Article

# Μέλλον για την Αμερική και 18 Ιουλίου 2020 - Αριθμός Τέσσερα

1863

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το μήνυμα των κεφαλαίων οκτώ και εννέα του Δανιήλ, τα οποία παριστάνονται από τον ποταμό Ουλάι, αποσφραγίστηκε το 1798. Η προφητεία του ογδόου κεφαλαίου ερμηνεύθηκε στο ένατο κεφάλαιο από τον Γαβριήλ, αλλά όχι προτού ο Δανιήλ εκθέσει μία προσευχή, η οποία θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ανθρώπινες προσευχές στην Αγία Γραφή. Στην προσευχή εκείνη ο Δανιήλ δηλώνει ότι είχε αναγνωρίσει πως η ερήμωση της Ιερουσαλήμ θα διαρκούσε εβδομήντα έτη, σύμφωνα με όσα είχε ανακαλύψει στο βιβλίο του Ιερεμία.

> Εν τῷ πρώτῳ ἔτει Δαρείου τοῦ υἱοῦ Ἀσσουήρου, ἐκ τοῦ σπέρματος τῶν Μήδων, ὅστις ἐβασιλεύθη ἐπὶ τοῦ βασιλείου τῶν Χαλδαίων, ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, ἐνόησα ἐν ταῖς βίβλοις τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, περὶ ὧν ἐγένετο ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, ὅτι ἤμελλε νὰ συμπληρώσῃ ἑβδομήκοντα ἔτη ἐπὶ τὰς ἐρημώσεις τῆς Ἱερουσαλήμ. Δανιήλ 9:1, 2.

Ο Ιερεμίας επίσης προσδιόρισε ότι, στο τέλος εκείνων των εβδομήντα ετών, ο Βαλτάσαρ θα πέθαινε, καθώς ο Κύρος, ο στρατηγός του Δαρείου, θα κατακτούσε τη Βαβυλώνα.

> Και όλη αυτή η γη θα γίνει ερήμωσις και κατάπληξις· και τα έθνη αυτά θα δουλεύσουν στον βασιλιά της Βαβυλώνας εβδομήντα έτη. Και θέλει συμβεί, όταν συμπληρωθούν τα εβδομήντα έτη, ότι θα τιμωρήσω τον βασιλιά της Βαβυλώνας και εκείνο το έθνος, λέγει ο Κύριος, για την ανομία τους, και τη γη των Χαλδαίων, και θα την καταστήσω αιώνιες ερημώσεις. Ιερεμίας 25:11, 12.

Ο Δανιήλ επίσης αναγνώρισε ότι τα εβδομήντα έτη της ερημώσεως ήταν εκπλήρωση μιας προφητείας καταγεγραμμένης από τον Μωυσή.

> Ναι, πας ὁ Ἰσραὴλ παρενόμησε τὸν νόμον σου, ἀποστρεφόμενος, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐβεβαίωσεν τοὺς λόγους αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλάλησε κατὰ ἡμῶν καὶ κατὰ τῶν κριτῶν ἡμῶν, οἵτινες μᾶς ἔκριναν, ἐπάγων ἐφ’ ἡμᾶς μέγα κακόν· διότι ὑπὸ πᾶσαν τὴν οὐρανὸν δὲν ἔγινεν ὅ,τι ἔγινεν ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καθὼς εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, πᾶν τοῦτο τὸ κακὸν ἦλθεν ἐφ’ ἡμᾶς· ἀλλ’ οὐχὶ ἐδεήθημεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψωμεν ἀπὸ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ νὰ ἐννοήσωμεν τὴν ἀλήθειάν σου. Δανιήλ 9:11–13.

Ο «όρκος» που ο Ισραήλ είχε παραβεί και ο οποίος παρήγαγε την «κατάρα» ήταν το «επτά φορές» του Λευιτικού είκοσι έξι. Η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές» στο Λευιτικό είκοσι έξι είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «όρκος» στο Δανιήλ εννέα. Ο όρκος του Μωυσή, τον οποίο αντιπροσωπεύει η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές», είναι η πρώτη χρονοπροφητεία που ανακάλυψε ο William Miller, και ήταν η πρώτη από τις θεμελιώδεις αλήθειές του που παραμερίστηκε το 1863. Ο William Miller αντιπροσώπευε τον Ηλία, και αυτό επιβεβαιώνεται από το Πνεύμα της Προφητείας.

