Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Πεντηκοστό Τέταρτο

Understanding Daniel’s Last Vision: The Significance of Belteshazzar and the Unveiling of Prophecy

Κατανόηση του Τελευταίου Οράματος του Δανιήλ: Η Σημασία του Βαλτασάσαρ και η Αποκάλυψη της Προφητείας

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last vision of Daniel consists of the last three chapters. The first of those chapters, as with the last of those three chapters identifies the experience of Daniel, and the middle chapter identifies the prophetic history that addresses the final rise and fall of the counterfeit king of the north. The first chapter is as the last, and the middle chapter represents the rebellion of the counterfeit king of the north. Daniel’s last vision, the vision of the Hiddekel River, bears the signature of Alpha and Omega, who is the Truth. As we begin to address Daniel’s last vision, we will start with verse one.

Το τελευταίο όραμα του Δανιήλ αποτελείται από τα τρία τελευταία κεφάλαια. Το πρώτο από αυτά τα κεφάλαια, καθώς και το τελευταίο από τα τρία, προσδιορίζει την εμπειρία του Δανιήλ, ενώ το μεσαίο κεφάλαιο προσδιορίζει την προφητική ιστορία που αφορά την τελική άνοδο και πτώση του πλαστού βασιλιά του βορρά. Το πρώτο κεφάλαιο είναι όπως το τελευταίο, και το μεσαίο κεφάλαιο αντιπροσωπεύει την ανταρσία του πλαστού βασιλιά του βορρά. Το τελευταίο όραμα του Δανιήλ, το όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, φέρει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, ο οποίος είναι η Αλήθεια. Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε το τελευταίο όραμα του Δανιήλ, θα ξεκινήσουμε από το πρώτο εδάφιο.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας ἀπεκαλύφθη λόγος πρὸς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάρ· καὶ ὁ λόγος ἦτο ἀληθινός, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸν λόγον καὶ ἔλαβε σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

There are several truths wrapped up in this verse. The first is Daniel’s name of “Belteshazzar”.

Υπάρχουν αρκετές αλήθειες συμπυκνωμένες μέσα σε αυτό το εδάφιο. Η πρώτη είναι το όνομα του Δανιήλ, «Βαλτασάσαρ».

> Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. Daniel 1:7.

> Καὶ εἰς οὓς ὁ ἄρχων τῶν εὐνούχων ἔδωκεν ὀνόματα· εἰς τὸν Δανιὴλ ἔδωκεν τὸ ὄνομα Βαλτασάσαρ, καὶ εἰς τὸν Ἁνανίαν, Σεδράχ, καὶ εἰς τὸν Μισαήλ, Μισάχ, καὶ εἰς τὸν Ἀζαρίαν, Ἀβδεναγώ. Δανιήλ 1:7.

Daniel was given the name “Belteshazzar” in chapter one, and he is never identified as “Belteshazzar” again until his last vision is introduced. Belteshazzar is therefore his name in his first and last testimony. The change of a name in prophecy represents a symbol of the covenant relation between God and His people. When the Lord entered into covenant with Abram and Sarai, He changed their names to Abraham and Sarah. He changed Jacob’s name to Israel, and He promises to give His last day covenant people a new name.

Στο πρώτο κεφάλαιο δόθηκε στον Δανιήλ το όνομα «Βαλτασάσαρ», και δεν αναγνωρίζεται ποτέ ξανά ως «Βαλτασάσαρ» παρά μόνον όταν εισάγεται το τελευταίο του όραμα. Επομένως, το Βαλτασάσαρ είναι το όνομά του στην πρώτη και στην τελευταία του μαρτυρία. Η αλλαγή ονόματος στην προφητεία αποτελεί σύμβολο της σχέσεως της διαθήκης μεταξύ του Θεού και του λαού Του. Όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον Άβραμ και τη Σαράι, άλλαξε τα ονόματά τους σε Αβραάμ και Σάρρα. Άλλαξε το όνομα του Ιακώβ σε Ισραήλ, και υπόσχεται να δώσει στον λαό της διαθήκης των εσχάτων ημερών ένα νέο όνομα.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Isaiah 61:1, 2.

