Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Σαράντα Οκτώ

Αποκαλύπτοντας τους Προφητικούς Πίνακες: Το Όραμα του Αββακούμ και το Όνειρο του Μίλλερ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η αύξηση της γνώσεως, η οποία παριστάνεται με το όραμα του ποταμού Ουλάι, είναι εκείνη που τελικώς εγράφη επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ.

> «Συμπεπλεγμένες με τις προφητείες, τις οποίες είχαν θεωρήσει ότι εφαρμόζονταν στον καιρό της δευτέρας παρουσίας, υπήρχαν οδηγίες ειδικώς προσαρμοσμένες στην κατάστασή τους αβεβαιότητας και αγωνιώδους αναμονής, οι οποίες τους ενθάρρυναν να περιμένουν υπομονετικά με πίστη ότι εκείνο που τώρα ήταν σκοτεινό για τη νόησή τους θα γινόταν, στον πρέποντα καιρό, σαφές.»

> «Μεταξύ αυτών των προφητειών ήταν και εκείνη του Αββακούμ 2:1–4: “Θα σταθώ επί της σκοπιάς μου και θα τοποθετηθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να ιδώ τι θα μου λαλήσει και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε: Γράψε την όραση και χάραξέ την καθαρά επάνω σε πλάκες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει. Διότι η όραση είναι ακόμη για ωρισμένο καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψευσθεί· αν και βραδύνει, πρόσμενέ την, επειδή βεβαίως θα έλθει, δεν θα αργήσει. Ιδού, η ψυχή του που επαίρεται δεν είναι ευθεία εν αυτώ· ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεώς του.”»

> «Ήδη από το 1842, η κατεύθυνση που δόθηκε σε αυτή την προφητεία, να “γράψεις την όραση, και να την καταστήσεις σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει”, είχε υποδείξει στον Κάρολο Φιτς την προετοιμασία ενός προφητικού πίνακα για την απεικόνιση των οράσεων του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως. Η δημοσίευση αυτού του πίνακα θεωρήθηκε ως εκπλήρωση της εντολής που δόθηκε στον Αββακούμ. Κανείς, όμως, τότε δεν είχε προσέξει ότι μια φαινομενική καθυστέρηση στην εκπλήρωση της οράσεως —ένας χρόνος αναμονής— παρουσιάζεται στην ίδια προφητεία. Μετά την απογοήτευση, αυτή η Γραφή φάνηκε πολύ σημαντική: “Διότι η όραση είναι ακόμη για προσδιορισμένο καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψευσθεί· αν και βραδύνει, περίμενέ την· επειδή βεβαίως θα έλθει, δεν θα βραδύνει…. Ο δίκαιος θα ζήσει δια της πίστεώς του.” Η Μεγάλη Διαμάχη, 391, 392.»

Οι δύο πλάκες τοῦ Ἀββακοὺμ εἶναι προφητικῶς δύο μάρτυρες. Βιβλικῶς, δύο μάρτυρες πρέπει νὰ συγκεντρωθοῦν, ὥστε νὰ βεβαιωθῇ ἡ ἀλήθεια.

> Ἐὰν δὲ δὲν σοῦ δώσει ἀκρόασιν, παράλαβε μαζί σου ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο ἢ τριῶν μαρτύρων βεβαιωθῇ πᾶς λόγος. Ματθαῖος 8:16.

Όταν οι δύο πίνακες του Αββακούμ (τα πρωτοποριακά διαγράμματα του 1843 και του 1850) τοποθετούνται ο ένας επάνω στον άλλον, επιβεβαιώνουν τις αλήθειες που ήσαν τα «κοσμήματα» του ονείρου του Μίλλερ. Το σφάλμα του 1843, όπως παρίσταται στον πρώτο πίνακα, όταν τοποθετηθεί επάνω στον δεύτερο πίνακα, εδραιώνει τον «χρόνο της αναμονής» της οράσεως. Ο Μίλλερ (ο συμβολικός φύλακας εκείνης της ιστορίας) ρώτησε τι έπρεπε να πει κατά τη διάρκεια της αντιλογίας της ιστορίας του.

> Θα σταθώ επάνω στη σκοπιά μου και θα σταθώ επάνω στον πύργο, και θα παρατηρώ για να δω τι θα μου πει, και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Αββακούμ 2:1.

Ο Κύριος έδωσε εντολή στον Μίλλερ να καταγράψει το όραμα, και στο όνειρό του τοποθέτησε το κιβώτιο που περιείχε το όραμα επάνω σε ένα τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του.

> Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· Γράψον τὴν ὅρασιν καὶ διασάφησον αὐτὴν ἐπὶ πλακῶν, ὅπως τρέχῃ ὁ ἀναγινώσκων αὐτήν. Ἀββακοὺμ 2:2.

Οι πίνακες κατόπιν προσδιορίζουν τον χρόνο της αναμονής και την πρώτη απογοήτευση.