> «Χιλιάδες οδηγήθηκαν να ασπασθούν την αλήθεια που κηρυσσόταν από τον William Miller, και δούλοι του Θεού ανεγέρθηκαν με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία για να διακηρύξουν το μήνυμα.» Early Writings, 233.

Το 1863 το Μιλλεριτικό κίνημα έληξε, καθώς εκείνοι που προηγουμένως ανήκαν στο κίνημα ίδρυσαν την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Όταν άρχισαν να υφίστανται ως εκκλησία, το κίνημα έληξε. Έληξε όταν εφόνευσαν τον Μωυσή, όπως παριστάνεται στους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, και όταν ταυτοχρόνως εφόνευσαν τον Ηλία, τον αγγελιοφόρο που είχε παρουσιάσει στο κίνημα τον «όρκο» του Μωυσή. Ο Μωυσής και ο Ηλίας εφονεύθησαν αμφότεροι το 1863 και δεν επρόκειτο να αναστηθούν παρά μόνο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο Θεός επανέφερε το κίνημα Future for America στις αρχαίες οδούς.

Το Future for America αναγνώρισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ως την έλευση του τρίτου αλλοίμονο· και εκείνο που εδραιώνει την ταύτιση της επίθεσης του Ισλάμ την 11η Σεπτεμβρίου είναι η ιστορία των δύο πρώτων αλλοίμονο, όπως προσδιορίσθηκε από τους Μιλλεριτικούς, η οποία παριστάνεται ειδικώς τόσο στο πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843 όσο και σε εκείνο του 1850. Επιστρέφοντας στη Μιλλεριτική ιστορία, ώστε να υποστηρίξει τον σύγχρονο ρόλο του Ισλάμ, ο Κύριος τότε άνοιξε την κατανόηση του Future for America σχετικά με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, οι οποίοι παριστάνονται γραφικώς και στα δύο διαγράμματα στην κεντρική στήλη. Και στα δύο διαγράμματα, το κέντρο της κεντρικής στήλης είναι ο σταυρός. Όταν ο Θεός κατηύθυνε την παραγωγή και των δύο πινάκων του Αββακούμ, φρόντισε ώστε ο «όρκος» του Μωυσή, οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι, να αποτελεί το κέντρο όλων των άλλων προφητικών απεικονίσεων και ώστε και στους δύο πίνακες ο Χριστός να τοποθετηθεί στο ακριβές κέντρο.

Αυτό συμφωνούσε με μια χρονική περίοδο που εντοπίζεται σε μια άλλη προφητεία, την οποία ερμήνευσε ο Γαβριήλ στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και η οποία προσδιόριζε ότι ο Χριστός θα επικύρωνε τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα.

> Καὶ θέλει στερεώσει τὴν διαθήκην μετὰ πολλῶν διὰ μίαν ἑβδομάδα· καὶ ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος θέλει παύσει τὴν θυσίαν καὶ τὴν προσφοράν, καὶ διὰ τὸ πλήθος τῶν βδελυγμάτων θέλει ἐρημώσει, ἕως τῆς συντελείας, καὶ τὸ ὡρισμένον θέλει ἐκχυθῆ ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. Δανιήλ 9:27.

Μία προφητική εβδομάδα είναι δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι συμβολικές ημέρες, και η προφητεία που εξηγούσε ο Γαβριήλ προσδιόριζε ότι στο «μέσον» ή στο κέντρο αυτών των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι συμβολικών ημερών ο Χριστός θα σταυρωνόταν. Ο Χριστός είναι το κέντρο του «είκοσι πέντε είκοσι» και στους δύο πίνακες του Αββακούμ, καθώς και της εβδομάδας κατά την οποία επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς.