> Ἕνεκεν τῆς Σιὼν δὲν θέλω σιωπήσει, καὶ ἕνεκεν τῆς Ἱερουσαλὴμ δὲν θέλω ἡσυχάσει, ἕως οὗ ἡ δικαιοσύνη αὐτῆς ἐξέλθῃ ὡς λαμπρότης, καὶ ἡ σωτηρία αὐτῆς ὡς λαμπάς καιομένη. Καὶ τὰ ἔθνη θέλουσιν ἰδεῖ τὴν δικαιοσύνην σου, καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου· καὶ θέλεις ὀνομασθῆ μὲ ὄνομα νέον, τὸ ὁποῖον τὸ στόμα τοῦ Κυρίου θέλει ὀνομάσει. Ἠσαΐας 61:1, 2.

To the Philadelphians, who are the one hundred and forty-four thousand of the last days, He also makes this promise.

Προς τους Φιλαδελφείς, οι οποίοι είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες των εσχάτων ημερών, δίδει επίσης αυτήν την υπόσχεση.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Τον νικώντα θέλω κάμει στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου, και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το νέον μου όνομα. Όστις έχει ους, ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:12, 13.

The prophets illustrate God’s people of the last days, and unlike Abraham, Sarah and Israel the precise meaning of Belteshazzar is unknown. The name God gives to His last day people to represent His covenant relationship is an unknown name until the time when He gives them the name. The name Belteshazzar is identifying Daniel as God’s covenant people of Philadelphia in the last days, but the actual name is hidden until the sealing, for the name is written upon their foreheads, which is also where the seal is written.

Οι προφήτες απεικονίζουν τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, και, σε αντίθεση με τον Αβραάμ, τη Σάρρα και τον Ισραήλ, η ακριβής σημασία του Βαλτασάσαρ είναι άγνωστη. Το όνομα που δίνει ο Θεός στον λαό Του των εσχάτων ημερών, για να αντιπροσωπεύει τη σχέση της διαθήκης Του με αυτούς, είναι ένα άγνωστο όνομα έως τον καιρό κατά τον οποίο τους το δίδει. Το όνομα Βαλτασάσαρ ταυτοποιεί τον Δανιήλ ως τον λαό της διαθήκης του Θεού, τη Φιλαδέλφεια, στις έσχατες ημέρες, αλλά το ίδιο το όνομα παραμένει κρυμμένο έως τη σφράγιση, διότι το όνομα είναι γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους, όπου επίσης είναι γραμμένη και η σφραγίδα.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. Revelation 14:1.

> Και είδον, και ιδού, το Αρνίον ιστάμενον επί το όρος Σιών, και μετ’ αυτού εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, έχοντες το όνομα του Πατρός αυτού γεγραμμένον επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 14:1.

Daniel is called Belteshazzar in chapter one and then in chapter ten, thus identifying himself as a symbol of the movement of the first angel, and the movement of the third angel, for chapter one, represents the first angel’s message, as previously identified in detail in earlier articles. Chapter ten therefore represents the movement of the third angel, and the covenant people of the last days. The verse then identifies Belteshazzar as a symbol of those who understand the increase of knowledge that was unsealed in the reform movement that began in 1989. This is represented by the emphasis upon what Daniel (Belteshazzar) knew.

Ο Δανιήλ αποκαλείται Βαλτασάσαρ στο πρώτο κεφάλαιο και κατόπιν στο δέκατο κεφάλαιο, προσδιορίζοντας έτσι τον εαυτό του ως σύμβολο του κινήματος του πρώτου αγγέλου και του κινήματος του τρίτου αγγέλου· διότι το πρώτο κεφάλαιο αντιπροσωπεύει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, όπως έχει προηγουμένως προσδιοριστεί λεπτομερώς σε προγενέστερα άρθρα. Το δέκατο κεφάλαιο, επομένως, αντιπροσωπεύει το κίνημα του τρίτου αγγέλου και τον λαό της διαθήκης των εσχάτων ημερών. Το εδάφιο κατόπιν προσδιορίζει τον Βαλτασάσαρ ως σύμβολο εκείνων που κατανοούν την αύξηση της γνώσεως, η οποία αποσφραγίστηκε στο μεταρρυθμιστικό κίνημα που άρχισε το 1989. Αυτό παριστάνεται με την έμφαση σε ό,τι γνώριζε ο Δανιήλ (Βαλτασάσαρ).