> Διότι ἡ ὅρασις εἶναι ἔτι διὰ προσδιορισμένον καιρόν, ἀλλ’ ἐν τῷ τέλει θέλει λαλήσει, καὶ δὲν θέλει ψευσθῇ· ἐὰν καὶ βραδύνῃ, πρόσμενε αὐτήν· διότι βεβαίως θέλει ἐλθεῖ, δὲν θέλει βραδύνει. Ἀββακοὺμ 2:3.

Έπειτα, αναπαρίστανται οι δύο τάξεις που φανερώνονται βάσει της αύξησης της γνώσης.

> Ιδού, η ψυχή αυτού, η επηρμένη, δεν είναι ευθεία εν αυτώ· αλλ’ ο δίκαιος θέλει ζήσει δια της πίστεως αυτού. Αββακούμ 2:4.

Οι δύο τάξεις των προσκυνητών θα εκδηλώνονταν μέσω της δοκιμασίας του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.

> Και είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράττει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· οι δε σοφοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.

Οι «συνετοί» του Δανιήλ είναι οι φρόνιμες παρθένοι του Ματθαίου είκοσι πέντε, οι οποίες δικαιώθηκαν διά της πίστεως, και οι ασεβείς ήταν οι μωρές παρθένοι που υψώθηκαν με υπερηφάνεια. Στο τέλος του ονείρου του Μίλλερ, τα κοσμήματα αντιπροσωπεύουν το έλαιο στην παραβολή των δέκα παρθένων, το οποίο ήταν το μήνυμα.

> «Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τις επικοινωνίες που μας αποστέλλει. Έτσι απορρίπτουμε το χρυσό έλαιο, το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, για να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι. Όταν ακουστεί η κλήση: “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού”, εκείνοι που δεν έχουν λάβει το άγιο έλαιο, που δεν έχουν καλλιεργήσει τη χάρη του Χριστού στις καρδιές τους, θα διαπιστώσουν, όπως οι μωρές παρθένες, ότι δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Κύριό τους. Δεν έχουν, αφ’ εαυτών, τη δύναμη να αποκτήσουν το έλαιο, και η ζωή τους καταστρέφεται». Review and Herald, July 20, 1897.

Τα κοσμήματα του Μίλλερ κατά τις έσχατες ημέρες θα έλαμπαν δέκα φορές λαμπρότερα, και τόσο ο αριθμός δέκα είναι σύμβολο δοκιμασίας, όσο και το φως. Κατά τις έσχατες ημέρες, όπως αυτές παριστάνονται στο τέλος του ονείρου του Μίλλερ, το φως της αλήθειας, όπως απεικονίζεται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ, παράγει ένα δοκιμαστικό μήνυμα, το οποίο στην παραβολή των δέκα παρθένων είναι το δοκιμαστικό μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτή η διαδικασία δοκιμασίας είναι επανάληψη της διαδικασίας δοκιμασίας της ιστορίας των Μιλλεριτών, διότι η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβάνεται κατά γράμμα κατά τις έσχατες ημέρες.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, πέντε από τις οποίες ήσαν φρόνιμες και πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ειδική εφαρμογή για τον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

Η εμπειρία του χρόνου της αναμονής θα επαναλαμβανόταν κατά γράμμα στο τέλος του ονείρου του Μίλλερ, και τότε τα πετράδιά του θα έλαμπαν δέκα φορές λαμπρότερα από τον ήλιο, προσδιορίζοντας έτσι ότι τα πετράδια αντιπροσωπεύουν την τελική δοκιμασία στην παραβολή των δέκα παρθένων. Το δέκα είναι το σύμβολο μιας δοκιμασίας, και στο τέλος των δέκα ημερών ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι νέοι ήσαν εμφανώς ωραιότεροι και παχύτεροι από εκείνους που έτρωγαν τη δίαιτα της Βαβυλώνας. Οι υπερήφανοι στον Αββακούμ, οι οποίοι ζούσαν με θράσος και όχι με πίστη, ανέπτυξαν τον χαρακτήρα της Βαβυλώνας. Στη μιλλεριτική ιστορία έγιναν οι θυγατέρες της Βαβυλώνας, και στον Αββακούμ ο παπισμός χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τον χαρακτήρα τους.

> Ιδού, η ψυχή αυτού, η επηρμένη, δεν είναι ευθεία εν αυτώ· ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεως αυτού. Ναι, επίσης, επειδή παραβαίνει διά του οίνου, είναι άνθρωπος υπερήφανος, και δεν ησυχάζει εν τη κατοικία αυτού· όστις πλατύνει την επιθυμίαν αυτού ως ο άδης, και είναι ως ο θάνατος, και δεν δύναται να χορτασθή, αλλά συνάγει προς εαυτόν πάντα τα έθνη, και σωρεύει προς εαυτόν πάντας τους λαούς· Δεν θέλουσι πάντες ούτοι εκφωνήσει παραβολήν κατ’ αυτού, και σκωπτικόν λόγον κατ’ αυτού, και ειπεί, Ουαί εις τον αυξάνοντα ό,τι δεν είναι ιδικόν αυτού! έως πότε; και εις τον επιφορτίζοντα εαυτόν με παχύν πηλόν! Δεν θέλουσιν εγερθή αιφνιδίως οι δαγκάνοντές σε, και εξυπνήσει οι ταράσσοντές σε, και θέλεις γείνει εις διαρπαγήν εις αυτούς; Επειδή εσύ εγύμνωσας πολλά έθνη, πάν το υπόλοιπον των λαών θέλει γυμνώσει σε· διά το αίμα των ανθρώπων, και διά την βίαν της γης, της πόλεως, και πάντων των κατοικούντων εν αυτή. Αββακούμ 2:4–8.

Η διαδικασία της δοκιμασίας που επιφέρεται επί των παρθένων του Ματθαίου είκοσι πέντε παράγει μια τάξη λατρευτών, οι οποίοι έχουν αναπτύξει τον χαρακτήρα του βασιλέως του βορρά (του παπισμού), ο οποίος είναι επίσης η δύναμη που «λεηλάτησε πολλά έθνη».

> Οὕτως λέγει Κύριος· Ἰδοὺ, λαὸς ἔρχεται ἀπὸ γῆς βορρᾶ, καὶ ἔθνος μέγα θὰ ἐγερθῇ ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς. Τόξον καὶ δόρυ θὰ κρατήσουν· εἶναι σκληροί καὶ δὲν ἔχουν ἔλεος· ἡ φωνὴ αὐτῶν βοᾷ ὡς ἡ θάλασσα· καὶ ἱππεύουν ἐπάνω εἰς ἵππους, παρατεταγμένοι ὡς ἄνδρες διὰ πόλεμον ἐναντίον σου, ὦ θυγάτηρ Σιών. Ἠκούσαμε τὴν φήμην αὐτοῦ· αἱ χεῖρές μας ἐξασθενοῦν· ἀγωνία μᾶς κατέλαβε, καὶ πόνος, ὡς γυναικὸς ἐν ὠδίνι. Μὴ ἐξέλθητε εἰς τὸν ἀγρόν, μηδὲ περιπατεῖτε κατὰ τὴν ὁδόν· διότι ἡ ῥομφαία τοῦ ἐχθροῦ καὶ φόβος εἶναι κύκλῳ. Ὦ θυγάτηρ τοῦ λαοῦ μου, περιζώσθητι σάκκον καὶ κυλίσθητι ἐν σποδῷ· κάμε πένθος, ὡς διὰ μονογενῆ υἱόν, θρῆνον πικρότατον· διότι ὁ ἐρημωτὴς θὰ ἐπέλθῃ αἰφνιδίως ἐφ’ ἡμᾶς. Ἰερεμίας 6:22–26.

Οι δύο τάξεις του Αββακούμ είναι εκείνοι που δικαιώνονται διά της πίστεως και εκείνοι που έφαγαν και ήπιαν τα δόγματα της Βαβυλώνος. Εκείνοι που, στις έσχατες ημέρες του ονείρου του Μίλλερ, παριστάνονται ως παρθένοι, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του Χριστού και έτσι λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του παπισμού και λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου.

> «Έχει έλθει ο καιρός να λάμψει το αληθινό φως μέσα στο ηθικό σκότος. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου έχει αποσταλεί προς τον κόσμο, προειδοποιώντας τους ανθρώπους να μη δεχθούν το χάραγμα του θηρίου ή της εικόνας του στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους. Το να λάβει κανείς αυτό το χάραγμα σημαίνει να καταλήξει στην ίδια απόφαση με εκείνην στην οποία κατέληξε το θηρίο, και να υποστηρίξει τις ίδιες ιδέες, σε άμεση αντίθεση προς τον λόγο του Θεού. Για όλους όσοι λαμβάνουν αυτό το χάραγμα, ο Θεός λέγει: “Καὶ αὐτὸς θὰ πίῃ ἀπὸ τὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ· καὶ θὰ βασανισθῇ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου.” Review and Herald, 13 Ιουλίου 1897.»

Αι παρθένοι αι πίνοντες τον οίνον της Βαβυλώνος θέλουσι τελικώς πίει τον οίνον της οργής του Θεού. Εν τω Ησαΐα, οι μέθυσοι του Εφραΐμ εκδηλούσι την τυφλήν αυτών μέθην διά του να ανατρέπωσι τα πάντα, και η πράξις αύτη λογίζεται ως «πηλός κεραμέως».

Η ταύτιση του «καθημερινού» ως συμβόλου του Χριστού ανατρέπει πλήρως την αλήθεια περί του «καθημερινού», διότι το «καθημερινό» είναι σατανικό σύμβολο. Η ταύτιση από τον Μίλλερ του «καθημερινού» με τον παγανισμό απεικονίζεται ευθέως επάνω στους πίνακες του Αββακούμ. Η ανακάλυψη από τον Μίλλερ του χωρίου στη Θεσσαλονικείς, η οποία του επέτρεψε να κατανοήσει ότι εκείνο που «αφαιρέθηκε» ήταν ο παγανισμός, ώστε να αποκαλυφθεί ο «άνθρωπος της αμαρτίας», ο οποίος κάθεται στον ναό του Θεού, αποτελεί την πρωταρχική αλήθεια που βρίσκεται στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο.