Το 1863 ο Αντβεντισμός άρχισε ως εκκλησία και το Μιλλεριτικό κίνημα, το οποίο είχε ενδυναμωθεί με το πνεύμα του Ηλία, εθανατώθη. Το Μιλλεριτικό κίνημα κατανοούσε ότι, στο πλαίσιο των επτά εκκλησιών της Αποκαλύψεως, είχε υπάρξει η εκκλησία της Φιλαδελφείας. Εκείνοι που απεχωρίσθησαν από αυτό μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση του 1844 ταυτοποιήθηκαν τότε ως Λαοδικείς. Το 1856 ο James White άρχισε μια σειρά άρθρων στο Review and Herald, επισημαίνοντας ότι το κίνημα που είχε αρχίσει ως Φιλαδέλφεια είχε καταστεί Λαοδίκεια και ότι τα μέλη έπρεπε τότε να αναζητήσουν το θεραπευτικό μέσο που προσφερόταν στην εκκλησία της Λαοδικείας. Κατά το ίδιο έτος, στο ίδιο έντυπο, ο James White δημοσίευσε μια σειρά άρθρων γραμμένων από τον Hiram Edson σχετικά με την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών του Λευιτικού είκοσι έξι. Τα άρθρα ουδέποτε ολοκληρώθηκαν.

Όταν ο Κύριος οδήγησε το κίνημα τοῦ Future for America ἐπιστρέφοντας εἰς τὰς ἀρχαίας τρίβους μετὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001, τὰ ἄρθρα τοῦ Edson ἀνεκαλύφθησαν ἐκ νέου, καὶ γιὰ πρῶτη φορά στὴν ἱστορία ἀνεγνωρίσθησαν ἀμφότερες οἱ περίοδοι τῶν δύο χιλιάδων πεντακοσίων εἴκοσι ἐτῶν ὡς δύο κατάραι· ἡ μία ἐναντίον τῶν δέκα βορείων φυλῶν καὶ ἡ ἄλλη ἐναντίον τῶν δύο νοτίων φυλῶν. Ὁ Miller εἶχε ταυτοποιήσει τοὺς ἑπτὰ καιρούς ἐναντίον τοῦ νοτίου βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἀλλὰ ὁ Edson ταυτοποίησε τοὺς ἑπτὰ καιρούς ἐναντίον τοῦ βορείου βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ Future for America εἶδε ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐφαρμοσθοῦν ἀμφότεροι. Ὅταν οἱ δύο διασκορπισμοὶ συνδυάζονται, παράγουν προφητικὸ φῶς ποὺ δὲν εἶχε ποτέ ἀναγνωρισθεῖ οὔτε ἀπὸ τὸν Miller οὔτε ἀπὸ τὸν Edson.

Όταν ο Κύριος επέστρεψε τη Future for America στις αρχαίες οδούς μετά το 2001, ο «όρκος» του Μωυσή επανήλθε στη ζωή και στάθηκε επί των ποδών του. Το μήνυμα που συνδεόταν με τον «όρκο» παρουσιάσθηκε τότε από τους αγγελιοφόρους του τρίτου αγγέλου, καθώς είχε παρουσιασθεί και προτυπωθεί από τους αγγελιοφόρους του πρώτου αγγέλου. Η Future for America ήταν το κίνημα που διακήρυξε το μήνυμα που αντιπροσωπεύεται από τον «Μωυσή» με τη δύναμη του «Ηλία», και ο Ηλίας έδωσε σαφώς τη μαρτυρία του Μωυσή έως την ολοκλήρωση μιας σειράς παρουσιάσεων με τίτλο Habakkuk’s Tables, η οποία ολοκληρώθηκε περίπου το 2012. Όταν εκείνη η σειρά παρουσιάσεων έλαβε τέλος, το θηρίο από την άβυσσο ανέβηκε για να κάνει πόλεμο εναντίον του Μωυσή και του Ηλία. Ο πόλεμος αυτός άρχισε όταν η Future for America αποφάσισε να παύσει το έργο που επιτελούσε από το 1996 και να αρχίσει μια σχολή, την οποία μέσα στην υπερηφάνειά της ονόμασε The School of the Prophets. Καλύτερα θα ήταν να είχε ονομάσει τη σχολή αυτή σχολή των ψευδοπροφητών!

Το χάος και η σύγχυση που επακολούθησαν, όταν η σχολή άρχισε να επιτρέπει σε εκείνους που ουδέποτε είχαν επιβεβαιωθεί από τον Κύριο ως αγγελιοφόροι Του να εισάγουν τις δικές τους ιδέες, κατέληξαν με τον θάνατο του Future for America στις 18 Ιουλίου 2020. Σε εκείνο το σημείο, ο Μωυσής και ο Ηλίας είχαν φονευθεί στους δρόμους.