Daniel is identified as knowing the “thing” which “was revealed unto Daniel,” “and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.” Daniel understood the “thing,” and also “the vision.” The Hebrew word “dabar,” is translated as “thing” in the verse, and it means “word.” Prophetically the “word” represents both the vision of the “seven times,” but also it represents Christ, who is the Word. Both the “seven times,” and Christ are the Rock which the builders rejected, and Daniel represents a people who understand both elements of the symbolism of the Word.

Ο Δανιήλ προσδιορίζεται ως γνωρίζων το «πράγμα» το οποίο «απεκαλύφθη εις τον Δανιήλ», «και το πράγμα ήτο αληθινόν, αλλά ο προσδιωρισμένος καιρός ήτο μακρός· και ενόησε το πράγμα και είχε σύνεσιν της οράσεως». Ο Δανιήλ κατενόησε το «πράγμα», καθώς και «την όρασιν». Η εβραϊκή λέξη «dabar» αποδίδεται ως «πράγμα» στο εδάφιο, και σημαίνει «λόγος». Προφητικώς, ο «λόγος» αντιπροσωπεύει τόσο την όραση των «επτά καιρών», όσο και τον Χριστό, ο οποίος είναι ο Λόγος. Τόσο οι «επτά καιροί» όσο και ο Χριστός είναι ο Λίθος τον οποίο απέρριψαν οι οικοδόμοι, και ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει έναν λαό ο οποίος κατανοεί αμφότερα τα στοιχεία του συμβολισμού του Λόγου.

In Daniel chapter nine, verse twenty-three we find one of the most important verses connected with the time prophecies of the twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years, which are represented by the question of Daniel chapter eight, verse thirteen, and the answer in verse fourteen. The question asks, “How long shall be the “chazon” vision identifying the trampling down of the sanctuary and host that was accomplished by paganism and then papalism?” The trampling down took twenty-five hundred and twenty years, in fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.”

Στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο εικοστό τρίτο, βρίσκουμε ένα από τα σπουδαιότερα εδάφια που συνδέονται με τις χρονικές προφητείες των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών και των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, οι οποίες αντιπροσωπεύονται από την ερώτηση του Δανιήλ, κεφάλαιο όγδοο, εδάφιο δεκατρία, και την απάντηση στο εδάφιο δεκατέσσερα. Η ερώτηση ζητεί: «Έως πότε θα διαρκεί το όραμα “chazon”, το οποίο προσδιορίζει την καταπάτηση του αγιαστηρίου και της στρατιάς, που πραγματοποιήθηκε πρώτα από τον παγανισμό και έπειτα από τον παπισμό;» Η καταπάτηση διήρκεσε δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, σε εκπλήρωση των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι.

The answer to verse thirteen’s question was unto twenty-three hundred years, then shall the sanctuary that has been trampled down, be cleansed, and the “mareh” vision of twenty-three hundred years ties the two time prophecies together, and in verse twenty-three of Daniel nine, Gabriel is leading Daniel to understand the relation of the two visions.

Η απάντηση στο ερώτημα του δεκάτου τρίτου εδαφίου ήταν: έως δύο χιλιάδες τριακόσια έτη· τότε το καταπατημένο αγιαστήριο θα καθαρισθεί, και το όραμα της «mareh» των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών συνδέει μεταξύ τους τις δύο χρονικές προφητείες, και στο εδάφιο είκοσι τρία του ένατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο Γαβριήλ οδηγεί τον Δανιήλ να κατανοήσει τη σχέση των δύο οραμάτων.

> At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:23.

