Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ογδόντα Τρία

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

Οι Τέσσερις Γενεές του Λαοδικειανού Αντβεντισμού: Ξετυλίγοντας τα Κλιμακούμενα Βδελύγματα

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

Το όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ παρουσιάζει τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις γενεές του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η αποστασία του 1863 παρήγαγε ένα παραχάραγμα των δύο πλακών του Αββακούμ, όπως ακριβώς ο Ααρών είχε κατασκευάσει ένα παραχαραγμένο ομοίωμα ζηλοτυπίας με τον χρυσό του μόσχο, ακριβώς κατά τον καιρό που ο Θεός παρέδιδε τις δύο πλάκες των Δέκα Εντολών στον Μωυσή. Μόλις ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός άρχισε το έργο της απομακρύνσεως των θεμελιωδών αληθειών, όπως αυτό παριστάνεται στο όνειρο του William Miller, η ηγεσία της πρώτης γενεάς άρχισε να απορρίπτει την εξουσία της Βίβλου, και κατόπιν το Πνεύμα της Προφητείας. Η αποστασία είχε αυξηθεί σε τέτοιο σημείο ώστε ο πνευματισμός του Kellogg (πανθεϊσμός) εισήλθε στην ιστορία τους λίγο πριν από το 1888.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

Στην αποστασία του 1888, ο πνευματισμός που αντιπροσωπευόταν από τα θαλάμια των εικόνων του Ιεζεκιήλ έφθασε σε σημείο όπου οι αγγελιοφόροι της Μινεάπολης, η προφήτισσα, ακόμη και το Άγιο Πνεύμα, απορρίφθηκαν.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> «Έχουμε δει από την πείρα μας ότι, όταν ο Κύριος αποστέλλει ακτίνες φωτός από την ανοιχτή θύρα του αγιαστηρίου προς τον λαό Του, ο Σατανάς διεγείρει τη διάνοια πολλών. Αλλά το τέλος δεν είναι ακόμη. Θα υπάρξουν εκείνοι που θα αντισταθούν στο φως και θα καταπιέσουν εκείνους τους οποίους ο Θεός έχει καταστήσει διαύλους Του για να μεταδίδουν φως. Τα πνευματικά πράγματα δεν διακρίνονται πνευματικώς. Οι φύλακες δεν έχουν συμβαδίσει με την εξελισσόμενη πρόνοια του Θεού, και το αληθινό, ουρανόσταλτο μήνυμα και οι αγγελιοφόροι του καταφρονούνται.»

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> «Θα εξέλθουν από αυτή τη συνάθροιση άνδρες οι οποίοι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν την αλήθεια, ενώ περιβάλλουν τις ψυχές τους με ενδύματα που δεν υφάνθηκαν στον αργαλειό του ουρανού. Το πνεύμα που έλαβαν εδώ θα το φέρουν μαζί τους. Τρέμω για το μέλλον του έργου μας. Όσοι δεν υποταχθούν εδώ στις αποδείξεις που έδωσε ο Θεός θα πολεμήσουν εναντίον των αδελφών τους, τους οποίους ο Θεός χρησιμοποιεί. Θα καταστήσουν τα πράγματα πολύ δύσκολα, όταν θα παρουσιαστούν ευκαιρίες κατά τις οποίες θα μπορούν να συνεχίσουν και να προωθήσουν τον ίδιο πόλεμο στον οποίο μέχρι τώρα έχουν επιδοθεί. Αυτοί οι άνδρες θα έχουν ευκαιρίες να πεισθούν ότι πολεμούσαν εναντίον του Αγίου Πνεύματος του Θεού. Μερικοί θα πεισθούν· άλλοι θα παραμείνουν σταθερά προσκολλημένοι στο δικό τους πνεύμα. Δεν θα πεθάνουν ως προς τον εαυτό τους ούτε θα αφήσουν τον Κύριο Ιησού να εισέλθει στις καρδιές τους. Θα πλανώνται όλο και περισσότερο, έως ότου δεν θα μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Υπό την επιρροή άλλου πνεύματος, θα επιδιώξουν να επιβάλουν στο έργο ένα καλούπι το οποίο ο Θεός δεν θα εγκρίνει· και θα επιχειρήσουν να εκδηλώσουν τα γνωρίσματα του Σατανά, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο των ανθρώπινων διανοιών και ελέγχοντας έτσι το έργο και την υπόθεση του Θεού.»

