Article

# The Book of Daniel - Number Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Επτά

Seven Kings

Επτά Βασιλεῖς

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

Οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν την ιστορία από το 1798 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Η ιστορία αυτή προτυπώθηκε από τους επτά τελευταίους βασιλείς του βασιλείου του Ιούδα, από τον Μανασσή το 677 π.Χ. έως τον Σεδεκία το 586 π.Χ.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

Στις ιερές γραμμές της μεταρρυθμίσεως, χαρακτηριστικό της ενδυναμώσεως του πρώτου αγγέλου είναι ένα σύμβολο το οποίο προσδιορίζει κάτι παγκόσμιο. Στις 11 Αυγούστου 1840, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ενδυναμώθηκε, και τότε το μήνυμα μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> «Το κίνημα της παρουσίας τού 1840–44 υπήρξε μια ένδοξη εκδήλωση της δύναμης του Θεού· το μήνυμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου.» The Great Controversy, 611.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

Προφητικώς, κατά τον καιρό εκείνο, ο άγγελος του δεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως κατέβη και έθεσε τον ένα πόδα επί της γης και τον άλλον επί της θαλάσσης. Η Αδελφή Ουάιτ προσδιόρισε αυτό ως σύμβολο της παγκοσμίου εκτάσεως του μηνύματος.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Η στάση του αγγέλου, με το ένα πόδι επάνω στη θάλασσα και το άλλο επάνω στη γη, σημαίνει τη μεγάλη έκταση της διακήρυξης του μηνύματος. Θα διασχίσει τα πλατιά ύδατα και θα κηρυχθεί σε άλλες χώρες, ακόμη και σε ολόκληρο τον κόσμο». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

Η διακήρυξη του Κύρου για το πρώτο διάταγμα ήταν ένα παγκόσμιο διάταγμα.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> Καὶ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος Ἰερεμίου, ὁ Κύριος διήγειρε τὸ πνεῦμα τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, καὶ ἐκήρυξε διὰ πάσης τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ μάλιστα ἐγγράφως, λέγων· Οὕτως λέγει Κῦρος βασιλεὺς τῆς Περσίας· Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκέ μοι πάντα τὰ βασίλεια τῆς γῆς, καὶ αὐτὸς μοι ἐνετείλατο νὰ οἰκοδομήσω εἰς αὐτὸν οἶκον ἐν Ἱερουσαλήμ, τῇ ἐν Ἰούδα. Τίς ἐστὶν ἐν ὑμῖν ἐκ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ; ὁ Θεὸς αὐτοῦ εἴη μετ’ αὐτοῦ, καὶ ἀναβάτω εἰς Ἱερουσαλήμ, τὴν ἐν Ἰούδα, καὶ οἰκοδομησάτω τὸν οἶκον Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ· αὐτός ἐστιν ὁ Θεός, ὁ ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ πᾶς ὅστις ἀπέμεινεν ἐν παντὶ τόπῳ, ὅπου παροικεῖ, ἄνδρες τοῦ τόπου αὐτοῦ ἀς βοηθήσωσιν αὐτὸν μὲ ἀργύριον, καὶ μὲ χρυσίον, καὶ μὲ ἀγαθά, καὶ μὲ κτήνη, ἐκτὸς τῆς προαιρέτου προσφορᾶς διὰ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ. Τότε ἐσηκώθησαν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν, καὶ οἱ ἱερεῖς, καὶ οἱ Λευῖται, μετὰ πάντων ὧν τὸ πνεῦμα ὁ Θεὸς διήγειρεν, διὰ νὰ ἀναβῶσι καὶ νὰ οἰκοδομήσωσι τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἔσδρας 1:1–4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

