Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Δώδεκα

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

Η Τριπλή Εφαρμογή της Προφητείας: Το Βδέλυγμα της Ερημώσεως και η Προειδοποίηση των Εσχάτων Ημερών να Φύγετε

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

Τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, περὶ οὗ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Δανιήλ, ἀποτελεῖ σημεῖον διὰ τοὺς Χριστιανοὺς τριῶν διαφόρων ἐποχῶν νὰ φύγουν. Οἱ Χριστιανοὶ ἐν Ἱεροσολύμοις ἔφυγαν ὅταν εἶδαν τὰ λάβαρα τῶν ρωμαϊκῶν στρατευμάτων νὰ περικυκλώνουν τὴν Ἱερουσαλήμ τὸ ἔτος 66 μ.Χ. Οἱ Χριστιανοὶ τῶν ὀψίμων τοῦ πέμπτου καὶ τῶν πρώτων τοῦ ἕκτου αἰῶνος ἔφυγαν εἰς τὴν ἔρημον, ὅταν εἶδαν τὸν ἄνθρωπον τῆς ἁμαρτίας ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ νὰ διακηρύσσει ὅτι ἦτο Θεός. Τὸ 1888 παρετέθη εἰς τὸ Κογκρέσον τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὑπὸ τοῦ Γερουσιαστοῦ Blair, σειρά νομοσχεδίων περὶ τῆς Κυριακῆς. Τὰ νομοσχέδια ἐκεῖνα ὠνομάζοντο τὰ νομοσχέδια Blair καὶ ἀπετέλουν προσπάθειαν νὰ προσδιορισθῇ ἡ Κυριακὴ ὡς Ἐθνικὴ Ἡμέρα Λατρείας. Ἡ λατρεία τῆς Κυριακῆς εἶναι τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου, τὸ σημεῖον τῆς παπικῆς ἐξουσίας, καὶ τὸ Σύνταγμα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀντιτίθεται ἀμέσως πρὸς τὴν ἐπιβολὴν ἐθνικῆς θρησκείας ὡς δοκιμασίας διὰ τοὺς πολίτας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

Αυτό ακριβώς το γεγονός παραλείπεται από την εσφαλμένη εφαρμογή που συνδέεται με την ταύτιση των Ηνωμένων Πολιτειών ως της σύγχρονης Ρώμης. Μία τριπλή εφαρμογή της προφητείας διαθέτει συγκεκριμένους κανόνες που διέπουν την εφαρμογή της. Οι κανόνες αυτοί ορίζουν ότι τα προφητικά χαρακτηριστικά της πρώτης εκπλήρωσης πρέπει να συνδυαστούν με τα προφητικά χαρακτηριστικά της δεύτερης εκπλήρωσης, προκειμένου να καθοριστούν τα προφητικά χαρακτηριστικά της τρίτης εκπλήρωσης.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

Η προειδοποίηση να φύγουν είναι προειδοποίηση να φύγουν από έναν επερχόμενο διωγμό. Στην εποχή του Χριστού, ο διωγμός ήταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού το έτος 70. Το προειδοποιητικό σημείο εκείνου του επερχόμενου διωγμού δόθηκε το έτος 66 μ.Χ. Η προειδοποίηση να φύγουν κατά τα τέλη του πέμπτου και τις αρχές του έκτου αιώνα προσδιορίστηκε από τον Παύλο ως η αναγνώριση μιας αποστασίας του προφητικού Περγάμου, το οποίο αντιπροσώπευε την ειδωλολατρική Ρώμη. Έπρεπε πρώτα να επέλθει αποστασία, ώστε να αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο οποίος θα διακήρυσσε τον εαυτό του ως Θεό. Στην ιστορία που πλησίαζε το 538, η ειδωλολατρική Ρώμη, η οποία περιόριζε, ή όπως δήλωσε ο Παύλος «κατέχει», απομακρύνθηκε, και καθώς το Πέργαμον αποστάτησε, το σημείο για φυγή έφθασε και κατηύθυνε τους πιστούς να αποχωριστούν από την κοινωνία των παπικών εκκλησιών. Έπειτα, το 538, στη Σύνοδο της Ορλεάνης, η παπική εξουσία θέσπισε νόμο περί Κυριακής, και άρχισαν τα χίλια διακόσια εξήντα έτη παπικού διωγμού.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

