Article

# Elijah - Number Eleven

Ηλίας - Αριθμός Ένδεκα

The First Mistake

Το Πρώτο Σφάλμα

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Η αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών στην απαρχή του αρχαίου Ισραήλ ευθυγραμμίζεται προφητικώς με την αποστασία του Ιεροβοάμ στην απαρχή των δέκα φυλών του βορείου βασιλείου του Εφραΐμ. Αυτές οι ιερές ιστορίες προτυπώνουν την αποστασία του Αντβεντισμού το 1863.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι μάρτυρες για το 1863, αλλά ο Ααρών και ο βασιλιάς Ιεροβοάμ παρέχουν μάρτυρες που επικαλύπτουν την ιστορία του 1863, και όλες αυτές οι ιστορίες απεικονίζουν την κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία είναι το Προτεσταντικό κέρας, όχι μόνο κατά τις τελικές ημέρες της έκτης βασιλείας της Βιβλικής προφητείας, αλλά μέχρι και το κλείσιμο της δοκιμασίας. Οι ιστορίες αυτές εξετάζουν επίσης την παράλληλη ιστορία του Ρεπουμπλικανικού κέρατος στην έκτη βασιλεία.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Γενικώς, αποτελεί μία πολύ δύσκολη αλήθεια για εκείνους που πιστεύουν ότι η εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο λαός του υπολοίπου του Θεού στο τέλος του κόσμου. Εκείνη η πεποίθηση είναι το πρώτο μας σφάλμα. Δεν υπάρχει καμία βιβλική απόδειξη ότι η εκκλησία της Λαοδικείας αντιπροσωπεύει τον λαό που υψώνεται ως σημείο κατά την κρίση του κυριακάτικου νόμου. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε την ψευδή προκείμενη ότι αυτό είναι έτσι. Το σημείο στο τέλος του κόσμου αποτελείται από εκείνους που εκβλήθηκαν από τα μέλη της συναγωγής του Σατανά.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> Και θέλει υψώσει σημαίαν διά τα έθνη, και θέλει συνάξει τους εξορίστους του Ισραήλ, και θέλει επισυνάξει τους διεσπαρμένους του Ιούδα εκ των τεσσάρων άκρων της γης. Ησαΐας 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Είναι οι Λαοδικείς Αντβεντιστές εκείνοι που εκβάλλουν αυτούς που πρόκειται να είναι το λάβαρο.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, σεις που τρέμετε στον λόγο αυτού· οι αδελφοί σας, που σας μίσησαν, που σας εξέβαλαν εξαιτίας του ονόματός μου, είπαν: Ας δοξασθή ο Κύριος· αλλά αυτός θα εμφανισθή προς χαράν σας, και εκείνοι θα καταισχυνθούν. Ησαΐας 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Εκείνοι που αποτελούν το σημείο αποβάλλονται εξαιτίας του «ονόματος» του Χριστού. Το όνομα που προκαλεί το μίσος είναι το Άλφα και το Ωμέγα, διότι η αρχή του Άλφα και του Ωμέγα είναι εκείνη που προσδιορίζει με σαφήνεια ποιον εκπροσωπεί η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στη βιβλική προφητεία. Η παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει τον Αντβεντισμό.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων του Ματθαίου 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Η παραβολή εκπληρώθηκε κατά την αρχή του Αντβεντισμού και εκπληρώνεται εκ νέου μέχρι και το τελευταίο γράμμα στο τέλος.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Οι μωρές παρθένες που ξυπνούν και αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν λάδι είναι οι Λαοδικείς.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Η κατάσταση της Εκκλησίας που αντιπροσωπεύεται από τις μωρές παρθένες αναφέρεται επίσης ως η Λαοδικειακή κατάσταση.» Review and Herald, 19 Αυγούστου, 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Ο αγώνας των φρονίμων παρθένων, που παριστάνονται επίσης ως η Εκκλησία της Φιλαδελφείας, είναι με μια εκκλησία που ισχυρίζεται ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Ιδού, θέλω κάμει αυτούς εκ της συναγωγής του Σατανά, οίτινες λέγουσιν ότι είναι Ιουδαίοι, και δεν είναι, αλλά ψεύδονται· ιδού, θέλω κάμει αυτούς να έλθωσι και να προσκυνήσωσιν ενώπιον των ποδών σου, και να γνωρίσωσιν ότι εγώ σε ηγάπησα. Αποκάλυψις 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Η αδελφή White αναφέρεται σε αυτό το εδάφιο στην πρώτη κιόλας δημοσίευση μετά τη μεγάλη απογοήτευση.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> «Νομίζετε ότι εκείνοι που προσκυνούν ενώπιον των ποδών των αγίων (Αποκάλυψις 3:9), τελικώς θα σωθούν. Εδώ πρέπει να διαφωνήσω μαζί σας· διότι ο Θεός μού έδειξε ότι αυτή η τάξη ήσαν ομολογούντες Αντβεντιστές, οι οποίοι είχαν αποστατήσει, και “πάλιν σταύρωσαν δι’ εαυτούς τον Υιόν του Θεού και τον εξέθεσαν εις δημόσιον όνειδος.” Και κατά την “ώραν του πειρασμού,” η οποία μέλλει ακόμη να έλθη, διά να φανερωθή ο αληθινός χαρακτήρ εκάστου, θα γνωρίσουν ότι είναι παντοτινά απολωλότες· και, κατακυριευμένοι από αγωνίαν πνεύματος, θα προσπέσουν εις τους πόδας των αγίων.» Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

