Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ένα

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

Ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης: Από τον Εξαγνισμό στην Εκκαθάριση

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη αντιπροσώπευε την περίοδο από το βάπτισμά Του, έως ότου ο Χριστός στο επουράνιο αγιαστήριο σηκώθηκε κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> Αλλ’ εκείνος, πλήρης Πνεύματος Αγίου, ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε τη δόξα του Θεού, και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού, και είπε· Ιδού, θεωρώ τους ουρανούς ανεωγμένους, και τον Υιόν του ανθρώπου ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού. Εκείνοι δε, κράξαντες μετά φωνής μεγάλης, έφραξαν τα ώτα αυτών, και ώρμησαν ομοθυμαδόν επ’ αυτόν, και εκβαλόντες αυτόν έξω της πόλεως, ελιθοβόλουν· και οι μάρτυρες απέθεσαν τα ιμάτια αυτών παρά τους πόδας νεανίου καλουμένου Σαύλου. Και ελιθοβόλουν τον Στέφανον, ενώ αυτός επικαλείτο τον Θεόν και έλεγε· Κύριε Ιησού, δέξαι το πνεύμα μου. Και θέσας τα γόνατα, έκραξε μετά φωνής μεγάλης· Κύριε, μη στήσεις εις αυτούς την αμαρτίαν ταύτην. Και τούτο ειπών, εκοιμήθη. Πράξεις 7:55–60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

Όταν ο Στέφανος λιθοβολήθηκε και ο Μιχαήλ σηκώθηκε, το ευαγγέλιο μεταφέρθηκε στα έθνη, διότι έως τότε το ευαγγέλιο ήταν περιορισμένο στους Ιουδαίους.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «Τότε», είπε ο άγγελος, «θέλει βεβαιώσει διαθήκην μετά πολλών διά μίαν εβδομάδα [επτά έτη]». Επί επτά έτη αφότου ο Σωτήρ εισήλθε στη διακονία Του, το ευαγγέλιο επρόκειτο να κηρυχθεί ιδιαιτέρως προς τους Ιουδαίους· επί τριάμισι έτη από τον ίδιο τον Χριστό, και κατόπιν από τους αποστόλους. «Και εν τω ημίσει της εβδομάδος θέλει παύσει η θυσία και η προσφορά». Δανιήλ 9:27. Την άνοιξη του 31 μ.Χ., ο Χριστός, η αληθινή θυσία, προσφέρθηκε στον Γολγοθά. Τότε το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο, δείχνοντας ότι η ιερότητα και η σημασία της θυσιαστικής λατρείας είχαν παρέλθει. Είχε έλθει ο καιρός να παύσουν η επίγεια θυσία και η προσφορά.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> «Ἡ μία ἑβδομάς — ἑπτὰ ἔτη — ἔληξεν τὸ 34 μ.Χ. Τότε, διὰ τοῦ λιθοβολισμοῦ τοῦ Στεφάνου, οἱ Ἰουδαῖοι ἐσφράγισαν τελικῶς τὴν ἀπόρριψίν των τοῦ εὐαγγελίου· οἱ μαθηταί, οἵτινες διεσπάρησαν ἐξ αἰτίας τοῦ διωγμοῦ, «διῆλθον εὐαγγελιζόμενοι τὸν λόγον πανταχοῦ» (Πράξεις 8:4)· καὶ ὀλίγον μετὰ ταῦτα, ὁ Σαῦλος ὁ διώκτης μετεστράφη καὶ ἔγινε Παῦλος, ὁ ἀπόστολος πρὸς τὰ ἔθνη.» The Desire of Ages, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

Κατὰ τὸ 34ο ἔτος, ἡ ἱερὰ ἑβδομὰς (δύο χιλιάδες πεντακόσιες εἴκοσι ἡμέρες) ἔληξε, καὶ ὁ ἀρχαῖος Ἰσραὴλ ἐχωρίσθη ἀπὸ τὸν Θεόν· ἡ περίοδος δοκιμασίας αὐτῶν εἶχε πλήρως λήξει. Κατὰ τὸ σημείο ἐκεῖνο, ἡ ἀνταπόδοση κατὰ τοῦ ἀρχαίου Ἰσραὴλ, διὰ τὴν ἀπόρριψη τῆς διαθήκης καὶ διὰ τὴ σταύρωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὑπήγετο στὴν ἐκτελεστικὴ κρίση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς, ἐν τῇ μακροθυμίᾳ τοῦ ἐλέους Αὐτοῦ, ἀνέβαλε τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἕως τὴν πολιορκία καὶ καταστροφή, ἀπὸ τὸ 66 μ.Χ. ἕως τὸ 70 μ.Χ.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