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> «Εάν οι αδελφοί μας είχαν νηστεύσει και προσευχηθεί και είχαν ταπεινώσει την καρδιά τους ενώπιον του Θεού σε αυτή τη συνάθροιση, και είχαν καθίσει ήρεμα για να ερευνήσουν μαζί τις Γραφές, τότε ο Θεός θα είχε δοξασθεί. Αλλά το πνεύμα της προκαταλήψεως που εισήχθη σε εκείνη τη συνάθροιση έκλεισε την θύρα στην πλουσιότερη ευλογία του Θεού, και όσοι είχαν αυτό το πνεύμα δεν θα βρίσκονται σε ευνοϊκή θέση να δουν φως έως ότου μετανοήσουν ενώπιον του Θεού και αποκτήσουν κάποια αίσθηση του πόσο πλησίασαν στο να εξυβρίσουν το Άγιο Πνεύμα και να έχουν άλλο πνεύμα.» The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

Μετά το 1888, η Αδελφή White «ἔτρεμε διὰ τὸ μέλλον» τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ. Εἶδε ὅτι ἡ συνάθροιση ἐκείνη θὰ παρήγαγε συνεχιζόμενο πνευματικὸ πόλεμο ἀνὰ μέσον τῶν ἀνδρῶν ποὺ ἦσαν ἡγέτες τοῦ Λαοδικειανοῦ Αντβεντισμοῦ, καὶ ἡ διαμάχη περὶ «τοῦ καθημερινοῦ» ἀποτελεῖ ἀπόδειξη ὅτι οἱ προφητεῖες της ἐκπληρώθηκαν ἐπάνω σ’ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴ γενεά. Τότε διεξήχθη πόλεμος ἀπὸ ἄνδρες οἵτινες δὲν «ὑπέκυψαν εἰς τὰ τεκμήρια ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε δώσει» πρὸς ἐπιβεβαίωση τοῦ «οὐρανόπεμπτου μηνύματος καὶ τῶν ἀγγελιαφόρων», καὶ οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἐπολέμησαν ἐναντίον «τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ». Ἡ δεύτερη γενεὰ παρακολούθησε καθὼς ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος καὶ τὸ σανατόριο καίγονταν ὡς τὸ ἔδαφος ἀπὸ τὶς πυρκαγιὲς τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> «Σήμερα έλαβα επιστολή από τον Πρεσβύτερο Daniells σχετικά με την καταστροφή του γραφείου της Review από πυρκαγιά. Αισθάνομαι πολύ λυπημένη καθώς συλλογίζομαι τη μεγάλη απώλεια για το έργο. Γνωρίζω ότι αυτό πρέπει να είναι καιρός πολύ δοκιμαστικός για τους αδελφούς που έχουν την ευθύνη του έργου και για τους εργαζομένους του γραφείου. Θλίβομαι μαζί με όλους όσοι θλίβονται. Αλλά δεν εξεπλάγην από τη θλιβερή αυτή είδηση, διότι στις νυχτερινές οράσεις έχω δει έναν άγγελο να στέκεται με μια ρομφαία σαν από φωτιά, απλωμένη επάνω από το Battle Creek. Κάποτε, κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ η πένα μου βρισκόταν στο χέρι μου, έχασα τις αισθήσεις μου, και φάνηκε σαν αυτή η πύρινη ρομφαία να στρεφόταν πρώτα προς τη μία κατεύθυνση και έπειτα προς την άλλη. Η μία καταστροφή φαινόταν να ακολουθεί την άλλη, επειδή ο Θεός ατιμαζόταν από τα τεχνάσματα των ανθρώπων για να υψώσουν και να δοξάσουν τους εαυτούς τους.»

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> «Το πρωί αυτό παρακινήθηκα σε ένθερμη προσευχή, ώστε ο Κύριος να οδηγήσει όλους όσοι συνδέονται με το γραφείο του Review and Herald να προβούν σε επιμελή έρευνα, για να διακρίνουν σε ποια σημεία παρέβλεψαν τα πολλά μηνύματα που ο Θεός έχει δώσει.

