Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Εννέα

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Το Τελικό Προφητικό Αφήγημα του Ησαΐα: Η Αποκάλυψη του Χριστού και ο Προφητικός Ρόλος των 144.000

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Το βιβλίο του Ησαΐα, και ιδιαιτέρως η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα που βρίσκεται στα κεφάλαια σαράντα έως εξήντα έξι, αποτελεί μια παρουσίαση που δίνει έμφαση σε ορισμένες σημαντικές προφητικές αλήθειες, οι οποίες συνδέονται άμεσα με την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία τώρα αποσφραγίζεται καθώς πλησιάζουμε στο κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η αποκάλυψη του Άλφα και του Ωμέγα. Κανένα άλλο βιβλίο της Βίβλου δεν πλησιάζει τη μαρτυρία του Ησαΐα σχετικά με εκείνη την πτυχή του χαρακτήρα του Θεού που απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος μαζί με την αρχή ενός πράγματος.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Τίς ἐποίησε καὶ ἐξετέλεσεν τοῦτο, προσκαλῶν τὰς γενεὰς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς; Ἐγώ, ὁ Κύριος, ὁ πρῶτος, καὶ μετὰ τῶν ἐσχάτων· ἐγώ εἰμι αὐτός. Ἠσαΐας 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

Είναι στον Ησαΐα που ο Θεός προσδιορίζει ποιο είναι εκείνο που αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι Θεός.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὁ λυτρωτὴς αὐτοῦ, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος, καὶ ἐγώ εἰμι ὁ ἔσχατος· καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ δὲν ὑπάρχει Θεός. Καὶ τίς, ὡς ἐγώ, θὰ καλέσῃ, καὶ θὰ τὸ ἀναγγείλῃ, καὶ θὰ τὸ θέσῃ εἰς τάξιν ἐνώπιόν μου, ἀφ’ οὗ ἐγὼ διώρισα τὸν ἀρχαῖον λαόν; καὶ τὰ ἐπερχόμενα, καὶ ὅσα μέλλουν νὰ γίνουν, ἂς τοὺς τὰ δείξουν. Μὴ φοβεῖσθε, μηδὲ δειλιάζετε· δὲν σοῦ τὸ εἶπα ἀπὸ τότε, καὶ δὲν τὸ ἀνήγγειλα; σεῖς εἶσθε μάλιστα οἱ μάρτυρές μου. Ὑπάρχει Θεὸς ἐκτὸς ἐμοῦ; ναί, δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός· δὲν γνωρίζω κανέναν. Ἠσαΐας 44:6–8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Η τελευταία προφητική αφήγηση του Ησαΐα τονίζει την τέλεια και τελική εκπλήρωση του ερχομού του Παρακλήτου, τον οποίο υποσχέθηκε ο Ιησούς.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Ακούσατέ μου, σεις που ακολουθείτε τη δικαιοσύνη, σεις που εκζητείτε τον Κύριο· στρέψατε το βλέμμα σας προς τον βράχο από τον οποίον ελαξεύθητε, και προς το κοίλωμα του λάκκου από τον οποίον εξορύχθητε. Στρέψατε το βλέμμα σας προς τον Αβραάμ τον πατέρα σας, και προς τη Σάρρα που σας εγέννησε· διότι εγώ τον εκάλεσα όταν ήταν μόνος, και τον ευλόγησα, και τον επλήθυνα. Διότι ο Κύριος θέλει παρηγορήσει τη Σιών· θέλει παρηγορήσει πάντας τους ερήμους τόπους αυτής· και θέλει καταστήσει την έρημον αυτής ως την Εδέμ, και την ερημίαν αυτής ως τον κήπον του Κυρίου· χαρά και ευφροσύνη θέλουσιν ευρεθή εν αυτή, ευχαριστία, και φωνή μελωδίας. Ησαΐας 51:1–3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