Στο πέμπτο κεφάλαιο του Ησαΐα αναφέρεται για πρώτη φορά το άσμα του αμπελώνα, το οποίο αργότερα χρησιμοποίησε ο Χριστός.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> Τώρα θέλω ψάλει εις τον ηγαπημένον μου άσμα περί του αγαπητού μου και του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχε αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου· και περιέφραξεν αυτόν, και εξέλεξε τους λίθους αυτού, και εφύτευσεν αυτόν με τα εκλεκτότερα κλήματα, και ωκοδόμησε πύργον εν τω μέσω αυτού, και κατεσκεύασεν εν αυτώ και ληνόν· και προσεδόκα να κάμη σταφύλια, αλλ’ έκαμε αγριοστάφυλα. Και τώρα, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου. Τι ήτο δυνατόν να γείνη περισσότερον εις τον αμπελώνα μου, το οποίον δεν έκαμον εις αυτόν; διατί, ενώ προσεδόκα να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα; Ησαΐας 5:1–4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

Η παραβολή, είτε στην Παλαιά Διαθήκη είτε στην Καινή, προσδιορίζει την εκκλησία του Θεού ως απορριφθείσα από τον Θεό, επειδή αρνήθηκε να φέρει τους καρπούς που είχε αναστηθεί για να παράγει. Στον Ησαΐα ε΄, στο τέλος της παραβολής, προσδιορίζεται η τιμωρία του αμπελώνα, ενώ συγχρόνως δίδεται η υπόσχεση ότι θα υψωθεί σημείο προς τα έθνη. Είναι προφανές ότι ο αμπελώνας δεν είναι το σημείο.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Διὰ τοῦτο ἐξεκαύθη ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ αὐτούς, καὶ ἐπάταξεν αὐτούς· καὶ τὰ ὄρη ἐσείσθησαν, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν διεσπάρησαν ἐν μέσῳ τῶν ὁδῶν. Μετὰ πάντα ταῦτα ἡ ὀργὴ αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλὰ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐκτεταμένη. Καὶ θὰ ὑψώσει σημεῖον πρὸς τὰ ἔθνη ἀπὸ μακράν, καὶ θὰ συρίξει πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τὸ πέρας τῆς γῆς· καὶ ἰδού, θὰ ἔλθουν μετὰ σπουδῆς ταχέως. Ἠσαΐας 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