> «Συνέχισα την ανάγνωση και δεν μπόρεσα να βρω καμία άλλη περίπτωση στην οποία αυτό [το διαρκές] να απαντάται, παρά μόνο στον Δανιήλ. Κατόπιν [με τη βοήθεια μιας συμφωνίας] πήρα εκείνες τις λέξεις που συνδέονταν με αυτό, “αφαιρώ·” θα αφαιρέσει το διαρκές· “από τον καιρό που το διαρκές θα αφαιρεθεί,” κτλ. Συνέχισα την ανάγνωση και νόμιζα ότι δεν θα έβρισκα κανένα φως επάνω στο κείμενο· τελικά έφθασα στο 2 Θεσσαλονικείς 2:7, 8. “Διότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνο εκείνος που τώρα εμποδίζει θα εμποδίζει, έως ότου βγει από τη μέση, και τότε θα αποκαλυφθεί εκείνος ο άνομος,” κτλ. Και όταν έφθασα σε εκείνο το κείμενο, ω, πόσο καθαρή και ένδοξη φάνηκε η αλήθεια! Να το! Αυτό είναι το διαρκές! Λοιπόν, τώρα, τι εννοεί ο Παύλος με το “εκείνος που τώρα εμποδίζει,” ή παρεμποδίζει; Με τον “άνθρωπο της αμαρτίας” και τον “άνομο,” εννοείται ο Παπισμός. Λοιπόν, τι είναι εκείνο που εμποδίζει να αποκαλυφθεί ο Παπισμός; Μα, είναι ο Παγανισμός· λοιπόν, τότε, “το διαρκές” πρέπει να σημαίνει τον Παγανισμό.»—William Miller, Second Advent Manual, σελίδα 66.» Advent Review and Sabbath Herald, 6 Ιανουαρίου 1853.

Η σημασία του «παντοτινού» στις Προς Θεσσαλονικείς, την οποία ανακάλυψε ο Μίλλερ, αποτελεί την πρωτεύουσα αλήθεια του χωρίου. Όταν ο Παύλος προσδιορίζει εκείνους που δεν αγαπούν την αλήθεια και οι οποίοι, ως εκ τούτου, θα δεχθούν ισχυρή πλάνη, ασφαλώς προσδιορίζει το μίσος προς την αλήθεια με τη γενική έννοια· όμως η αλήθεια στην οποία γίνεται άμεση αναφορά στο χωρίο είναι ότι το «παντοτινό» αντιπροσωπεύει την ειδωλολατρική Ρώμη.

> Ο λύχνος τοῦ σώματος εἶναι ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν λοιπόν ὁ ὀφθαλμός σου ᾖ ἁπλοῦς, ὅλον τὸ σώμα σου θὰ εἶναι φωτεινόν. Ἐὰν ὅμως ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι πονηρός, ὅλον τὸ σώμα σου θὰ εἶναι σκοτεινόν. Ἐὰν λοιπόν τὸ φῶς τὸ ὁποῖον εἶναι ἐντός σου εἶναι σκότος, πόσον μέγα εἶναι τὸ σκότος! Κανεὶς δὲν δύναται νὰ δουλεύῃ εἰς δύο κυρίους· διότι ἢ τὸν ἕνα θὰ μισήσῃ καὶ τὸν ἄλλον θὰ ἀγαπήσῃ, ἢ εἰς τὸν ἕνα θὰ προσκολληθῇ καὶ τὸν ἄλλον θὰ καταφρονήσῃ. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε εἰς Θεὸν καὶ μαμωνᾶν. Ματθαῖος 6:22–24.

Υπάρχει μόνο αγάπη για την αλήθεια ή μίσος προς την αλήθεια. Δεν υπάρχει μέσος δρόμος. Η ισχυρά πλάνη που επέρχεται επί των μωρών παρθένων του Ματθαίου είκοσι πέντε βασίζεται στην απόρριψη εκ μέρους τους του φωτός των κοσμημάτων του Μίλλερ, τα οποία αντιπροσωπεύουν την τελική δοκιμασία. Η τελική δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ ήταν η δέκατη δοκιμασία του, και τα κοσμήματα του Μίλλερ λάμπουν δέκα φορές φωτεινότερα κατά τις έσχατες ημέρες. Το σύμβολο της απόρριψης των κοσμημάτων του Μίλλερ είναι «το καθημερινόν», το οποίο οι μέθυσοι του Εφραίμ ανέτρεψαν στην τρίτη γενεά του Αντβεντισμού. «Το καθημερινόν» είναι σατανικό σύμβολο του παγανισμού. Οι μέθυσοι εισήγαγαν ένα πλαστό κόσμημα, το οποίο έφεραν από τον αποστατημένο Προτεσταντισμό, και το οποίο προσδιορίζει «το καθημερινόν» ως σύμβολο του Χριστού.