Ο Παρηγορητής ήλθε τον Ιούλιο του 2023. Μία ακόμη αλήθεια που τονίζεται στην αφήγηση του Ησαΐα είναι η κρυμμένη, τριμερής ιστορία των επτά βροντών, η οποία αποτελεί τη δομή του «emeth», της εβραϊκής λέξεως που σχηματίσθηκε από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Φωνὴ θορύβου ἐκ τῆς πόλεως, φωνὴ ἐκ τοῦ ναοῦ, φωνὴ Κυρίου, ἥτις ἀποδίδει ἀνταπόδοσιν εἰς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Μία ακόμη σημαντική αλήθεια που παρουσιάζεται στον Ησαΐα είναι ο ρόλος του Ισλάμ ως του οργάνου της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού, πρώτα επί των Ηνωμένων Πολιτειών και, στη συνέχεια, επί του κόσμου για την επιβολή της Κυριακής.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> Με μέτρον, όταν εκβλαστήση, θα αντιδικήσης με αυτό· συγκρατεί τον σφοδρόν αυτού άνεμον εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Ησαΐας 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Όλες αυτές οι αλήθειες θα μπορούσαν να κατηγοριοποιηθούν ως συστατικά στοιχεία του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι η παραβολική αναπαράσταση, στις δέκα παρθένους, του μηνύματος της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, την οποία ο Πατέρας έδωσε στον Ιησού, ο οποίος την έδωσε στον Γαβριήλ, ο οποίος την έδωσε στον Ιωάννη, ο οποίος την κατέγραψε και την απέστειλε στις εκκλησίες. Έχουμε χρησιμοποιήσει την τελευταία αφήγηση του Ησαΐα, για να στηρίξουμε τη γραμμή των προφητικών γεγονότων που αρχίζει στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, και τώρα έχουμε φθάσει στο δωδέκατο κεφάλαιο, όπου βρίσκουμε ότι η γυναίκα ενδεδυμένη τον ήλιο παρουσιάζεται με τον συμβολισμό που τόσο σταθερά υποστηρίζεται από τον Ησαΐα, δηλαδή ότι ο Χριστός απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> Και εφάνη σημείον μέγα εν τω ουρανώ· γυνή περιβεβλημένη τον ήλιον, και η σελήνη υποκάτω των ποδών αυτής, και επί της κεφαλής αυτής στέφανος αστέρων δώδεκα· και έγκυος ούσα έκραζε, ωδίνουσα και βασανιζομένη διά να γεννήση. Και εφάνη άλλο σημείον εν τω ουρανώ· και ιδού δράκων μέγας πυρρός, έχων κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα, και επί τας κεφαλάς αυτού διαδήματα επτά. Και η ουρά αυτού έσυρε το τρίτον των αστέρων του ουρανού, και έρριψεν αυτούς εις την γην· και ο δράκων ίστατο ενώπιον της γυναικός της μέλλουσας να γεννήση, διά να καταφάγη το τέκνον αυτής, όταν γεννηθή. Και εγέννησεν υιόν άρρενα, όστις έμελλε να ποιμαίνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά· και το τέκνον αυτής ηρπάσθη προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού. Αποκάλυψις 12:1–5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