> Κατὰ τὴν ἀρχὴν τῶν δεήσεών σου ἐξῆλθε πρόσταγμα, καὶ ἐγὼ ἦλθον διὰ νὰ σοὶ τὸ φανερώσω· διότι εἶσαι σφόδρα ἀγαπητός· διὰ τοῦτο νόησον τὸ πράγμα καὶ ἐννόησον τὴν ὅρασιν. Δανιήλ 9:23.

The word translated both as “understand,” “consider” in the verse is the Hebrew word “biyn,” and it means “to mentally separate”. Gabriel informs Daniel to make a mental separation between “the matter” and “the vision.” The “vision” in the verse is the Hebrew word “mareh,” and it is the vision of the twenty-three hundred years that concluded on October 22, 1844. The Hebrew word translated as “matter,” is the same word translated as “thing,” in verse one of chapter ten. It is the Hebrew word “dabar,” and it represents the vision of the twenty-five hundred and twenty years that also concluded on October 22, 1844.

Η λέξη που μεταφράζεται στο εδάφιο τόσο ως «κατανόησε» όσο και ως «εννόησε» είναι η εβραϊκή λέξη «biyn», και σημαίνει «να διαχωρίζει κανείς νοητικά». Ο Γαβριήλ πληροφορεί τον Δανιήλ να προβεί σε νοητικό διαχωρισμό μεταξύ «του πράγματος» και «του οράματος». Το «όραμα» στο εδάφιο είναι η εβραϊκή λέξη «mareh», και είναι το όραμα των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών που ολοκληρώθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «πράγμα» είναι η ίδια λέξη που μεταφράζεται ως «λόγος» στο πρώτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου. Είναι η εβραϊκή λέξη «dabar», και αντιπροσωπεύει το όραμα των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών που επίσης ολοκληρώθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 1844.

In verse one of chapter ten, God’s covenant people of the last days are represented by Belteshazzar, and they have understood the increase of knowledge that arrived at the time of the end in 1989, that allowed them to understand the connection of the two visions, which the Millerites of the movement of the first angel only partially understood. In the verse, the vision represented as the “thing” is identified as the longest of the two prophecies, because coupled in between the two references in the verse to the “thing,” Daniel identifies the time appointed to the “thing” (the dabar) was “long”, in relation to the vision (mareh).

Στο πρώτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου, ο λαός της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών αντιπροσωπεύεται από τον Βαλτασάσσαρ, και έχει κατανοήσει την αύξηση της γνώσεως που έφθασε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, η οποία τους επέτρεψε να κατανοήσουν τη σύνδεση των δύο οράσεων, την οποία οι Μιλλερίτες του κινήματος του πρώτου αγγέλου κατανόησαν μόνον εν μέρει. Στο εδάφιο, η όραση που παριστάνεται ως το «πράγμα» προσδιορίζεται ως η μακροτέρα από τις δύο προφητείες, διότι, παρεμβαλλομένης μεταξύ των δύο αναφορών του εδαφίου στο «πράγμα», ο Δανιήλ προσδιορίζει ότι ο ορισμένος καιρός για το «πράγμα» (το dabar) ήταν «μακρός», σε σχέση με την όραση (mareh).

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἀπεκαλύφθη πράγμα εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ οποίου τὸ ὄνομα ἐκαλεῖτο Βαλτασάρ· καὶ τὸ πράγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ κατενόησε τὸ πράγμα καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

The subtle truth that the “seven times,” is the longest time prophecy which the Millerites proclaimed, is denied by Laodicean Adventism, based upon a passage that they wrest to their own destruction. By rejecting the “seven times,” in the rebellion of 1863, they do not see the relation of the two prophecies, and can only, or will only, see the next passage as identifying the twenty-three hundred years.

Η λεπτή αλήθεια ότι οι «επτά καιροί» αποτελούν τη μακροβιότερη χρονική προφητεία την οποία διακήρυξαν οι Μιλλεριταί, αρνείται ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός, βασιζόμενος σε ένα χωρίο το οποίο διαστρέφουν προς την ιδίαν αυτών απώλειαν. Απορρίπτοντας τους «επτά καιρούς» κατά την αποστασία του 1863, δεν διακρίνουν τη σχέση των δύο προφητειών, και δύνανται μόνον, ή θέλουν μόνον, να εκλάβουν το επόμενο χωρίο ως προσδιορίζον τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.” The Great Controversy, 351.