Οι δύο πρώτοι μάρτυρες προσδιορίζουν με σαφήνεια ότι η τρίτη εκπλήρωση της προειδοποίησης για φυγή που δόθηκε από τον Χριστό προηγήθηκε της πραγματικής δίωξης. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ επήλθε ακριβώς τριάμισι έτη αφότου άρχισε η πολιορκία του Κεστίου το 66 μ.Χ., επιτρέποντας έτσι στους Χριστιανούς να διαφύγουν πριν από τις φρικαλεότητες της δεύτερης πολιορκίας, η οποία κινήθηκε από τον Τίτο και ολοκληρώθηκε με την καταστροφή του ναού και της πόλεως. Πριν από το έτος 538, οι Χριστιανοί αποχωρίστηκαν από την εκκλησία της παπικής Ρώμης και, προφητικώς, κατέφυγαν στην έρημο, η οποία αντιπροσωπεύει την καταστροφή της πνευματικής Ιερουσαλήμ.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Ἀλλὰ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἄφες ἔξω καὶ μὴ αὐτὴν μετρήσῃς· διότι ἐδόθη εἰς τὰ ἔθνη· καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν θέλουσι καταπατήσει τεσσαράκοντα δύο μῆνας. Καὶ θέλω δώσει δύναμιν εἰς τοὺς δύο μάρτυράς μου, καὶ θέλουσι προφητεύσει χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἡμέρας, ἐνδεδυμένοι σάκκους. Ἀποκάλυψις 11:2, 3.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

Και στις δύο παραστάσεις της προειδοποίησης για φυγή, η προειδοποίηση προηγείται του διωγμού, και ο διωγμός παριστάνεται από τη Ρώμη, είτε παγανιστική είτε παπική, η οποία καταπατεί την Ιερουσαλήμ, είτε κυριολεκτική είτε πνευματική. Η προειδοποίηση για φυγή των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ήταν το νομοσχέδιο Blair το 1888. Κατά την πρώτη εκπλήρωση στην ιστορία της παγανιστικής Ρώμης, οι Χριστιανοί έπρεπε να φύγουν από την Ιερουσαλήμ, και κατά την εκπλήρωση της παπικής Ρώμης οι Χριστιανοί έφυγαν στην έρημο. Για τον Αντβεντισμό, η προειδοποίηση ήταν να καταφύγουν στην ύπαιθρο.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Δεν είναι τώρα καιρός για τον λαό του Θεού να προσκολλά τις στοργές του ή να θησαυρίζει τον θησαυρό του στον κόσμο. Δεν απέχει πολύ ο καιρός κατά τον οποίο, όπως οι πρώτοι μαθητές, θα αναγκασθούμε να αναζητήσουμε καταφύγιο σε ερημικούς και μοναχικούς τόπους. Όπως η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τα ρωμαϊκά στρατεύματα υπήρξε το σύνθημα φυγής για τους Χριστιανούς της Ιουδαίας, έτσι και η ανάληψη εξουσίας εκ μέρους του έθνους μας με το διάταγμα που θα επιβάλλει το παπικό σάββατο θα αποτελέσει για εμάς προειδοποίηση. Τότε θα είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις μεγάλες πόλεις, προετοιμαζόμενοι να αφήσουμε και τις μικρότερες για αποσυρμένες κατοικίες σε απομονωμένους τόπους ανάμεσα στα βουνά.» Testimonies, τόμος 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