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> «Πριν από κάποιο χρονικό διάστημα, οι αδελφοί στο γραφείο του Review ζήτησαν τη συμβουλή μου σχετικά με την ανέγερση ενός ακόμη κτιρίου. Τότε είπα ότι, αν εκείνοι που ήταν υπέρ της προσθήκης ενός ακόμη κτιρίου στα γραφεία του Review and Herald είχαν μπροστά τους χαρτογραφημένο το μέλλον, αν μπορούσαν να δουν τι επρόκειτο να συμβεί στο Battle Creek, δεν θα είχαν κανένα ερώτημα ως προς την ανέγερση ενός ακόμη κτιρίου εκεί. Ο Θεός είπε: “Ο λόγος μου καταφρονήθηκε· και εγώ θα στραφώ και θα ανατρέψω.”»

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> «Στη Γενική Συνδιάσκεψη, που πραγματοποιήθηκε στο Battle Creek το 1901, ο Κύριος έδωσε στον λαό Του αποδείξεις ότι καλούσε σε μεταρρύθμιση. Οι διάνοιες ελέγχθηκαν και οι καρδιές αγγίχθηκαν· αλλά δεν έγινε έργο ολοκληρωμένο. Αν τότε οι πεισματώδεις καρδιές είχαν συντριβεί με μετάνοια ενώπιον του Θεού, θα είχε φανεί μία από τις μεγαλύτερες εκδηλώσεις της δύναμης του Θεού που έχουν ποτέ φανεί. Αλλά ο Θεός δεν τιμήθηκε. Οι μαρτυρίες του Πνεύματός Του δεν εισακούστηκαν. Οι άνθρωποι δεν αποχωρίστηκαν από τις πρακτικές που βρίσκονταν σε σαφή αντίθεση προς τις αρχές της αλήθειας και της δικαιοσύνης, οι οποίες πρέπει πάντοτε να διατηρούνται στο έργο του Κυρίου.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> «Τα μηνύματα προς την εκκλησία της Εφέσου και προς την εκκλησία στις Σάρδεις έχουν επανειλημμένως μεταδοθεί σε μένα από Εκείνον που μου δίδει οδηγία για τον λαό Του. “Πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐν Ἐφέσῳ ἐκκλησίας γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ κρατῶν τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ χρυσῶν λυχνιῶν· Οἶδά σου τὰ ἔργα καὶ τὸν κόπον καὶ τὴν ὑπομονήν σου, καὶ ὅτι οὐ δύνασαι βαστάσαι κακούς, καὶ ἐπείρασας τοὺς λέγοντας ἑαυτοὺς ἀποστόλους εἶναι, καὶ οὐκ εἰσίν, καὶ εὗρες αὐτοὺς ψευδεῖς· καὶ ἐβάστασας καὶ ὑπομονὴν ἔχεις, καὶ διὰ τὸ ὄνομά μου κεκοπίακας καὶ οὐ κέκμηκας. Ἀλλ’ ἔχω κατὰ σοῦ, ὅτι τὴν ἀγάπην σου τὴν πρώτην ἀφῆκας. Μνημόνευε οὖν πόθεν πέπτωκας, καὶ μετανόησον, καὶ τὰ πρῶτα ἔργα ποίησον· εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχέως, καὶ κινήσω τὴν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐὰν μὴ μετανοήσῃς.” Αποκάλυψη 2:1–5.»

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> «Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐν Σάρδεσιν ἐκκλησίας γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ ἔχων τὰ ἑπτὰ Πνεύματα τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι ἔχεις ὄνομα ὅτι ζῇς, καὶ εἶσαι νεκρός. Γίνου ἄγρυπνος, καὶ στήριξον τὰ λοιπὰ, τὰ ὁποῖα μέλλουν νὰ ἀποθάνουν· διότι δὲν εὗρα τὰ ἔργα σου τέλεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐνθυμοῦ λοιπόν πῶς ἔλαβες καὶ ἤκουσες, καὶ κράτει, καὶ μετανόησον. Ἐὰν λοιπόν δὲν ἀγρυπνήσῃς, θὰ ἔλθω ἐπάνω σου ὡς κλέπτης, καὶ δὲν θὰ γνωρίσῃς ποίαν ὥραν θὰ ἔλθω ἐπάνω σου». Ἀποκάλυψις 3:1–3.

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> «Βλέπουμε την εκπλήρωση αυτών των προειδοποιήσεων. Ποτέ άλλοτε οι Γραφές δεν έχουν εκπληρωθεί με αυστηρότερη ακρίβεια απ’ όσο αυτές.»

