Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόντα Έξι

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

Η Υπόσχεση του Πανίου: Η Τελική Σφράγιση και η Αποκάλυψη της Κραυγής του Μεσονυκτίου

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Στο Πάνιον, το οποίο ήταν η Καισάρεια Φιλίππου, το οποίο αντιστοιχεί στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του ενδεκάτου κεφαλαίου του βιβλίου του Δανιήλ, δηλαδή στην ιστορία όπου τα Δημοκρατικό και Προτεσταντικό κέρατα εκπληρώνουν το αίνιγμα τού να είναι ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά, δηλαδή στην ιστορία όπου η Σφραγίδα του Θεού αποτυπώνεται μονίμως επάνω στους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και στην ιστορία της αφίξεως του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ο Χριστός έδωσε μία υπόσχεση στον λαό των εσχάτων ημερών Του.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> Και εγώ δε σου λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσι κατισχύσει αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δέσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Ματθαίος 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

Η περίοδος της σφράγισης, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατεδαφίστηκαν τα ισχυρά κτήρια της πόλεως της Νέας Υόρκης, και η οποία λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, σχεδιάστηκε από το Άλφα και το Ωμέγα. Το έσχατο ακριβώς μέρος της περιόδου επαναλαμβάνει το πρώτιστο ακριβώς μέρος της περιόδου. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του πίσω στις αρχαίες οδούς, όπου, μεταξύ άλλων αληθειών, ανακάλυψαν τους «επτά καιρούς», ακριβώς όπως είχε συμβεί στις ημέρες του βασιλέως Ιωσία. Τότε άρχισε να ραντίζει η όψιμη βροχή, και άρχισε μια διαδικασία δοκιμασίας που παρήγαγε έναν διαχωρισμό δύο τάξεων προσκυνητών.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Σε εκπλήρωση του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, οι δύο ιερές διαγράμματα ανευρέθησαν και έγιναν έμβλημα εκείνης της ιστορικής περιόδου. Εξίσου σημαντικά, άρχισε και η «διαμάχη» του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, μεταξύ της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή», η οποία είναι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής, σε αντιπαράθεση προς τη μεθοδολογία του αποστατημένου Προτεσταντισμού, η οποία είχε προοδευτικώς υιοθετηθεί από τον Αντβεντισμό, αρχίζοντας με την αποστασία του 1863.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Ο Ιησούς υποσχέθηκε ότι θα έδινε στον λαό Του των εσχάτων ημερών «τα κλειδιά της βασιλείας», και, πράττοντας τούτο, αναφέρεται στη σωστή βιβλική μεθοδολογία, η οποία περιέχει τα αναγκαία προφητικά κλειδιά για να αναγνωρισθεί, να εδραιωθεί και να διακηρυχθεί το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου και της Ισχυρής Κραυγής.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «Εκείνοι που κοινωνούν με τον Θεό περιπατούν στο φως του Ηλίου της Δικαιοσύνης. Δεν ατιμάζουν τον Λυτρωτή τους, διαφθείροντας την οδό τους ενώπιον του Θεού. Επουράνιο φως λάμπει επάνω τους. Καθώς πλησιάζουν προς το τέλος της ιστορίας αυτής της γης, η γνώση τους περί του Χριστού, και περί των προφητειών που αναφέρονται σ’ αυτόν, αυξάνεται πολύ. Έχουν άπειρη αξία στα μάτια του Θεού· διότι είναι ενωμένοι με τον Υιό του. Γι’ αυτούς ο λόγος του Θεού είναι κάλλους και ωραιότητος ασυγκρίτου. Βλέπουν τη σπουδαιότητά του. Η αλήθεια αποκαλύπτεται σ’ αυτούς. Το δόγμα της ενανθρωπήσεως περιβάλλεται με απαλή ακτινοβολία. Βλέπουν ότι η Γραφή είναι το κλειδί που ανοίγει όλα τα μυστήρια και επιλύει όλες τις δυσκολίες. Εκείνοι που δεν υπήρξαν πρόθυμοι να δεχθούν το φως και να περιπατήσουν μέσα στο φως δεν θα είναι σε θέση να κατανοήσουν το μυστήριο της ευσεβείας, αλλά εκείνοι που δεν δίστασαν να σηκώσουν τον σταυρό και να ακολουθήσουν τον Ιησού, θα δουν φως μέσα στο φως του Θεού». The Southern Watchman, 4 Απριλίου, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Πέτρο, οι οποίοι είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, είναι εκείνοι που αποδέχονται το μήνυμα της Λαοδίκειας, το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και το οποίο τώρα επαναλαμβάνεται από τον Ιούλιο του 2023. Το μήνυμα της Λαοδίκειας που έφθασε το 1856 ήταν η αυξημένη γνώση των «επτά καιρών», και όταν ο Χριστός συνάγει τα ξηρά οστά, και κατόπιν τα ζωοποιεί, τότε μεταβαίνουν από το Λαοδικειανό κίνημα του τρίτου αγγέλου στο Φιλαδελφιανό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτή η μετάβαση πραγματοποιείται διά του Λόγου του Χριστού, διότι αγιάζονται διά του Λόγου Αυτού, και ο Λόγος Αυτού είναι «αλήθεια», και ο Λόγος Αυτού είναι το «κλειδί» που ξεκλειδώνει τον Λόγο Αυτού.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας ἐν Φιλαδελφείᾳ γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ ἅγιος, ὁ ἀληθινός, ὁ ἔχων τὴν κλεῖδα τοῦ Δαβίδ, ὁ ἀνοίγων καὶ οὐδεὶς κλείει, καὶ κλείων καὶ οὐδεὶς ἀνοίγει· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου· ἰδοὺ, ἔθεσα ἐνώπιόν σου θύραν ἠνεῳγμένην, καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ κλείσῃ αὐτήν· διότι ἔχεις μικρὰν δύναμιν, καὶ ἐτήρησας τὸν λόγον μου, καὶ δὲν ἠρνήθης τὸ ὄνομά μου. Ἀποκάλυψις 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