Καθώς ο πρώτος άγγελος μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου στις 11 Αυγούστου 1840, ο Κύρος αυτοπροσδιορίζεται ως ο βασιλεύς «πάντων των βασιλειών της γης», καθώς εκδίδει το πρώτο διάταγμα. Η κάθοδος του αγγέλου της Αποκαλύψεως δέκα, του αγγέλου τον οποίον η αδελφή White προσδιορίζει ως «πρόσωπο όχι κατώτερο από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό», φέρει τα ίδια προφητικά χαρακτηριστικά με τον ισχυρό άγγελο της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ. Η αδελφή White προσδιορίζει ότι ο σκοπός του πρώτου αγγέλου ήταν ο ίδιος με τον σκοπό του αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> «Ο Ιησούς ανέθεσε σε έναν ισχυρό άγγελο να καταβεί και να προειδοποιήσει τους κατοίκους της γης να προετοιμαστούν για τη δεύτερη εμφάνισή Του. Καθώς ο άγγελος έφευγε από την παρουσία του Ιησού στον ουρανό, ένα υπερβολικά λαμπρό και ένδοξο φως προπορευόταν μπροστά του. Μου ειπώθηκε ότι η αποστολή του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα του και να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για την επερχόμενη οργή του Θεού». Early Writings, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

Η ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου αποτελεί σύμβολο που τονίζει ένα παγκόσμιο στοιχείο. Το πρώτο μήνυμα στον καιρό του Χριστού ενδυναμώθηκε κατά τη βάπτιση του Χριστού. Οι Γραφές δηλώνουν ότι όλος ο Ισραήλ εξήλθε στην έρημο για να ακούσει το μήνυμα του Ιωάννη.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> Τότε ἐξήρχετο πρὸς αὐτὸν ἡ Ἱερουσαλήμ, καὶ πᾶσα ἡ Ἰουδαία, καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἐβαπτίζοντο ὑπ’ αὐτοῦ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Κατὰ Ματθαῖον 3:5, 6.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

Η διακονία του Χριστού απευθυνόταν προς τον αρχαίο Ισραήλ, και, υπό αυτή την προφητική έννοια, ολόκληρος ο κόσμος ελκύσθηκε προς τον Ιορδάνη, τον τόπο της βαπτίσεως του Χριστού. Ωστόσο, η τελετή του βαπτίσματος, και ό,τι αυτή αντιπροσώπευε όταν ο Χριστός εβαπτίσθη, απευθυνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

Το όνομα Ιωακείμ σημαίνει «Ο Θεός θα εγείρει», και κατά το βάπτισμα του Χριστού, καθώς ο Ιωάννης ανέβαζε τον Χριστό από το ύδωρ, το έμβλημα της «αναδύσεως» από έναν υδάτινο τάφο έγινε στοιχείο εκείνης της ενδυναμώσεως. Στα πρώτα τέσσερα εδάφια του Έσδρα που έχουμε ήδη παραθέσει, το πέμπτο εδάφιο προσδιορίζει την ανταπόκριση εκείνων που άκουσαν το διάταγμα με τα λόγια: «Τότε εσηκώθησαν οι αρχηγοί των πατριών του Ιούδα και του Βενιαμίν, και οι ιερείς, και οι Λευίτες, μετά πάντων εκείνων των οποίων το πνεύμα ο Θεός είχε διεγείρει, διά να αναβώσι και να οικοδομήσωσι τον οίκον του Κυρίου, τον εν Ιερουσαλήμ.» Όταν το πρώτο μήνυμα ενδυναμώνεται, υπάρχει μια έγερση, όπως παριστάνεται από το όνομα του Ιωακείμ.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το πρώτο μήνυμα της ισχυρής κινήσεως του τρίτου αγγέλου ενδυναμώθηκε, όπως προτυπώθηκε από την ενδυνάμωση του πρώτου μηνύματος της ισχυρής κινήσεως του πρώτου αγγέλου. Η αδελφή Ουάιτ σχολιάζει την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων κατά την ημερομηνία εκείνη.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Και τώρα έρχεται ο λόγος ότι εγώ δήθεν έχω διακηρύξει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει φοβερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι προειδοποίηση για ό,τι πρόκειται να επέλθει επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνο ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της ισχυρής Του δύναμης, και αυτές οι ογκώδεις κατασκευές θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, η φρικτότητα των οποίων δεν μπορούμε να φανταστούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