Τα εδάφια στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, τα οποία προσδιόρισαν την εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη, προσδιορίζουν επίσης ότι η ειδωλολατρική Ρώμη (ο άρχων που πρόκειται να έλθει) θα κατέστρεφε την πόλη και το αγιαστήριο· όμως ο Θεός, με τη μακροθυμία του ελέους Του, επέτρεψε στους υιούς του αρχαίου Ισραήλ χρόνο να ακούσουν το ευαγγέλιο και να λάβουν απόφαση, όπως είχαν πράξει οι πατέρες τους κατά τη διάρκεια της επταετούς περιόδου της διακονίας του Χριστού και των μαθητών ανάμεσά τους.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> «Επί σχεδόν σαράντα έτη αφότου η καταδίκη της Ιερουσαλήμ είχε εξαγγελθεί από τον Ίδιο τον Χριστό, ο Κύριος ανέβαλε τις κρίσεις Του πάνω στην πόλη και στο έθνος. Θαυμαστή υπήρξε η μακροθυμία του Θεού προς εκείνους που απέρριψαν το ευαγγέλιό Του και έγιναν φονείς του Υιού Του. Η παραβολή του άκαρπου δένδρου παρίστανε τις σχέσεις του Θεού με το ιουδαϊκό έθνος. Η προσταγή είχε ήδη εκδοθεί: “Κόψον αυτήν· διά τι καταργεί και την γην;” (Λουκ. 13:7)· αλλά το θείο έλεος την είχε ακόμη διαφυλάξει για λίγο περισσότερο. Υπήρχαν ακόμη πολλοί μεταξύ των Ιουδαίων οι οποίοι αγνοούσαν τον χαρακτήρα και το έργο του Χριστού. Και τα τέκνα δεν είχαν απολαύσει τις ευκαιρίες ούτε είχαν λάβει το φως το οποίο οι γονείς τους είχαν περιφρονήσει. Μέσω του κηρύγματος των αποστόλων και των συνεργατών τους, ο Θεός θα έκανε το φως να λάμψει επάνω τους· θα τους επιτρεπόταν να δουν πώς είχε εκπληρωθεί η προφητεία, όχι μόνο στη γέννηση και στη ζωή του Χριστού, αλλά και στον θάνατο και στην ανάστασή Του. Τα τέκνα δεν καταδικάζονταν για τις αμαρτίες των γονέων· αλλά όταν, έχοντας γνώση όλου του φωτός που είχε δοθεί στους γονείς τους, απέρριπταν το πρόσθετο φως που τους είχε παραχωρηθεί, γίνονταν συμμέτοχα στις αμαρτίες των γονέων και συμπλήρωναν το μέτρο της ανομίας τους.»

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> «Η μακροθυμία του Θεού προς την Ιερουσαλήμ απλώς επιβεβαίωσε τους Ιουδαίους στην πεισματώδη αμετανοησία τους. Με το μίσος και τη σκληρότητά τους προς τους μαθητές του Ιησού απέρριψαν την τελευταία προσφορά ελέους. Τότε ο Θεός απέσυρε την προστασία Του από αυτούς και αφαίρεσε την ανασχετική Του δύναμη από τον Σατανά και τους αγγέλους του, και το έθνος αφέθηκε στον έλεγχο του ηγέτη τον οποίο είχε επιλέξει. Τα τέκνα της είχαν περιφρονήσει τη χάρη του Χριστού, η οποία θα τους είχε καταστήσει ικανούς να υποτάξουν τις πονηρές τους ορμές, και τώρα αυτές έγιναν οι κατακτητές τους. Ο Σατανάς διήγειρε τα αγριότερα και τα πλέον εξαχρειωμένα πάθη της ψυχής. Οι άνθρωποι δεν συλλογίζονταν· είχαν περάσει πέρα από κάθε λογική — κυβερνώμενοι από την παρόρμηση και την τυφλή μανία. Έγιναν σατανικοί στη σκληρότητά τους. Στην οικογένεια και στο έθνος, μεταξύ των ανωτέρων και των κατωτέρων τάξεων εξίσου, υπήρχαν υποψία, φθόνος, μίσος, έριδα, ανταρσία, φόνος. Δεν υπήρχε πουθενά ασφάλεια. Φίλοι και συγγενείς πρόδιναν ο ένας τον άλλον. Γονείς έσφαζαν τα παιδιά τους, και παιδιά τους γονείς τους. Οι άρχοντες του λαού δεν είχαν δύναμη να κυβερνήσουν τον εαυτό τους. Τα αχαλίνωτα πάθη τούς έκαναν τυράννους. Οι Ιουδαίοι είχαν δεχθεί ψευδή μαρτυρία για να καταδικάσουν τον αθώο Υιό του Θεού. Τώρα ψευδείς κατηγορίες καθιστούσαν αβέβαιη τη δική τους ζωή. Με τις πράξεις τους επί μακρόν έλεγαν: “Κάμετε να παύση ο Άγιος του Ισραήλ απ’ έμπροσθέν μας.” Ησαΐας 30:11. Τώρα η επιθυμία τους εκπληρώθηκε. Ο φόβος του Θεού δεν τους ταλαιπωρούσε πλέον. Ο Σατανάς ήταν επικεφαλής του έθνους, και οι ανώτατες πολιτικές και θρησκευτικές αρχές βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