Όταν ο Ιησούς αργότερα έψαλε το άσμα ως παραβολή, το συμπέρασμά Του ήταν εξίσου αποφασιστικό.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Ακούσατε άλλη παραβολήν· ήτο ένας οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα, και έβαλεν φραγμόν κύκλω αυτού, και έσκαψεν εν αυτώ ληνόν, και ωκοδόμησε πύργον, και ενοικίασεν αυτόν εις γεωργούς, και απεδήμησεν. Ότε δε επλησίασεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς, διά να λάβωσι τους καρπούς αυτού. Και οι γεωργοί πιάσαντες τους δούλους αυτού, άλλον μεν έδειραν, άλλον δε εφόνευσαν, άλλον δε ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων· και έκαμον εις αυτούς ωσαύτως. Ύστερον δε πάντων απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού, λέγων· Θέλουσιν εντραπή τον υιόν μου. Οι δε γεωργοί, ιδόντες τον υιόν, είπον καθ’ εαυτούς· Ούτός είναι ο κληρονόμος· έλθετε, ας φονεύσωμεν αυτόν, και ας κατακρατήσωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και πιάσαντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος, και εφόνευσαν. Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι θέλει κάμει εις εκείνους τους γεωργούς; Λέγουσι προς αυτόν· Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει ενοικιάσει εις άλλους γεωργούς, οίτινες θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών. Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς· Δεν ανεγνώσατε ποτέ εν ταις γραφαίς, Λίθον τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινεν κεφαλή γωνίας· παρά Κυρίου έγεινεν αύτη, και είναι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών; Διά τούτο σας λέγω, ότι θέλει αφαιρεθή από σας η βασιλεία του Θεού, και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής. Και όστις πέση επί τον λίθον τούτον, θέλει συντριφθή· εις όντινα δε πέση, θέλει κατασυντρίψει αυτόν. Και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού, ενόησαν ότι περί αυτών λέγει. Ματθαίος 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δεν είναι το λάβαρο που υψώνεται. Ο αμπελώνας των εσχάτων ημερών, ο οποίος έχει προτυπωθεί από τον αρχαίο Ισραήλ, είναι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας· όμως θα υπάρξει ένα έθνος που θα αποφέρει τον καρπό ο οποίος το καθιστά άξιο να λογισθεί ως οι απαρχές, και αυτό είναι εκείνο που αποτελούν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Οὗτοι εἶναι οἱ μὴ μολυνθέντες μετὰ γυναικῶν, διότι παρθένοι εἰσίν. Οὗτοι εἶναι οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρχὴ τῷ Θεῷ καὶ τῷ Ἀρνίῳ. Ἀποκάλυψις 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Ως λάβαρο θα χρησιμοποιηθούν από τον Οικοδεσπότη για να συγκεντρωθεί ο τελικός θερισμός. Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο αμπελώνας που απέρριψε τον ακρογωνιαίο λίθο των επτά καιρών του Μωυσή. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ακολούθησε μια προοδευτική κάθοδος σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Το λάβαρο θα είναι «ρίζα του Ιεσσαί». Η ρίζα του Ιεσσαί, ή ο Δαβίδ, αντιπροσωπεύει την έσχατη αλήθεια που παρουσίασε ο Ιησούς στους φιλονεικούντες Ιουδαίους της ιστορίας Του. Είναι σύμβολο της αρχής του Άλφα και του Ωμέγα, την οποία οι άπιστοι γεωργοί τόσο του αρχαίου όσο και του σύγχρονου Ισραήλ αρνούνται να κατανοήσουν.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θὰ ὑπάρξῃ ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἥτις θὰ ἵσταται ὡς λάβαρον τῶν λαῶν· πρὸς αὐτὴν θὰ προστρέξουν τὰ ἔθνη· καὶ ἡ ἀνάπαυσίς του θὰ εἶναι ἔνδοξος. Ἠσαΐας 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Η Αδελφή Ουάιτ και ο Τζέιμς Ουάιτ προσδιορίζουν σαφώς ότι έως το 1856 το κίνημα είχε καταστεί Λαοδίκεια· πότε, λοιπόν, προσδιορίζει εκείνη ότι αυτό αποδέχθηκε ποτέ το μήνυμα προς τους Λαοδικείς; Ποτέ δεν το έπραξε. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε νικηφόρος εκκλησία καθώς διήρχετο την ιστορία της. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εάν αποδεχθούμε εκείνη την πρώτη εσφαλμένη προκείμενη, τα μάτια μας κλείνουν απέναντι σε προφητικά γεγονότα που διδάσκουν το αντίθετο. Παραδείγματος χάριν, η Αδελφή Ουάιτ επανειλημμένως επισημαίνει ότι η ιστορία του αρχαίου κυριολεκτικού Ισραήλ απεικονίζει την εμπειρία και την ιστορία του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Συχνά, όταν αναφέρεται στο αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα για τον σύγχρονο Ισραήλ, παραθέτει ταυτοχρόνως και την κλασική διατύπωση του αποστόλου Παύλου περί του αυτού γεγονότος.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εις εκείνους ως παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν. Α΄ Κορινθίους 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

