Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Επτά

Επτά Βασιλεῖς

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν την ιστορία από το 1798 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Η ιστορία αυτή προτυπώθηκε από τους επτά τελευταίους βασιλείς του βασιλείου του Ιούδα, από τον Μανασσή το 677 π.Χ. έως τον Σεδεκία το 586 π.Χ.

Στις ιερές γραμμές της μεταρρυθμίσεως, χαρακτηριστικό της ενδυναμώσεως του πρώτου αγγέλου είναι ένα σύμβολο το οποίο προσδιορίζει κάτι παγκόσμιο. Στις 11 Αυγούστου 1840, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ενδυναμώθηκε, και τότε το μήνυμα μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου.

> «Το κίνημα της παρουσίας τού 1840–44 υπήρξε μια ένδοξη εκδήλωση της δύναμης του Θεού· το μήνυμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου.» The Great Controversy, 611.

Προφητικώς, κατά τον καιρό εκείνο, ο άγγελος του δεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως κατέβη και έθεσε τον ένα πόδα επί της γης και τον άλλον επί της θαλάσσης. Η Αδελφή Ουάιτ προσδιόρισε αυτό ως σύμβολο της παγκοσμίου εκτάσεως του μηνύματος.

> «Η στάση του αγγέλου, με το ένα πόδι επάνω στη θάλασσα και το άλλο επάνω στη γη, σημαίνει τη μεγάλη έκταση της διακήρυξης του μηνύματος. Θα διασχίσει τα πλατιά ύδατα και θα κηρυχθεί σε άλλες χώρες, ακόμη και σε ολόκληρο τον κόσμο». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 971.

Η διακήρυξη του Κύρου για το πρώτο διάταγμα ήταν ένα παγκόσμιο διάταγμα.

> Καὶ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος Ἰερεμίου, ὁ Κύριος διήγειρε τὸ πνεῦμα τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, καὶ ἐκήρυξε διὰ πάσης τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ μάλιστα ἐγγράφως, λέγων· Οὕτως λέγει Κῦρος βασιλεὺς τῆς Περσίας· Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκέ μοι πάντα τὰ βασίλεια τῆς γῆς, καὶ αὐτὸς μοι ἐνετείλατο νὰ οἰκοδομήσω εἰς αὐτὸν οἶκον ἐν Ἱερουσαλήμ, τῇ ἐν Ἰούδα. Τίς ἐστὶν ἐν ὑμῖν ἐκ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ; ὁ Θεὸς αὐτοῦ εἴη μετ’ αὐτοῦ, καὶ ἀναβάτω εἰς Ἱερουσαλήμ, τὴν ἐν Ἰούδα, καὶ οἰκοδομησάτω τὸν οἶκον Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ· αὐτός ἐστιν ὁ Θεός, ὁ ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ πᾶς ὅστις ἀπέμεινεν ἐν παντὶ τόπῳ, ὅπου παροικεῖ, ἄνδρες τοῦ τόπου αὐτοῦ ἀς βοηθήσωσιν αὐτὸν μὲ ἀργύριον, καὶ μὲ χρυσίον, καὶ μὲ ἀγαθά, καὶ μὲ κτήνη, ἐκτὸς τῆς προαιρέτου προσφορᾶς διὰ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ. Τότε ἐσηκώθησαν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν, καὶ οἱ ἱερεῖς, καὶ οἱ Λευῖται, μετὰ πάντων ὧν τὸ πνεῦμα ὁ Θεὸς διήγειρεν, διὰ νὰ ἀναβῶσι καὶ νὰ οἰκοδομήσωσι τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἔσδρας 1:1–4.

Καθώς ο πρώτος άγγελος μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου στις 11 Αυγούστου 1840, ο Κύρος αυτοπροσδιορίζεται ως ο βασιλεύς «πάντων των βασιλειών της γης», καθώς εκδίδει το πρώτο διάταγμα. Η κάθοδος του αγγέλου της Αποκαλύψεως δέκα, του αγγέλου τον οποίον η αδελφή White προσδιορίζει ως «πρόσωπο όχι κατώτερο από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό», φέρει τα ίδια προφητικά χαρακτηριστικά με τον ισχυρό άγγελο της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ. Η αδελφή White προσδιορίζει ότι ο σκοπός του πρώτου αγγέλου ήταν ο ίδιος με τον σκοπό του αγγέλου της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ.