Ως ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης, ο Χριστός ασχολήθηκε αρχικά αποκλειστικά με τους Ιουδαίους. Το έτος 34, κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, το ευαγγέλιο στράφηκε τότε προς τα Έθνη, και έφθασε ο καιρός της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού, αν και ο Θεός, μέσα στο έλεός Του, ανέβαλε εκείνη τη χρονική στιγμή για περίπου σαράντα έτη.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

Ως ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης, σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, ο Χριστός καθάρισε δύο φορές τον ναό. Το έπραξε αυτό σε μια περίοδο ιδιαίτερα αφιερωμένη στον λαό της διαθήκης, ο οποίος τότε παραμεριζόταν και απολυόταν, καθώς και σε εκείνους που τότε επρόκειτο να γίνουν ο νέος εκλεκτός λαός. Όταν εκείνη η χρονική περίοδος ολοκληρώθηκε, άρχισε ο καιρός της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο αγγελιαφόρος που προετοίμασε την οδό για το έργο του Χριστού να αναδείξει έναν νέο εκλεκτό λαό, με τον οποίο θα συνήπτε διαθήκη.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

Οι δύο καθαρισμοί του ναού υπήρξαν παραστατικά διδάγματα που προσδιόριζαν το έργο του Χριστού για τον καθαρισμό του ναού της ψυχής. Όταν ο Άγγελος της Διαθήκης καταφθάνει αιφνιδίως στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, καθαρίζει και επίσης εξαγνίζει τους υιούς του Λευί, με σκοπό να δημιουργήσει προσφορά, όπως στις ημέρες των παλαιών.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> Ἀλλὰ τίς δύναται νὰ ὑπομείνῃ τὴν ἡμέραν τῆς παρουσίας αὐτοῦ; καὶ τίς θὰ σταθῇ ὅταν φανερώνηται; διότι αὐτὸς εἶναι ὡς πῦρ χωνευτηρίου καὶ ὡς σάπων πληνόντων· καὶ θὰ καθίσῃ ὡς χωνευτὴς καὶ καθαριστὴς ἀργύρου· καὶ θὰ καθαρίσῃ τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευῒ καὶ θὰ ἐκκαθαρίσῃ αὐτοὺς ὡς χρυσὸν καὶ ἄργυρον, διὰ νὰ προσφέρωσιν εἰς τὸν Κύριον προσφορὰν ἐν δικαιοσύνῃ. Τότε ἡ προσφορὰ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ εἶναι εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Κύριον, ὡς ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς ἀρχαίαις καὶ ὡς ἐν τοῖς προτέροις ἔτεσιν. Μαλαχίας 3:2–3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

Το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, και οι δύο καθαρισμοί του ναού, αντιπροσωπεύουν την τελείωση της πίστεως των υιών του Λευί, η οποία επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης. Η τελείωση της πίστεως των υιών του Λευί παριστάνεται με τον καθαρισμό του χρυσού.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> «Πρέπει, σε όλους όσοι έχουν οποιαδήποτε επιρροή στο σανατόριο, να υπάρχει συμμόρφωση προς το θέλημα του Θεού, ταπείνωση του εαυτού, άνοιγμα της καρδιάς στην πολύτιμη επιρροή του Πνεύματος του Χριστού. Το χρυσάφι δοκιμασμένο στη φωτιά αντιπροσωπεύει την αγάπη και την πίστη. Πολλοί είναι σχεδόν στερημένοι από αγάπη. Η αυτάρκεια τυφλώνει τα μάτια τους ως προς τη μεγάλη τους ανάγκη. Υπάρχει απόλυτη αναγκαιότητα για καθημερινή μεταστροφή προς τον Θεό, για νέα, βαθιά και καθημερινή εμπειρία στη θρησκευτική ζωή.» Testimonies, τόμος 4, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

Στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, οι δύο καθάρσεις του ναού αντιπροσωπεύουν την τελείωση της κατανόησης της αύξησης της γνώσεως μέσα στους σοφούς, οι οποίοι είναι οι υιοί του Λευΐ, και η οποία επιτελείται από τον Άγγελο της Διαθήκης. Η τελείωση των υιών του Λευΐ αντιπροσωπεύεται από τον καθαρισμό του αργύρου.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> Τα λόγια του Κυρίου είναι λόγια καθαρά· ως άργυρος δοκιμασμένος σε κάμινο γης, καθαρισμένος επτά φορές. Ψαλμός 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

Ο Άγγελος της Διαθήκης επρόκειτο να καθαρίσει τους υιούς του Λευΐ όπως το ασήμι και το χρυσάφι. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που καθαρίζει, διότι το να καθαρίζεται κανείς σημαίνει να δικαιώνεται και να αγιάζεται.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἦταν ὁ ἀγγελιοφόρος ποὺ προετοίμασε τὴν ὁδὸ γιὰ τὸν Ἄγγελο τῆς Διαθήκης κατὰ τὴν πρώτη ἐκπλήρωση τοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ Μαλαχία, καὶ τὸ μήνυμά του ἐν προκειμένῳ ἦταν τετραμερὲς κατὰ τὴ φύση του. Τὸ ἔργο του περιελάμβανε τὴν ἀναγνώριση τοῦ ἔργου τοῦ καθαρισμοῦ ποὺ ἔμελλε νὰ ἐπιτελεσθεῖ ἀπὸ τὸν Ἄγγελο τῆς Διαθήκης, καὶ ὅτι τὸ ἔργο τοῦ καθαρισμοῦ ποὺ ἐπιτελέσθηκε παριστανόταν ὡς πράξη σαρώματος ἁλωνιοῦ. Προσδιόρισε ὅτι ὁ πάλαι ποτέ ἐκλεκτὸς λαὸς βρισκόταν τότε στὴ διαδικασία τοῦ παραμερισμοῦ. Παρουσίασε ἐπίσης τὸ Λαοδικειακὸ μήνυμα στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, δείχνοντάς τους ἔτσι τὶς ἁμαρτίες τους καὶ τὶς ἁμαρτίες τῶν πατέρων τους. Ἔθεσε ὅλες αὐτὲς τὶς πραγματικότητες στὸ πλαίσιο τῆς «μελλούσης ὀργῆς». Τὸ ἔργο τοῦ ἀγγελιοφόρου ποὺ προετοίμασε τὴν ὁδὸ ἀντιπροσώπευε ἔργο ἐπιτελεσμένο ἀπὸ πρόσωπο ποὺ δὲν εἶχε ποτέ λάβει παιδεία μέσα στὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα τοῦ λαοῦ ποὺ παραμεριζόταν.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> «Στο πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή ο Κύριος ήγειρε για τον Εαυτό Του έναν αγγελιοφόρο, για να προετοιμάσει την οδό του Κυρίου. Έπρεπε να φέρει στον κόσμο μια ακατάβλητη μαρτυρία, ελέγχοντας και καταγγέλλοντας την αμαρτία. Ο Λουκάς, αναγγέλλοντας την αποστολή και το έργο του, λέγει: «Και αυτός θέλει προπορευθή ενώπιον Αυτού εν πνεύματι και δυνάμει Ηλίου, διά να επιστρέψη τας καρδίας των πατέρων προς τα τέκνα, και τους απειθείς εις την φρόνησιν των δικαίων· διά να ετοιμάση εις τον Κύριον λαόν προδιατεθειμένον» (Λουκάς 1:17).»