Η κατανόηση του Μίλλερ για τα πετράδιά του ήταν περιορισμένη από την ιστορία μέσα στην οποία ανεδείχθη. Πεπεισμένος ότι η Δευτέρα Παρουσία ήταν το επόμενο προφητικό γεγονός, η θανάσιμη πληγή του παπισμού το 1798 μπορούσε να αντιπροσωπεύει μόνον το τέταρτο και τελικό επίγειο βασίλειο του Δανιήλ 2. Ο Μίλλερ ήταν επίσης περιορισμένος στην κατανόησή του περί του «διαπαντός», διότι η μαρτυρία του είναι ότι μέσω αποκαλύψεως οδηγήθηκε σε μια συγκεκριμένη μέθοδο μελέτης, στην οποία δήλωνε ότι χρησιμοποιούσε τη Βίβλο του, την Concordance του Cruden και διάβαζε ορισμένες εφημερίδες. Η απόφασή του να μελετήσει με αυτόν τον τρόπο είχε απλώς έλθει στον νου του.

> «Κατά τα δώδεκα έτη που ήμουν δεϊστής, διάβασα όλες τις ιστορίες που μπορούσα να βρω· τώρα όμως αγαπούσα τη Βίβλο. Αυτή δίδασκε περί του Ιησού! Ωστόσο, υπήρχε ακόμη μεγάλο μέρος της Βίβλου που μου ήταν σκοτεινό. Κατά το 1818 ή 1819, ενώ συνομιλούσα με έναν φίλο, τον οποίο επισκέφθηκα και ο οποίος με είχε γνωρίσει και [ακούσει] να μιλώ όταν ήμουν δεϊστής, με ρώτησε, με αρκετά σημαίνουσα διάθεση, “Τι νομίζεις για τούτο το κείμενο, και εκείνο;” αναφερόμενος στα παλαιά κείμενα στα οποία αντιτασσόμουν όταν ήμουν δεϊστής. Κατάλαβα τι επεδίωκε, και απάντησα—Εάν μου δώσεις χρόνο, θα σου πω τι σημαίνουν. “Πόσο χρόνο θέλεις;” Δεν γνωρίζω, αλλά θα σου πω, απάντησα, διότι δεν μπορούσα να πιστεύσω ότι ο Θεός είχε δώσει μια αποκάλυψη που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή. Τότε αποφάσισα να μελετήσω τη Βίβλο μου, πιστεύοντας ότι μπορούσα να ανακαλύψω τι εννοούσε το Άγιο Πνεύμα. Αλλά, μόλις είχα λάβει αυτή την απόφαση, ήλθε στον νου μου η σκέψη—“Ας υποθέσουμε ότι θα βρεις ένα χωρίο που δεν θα μπορείς να κατανοήσεις· τι θα κάνεις;” Τότε ήλθε στον νου μου αυτή η μέθοδος μελέτης της Βίβλου:—Θα πάρω τις λέξεις τέτοιων χωρίων, και θα τις παρακολουθήσω σε όλη τη Βίβλο, και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ανακαλύψω τη σημασία τους. Είχα τη Συμφωνία του Cruden, την οποία θεωρώ την καλύτερη στον κόσμο· έτσι, πήρα εκείνη και τη Βίβλο μου, και κάθισα στο γραφείο μου, και δεν διάβαζα τίποτε άλλο, εκτός από τις εφημερίδες λίγο, διότι ήμουν αποφασισμένος να γνωρίσω τι εννοούσε η Βίβλος μου. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.»

Τα πολύτιμα πετράδια του Μίλλερ δεν αναγνωρίστηκαν απλώς μέσω της μεθόδου μελέτης του, αλλά και μέσω άμεσης αποκάλυψης από τον Θεό.

> «Ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του να ενεργήσει επάνω στην καρδιά ενός γεωργού, ο οποίος δεν είχε πιστέψει τη Βίβλο, ώστε να τον οδηγήσει να ερευνήσει τις προφητείες. Άγγελοι του Θεού επισκέπτονταν επανειλημμένα εκείνον τον εκλεκτό, για να καθοδηγούν τη σκέψη του και να ανοίγουν στην κατανόησή του προφητείες που έως τότε ήταν σκοτεινές για τον λαό του Θεού. Η αρχή της αλυσίδας της αλήθειας του δόθηκε, και οδηγήθηκε να αναζητεί κρίκο μετά από κρίκο, έως ότου αντίκρισε με θαυμασμό και αγαλλίαση τον Λόγο του Θεού. Εκεί είδε μια τέλεια αλυσίδα αλήθειας. Εκείνος ο Λόγος, τον οποίο είχε θεωρήσει ως μη θεόπνευστο, τώρα ανοίχθηκε μπροστά στην όρασή του με την ωραιότητα και τη δόξα του. Είδε ότι ένα μέρος της Γραφής ερμηνεύει ένα άλλο, και όταν ένα χωρίο ήταν κλειστό στην κατανόησή του, έβρισκε σε άλλο μέρος του Λόγου εκείνο που το εξηγούσε. Αντιμετώπιζε τον άγιο Λόγο του Θεού με χαρά και με τον βαθύτερο σεβασμό και δέος.» Early Writings, 230.

Όταν η αδελφή White δηλώνει ότι «ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του» στον Miller, αυτό προσδιορίζει ότι ο Γαβριήλ ήταν ο άγγελος που εστάλη στον Miller, διότι «ο άγγελός Του» είναι όρος που αποδίδεται στον Γαβριήλ.