> «Ο Ιησούς ανέθεσε σε έναν ισχυρό άγγελο να καταβεί και να προειδοποιήσει τους κατοίκους της γης να προετοιμαστούν για τη δεύτερη εμφάνισή Του. Καθώς ο άγγελος έφευγε από την παρουσία του Ιησού στον ουρανό, ένα υπερβολικά λαμπρό και ένδοξο φως προπορευόταν μπροστά του. Μου ειπώθηκε ότι η αποστολή του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα του και να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για την επερχόμενη οργή του Θεού». Early Writings, 245.

Η ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου αποτελεί σύμβολο που τονίζει ένα παγκόσμιο στοιχείο. Το πρώτο μήνυμα στον καιρό του Χριστού ενδυναμώθηκε κατά τη βάπτιση του Χριστού. Οι Γραφές δηλώνουν ότι όλος ο Ισραήλ εξήλθε στην έρημο για να ακούσει το μήνυμα του Ιωάννη.

> Τότε ἐξήρχετο πρὸς αὐτὸν ἡ Ἱερουσαλήμ, καὶ πᾶσα ἡ Ἰουδαία, καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἐβαπτίζοντο ὑπ’ αὐτοῦ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Κατὰ Ματθαῖον 3:5, 6.

Η διακονία του Χριστού απευθυνόταν προς τον αρχαίο Ισραήλ, και, υπό αυτή την προφητική έννοια, ολόκληρος ο κόσμος ελκύσθηκε προς τον Ιορδάνη, τον τόπο της βαπτίσεως του Χριστού. Ωστόσο, η τελετή του βαπτίσματος, και ό,τι αυτή αντιπροσώπευε όταν ο Χριστός εβαπτίσθη, απευθυνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το όνομα Ιωακείμ σημαίνει «Ο Θεός θα εγείρει», και κατά το βάπτισμα του Χριστού, καθώς ο Ιωάννης ανέβαζε τον Χριστό από το ύδωρ, το έμβλημα της «αναδύσεως» από έναν υδάτινο τάφο έγινε στοιχείο εκείνης της ενδυναμώσεως. Στα πρώτα τέσσερα εδάφια του Έσδρα που έχουμε ήδη παραθέσει, το πέμπτο εδάφιο προσδιορίζει την ανταπόκριση εκείνων που άκουσαν το διάταγμα με τα λόγια: «Τότε εσηκώθησαν οι αρχηγοί των πατριών του Ιούδα και του Βενιαμίν, και οι ιερείς, και οι Λευίτες, μετά πάντων εκείνων των οποίων το πνεύμα ο Θεός είχε διεγείρει, διά να αναβώσι και να οικοδομήσωσι τον οίκον του Κυρίου, τον εν Ιερουσαλήμ.» Όταν το πρώτο μήνυμα ενδυναμώνεται, υπάρχει μια έγερση, όπως παριστάνεται από το όνομα του Ιωακείμ.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το πρώτο μήνυμα της ισχυρής κινήσεως του τρίτου αγγέλου ενδυναμώθηκε, όπως προτυπώθηκε από την ενδυνάμωση του πρώτου μηνύματος της ισχυρής κινήσεως του πρώτου αγγέλου. Η αδελφή Ουάιτ σχολιάζει την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων κατά την ημερομηνία εκείνη.