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> «Πολλοί εκ των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ήλθαν εις το βάπτισμα του Ιωάννου, και απευθυνόμενος προς αυτούς, είπε: “Γεννήματα εχιδνών, ποιος σας υπέδειξε να φύγετε από την μέλλουσαν οργήν; Κάμετε λοιπόν καρπούς αξίους μετανοίας· και μη φαντασθήτε να λέγετε μέσα σας, Έχομεν πατέρα τον Αβραάμ· διότι σας λέγω, ότι ο Θεός δύναται εκ των λίθων τούτων να αναστήση τέκνα εις τον Αβραάμ. Ήδη δε και η αξίνη κείται προς την ρίζαν των δένδρων· παν λοιπόν δένδρον το οποίον δεν φέρει καλόν καρπόν, εκκόπτεται και ρίπτεται εις το πυρ. Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· αλλ’ Εκείνος ο οποίος έρχεται κατόπιν εμού είναι ισχυρότερός μου, του Οποίου τα υποδήματα δεν είμαι άξιος να βαστάσω· Αυτός θα σας βαπτίση εν Πνεύματι Αγίω και πυρί· του Οποίου το πτύον είναι εν τη χειρί Αυτού, και θα διακαθαρίση πλήρως το αλώνιόν Του, και θα συνάξη τον σίτον Αυτού εις την αποθήκην· το δε άχυρον θα κατακαύση εν πυρί ασβέστω” (Ματθαίος 3:7–12).»

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> «Η φωνή του Ιωάννη υψώθηκε σαν σάλπιγγα. Η αποστολή του ήταν: “Ανάγγειλον εις τον λαόν Μου την παράβασιν αυτών, και εις τον οίκον Ιακώβ τας αμαρτίας αυτών” (Ησαΐας 58:1). Δεν είχε αποκτήσει καμία ανθρώπινη μόρφωση. Ο Θεός και η φύση είχαν υπάρξει οι διδάσκαλοί του. Αλλά χρειαζόταν κάποιος για να προετοιμάσει την οδό ενώπιον του Χριστού, ο οποίος να είναι αρκετά τολμηρός ώστε να υψώσει τη φωνή του όπως οι προφήτες της αρχαιότητας, καλώντας το εκφυλισμένο έθνος σε μετάνοια». Selected Messages, βιβλίο 2, σ. 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

Ο Ουίλλιαμ Μίλλερ ήταν ο δεύτερος αγγελιοφόρος που προετοίμασε την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης, και το πρόσωπο και το έργο του Μίλλερ είχαν προτυπωθεί από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> «Χιλιάδες οδηγήθηκαν να αποδεχθούν την αλήθεια που κήρυττε ο Γουίλλιαμ Μίλλερ, και υπηρέτες του Θεού αναδείχθηκαν με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία για να διακηρύξουν το μήνυμα. Όπως ο Ιωάννης, ο πρόδρομος του Ιησού, εκείνοι που κήρυτταν αυτό το επίσημο μήνυμα ένιωθαν υποχρεωμένοι να θέσουν την αξίνη στη ρίζα του δένδρου και να καλέσουν τους ανθρώπους να φέρουν καρπούς άξιους μετανοίας». Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

Οι σχολαστικοί Ιουδαίοι στην εποχή του Χριστού είχαν οδηγηθεί να εμπιστευθούν ένα ψευδές μήνυμα περί του Μεσσία. «Μεσσίας» είναι η εβραϊκή λέξη που αντιστοιχεί στην ελληνική λέξη «Χριστός», η οποία σημαίνει «κεχρισμένος».

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> Τον λόγον τον οποίον απέστειλεν ο Θεός προς τους υιούς Ισραήλ, ευαγγελιζόμενος ειρήνην διά του Ιησού Χριστού· (ούτος είναι Κύριος πάντων:) τούτον τον λόγον, λέγω, σεις εξεύρετε, όστις εκηρύχθη καθ’ όλης της Ιουδαίας, και ήρχισε από της Γαλιλαίας, μετά το βάπτισμα το οποίον εκήρυξεν ο Ιωάννης· πώς ο Θεός έχρισεν τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν· όστις διήλθε ευεργετών και ιατρεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου· διότι ο Θεός ήτο μετ’ αυτού. Πράξεις 10:36–38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Τόσο ο όρος «Μεσσίας» όσο και ο όρος «Χριστός» σημαίνουν «ο κεχρισμένος». Ο Χριστός χρίσθηκε κατά το βάπτισμά Του· επομένως, αυστηρώς ομιλούντες, δεν ήταν ούτε ο Μεσσίας ούτε ο Χριστός μέχρι το βάπτισμά Του. Το βάπτισμά Του αντιστοιχεί προφητικώς προς την κάθοδο του αγγέλου στην Αποκάλυψη κεφάλαιο δέκα, ο οποίος κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840, και αντιστοιχεί επίσης προς την κάθοδο του ισχυρού αγγέλου της Αποκάλυψης κεφάλαιο δεκαοκτώ, ο οποίος κατήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Τα τρία προφητικά ορόσημα προσδιορίζουν τη φανέρωση του Αγίου Πνεύματος κατά την όψιμη βροχή.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