Η μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμής» είναι το κλειδί το οποίο ο Χριστός υποσχέθηκε στον λαό Του των εσχάτων ημερών για τη μάχη στις «πύλες». Μια «πύλη» είναι μια εκκλησία.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> Και εξύπνησε ο Ιακώβ από τον ύπνον αυτού, και είπε, Βεβαίως ο Κύριος είναι εν τω τόπω τούτω· και εγώ δεν εγνώριζον. Και εφοβήθη, και είπε, Πόσον φοβερός είναι ο τόπος ούτος! τούτο δεν είναι άλλο ειμή ο οίκος του Θεού, και αύτη είναι η πύλη του ουρανού. Γένεσις 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Η μάχη στις πύλες αντιπροσωπεύει τις θρησκευτικές μάχες που λαμβάνουν χώρα μεταξύ αλήθειας και πλάνης, και η πλάνη της θρησκείας της Ελλάδος είναι η πύλη του άδου, και η θρησκεία του αποστατημένου Λαοδικειανού Αντβεντισμού είναι επίσης μία πύλη. Η Λαοδικειανή Αντβεντιστική πύλη αντιπροσωπεύει το σημείο όπου εκπληρώνεται η αντιλογία του Αββακούμ.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> Εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος των δυνάμεων θέλει είσθαι στέφανος δόξης και διάδημα ωραιότητος εις το υπόλοιπον του λαού αυτού, και πνεύμα κρίσεως εις τον καθήμενον επί της κρίσεως, και δύναμις εις τους αποκρούοντας την μάχην έως της πύλης. Αλλά και ούτοι επλανήθησαν διά του οίνου και παρετράπησαν διά του σικεραίου· ο ιερεύς και ο προφήτης επλανήθησαν διά του σικεραίου, κατεπόθησαν υπό του οίνου, παρετράπησαν διά του σικεραίου· πλανώνται εν τη οράσει, προσκόπτουσιν εν τη κρίσει. Διότι πάσαι αι τράπεζαι είναι πλήρεις εμέτου και ακαθαρσίας, ώστε δεν υπάρχει τόπος καθαρός. Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; τους απογαλακτισθέντας από του γάλακτος, τους απεσπασμένους από των μαστών. Διότι προστάγμα επί προστάγματος, προστάγμα επί προστάγματος· κανών επί κανόνος, κανών επί κανόνος· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί· διότι διά τραυλών χειλέων και διά άλλης γλώσσης θέλει λαλήσει προς τον λαόν τούτον· προς τους οποίους είπεν, Αύτη είναι η ανάπαυσις, διά της οποίας δύνασθε να αναπαύσητε τον κεκοπιακότα· και αύτη είναι η αναψυχή· αλλ’ αυτοί δεν ηθέλησαν να ακούσωσι. Όθεν ο λόγος του Κυρίου έγεινεν εις αυτούς προστάγμα επί προστάγματος, προστάγμα επί προστάγματος· κανών επί κανόνος, κανών επί κανόνος· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί· διά να υπάγωσι και να πέσωσιν οπίσω και να συντριφθώσι και να παγιδευθώσι και να συλληφθώσι. Διά τούτο ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, άνδρες εμπαίκται, οι άρχοντες του λαού τούτου, του εν Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Τα κλειδιά της βασιλείας είναι οι λόγοι των Γραφών, οι οποίοι δίδονται στον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών από τον Λόγο.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> «Υπάρχουν αλήθειες στον λόγο οι οποίες, όπως φλέβες πολύτιμου μεταλλεύματος, είναι κρυμμένες κάτω από την επιφάνεια. Ο κρυμμένος θησαυρός ανακαλύπτεται καθώς αναζητείται, όπως ο μεταλλωρύχος αναζητεί χρυσό και άργυρο. Η απόδειξη της αλήθειας του λόγου του Θεού βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον λόγο. Η Γραφή είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τη Γραφή. Το βαθύ νόημα των αληθειών του λόγου του Θεού αποκαλύπτεται στη διάνοιά μας από το Πνεύμα Του. »

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> «Η Αγία Γραφή είναι το μεγάλο βιβλίο διδασκαλίας για τους μαθητές στα σχολεία μας. Διδάσκει ολόκληρο το θέλημα του Θεού σχετικά με τους υιούς και τις θυγατέρες του Αδάμ. Είναι ο κανόνας της ζωής, διδάσκοντάς μας τον χαρακτήρα που πρέπει να διαμορφώσουμε για τη μέλλουσα ζωή. Δεν έχουμε ανάγκη από το αμυδρό φως της παραδόσεως για να καταστεί η Γραφή κατανοητή. Εξίσου θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο μεσημβρινός ήλιος χρειάζεται το αχνό φως της γήινης δάδας για να αυξηθεί η δόξα του. Οι δηλώσεις ιερέως και λειτουργού δεν είναι αναγκαίες για να σωθούν οι άνθρωποι από την πλάνη. Εκείνοι που συμβουλεύονται το θείο Μαντείο θα έχουν φως. Στην Αγία Γραφή κάθε καθήκον καθίσταται σαφές. Κάθε μάθημα που δίνεται είναι κατανοητό. Κάθε μάθημα μας αποκαλύπτει τον Πατέρα και τον Υιό. Ο λόγος δύναται να καταστήσει πάντας σοφούς προς σωτηρίαν. Στον λόγο αποκαλύπτεται καθαρά η επιστήμη της σωτηρίας. Ερευνάτε τας Γραφάς, διότι είναι η φωνή του Θεού που ομιλεί στην ψυχή.» Testimonies, volume 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Τα κλειδιά που ο Χριστός έδωσε στην εκκλησία των εσχάτων ημερών έχουν την ίδια δύναμη που είχαν όταν δόθηκαν στον Πέτρο.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> «Ο Πέτρος είχε εκφράσει την αλήθεια η οποία αποτελεί το θεμέλιο της πίστεως της εκκλησίας, και ο Ιησούς τώρα τον τίμησε ως εκπρόσωπο όλου του σώματος των πιστών. Είπε: “Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δέσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς.”»

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> «Τὰ “κλεῖδια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν” εἶναι οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι δικοί Του, καὶ ἐδῶ περιλαμβάνονται. Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἔχουν δύναμη νὰ ἀνοίγουν καὶ νὰ κλείνουν τὸν οὐρανό. Διακηρύττουν τοὺς ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι γίνονται δεκτοὶ ἢ ἀπορρίπτονται. Ἔτσι, τὸ ἔργο ἐκείνων ποὺ κηρύττουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ εἶναι ὀσμὴ ζωῆς πρὸς ζωήν ἢ θανάτου πρὸς θάνατον. Ἡ ἀποστολή τους εἶναι φορτισμένη μὲ αἰώνια ἀποτελέσματα.» The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Η δύναμη που εκδηλώνεται μέσω των λόγων Του, όταν τίθεται στα χέρια των ανθρώπων, εδράζεται στις αρχές που προσδιορίζονται στον λόγο Του. Η απλούστερη ίσως, και ίσως η πλέον βαθυστόχαστη, είναι ότι η αλήθεια εδραιώνεται επί της μαρτυρίας δύο.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> «Ένα άλλο σοβαρό κακό που είχε ανακύψει στην εκκλησία ήταν το ότι αδελφοί προσέφευγαν στη δικαιοσύνη ο ένας εναντίον του άλλου. Είχε γίνει άφθονη πρόβλεψη για τη διευθέτηση δυσκολιών μεταξύ των πιστών. Ο ίδιος ο Χριστός είχε δώσει σαφείς οδηγίες ως προς το πώς έπρεπε να διευθετούνται τέτοια ζητήματα. “Εάν δε αμαρτήσει εις σε ο αδελφός σου,” είχε συμβουλεύσει ο Σωτήρας, “ύπαγε και έλεγξον αυτόν μεταξύ σου και αυτού μόνου· εάν σου ακούση, εκέρδησας τον αδελφόν σου. Αλλ’ εάν δεν ακούση, παράλαβε μετά σου έτι ένα ή δύο, διά να βεβαιωθή παν ρήμα επί στόματος δύο μαρτύρων ή τριών. Εάν δε παρακούση αυτών, ειπέ το εις την εκκλησίαν· εάν δε και της εκκλησίας παρακούση, ας ήναι εις σε ως ο εθνικός και ο τελώνης. Αληθώς σας λέγω, Όσα εάν δήσητε επί της γης, θέλουσιν είσθαι δεδεμένα εν τω ουρανώ· και όσα εάν λύσητε επί της γης, θέλουσιν είσθαι λελυμένα εν τω ουρανώ.” Ματθαίος 18:15–18.» Πράξεις των Αποστόλων, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις γεωγραφικοί μάρτυρες της περιόδου κατά την οποία οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες σφραγίζονται κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Ενθυμούμενοι το γεγονός ότι, κατά την κραυγή εν τω μέσω της νυκτός, είναι πλέον πολύ αργά για να αποκτήσει κανείς το έλαιο, διαπιστώνουμε ότι η γεωγραφική μαρτυρία της κατασκηνωτικής συνάξεως του Exeter παρέχει μια απεικόνιση του σημείου όπου ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών σφραγίζεται, και βρίσκουμε ότι η αλήθεια αυτή παριστάνεται από τη γεωγραφία της Καισαρείας Φιλίππου, καθώς και από τη μαρτυρία της μάχης του Πανίου, στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Ίσως να είναι κάπως άστοχο να προσδιορίσουμε αυτούς τους τρεις μάρτυρες ως γεωγραφικούς, αλλά χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, διότι η γεωγραφία αποτελεί ασφαλώς μέρος του πλαισίου τόσο στο Exeter όσο και στην Καισάρεια Φιλίππου. Ο Ιησούς τοποθετεί τον Πέτρο μέσα στην προφητική γεωγραφία στην οποία βρίσκονται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες κατά τις έσχατες ημέρες. Έπειτα δίδει μια εντολή.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δήσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Τότε παρήγγειλεν εις τους μαθητάς αυτού να μη είπωσι προς ουδένα ότι αυτός είναι ο Ιησούς ο Χριστός. Από τότε ήρχισεν ο Ιησούς να δεικνύη εις τους μαθητάς αυτού ότι πρέπει να υπάγη εις Ιεροσόλυμα, και να πάθη πολλά από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων, και να φονευθή, και την τρίτην ημέραν να αναστηθή. Και παραλαβών αυτόν ο Πέτρος ήρχισε να επιτιμά εις αυτόν, λέγων, Γενέσθω ίλεώς εις σεαυτόν, Κύριε· δεν θέλει γείνει τούτο εις σε. Εκείνος δε στραφείς είπε προς τον Πέτρον, Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· σκάνδαλόν μου είσαι· διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων. Ματθαίος 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Η λέξη «Exeter» είναι το όνομα μιας πόλεως στο Ντέβον της Αγγλίας. Η ετυμολογία της μπορεί να ανιχνευθεί έως την Παλαιά Αγγλική, όπου ήταν γνωστή ως «Exanceaster» ή «Execestre». Πιστεύεται ότι το όνομα προέρχεται από τις παλαιοαγγλικές λέξεις «Exe» (αναφερόμενο στον ποταμό Exe, επί του οποίου είναι κτισμένη η πόλη) και «ceaster» (που σημαίνει «ρωμαϊκό οχυρό» ή «τειχισμένη πόλη»). Επομένως, το «Exeter» σημαίνει είτε «το οχυρό επί του ποταμού Exe» είτε «η τειχισμένη πόλη παρά τον ποταμό Exe». Η γεωγραφία που συνδέεται με την έλευση και την εκπλήρωση της Κραυγής του Μεσονυκτίου στη μιλλεριτική ιστορία υποδεικνύει έναν τόπο όπου υπήρχε ύδωρ, που αντιπροσωπεύει την έκχυση του Αγίου Πνεύματος, και ένα σημείο όπου ο Θεός ήγειρε στρατό για να διακηρύξει το μήνυμα στον κόσμο, το οποίο, όπως μας πληροφορεί η Αδελφή White, προχώρησε σαν «παλιρροϊκό κύμα». Ένα παλιρροϊκό κύμα δεν είναι απλώς ύδωρ ποταμού· είναι ύδωρ υπερβαλλόντως ενδυναμωμένο.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Η Μιλλεριτική ιστορία υπήρξε η εκπλήρωση της παραβολής των δέκα παρθένων, και όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες φθάσουν στο συμπέρασμα του καιρού της σφραγίσεως, θα επαναλάβουν τα ορόσημα που προσδιορίσθηκαν στην αρχή του καιρού της σφραγίσεως, καθώς επίσης και την ιστορία της συγκεντρώσεως του στρατοπέδου στο Exeter. Ένας άγγελος θα καταβεί με ένα δοκιμαστικό μήνυμα το οποίο απαιτείται να φαγωθεί. Εκείνο το μήνυμα θα οδηγήσει στα θεμέλια, και θα φέρει αντιμέτωπες τις δύο τάξεις με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Θα περιλαμβάνει την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία παριστάνεται από τον Πέτρο ως αποδοχή ότι ο Ιησούς εχρίσθη ως ο Χριστός, όταν το θείο σύμβολο κατήλθε υπό μορφήν περιστεράς, προτυπώνοντας την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Θα περιλαμβάνει την κατανόηση ότι ο Ιησούς είναι ο θείος Υιός του Θεού, και επίσης ότι, διά του ότι ο Ιησούς προσέλαβε επάνω στη θεία Του ύπαρξη τη σάρκα της πεπτωκυίας ανθρωπότητας, είναι επίσης ο Υιός του ανθρώπου.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Αυτές οι αλήθειες θα παραγάγουν δύο τάξεις προσκυνητών, όπως συνέβη και μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Οι δύο τάξεις αντιπροσωπεύθηκαν στη συνάθροιση στρατοπέδευσης του Exeter, διότι σε εκείνη τη συνάθροιση είχε στηθεί μια σκηνή από μια ομάδα από το Watertown, η οποία απέρριπτε το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου όπως αυτό παρουσιάσθηκε μέσω του Samuel Snow. Πραγματοποιούσαν απομιμητικές συναθροίσεις, τόσο θορυβώδεις και συναισθηματικά φορτισμένες, ώστε οι ηγέτες των συναθροίσεων του Snow πήγαν προς αυτούς και τους πληροφόρησαν να ησυχάσουν. Στη συνάθροιση στρατοπέδευσης εκδηλώθηκαν δύο τάξεις, και αμφότερες διακήρυσσαν ότι συνδέονταν με το ύδωρ, αλλά η μία ήταν πλαστή και αντιπροσώπευε τις μωρές, οι οποίες ήσαν χωρίς έλαιο. Η ομάδα στη σκηνή του Exeter ήταν το στράτευμα που ήταν η πόλη, η οποία ήταν επίσης φρούριο, διότι αυτοί προτυπούσαν τα νεκρά ξηρά οστά του Ιεζεκιήλ, τα οποία ανίστανται ως ισχυρό στράτευμα με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

Στην ιστορία όπου εκδηλώνονται εκείνες οι δύο τάξεις, ο Πέτρος αντιπροσώπευσε αμφότερες. Η ομολογία του, η οποία ταύτιζε τον Ιησού ως τον Χριστό και τον Υιό του Θεού, παρήχθη από την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, διότι ο Χριστός τού είπε ρητώς: «Σάρκα και αίμα δεν σου το απεκάλυψαν αυτό, αλλά ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς». Όταν κατόπιν ο Ιησούς πληροφόρησε τους μαθητές περί του σταυρού, ο Πέτρος, στερούμενος εκείνη τη στιγμή της επιρροής του Αγίου Πνεύματος, πήρε τον Χριστό κατά μέρος, «και ήρχισε να επιτιμά Αυτόν, λέγων, Γένοιτο ίλεώς σοι, Κύριε· δεν θέλει γίνει τούτο εις σε. Εκείνος δε στραφείς, είπε προς τον Πέτρον, Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· σκάνδαλόν μου είσαι· διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων».

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Το συναισθηματικό ξέσπασμα του Πέτρου εναρμονιζόταν με τη συναισθηματική λατρεία που λάμβανε χώρα στη σκηνή του Watertown, όταν ο Samuel Snow παρουσίαζε το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Σε εκείνο το επίπεδο, ο Πέτρος αντιπροσωπεύει εκείνους που είναι υποψήφιοι να συγκαταλεγούν μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτοί οι υποψήφιοι αντιπροσωπεύουν μία τάξη που έχει το έλαιο, το οποίο είναι το Άγιο Πνεύμα, και είναι το μήνυμα και είναι ο χαρακτήρας, ενώ η άλλη τάξη στερείται του ελαίου. Στο πλαίσιο της Καισαρείας Φιλίππου, ο Χριστός άρχισε να εκθέτει «ότι έπρεπε να υπάγη εις Ιεροσόλυμα, και να πάθη πολλά από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων, και να θανατωθή, και την τρίτην ημέραν να αναστηθή».

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Η απογοήτευση των μαθητών, όταν εκείνα τα γεγονότα εκπληρώθηκαν πράγματι επάνω στον σταυρό, είναι η ιστορία που χρησιμοποιεί η Αδελφή White για να απεικονίσει την απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, καθώς και την απογοήτευση των Εβραίων κατά τη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, όταν ο στρατός του Φαραώ πλησίαζε από πίσω τους και τα ύδατα της θαλάσσης βρίσκονταν εμπρός τους. Όλες αυτές οι μαρτυρίες υποδεικνύουν τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και η αποκάλυψη των εδαφίων δεκατρία έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα παρέχει τη μαρτυρία των γεγονότων που οδηγούν σε εκείνον τον νόμο της Κυριακής. Με τον τρόπο αυτόν εκπροσωπούν επίσης το «τμήμα της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες».

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> «Μια προσεκτική μελέτη των τύπων και των αντιτύπων οδήγησε στη διαπίστωση ότι η σταύρωση του Χριστού έλαβε χώρα ακριβώς κατά την ημέρα εκείνη του ετήσιου κύκλου των τελετών που είχε δοθεί στο Ισραήλ, κατά την οποία εσφάζετο ο πασχάλιος αμνός. Δεν θα ελάμβανε, ομοίως, χώρα ο καθαρισμός του αγιαστηρίου, ο οποίος προετυπώνετο στην Ημέρα του Εξιλασμού —που έπιπτε τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός— ακριβώς κατά την ημέρα εκείνη του έτους που εορταζόταν στον τύπο; (βλ. The Great Controversy, 399). Αυτό, σύμφωνα με τον αληθή Μωσαϊκό υπολογισμό του χρόνου, θα ήταν η 22α Οκτωβρίου. Στις αρχές Αυγούστου του 1844, σε μια συνάθροιση κατασκήνωσης στο Έξετερ του Νιου Χάμσαϊρ, η άποψη αυτή παρουσιάστηκε και έγινε δεκτή ως η ημερομηνία για την εκπλήρωση της προφητείας των 2300 ημερών. Η παραβολή των δέκα παρθένων στο Κατά Ματθαίον 25:1–13 προσέλαβε ιδιαίτερη σημασία — η βραδύτητα του νυμφίου, η αναμονή και ο ύπνος εκείνων που ανέμεναν τον γάμο, η κραυγή κατά το μεσονύκτιο, το κλείσιμο της θύρας, και τα λοιπά. Το μήνυμα ότι ο Χριστός επρόκειτο να έλθει στις 22 Οκτωβρίου κατέστη γνωστό ως η “κραυγή του μεσονυκτίου”. «Η “κραυγή του μεσονυκτίου”», έγραψε η Έλλεν Γουάιτ, «διακηρύχθηκε από χιλιάδες πιστούς». Πρόσθεσε:

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> «Σαν παλιρροϊκό κύμα το κίνημα [του εβδόμου μηνός] σάρωσε τη χώρα. Από πόλη σε πόλη, από χωριό σε χωριό, και έως απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές προχώρησε, έως ότου ο αναμένων λαός του Θεού αφυπνίσθηκε πλήρως.—Η Μεγάλη Διαμάχη, 400.»

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> «Η ταχύτητα με την οποία διαδόθηκε το μήνυμα απεικονίζεται από συγγραφείς τους οποίους παραθέτει ο L. E. Froom:»

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> «Ο Bates κατέγραψε ότι το μήνυμα του Exeter “πέταξε, θα έλεγε κανείς, επάνω στα φτερά του ανέμου”. Άνδρες και γυναίκες έσπευδαν σιδηροδρομικώς και δια θαλάσσης, με ταχυδρομική άμαξα και έφιπποι, με δεμάτια βιβλίων και εντύπων, διανέμοντάς τα “τόσο άφθονα όσο τα φύλλα του φθινοπώρου”. Ο White είπε: “Το έργο που είχαμε μπροστά μας ήταν να πετάξουμε σε κάθε μέρος εκείνου του εκτεταμένου αγρού, να σημάνουμε τον συναγερμό και να αφυπνίσουμε τους κοιμωμένους”. Και ο Wellcome προσθέτει ότι το κίνημα ξέσπασε όπως τα νερά φράγματος όταν ελευθερώνονται. Αγροί με ώριμα σιτηρά έμεναν ασυγκόμιστοι, και πατάτες πλήρως ανεπτυγμένες έμεναν αξερίζωτες μέσα στη γη. Η έλευση του Κυρίου ήταν εγγύς. Δεν υπήρχε πλέον καιρός για τέτοια γήινα πράγματα.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Τόμ. IV, σ. 816.

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> «Ως αυτόπτης μάρτυς και συμμετέχουσα στο κίνημα, η Ellen White περιέγραψε τον χαρακτήρα του ταχέως επιταχυνόμενου έργου:»

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> «Οι πιστοί είδαν την αμφιβολία και την αμηχανία τους να απομακρύνονται, και η ελπίδα και το θάρρος ζωογόνησαν τις καρδιές τους. Το έργο ήταν απαλλαγμένο από εκείνες τις ακρότητες που εκδηλώνονται πάντοτε όταν υπάρχει ανθρώπινος ενθουσιασμός χωρίς την καθοδηγητική επιρροή του λόγου και του Πνεύματος του Θεού…. Έφερε τα χαρακτηριστικά που σημαδεύουν το έργο του Θεού σε κάθε εποχή. Υπήρχε λίγη εκστατική χαρά, αλλά μάλλον βαθιά διερεύνηση της καρδιάς, εξομολόγηση αμαρτίας και απάρνηση του κόσμου. Η προετοιμασία για τη συνάντηση με τον Κύριο ήταν το βάρος ψυχών που αγωνιούσαν….»

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> «“Από όλα τα μεγάλα θρησκευτικά κινήματα από τις ημέρες των αποστόλων, κανένα δεν υπήρξε περισσότερο απαλλαγμένο από ανθρώπινη ατέλεια και από τις πανουργίες του Σατανά όσο εκείνο του φθινοπώρου του 1844. Ακόμη και τώρα, έπειτα από την παρέλευση πολλών ετών [1888], όλοι όσοι συμμετείχαν σε εκείνο το κίνημα και παρέμειναν σταθεροί επάνω στην πλατφόρμα της αλήθειας εξακολουθούν να αισθάνονται την άγια επιρροή εκείνου του ευλογημένου έργου και μαρτυρούν ότι ήταν εκ Θεού.—Ibid., 400, 401.”»

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> «Παρά τις αποδείξεις ενός έργου που σάρωνε τη χώρα και έφερνε χιλιάδες στη συναναστροφή της Δευτέρας Παρουσίας, και περίπου διακόσιοι λειτουργοί από διάφορες εκκλησίες ενώθηκαν στη διάδοση του μηνύματος, [Βλ. C. M. Maxwell, Tell it to the world, σσ. 19, 20.] οι Προτεσταντικές εκκλησίες στο σύνολό τους το απέρριψαν περιφρονητικά και χρησιμοποίησαν κάθε μέσο που διέθεταν για να εμποδίσουν να διαδοθεί η πίστη στην επικείμενη έλευση του Χριστού. Κανείς δεν τολμούσε να αναφέρει σε εκκλησιαστική σύναξη την ελπίδα της σύντομης έλευσης του Ιησού, αλλά για εκείνους που ανέμεναν το γεγονός τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.»

> “Ellen White told what it was like:

> «Η Έλεν Γουάιτ περιέγραψε πώς ήταν:»

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> «Κάθε στιγμή μού φαινόταν πολύτιμη και υψίστης σημασίας. Αισθανόμουν ότι επιτελούσαμε έργο για την αιωνιότητα, και ότι οι απρόσεκτοι και αδιάφοροι βρίσκονταν στον μέγιστο κίνδυνο. Η πίστη μου ήταν αδιατάρακτη, και οικειοποιήθηκα για τον εαυτό μου τις πολύτιμες υποσχέσεις του Ιησού….»

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> «Με επιμελή έρευνα των καρδιών και ταπεινή εξομολόγηση προχωρήσαμε με προσευχή έως τον χρόνο της προσδοκίας. Κάθε πρωί αισθανόμασταν ότι πρώτο μας καθήκον ήταν να εξασφαλίσουμε την απόδειξη ότι η ζωή μας ήταν ορθή ενώπιον του Θεού. Συνειδητοποιούσαμε ότι, αν δεν προοδεύαμε στην αγιότητα, ήταν βέβαιο ότι θα οπισθοδρομούσαμε. Το ενδιαφέρον μας ο ένας για τον άλλον αυξήθηκε· προσευχόμασταν πολύ ο ένας με τον άλλον και ο ένας για τον άλλον.»

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> «Συναθροιζόμασταν στους οπωρώνες και στα άλση για να κοινωνούμε με τον Θεό και να αναπέμπουμε προς Αυτόν τις δεήσεις μας, αισθανόμενοι σαφέστερα την παρουσία Του όταν περιβαλλόμασταν από τα έργα της φύσεώς Του. Οι χαρές της σωτηρίας ήταν για μας αναγκαιότερες από την τροφή και το ποτό μας. Αν σύννεφα επισκίαζαν τη διάνοιά μας, δεν τολμούσαμε να αναπαυθούμε ή να κοιμηθούμε προτού αυτά διαλυθούν από τη συνείδηση της αποδοχής μας από τον Κύριο.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.» Arthur White, The Ellen White Biography, τόμος 1, 51, 52.

Back to Articles