> «Και τώρα έρχεται ο λόγος ότι εγώ δήθεν έχω διακηρύξει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει φοβερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι προειδοποίηση για ό,τι πρόκειται να επέλθει επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνο ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της ισχυρής Του δύναμης, και αυτές οι ογκώδεις κατασκευές θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, η φρικτότητα των οποίων δεν μπορούμε να φανταστούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

Κατά την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο Κύριος «εσηκώθη» για να «σείσῃ φοβερῶς την γην». Το όνομα του Ιωακείμ συμβολίζει την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος. Στις 11 Αυγούστου 1840, ο Κύριος εσηκώθη από τον θρόνο Του, κατήλθε στη γη και εστάθη επάνω στη γη και στη θάλασσα. Κατά το πρώτο διάταγμα του Κύρου, οι πιστοί εσηκώθησαν. Ο Ιωακείμ αποτελεί σύμβολο όχι απλώς της αφίξεως του πρώτου αγγέλου, αλλά επίσης αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου.

Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει τον πρώτο από τους τρεις τελευταίους βασιλείς, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης τον πέμπτο από επτά βασιλείς που οδηγούν στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα ονόματα αυτών των επτά βασιλέων είναι πολύ διαφωτιστικά. Αυτοί οι επτά βασιλείς ήταν ο Μανασσής, ο Αμών, ο Ιωσίας, ο Ιωάχαζ, ο Ιωακείμ, ο Ιεχονίας και ο Σεδεκίας.

Στην ιστορία των Μιλλεριτών, ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους, το 1798. Το όνομα Μανασσής σημαίνει «εκείνος που κάνει να λησμονούν», και το 1798 είναι που η πόρνη της Τύρου λησμονείται επί εβδομήντα έτη. Ο Μανασσής υπήρξε ένας από τους πλέον πονηρούς βασιλείς και φέρει προφητικά χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Οι τελευταίοι επτά βασιλείς του Ιούδα αντιπροσωπεύουν την ιστορία των επτά βροντών από το 1798 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο Μανασσής ήταν ο πρώτος από τους επτά βασιλείς, και ως ο πρώτος βασιλεύς από τους επτά, προεικόνιζε τον Σεδεκία, τον τελευταίο από τους επτά βασιλείς. Ο Ιησούς ταυτίζει πάντοτε το τέλος με την αρχή. Ο Σεδεκίας, ο τελευταίος βασιλεύς από τους επτά, οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία της Βαβυλώνας. Ο πρώτος βασιλεύς των επτά τελευταίων βασιλέων οδηγήθηκε επίσης στη βαβυλώνια αιχμαλωσία, προεικονίζοντας τη μεταφορά του τελευταίου βασιλέως στη βαβυλώνια αιχμαλωσία.

> Και ἐλάλησε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μανασσῆ καὶ πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν ἤκουσαν. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐπέφερε ἐπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατεύματος τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας, οἵτινες συνέλαβαν τὸν Μανασσῆ ἐν τοῖς ἀκάνθαις, καὶ ἔδεσαν αὐτὸν μὲ δεσμὰ χαλκᾶ, καὶ τὸν μετέφεραν εἰς Βαβυλῶνα. Καὶ ὅτε εὑρέθη ἐν θλίψει, ἱκέτευσε τὸν Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ, καὶ ἐταπεινώθη σφόδρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων αὐτοῦ, καὶ προσηυχήθη πρὸς αὐτόν· καὶ ἐκεῖνος ἐκάμφθη ἀπὸ τὴν δέησιν αὐτοῦ, καὶ εἰσήκουσε τὴν ἱκεσίαν αὐτοῦ, καὶ τὸν ἐπανέφερε εἰς Ἰερουσαλὴμ, εἰς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Τότε ἔγνω ὁ Μανασσῆ ὅτι ὁ Κύριος αὐτός εἶναι ὁ Θεός. Β΄ Χρονικῶν 33:10–13.

Η εμπειρία του Μανασσή να γνωρίσει ότι ο Κύριος ήταν ο Θεός πραγματοποιήθηκε με το να απομακρυνθεί από τη βασιλεία του και κατόπιν να αποκατασταθεί στη βασιλεία του. Ο Ναβουχοδονόσορ, όπως και ο Μανασσής, γνώρισε τον Κύριο όταν απομακρύνθηκε από τη βασιλεία του και έπειτα αποκαταστάθηκε.

> Καὶ ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν ἐγὼ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ἡ σύνεσίς μου ἐπέστρεψεν εἰς ἐμέ, καὶ εὐλόγησα τὸν Ὕψιστον, καὶ ᾔνεσα καὶ ἐτίμησα τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας, τοῦ ὁποίου ἡ κυριαρχία εἶναι κυριαρχία αἰώνιος, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν· καὶ πάντες οἱ κάτοικοι τῆς γῆς λογίζονται ὡς οὐδέν· καὶ πράττει κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐν τῷ στρατεύματι τοῦ οὐρανοῦ καὶ μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς γῆς· καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ ἀναχαιτίσῃ τὴν χεῖρα αὐτοῦ, ἢ νὰ εἴπῃ πρὸς αὐτόν, Τί ποιεῖς; Κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἡ φρόνησίς μου ἐπέστρεψεν εἰς ἐμέ· καὶ πρὸς δόξαν τῆς βασιλείας μου, ἡ τιμή μου καὶ ἡ λαμπρότητά μου ἐπανῆλθον εἰς ἐμέ· καὶ οἱ σύμβουλοί μου καὶ οἱ μεγιστάνές μου με ἀνεζήτησαν· καὶ ἐστερεώθην ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ ἐξαιρέτου μεγαλειότητος προσετέθη εἰς ἐμέ. Τώρα ἐγὼ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ τιμῶ τὸν Βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ ὁποίου πάντα τὰ ἔργα εἶναι ἀλήθεια, καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις· καὶ τοὺς περιπατοῦντας ἐν ὑπερηφανίᾳ δύναται νὰ ταπεινώσῃ. Δανιήλ 4:34–37.

Η εμπειρία του Μανασσή εκπληρώθηκε επάνω στον Ναβουχοδονόσορα. Ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών τελευταίων Ιουδαίων βασιλέων, καθώς και την έλευση της προφητείας των εβδομήκοντα ετών αιχμαλωσίας. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών διαταγμάτων, όπως ακριβώς το 1798 ήταν ο «καιρός του τέλους» στην ιστορία των επτά βροντών. Στα εδάφια που μόλις παρατέθηκαν, η σύνεση του Ναβουχοδονόσορα επέστρεψε σ’ αυτόν «στο τέλος των ημερών». Το «τέλος των ημερών» μνημονεύεται επίσης στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> Σὺ δὲ πορεύου ἕως τοῦ τέλους· διότι θέλεις ἀναπαυθῆ, καὶ θέλεις σταθῆ εἰς τὸν κλῆρόν σου ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν. Δανιήλ 12:13.

Το «τέλος των ημερών» στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι «ο καιρός του τέλους», διότι ειπώθηκε στον Δανιήλ να πορευθεί «έως ότου έλθει το τέλος». Κατά τον καιρό εκείνο ο Δανιήλ θα «σταθεί στον κλήρο του». Το να «σταθεί στον κλήρο του» σημαίνει να εκπληρώσει τον σκοπό του, πράγμα το οποίο ο Δανιήλ έπραξε όταν το βιβλίο του αποσφραγίσθηκε στο τέλος των ημερών, το οποίο είναι «ο καιρός του τέλους». Κατά τον καιρό εκείνο θα υπήρχε «αύξηση της γνώσεως», την οποία οι σοφοί θα κατανοούσαν. Στο τέλος των ημερών του Ναβουχοδονόσορος η «σύνεσή» του επέστρεψε σ’ αυτόν.

> «Όταν ο Θεός αναθέτει σε έναν άνθρωπο ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, αυτός πρέπει να στέκεται στον κλήρο και στη θέση του, όπως έκανε ο Δανιήλ, έτοιμος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, έτοιμος να εκπληρώσει τον σκοπό Του». Manuscript Releases, τόμος 6, 108.

Ο Μανασσής αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στην ιστορία των τριών τελευταίων βασιλέων του Ιούδα· ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» στα τρία διατάγματα. Τον Μανασσή διαδέχθηκε ο υιός του, ο Αμών.

Ο Αμών σημαίνει «εκπαίδευση» και αντιπροσωπεύει τη χρονική περίοδο κατά την οποία υπήρξε «αύξηση της γνώσεως», η οποία θα εκπαίδευε τους «σοφούς» στο μήνυμα που είχε αποσφραγισθεί. Τον Αμών ακολούθησε κατόπιν ο Ιωσίας, ο μόνος βασιλεύς από τους επτά που έχει μία αρκετά καλή, αν και περίπλοκη, προφητική ιστορία.

Ο Ιωσίας σημαίνει «το θεμέλιο του Θεού» και αντιπροσωπεύει την εγκαθίδρυση των αληθειών που είχαν αποσφραγιστεί στον «καιρό του τέλους». Η αύξηση της γνώσεως που αντιπροσωπευόταν από τον Αμών συγκροτήθηκε από τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, διά της καθοδηγήσεως του Γαβριήλ και άλλων αγίων αγγέλων. Το έργο του Μίλλερ αντιπροσωπεύεται από το όνομα Ιωσίας, διότι αυτός θεμελίωσε τις βάσεις του κινήματος. Υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να προσδιοριστούν σχετικά με τον Ιωσία, αλλά θα προχωρήσουμε στον υιό του, τον Ιωάχαζ.

> Είκοσι τριών ετών ήτο ο Ιωάχαζ όταν εβασίλευσε, και εβασίλευσε τρεις μήνας εν Ιερουσαλήμ. Και το όνομα της μητρός αυτού ήτο Αμουτάλ, θυγάτηρ του Ιερεμίου εκ Λιβνά. Και έπραξε το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου, κατά πάντα όσα έπραξαν οι πατέρες αυτού. Και ο Φαραωνεχώ έθεσεν αυτόν εις δεσμά εν Ριβλά, εν τη γη Αιμάθ, ώστε να μη βασιλεύη εν Ιερουσαλήμ· και επέβαλεν επί την γην φόρον εκατό ταλάντων αργυρίου και ενός ταλάντου χρυσίου. Και ο Φαραωνεχώ κατέστησε βασιλέα τον Ελιακίμ, υιόν του Ιωσία, αντί του Ιωσία του πατρός αυτού, και μετέβαλε το όνομα αυτού εις Ιωακίμ, και έλαβε τον Ιωάχαζ· και ούτος ήλθεν εις Αίγυπτον και απέθανεν εκεί. Β΄ Βασιλέων 23:31–34.

Ο Ιωάχαζ σημαίνει «ο Ιεχωβά κατέλαβε», και κατελήφθη από τον Φαραωνεχώ. Ο Ιωάχαζ, ο υιός του Ιωσία, κατελήφθη από τον Φαραωνεχώ και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Ελιακίμ, που σημαίνει «ο Θεός της ανύψωσης». Κατόπιν ο Φαραωνεχώ μετέβαλε το όνομα του Ελιακίμ σε Ιωακίμ, που σημαίνει «ο Θεός θα εγερθεί». Η μεταβολή ενός ονόματος είναι σύμβολο σχέσεως διαθήκης, και με την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος, ο Θεός εισέρχεται σε διαθήκη με έναν λαό, ενώ συγχρόνως προσπερνά έναν προγενέστερο λαό διαθήκης.

Στις 11 Αυγούστου 1840, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είχε παρασταθεί από τέσσερις ανέμους που είχαν λυθεί επί τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες, συγκρατήθηκε, ή, όπως σημαίνει το όνομα Ιωάχαζ, «συνελήφθη». Την ίδια στιγμή, ο Ελιακίμ κατέστη βασιλεύς και το όνομά του μεταβλήθηκε σε Ιωακείμ, που σημαίνει «ο Θεός θα εγερθεί». Τον Ιωακείμ διαδέχθηκε ο υιός του Ιωαχείν, ο οποίος έχει τρία ονόματα στις Γραφές.