Η γυναίκα της Αποκαλύψεως δώδεκα είναι σύμβολο του εκλεκτού λαού του Θεού καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Οι δώδεκα φυλές του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ αντιπροσωπεύουν την αρχή του εκλεκτού λαού της διαθήκης του Θεού. Οι δώδεκα φυλές προτυπώνουν το τέλος του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ, όταν ο Χριστός εξέλεξε δώδεκα μαθητές. Εκείνοι οι δώδεκα μαθητές, στο τέλος του αρχαίου κατά γράμμα Ισραήλ, ήταν επίσης οι δώδεκα απόστολοι στην αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Δύο μάρτυρες της αρχής και ένας μάρτυρας του τέλους συνδυάζονται για να εδραιώσουν τρεις μάρτυρες που προσδιορίζουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ως το τέλος του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι επίσης το λάβαρο που απορρίφθηκε από τους αδελφούς τους. Είναι το λάβαρο που υπήρξε κοιλάδα νεκρών ξηρών οστών κειμένων στην οδό της μεγάλης πόλεως των Σοδόμων και της Αιγύπτου, οι οποίοι εφονεύθησαν από το θηρίο που ανέβηκε εκ της αβύσσου. Είναι το λάβαρο, το οποίο είναι οι λίθοι του στέμματος, τους οποίους η γυναίκα φέρει επάνω στην κεφαλή της.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> Και ο Κύριος ο Θεός αυτών θέλει σώσει αυτούς εν εκείνη τη ημέρα ως το ποίμνιον του λαού αυτού· διότι θέλουσιν είσθαι ως οι λίθοι στέμματος, υψωμένοι ως σημαία επί της γης αυτού. Ζαχαρίας 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Το λάβαρο, το οποίο είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, είναι λίθοι, καθώς και ο Χριστός.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> Και πάντες ήπιον το αυτό πνευματικόν ποτόν· διότι έπινον εκ της πνευματικής εκείνης Πέτρας, ήτις ηκολούθει αυτούς· και η Πέτρα ήτο ο Χριστός. 1 Κορινθίους 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Ο Χριστός προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και ο Πέτρος συμφωνεί με τον Παύλο ότι ο Χριστός είναι ο «ζων λίθος» που αποδοκιμάσθηκε, και ο Πέτρος επίσης προσδιόρισε ότι και ο λαός του Θεού είναι επίσης «ζώντες λίθοι».

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Προσερχόμενοι προς Αυτόν, ως προς λίθον ζώντα, αποδοκιμασμένον μεν υπό των ανθρώπων, εκλεκτόν δε παρά τω Θεώ και πολύτιμον, και σεις επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού. 1 Πέτρου 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες δεν είναι μόνο οι λίθοι στο στέμμα της γυναίκας· είναι το ίδιο το στέμμα.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Διὰ χάριν τῆς Σιών δὲν θέλω σιωπήσει, καὶ διὰ χάριν τῆς Ἱερουσαλήμ δὲν θέλω ἀναπαυθῆ, ἕως ἐξέλθῃ ἡ δικαιοσύνη αὐτῆς ὡς λαμπρότης, καὶ ἡ σωτηρία αὐτῆς ὡς λυχνάριον καιόμενον. Καὶ τὰ ἔθνη θέλουσιν ἰδεῖ τὴν δικαιοσύνην σου, καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου· καὶ θέλεις ὀνομασθῆ μὲ ὄνομα νέον, τὸ ὁποῖον τὸ στόμα τοῦ Κυρίου θέλει ὀνομάσει. Καὶ θέλεις εἶσθαι στέφανος δόξης ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Κυρίου, καὶ βασιλικὸν διάδημα ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Θεοῦ σου. Ἠσαΐας 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Ο Χριστός προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αυτός είναι ο Βράχος, και αυτοί είναι «λίθοι». Αυτοί είναι «στέφανος δόξης εν τη χειρί του Κυρίου», και ο Χριστός είναι ο στέφανος της δόξης.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θὰ εἶναι στέφανος δόξης καὶ διάδημα κάλλους γιὰ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ πνεῦμα κρίσεως γιὰ ἐκεῖνον ποὺ κάθεται ἐπὶ τῆς κρίσεως, καὶ ἰσχὺς γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀποκρούουν τὴ μάχη πρὸς τὴν πύλην. Ησαΐας 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