Οι φιλονεικούντες Ιουδαίοι προσκολλήθηκαν σε μια παρανόηση, σε ένα ψευδές προφητικό μήνυμα ότι ο Μεσσίας θα εγκαθίδρυε μια κυριολεκτική επίγεια βασιλεία, όπου το έθνος του Ισραήλ θα κυβερνούσε τον κόσμο. Ήταν ένα ψευδές μήνυμα που υποσχόταν «ειρήνη και ευημερία».

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

Το μήνυμα του William Miller είχε δύο κύρια στοιχεία. Το πρώτο ήταν η εφαρμογή των χρονικών προφητειών που προσδιόριζαν τον καθαρισμό τοῦ ἁγιαστηρίου, και το δεύτερο ήταν η απόρριψη εκ μέρους του της καθολικής ερμηνείας της χιλιετίας, την οποία οι Προτεστάντες ήσαν επιρρεπείς να πιστεύουν. Εκείνη η ψευδής αντίληψη περί της χιλιετίας, η οποία την προσδιόριζε ως χίλια έτη ειρήνης και ευημερίας, είχε προεικονισθεί από την ψευδή αντίληψη περί της βασιλείας του Μεσσία, την οποία διακρατούσαν οι φιλονεικοί Ιουδαίοι.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

Αυτοί οι δύο μάρτυρες προσδιορίζουν ένα παραποιημένο μήνυμα όψιμης βροχής, το οποίο υπόσχεται «ειρήνη και ευημερία» κατά την τρίτη και τελική εκπλήρωση της ιστορίας του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει για την αιφνίδια έλευση του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης στον ναό Του. Εκείνο το ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής προσδιορίζεται ως μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας», σε αντίθεση προς το μήνυμα του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος διακήρυξε ότι «παν δένδρον μη κάμνον καλόν καρπόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται», όταν έλθει «η μέλλουσα οργή». Επίσης, αυτό αντιπροσωπεύθηκε από τη διακήρυξη του Μίλλερ ότι δεν θα υπάρξουν χίλια έτη ειρήνης, όπως διδάσκει ο Καθολικισμός· διότι όταν ο Κύριος επιστρέψει, θα καταστρέψει τη γη με τη λαμπρότητα της παρουσίας Του.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> Και σε σας που θλίβεσθε, ανάπαυση μαζί μας, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθεί από τον ουρανό με τους αγγέλους της δυνάμεώς του, εν πυρί φλογός αποδίδοντας εκδίκηση σε όσους δεν γνωρίζουν τον Θεό και δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο μακριά από την παρουσία του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του. 2 Θεσσαλονικείς 1:7–9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

Οι δύο πρώτοι αγγελιαφόροι, οι οποίοι προετοίμασαν για να εισέλθει ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης σε διαθήκη με έναν νέο εκλεκτό λαό, καταδεικνύουν ότι ένα ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής περί «ειρήνης και ασφάλειας», το οποίο διαμορφώθηκε στην τρίτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, έχει σχεδιασθεί από τον Σατανά ώστε να εμποδίσει τον Λαοδικειανό Αντβεντισμό στην τέταρτη γενεά να αναγνωρίσει τον ρόλο του Ισλάμ, όπως αυτός παριστάνεται στο τρίτο Ουαί.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