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> «Οι άνθρωποι μπορεί να ανεγείρουν τα πλέον επιμελώς κατασκευασμένα, πυράντοχα κτίρια, αλλά ένα άγγιγμα του χεριού του Θεού, μία σπίθα από τον ουρανό, θα σαρώσει κάθε καταφύγιο.

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> «Έχει τεθεί το ερώτημα αν έχω κάποια συμβουλή να δώσω. Έχω ήδη δώσει τη συμβουλή που μου έδωσε ο Θεός, ελπίζοντας να αποτρέψω την πτώση της πύρινης ρομφαίας που κρεμόταν πάνω από το Battle Creek. Τώρα εκείνο που φοβόμουν ήρθε — η είδηση της πυρκαγιάς του κτιρίου του Review and Herald. Όταν έφθασε αυτή η είδηση, δεν αισθάνθηκα καμία έκπληξη και δεν είχα λόγια να πω. Όσα είχα να πω κατά καιρούς ως προειδοποιήσεις δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, παρά μόνο να σκληρύνουν εκείνους που τα άκουγαν, και τώρα μπορώ μόνο να πω: Λυπούμαι τόσο πολύ, τόσο πάρα πολύ, που ήταν αναγκαίο να έλθει αυτό το πλήγμα. Είχε δοθεί αρκετό φως. Αν είχε τεθεί σε εφαρμογή, δεν θα χρειαζόταν περαιτέρω φως.» Testimonies, τόμος 8, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

Η δεύτερη γενεά του Αντβεντισμού δεν υπήρξε νίκη, και, σε εκπλήρωση του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, η αποστασία απλώς συνέχισε να κλιμακώνεται.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> «Με γραπτά μηνύματα και με φωτιά ο Κύριος έχει δηλώσει ότι θέλει ο λαός Του να μετακινηθεί έξω από το Battle Creek. Είθε ο Θεός να μας βοηθήσει να ακούσουμε τη φωνή Του. Μήπως δεν σημαίνει τίποτε για εμάς το ότι τα δύο μεγάλα ιδρύματά μας στο Battle Creek σαρώθηκαν από τη φωτιά; Μπορεί να πείτε: “Αλλά το νέο Σανατόριο έχει πολλούς ασθενείς.” Ναι· αλλά, ακόμη κι αν υπήρχαν εκεί πολλές χιλιάδες ασθενών, αυτό δεν θα αποτελούσε κανένα επιχείρημα υπέρ του να κτίζει ο λαός μας κατοικίες στο Battle Creek και να εγκαθίσταται εκεί.»

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> «Οι πειρασμοί αυξάνονται. Οι άνθρωποι απορρίπτουν το φως που ο Θεός έχει στείλει μέσω των Μαρτυριών του Πνεύματός του και επιλέγουν τα δικά τους επινοήματα και τα δικά τους σχέδια. Θα εξακολουθήσουν οι άνθρωποι να αποχωρίζονται από τον Θεό; Πρέπει να αποκαλύψει τη δυσαρέσκειά του με ακόμη πιο εμφανή τρόπο απ’ ό,τι έχει ήδη πράξει;» Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

Οι άνθρωποι «επέλεγαν τις δικές τους επινοήσεις και τα δικά τους σχέδια», όπως παριστάνονται από τους εβδομήντα πρεσβυτέρους στους θαλάμους των εικόνων του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, οι οποίοι διακήρυσσαν: «Ο Κύριος δεν μας βλέπει». Ο Κύριος ήγειρε μία προφήτισσα και της έδωσε «ανοικτές οράσεις» επί ακριβώς σαράντα έτη, έως το 1884. Έθεσε την υπογραφή Του επάνω σε αυτό το χάρισμα, διότι Αυτός το έδωσε και το έληξε σε πόλη ονομαζόμενη Πόρτλαντ, και το έδωσε επί σαράντα έτη. Ακριβώς πριν από την παύση των «ανοικτών οράσεων», οι πρεσβύτεροι άνδρες άρχισαν να υπονομεύουν την εξουσία της Βίβλου και του Πνεύματος της Προφητείας κατά τα έτη 1881 και 1882. Οι «ανοικτές οράσεις» έληξαν, λοιπόν, το 1884, και μέσα σε τέσσερα έτη η ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβιράμ επαναλήφθηκε στη Γενική Διάσκεψη του 1888.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