«Η ανάληψη εξουσίας εκ μέρους του έθνους μας με το διάταγμα που θα επιβάλλει το παπικό σάββατο θα είναι για εμάς προειδοποίηση», εκπληρώθηκε όταν το βδέλυγμα της ερημώσεως, σύμφωνα με τα λόγια του Μάρκου, «εστεκόταν όπου δεν έπρεπε». Το 1888, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών εξέταζε νόμο σε άμεση αντίθεση προς ένα θεμελιώδες στοιχείο του Συντάγματος, και σε εκείνο το σημείο οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας έπρεπε να εγκαταλείψουν τις πόλεις και να μετακινηθούν στην ύπαιθρο.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> «Ούτε ένας Χριστιανός δεν χάθηκε κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Ο Χριστός είχε δώσει προειδοποίηση στους μαθητές Του, και όλοι όσοι πίστεψαν στα λόγια Του αγρυπνούσαν για το υποσχεμένο σημείο.... Χωρίς καθυστέρηση έφυγαν για έναν τόπο ασφαλείας — την πόλη Πέλλα, στη γη της Περαίας, πέρα από τον Ιορδάνη.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

Τα προφητικά χαρακτηριστικά του πρώτου από τα προειδοποιητικά σημεία για φυγή αντιπροσωπεύουν την τρίτη και τελική εκπλήρωση. Μερικές φορές αυτά τα προφητικά χαρακτηριστικά παράγουν μια διπλή εκπλήρωση μέσα στην τρίτη εκπλήρωση. Παράδειγμα αυτού είναι οι τρεις Ηλίες. Η γραμμή του Ηλία κατά την αντιπαράθεσή του με την Ιεζάβελ, τον Αχαάβ και τους προφήτες του Βάαλ, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά του Ιωάννη του Βαπτιστή, του δευτέρου Ηλία, κατά την αντιπαράθεσή του με την Ηρωδιάδα, τον Ηρώδη και τη Σαλώμη, καθορίζουν ότι στις έσχατες ημέρες, διότι η τρίτη και τελική εκπλήρωση μιας τριπλής εφαρμογής είναι πάντοτε στις έσχατες ημέρες, ο Ηλίας και ο Ιωάννης αντιπροσωπεύουν δύο τάξεις του λαού του Θεού. Η μία τάξη, την οποία αντιπροσωπεύει ο Ηλίας, δεν πεθαίνει, και η άλλη τάξη, την οποία αντιπροσωπεύει ο Ιωάννης, πεθαίνει. Οι δύο τάξεις αντιπροσωπεύονται επίσης στην Αποκάλυψη κεφάλαιο επτά ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι δεν πεθαίνουν, και το πολύ πλήθος, που πεθαίνει.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

Στις τρεις Βαβυλώνες, ένα παρόμοιο στοιχείο του προφητικού μηνύματος είναι ότι η πρώτη Βαβυλώνα αντιπροσωπεύεται από τον Νεβρώδ, ενώ η δεύτερη Βαβυλώνα αντιπροσωπεύεται από τον πρώτο και τον τελευταίο βασιλέα, τον Ναβουχοδονόσορα και τον Βαλτάσαρ. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει εκείνους που βρίσκονται στη Βαβυλώνα και θα σωθούν, και ο Βαλτάσαρ εκείνους που βρίσκονται στη Βαβυλώνα και θα απολεσθούν.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

Κατά τις έσχατες ημέρες υπάρχουν δύο νόμοι της Κυριακής που αποτελούν αντικείμενο της βιβλικής προφητείας. Ο πρώτος είναι ο προσεχώς επιβαλλόμενος νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο δεύτερος είναι ο νόμος της Κυριακής που επιβάλλεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτοί οι δύο νόμοι της Κυριακής προτυπώθηκαν από τον νόμο της Κυριακής της ειδωλολατρικής Ρώμης, όταν, κατά το έτος 321, ο Κωνσταντίνος επέβαλε τον πρώτο νόμο της Κυριακής, και ακολούθησε ο νόμος της Κυριακής της παπικής Ρώμης το 538. Η ειδωλολατρική Ρώμη είναι ένας από τους διάφορους προφητικούς τύπους που προεικονίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο νόμος της Κυριακής του 321 προτυπώνει τον προσεχώς επιβαλλόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο παπικός νόμος της Κυριακής του 538 προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής που επιβάλλεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Η εσφαλμένη άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προτυπώνονται από τους λῃστάς στο Δανιήλ ένδεκα επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τον προσεχώς επιβαλλόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες ως απόδειξη, ώστε να ισχυριστεί ότι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η σύγχρονη Ρώμη, και παραβλέπει ότι υπάρχει και άλλος νόμος της Κυριακής, ο οποίος επιβάλλεται σε κάθε έθνος του κόσμου από την τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

Εάν ένας κυριακάτικος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες προσδιορίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τη Σύγχρονη Ρώμη, τότε τι προσδιορίζει ο παγκόσμιος κυριακάτικος νόμος; Οι τρεις Ρώμες προσδιορίζουν ότι η Σύγχρονη Ρώμη, η οποία είναι τριπλή, θα επιβάλει δύο διακριτούς κυριακάτικους νόμους. Ο πρώτος είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες και προτυπώθηκε από τον κυριακάτικο νόμο του Κωνσταντίνου το 321, και ο δεύτερος είναι σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως προτυπώθηκε από τον παπικό κυριακάτικο νόμο του 538. Το να χρησιμοποιείται ο κυριακάτικος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πλαίσιο μιας τριπλής εφαρμογής της προφητείας, για να υποστηριχθεί ότι ο κυριακάτικος νόμος αποδεικνύει ποια είναι η Σύγχρονη Ρώμη, σημαίνει ότι παραθεωρούνται τα προφητικά χαρακτηριστικά που καθιερώθηκαν από την παγανιστική και την παπική Ρώμη. Υπάρχουν δύο διακριτοί κυριακάτικοι νόμοι στις έσχατες ημέρες, και κανένας από τους δύο δεν αποτελεί απόδειξη για να προσδιοριστεί ότι οι ληστές του λαού είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν η μαρτυρία της παγανιστικής και της παπικής Ρώμης διαστρεβλώνεται για να στηρίξει μια ιδιωτική ερμηνεία, όπως γίνεται επί του παρόντος, αυτό καταδεικνύει ότι εκείνοι που επιδιώκουν να στηρίξουν την ιδιωτική τους ερμηνεία δεν κατανοούν τον τύπο και το αντίτυπο.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

Η ειδωλολατρική Ρώμη αποτελεί τύπο των Ηνωμένων Πολιτειών, και η παπική Ρώμη προτυπώνει τη σύγχρονη Ρώμη. Μαζί με αυτή την εσφαλμένη εφαρμογή μιας τριπλής εφαρμογής της προφητείας, και με τον ισχυρισμό ότι αυτό που διδάσκεται τίθεται στο πλαίσιο του «τύπου και αντιτύπου», συνδέεται και η άλλη αστοχία, δηλαδή ο προσδιορισμός του «βδελύγματος της ερημώσεως» όπως αυτό παρουσιάζεται μέσα στο πλαίσιο μιας τριπλής εφαρμογής της προφητείας.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

Από το έτος 66 έως το έτος 70 μ.Χ., δύο Ρωμαίοι στρατηγοί επιτέθηκαν στην Ιερουσαλήμ. Και οι δύο στρατηγοί, ο Κέστιος και ο Τίτος, άρχισαν με πολιορκία, αλλά μόνο ο ένας αποσύρθηκε από την πολιορκία για σύντομο χρονικό διάστημα, γεγονός που, κατά θεία πρόνοια, επέτρεψε στους Χριστιανούς να διαφύγουν. Ήταν κατά την πρώτη πολιορκία υπό τον Κέστιο που οι Χριστιανοί αναγνώρισαν την προειδοποίηση να φύγουν. Όταν ο Τίτος έφθασε για να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70 μ.Χ., άρχισε με πολιορκία και δεν έπαυσε έως ότου η Ιερουσαλήμ και ο ναός καταστράφηκαν. Η προειδοποίηση του Ιησού περιέχει δύο στάδια. Πρώτον είναι το σημείο για φυγή, και έπειτα ο διωγμός. Κατά την εκπλήρωση της προειδοποίησης στους πέμπτο και έκτο αιώνες, οι Χριστιανοί χωρίστηκαν από τη διεφθαρμένη Ρωμαϊκή εκκλησία πριν από το 538, και κατόπιν άρχισε ο διωγμός.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

Ο Παύλος είναι απολύτως σαφής ότι ολόκληρη η καταγεγραμμένη ιστορία του αρχαίου Ισραήλ γράφτηκε για όσους ζουν στις έσχατες ημέρες, και ότι όλες αυτές οι ιστορίες ήταν τύποι, παρόλο που η ελληνική λέξη «τύπος», που σημαίνει τύποι, αποδίδεται ως παραδείγματα στην κλασική του παρουσίαση αυτής της αλήθειας.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον σ’ αυτούς ως παραδείγματα· και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους έφθασαν τα τέλη των αιώνων. 1 Κορινθίους 10:11.

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

Οι αφηγήσεις του δεκάτου κεφαλαίου, τις οποίες ο Παύλος χρησιμοποιεί για να θέσει το πλαίσιο αυτής της αλήθειας, δεν ήταν ιστορία του αρχαίου Ισραήλ που ενεργούσε δικαίως.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> Ἀλλ’ εἰς πολλοὺς ἐξ αὐτῶν ὁ Θεὸς δὲν εὐηρεστήθη· διότι κατεστρώθησαν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Ταῦτα δὲ ἔγιναν παραδείγματα ἡμῶν, εἰς τὸ νὰ μὴ ἐπιθυμῶμεν κακὰ πράγματα, καθὼς κἀκεῖνοι ἐπεθύμησαν. Μηδὲ γίνεσθε εἰδωλολάτραι, καθώς τινὲς ἐξ αὐτῶν· καθώς εἶναι γεγραμμένον, Ἐκάθισεν ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ, καὶ ἐσηκώθησαν νὰ παίξωσι. Μηδὲ ἀς πορνεύωμεν, καθώς τινὲς ἐξ αὐτῶν ἐπόρνευσαν, καὶ ἔπεσαν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες. Μηδὲ ἀς πειράζωμεν τὸν Χριστόν, καθώς καὶ τινὲς ἐξ αὐτῶν ἐπείρασαν, καὶ ἀπωλέσθησαν ὑπὸ τῶν ὄφεων. Α΄ Κορινθίους 10:5–9.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

Η ιερή ιστορία είναι καταγραφή τόσο της δικαιοσύνης όσο και της αδικίας του λαού του Θεού, αλλά σε αμφότερες τις περιπτώσεις η ιστορία εξακολουθεί να αποτελεί τύπο για τον λαό του Θεού που ζει στις έσχατες ημέρες. Η ιστορία της ανταρσίας στη Μινεάπολη το 1888 είναι καταγραφή αδικίας, παρά τους ισχυρισμούς των Αντβεντιστών ιστορικών. Η ανταρσία ήταν τόσο βαθιά, ώστε η Έλεν Ουάιτ αποφάσισε να αποχωρήσει από τη συνέλευση, και παρέμεινε μόνο επειδή ένας άγγελος τής είπε ότι ήταν ευθύνη της να μείνει και να καταγράψει την ανταρσία, η οποία ήταν παράλληλη με την ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβιρών στην ιστορία του Μωυσή. Σε εκείνη τη συνέλευση κατέβηκε ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκαοκτώ, αλλά το μήνυμα που έφερε απορρίφθηκε.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

Εκείνη η ιστορία προτύπωνε την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν τα μεγάλα κτίρια της πόλεως της Νέας Υόρκης κατεδαφίστηκαν. Εκείνη η ιστορία περιελάμβανε το πρώτο νομοσχέδιο περί κυριακάτικου νόμου, το οποίο επρόκειτο να εισαχθεί από τον Γερουσιαστή Blair. Οι προσπάθειές του να επιβάλει την Κυριακή ως Εθνική Ημέρα Λατρείας απέτυχαν, αλλά αυτό αποτελούσε μέρος μιας ιερής ιστορίας που προτύπωνε τις έσχατες ημέρες. Το νομοσχέδιο του Γερουσιαστή Blair ήταν η προειδοποίηση να φύγουν από τις πόλεις. Πριν από το 1888, όταν η Αδελφή White μιλούσε για την αναγκαιότητα να κατοικούν έξω από τις πόλεις, μιλούσε σε μέλλοντα χρόνο. Έδειχνε προς έναν καιρό στο εγγύς μέλλον, όταν ο λαός του Θεού έπρεπε να μετακινηθεί στην ύπαιθρο. Μετά το 1888, όλες οι αναφορές της Αδελφής White στην αναγκαιότητα της διαβιώσεως στην ύπαιθρο τοποθετούσαν τη συμβουλή της στο πλαίσιο ότι ο καιρός για να βρίσκονται στην ύπαιθρο είχε ήδη φθάσει. Το νομοσχέδιο Blair το 1888 ήταν το σημείο της κυριακάτικης επιβολής, όπως το έθεσε ο Λουκάς, σε τόπο όπου δεν έπρεπε να βρίσκεται. Η επιβολή της Κυριακής δεν έπρεπε να εισαχθεί στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι αποτελούσε άρνηση μιας θεμελιώδους αρχής του Συντάγματος.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

Η ιστορία του 1888 καταγράφηκε προκειμένου να προτυπώσει την προφητική ιστορία που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Το Νομοσχέδιο Blair το 1888 προτύπωσε τον Νόμο περί Πατριωτισμού του 2001. Ήταν η προειδοποίηση που προηγήθηκε της πραγματικής επιβολής του χαράγματος του θηρίου. Κανείς που ακολουθεί τον Χριστό δεν θα έπρεπε να κατοικεί σε πόλη μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ήταν η προφητική πολιορκία που κατεύθυνε τον λαό του Θεού να φύγει. Και καθώς υπάρχουν δύο νόμοι της Κυριακής που αποτελούν το θέμα του προφητικού προτύπου των εσχάτων ημερών, όπως παριστάνονται από τους νόμους της Κυριακής της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, αμφότεροι οι νόμοι της Κυριακής προηγούνται από την προειδοποίηση να φύγουν.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

Για όσους ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, έπρεπε, από προφητική άποψη, να αναγνωρίσουν το Patriot Act ως σημείο να φύγουν από τις πόλεις προς την ύπαιθρο πριν από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Ο ίδιος ακριβώς νόμος της Κυριακής ήταν το σημείο για το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, να εξέλθει από τη Βαβυλώνα πριν από την επιβολή της Κυριακής που πρόκειται να επιβληθεί σε κάθε έθνος.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Καθώς η Αμερική, η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό στο να εξαναγκάζει τη συνείδηση και να υποχρεώνει τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, ο λαός κάθε χώρας επάνω στην υδρόγειο θα οδηγηθεί να ακολουθήσει το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, σ. 18.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

Ακριβώς όπως η τριπλή εφαρμογή των τριών Ηλία θεμελιώνει ότι υπάρχουν δύο τάξεις του λαού του Θεού στις έσχατες ημέρες, έτσι και η τριπλή εφαρμογή της Ρώμης προσδιορίζει ότι υπάρχουν δύο διακριτοί νόμοι περί Κυριακής. Εκείνοι που επιθυμούν να ισχυρισθούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι λῃσταί του λαού σου, και ότι, επομένως, ο προφητικός ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών θεμελιώνει την όραση, υποστηρίζουν ότι ο προσεχής νόμος περί Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως το οποίο ο Χριστός προσδιόρισε ως προειδοποίηση προς τον λαό Του να φύγει από τον επερχόμενο διωγμό. Παραλείπουν να διακρίνουν μεταξύ της πολιορκίας, η οποία είναι το προειδοποιητικό σημείο για να φύγουν, και της δεύτερης πολιορκίας, η οποία αντιπροσωπεύει το πότε η πραγματική επιβολή ενός νόμου περί Κυριακής αρχίζει τον διωγμό των εσχάτων ημερών. Παραλείπουν να εξετάσουν τη διάκριση που θεμελιώνεται επί δύο μαρτύρων, ότι δηλαδή πρόκειται να υπάρξουν δύο διακριτοί νόμοι περί Κυριακής που εκπληρώνουν την προφητεία στις έσχατες ημέρες. Ενεργώντας έτσι, υποστηρίζουν ότι ο προσεχής νόμος περί Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η προειδοποίηση που παριστάνεται ως το βδέλυγμα της ερημώσεως, το οποίο ελαλήθη διά Δανιήλ του προφήτου, και είναι, αλλά όχι όπως το ορίζουν εκείνοι.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

Ο νόμος περί της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η προειδοποίηση προς το άλλο ποίμνιο του Θεού, που βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, να φύγει από την κοινωνία της. Επομένως, αποτελεί προειδοποίηση για τον επερχόμενο νόμο περί της Κυριακής, ο οποίος θα επιβληθεί σε όλα τα έθνη.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρότι εκείνη προπορεύεται, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επάνω στον λαό μας σε όλα τα μέρη του κόσμου.» Testimonies, τόμος 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

Ο ισχυρισμός τους είναι ότι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες ταυτοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το σύμβολο που εγκαθιδρύει το προφητικό όραμα, αλλά, στο πλαίσιο της προειδοποίησης που έδωσε ο Χριστός να φύγουν, εκείνος ο νόμος της Κυριακής αντιπροσωπεύει μια παγκόσμια προειδοποίηση προς τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας να φύγουν από τη Βαβυλώνα.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

Όταν η Αδελφή Γουάιτ απευθύνει την προειδοποίηση να φύγουν, αναφέρεται στο ζήτημα του νόμου της Κυριακής που κατακλύζει ολόκληρο τον κόσμο. Το κίνημα αυτό αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προσδιορίζει ότι ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η προειδοποίηση της επερχόμενης δίωξης.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> «Με το διάταγμα που θα επιβάλει την εγκαθίδρυση του παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός απλώσει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της Ρωμαϊκής εξουσίας, όταν εκταθεί πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντικής και δημοκρατικής κυβερνήσεως και λάβει μέτρα για τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός της θαυμαστής ενέργειας του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον. »

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> «Καθώς η προσέγγιση των ρωμαϊκών στρατευμάτων υπήρξε σημείο για τους μαθητές της επικείμενης καταστροφής της Ιερουσαλήμ, έτσι και αυτή η αποστασία μπορεί να είναι για εμάς σημείο ότι το όριο της μακροθυμίας του Θεού έχει φθάσει, ότι το μέτρο της ανομίας του έθνους μας έχει πληρωθεί, και ότι ο άγγελος του ελέους πρόκειται να αναχωρήσει, για να μη επιστρέψει ποτέ. Τότε ο λαός του Θεού θα βυθιστεί σε εκείνες τις σκηνές θλίψεως και στενοχωρίας, τις οποίες οι προφήτες έχουν περιγράψει ως καιρό της θλίψεως του Ιακώβ. Οι κραυγές των πιστών, των διωκομένων, ανέρχονται στον ουρανό. Και καθώς το αίμα του Άβελ εβόα από τη γη, υπάρχουν επίσης φωνές που βοούν προς τον Θεό από τους τάφους των μαρτύρων, από τα μνήματα της θαλάσσης, από τα ορεινά σπήλαια, από τις θολωτές κρύπτες των μονών: “Ἕως πότε, ὁ Δεσπότης, ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός, δεν κρίνεις και δεν εκδικείς το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν επί της γης;” Testimonies, τόμος 5, σ. 451.»

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον προσδιορίζει ως «σημείο» ότι ο καιρός της δοκιμασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει λήξει. Αλλά και ο λαός του Θεού στα άλλα έθνη του κόσμου πρόκειται να βρεθεί αντιμέτωπος με την ίδια δοκιμασία. Υπάρχει ένα χρονικό διάστημα από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και λήξει η ανθρώπινη δοκιμασία. Όταν αυτή λήξει, «ο άγγελος του ελέους αναχωρεί εν πτήσει».

Back to Articles