Κατά την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο Κύριος «εσηκώθη» για να «σείσῃ φοβερῶς την γην». Το όνομα του Ιωακείμ συμβολίζει την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος. Στις 11 Αυγούστου 1840, ο Κύριος εσηκώθη από τον θρόνο Του, κατήλθε στη γη και εστάθη επάνω στη γη και στη θάλασσα. Κατά το πρώτο διάταγμα του Κύρου, οι πιστοί εσηκώθησαν. Ο Ιωακείμ αποτελεί σύμβολο όχι απλώς της αφίξεως του πρώτου αγγέλου, αλλά επίσης αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει τον πρώτο από τους τρεις τελευταίους βασιλείς, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης τον πέμπτο από επτά βασιλείς που οδηγούν στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα ονόματα αυτών των επτά βασιλέων είναι πολύ διαφωτιστικά. Αυτοί οι επτά βασιλείς ήταν ο Μανασσής, ο Αμών, ο Ιωσίας, ο Ιωάχαζ, ο Ιωακείμ, ο Ιεχονίας και ο Σεδεκίας.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

Στην ιστορία των Μιλλεριτών, ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους, το 1798. Το όνομα Μανασσής σημαίνει «εκείνος που κάνει να λησμονούν», και το 1798 είναι που η πόρνη της Τύρου λησμονείται επί εβδομήντα έτη. Ο Μανασσής υπήρξε ένας από τους πλέον πονηρούς βασιλείς και φέρει προφητικά χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να ληφθούν υπόψη.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

Οι τελευταίοι επτά βασιλείς του Ιούδα αντιπροσωπεύουν την ιστορία των επτά βροντών από το 1798 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο Μανασσής ήταν ο πρώτος από τους επτά βασιλείς, και ως ο πρώτος βασιλεύς από τους επτά, προεικόνιζε τον Σεδεκία, τον τελευταίο από τους επτά βασιλείς. Ο Ιησούς ταυτίζει πάντοτε το τέλος με την αρχή. Ο Σεδεκίας, ο τελευταίος βασιλεύς από τους επτά, οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία της Βαβυλώνας. Ο πρώτος βασιλεύς των επτά τελευταίων βασιλέων οδηγήθηκε επίσης στη βαβυλώνια αιχμαλωσία, προεικονίζοντας τη μεταφορά του τελευταίου βασιλέως στη βαβυλώνια αιχμαλωσία.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> Και ἐλάλησε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μανασσῆ καὶ πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν ἤκουσαν. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐπέφερε ἐπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατεύματος τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας, οἵτινες συνέλαβαν τὸν Μανασσῆ ἐν τοῖς ἀκάνθαις, καὶ ἔδεσαν αὐτὸν μὲ δεσμὰ χαλκᾶ, καὶ τὸν μετέφεραν εἰς Βαβυλῶνα. Καὶ ὅτε εὑρέθη ἐν θλίψει, ἱκέτευσε τὸν Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ, καὶ ἐταπεινώθη σφόδρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων αὐτοῦ, καὶ προσηυχήθη πρὸς αὐτόν· καὶ ἐκεῖνος ἐκάμφθη ἀπὸ τὴν δέησιν αὐτοῦ, καὶ εἰσήκουσε τὴν ἱκεσίαν αὐτοῦ, καὶ τὸν ἐπανέφερε εἰς Ἰερουσαλὴμ, εἰς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Τότε ἔγνω ὁ Μανασσῆ ὅτι ὁ Κύριος αὐτός εἶναι ὁ Θεός. Β΄ Χρονικῶν 33:10–13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