Το όνομα Ιωαχίν σημαίνει «ο Κύριος θα ανυψώσει και θα εδραιώσει». Ήταν ο υιός του Ιωακείμ και σηματοδοτεί την άφιξη του δεύτερου αγγέλου την άνοιξη του 1844, καθώς ο Θεός «ανύψωσε και εδραίωσε» το νέο, αληθινό, προτεσταντικό κέρας. Το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου ενδυναμώθηκε από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και τα ονόματα Ιεχονίας και Χονίας σημαίνουν «ο Θεός θα εδραιώσει». Τα τρία ονόματα, έχοντας το ίδιο νόημα το καθένα, αντιπροσωπεύουν τη σύζευξη της Κραυγής του Μεσονυκτίου με το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου. Κατά την τελική έκχυση του Αγίου Πνεύματος, στη διάρκεια της Μεγάλης Κραυγής, σφραγίζονται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων προτυπώθηκε στην Κραυγή του Μεσονυκτίου του κινήματος των Μιλλεριτών, και ο Ιωαχίν, που ονομάζεται επίσης Ιεχονίας και Χονίας, αποτελεί σύμβολο της σφράγισης.

> Ζω εγώ, λέγει ο Κύριος, κι αν ο Χονίας, ο υιός του Ιωακείμ, βασιλέως του Ιούδα, ήταν το σφραγιστήριον επί της δεξιάς μου χειρός, και από εκεί θα σε απέσπων· και θα σε παραδώσω εις την χείρα εκείνων που ζητούν την ζωήν σου, και εις την χείρα εκείνων των οποίων το πρόσωπον φοβείσαι, δηλαδή εις την χείρα του Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως της Βαβυλώνος, και εις την χείρα των Χαλδαίων. Και θα εκβάλω εσέ και την μητέρα σου, που σε εγέννησε, εις άλλην χώραν, όπου δεν εγεννήθητε· και εκεί θέλετε αποθάνει. Αλλά εις την γην εις την οποίαν επιθυμούν να επιστρέψουν, εκεί δεν θέλουν επιστρέψει. Είναι ο άνθρωπος αυτός, ο Χονίας, είδωλον περιφρονημένον και συντετριμμένον; είναι σκεύος εις το οποίον δεν υπάρχει ευχαρίστησις; διατί εκβάλλονται, αυτός και το σπέρμα αυτού, και ρίπτονται εις γην την οποίαν δεν γνωρίζουν; Ω γη, γη, γη, άκουσον τον λόγον του Κυρίου. Ιερεμίας 22:24–29.

Ο Ιεχονίας, ο Ιεχονίας και ο Κονίας αντιπροσωπεύουν τον καιρό της σφράγισης, όταν ο δεύτερος άγγελος ενώνεται με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτός αντιπροσωπεύει τον καιρό της σφράγισης των μωρών. Ο πονηρός βασιλιάς αντιπροσωπεύει εκείνους που είναι οι μωρές παρθένες της Λαοδίκειας, οι οποίες στον καιρό της σφράγισης είναι προορισμένες να λάβουν το χάραγμα του θηρίου, καθώς εκχέονται για πάντα από το στόμα του Κυρίου.

Το σφραγιδόλιθο επί της δεξιάς χειρός του Θεού είναι η σφραγίς Του, και εκείνοι που εξεμέονται εκ του στόματος του Κυρίου κατά τη σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων αντιπαραβάλλονται προς τον Ζοροβάβελ, τον άνδρα που είχε εν τη χειρί αυτού το βαρίδιον της στάθμης των «επτά καιρών».

> Λάλησον πρὸς Ζοροβάβελ, τὸν ἡγεμόνα τοῦ Ἰούδα, λέγων· Ἐγὼ θέλω σαλεύσει τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν· καὶ θέλω ἀνατρέψει τὸν θρόνον τῶν βασιλειῶν, καὶ θέλω συντρίψει τὴν ἰσχὺν τῶν βασιλειῶν τῶν ἐθνῶν· καὶ θέλω ἀνατρέψει τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἐπιβαίνοντας ἐπ’ αὐτῶν· καὶ οἱ ἵπποι καὶ οἱ ἀναβάται αὐτῶν θέλουσι καταπέσει, ἕκαστος ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλω σε λάβει, ὦ Ζοροβάβελ, δοῦλέ μου, υἱὲ Σαλαθιήλ, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θέλω σε καταστήσει ὡς σφραγῖδα· διότι σε ἐξέλεξα, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Ἀγγαῖος 2:21–23.

Η «πέτρα προσκόμματος», που είναι οι «επτά καιροί», είναι το «βαρίδιο της στάθμης» στο χέρι του Ζοροβάβελ, και αυτός παριστάνεται ως το «σφραγιδόλιθο» που χρησιμοποιεί ο Θεός για να σφραγίσει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Το σφραγιδόλιθο, ή το «σημείο», τίθεται επάνω σε εκείνους που «στενάζουν και βοούν» για τα βδελύγματα που γίνονται στην Ιερουσαλήμ. Το στενάζειν και βοάν προσδιορίζει την εμπειρία εκείνων που σφραγίζονται, και το στενάζειν και βοάν είναι το σύμβολο της εσωτερικής τους ανταπόκρισης στη θεραπεία των «επτά καιρών». Είναι εξομολόγηση για τις αμαρτίες τους και για τις αμαρτίες των πατέρων τους. Είναι η αναγνώριση ότι δεν περιπατούσαν με τον Θεό και ότι ο Θεός δεν περιπατούσε με αυτούς από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020. Είναι η δοκιμασία που απέτυχε το 1863, κατά την περίοδο κατά την οποία η Φιλαδέλφεια μετέβαινε στη Λαοδίκεια. Αυτή προτυποποιούσε τη χρονική περίοδο κατά την οποία εκείνοι που παριστάνονται από τον Χεχονία εγκαθίστανται για πάντα ως μωρές παρθένες της Λαοδικείας, και εκείνοι που παριστάνονται από τον Ζοροβάβελ εγκαθίστανται για πάντα ως φρόνιμες παρθένες της Φιλαδελφείας.

Τον Ιεχονία διαδέχθηκε ο Σεδεκίας, ο τελευταίος από τους επτά βασιλείς. Καθώς ο Μανασσής αντιπροσώπευε το 1798 και τον «καιρό του τέλους», ο Σεδεκίας πρέπει να αντιπροσωπεύει την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν το όραμα θα «λαλήσει, και δεν θέλει ψευσθή». Ο Σεδεκίας είναι όνομα που αποτελείται από τον συνδυασμό δύο εβραϊκών λέξεων. Η μία λέξη είναι «Ιεχωβά», και συνδυάζεται με τη λέξη που μεταφράζεται στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο εδάφιο δεκατέσσερα ως «καθαρισθή». Σεδεκίας σημαίνει τον καθαρισμό του ναού του Θεού, ο οποίος άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Οι τελευταίοι επτά βασιλείς του Ιούδα αντιπροσωπεύουν την προοδευτική ιστορία από το 1798 έως την 22α Οκτωβρίου 1844. Ο Ιωακείμ είναι το σύμβολο της 11ης Αυγούστου 1840, η οποία με τη σειρά της αντιπροσωπεύει την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Αποτελεί σύμβολο της ενδυνάμωσης του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, και εισάγεται στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Επομένως, το σκηνικό και το συμφραζόμενο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ είναι η ενδυνάμωση του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, όπως αυτή παριστάνεται στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ο Χριστός κατήλθε κρατώντας στο χέρι Του ένα μικρό βιβλίο, το οποίο ο Ιωάννης προστάχθηκε να φάγει. Γι’ αυτό και η πρώτη δοκιμασία στο βιβλίο του Δανιήλ έχει να κάνει με το φαγητό.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα θέματα στο επόμενο άρθρο.

> Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, κάμε την κοιλία σου να φάγει, και γέμισε τα σπλάγχνα σου με τούτο το βιβλίο που σου δίδω. Τότε το έφαγα· και ήταν στο στόμα μου γλυκύ σαν μέλι. Ιεζεκιήλ 3:3.

Back to Articles