Η ανταρσία του 1888 προκάλεσε μια κλιμάκωση της ανταρσίας, η οποία είδε την άμεση επέμβαση του Θεού στην ιστορία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, όταν κατέκαυσε το εκδοτικό έργο και το υγειονομικό έργο. Ωστόσο, εκείνες οι άμεσες κρίσεις δεν απέτρεψαν την ανταρσία που βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη. Το 1919 πραγματοποιήθηκε μία Βιβλική Διάσκεψη, όπου ένας από τους πρωταρχικούς στασιαστές της δεύτερης γενεάς, ο William Warren Prescott, ο θεολόγος που είχε εκπαιδευθεί στα πανεπιστήμια του αποστάτου Προτεσταντισμού, υπήρξε ο κύριος ηγέτης στην προώθηση της σατανικής άποψης, η οποία ισχυριζόταν ότι «το διαπαντός», εκπροσωπούσε το διακονικό έργο του Χριστού στο αγιαστήριο, και έδωσε μια σειρά παρουσιάσεων.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

Η ιστορία κατέδειξε ότι, σε εκείνη τη βιβλική διάσκεψη του 1919, ο Πρέσκοτ παρουσίασε ένα ευαγγέλιο που συνίστατο στην αφαίρεση κάθε δόγματος του προφητικού αγγέλματος των Μιλλεριτών. Επιχείρησε μάλιστα να αφαιρέσει και τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες, αλλά δεν κατόρθωσε να το επιτύχει. Ωστόσο, παρουσίασε ένα ευαγγέλιο πλήρως απογυμνωμένο από τις προφητικές κατανοήσεις των Μιλλεριτών. Το ευαγγέλιό του απορρίφθηκε στη συνέλευση, αλλά παρ’ όλα αυτά εκείνοι οι τυφλοί ηγέτες αποφάσισαν να λάβουν τη σειρά των παρουσιάσεών του και να τη διαμορφώσουν σε ένα βιβλίο με τίτλο, The Doctrine of Christ. Εκείνο το βιβλίο έγινε το σύμβολο της έλευσης της τρίτης γενεάς του Λαοδικειανού Αντβεντισμού.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

Το βιβλίο αντιπροσωπεύει ένα άλλο ευαγγέλιο από το μιλλεριτικό ευαγγέλιο του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, και ο Παύλος μας πληροφορεί ότι ένα άλλο ευαγγέλιο δεν είναι καθόλου ευαγγέλιο.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> Θαυμάζω ότι τόσο γρήγορα μεταστρέφεσθε από Εκείνον που σας κάλεσε στη χάρη του Χριστού, σε άλλο ευαγγέλιο· το οποίο δεν είναι άλλο· αλλά υπάρχουν μερικοί που σας ταράσσουν και θέλουν να διαστρέψουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Αλλά και αν εμείς ή άγγελος εξ ουρανού σας κηρύξει ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα. Καθώς είπαμε προηγουμένως, έτσι και τώρα πάλι λέγω: Αν κάποιος σας κηρύττει ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα. Γαλάτας 1:6–9.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

Η τρίτη γενεά του Αντβεντισμού παριστάνεται από το τρίτο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ, όπου οι γυναίκες θρηνούν τον Θαμμούζ. Ο Θαμμούζ ήταν μεσοποταμιακή θεότητα συνδεδεμένη με τη γονιμότητα και τους κύκλους της βλαστήσεως. Ο Θαμμούζ απεικονιζόταν μερικές φορές ως ποιμήν ή ως νεαρός άνδρας, συνδεδεμένος με τις εναλλαγές των εποχών και την αύξηση των καλλιεργειών. Ο θάνατος του Θαμμούζ και η επακόλουθη ανάστασή του συνδέονταν με το γεωργικό ημερολόγιο. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Θαμμούζ πέθαινε ή εξαφανιζόταν κατά τους θερινούς μήνες, πράγμα που θεωρούνταν αναπαράσταση του μαρασμού της βλαστήσεως κατά τη θερμή και ξηρά εποχή. Ο θρήνος για τον Θαμμούζ ήταν τελετουργία πένθους, η οποία περιλάμβανε τον οδυρμό για τον θάνατο ή την εξαφάνισή του κατά τους θερινούς μήνες, και ακολουθούνταν από αγαλλίαση για την ανάστασή του, η οποία συμβόλιζε την ανανέωση της βλαστήσεως και της γεωργικής ζωής.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

