα σημεία που θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας: «Και έγεινε σεισμός μέγας· και ο ήλιος έγεινε μέλας ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη έγεινεν ως αίμα». Αποκάλυψις 6:12.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> «Αυτά τα σημεία έγιναν ορατά πριν από την έναρξη του δέκατου ένατου αιώνα. Σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας σημειώθηκε, κατά το έτος 1755, ο φοβερότερος σεισμός που έχει ποτέ καταγραφεί.» The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Τα σημεία τα οποία ανήγγειλαν τη Δευτέρα Παρουσία άρχισαν λίγο πριν από το 1798, το 1755. Το 1798 ήταν η λήξη της αιχμαλωσίας του πνευματικού Ισραήλ στην πνευματική Βαβυλώνα, την οποία η Αδελφή Γουάιτ διδάσκει ότι προτυπώθηκε από την κυριολεκτική αιχμαλωσία του κυριολεκτικού Ισραήλ στην κυριολεκτική Βαβυλώνα, η οποία έληξε στο τέλος των εβδομήντα ετών της αιχμαλωσίας, όταν ο Κύρος εισήλθε δια των ανοικτών πυλών και κατέλαβε τη Βαβυλώνα, και θανάτωσε τον Βαλτάσαρ.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Σήμερα η εκκλησία του Θεού είναι ελεύθερη να προωθήσει έως την ολοκλήρωση το θείο σχέδιο για τη σωτηρία μιας απολωλυίας φυλής. Επί πολλούς αιώνες ο λαός του Θεού υπέστη περιορισμό των ελευθεριών του. Το κήρυγμα του ευαγγελίου στην καθαρότητά του είχε απαγορευθεί, και οι βαρύτερες ποινές επιβάλλονταν σε όσους τολμούσαν να παρακούσουν τα προστάγματα των ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα, ο μέγας ηθικός αμπελώνας του Κυρίου είχε σχεδόν ολοσχερώς μείνει ακαλλιέργητος. Ο λαός στερήθηκε το φως του λόγου του Θεού. Το σκότος της πλάνης και της δεισιδαιμονίας απειλούσε να εξαλείψει τη γνώση της αληθινής θρησκείας. Η εκκλησία του Θεού επί της γης βρισκόταν πράγματι σε αιχμαλωσία κατά τη μακρά αυτή περίοδο αμείλικτου διωγμού, όπως ακριβώς οι υιοί του Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας.» Προφήτες και Βασιλείς, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Το τέλος των εβδομήκοντα ετών στη Βαβυλώνα προεικόνιζε το 1798, και υπήρχαν σημεία που προηγήθηκαν του 1798, τα οποία ανήγγελλαν ότι η επιστροφή του Χριστού ήταν επικείμενη.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> «Η εμφάνιση του στρατού του Κύρου μπροστά στα τείχη της Βαβυλώνας ήταν για τους Ιουδαίους σημείο ότι η απελευθέρωσή τους από την αιχμαλωσία πλησίαζε. Περισσότερο από έναν αιώνα πριν από τη γέννηση του Κύρου, η Θεόπνευστη Αποκάλυψη τον είχε αναφέρει ονομαστικά και είχε φροντίσει να καταγραφεί το ακριβές έργο που επρόκειτο να επιτελέσει, καταλαμβάνοντας την πόλη της Βαβυλώνας αιφνιδιαστικά και προετοιμάζοντας την οδό για την απελευθέρωση των τέκνων της αιχμαλωσίας.» Προφήτες και Βασιλείς, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Ο Κῦρος, επίσης, προετύπωνε τὰ σημεῖα ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1798. Οἱ ἱστορικοὶ εἶναι μᾶλλον ἀόριστοι ὅσον ἀφορᾷ τὴ βασιλεία τοῦ Δαρείου καὶ τοῦ Κύρου, ἀλλὰ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι σαφής. Ἡ Μηδοπερσικὴ Αὐτοκρατορία διαδέχθηκε τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Βαβυλῶνος, καὶ ὁ πρῶτος βασιλεὺς τῶν Μήδων καὶ Περσῶν ἦταν ὁ Δαρεῖος, μολονότι ὁ ἀνεψιὸς του Κῦρος ἦταν ὁ στρατηγὸς ποὺ κατέλαβε τὴ Βαβυλῶνα, τὴ νύχτα τοῦ τελευταίου συμποσίου τοῦ Βαλτάσαρ. Ὁ Κῦρος καὶ ὁ Δαρεῖος ἀμφότεροι προτυπώνουν τὸ χρονικὸ σημείο τοῦ τέλους τῆς αἰχμαλωσίας τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν, τὸ ὁποῖο ἀντιπροσωπεύει τὸν καιρὸ τοῦ τέλους τὸ 1798, καὶ τὸ ὁποῖο, ἐπίσης, προτυπώνει τὸν καιρὸ τοῦ τέλους τὸ 1989.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Ο καιρός του τέλους στην ιστορία του Μωυσή επισημάνθηκε από τις γεννήσεις του Ααρών και του Μωυσή, με διαφορά τριών ετών. Η ιστορία εκείνη προτυποποίησε κατά τον τελειότερο τρόπο την ιστορία του Χριστού, και ο καιρός του τέλους σε εκείνη την ιστορία επισημάνθηκε από τη γέννηση του Ιωάννη, και έξι μήνες αργότερα από τη γέννηση του εξαδέλφου του, του Ιησού. Ο καιρός του τέλους έχει δύο ορόσημα, και ο Δαρείος και ο Κύρος αμφότεροι σηματοδοτούν το τέλος της αιχμαλωσίας των εβδομήντα ετών, η οποία προτυποποίησε το τέλος της αιχμαλωσίας των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Το θανατηφόρο τραύμα του παπικού θηρίου το 1798 ακολουθήθηκε το επόμενο έτος από τον θάνατο εκείνου που είχε ιππεύσει επάνω του και είχε βασιλεύσει επ’ αυτού του θηρίου. Το 1989 ο Ρήγκαν και ο πρώτος Μπους ήταν αμφότεροι πρόεδροι.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Ο Κύρος σηματοδοτεί τα σημεία που αναγγέλλουν την επικείμενη περίοδο του τέλους, και σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους. Σηματοδοτεί την αύξηση της γνώσεως και την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος όταν ένας άγγελος καταβαίνει, και σηματοδοτεί το έργο που τότε αναλαμβάνεται, με τη θεμελίωση, το έργο της οικοδομήσεως του ναού, και την άφιξη του τρίτου αγγέλου όταν ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης έρχεται αιφνιδίως στον ναό Του.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος Κύρου, βασιλέως τῶν Περσῶν, ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ οποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάσαρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιωρισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸ πρᾶγμα, καὶ ἔλαβε σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἐγὼ ὁ Δανιὴλ ἐπένθουν τρεῖς ὁλοκλήρους ἑβδομάδας. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγον, οὐδὲ κρέας οὐδὲ οἶνος εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου, οὐδὲ ἠλείφθην παντελῶς, ἕως ὅτου συνεπληρώθησαν τρεῖς ὁλόκληροι ἑβδομάδες. Καὶ τῇ εἰκοστῇ τετάρτῃ ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου μηνός, ἐνῷ ἤμην πλησίον τοῦ μεγάλου ποταμοῦ, ὅστις εἶναι ὁ Τίγρις. Δανιήλ 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Τα σύμβολα του Κύρου και του Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύουν μία συγκεκριμένη προφητική ιστορία κατά τις έσχατες ημέρες. Το σύμβολο του Βαλτάσαρ μάς πληροφορεί ότι ο λαός που αντιπροσωπεύεται είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι η τελική γενεά του λαού της διαθήκης. Τοποθετούνται μέσα στην προφητική ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον Κύρο, ο οποίος αντιπροσωπεύει την ιστορία που προηγήθηκε του 1798, του 1989 και της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, διότι ο Κύρος αντιπροσωπεύει όλα αυτά τα ορόσημα. Αντιπροσωπεύει επίσης την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και ακόμη και τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κλειδί για να εξακριβωθεί πού τοποθετείται προφητικώς το τελευταίο όραμα του Δανιήλ προσδιορίζεται από ό,τι γνωρίζει ο Δανιήλ.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Στο πρώτο εδάφιο ο Δανιήλ (Βαλτασάρ) έχει κατανόηση τόσο του «πράγματος» όσο και της «οράσεως». Το «πράγμα» είναι η εβραϊκή λέξη «dabar», που σημαίνει «λόγος», και χρησιμοποιείται από τον Γαβριήλ για να παραστήσει την όραση «chazon» των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών («επτά καιροί»). Η «όραση» στο πρώτο εδάφιο, την οποία κατανοεί ο Δανιήλ, είναι η όραση «mareh» των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Ο λαός της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών δεν κατανοούσε τους «επτά καιρούς» κατά τον καιρό του τέλους το 1989. Δεν κατανόησαν τους «επτά καιρούς» παρά μόνον μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, επομένως ο Δανιήλ πρέπει να βρίσκεται στον χρόνο του προφητικού μεταρρυθμιστικού κινήματος, το οποίο παριστάνεται από τον Κύρο, μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, διότι ο Δανιήλ, εκπροσωπώντας την τελική προφητική κίνηση, κατανοεί τόσο το «πράγμα» όσο και την «όραση».

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Ο Δανιήλ παρουσιάζεται ότι βρίσκεται σε μία περίοδο πένθους είκοσι μίας ημερών. «Εν εκείναις ταις ημέραις» του πένθους ο Δανιήλ κατέστησε νοητό το «πράγμα», και είχε επίσης κατανόηση της «οράσεως». Η αλήθεια που παριστάνεται από το «πράγμα» αποκαλύφθηκε στον Δανιήλ κατά τις ημέρες του πένθους. Ο λαός του Θεού παριστάνεται ως «πενθών» στις γραμμές μεταρρυθμίσεως ακριβώς πριν από τη Μεσονύκτιο Κραυγή. Το πένθος παριστάνεται από τη Μάρθα και τη Μαρία που πενθούν για τον Λάζαρο, ακριβώς πριν από τη Θριαμβευτική Είσοδο. Αυτό απεικονίσθηκε από την αποθάρρυνση μετά την πρώτη απογοήτευση στην ιστορία των Μιλλεριτών, όπως εκφράστηκε από τον Ιερεμία.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Εὑρέθησαν οἱ λόγοι σου, καὶ τοὺς κατέφαγον· καὶ ὁ λόγος σου ἐγένετο εἰς ἐμὲ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη τῆς καρδίας μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐπεκλήθη ἐπ’ ἐμέ, Κύριε, Θεὲ τῶν δυνάμεων. Δὲν ἐκάθισα ἐν συνάξει ἐμπαικτῶν, οὐδὲ εὐφράνθηκα· ἐκάθισα μόνος ἐξαιτίας τῆς χειρός σου, διότι μὲ ἐγέμισες ἀγανάκτηση. Διὰ τί εἶναι ὁ πόνος μου διαπαντός, καὶ ἡ πληγή μου ἀνίατη, ἡ ὁποία ἀρνεῖται νὰ ἰαθῇ; Μὴ θὰ γίνῃς ἐντελῶς δι’ ἐμὲ ὡς ψεύστης, καὶ ὡς ὕδατα ποὺ ἐκλείπουν; Ιερεμίας 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Ο Ιερεμίας δεν «εχάρη», όπως έπραξαν οι πολίτες των Σοδόμων και της Αιγύπτου στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, για τον θάνατο των δύο μαρτύρων. Το «να μη χαίρεται» σημαίνει να πενθεί. Ο πένθος του Βαλτάσαρ προσδιορίζει το πένθος που συνδέεται με τον θάνατο των δύο μαρτύρων. Στις 18 Ιουλίου 2020 και στις 3 Νοεμβρίου 2020, οι δύο μάρτυρες του αληθινού προτεσταντικού κέρατος και των ρεπουμπλικανικών κεράτων του θηρίου της γης εφονεύθησαν στους δρόμους των Σοδόμων και της Αιγύπτου, όπου και ο Κύριός μας εσταυρώθη. Όταν ο Κύριός μας εσταυρώθη, οι μαθητές Του άρχισαν να πενθούν. Αυτοί οι δύο μάρτυρες παριστάνονταν στην Αποκάλυψη, στο ενδέκατο κεφάλαιο, ως ο Μωυσής και ο Ηλίας.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Υπάρχουν πέντε αναφορές στον Χριστό ως Μιχαήλ μέσα στις Γραφές: τρεις στο βιβλίο του Δανιήλ, μία στο βιβλίο του Ιούδα και μία ακόμη στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Στο δέκατο κεφάλαιο, το οποίο εξετάζουμε τώρα, ο Μιχαήλ μνημονεύεται δύο φορές, στα εδάφια δεκατρία και είκοσι ένα, και κατόπιν πάλι στο δωδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο ένα. Ταυτοποιείται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο δώδεκα, εδάφιο επτά. Στον Ιούδα, ο Μιχαήλ παρουσιάζεται να ανασταίνει τον Μωυσή, ο οποίος, στην Αποκάλυψη κεφάλαιο ένδεκα, είναι ένας από τους μάρτυρες που κείται νεκρός στην οδό.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Θέλω λοιπόν να σας υπενθυμίσω, αν και άλλοτε το γνωρίζατε αυτό, ότι ο Κύριος, αφού έσωσε τον λαό από τη γη της Αιγύπτου, κατόπιν κατέστρεψε εκείνους που δεν πίστευσαν. Και τους αγγέλους οι οποίοι δεν εφύλαξαν την αρχική τους τάξη, αλλά εγκατέλειψαν το ίδιο τους κατοικητήριο, τους έχει φυλαγμένους με αιώνιες αλυσίδες υπό το σκότος για την κρίση της μεγάλης ημέρας. Καθώς τα Σόδομα και τα Γόμορρα και οι πόλεις γύρω από αυτά, που κατά παρόμοιο τρόπο παραδόθηκαν σε πορνεία και επήγαν κατόπιν ξένης σαρκός, προβάλλονται ως παράδειγμα, υποφέροντας την εκδίκηση αιωνίου πυρός. Παρομοίως και αυτοί οι μιαροί ονειροπόλοι μολύνουν τη σάρκα, καταφρονούν την εξουσία και βλασφημούν τις δόξες. Ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος, όταν φιλονικώντας με τον διάβολο διελέγετο περί του σώματος του Μωυσέως, δεν ετόλμησε να εκφέρει εναντίον του βλάσφημη κατηγορία, αλλά είπε: Ο Κύριος να σε επιτιμήσει. Ιούδα 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Στην επιστολή του Ιούδα, μέσα στο πλαίσιο τόσο των Σοδόμων όσο και της Αιγύπτου, η οποία αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πόλη όπου ο Μωυσής και ο Ηλίας θανατώνονται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, ο Χριστός, ο οποίος παριστάνεται από τον Μιχαήλ, ανασταίνει το σώμα του Μωυσέως. Ο Μωυσής και ο Ηλίας ήσαν νεκροί επί τρεισήμισι συμβολικές ημέρες στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, και οι ημέρες του πένθους για τον Βαλτάσαρ λήγουν όταν ο Μιχαήλ καταβαίνει από τον ουρανό. Στίχο επί στίχου, το δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια 1 έως 4, προσδιορίζει την περίοδο του πένθους, η οποία ολοκληρώνεται όταν οι δύο μάρτυρες ανασταίνονται από τον Μιχαήλ.

We shall continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> Ο Πατέρας εξέλεξε τον Μωυσή και τον Ηλία ως αγγελιοφόρους Του προς τον Χριστό, για να Τον δοξάσουν με το φως του Ουρανού και να συνομιλήσουν μαζί Του σχετικά με την επικείμενη αγωνία Του, επειδή είχαν ζήσει επάνω στη γη ως άνθρωποι· είχαν γνωρίσει την ανθρώπινη θλίψη και τον πόνο και μπορούσαν να συμμερισθούν τη δοκιμασία του Ιησού κατά την επίγεια ζωή Του. Ο Ηλίας, υπό την ιδιότητά του ως προφήτης προς τον Ισραήλ, είχε αντιπροσωπεύσει τον Χριστό, και το έργο του είχε υπάρξει, κατά κάποιον βαθμό, όμοιο με εκείνο του Σωτήρος. Και ο Μωυσής, ως ηγέτης του Ισραήλ, είχε σταθεί στη θέση του Χριστού, συνομιλώντας μαζί Του και ακολουθώντας τις οδηγίες Του· γι’ αυτό αυτοί οι δύο, από όλα τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον θρόνο του Θεού, ήταν οι καταλληλότεροι να διακονήσουν στον Υιό του Θεού.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> «Όταν ο Μωυσής, εξοργισμένος εξαιτίας της απιστίας των υιών Ισραήλ, εκτύπησε εν οργή τον βράχο και τους έδωσε το ύδωρ για το οποίο εκραύγαζαν, ιδιοποιήθηκε τη δόξα· διότι ο νους του είχε τόσο απορροφηθεί από την αχαριστία και την απειθή διάθεση του Ισραήλ, ώστε παρέλειψε να τιμήσει τον Θεό και να μεγαλύνει το όνομά Του, εκτελώντας την πράξη την οποία Εκείνος τον είχε προστάξει να πράξει. Ήταν στο σχέδιο του Παντοδυνάμου να φέρνει συχνά τους υιούς Ισραήλ σε στενοχώριες, και έπειτα, μέσα στη μεγάλη τους ανάγκη, να τους ελευθερώνει με τη δύναμή Του, ώστε να αναγνωρίζουν την ιδιαίτερη μέριμνά Του γι’ αυτούς και να δοξάζουν το όνομά Του. Αλλά ο Μωυσής, υποχωρώντας στις φυσικές παρορμήσεις της καρδιάς του, ιδιοποιήθηκε για τον εαυτό του την τιμή που ανήκε στον Θεό, έπεσε υπό την εξουσία του Σατανά και του απαγορεύθηκε να εισέλθει στη γη της επαγγελίας. Εάν ο Μωυσής είχε παραμείνει σταθερός, ο Κύριος θα τον είχε οδηγήσει στη γη της επαγγελίας και τότε θα τον είχε μεταθέσει στον Ουρανό, χωρίς να δει θάνατο.»

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> «Όπως συνέβη, ο Μωυσής πέρασε μέσα από τον θάνατο, αλλά ο Υιός του Θεού κατέβηκε από τον Ουρανό και τον ανέστησε προτού το σώμα του γνωρίσει φθορά. Αν και ο Σατανάς αντιμάχησε με τον Μιχαήλ για το σώμα του Μωυσή και το διεκδίκησε ως νόμιμο θήραμά του, δεν μπόρεσε να υπερισχύσει εναντίον του Υιού του Θεού, και ο Μωυσής, με αναστημένο και δοξασμένο σώμα, μεταφέρθηκε στις αυλές του Ουρανού και ήταν πλέον ένας από τους δύο τιμημένους, στους οποίους ο Πατέρας είχε αναθέσει να παρίστανται ενώπιον του Υιού Του.»

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> «Επιτρέποντας στον εαυτό τους να καταβληθεί τόσο πολύ από τον ύπνο, οι μαθητές είχαν χάσει τη συνομιλία μεταξύ των ουρανίων αγγελιαφόρων και του δοξασμένου Λυτρωτή. Αλλά καθώς ξυπνούν ξαφνικά από βαθύ ύπνο και αντικρίζουν ενώπιόν τους το εξαίσιο όραμα, γεμίζουν από έκσταση και δέος. Καθώς ατενίζουν τη λαμπροφόρο μορφή του αγαπημένου τους Διδασκάλου, αναγκάζονται να σκεπάσουν τα μάτια τους με τα χέρια τους, επειδή διαφορετικά δεν μπορούν να υπομείνουν την ανέκφραστη δόξα που περιβάλλει το πρόσωπό του και η οποία εκπέμπει ακτίνες φωτός όπως εκείνες του ήλιου. Για σύντομο διάστημα οι μαθητές βλέπουν τον Κύριό τους δοξασμένο και υψωμένο μπροστά στα μάτια τους, και τιμώμενο από τα λαμπροφόρα όντα, τα οποία αναγνωρίζουν ως τους ευνοημένους του Θεού.» The Spirit of Prophecy, τόμος 2, 329, 330.

Back to Articles