Όταν εξετάζουμε τον αριθμό δώδεκα στο πλαίσιο της αρχής και του τέλους, η γυναίκα αντιπροσωπεύει τον εκλεκτό λαό της διαθήκης από τον αρχαίο Ισραήλ στο όρος Σινά, έως την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Έχουν προτυπωθεί διά του Χριστού, και η γέννησή Του προτύπωσε την ανάσταση των νεκρών ξηρών οστών από την πλατεία όπου είχαν φονευθεί στις 18 Ιουλίου 2020. Η διαδικασία δύο σταδίων, την οποία ο Ιεζεκιήλ τριάντα επτά προσδιορίζει τόσο συνοπτικά, και η οποία φέρνει εκείνους τους δύο προφήτες στη ζωή, «μνημονεύεται για πρώτη φορά» στη δημιουργία του Αδάμ.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Ο Αδάμ δημιουργήθηκε σε δύο στάδια. Πρώτα πλάσθηκε, έπειτα ο Χριστός ενεφύσησε σε αυτόν την πνοή της ζωής, όπως ακριβώς η πνοή από τους τέσσερις ανέμους στον Ιεζεκιήλ έφερε τα ξηρά οστά στη ζωή. Ο Αδάμ δημιουργήθηκε ως πλήρως ώριμος άνδρας, όμως η δημιουργία του δεν ήταν παρ’ όλα αυτά τίποτε λιγότερο από τη γέννησή του. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες γεννώνται ύστερα από τρεισήμισι συμβολικές ημέρες κατά τις οποίες κείτονται νεκροί στην οδό που διέρχεται μέσα από την κοιλάδα του θανάτου. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες γεννώνται από τη γυναίκα που εγέννησε το «αρσενικόν τέκνον, το οποίον έμελλε να ποιμάνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά». Ως σύμβολο της εκκλησίας διαμέσου της ιστορίας, η γυναίκα του δωδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως αντιπροσωπεύει τον ίδιο συμβολισμό με το «όρος» του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «Η Αποκάλυψη είναι ένα σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι επίσης και ένα ανοιγμένο βιβλίο. Καταγράφει θαυμαστά γεγονότα που πρόκειται να λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Οι διδασκαλίες αυτού του βιβλίου είναι σαφείς, όχι μυστικιστικές και ακατανόητες. Σε αυτό επανέρχεται η ίδια γραμμή προφητείας όπως και στον Δανιήλ. Ορισμένες προφητείες ο Θεός τις έχει επαναλάβει, δείχνοντας έτσι ότι πρέπει να τους αποδοθεί σπουδαιότητα. Ο Κύριος δεν επαναλαμβάνει πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σημασία.» Manuscript Releases, τόμος 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Η ίδια γραμμή προφητείας που απαντάται στον Δανιήλ επαναλαμβάνεται στην Αποκάλυψη. Η πέτρα του Δανιήλ, η οποία αποκόπτεται από το όρος χωρίς χέρια, είναι οι «ζωντανοί λίθοι» του Πέτρου, οι οποίοι «οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον», και η πέτρα του Δανιήλ αντιπροσωπεύει επίσης τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Το όρος είναι η εκκλησία του Θεού διαμέσου της ιστορίας.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Και κατά τας ημέρας των βασιλέων τούτων ο Θεός του ουρανού θέλει στήσει βασιλείαν, ήτις δεν θέλει φθαρή εις τον αιώνα· και η βασιλεία δεν θέλει αφεθή εις άλλον λαόν, αλλά θέλει κατασυντρίψει και αφανίσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, και αυτή θέλει διαμένει εις τους αιώνας. Καθόσον είδες ότι ο λίθος απεκόπη εκ του όρους άνευ χειρών, και ότι κατεσύντριψε τον σίδηρον, τον χαλκόν, τον πηλόν, τον άργυρον και τον χρυσόν, ο μέγας Θεός εφανέρωσεν εις τον βασιλέα ό,τι μέλλει να γείνη μετά ταύτα· και το ενύπνιον είναι βέβαιον, και η ερμηνεία αυτού ασφαλής. Δανιήλ 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται επίσης ως η όψιμη βροχή, και είναι κατά τον καιρό της όψιμης βροχής που ο Θεός «εγείρει» τη βασιλεία η οποία παριστάνεται από τον λίθο του Δανιήλ.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί—τότε όλοι θα τη λάβουν, όπως παλαιότερα.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον εκείνοι που κάνουν ό,τι μπορούν. Ο Χριστός θα μας βοηθούσε. Όλοι θα μπορούσαν να είναι νικητές διά της χάριτος του Θεού, μέσω του αίματος του Ιησού. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για το έργο. Οι άγγελοι ενδιαφέρονται.» Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

Οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ εξαπολύονται κατά τον νόμο της Κυριακής, και τότε ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του. Αυτό λαμβάνει χώρα στις ημέρες των πνευματικών βασιλειών του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ. Οι τέσσερις τελευταίες πνευματικές βασιλείες στο όνειρο του Ναβουχοδονόσορ προτυπώθηκαν από τις τέσσερις πρώτες κυριολεκτικές βασιλείες. Η κυριολεκτική Βαβυλώνα, η Μηδοπερσία, η Ελλάδα και η Ρώμη αντιπροσωπεύουν την πνευματική Βαβυλώνα, τη Μηδοπερσία, την Ελλάδα και τη Ρώμη.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Η πνευματική Βαβυλώνα είναι η κεφαλή από χρυσό, η οποία έλαβε θανατηφόρα πληγή το 1798, όπως προτυπώθηκε με την προσωρινή απομάκρυνση του Ναβουχοδονόσορος από την εξουσία για «επτά καιρούς». Όταν η τριμερής ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου σχηματίσει το όγδοο βασίλειο, το οποίο είναι εκ των επτά, θα αποτελείται από όλα τα πνευματικά βασίλεια, τα οποία παριστάνονται στην εικόνα του Ναβουχοδονόσορος στο δεύτερο κεφάλαιο. Ο παπισμός νεκρός και ο παπισμός αναστημένος είναι η πνευματική κεφαλή από χρυσό στην αρχή και στο τέλος των τεσσάρων πνευματικών βασιλείων της εικόνας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως το δεύτερο από τα τέσσερα βασίλεια, παριστάνονται ως πνευματική Μηδοπερσία. Τα Ηνωμένα Έθνη, ως το τρίτο από τα τέσσερα βασίλεια, παριστάνονται ως πνευματική Ελλάδα και, μαζί, όλα αυτά συγκροτούν την τριμερή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου, για να εγκαθιδρύσουν το όγδοο βασίλειο, το οποίο είναι εκ των επτά. Ο παπισμός είναι ο αντίχριστος και επιδιώκει να παραποιήσει τον Χριστό. Από αυτή την άποψη, μεταξύ των τεσσάρων τελευταίων πνευματικών βασιλείων, ο παπισμός είναι το πρώτο και το τελευταίο.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

Η πέτρα, η οποία αποκόπηκε από το όρος, γίνεται βασιλεία που γεμίζει ολόκληρη τη γη, και υψώνεται ως σημαία «στις ημέρες αυτών των βασιλέων», διότι όλα τα πνευματικά βασίλεια της εικόνας αντιπροσωπεύονται ενεργώς «στις έσχατες ημέρες». Η ύψωση της σημαίας, η οποία είναι η εγκαθίδρυση της βασιλείας του Χριστού, λαμβάνει χώρα όταν οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ απελευθερώνονται και η όψιμη βροχή εκχέεται χωρίς μέτρο κατά τον νόμο της Κυριακής.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

Ο λίθος, ο αποκοπείς εκ του όρους, θα συντρίψει πάντα τα πνευματικά βασίλεια της γης, τα οποία παριστάνονται από «τον σίδηρον, τον χαλκόν, τον πηλόν, τον άργυρον και τον χρυσόν». Οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες αντιπροσωπεύουν τον Χριστόν, ο οποίος στην Αποκάλυψη δώδεκα είναι «το άρρεν τέκνον», του οποίου η γέννηση προετύπωνε τη γέννηση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Το «άρρεν τέκνον» πρόκειται να «ποιμάνει πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά». Με εκείνη τη ράβδο θα συντρίψει τα έθνη.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Θα αναγγείλω το πρόσταγμα· ο Κύριος μού είπε: Υἱός μου εἶ σύ· ἐγώ σήμερον σε ἐγέννησα. Ζήτησον παρ’ ἐμοῦ, καὶ θέλω σοι δώσει τὰ ἔθνη εἰς κληρονομίαν σου καὶ τὰ πέρατα τῆς γῆς εἰς κατοχήν σου. Θέλεις συντρίψει αὐτούς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· θέλεις κατακομματιάσει αὐτούς ὡς σκεῦος κεραμέως. Ψαλμός 2:7–9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