> «Η εμπειρία των μαθητών που κήρυξαν το “ευαγγέλιο της βασιλείας” κατά την πρώτη έλευση του Χριστού, είχε το αντίστοιχό της στην εμπειρία εκείνων που διακήρυξαν το μήνυμα της δευτέρας ελεύσεώς Του. Καθώς οι μαθητές εξήλθαν κηρύττοντας, “Επληρώθη ο καιρός, και επλησίασεν η βασιλεία του Θεού”, έτσι και ο Μίλλερ και οι συνεργάτες του διακήρυξαν ότι η μακρότερη και τελευταία προφητική περίοδος που παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή επρόκειτο να λήξει, ότι η κρίση ήταν πλησίον, και ότι η αιώνια βασιλεία επρόκειτο να εγκαινιασθεί. Το κήρυγμα των μαθητών ως προς τον χρόνο βασιζόταν στις εβδομήντα εβδομάδες του Δανιήλ 9. Το μήνυμα που δόθηκε από τον Μίλλερ και τους συνεργάτες του ανήγγελλε τη λήξη των 2300 ημερών του Δανιήλ 8:14, των οποίων οι εβδομήντα εβδομάδες αποτελούν μέρος. Το κήρυγμα του καθενός βασιζόταν στην εκπλήρωση διαφορετικού μέρους της αυτής μεγάλης προφητικής περιόδου». Η Μεγάλη Διαμάχη, 351.

Don’t miss the inherent logic of this last passage. Laodicean Adventism does not teach the world that the Millerites thought the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary, for they, and any who wish to look at the historical record, know that the Millerites believed the sanctuary to be cleansed was the earth. The passage Laodicean Adventism wrests to their own destruction is “so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire”, which they insist is the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen.

Μη διαφύγει της προσοχής σας η έμφυτη λογική αυτού του τελευταίου αποσπάσματος. Ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός δεν διδάσκει στον κόσμο ότι οι Μιλλερίτες θεωρούσαν πως το αγιαστήριο που επρόκειτο να καθαρισθεί ήταν το ουράνιο αγιαστήριο, διότι αυτοί, και οποιοσδήποτε επιθυμεί να εξετάσει το ιστορικό αρχείο, γνωρίζουν ότι οι Μιλλερίτες πίστευαν πως το αγιαστήριο που επρόκειτο να καθαρισθεί ήταν η γη. Το χωρίο που ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός διαστρέφει προς ίδιαν αυτών απώλειαν είναι το εξής: «έτσι ο Μίλλερ και οι συνεργάτες του διακήρυτταν ότι η μακρότερη και τελευταία προφητική περίοδος που παρουσιάζεται στην Αγία Γραφή επρόκειτο να λήξει», το οποίο αυτοί επιμένουν ότι είναι οι δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του Δανιήλ, κεφάλαιο οκτώ, εδάφιο δεκατέσσερα.

Adventism’s own history books identify that the three hundred Millerite preachers ALL used the 1843 pioneer chart in their presentations, and it is crystal clear on the chart, in the rest of the historical testimony, that the “seven times,” (twenty-five hundred and twenty years), was the prophecy they identified as the “longest and last prophetic period,” which was “about to expire.” Due to their rebellion of 1863, when they rejected the foundation stone of the “seven times,” they now blindly insist that Sister White is re-writing established history in the passage from The Great Controversy.