Ο απόστολος Παύλος, στο εδάφιο ένδεκα, συνοψίζει τα προηγούμενα δέκα εδάφια.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> Διότι δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί, ότι οι πατέρες ημών ήσαν πάντες υπό την νεφέλην, και πάντες διήλθον διά της θαλάσσης· και πάντες εις τον Μωϋσήν εβαπτίσθησαν εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση· και πάντες έφαγον την αυτήν πνευματικήν βρώσιν· και πάντες έπιον το αυτό πνευματικόν πόμα· διότι έπινον εκ της πνευματικής πέτρας, ήτις ηκολούθει αυτούς· και η πέτρα ήτο ο Χριστός. Αλλ’ εις τους πλειοτέρους αυτών ο Θεός δεν ευηρεστήθη· διότι κατεστρώθησαν εν τη ερήμω. Ταύτα δε έγιναν παραδείγματα ημών, διά να μη επιθυμώμεν κακά, καθώς και εκείνοι επεθύμησαν. Μηδέ γίνεσθε ειδωλολάτραι, καθώς ήσαν τινές εξ αυτών· καθώς είναι γεγραμμένον· «Εκάθισεν ο λαός να φάγη και να πίη, και εσηκώθησαν να παίξωσι». Μηδέ ας πορνεύωμεν, καθώς τινές εξ αυτών επόρνευσαν, και έπεσον εν μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες. Μηδέ ας εκπειράζωμεν τον Χριστόν, καθώς και τινές εξ αυτών εξεπειράζον, και απωλέσθησαν υπό των όφεων. Μηδέ γογγύζετε, καθώς και τινές εξ αυτών εγόγγυσαν, και απωλέσθησαν υπό του εξολοθρευτού. 1 Κορινθίους 10:1–10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Ο Παύλος και η Αδελφή Γουάιτ δεν χρησιμοποιούν τον αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα ενός νικηφόρου και δίκαιου λαού. Ακριβώς το αντίθετο. Ο Παύλος συνοψίζει εκείνα τα πρώτα δέκα εδάφια στο ενδέκατο εδάφιο και κατόπιν, στο επόμενο εδάφιο, διατυπώνει το δίδαγμα που η ιστορία του αρχαίου Ισραήλ πρόκειται να μεταδώσει σε όσους θα δουν.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Ώστε, όποιος νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει. Α΄ Κορινθίους 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Ο αρχαίος Ισραήλ παρέχει ένα παράδειγμα λαού που εκλήθη από τον Θεό, οδηγήθηκε από τον Θεό, εκπλήρωσε τις προφητείες του Θεού και επαναστάτησε εναντίον του Θεού σε κάθε βήμα της πορείας του, και τελικά σταύρωσε τον Δημιουργό του ουρανού και της γης! Οι Αντβεντιστές δεν δυσκολεύονται να παραδεχθούν αυτά τα γεγονότα σχετικά με τον αρχαίο Ισραήλ, αλλά σπανίως επιτρέπουν στην προορισμένη προειδοποίηση να διαπεράσει τη Λαοδικειακή τους τύφλωση. Ίσως παραθέτουν τα χωρία όπου η Αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί την εκκλησία ως την κόρην του οφθαλμού του Θεού, και πράγματι είναι, αλλά η αγάπη του Θεού για τον λαό Του δεν καλύπτει με μανδύα την πραγματική τους κατάσταση. Εκείνους τους οποίους αγαπά, ελέγχει και παιδεύει. Όσο κι αν η εκκλησία του Θεού είναι η κόρη του οφθαλμού του Θεού, ο Ιησούς συνόψισε με απόλυτη σαφήνεια τη σχέση Του με εκείνη την κόρη, τη δική Του κόρη.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> Ω Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε· πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα τέκνα σου, καθώς η όρνις συνάγει τα νοσσία αυτής υπό τας πτέρυγας αυτής, και δεν ηθελήσατε! Ιδού, ο οίκος σας αφήνεται εις εσάς έρημος· και αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε με ιδεί, έως ότου έλθη ο καιρός όταν θα είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Λουκάς 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν είναι τα εξής: «Απεικονίζει πράγματι ο Ιησούς το τέλος διά της αρχής; Απεικονίζει όντως ο αρχαίος Ισραήλ τον σύγχρονο Ισραήλ;» Το πρόβλημα με τον αρχαίο Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ήταν ότι πίστευαν πως η καταγωγή τους αποδείκνυε ότι ήταν ο λαός του Θεού, και επομένως ότι δεν μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο παρά ο λαός του Θεού. Γι’ αυτό, στις ημέρες του Ιερεμία, διακήρυσσαν ότι ήσαν ο ναός του Κυρίου.