Ο Υιός του Θεού εγεννήθη εκ του Πατρός. Πολλοί λαμβάνουν αυτήν την αλήθεια και τη διαστρέφουν προς ιδίαν αυτών απώλειαν. Το «εγεννήθη» σημαίνει «δίδω γέννησιν», αλλά γνωρίζομεν ότι δεν υπήρξε ποτέ χρόνος κατά τον οποίον ο Χριστός να μην υπήρχε.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς τινές θέλουσιν αποστατήσει από της πίστεως, προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης και διδασκαλίας δαιμονίων· λαλούντες ψεύδη εν υποκρίσει· έχοντες την εαυτών συνείδησιν κεκαυτηριασμένην». Πριν από τις τελευταίες εξελίξεις του έργου της αποστασίας θα υπάρξει σύγχυση πίστεως. Δεν θα υπάρχουν σαφείς και ορισμένες ιδέες σχετικά με το μυστήριο του Θεού. Η μία αλήθεια μετά την άλλη θα διαφθαρεί. «Και αναμφισβητήτως μέγα είναι το της ευσεβείας μυστήριον· ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, εφάνη εις αγγέλους, εκηρύχθη εις τα έθνη, επιστεύθη εν τω κόσμω, ανελήφθη εν δόξη». Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι αρνούνται την προΰπαρξη του Χριστού και, ως εκ τούτου, αρνούνται τη θεότητά Του· δεν Τον δέχονται ως προσωπικό Σωτήρα. Αυτό αποτελεί πλήρη άρνηση του Χριστού. Αυτός ήταν ο μονογενής Υιός του Θεού, ο Οποίος ήταν ένα με τον Πατέρα από την αρχή. Δι’ Αυτού έγιναν οι κόσμοι». Signs of the Times, 28 Μαΐου 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Όταν ο Χριστός προσδιορίζεται ως ο «γεννηθείς» εκ του Πατρός, τούτο προσδιορίζει μια αλήθεια συνδεδεμένη με τον Χριστό, αλήθεια η οποία καταστρέφεται, εάν εξαναγκασθεί να ενταχθεί στο πρότυπο της ανθρώπινης γονεϊκότητας. Δεν μπορούμε να αξιολογούμε τον Θεό από την ανθρώπινη προοπτική μας. Μπορούμε να αξιολογούμε τον Θεό μόνον όπως Αυτός μάς παρουσιάζει τη δική Του αξιολόγηση του Εαυτού Του.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> Ας εγκαταλείψει ο ασεβής την οδόν αυτού, και ο άδικος άνθρωπος τους λογισμούς αυτού· και ας επιστρέψει προς τον Κύριον, και θέλει ελεήσει αυτόν· και προς τον Θεόν ημών, διότι θέλει συγχωρήσει αφθόνως. Διότι αι βουλαί μου δεν είναι βουλαί υμών, ουδέ αι οδοί υμών οδοί μου, λέγει ο Κύριος. Αλλά καθώς οι ουρανοί είναι υψηλότεροι της γης, ούτως αι οδοί μου είναι υψηλότεραι των οδών υμών, και αι βουλαί μου των βουλών υμών. Ησαΐας 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Το να διαστρέφει κανείς τη λέξη «γεννηθείς» ώστε να υποστηρίξει ότι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο ο Πατέρας εγέννησε τον Χριστό, είναι σαν να δίδει «προσοχή εις πνεύματα πλάνης και διδασκαλίας δαιμονίων». Για τον σκοπό της παρούσας μελέτης μας, απλώς επισημαίνω ότι η γυναίκα του δωδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως επρόκειτο να γεννήσει το «άρρεν τέκνον» που μέλλει να ποιμάνει τα έθνη με ράβδον σιδηράν. Οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες θα ποιμάνουν επίσης τα έθνη με ράβδον σιδηράν.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

Η εκκλησία των Θυατείρων επανέρχεται όταν η θανατηφόρος πληγή του παπισμού θεραπεύεται με τον νόμο της Κυριακής. Σε εκείνη την ιστορία, η υπόσχεση που δίδεται στον λαό του Θεού είναι ότι όσοι νικήσουν θα κυβερνήσουν τα «έθνη» με «ράβδο σιδηρά».

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> Και εις τον νικώντα, και τον φυλάττοντα τα έργα μου μέχρι τέλους, εις αυτόν θέλω δώσει εξουσίαν επί των εθνών· και θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· ως τα σκεύη του κεραμέως θέλουσι συντριφθή εις θραύσματα· καθώς και εγώ έλαβον παρά του Πατρός μου. Αποκάλυψις 2:26, 27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Ο λαός του Θεού, ο οποίος βρίσκεται στην τελική εκδήλωση της εκκλησίας των Θυατείρων, είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Η γυναίκα στην αρχή γέννησε τον Χριστό και στο τέλος γεννά τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες ακολουθούν το Αρνί.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> Και έψαλλον ως να ήτο νέαν ωδήν ενώπιον του θρόνου και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων· και ουδείς ηδύνατο να μάθη την ωδήν ειμή οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμένοι από της γης. Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες μετά γυναικών· διότι είναι παρθένοι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν από μεταξύ των ανθρώπων, ως απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον. Αποκάλυψις 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Ο Χριστός γεννήθηκε «πρώτος», και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ακολουθούν το Αρνίον, επομένως γεννώνται «έσχατοι». Ο Χριστός «ανελήφθη προς τον Θεόν», καθώς και οι δύο μάρτυρες της Αποκαλύψεως ένδεκα. Αμφότερα τα τέκνα της αναβαίνουν προς τον Πατέρα.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> Και εγέννησε υιόν άρρενα, όστις μέλλει να ποιμάνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά· και το τέκνον αυτής ηρπάσθη προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού. Αποκάλυψις 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Ο Χριστός, ως ο Κύριος των Δυνάμεων, είναι επίσης η «μερίς του Ιακώβ», και ο Ισραήλ είναι «η ράβδος της κληρονομίας του», και ο Ισραήλ είναι επίσης «ο πέλεκυς του πολέμου» Του και «τα όπλα του πολέμου» Του, τα οποία χρησιμοποιεί για να «συντρίβει τα έθνη».

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Η μερίς του Ιακώβ δεν είναι όπως αυτά· διότι αυτός είναι ο Πλάστης των πάντων· και ο Ισραήλ είναι η ράβδος της κληρονομίας του· Κύριος των δυνάμεων είναι το όνομά του. Συ είσαι η αξίνη της μάχης μου και τα όπλα του πολέμου· διότι με σε θέλω συντρίψει τα έθνη, και με σε θέλω καταστρέψει βασιλείας. Ιερεμίας 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Ο Χριστός και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αμφότεροι κυβερνούν και συντρίβουν τα έθνη με σιδηρά ράβδο. Ο Χριστός είναι η «μερίς του Ιακώβ», αλλά το ίδιο είναι και ο λαός Του.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Διότι μερίδιον τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ λαός αὐτοῦ· ὁ Ἰακώβ εἶναι ὁ κλῆρος τῆς κληρονομίας αὐτοῦ. Δευτερονόμιον 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