> Καὶ ὅταν τελειώσωσι τὴν μαρτυρίαν αὐτῶν, τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου θέλει κάμει πόλεμον μετ’ αὐτῶν, καὶ θέλει νικήσει αὐτούς, καὶ θέλει θανατώσει αὐτούς. Καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν θέλουσι κείσθαι ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς μεγάλης πόλεως, ἥτις πνευματικῶς καλεῖται Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ὅπου καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν ἐσταυρώθη. Ἀποκάλυψις 11:7, 8.

Η μαρτυρία που είναι αξιόπιστη είναι η μαρτυρία που ολοκληρώθηκε στο τέλος της σειράς με τίτλο Οι Πίνακες του Αββακούμ. Κατόπιν το θηρίο επιτέθηκε. Δεν έχω καμία ιδέα ποιος παρακολουθεί αυτά τα τρέχοντα άρθρα, αλλά υποθέτω ότι αποτελείται εξίσου τόσο από τους εχθρούς του Future for America όσο και από εκείνους που εξακολουθούν να προσπαθούν να συμβιβαστούν με την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου. Ως εκ τούτου, αναμένω ότι εκείνοι που ανήκουν στην κατηγορία την οποία ορίζω ως εχθρούς θα επισημάνουν πόσο αυτοεξυπηρετική φαίνεται στη σκέψη τους αυτή η εφαρμογή της προφητικής ιστορίας. Έστω έτσι. Ο χρόνος είναι υπερβολικά σύντομος για να προσποιούμαστε ότι η ιστορία του Future for America δεν ταυτοποιείται σαφώς ως το κίνημα που έχει προτυπωθεί από το Μιλλεριτικό κίνημα, και είναι υπερβολικά σύντομος για να προσποιούμαστε ότι ο ελαττωματικός Λαοδικειανός ανθρώπινος αγγελιοφόρος που εγέρθηκε για να ηγηθεί σε εκείνο το κίνημα δεν είχε προτυπωθεί από τον William Miller.

Ο Μίλλερ ανήκε στη Φιλαδέλφεια, και εγώ ήλθα στον Αντβεντισμό από τον κόσμο το 1975· συνεπώς, είμαι πιστοποιημένος Λαοδικεύς Αντβεντιστής. Η ιστορία της ζωής μου μαρτυρεί το γεγονός αυτό. Τούτου λεχθέντος, ο ελεήμων Θεός του ουρανού με καθοδήγησε προσφάτως να θέσω εγγράφως το μήνυμα που αποκαλύπτει τώρα και να το αποστείλω στις εκκλησίες. Η οδηγία Του συνοδεύθηκε από την υπόσχεση ότι, όταν αναστήσει τον Μωυσή και τον Ηλία, θα αναστηθούν ως Φιλαδελφείς και όχι ως Λαοδικείς. Το κίνημα που άρχισε στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν ο καιρός της Φιλαδελφείας, ο οποίος τελικώς μεταβλήθηκε σε Λαοδίκεια το 1856, όταν άρχισε η διαδικασία της απόρριψης των θεμελίων που είχαν τεθεί από τους Μιλλερίτες. Η απόρριψη άρχισε με τον παραμερισμό της νέας ανάπτυξης φωτός που προσφέρθηκε μέσω της γραφίδος του Hiram Edson. Επτά έτη αργότερα, το 1863, το κίνημα του Ηλία, το οποίο είχε παρουσιάσει το μήνυμα του Μωυσή, εσφάγη. Την ίδια στιγμή που το κίνημα εσφάγη, εισήχθη μία εκκλησία για να αντικαταστήσει το κίνημα. Ο Μωυσής και ο Ηλίας εσφάγησαν στην αρχή του Αντβεντισμού και εσφάγησαν πάλι στο τέλος του Αντβεντισμού.