Ο θρήνος για τον Θαμμούζ αντιπροσωπεύει ένα παραποιημένο μήνυμα της όψιμης βροχής, και αυτό ακριβώς αντιπροσώπευε το ευαγγέλιο του W. W. Prescott. Η απομάκρυνση του προφητικού θεμελίου, η οποία άρχισε με την αποστασία του 1863, έφθασε το 1919 σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός επέτρεψε να εγκαθιδρυθεί το ψευδές ευαγγέλιο. Εκείνο το ψευδές ευαγγέλιο βασιζόταν εξ ολοκλήρου στη μεθοδολογία του αποστάτη Προτεσταντισμού. Ο αρχικός αρχιτέκτονάς του ήταν ο W. W. Prescott, και, όπως και στην περίπτωση του William Miller, το ευαγγέλιο αμφοτέρων των ανδρών βασιζόταν στη θεμελιώδη κατανόησή τους περί του «καθημερινού», στο βιβλίο του Δανιήλ. Αμφότερα τα ευαγγέλια αντιπροσωπεύονται στο χωρίο της 2 Θεσσαλονικείς, όπου ο Miller πρώτος ανακάλυψε ότι το «καθημερινό» αντιπροσώπευε τον παγανισμό. Στο χωρίο αυτό υπάρχει μία τάξη που αντιπροσωπεύεται από τον Miller, η οποία δέχεται την αλήθεια που παρουσίασε ο Παύλος, και μία άλλη τάξη που δεν κατέχει αγάπη για την αλήθεια.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

Μία τάξη στις έσχατες ημέρες, αντιπροσωπευόμενη από τον Miller, «αναγνωρίζει» και δέχεται την όψιμη βροχή, και μία άλλη τάξη, αντιπροσωπευόμενη από τον Prescott, δέχεται ισχυρή πλάνη. Η ισχυρή πλάνη που δέχονται βασίζεται επάνω σε ένα ψευδές ευαγγέλιο, το οποίο δεν είναι καθόλου ευαγγέλιο, και προσδιορίζει ένα ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής. Έτσι, το τρίτο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ είναι οι γυναίκες (οι εκκλησίες του Λαοδικειανού Αντβεντισμού), που θρηνούν για τον Θαμμούζ. Τα θερινά τους δάκρυα (βροχή) πρόκειται να παραγάγουν τον καρπό του θερισμού.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

Η διάκριση μεταξύ δύο τύπων αγγέλματος της όψιμης βροχής διαπερνά τη Βίβλο και το Πνεύμα της Προφητείας. Η Βίβλος επανειλημμένως επισημαίνει ότι η βροχή κατακρατείται από έναν ανυπάκουο λαό.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> Λέγουν, Εάν άνδρας αποπέμψη τη γυναίκα αυτού, και εκείνη αναχωρήση απ’ αυτού και γίνη άλλου ανδρός, θέλει επιστρέψει πάλιν προς αυτήν; δεν θέλει βεβηλωθή σφόδρα η γη εκείνη; συ όμως επόρνευσας μετά πολλών εραστών· αλλά επίστρεψον πάλιν προς εμέ, λέγει ο Κύριος. Ύψωσον τους οφθαλμούς σου εις τους υψηλούς τόπους, και ιδέ πού δεν επλαγιάσθης. Εν ταις οδοίς εκάθησο δι’ αυτούς, ως ο Άραψ εν τη ερήμω· και εμίανας την γην με τας πορνείας σου και με την κακίαν σου. Διά τούτο αι βροχαί συνεκρατήθησαν, και όψιμος βροχή δεν έγεινεν· και είχες μέτωπον πόρνης, ηρνήθης να αισχυνθής. Ιερεμίας 3:1–3.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

Ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός άρχισε να εκπορνεύεται το 1863, και έκτοτε οι βροχές έχουν ανασταλεί. Αρνούνται να αισθανθούν ντροπή για την αποστασία τους, και αυτή η έλλειψη ταπεινώσεως παράγει μέτωπο πόρνης, και η πόρνη της βιβλικής προφητείας είναι ο παπισμός. Η τρίτη γενεά είναι εκεί όπου επιτελείται το τελικό έργο της προετοιμασίας για να υποκύψουν στο χάραγμα της πόρνης της Ρώμης. Η προετοιμασία για την τετάρτη γενεά επιτελείται στην τρίτη γενεά, δια ενός πλαστού μηνύματος της όψιμης βροχής. Όπως με την αποστασία του 1863, και την αποστασία του 1888, η αποστασία του 1919 ευθυγραμμίζεται με την 11η Σεπτεμβρίου 2001, διότι όταν τότε κατέρρευσαν τα κτήρια της Νέας Υόρκης, ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ κατέβηκε και η γνήσια όψιμη βροχή άρχισε.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτιστεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