Η εμπειρία του Μανασσή να γνωρίσει ότι ο Κύριος ήταν ο Θεός πραγματοποιήθηκε με το να απομακρυνθεί από τη βασιλεία του και κατόπιν να αποκατασταθεί στη βασιλεία του. Ο Ναβουχοδονόσορ, όπως και ο Μανασσής, γνώρισε τον Κύριο όταν απομακρύνθηκε από τη βασιλεία του και έπειτα αποκαταστάθηκε.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> Καὶ ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν ἐγὼ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ἡ σύνεσίς μου ἐπέστρεψεν εἰς ἐμέ, καὶ εὐλόγησα τὸν Ὕψιστον, καὶ ᾔνεσα καὶ ἐτίμησα τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας, τοῦ ὁποίου ἡ κυριαρχία εἶναι κυριαρχία αἰώνιος, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν· καὶ πάντες οἱ κάτοικοι τῆς γῆς λογίζονται ὡς οὐδέν· καὶ πράττει κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐν τῷ στρατεύματι τοῦ οὐρανοῦ καὶ μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς γῆς· καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ ἀναχαιτίσῃ τὴν χεῖρα αὐτοῦ, ἢ νὰ εἴπῃ πρὸς αὐτόν, Τί ποιεῖς; Κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἡ φρόνησίς μου ἐπέστρεψεν εἰς ἐμέ· καὶ πρὸς δόξαν τῆς βασιλείας μου, ἡ τιμή μου καὶ ἡ λαμπρότητά μου ἐπανῆλθον εἰς ἐμέ· καὶ οἱ σύμβουλοί μου καὶ οἱ μεγιστάνές μου με ἀνεζήτησαν· καὶ ἐστερεώθην ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ ἐξαιρέτου μεγαλειότητος προσετέθη εἰς ἐμέ. Τώρα ἐγὼ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ τιμῶ τὸν Βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ ὁποίου πάντα τὰ ἔργα εἶναι ἀλήθεια, καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις· καὶ τοὺς περιπατοῦντας ἐν ὑπερηφανίᾳ δύναται νὰ ταπεινώσῃ. Δανιήλ 4:34–37.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

Η εμπειρία του Μανασσή εκπληρώθηκε επάνω στον Ναβουχοδονόσορα. Ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών τελευταίων Ιουδαίων βασιλέων, καθώς και την έλευση της προφητείας των εβδομήκοντα ετών αιχμαλωσίας. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών διαταγμάτων, όπως ακριβώς το 1798 ήταν ο «καιρός του τέλους» στην ιστορία των επτά βροντών. Στα εδάφια που μόλις παρατέθηκαν, η σύνεση του Ναβουχοδονόσορα επέστρεψε σ’ αυτόν «στο τέλος των ημερών». Το «τέλος των ημερών» μνημονεύεται επίσης στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Σὺ δὲ πορεύου ἕως τοῦ τέλους· διότι θέλεις ἀναπαυθῆ, καὶ θέλεις σταθῆ εἰς τὸν κλῆρόν σου ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν. Δανιήλ 12:13.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

Το «τέλος των ημερών» στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι «ο καιρός του τέλους», διότι ειπώθηκε στον Δανιήλ να πορευθεί «έως ότου έλθει το τέλος». Κατά τον καιρό εκείνο ο Δανιήλ θα «σταθεί στον κλήρο του». Το να «σταθεί στον κλήρο του» σημαίνει να εκπληρώσει τον σκοπό του, πράγμα το οποίο ο Δανιήλ έπραξε όταν το βιβλίο του αποσφραγίσθηκε στο τέλος των ημερών, το οποίο είναι «ο καιρός του τέλους». Κατά τον καιρό εκείνο θα υπήρχε «αύξηση της γνώσεως», την οποία οι σοφοί θα κατανοούσαν. Στο τέλος των ημερών του Ναβουχοδονόσορος η «σύνεσή» του επέστρεψε σ’ αυτόν.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «Όταν ο Θεός αναθέτει σε έναν άνθρωπο ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, αυτός πρέπει να στέκεται στον κλήρο και στη θέση του, όπως έκανε ο Δανιήλ, έτοιμος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, έτοιμος να εκπληρώσει τον σκοπό Του». Manuscript Releases, τόμος 6, 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

Ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών τελευταίων βασιλέων του Ιούδα· ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στα τρία διατάγματα. Τον Μανασσή διαδέχθηκε ο υιός του, ο Αμών.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

Ο Αμών σημαίνει «εκπαίδευση» και αντιπροσωπεύει τη χρονική περίοδο κατά την οποία υπήρξε «αύξηση της γνώσεως», η οποία θα εκπαίδευε τους «σοφούς» στο μήνυμα που είχε αποσφραγισθεί. Τον Αμών ακολούθησε κατόπιν ο Ιωσίας, ο μόνος βασιλεύς από τους επτά που έχει μία αρκετά καλή, αν και περίπλοκη, προφητική ιστορία.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

Ο Ιωσίας σημαίνει «το θεμέλιο του Θεού» και αντιπροσωπεύει την εγκαθίδρυση των αληθειών που είχαν αποσφραγιστεί στον «καιρό του τέλους». Η αύξηση της γνώσεως που αντιπροσωπευόταν από τον Αμών συγκροτήθηκε από τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, διά της καθοδηγήσεως του Γαβριήλ και άλλων αγίων αγγέλων. Το έργο του Μίλλερ αντιπροσωπεύεται από το όνομα Ιωσίας, διότι αυτός θεμελίωσε τις βάσεις του κινήματος. Υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να προσδιοριστούν σχετικά με τον Ιωσία, αλλά θα προχωρήσουμε στον υιό του, τον Ιωάχαζ.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> Είκοσι τριών ετών ήτο ο Ιωάχαζ όταν εβασίλευσε, και εβασίλευσε τρεις μήνας εν Ιερουσαλήμ. Και το όνομα της μητρός αυτού ήτο Αμουτάλ, θυγάτηρ του Ιερεμίου εκ Λιβνά. Και έπραξε το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου, κατά πάντα όσα έπραξαν οι πατέρες αυτού. Και ο Φαραωνεχώ έθεσεν αυτόν εις δεσμά εν Ριβλά, εν τη γη Αιμάθ, ώστε να μη βασιλεύη εν Ιερουσαλήμ· και επέβαλεν επί την γην φόρον εκατό ταλάντων αργυρίου και ενός ταλάντου χρυσίου. Και ο Φαραωνεχώ κατέστησε βασιλέα τον Ελιακίμ, υιόν του Ιωσία, αντί του Ιωσία του πατρός αυτού, και μετέβαλε το όνομα αυτού εις Ιωακίμ, και έλαβε τον Ιωάχαζ· και ούτος ήλθεν εις Αίγυπτον και απέθανεν εκεί. Β΄ Βασιλέων 23:31–34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

Ο Ιωάχαζ σημαίνει «ο Ιεχωβά κατέλαβε», και κατελήφθη από τον Φαραωνεχώ. Ο Ιωάχαζ, ο υιός του Ιωσία, κατελήφθη από τον Φαραωνεχώ και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Ελιακίμ, που σημαίνει «ο Θεός της ανύψωσης». Κατόπιν ο Φαραωνεχώ μετέβαλε το όνομα του Ελιακίμ σε Ιωακίμ, που σημαίνει «ο Θεός θα εγερθεί». Η μεταβολή ενός ονόματος είναι σύμβολο σχέσεως διαθήκης, και με την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος, ο Θεός εισέρχεται σε διαθήκη με έναν λαό, ενώ συγχρόνως προσπερνά έναν προγενέστερο λαό διαθήκης.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

Στις 11 Αυγούστου 1840, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είχε παρασταθεί από τέσσερις ανέμους που είχαν λυθεί επί τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες, συγκρατήθηκε, ή, όπως σημαίνει το όνομα Ιωάχαζ, «συνελήφθη». Την ίδια στιγμή, ο Ελιακίμ κατέστη βασιλεύς και το όνομά του μεταβλήθηκε σε Ιωακείμ, που σημαίνει «ο Θεός θα εγερθεί». Τον Ιωακείμ διαδέχθηκε ο υιός του Ιωαχείν, ο οποίος έχει τρία ονόματα στις Γραφές.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

Το όνομα Ιωαχίν σημαίνει «ο Κύριος θα ανυψώσει και θα εδραιώσει». Ήταν ο υιός του Ιωακείμ και σηματοδοτεί την άφιξη του δεύτερου αγγέλου την άνοιξη του 1844, καθώς ο Θεός «ανύψωσε και εδραίωσε» το νέο, αληθινό, προτεσταντικό κέρας. Το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου ενδυναμώθηκε από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και τα ονόματα Ιεχονίας και Χονίας σημαίνουν «ο Θεός θα εδραιώσει». Τα τρία ονόματα, έχοντας το ίδιο νόημα το καθένα, αντιπροσωπεύουν τη σύζευξη της Κραυγής του Μεσονυκτίου με το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου. Κατά την τελική έκχυση του Αγίου Πνεύματος, στη διάρκεια της Μεγάλης Κραυγής, σφραγίζονται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων προτυπώθηκε στην Κραυγή του Μεσονυκτίου του κινήματος των Μιλλεριτών, και ο Ιωαχίν, που ονομάζεται επίσης Ιεχονίας και Χονίας, αποτελεί σύμβολο της σφράγισης.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> Ζω εγώ, λέγει ο Κύριος, κι αν ο Χονίας, ο υιός του Ιωακείμ, βασιλέως του Ιούδα, ήταν το σφραγιστήριον επί της δεξιάς μου χειρός, και από εκεί θα σε απέσπων· και θα σε παραδώσω εις την χείρα εκείνων που ζητούν την ζωήν σου, και εις την χείρα εκείνων των οποίων το πρόσωπον φοβείσαι, δηλαδή εις την χείρα του Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως της Βαβυλώνος, και εις την χείρα των Χαλδαίων. Και θα εκβάλω εσέ και την μητέρα σου, που σε εγέννησε, εις άλλην χώραν, όπου δεν εγεννήθητε· και εκεί θέλετε αποθάνει. Αλλά εις την γην εις την οποίαν επιθυμούν να επιστρέψουν, εκεί δεν θέλουν επιστρέψει. Είναι ο άνθρωπος αυτός, ο Χονίας, είδωλον περιφρονημένον και συντετριμμένον; είναι σκεύος εις το οποίον δεν υπάρχει ευχαρίστησις; διατί εκβάλλονται, αυτός και το σπέρμα αυτού, και ρίπτονται εις γην την οποίαν δεν γνωρίζουν; Ω γη, γη, γη, άκουσον τον λόγον του Κυρίου. Ιερεμίας 22:24–29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

Ο Ιεχονίας, ο Ιεχονίας και ο Κονίας αντιπροσωπεύουν τον καιρό της σφράγισης, όταν ο δεύτερος άγγελος ενώνεται με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτός αντιπροσωπεύει τον καιρό της σφράγισης των μωρών. Ο πονηρός βασιλιάς αντιπροσωπεύει εκείνους που είναι οι μωρές παρθένες της Λαοδίκειας, οι οποίες στον καιρό της σφράγισης είναι προορισμένες να λάβουν το χάραγμα του θηρίου, καθώς εκχέονται για πάντα από το στόμα του Κυρίου.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

Το σφραγιδόλιθο επί της δεξιάς χειρός του Θεού είναι η σφραγίς Του, και εκείνοι που εξεμέονται εκ του στόματος του Κυρίου κατά τη σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων αντιπαραβάλλονται προς τον Ζοροβάβελ, τον άνδρα που είχε εν τη χειρί αυτού το βαρίδιον της στάθμης των «επτά καιρών».

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> Λάλησον πρὸς Ζοροβάβελ, τὸν ἡγεμόνα τοῦ Ἰούδα, λέγων· Ἐγὼ θέλω σαλεύσει τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν· καὶ θέλω ἀνατρέψει τὸν θρόνον τῶν βασιλειῶν, καὶ θέλω συντρίψει τὴν ἰσχὺν τῶν βασιλειῶν τῶν ἐθνῶν· καὶ θέλω ἀνατρέψει τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἐπιβαίνοντας ἐπ’ αὐτῶν· καὶ οἱ ἵπποι καὶ οἱ ἀναβάται αὐτῶν θέλουσι καταπέσει, ἕκαστος ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλω σε λάβει, ὦ Ζοροβάβελ, δοῦλέ μου, υἱὲ Σαλαθιήλ, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θέλω σε καταστήσει ὡς σφραγῖδα· διότι σε ἐξέλεξα, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Ἀγγαῖος 2:21–23.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

Η «πέτρα προσκόμματος», που είναι οι «επτά καιροί», είναι το «βαρίδιο της στάθμης» στο χέρι του Ζοροβάβελ, και αυτός παριστάνεται ως το «σφραγιδόλιθο» που χρησιμοποιεί ο Θεός για να σφραγίσει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Το σφραγιδόλιθο, ή το «σημείο», τίθεται επάνω σε εκείνους που «στενάζουν και βοούν» για τα βδελύγματα που γίνονται στην Ιερουσαλήμ. Το στενάζειν και βοάν προσδιορίζει την εμπειρία εκείνων που σφραγίζονται, και το στενάζειν και βοάν είναι το σύμβολο της εσωτερικής τους ανταπόκρισης στη θεραπεία των «επτά καιρών». Είναι εξομολόγηση για τις αμαρτίες τους και για τις αμαρτίες των πατέρων τους. Είναι η αναγνώριση ότι δεν περιπατούσαν με τον Θεό και ότι ο Θεός δεν περιπατούσε με αυτούς από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020. Είναι η δοκιμασία που απέτυχε το 1863, κατά την περίοδο κατά την οποία η Φιλαδέλφεια μετέβαινε στη Λαοδίκεια. Αυτή προτυποποιούσε τη χρονική περίοδο κατά την οποία εκείνοι που παριστάνονται από τον Χεχονία εγκαθίστανται για πάντα ως μωρές παρθένες της Λαοδικείας, και εκείνοι που παριστάνονται από τον Ζοροβάβελ εγκαθίστανται για πάντα ως φρόνιμες παρθένες της Φιλαδελφείας.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

Τον Ιεχονία διαδέχθηκε ο Σεδεκίας, ο τελευταίος από τους επτά βασιλείς. Καθώς ο Μανασσής αντιπροσώπευε το 1798 και τον «καιρό του τέλους», ο Σεδεκίας πρέπει να αντιπροσωπεύει την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν το όραμα θα «λαλήσει, και δεν θέλει ψευσθή». Ο Σεδεκίας είναι όνομα που αποτελείται από τον συνδυασμό δύο εβραϊκών λέξεων. Η μία λέξη είναι «Ιεχωβά», και συνδυάζεται με τη λέξη που μεταφράζεται στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο εδάφιο δεκατέσσερα ως «καθαρισθή». Σεδεκίας σημαίνει τον καθαρισμό του ναού του Θεού, ο οποίος άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

Οι τελευταίοι επτά βασιλείς του Ιούδα αντιπροσωπεύουν την προοδευτική ιστορία από το 1798 έως την 22α Οκτωβρίου 1844. Ο Ιωακείμ είναι το σύμβολο της 11ης Αυγούστου 1840, η οποία με τη σειρά της αντιπροσωπεύει την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Αποτελεί σύμβολο της ενδυνάμωσης του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, και εισάγεται στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Επομένως, το σκηνικό και το συμφραζόμενο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ είναι η ενδυνάμωση του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, όπως αυτή παριστάνεται στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ο Χριστός κατήλθε κρατώντας στο χέρι Του ένα μικρό βιβλίο, το οποίο ο Ιωάννης προστάχθηκε να φάγει. Γι’ αυτό και η πρώτη δοκιμασία στο βιβλίο του Δανιήλ έχει να κάνει με το φαγητό.

We will continue these subjects in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα θέματα στο επόμενο άρθρο.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, κάμε την κοιλία σου να φάγει, και γέμισε τα σπλάγχνα σου με τούτο το βιβλίο που σου δίδω. Τότε το έφαγα· και ήταν στο στόμα μου γλυκύ σαν μέλι. Ιεζεκιήλ 3:3.

Back to Articles