Στο τέλος της προφητικής Λαοδίκειας, το 1989, αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ και άρχισε ένα κίνημα που γεννήθηκε από μητέρα Λαοδικειακή. Ο Κύριος δεν αιφνιδιάσθηκε και γνώριζε ότι θα ολοκλήρωνε το έργο Του των τριών αγγέλων όπως το άρχισε. Θα το τερμάτιζε με ένα κίνημα Φιλαδελφειανών, ακριβώς όπως το άρχισε, και, για να γίνει αυτό, το κίνημα που ήταν Λαοδικειακό κατά τη γέννησή του έπρεπε να θανατωθεί και να αναστηθεί ως Φιλαδελφειανοί. Πράττοντας τούτο, το κίνημα που εξήχθη από τη Λαοδικειακή εκκλησία θα γινόταν ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά, μέσα ακριβώς στην ίδια ιστορία όπου η τριπλή ένωση θα γινόταν ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά. Και μέσα ακριβώς στην ίδια ιστορία, το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού θα βιώσει επίσης μία ανάσταση του όγδοου που ήταν εκ των επτά και είχε θανατωθεί από τον «woke-ισμό» της Αιγύπτου και των Σοδόμων, αλλά εκείνη η γραμμή προφητείας θα εξετασθεί αργότερα στα άρθρα.

> Καὶ ἐκ τῶν λαῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν θέλουσι βλέπει τὰ πτώματα αὐτῶν τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ, καὶ δὲν θέλουσιν ἀφήσει τὰ πτώματα αὐτῶν νὰ τεθοῦν εἰς μνήματα. Καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς θέλουσι χαρῆ δι’ αὐτούς, καὶ θέλουσιν εὐφρανθῆ, καὶ θέλουσι πέμψει δῶρα πρὸς ἀλλήλους· διότι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ἐβασάνιζον τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν· καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς. Ἀποκάλυψις 11:9–11.

Το Future for America δεν ετέθη στον τάφο· απλώς κειτόταν εκεί στην οδό όπου είχε φονευθεί, ενώ οι εχθροί του εχάρησαν για τον φαινομενικό του θάνατο. Ωστόσο, «μετὰ τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν». Ο χρόνος πλέον δεν υπάρχει, επομένως οι τρεισήμισι ημέρες είναι συμβολικές των χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών ή ετών, τα οποία στην Αποκάλυψη δώδεκα, εδάφια έξι και δεκατέσσερα, παριστούν την έρημο όπου το αγιαστήριο και το στράτευμα κατεπατήθησαν. Εάν είχαν τεθεί στον τάφο, δεν θα βρίσκονταν σε οδό όπου θα μπορούσαν να καταπατώνται. Το καταπάτημα του Future for America δεν είναι μόνον μία συμβολική περίοδος, αλλά είναι η συμβολική περίοδος του μηνύματος των «επτά καιρών», που παριστάνεται από τον όρκο του Μωυσή.

> Και θέλουσι πέσει διά στόματος μαχαίρας, και θέλουσι φερθή αιχμάλωτοι εις πάντα τα έθνη· και η Ιερουσαλήμ θέλει είσθαι πατουμένη υπό των εθνών, εωσού εκπληρωθώσιν οι καιροί των εθνών. Λουκάς 21:24.

Υπήρξαν τρεις φορές κατά τις οποίες η Ιερουσαλήμ καταπατήθηκε. Πρώτον, από τη Βαβυλώνα, από το 677 π.Χ. έως το 607 π.Χ. Η δεύτερη καταπάτηση έγινε από την ειδωλολατρική Ρώμη, από το 66 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ. Η τρίτη φορά ήταν από την πνευματική Ρώμη, από το 538 έως το 1798. Το καταπάτημα της Ιερουσαλήμ από τα έθνη, το οποίο προσδιορίζεται στο κατά Λουκάν κεφάλαιο είκοσι ένα, ήταν τα χίλια διακόσια εξήντα έτη της παπικής κυριαρχίας. Η Αποκάλυψις ένδεκα, όπου βρίσκουμε τη μαρτυρία του Μωυσή και του Ηλία, αρχίζει με τον προσδιορισμό εκείνης της χρονικής περιόδου.

> Και μου εδόθη κάλαμος όμοιος με ράβδον· και ο άγγελος εστάθη, λέγων: Σηκώθητι και μέτρησον τον ναόν του Θεού, και το θυσιαστήριον, και εκείνους που προσκυνούν εν αυτώ. Την δε αυλήν την έξωθεν του ναού άφες έξω και μη μετρήσης αυτήν· διότι εδόθη εις τα έθνη· και την πόλιν την αγίαν θέλουσι πατήσει υπό τους πόδας αυτών επί τεσσαράκοντα δύο μήνας. Αποκάλυψις 11:1, 2.