> «Τα λόγια του αγγέλου, “Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, ο παριστάμενος ενώπιον του Θεού”, δείχνουν ότι κατέχει θέση μεγάλης τιμής στις ουράνιες αυλές. Όταν ήλθε με μήνυμα προς τον Δανιήλ, είπε: “Και δεν υπάρχει ουδείς που να με ενισχύει εις ταύτα, ειμή Μιχαήλ [Χριστός] ο άρχων σας.” Δανιήλ 10:21. Για τον Γαβριήλ ο Σωτήρας ομιλεί στην Αποκάλυψη, λέγοντας ότι “απέστειλε και εφανέρωσεν αυτά δια του αγγέλου Αυτού προς τον δούλον Αυτού Ιωάννην.” Αποκάλυψις 1:1.» Η Ζωή του Χριστού, 99.

Ο Γαβριήλ και οι άλλοι άγγελοι καθοδήγησαν τη «διάνοια» του Μίλλερ και άνοιξαν «εις την κατανόησίν του προφητείας, αι οποίαι είχαν ανέκαθεν παραμείνει σκοτειναί εις τον λαόν του Θεού». Το μήνυμά του δεν διαμορφώθηκε απλώς μέσω της μεθόδου της μελέτης του, αλλά και διά Θείας αποκαλύψεως. Αυτή καθ’ εαυτήν η μέθοδος που χρησιμοποίησε για να μελετήσει την Αγία Γραφή απλώς ήλθε εις τη διάνοιά του. Όταν ο Θεός φέρει την αλήθεια εις τη διάνοιά μας, τούτο αποτελεί Θεία αποκάλυψη, σε αντιδιαστολή προς την κατάληξη εις την αλήθεια μέσω της διαδικασίας της ορθής διαιρέσεως της Αγίας Γραφής. Ο Μίλλερ έπραξε αμφότερα, αλλά η Θεία αποκάλυψη απετέλεσε μέρος του τρόπου με τον οποίον ο Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει το θέμα του «καθημερινού».

Ο Μίλλερ δεν θα είχε διακρίνει την εναλλαγή του γένους στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια εννέα έως δώδεκα, διότι το μόνο που είχε ήταν η Βίβλος και μια συμφωνία, η οποία στερείται κάθε πληροφορίας σχετικά με τις βιβλικές γλώσσες. Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «sur» και του «rum», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αφαιρώ». Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «miqdash» και του «qodesh», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αγιαστήριο».

Δεν θα είχε διακρίνει την αλήθεια της λέξεως «tamid», η οποία απαντά εκατόν τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή. Η αλήθεια που δεν θα μπορούσε να είχε διακρίνει (η οποία είναι επίσης η αλήθεια που πράγματι διέκρινε) ήταν ότι, από τις εκατόν τέσσερις φορές που η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, μόνο στο βιβλίο του Δανιήλ η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό. Το «tamid» είναι η εβραϊκή λέξη που σημαίνει «διαρκές» και μεταφράζεται ως «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ.

Μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ η λέξη χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό, ενώ τις άλλες ενενήντα εννέα φορές χρησιμοποιείται ως επίρρημα. Για τον λόγο αυτό, όταν οι μεταφραστές της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ότι ο Δανιήλ χρησιμοποιούσε τη λέξη πέντε φορές ως ουσιαστικό, ενώ όλοι οι άλλοι συγγραφείς της Βίβλου χρησιμοποιούσαν τη λέξη ενενήντα εννέα φορές ως επίρρημα, εξαναγκάσθηκαν από το βάρος των αποδείξεων να «διορθώσουν» τη χρήση της λέξεως από τον Δανιήλ ως ουσιαστικού. Προκειμένου να «διορθώσουν» τον Δανιήλ, πρόσθεσαν στη λέξη τη λέξη «θυσία», και έτσι μετέτρεψαν ένα ουσιαστικό σε επίρρημα. Και έπειτα, προκειμένου να διορθωθούν οι μεταφραστές, η Έλλεν Ουάιτ εμπνεύσθηκε να καταγράψει ότι η ίδια «είδε σε σχέση με το “Καθημερινό”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από την ανθρώπινη σοφία και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε την ορθή άποψη περί αυτού σε εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως.»

Ο Μίλλερ, σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, επιζητούσε να κατανοήσει «το παντοτινόν», πράγμα που τελικώς κατόρθωσε στη Β΄ Θεσσαλονικείς. Αλλά επίσης, κατά τη δική του μαρτυρία, όταν επιζητούσε να κατανοήσει μία λέξη, εξέταζε κάθε σημείο όπου η λέξη αυτή χρησιμοποιούνταν, και η λέξη αυτή χρησιμοποιείται άλλες ενενήντα εννέα φορές στην Αγία Γραφή. Ωστόσο, η μαρτυρία του σχετικά με «το παντοτινόν» είναι ότι δεν το βρήκε πουθενά αλλού παρά μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν δήλωσε: «Συνέχισα να διαβάζω, και δεν μπορούσα να βρω καμία άλλη περίπτωση όπου αυτό [το παντοτινόν] απαντάται, παρά μόνον στον Δανιήλ.» Ο Μίλλερ οδηγήθηκε στα κοσμήματα όχι μόνον από τη μέθοδό του μελέτης, αλλά και από θεία αποκάλυψη, η οποία του δόθηκε μέσω της διακονίας αγγέλων.

Γι’ αυτό η κατανόησή του περί «τοῦ καθημερινοῦ» ήταν ορθή, αλλά περιορισμένη. Δεν μπορούσε να διακρίνει ότι, από τις πέντε φορές που γίνεται αναφορά στο «καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, η μία από τις τρεις φορές κατά τις οποίες «τὸ καθημερινόν» «ἀφαιρεῖται» αντιπροσώπευε διαφορετική σημασία από τις άλλες δύο φορές. Στη μία περίπτωση, «τὸ καθημερινόν» χρησιμοποιείται με την εβραϊκή λέξη «rum», ενώ στις άλλες δύο περιπτώσεις χρησιμοποιείται με την εβραϊκή λέξη «sur». Και οι δύο λέξεις μεταφράζονται ως «ἀφαιρῶ», αλλά το «rum» στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 11, σημαίνει «ὑψῶνω» και «ἐξυψῶνω», ενώ στο ενδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο 31, και στο δωδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο 11, η λέξη «sur» σημαίνει «ἀπομακρύνω».

Οι θεολόγοι που τρέφονται και πίνουν από τη βαβυλωνιακή δίαιτα υποστηρίζουν ότι είτε αφαιρείς κάτι είτε υψώνεις κάτι, και τα δύο αντιπροσωπεύουν ένα είδος απομάκρυνσης, ώστε αμφότερες οι λέξεις πρέπει να νοηθούν ότι έχουν την ίδια σημασία. Υποστηρίζουν ότι οι τρεις φορές κατά τις οποίες «το καθημερινόν» «αφαιρείται» σημαίνουν πάντοτε απομάκρυνση, και με το να πράττουν τούτο, καταδεικνύουν ότι ο Δανιήλ υπήρξε απρόσεκτος στην επιλογή των λέξεών του. Δεν το λέγουν ανοιχτά αυτό, αλλά κατ’ αναγκαίαν συναγωγήν διδάσκουν ότι ο Δανιήλ θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «sur» και στις τρεις εμφανίσεις, διότι, σύμφωνα με τους θεολόγους, υποτίθεται ότι εννοούσε το ίδιο πράγμα κάθε φορά που «το καθημερινόν» «αφαιρείτο».

Κάνουν το ίδιο πράγμα με τις λέξεις «miqdash» και «qodesh», οι οποίες αμφότερες μεταφράζονται ως «αγιαστήριο», στα εδάφια ένδεκα έως δεκατέσσερα του ογδόου κεφαλαίου. Σε κάθε αναφορά του «αγιαστηρίου» μέσα σε αυτά τα τέσσερα εδάφια, επιμένουν ότι όλες αντιπροσωπεύουν το αγιαστήριο του Θεού. Κατ’ επαγωγήν, και πάλι, ο Δανιήλ θα έπρεπε απλώς να είχε χρησιμοποιήσει το «qodesh» και στις τρεις αναφορές, και να μην είχε χρησιμοποιήσει το «miqdash» στο εδάφιο ένδεκα. Ο Μίλλερ δεν θα είχε αναγνωρίσει τη διάκριση μεταξύ αυτών των λέξεων, αλλά οι σύγχρονοι θεολόγοι την αναγνωρίζουν, και όταν το κάνουν, επιμένουν ότι δεν θα πρέπει να αναγνωρισθεί καμία διάκριση. Ωστόσο, ο Μίλλερ, ο οποίος δεν αναγνώρισε τις διακρίσεις μεταξύ των λέξεων, κατέληξε σε κατανόηση αντίθετη από εκείνη των συγχρόνων θεολόγων.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Δανιήλ ήταν ένας προσεκτικός συγγραφέας, ο οποίος γνώριζε την εβραϊκή γλώσσα και κρίθηκε δέκα φορές σοφότερος από όλους τους άλλους σοφούς της Βαβυλώνας. Αν κάποιος γνώριζε την ορθή χρήση της εβραϊκής γλώσσας και το πώς έπρεπε αυτή να αποδοθεί σωστά στη συγκεκριμένη ιστορία, αυτός ήταν ο Δανιήλ. Εάν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε διαφορετικές λέξεις, ήταν επειδή προορίζονταν να μεταδώσουν διαφορετικές σημασίες, τις οποίες επιδίωξε σκόπιμα να αποδώσει. Όταν αναγνωρίζεται η διακριτή χρήση από τον Δανιήλ των λέξεων που μεταφράζονται ως «αγιαστήριο» ή ως «αφαιρώ», αυτές υποστηρίζουν την κατανόηση του Μίλλερ περί «του καθημερινού», η οποία αναγνωρίσθηκε από τον Μίλλερ στο ίδιο ακριβώς χωρίο όπου ο Παύλος προσδιορίζει ότι όσοι μισούν την αλήθεια είναι προορισμένοι να λάβουν ισχυρή πλάνη.