Η πέτρα που αποκόπηκε από το βουνό, η οποία αντιπροσωπεύει την εκκλησία του Θεού, είναι η τελική εκδήλωση της εκκλησίας Του που γεμίζει τη γη με τη δόξα Του, και αυτοί χρησιμοποιούνται ως το πολεμικό τσεκούρι του Θεού για να πλήξουν τα πόδια της εικόνας και να μετατρέψουν εκείνες τις βασιλείες σε «άχυρο των θερινών αλωνιών». Εκείνες οι βασιλείες παρασύρονται από τον άνεμο.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Τότε συνετρίβησαν συγχρόνως ο σίδηρος, ο πηλός, ο χαλκός, ο άργυρος και ο χρυσός, και έγιναν ως το άχυρο των θερινών αλωνιών· και ο άνεμος τα παρέσυρε, ώστε δεν ευρέθη τόπος δι’ αυτά· και ο λίθος που εκτύπησε την εικόνα έγινε μέγα όρος και εγέμισε ολόκληρη τη γη. Δανιήλ 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Ἦταν ἀναγκαῖο νὰ τοποθετηθεῖ ὁ συμβολισμὸς τῆς γυναικὸς στὸ πλαίσιο τοῦ σημείου ποὺ ὑψώνεται εἰς τὸν οὐρανόν, διότι τὸ δωδέκατο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως προσδιορίζει τὴν ἀρχὴ ἑνὸς πολέμου μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ, ὁ ὁποῖος ἄρχισε στὸν οὐρανό, καὶ ἔτσι προσδιορίζει ἕναν πόλεμο ἐν οὐρανῷ ποὺ καταδεικνύει τὸ τέλος τῆς μεγάλης διαμάχης μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ. Τὰ κεφάλαια δώδεκα καὶ δεκατρία τῆς Ἀποκαλύψεως ἀπεικονίζουν τὸν τελικὸ πόλεμο τῆς μεγάλης διαμάχης, καὶ τοῦτο τὸ πράττουν παρουσιάζοντας τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Σατανᾶ καὶ τοὺς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες νὰ μάχονται ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

Στο επόμενο άρθρο, θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε τον πόλεμο στον ουρανό κατά τις «έσχατες ημέρες», ο οποίος προτυπώθηκε από τον πόλεμο στον ουρανό που άρχισε στην αρχή.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς· καὶ εἶχεν δύο κέρατα ὅμοια με ἀρνίου, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἀσκεῖ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ποιεῖ τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσωσι τὸ πρῶτον θηρίον, τοῦ ὁποίου ἡ θανατηφόρος πληγὴ ἐθεραπεύθη. Καὶ ποιεῖ μεγάλα τέρατα, ὥστε καὶ πῦρ κάμνει νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τῶν σημείων ἃ ἔλαβεν ἐξουσίαν νὰ ποιήσῃ ἐνώπιον τοῦ θηρίου, λέγων πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς νὰ κατασκευάσωσιν εἰκόνα τῷ θηρίῳ, τῷ ὁποῖον ἔφερε τὴν πληγὴν ἐκ τῆς μαχαίρας καὶ ἔζησεν. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἐξουσία νὰ δώσῃ πνοὴν εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου, ὥστε ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ νὰ λαλήσῃ, καὶ νὰ κάμῃ ὅσοι δὲν προσκυνήσωσι τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου νὰ θανατωθῶσιν. Καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, νὰ λάβωσι χάραγμα ἐπὶ τῆς δεξιᾶς χειρὸς αὐτῶν ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν· καὶ ἵνα μηδεὶς δύναται νὰ ἀγοράσῃ ἢ νὰ πωλήσῃ, εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, ἢ τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου, ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ἐδῶ εἶναι ἡ σοφία. Ὅστις ἔχει νοῦν, ἀς λογαριάσῃ τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· διότι εἶναι ἀριθμὸς ἀνθρώπου· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ εἶναι ἑξακόσιοι ἑξήκοντα ἕξ. Ἀποκάλυψις 13:11–18.

Back to Articles