Στη διαδικασία του καθαρισμού που επιτελείται για όσους αντιπροσωπεύονται από τους υιούς του Λευί, εκείνος που επρόκειτο να έλθει μετά τον Ιωάννη τον Βαπτιστή έπρεπε να σαρώσει πλήρως και να «καθαρίσει» το αλώνι Του, με το πτύον που είναι στο χέρι Του. Το έργο αυτό επιτελείται με τον Λόγο Του.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «Του οποίου το πτύον είναι εν τη χειρί αυτού, και θέλει διακαθαρίσει τελείως το αλώνιον αυτού, και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην.» Ματθαίος 3:12. Αυτή ήταν μία από τις φορές του καθαρισμού. Με τα λόγια της αλήθειας, το άχυρο διαχωριζόταν από τον σίτο. Επειδή ήσαν υπερβολικά ματαιόδοξοι και αυτάρεσκοι ώστε να δεχθούν έλεγχο, υπερβολικά φιλόκοσμοι ώστε να αποδεχθούν μία ζωή ταπεινώσεως, πολλοί απομακρύνθηκαν από τον Ιησού. Πολλοί εξακολουθούν ακόμη να πράττουν το ίδιο. Οι ψυχές δοκιμάζονται σήμερα όπως δοκιμάσθηκαν εκείνοι οι μαθητές στη συναγωγή της Καπερναούμ. Όταν η αλήθεια εφαρμόζεται στην καρδιά, βλέπουν ότι η ζωή τους δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Βλέπουν την ανάγκη μιας πλήρους αλλαγής μέσα τους· αλλά δεν είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το έργο της αυταπαρνήσεως. Γι’ αυτό οργίζονται όταν αποκαλύπτονται οι αμαρτίες τους. Φεύγουν σκανδαλισμένοι, όπως και οι μαθητές άφησαν τον Ιησού, γογγύζοντας: «Σκληρός είναι ο λόγος ούτος· τις δύναται να ακούει αυτόν;» Η Ζωή του Ιησού, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

Το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι η «αντιλογία» του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, και είναι οι λόγοι της αληθείας, οι οποίοι διαχωρίζουν το άχυρο από τον σίτο. Αυτός ο διαχωρισμός είναι ο καθαρισμός που επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης. Στη Μιλλεριτική ιστορία, το μήνυμα του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο δεκατέσσερα, παρήγαγε έναν καθαρισμό όταν αρχικά απέτυχε και επέφερε τον χρόνο της καθυστέρησης του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ και την παραβολή των δέκα παρθένων στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Ματθαίου. Όταν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου εκπληρώθηκε τελικά στις 22 Οκτωβρίου 1844, επέφερε έναν ακόμη μεγαλύτερο καθαρισμό. Τότε ήταν που ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως και άρχισε τον τελικό καθαρισμό και εξαγνισμό. Το κίνημα που είχε περάσει μέσα από τους πρώτους δύο από τρεις εξαγνισμούς και καθαρισμούς, απέτυχε στον τρίτο και εστάλη στην έρημο της Λαοδικείας το 1863.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

Στην ιστορία των Μιλλεριτών οι Προτεστάντες καθαρίστηκαν πρώτα με τους λόγους της αλήθειας· κατόπιν το κίνημα του πρώτου αγγέλου καθαρίστηκε κατά την άφιξη του τρίτου δοκιμαστικού μηνύματος. Αλλά εκείνοι που είχαν υπάρξει οι οικοδόμοι του μιλλεριτικού ναού κατά τη διάρκεια των σαράντα έξι ετών, από το 1798 έως το 1844, απέτυχαν στην τρίτη δοκιμασία, η οποία ήλθε στις 22 Οκτωβρίου 1844, μολονότι εκπλήρωσαν τελείως την παραβολή των δέκα παρθένων.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> «Πολλοί από εκείνους που εξήλθαν να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο υπό τα αγγέλματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, απέρριψαν το τρίτο, το τελευταίο δοκιμαστικό άγγελμα που επρόκειτο να δοθεί στον κόσμο, και παρόμοια στάση θα ληφθεί όταν γίνει η τελευταία κλήση.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> «Κάθε λεπτομέρεια αυτής της παραβολής πρέπει να μελετάται προσεκτικά. Εικονιζόμαστε είτε από τις φρόνιμες είτε από τις μωρές παρθένες». Review and Herald, 31 Οκτωβρίου, 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