Όταν άρχισε η όψιμη βροχή, οι πρεσβύτεροι άνδρες του Λαοδικειανού Αντβεντισμού δεν θα την αναγνώριζαν ως την όψιμη βροχή, διότι είχαν κατηχηθεί με ένα ψευδές μήνυμα περί της όψιμης βροχής, το οποίο παριστάνεται από τον Ιεζεκιήλ ως οι γυναίκες που θρηνούν για τον Θαμμούζ, και κατ’ εφαρμογήν ως μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «Μόνον όσοι ζουν σύμφωνα με το φως που έχουν θα λάβουν μεγαλύτερο φως. Εάν δεν προοδεύουμε καθημερινά στην εκδήλωση των ενεργών χριστιανικών αρετών, δεν θα αναγνωρίσουμε τις εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος κατά την όψιμη βροχή. Μπορεί να πέφτει επάνω σε καρδιές ολόγυρά μας, αλλά εμείς δεν θα τη διακρίνουμε ούτε θα τη λάβουμε.» Testimonies to Ministers, 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

Ήταν αδύνατον για τους φύλακες του λαού να αναγνωρίσουν την έλευση της όψιμης βροχής, διότι το ψευδές ευαγγέλιό τους περί μιας ψευδούς όψιμης βροχής αρνιόταν τη δυνατότητα οποιασδήποτε εκδήλωσης της δύναμης του Θεού, όπως είχε υπάρξει στους περασμένους αιώνες.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> «Πρόκειται να υπάρξει στις εκκλησίες μια θαυμαστή εκδήλωση της δύναμης του Θεού, αλλά δεν θα ενεργήσει επάνω σε εκείνους που δεν έχουν ταπεινώσει τον εαυτό τους ενώπιον του Κυρίου και δεν έχουν ανοίξει τη θύρα της καρδιάς με εξομολόγηση και μετάνοια. Στην εκδήλωση εκείνης της δύναμης, η οποία φωτίζει τη γη με τη δόξα του Θεού, αυτοί θα δουν μόνο κάτι το οποίο, μέσα στην τύφλωσή τους, θεωρούν επικίνδυνο, κάτι που θα διεγείρει τους φόβους τους, και θα οπλιστούν για να της αντισταθούν. Επειδή ο Κύριος δεν εργάζεται σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις και προσδοκίες, θα εναντιωθούν στο έργο. “Γιατί”, λέγουν, “να μη γνωρίζουμε εμείς το Πνεύμα του Θεού, αφού τόσα χρόνια βρισκόμαστε στο έργο;”—Επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στις προειδοποιήσεις, στις ικεσίες των μηνυμάτων του Θεού, αλλά επίμονα έλεγαν: “Είμαι πλούσιος και επλούτησα και δεν έχω χρείαν ουδενός.” Το ταλέντο, η μακρά πείρα, δεν θα καταστήσουν τους ανθρώπους αγωγούς φωτός, αν δεν τεθούν κάτω από τις λαμπρές ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης, και αν δεν κληθούν, και εκλεγούν, και προετοιμαστούν με τη χορηγία του Αγίου Πνεύματος. Όταν άνθρωποι που διαχειρίζονται ιερά πράγματα ταπεινωθούν κάτω από την κραταιά χείρα του Θεού, ο Κύριος θα τους υψώσει. Θα τους καταστήσει ανθρώπους διακρίσεως—ανθρώπους πλουσίους στη χάρη του Πνεύματός του. Τα ισχυρά, εγωιστικά γνωρίσματα του χαρακτήρα τους, η πείσματά τους, θα φανερωθούν στο φως που λάμπει από το Φως του κόσμου. “Θέλω ελθεί προς σε ταχέως, και θέλω κινήσει την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν δεν μετανοήσης.” Εάν εκζητήσετε τον Κύριο με όλη σας την καρδιά, θα βρεθεί από εσάς». Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

Οι πρεσβύτεροι του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ αποδέχθηκαν, το 1919, ένα ευαγγέλιο ειρήνης και ασφάλειας, και όταν έφθασε η 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο καρπός εκείνης της κλιμακούμενης ανταρσίας φανερώθηκε στην αδυναμία τους να αναγνωρίσουν την άφιξη της όψιμης βροχής. Στην ιστορία που άρχισε κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, ο Θεός επανέλαβε το Μιλλεριτικό κίνημα μέχρι κεραίας. Ο Μίλλερ ήταν σύμβολο του Ηλία, και ο Ηλίας είχε ρητώς πει στον Αχαάβ ότι δεν θα υπήρχε βροχή, παρά μόνο κατόπιν του λόγου του Ηλία.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της τρίτης γενεάς του Αντβεντισμού στο επόμενο άρθρο.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Η τάξη εκείνη που δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα αφεθεί χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιοφόρους Του, στους άνδρες που έχουν στα χέρια τους όπλα σφαγής: “Πηγαίνετε πίσω του μέσα από την πόλη, και πατάξτε· ας μη φεισθεί το μάτι σας, ούτε να δείξετε οίκτο· θανατώστε ολοκληρωτικά γέροντες και νέους, παρθένες και μικρά παιδιά και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου. Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν ενώπιον του οίκου.”»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που δέχθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν υιοθετήσει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και τη σαφή εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος ούτε καλό θα κάνει ούτε κακό θα κάνει. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, «Ειρήνη και ασφάλεια» είναι η κραυγή από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα υψώσουν ποτέ ξανά τη φωνή τους σαν σάλπιγγα, για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που υφίστανται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νέες κοπέλες και μικρά παιδιά, όλοι αφανίζονται μαζί.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «Τὰ βδελύγματα, διὰ τὰ ὁποῖα οἱ πιστοὶ ἀνέστεναν καὶ ἔκραζαν, ἦσαν ὅσα ἦτο δυνατόν νὰ διακριθοῦν ἀπὸ πεπερασμένους ὀφθαλμούς· ἀλλὰ μακρὰν χειρότεραι ἁμαρτίες, ἐκεῖνες ποὺ προκαλοῦσαν τὸν ζῆλον τοῦ ἀγνοῦ καὶ ἁγίου Θεοῦ, ἔμεναν ἀποκεκρυμμένες. Ὁ μέγας Ἐρευνητὴς τῶν καρδιῶν γνωρίζει πᾶσαν ἁμαρτίαν ποὺ διαπράττεται ἐν κρυπτῷ ἀπὸ τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας. Τὰ πρόσωπα αὐτὰ καταλήγουν νὰ αἰσθάνονται ἀσφάλεια μέσα στὶς ἀπάτες τους καὶ, ἐξ αἰτίας τῆς μακροθυμίας Του, λέγουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν βλέπει, καὶ ἔπειτα ἐνεργοῦν ὡς ἐὰν εἶχε ἐγκαταλείψει τὴ γῆν. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος θὰ ἀποκαλύψει τὴν ὑποκρισία τους καὶ θὰ φανερώσει ἐνώπιον ἄλλων ἐκεῖνες τὶς ἁμαρτίες, τὶς ὁποῖες ἦσαν τόσο προσεκτικοὶ νὰ ἀποκρύπτουν.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> «Καμία υπεροχή βαθμού, αξιοπρέπειας ή κοσμικής σοφίας, καμία θέση σε ιερό αξίωμα, δεν θα διαφυλάξει τους ανθρώπους από το να θυσιάσουν την αρχή, όταν αφεθούν στις δικές τους απατηλές καρδιές. Εκείνοι που έχουν θεωρηθεί άξιοι και δίκαιοι αποδεικνύονται πρωταιτίοι της αποστασίας και παραδείγματα αδιαφορίας και καταχρήσεως των ελεών του Θεού. Την πονηρή πορεία τους δεν θα την ανεχθεί πλέον, και στην οργή Του τούς μεταχειρίζεται χωρίς έλεος.»

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «Με δισταγμό ο Κύριος αποσύρει την παρουσία Του από εκείνους που έχουν ευλογηθεί με μεγάλο φως και που έχουν αισθανθεί τη δύναμη του λόγου καθώς διακονούσαν προς άλλους. Κάποτε υπήρξαν πιστοί δούλοι Του, ευνοημένοι με την παρουσία και την καθοδήγησή Του· αλλά απομακρύνθηκαν από Αυτόν και οδήγησαν άλλους στην πλάνη, και γι’ αυτό περιέρχονται υπό τη θεία δυσμένεια». Testimonies, τόμος 5, 211, 212.

Back to Articles