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Ο λόγος που ήλθε προς τον Ιερεμία από τον Κύριο, λέγοντας: Στάσου στην πύλη του οίκου του Κυρίου και κήρυξε εκεί τούτον τον λόγο, και πες: Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, πάντες οι εκ του Ιούδα, οι εισερχόμενοι από αυτές τις πύλες για να προσκυνήσετε τον Κύριο. Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ: Διορθώσατε τις οδούς σας και τα έργα σας, και θα σας κατοικίσω σε τούτο τον τόπο. Μη εμπιστεύεσθε σε ψευδείς λόγους, λέγοντας: Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είναι τούτοι. Ιερεμίας 7:1–4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Αυτή ακριβώς η ίδια πλάνη τονίσθηκε επίσης από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> Και εβαπτίζοντο υπ’ αυτού εν τω Ιορδάνη, εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών. Ιδών δε πολλούς των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς· Γεννήματα εχιδνών, τις σας υπέδειξεν να φύγητε από της μελλούσης οργής; Κάμετε λοιπόν καρπούς αντάξιους της μετανοίας· και μη νομίσητε να λέγητε καθ’ εαυτούς, Πατέρα έχομεν τον Αβραάμ· διότι σας λέγω ότι δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων να αναστήση τέκνα εις τον Αβραάμ. Ήδη δε και η αξίνη κείται προς την ρίζαν των δένδρων· παν λοιπόν δένδρον μη κάμνον καλόν καρπόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Ματθαίος 3:6–10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Η ίδια ακριβώς πεπλανημένη αντίληψη μέσα στον Αντβεντισμό, η οποία συμβολίζεται από την έκφραση «Ο ναός του Κυρίου είμεθα εμείς» και από την ιδέα ότι είμαστε το πνευματικό «σπέρμα» του Αβραάμ, αποτελεί την κύρια εκδήλωση της τύφλωσης της Λαοδίκειας.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> Ο Θεός αποστέλλει αγγελιοφόρους για να αναγγείλουν στον λαό Του τι πρέπει να είναι και τι πρέπει να πράττει, ώστε να υπακούει στους νόμους της δικαιοσύνης Του, τους οποίους, εάν ο άνθρωπος εκτελέσει, θα ζήσει και δι’ αυτών. Οφείλουν να αγαπούν τον Θεό υπέρτατα, χωρίς να έχουν άλλους θεούς ενώπιόν Του· και να αγαπούν τον πλησίον τους όπως τον εαυτό τους, πράττοντας προς αυτόν ό,τι θα επιθυμούσαν να πράττει εκείνος προς αυτούς.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> «Ούτε ένα γιώτα του αγίου νόμου του Θεού δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά ή με ασέβεια. Όσοι παραβαίνουν ένα “Ούτω λέγει ο Κύριος”, στέκονται υπό τη σημαία του άρχοντα του σκότους, σε ανταρσία εναντίον του Δημιουργού και του Λυτρωτή τους. Διεκδικούν τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους υπάκουους, λέγοντας: Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμεθα ημείς, ενώ ατιμάζουν τον Θεό, διαστρέφοντας τον χαρακτήρα Του, πράττοντας ακριβώς εκείνα τα οποία τους είπε να μη πράττουν. Εγείρουν ένα πρότυπο το οποίο ο Θεός δεν έδωσε. Το παράδειγμά τους είναι παραπλανητικό, η επιρροή τους διαφθείρουσα. Δεν είναι φώτα μέσα στον κόσμο, διότι δεν ακολουθούν τις αρχές της δικαιοσύνης.»