Η προφητική ιστορία που άρχισε με την άφιξη του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844 ήταν αποτυχία, και έληξε με την αποστασία του 1863. Μέχρι το 1850 η Αδελφή Ουάιτ κατέγραψε το ακόλουθο μήνυμα.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> «Ὁ Κύριος μοῦ ἔδωσε μίαν ὅρασιν, τὴν 26ην Ἰανουαρίου, τὴν ὁποίαν θὰ διηγηθῶ. Εἶδα ὅτι μερικοὶ ἀπὸ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ἦσαν ἀνόητοι καὶ νωθροί· καὶ ἦσαν μόνον ἡμιξύπνιοι, καὶ δὲν ἀντελαμβάνοντο τὸν καιρὸν εἰς τὸν ὁποῖον ἐζῶμεν τότε· καὶ ὅτι ὁ “ἄνθρωπος” μὲ τὴ “βούρτσα τῆς σκόνης” εἶχε εἰσέλθει, καὶ ὅτι μερικοὶ διέτρεχαν κίνδυνον νὰ σαρωθοῦν. Παρεκάλεσα τὸν Ἰησοῦ νὰ τοὺς σώσει, νὰ τοὺς λυπηθεῖ γιὰ ὀλίγον ἀκόμη, καὶ νὰ τοὺς ἀφήσει νὰ ἴδουν τὸν φοβερὸν κίνδυνόν των, ὥστε νὰ ἑτοιμασθοῦν πρὶν γίνῃ γι’ αὐτοὺς γιὰ πάντα πολὺ ἀργά. Ὁ ἄγγελος εἶπε, “Ἡ καταστροφὴ ἔρχεται ὡς σφοδρὸς ἀνεμοστρόβιλος.” Παρεκάλεσα τὸν ἄγγελον νὰ σπλαγχνισθῇ καὶ νὰ σώσει ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦσαν τὸν κόσμον τοῦτον καὶ ἦσαν προσκολλημένοι εἰς τὰ ὑπάρχοντά των, καὶ δὲν ἦσαν πρόθυμοι νὰ ἀποκοποῦν ἀπ’ αὐτά, καὶ νὰ τὰ θυσιάσουν, γιὰ νὰ ἐπιταχύνουν τοὺς ἀγγελιαφόρους εἰς τὴν πορείαν των, ὥστε νὰ θρέψουν τὰ πεινασμένα πρόβατα, τὰ ὁποῖα ἀπώλλυντο ἐξ αἰτίας ἐλλείψεως πνευματικῆς τροφῆς.»

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> «Καθώς έβλεπα φτωχές ψυχές να πεθαίνουν εξαιτίας της έλλειψης της παρούσας αλήθειας, και μερικοί που ομολογούσαν ότι πίστευαν την αλήθεια τις άφηναν να πεθαίνουν, αποστερώντας τα αναγκαία μέσα για την προώθηση του έργου του Θεού, το θέαμα ήταν υπερβολικά οδυνηρό, και παρακάλεσα τον άγγελο να το απομακρύνει από μπροστά μου. Είδα ότι, όταν ο σκοπός του Θεού απαιτούσε μέρος από την περιουσία τους, όπως ο νεανίας που ήλθε στον Ιησού, [Κατά Ματθαίον 19:16–22.] έφευγαν λυπημένοι· και ότι σύντομα η υπερχειλίζουσα μάστιγα θα περνούσε από πάνω τους και θα σάρωνε ολοκληρωτικά τα υπάρχοντά τους, και τότε θα ήταν πολύ αργά να θυσιάσουν τα επίγεια αγαθά και να αποθησαυρίσουν θησαυρό στον ουρανό.» Review and Herald, 1 Απριλίου 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

Το 1850, ο άνθρωπος με τη βούρτσα για τη σκόνη είχε ήδη φθάσει. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Άγγελος της Διαθήκης είχε έλθει αιφνιδίως στον ναό Του, και άρχισε το έργο του εκκαθαρισμού και του εξαγνισμού των υιών του Λευΐ.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> «Σήμερα ψυχές δοκιμάζονται και περνούν από πειρασμό, και πολλοί διαβαίνουν το ίδιο έδαφος που πάτησαν εκείνοι οι οποίοι εγκατέλειψαν τον Χριστό. Όταν δοκιμάζονται από τον Λόγο, απορρίπτουν τον θείο Διδάσκαλο. Όταν ελέγχονται επειδή η ζωή τους δεν είναι σε αρμονία με την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, αποστρέφονται τον Σωτήρα· και η απόφασή τους, όπως εκείνη των προσβεβλημένων μαθητών, δεν ανακαλείται ποτέ. Δεν περιπατούν πλέον με τον Χριστό. Έτσι εκπληρώνονται τα λόγια: “Το πτύον είναι εν τη χειρί Αυτού, και θέλει καθαρίσει ολοτελώς το αλώνι Αυτού, και θέλει συνάξει τον σίτον Αυτού εις την αποθήκην.”» Signs of the Times, 15 Μαΐου, 1901.

Back to Articles