Τα ίδια τα βιβλία της ιστορίας του Αντβεντισμού αναγνωρίζουν ότι και οι τριακόσιοι Μιλλεριτικοί κήρυκες χρησιμοποίησαν στις παρουσιάσεις τους το πρωτοπόρο διάγραμμα του 1843, και είναι απολύτως σαφές στο διάγραμμα, καθώς και στο υπόλοιπο ιστορικό μαρτυρικό υλικό, ότι οι «επτά καιροί» (δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη) ήταν η προφητεία την οποία προσδιόρισαν ως τη «μακρότερη και τελευταία προφητική περίοδο», η οποία «επρόκειτο να λήξει». Εξαιτίας της αποστασίας τους το 1863, όταν απέρριψαν τον θεμέλιο λίθο των «επτά καιρών», τώρα επιμένουν τυφλά ότι η Αδελφή White επανεγγράφει την εδραιωμένη ιστορία στο απόσπασμα από το The Great Controversy.

In verse one of Daniel chapter ten, Belteshazzar represents God’s people of the last days, and they understand both the question and answer of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, that Sister White identifies as the foundation and central pillar of the Advent faith. The portrayal that Daniel represents in the verse, he is marking a distinction between God’s covenant people of the last days, and Laodicean Adventism, for they are those who understand the increase of knowledge in 1989.

Στο πρώτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο Βαλτασάσαρ αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, και αυτοί κατανοούν τόσο την ερώτηση όσο και την απάντηση του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, τα οποία η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ως το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο της Αντβεντιστικής πίστεως. Η απεικόνιση που παρουσιάζει ο Δανιήλ στο εδάφιο αυτό επισημαίνει μια διάκριση μεταξύ του λαού της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών και του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, διότι αυτοί είναι εκείνοι που κατανοούν την αύξηση της γνώσεως το 1989.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος Κύρου, βασιλέως τῶν Περσῶν, ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα τι τῷ Δανιήλ, οὗ τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάσαρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸ πρᾶγμα καὶ ἔλαβε σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

Verse one is the beginning of the vision given by the Hiddekel River that ends in chapter twelve. It is there where we find the unsealing of the book of Daniel at the time of the end, so the representation of Daniel understanding both the “thing” and the “vision,” is connected with those who understand, and who are identified as the “wise,” in contrast with those who do not understand, and are identified as “wicked.” In verse ten of chapter twelve, the distinction between the two classes is represented.

Το πρώτο εδάφιο αποτελεί την αρχή του οράματος που δόθηκε παρά τον ποταμό Χιδδέκελ και το οποίο ολοκληρώνεται στο δωδέκατο κεφάλαιο. Εκεί ευρίσκουμε το άνοιγμα του βιβλίου του Δανιήλ κατά τον καιρό του τέλους· επομένως, η παρουσίαση του Δανιήλ ως κατανοούντος τόσο το «πράγμα» όσο και το «όραμα» συνδέεται με εκείνους που κατανοούν και οι οποίοι προσδιορίζονται ως «σοφοί», σε αντιδιαστολή προς εκείνους που δεν κατανοούν και προσδιορίζονται ως «ασεβείς». Στο δέκατο εδάφιο του δωδεκάτου κεφαλαίου παριστάνεται η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών τάξεων.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Πολλοί θέλουσι καθαρισθῆ, καὶ λευκανθῆ, καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράξει ἀσέβειαν· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει· ἀλλ’ οἱ σοφοὶ θέλουσιν ἐννοήσει. Δανιήλ 12:10.

The “wise” understand, and the wicked don’t understand, and the word translated as “understand” is the same word we identified in verse twenty-three of chapter nine. It is the Hebrew word “biyn,” which means to mentally separate. The wicked do not understand the increase of knowledge, for they are unwilling to make the mental separation of the two visions that are the truths which Belteshazzar is identified as understanding in verse one, when he is identified as Belteshazzar instead of Daniel. In verse one he is identified as God’s last day covenant people, and he is identified as those who understand the two visions, that God’s people are to make a mental distinction between. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and in chapter twelve, the wise are those who understand the prophecy of twenty-three hundred years, and its direct relationship to “the longest and last” time prophecy, which is the twenty-five hundred and twenty years.

Οι «συνετοί» κατανοούν, και οι ασεβείς δεν κατανοούν, και η λέξη που μεταφράζεται ως «κατανοούν» είναι η ίδια λέξη που προσδιορίσαμε στο εδάφιο είκοσι τρία του ένατου κεφαλαίου. Είναι η εβραϊκή λέξη «biyn», η οποία σημαίνει να διαχωρίζει κανείς νοητικά. Οι ασεβείς δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως, διότι είναι απρόθυμοι να προβούν στον νοητικό διαχωρισμό των δύο οράσεων, οι οποίες είναι οι αλήθειες τις οποίες ο Βαλτασάρ προσδιορίζεται ότι κατανοεί στο εδάφιο ένα, όταν προσδιορίζεται ως Βαλτασάρ αντί ως Δανιήλ. Στο εδάφιο ένα προσδιορίζεται ως ο λαός της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών, και προσδιορίζεται ως εκείνοι που κατανοούν τις δύο οράσεις, μεταξύ των οποίων ο λαός του Θεού πρέπει να κάνει νοητική διάκριση. Ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος, και στο δωδέκατο κεφάλαιο, οι συνετοί είναι εκείνοι που κατανοούν την προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών και την άμεση σχέση της με τη «μακροτέρα και τελευταία» χρονική προφητεία, η οποία είναι τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη.

We will continue our study of Daniel’s last vision in the next article.

Θα συνεχίσουμε τη μελέτη μας της τελευταίας οράσεως του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ο λαός μου αφανίζεται από έλλειψη γνώσεως· επειδή εσύ απέρριψες τη γνώση, και εγώ θα σε απορρίψω, ώστε να μη μου είσαι ιερεύς· επειδή λησμόνησες τον νόμο του Θεού σου, και εγώ θα λησμονήσω τα τέκνα σου. Ωσηέ 4:6.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> Και εσείς, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού. Διότι περιέχεται και εν τη Γραφή: Ιδού, θέτω εν Σιών ακρογωνιαίον λίθον, εκλεκτόν, πολύτιμον· και ο πιστεύων επ’ αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή. Εις εσάς λοιπόν, τους πιστεύοντας, είναι πολύτιμος· εις δε τους απειθούντας, ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας, και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου· εις εκείνους οι οποίοι προσκόπτουν εις τον λόγον, όντες απειθείς· εις το οποίον και ήσαν προσδιωρισμένοι. Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φως· οι οποίοι ποτέ δεν ήσθε λαός, τώρα όμως είσθε λαός του Θεού· οι οποίοι δεν είχατε ελεηθή, τώρα όμως ηλεήθητε. Α΄ Πέτρου 2:5–10.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. 2 Peter 3:15–17.

> Και θεωρείτε ότι η μακροθυμία του Κυρίου μας είναι σωτηρία· καθώς και ο αγαπητός αδελφός μας Παύλος, κατά τη σοφία που του δόθηκε, σας έγραψε· καθώς και σε όλες τις επιστολές του, ομιλώντας σε αυτές περί τούτων· στις οποίες υπάρχουν ορισμένα δυσνόητα, τα οποία οι αμαθείς και αστήρικτοι διαστρέφουν, όπως και τις λοιπές Γραφές, προς την ίδια αυτών απώλεια. Σεις, λοιπόν, αγαπητοί, επειδή τα γνωρίζετε αυτά εκ των προτέρων, φυλάγεσθε, μήπως, παρασυρόμενοι από την πλάνη των ανόμων, εκπέσετε από τη δική σας σταθερότητα. 2 Πέτρου 3:15–17.

> Of these things put them in remembrance, charging them before the Lord that they strive not about words to no profit, but to the subverting of the hearers. Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:14–16.

> Ταῦτα να τους υπενθυμίζεις, διαμαρτυρόμενος ενώπιον του Κυρίου να μη λογομαχούν προς ουδεμία ωφέλεια, αλλά προς καταστροφή των ακροατών. Σπούδασον να παραστήσεις σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην που δεν έχει λόγο να αισχύνεται, ορθοτομώντα τον λόγον της αληθείας. Τας δε βεβήλους και ματαίους φλυαρίας απόφευγε· διότι θα προχωρήσουν εις περισσότερην ασέβειαν. 2 Τιμόθεον 2:14–16.

Back to Articles