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> «Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιδείξουν μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στον Θεό από το να παραβλέπουν το φως που τους αποστέλλει. Όσοι το πράττουν αυτό παραπλανούν τους αμαθείς, διότι θέτουν ψευδή ορόσημα. Διαστρέφουν διαρκώς τις καθαρές αρχές....»

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> «Με τα λόγια της Αγίας Γραφής μας λέγεται καθαρά γιατί η ερήμωση ήλθε επάνω στο Ιουδαϊκό έθνος. Είχαν μεγάλο φως, πλούσιες ευλογίες και θαυμαστή ευημερία. Αλλά αποδείχθηκαν άπιστοι στην εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Δεν φρόντισαν πιστά τον αμπελώνα του Κυρίου ούτε Του απέδωσαν τους καρπούς αυτού. Ενήργησαν σαν να μην υπήρχε Θεός, και γι’ αυτό η συμφορά τούς κατέλαβε.» Manuscript Releases, τόμος 14, 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

Ο Ισραήλ πίστευε ότι, επειδή είχε εκλεγεί από τον Θεό στην αρχή της ιστορίας του, θα ήταν πάντοτε ο εκλεκτός λαός Του. Ακόμη χειρότερα, πίστευε επίσης ότι, επειδή ήταν ο εκλεκτός λαός Του, Εκείνος θα τον τιμούσε, παρά το γεγονός ότι εκείνοι αρνούνταν να Τον τιμήσουν. Από προφητική άποψη, ήταν ο εκλεκτός λαός Του, έως ότου αποπέμφθηκαν με διαζύγιο, αλλά ουδέποτε υπήρξαν ο λαός που ο Θεός είχε επιθυμήσει να είναι. Η δικαιοσύνη του εκλεκτού λαού δεν καθορίζεται από το ποιοι ενδέχεται να νομίζουν ότι είναι. Ο αρχαίος Ισραήλ είναι το πρωταρχικό παράδειγμα της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, αλλά όταν γίνεται αποδεκτή η ψευδής προϋπόθεση ότι αυτοί αντιπροσωπεύουν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες στο τέλος του κόσμου, εκδηλώνεται η τύφλωση της Λαοδικείας, όπως ακριβώς εκδηλώθηκε και του αρχαίου Ισραήλ. Ο Αντβεντισμός πιστεύει και διδάσκει ότι είναι ο υπόλοιπος λαός του Θεού στο τέλος του κόσμου, παρά τις σαφείς αποδείξεις περί του αντιθέτου.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της δοκιμασίας, τόσο σοβαρότερο και ευθύτερο πρέπει να γίνεται το μήνυμα προς τον λαό της Λαοδίκειας. Εάν εκείνη η ψευδής προϋπόθεση δεν παραμερισθεί υπέρ της αλήθειας, τότε τα παραδείγματα του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 αποκρύπτονται κάτω από τον μανδύα της παραδόσεως και της συνήθειας. Είμαστε υπερβολικά κοντά στο τέλος της δοκιμασίας, ώστε να συνεχίζουμε πλέον να κρυβόμαστε κάτω από εκείνον τον μανδύα.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> Και αυτή είναι η καταδίκη, ότι το φως ήλθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, διότι τα έργα τους ήσαν πονηρά. Διότι καθένας που πράττει το κακό μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, μήπως τα έργα του ελεγχθούν. Ιωάννης 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Η ιστορία των αποστασιών του Αντβεντισμού έχει καταγραφεί στον προφητικό Λόγο του Θεού. Είναι μια προφητική πραγματικότητα. Η πρώτη απόδειξη αυτού είναι ο αρχαίος Ισραήλ. Ο αρχαίος Ισραήλ αποτελεί ιστορία συνεχούς και κλιμακούμενης αποστασίας, και όμως η Βίβλος και το Πνεύμα της Προφητείας διδάσκουν ότι ο αρχαίος Ισραήλ προτυπώνει τον σύγχρονο Ισραήλ. Όσο θλιβερό κι αν είναι αυτό, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε πιο σημαντικό να κατανοηθεί αυτή η αλήθεια όσο στην παρούσα στιγμή. Εκείνο που αποσφραγίζεται με την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού είναι το γεγονός ότι η ιστορία του Αντβεντισμού ως του προτεσταντικού κέρατος εξελίσσεται παράλληλα με την ιστορία του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Και τα δύο κέρατα παρέχουν το ένα για το άλλο μια δεύτερη μαρτυρία, και η άρνηση να ιδωθεί ορθά ο ένας από τους μάρτυρες εμποδίζει ταυτοχρόνως την αναγνώριση και του άλλου μάρτυρα.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Οι γραμμές του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 προσδιορίζουν την αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, και με αυτόν τον τρόπο προσδιορίζουν επίσης την αρχή του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου είναι προειδοποίηση κατά του να λάβει κανείς το χάραγμα του θηρίου. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που πρώτα θεσπίζουν νόμο περί Κυριακής και έπειτα εξαναγκάζουν ολόκληρο τον κόσμο να πράξει το ίδιο.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Τα ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μολονότι εκείνη προηγείται, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επί του λαού μας σε όλα τα μέρη του κόσμου.» Testimonies, τόμος 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Οι προφητικές αλήθειες που συνδέονται με την κρίση του νόμου της Κυριακής δεν μπορούν να διαχωριστούν από το έργο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, η οποία βασιλεύει επί εβδομήντα προφητικά έτη σύμφωνα με το Ησαΐας είκοσι τρία. Αυτό είναι το θηρίο της γης που έχει δύο κέρατα. Οι αλήθειες που συνδέονται με τη σχέση αυτών των δύο κεράτων αποσφραγίζονται τώρα, αλλά μόνο σε εκείνους που επιλέγουν να κατανοήσουν ότι ο Ιησούς επιτελεί την αποσφράγιση της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού χρησιμοποιώντας την αρχή ενός πράγματος για να καταδείξει το τέλος ενός πράγματος.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας το 1798, και κατά τα επόμενα εξήντα πέντε έτη, τα δύο κέρατα που επρόκειτο να διατρέξουν μαζί την ιστορία τοποθετήθηκαν σε ένα πλαίσιο που θα μπορούσε να αναγνωρισθεί, αλλά μόνον από εκείνους που είναι πρόθυμοι να δουν. Τα εξήντα πέντε έτη που εκτίθενται στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα άρχισαν το 742 π.Χ. και έληξαν το 677 π.Χ. Από το 1798 έως το 1863 εκείνα τα έτη επαναλήφθηκαν. Αυτά τα εξήντα πέντε έτη προσδιορίζουν μία διαδικασία κρίσεως και στα δύο κέρατα.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

Μέχρι το 1863, η αρχική περίοδος των προφητικών «ημερών ενός βασιλέως» του Ησαΐα εικοστού τρίτου είχε ολοκληρωθεί, και με αυτόν τον τρόπο καθόρισε τα προφητικά ορόσημα της τελικής περιόδου των «ημερών ενός βασιλέως». Το τέλος των συμβολικών εβδομήκοντα του Ησαΐα εικοστού τρίτου απεικονίζεται από τα πρώτα εξήντα πέντε έτη. Από το 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989, είναι η περίοδος της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών, η οποία άρχισε από το Μιλλεριτικό κίνημα και τελειώνει με το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Για να κατανοήσουμε την περίοδο στο τέλος, πρέπει να κατανοήσουμε την περίοδο στην αρχή. Ο Αντβεντισμός δεν μπορεί να το πράξει αυτό, διότι η αρχή του σημαδεύεται από την απόρριψη του όρκου του Μωυσέως, ο οποίος προσδιορίζει ακριβώς τα εξήντα πέντε έτη που αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού και των Ηνωμένων Πολιτειών.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Γι’ αυτόν τον λόγο, και αυτός είναι λόγος υψίστης σπουδαιότητος, το παρόν άρθρο επιχείρησε να θεμελιώσει ένα προφητικό γεγονός το οποίο τώρα αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα. Το γεγονός είναι ότι, εάν δεν είστε πρόθυμοι να αναγνωρίσετε πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε πάντοτε στη Λαοδικειακή κατάσταση, τότε, κατά λογική αναγκαιότητα, αδυνατείτε να διαιρέσετε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού, και χωρίς να διαιρείτε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού είστε ανίκανοι να ταυτοποιήσετε ορθώς το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Διότι, εάν, αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου διά της επιγνώσεως του Κυρίου και Σωτήρος Ιησού Χριστού, πλέκονται πάλιν εις αυτά και νικώνται, το τελευταίον γίνεται εις αυτούς χειρότερον από το πρώτον. Διότι ήτο καλύτερον δι’ αυτούς να μη είχαν γνωρίσει την οδόν της δικαιοσύνης, παρά, αφού την εγνώρισαν, να αποστραφούν από την αγίαν εντολήν, την παραδοθείσαν εις αυτούς. Αλλ’ επαληθεύθη εις αυτούς το αληθινόν παροιμιακόν ρητόν· Ο κύων επέστρεψε πάλιν εις το ίδιον αυτού εμέσμα, και η ύς, αφού ελούσθη, εις τον κυλισμόν της εις τον βόρβορον. 2 Πέτρου 2:20–22.

Back to Articles