Η εντολή προς τον Ιωάννη να μετρήσει τον ναό και τους προσκυνούντας εν αυτώ συμβολίζει την έναρξη της κρίσεως το 1844, διότι οι δύο προηγούμενοι στίχοι παρουσιάζουν τον Ιωάννη ως έχοντα βιώσει την πικρία του Μεγάλου Απογοητεύσεως το 1844, και κατόπιν, αφού του λέγεται ότι πρέπει να επαναλάβει το έργο της διακηρύξεως του μηνύματος, ο πρώτος στίχος του ενδεκάτου κεφαλαίου δηλώνει ότι η κρίση μόλις έχει αρχίσει.

> «Ἦλθεν ὁ καιρὸς καθ’ ὃν πᾶν ὅ,τι δύναται νὰ σαλευθῇ, πρόκειται νὰ σαλευθῇ, ἵνα παραμείνουν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ σαλευθῶσιν. Πᾶσα περίπτωσις ἔρχεται εἰς ἐπανεξέτασιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· διότι μετρεῖ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἐν αὐτῷ προσκυνοῦντας. “Ταῦτα λέγει ὁ κρατῶν τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν τῶν χρυσῶν· Γινώσκω τὰ ἔργα σου…. Ἀλλ’ ἔχω τι κατὰ σοῦ, διότι ἀπώλεσας τὴν πρώτην σου ἀγάπην· ἐνθυμοῦ λοιπόν πόθεν ἐξέπεσες, καὶ μετανόησον, καὶ πράξον τὰ πρῶτα ἔργα· εἰ δὲ μή, θὰ ἔλθω πρὸς σὲ ταχέως, καὶ θὰ μετακινήσω τὴν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς.” “Μετανόησον· εἰ δὲ μή, θὰ ἔλθω πρὸς σὲ ταχέως, καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον σου μὲ τὴν ῥομφαίαν τοῦ στόματός μου. Ὁ ἔχων οὖς, ἀς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὰς ἐκκλησίας· εἰς τὸν νικῶντα θὰ δώσω νὰ φάγῃ ἀπὸ τὸ κεκρυμμένον μάννα, καὶ θὰ δώσω εἰς αὐτὸν λευκὴν ψῆφον, καὶ ἐπὶ τῆς ψήφου ὄνομα καινὸν γεγραμμένον, τὸ ὁποῖον οὐδεὶς γνωρίζει εἰ μὴ ἐκεῖνος ὁ λαμβάνων αὐτό.”» The 1888 Materials, 1116.

Καθώς ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει την έναρξη της ερευνητικής κρίσεως το 1844, του λέγεται να αφήσει έξω την αυλή του ναού, διότι εδόθη στους εθνικούς, οι οποίοι επρόκειτο να καταπατήσουν την αγία πόλη επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Το εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά προσδιορίζει ότι οι εθνικοί θα καταπατούσαν την Ιερουσαλήμ έως ότου εκπληρωθούν οι «καιροί» των εθνικών. Ο Ιωάννης, στο ενδέκατο κεφάλαιο, μόλις έχει προσδιορίσει ότι ο χρόνος του καταπατήματος της Ιερουσαλήμ από τους εθνικούς ήταν η ιστορία από το 538 έως το 1798. Ο Ιωάννης προσδιορίζει αυτή την περίοδο δύο φορές στο δωδέκατο κεφάλαιο ως την έρημο, μια χρονική περίοδο στην οποία η εκκλησία κατέφυγε για να αποφύγει τον διωγμό που επέφερε ο πάπας.

Όταν ο Μωυσής και ο Ηλίας θανατώνονται και αφήνονται στον δρόμο για να καταπατηθούν επί διάστημα τρεισήμισι ημερών, οι τρεις προηγούμενες ιστορίες κατά τις οποίες η Ιερουσαλήμ καταπατήθηκε πρέπει να νοηθούν ως προτυπώσεις εκείνης της χρονικής περιόδου. Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, τα έθνη θα καταπατούν την αγία πόλη έως ότου εκπληρωθούν οι «καιροί» των εθνών.