Εκείνοι που μισούν την αλήθεια και πιστεύουν το ψεύδος, το οποίο παράγει ισχυρή πλάνη, παριστάνονται επίσης ως οι μέθυσοι του Εφραίμ, οι οποίοι παρουσιάζονται σε δύο τάξεις. Η μία τάξη είναι η μορφωμένη ηγεσία, και η άλλη τάξη είναι οι αμόρφωτοι, οι οποίοι θα ακούσουν μόνο όσα τους διδάσκουν οι μορφωμένοι. Αυτοί είναι εκείνοι που κρύβονται κάτω από ψεύδη και που συνάπτουν διαθήκη με τον θάνατο. Αυτοί είναι οι μωρές παρθένες του Ματθαίου είκοσι πέντε, και εκείνοι των οποίων η ψυχή επαίρεται στον Αββακούμ δύο. Αυτοί είναι εκείνοι που απορρίπτουν τις θεμελιώδεις αλήθειες του ονείρου του Μίλλερ, οι οποίες λάμπουν δέκα φορές λαμπρότερα στο τέλος (αντιπροσωπεύοντας τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον σύγχρονο Ισραήλ), όπως προτυπώνεται από τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον αρχαίο Ισραήλ.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν· Ἕως πότε ὁ λαὸς οὗτος θέλει με παροργίζει; καὶ ἕως πότε δὲν θέλουσι πιστεύει εἰς ἐμέ, διὰ πάντα τὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα ἔδειξα ἐν μέσῳ αὐτῶν; Θέλω πατάξει αὐτοὺς μὲ λοιμόν, καὶ θέλω ἀποκληρώσει αὐτούς, καὶ ἐκ σοῦ θέλω κάμει ἔθνος μέγα καὶ ἰσχυρότερον παρ’ αὐτούς. Καὶ εἶπεν ὁ Μωυσῆς πρὸς τὸν Κύριον· Τότε θέλουσιν ἀκούσει τοῦτο οἱ Αἰγύπτιοι, (διότι σὺ ἀνήγαγες τὸν λαὸν τοῦτον ἐκ μέσου αὐτῶν διὰ τῆς δυνάμεώς σου), καὶ θέλουσιν εἰπεῖ τοῦτο πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς γῆς ταύτης· διότι ἤκουσαν ὅτι σὺ, Κύριε, εἶσαι ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ τούτου, ὅτι σὺ, Κύριε, φαίνεσαι πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, καὶ ὅτι ἡ νεφέλη σου ἵσταται ἐπάνω αὐτῶν, καὶ ὅτι σὺ πορεύεσαι ἔμπροσθεν αὐτῶν, τὴν μὲν ἡμέραν ἐν στύλῳ νεφέλης, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός. Τώρα, ἐὰν θανατώσῃς πάντα τὸν λαὸν τοῦτον ὡς ἕνα ἄνθρωπον, τότε τὰ ἔθνη, ὅσα ἤκουσαν τὴν φήμην σου, θέλουσι λαλήσει, λέγοντα· Ἐπειδὴ ὁ Κύριος δὲν ἠδυνήθη νὰ εἰσαγάγῃ τὸν λαὸν τοῦτον εἰς τὴν γῆν τὴν ὁποίαν ὤμοσε πρὸς αὐτούς, διὰ τοῦτο ἐφόνευσεν αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ.

> Και τώρα, σε παρακαλώ, ας μεγαλυνθεί η δύναμις του Κυρίου μου, καθώς ελάλησας, λέγων· Ο Κύριος είναι μακρόθυμος και πολυέλεος, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν, αλλά ουδόλως αθωώνων τον ένοχον, επισκεπτόμενος την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Συγχώρησον, σε παρακαλώ, την ανομίαν του λαού τούτου κατά το μέγεθος του ελέους σου, καθώς και συνεχώρησας εις τον λαόν τούτον από Αιγύπτου έως του νυν. Και είπε ο Κύριος· Συνεχώρησα κατά τον λόγον σου· αλλά καθώς αληθώς ζω, πάσα η γη θέλει πληρωθή από της δόξης του Κυρίου. Επειδή πάντες οι άνδρες εκείνοι, οι οποίοι είδον την δόξαν μου και τα θαύματά μου, τα οποία έκαμον εν Αιγύπτω και εν τη ερήμω, και με εδοκίμασαν ήδη δέκα φοράς και δεν υπήκουσαν εις την φωνήν μου, βεβαίως δεν θέλουσιν ιδεί την γην, την οποίαν ώμοσα προς τους πατέρας αυτών, ουδέ θέλει ιδεί αυτήν ουδείς εκ των παροξυνάντων με· αλλ’ ο δούλος μου Χάλεβ, επειδή ήτο εν αυτώ άλλο πνεύμα και με ηκολούθησε τελείως, αυτόν θέλω εισαγάγει εις την γην, εις την οποίαν εισήλθε, και το σπέρμα αυτού θέλει κληρονομήσει αυτήν. Αριθμοί 14:11–24.

Back to Articles