Έτσι, ο Λουκάς προσδιορίζει περισσότερους από έναν καιρούς των Εθνών, αλλά γνωρίζουμε ότι ο καιρός των Εθνών που επρόκειτο να εκπληρωθεί ήταν το 1798. Ο πρώτος «καιρός των Εθνών» άρχισε το 723 π.Χ., όταν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ καταπατήθηκε από την Ασσυρία. Αυτή η καταπάτηση εγκαινίασε ένα πάτημα κάτω από μια ειδωλολατρική δύναμη και συνεχίσθηκε έως το 538, όταν η παπική εξουσία ανέλαβε το έργο έως το 1798. Ο παγανισμός διασκόρπισε και καταπάτησε τον κατά γράμμα Ισραήλ, και ο παπισμός διασκόρπισε και καταπάτησε τον πνευματικό Ισραήλ. Οι «καιροί» των Εθνών αντιπροσωπεύουν τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη του Λευιτικού εικοσιέξι, τα οποία αντιπροσωπεύουν δύο περιόδους καταπάτησης. Η πρώτη εκτελέσθηκε από τον παγανισμό, όπως εκπροσωπείται από την Ασσυρία, κατόπιν από τη Βαβυλώνα, έπειτα από την ειδωλολατρική Ρώμη. Έπειτα, η δεύτερη ερημωτική δύναμη, την οποία ο Μίλλερ προσδιόρισε μέσα στο ιερό προφητικό πλαίσιο που χρησιμοποιούσε, ήταν ο παπισμός, ο οποίος θα συνέχιζε την καταπάτηση έως το 1798. Η καταπάτηση τόσο του παγανισμού όσο και του παπισμού είναι ακριβώς το ερώτημα που εγείρεται στον ουράνιο διάλογο, ο οποίος παράγει την απάντηση που αποτελεί το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού.

> Κατόπιν ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον ο οποίος ελάλει: Έως πότε θέλει διαρκέσει η όρασις περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριον και το στράτευμα εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

Ο άγγελος Γαβριήλ και άλλοι άγγελοι οδήγησαν τον Μίλλερ να κατανοήσει ότι το «καθημερινόν» αντιπροσώπευε τον παγανισμό και ότι η «παράβασις της ερημώσεως» αντιπροσώπευε τον παπισμό. Τόσο ο παγανισμός όσο και ο παπισμός θα καταπατούσαν το αγιαστήριο και το στράτευμα. Επομένως, οι «καιροί» των Εθνών, στους οποίους αναφέρεται ο Λουκάς, είναι οι δύο περίοδοι καταπατήσεως των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, οι οποίες από κοινού αποτελούν τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι.

Το μήνυμα του «όρκου» του Μωυσή θανατώθηκε το 1863, μαζί με τον αγγελιοφόρο Ηλία που είχε παρουσιάσει το μήνυμα του Μωυσή. Τόσο το μήνυμα του Μωυσή όσο και ο αγγελιοφόρος Ηλίας αναστήθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Αφού το μήνυμα του Μωυσή διακηρύχθηκε εκ νέου από τον Ηλία, αμφότεροι θανατώθηκαν και κατόπιν αφέθηκαν στην οδό άταφοι επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, γεγονός που αποτελεί άμεση σύνδεση με το μήνυμα των «επτά καιρών», το οποίο ο Δανιήλ αποκαλεί τον «όρκο» του Μωυσή. Το κίνημα και ο αγγελιοφόρος που επαναλαμβάνει το Ηλιακό μήνυμα του Μωυσή, όπως προτυπώθηκε από τον Μίλλερ και τους Μιλλερίτες, τελικώς θα σταθεί επί των ποδών του και θα αναστηθεί.

> Και μετά τας τρεις ημέρας και ήμισυ, πνεύμα ζωής εκ του Θεού εισήλθεν εις αυτούς, και εστάθησαν επί τους πόδας αυτών· και φόβος μέγας επέπεσεν επί τους θεωρούντας αυτούς. Και ήκουσαν φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν προς αυτούς· Ανάβητε εδώ. Και ανέβησαν εις τον ουρανόν εν τη νεφέλη· και οι εχθροί αυτών εθεώρησαν αυτούς. Αποκάλυψις 11:11, 12.

Θα εξετάσουμε αυτή την αλήθεια στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles