Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Τρία

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Αποκαλύπτοντας τον συμβολισμό του βδελύγματος της ερημώσεως στη βιβλική προφητεία

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Η ταύτιση, από τον Παύλο, της ειδωλολατρικής Ρώμης ως της δύναμης που συγκρατούσε τον παπισμό από το να ανέλθει στην εξουσία κατά το έτος 538, κατέστη η μαρτυρία βάσει της οποίας ο William Miller αναγνώρισε ότι το «καθημερινόν», στο βιβλίο του Δανιήλ, παρίστανε τον παγανισμό. Το ερμηνευτικό πλαίσιο του William Miller βασιζόταν στις δύο ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, ακολουθούμενες από τον παπισμό. Η σπουδαιότερη ανακάλυψη του Miller προς υποστήριξη εκείνου του πλαισίου ήταν η μαρτυρία του Παύλου στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο, όπου ο Παύλος προσδιορίζει ότι το εμπόδιο στον παπισμό, το οποίο παρήγε η ειδωλολατρική Ρώμη, θα αφαιρούνταν, ώστε ο «άνθρωπος της αμαρτίας» να τοποθετηθεί στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Στο βιβλίο του Δανιήλ, το σύμβολο τού «παντοτινού», που αντιπροσωπεύει τον παγανισμό, ακολουθείται πάντοτε από ένα σύμβολο του παπισμού, είτε αυτό παριστάνεται ως η παράβαση της ερημώσεως είτε ως το βδέλυγμα της ερημώσεως. Ωστόσο, στην προειδοποίηση του Χριστού προς τους Χριστιανούς σχετικά με την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των τριάμισι ετών από το 66 έως το 70 μ.Χ., ο Χριστός αναφέρθηκε στο «βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν διά Δανιήλ του προφήτου» ως το σημείο για τους Χριστιανούς που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ να φύγουν αμέσως. Η ιστορία καταδεικνύει ότι το σημείο δεν ήταν το σύμβολο της παπικής Ρώμης, αλλά της παγανιστικής Ρώμης. Το σημείο έπρεπε να αναγνωρισθεί από τους πιστούς, εάν επρόκειτο να αποφύγουν την πολιορκία και την καταστροφή. Είναι «το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν διά Δανιήλ του προφήτου», σύμβολο της παγανιστικής Ρώμης ή της παπικής Ρώμης;

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Όταν λοιπόν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το οποίον ελαλήθη διά Δανιήλ του προφήτου, να ίσταται εν τω αγίω τόπω, (ο αναγινώσκων ας εννοή,) τότε όσοι είναι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη· όστις είναι επί του δώματος ας μη καταβή διά να λάβη τι εκ της οικίας αυτού· και όστις είναι εν τω αγρώ ας μη επιστρέψη οπίσω διά να λάβη τα ιμάτια αυτού. Ουαί δε εις τας εγκυμονούσας και εις τας θηλαζούσας εν εκείναις ταις ημέραις! Προσεύχεσθε δε διά να μη γείνη η φυγή σας εν χειμώνι μηδέ εν ημέρα σαββάτου· διότι τότε θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει. Και εάν δεν εκολοβούντο αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· αλλά διά τους εκλεκτούς θέλουσι κολοβωθή αι ημέραι εκείναι. Ματθαίος 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Η Αδελφή Ουάιτ σχολιάζει τον τρόπο με τον οποίο αυτή η προειδοποίηση εκπληρώθηκε στην ιστορία της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από το 66 έως το 70 μ.Χ., και προσδιορίζει ότι η σημαία, ή το λάβαρο του ρωμαϊκού στρατού, ήταν το σημείο για τους χριστιανούς που βρίσκονταν ακόμη στην Ιερουσαλήμ να φύγουν. Ήταν, λοιπόν, το «βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του προφήτου», η ειδωλολατρική Ρώμη, ή ήταν η παπική Ρώμη, επάνω στην οποία ο Μίλλερ στήριξε το ερμηνευτικό του πλαίσιο;

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Ο Γουίλλιαμ Μίλλερ οδηγήθηκε να κατανοήσει και τις δύο εκδηλώσεις της Ρώμης (την ειδωλολατρική και κατόπιν την παπική), αλλά εξαιτίας της ιστορίας μέσα στην οποία ζούσε, εξαναγκάσθηκε να μεταχειρισθεί και τα δύο βασίλεια ως ένα βασίλειο. Και βεβαίως, είναι ένα βασίλειο, αλλά ταυτόχρονα αντιπροσωπεύουν δύο διαδοχικά βασίλεια. Εξαναγκασμένος από την προφητική ιστορία του 1798, ο Μίλλερ έπρεπε να προσεγγίσει τη Ρώμη πρωτίστως ως ένα βασίλειο. Το 1798, ο Μίλλερ πίστευε ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού απείχε περίπου είκοσι πέντε έτη. Γνώριζε πολύ καλά ότι η παπική Ρώμη είχε δεχθεί θανατηφόρο πλήγμα το 1798. Για τον Μίλλερ, δεν υπήρχαν άλλα επίγεια βασίλεια που να ακολουθήσουν την παπική Ρώμη, διότι ο Χριστός επρόκειτο σύντομα να επιστρέψει.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Στο ιστορικό πλαίσιο στο οποίο βρισκόταν ο Μίλλερ, κατανοούσε ότι το άγαλμα του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ παρίστανε τέσσερις επίγειες βασιλείες, διότι αυτό ήταν εκείνο στο οποίο μαρτυρούσε ο Δανιήλ.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Και το τέταρτο βασίλειο θα είναι ισχυρό ως σίδηρος· καθόσον ο σίδηρος συντρίβει και υποτάσσει τα πάντα· και καθώς ο σίδηρος, που καταθραύει όλα αυτά, έτσι και αυτό θα κατασυντρίψει και θα καταπληγώσει. Και ενώ είδες τους πόδες και τους δακτύλους, μέρος από πηλό κεραμέως και μέρος από σίδηρο, το βασίλειο θα είναι διηρημένο· αλλά θα υπάρχει μέσα σε αυτό κάτι από τη δύναμη του σιδήρου, καθόσον είδες τον σίδηρο αναμεμιγμένο με πηλό λασπώδη. Δανιήλ 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Ο Μίλλερ κατανόησε ότι υπήρχαν μόνον τέσσερις βασιλείες, και ότι η τέταρτη και τελική βασιλεία ήταν η Ρώμη, η οποία, όπως γνώριζε από την ιστορία, ήταν η παγανιστική Ρώμη, ακολουθούμενη από την παπική Ρώμη. Η τέταρτη βασιλεία, για τον Μίλλερ, σε συμφωνία με τον λόγο του Δανιήλ, ήταν «διηρημένη», αλλά για τον Μίλλερ η διαίρεση αυτή αντιπροσώπευε μόνον μια διάκριση μεταξύ των κυριολεκτικών και πνευματικών πτυχών της βασιλείας της Ρώμης. Είχε δίκαιο, αλλά η κατανόησή του ήταν περιορισμένη.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Ο Μίλλερ δεν διέκρινε ότι η διάκριση μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης βασιζόταν στη διάκριση την οποία ο Παύλος εγέρθηκε για να προσδιορίσει. Ο Παύλος (και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής) προσδιόρισε ότι κατά τη χρονική περίοδο του σταυρού το κυριολεκτικό επρόκειτο να μεταβεί στο πνευματικό. Χωρίς αυτή την κατανόηση, ο Μίλλερ ήταν αναγκασμένος να δεχθεί ότι η Ρώμη ήταν κατ’ ουσίαν ένα βασίλειο που είχε δύο φάσεις. Και βεβαίως, είχε δίκιο (αλλά περιορισμένα). Δεν μπορούσε να δει ότι η πνευματική Ρώμη παριστάνεται από την κυριολεκτική Βαβυλώνα, διότι η πνευματική Ρώμη (ο παπισμός) είναι επίσης πνευματική Βαβυλώνα.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Η κυριολεκτική Βαβυλώνα, ως η πρώτη από τις τέσσερις βασιλείες στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, θα προτυπούσε την τέταρτη βασιλεία, διότι η πρώτη πάντοτε προτυπώνει την τελευταία. Η ειδωλολατρική Ρώμη είχε προτυπωθεί από τη Βαβυλώνα, αλλά τόσο η ειδωλολατρική Ρώμη όσο και η Βαβυλώνα προτύπωναν την πνευματική Ρώμη (τον παπισμό). Ο παπισμός, επομένως, ήταν η πέμπτη βασιλεία και παριστανόταν από τη Βαβυλώνα. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο η Αδελφή Γουάιτ συγκρίνει την αιχμαλωσία του κυριολεκτικού Ισραήλ στη Βαβυλώνα επί εβδομήντα έτη με την αιχμαλωσία του πνευματικού Ισραήλ στην πνευματική Βαβυλώνα επί χίλια διακόσια εξήντα έτη.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Η εκκλησία του Θεού επί της γης βρισκόταν εξίσου αληθώς σε αιχμαλωσία κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου αδυσώπητου διωγμού, όπως και οι υιοί του Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας.» Προφήτες και Βασιλείς, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Ο Μίλλερ, επομένως, δεν είχε κανένα πρόβλημα να εναλλάσσει προφητικές εκπληρώσεις που προσδιόριζαν ειδικότερα την ειδωλολατρική Ρώμη, με την παπική Ρώμη. Θα παραθέσουμε παραδείγματα αυτού καθώς προχωρούμε, αλλά αν κατανοήσουμε ότι ο Μίλλερ θεωρούσε την ειδωλολατρική και την παπική Ρώμη ως μία βασιλεία, μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί ο Μίλλερ δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με το ότι ο Ιησούς αναφέρεται στο «βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του προφήτου», ως εκπλήρωση της ειδωλολατρικής Ρώμης, ενώ ταυτόχρονα κατανοούσε την έκφραση «βδέλυγμα της ερημώσεως» στο βιβλίο του Δανιήλ ως σύμβολο της παπικής Ρώμης. Ο Μίλλερ δεν μπορούσε να διακρίνει τις τρεις ερημωτικές δυνάμεις, και για τον λόγο αυτό το προφητικό του πλαίσιο ήταν περιορισμένο, αν και ακριβές.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Αλλά πώς πρέπει να κατανοήσουμε την ασυμφωνία της ιστορικής εκπλήρωσης του 66 μ.Χ., όταν η ειδωλολατρική Ρώμη έστησε τα λάβαρά της στους ιερούς περιβόλους του ναού, σε εκπλήρωση της προρρήσεως του Χριστού; Είναι «το βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του προφήτου», σύμβολο της ειδωλολατρικής ή της παπικής Ρώμης; Η απάντηση σε αυτό το δίλημμα είναι αρκετά απλή, όταν αναγνωρίσετε τρεις δυνάμεις που ερημώνουν, αντί για δύο. Πρέπει να αρχίσουμε με το σχόλιο της αδελφής White σχετικά με την εκπλήρωση της προρρήσεως του Χριστού για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Στη σταύρωση του Χριστού από τους Ιουδαίους εμπεριείχετο η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το αίμα που χύθηκε στον Γολγοθά ήταν το βάρος που τους βύθισε στην απώλεια για τον παρόντα κόσμο και για τον μέλλοντα. Έτσι θα είναι και κατά τη μεγάλη τελική ημέρα, όταν η κρίση θα επέλθει πάνω σε εκείνους που απέρριψαν τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός, η πέτρα του προσκόμματός τους, θα εμφανισθεί τότε σ’ αυτούς ως εκδικητικό όρος. Η δόξα του προσώπου Του, η οποία για τους δικαίους είναι ζωή, θα είναι για τους ασεβείς καταναλίσκον πυρ. Εξαιτίας της αγάπης που απορρίφθηκε, της χάριτος που καταφρονήθηκε, ο αμαρτωλός θα καταστραφεί.»

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> «Με πολλές παραστατικές εικόνες και επανειλημμένες προειδοποιήσεις, ο Ιησούς έδειξε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα για τους Ιουδαίους από την απόρριψη του Υιού του Θεού. Με αυτά τα λόγια απευθυνόταν προς όλους, σε κάθε εποχή, που αρνούνται να Τον δεχθούν ως Λυτρωτή τους. Κάθε προειδοποίηση είναι γι’ αυτούς. Ο βεβηλωμένος ναός, ο απειθής υιός, οι ψευδείς γεωργοί, οι περιφρονητικοί οικοδόμοι, έχουν το αντίστοιχό τους στην εμπειρία κάθε αμαρτωλού. Εάν δεν μετανοήσει, η καταδίκη, την οποία εκείνα προεικόνιζαν, θα είναι δική του.» The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Όταν ο Παύλος προσδιορίζει τη μετάβαση από το κυριολεκτικό στο πνευματικό, επισημαίνει ότι αυτή έλαβε χώρα κατά τη χρονική περίοδο του σταυρού, και πρέπει να σημειωθεί ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ συνδέεται άμεσα με τον σταυρό. Η καταστροφή της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ, η οποία πραγματοποιήθηκε αρχικά από την κυριολεκτική Βαβυλώνα, πραγματοποιήθηκε για τελευταία φορά από την κυριολεκτική Ρώμη, διότι ο Ιησούς πάντοτε παριστάνει το τέλος μαζί με την αρχή. Η καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, η οποία άρχισε με την ειδωλολατρική δύναμη της Βαβυλώνας, έληξε με την ειδωλολατρική δύναμη της Ρώμης.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Η πνευματική καταπάτηση της πνευματικής Ιερουσαλήμ πραγματοποιήθηκε από την παπική Ρώμη, και αμφότερες εκείνες οι περίοδοι καταπατήσεως (η κυριολεκτική και η πνευματική) αποτελούν τύπο της καταπατήσεως του λαού του Θεού από την τρίτη ερημωτική δύναμη, η οποία, σε σχέση με τη Ρώμη, ονομάζεται σύγχρονη Ρώμη.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Υπάρχουν τρεις ερημωτικές δυνάμεις, καθεμία από τις οποίες διώκει τον λαό του Θεού. Ο δράκων του παγανισμού, ακολουθούμενος από το θηρίο της θαλάσσης του Καθολικισμού, και κατόπιν από το θηρίο της γης των Ηνωμένων Πολιτειών (τον ψευδοπροφήτη). Ο παγανισμός εκπροσωπείτο από διάφορες παγανιστικές δυνάμεις που καταπατούσαν τον κατά γράμμα Ισραήλ. Κατόπιν, ο παπισμός καταπάτησε τον πνευματικό Ισραήλ επί χίλια διακόσια εξήντα έτη, από το 538 έως το 1798. Η τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη είναι η σύγχρονη Ρώμη, και αυτή επίσης καταπατεί τον λαό του Θεού κατά την «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής. Οι τρεις ερημωτικές δυνάμεις του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη παριστάνονται επίσης ως η παγανιστική Ρώμη, η παπική Ρώμη και η σύγχρονη Ρώμη.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Κατά την έννοια της Αποκάλυψης δεκαεπτά, ο παγανισμός είναι οι πρώτοι τέσσερις βασιλείς, ο πέμπτος βασιλεύς είναι ο παπισμός, και ο έκτος, ο έβδομος και ο όγδοος βασιλεύς είναι η τριπλή ένωση της σύγχρονης Ρώμης.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Και είναι επτά βασιλείς· οι πέντε έπεσαν, και ο ένας είναι, και ο άλλος δεν ήλθε ακόμη· και όταν έλθει, πρέπει να παραμείνει ολίγον καιρό. Και το θηρίο, το οποίο ήτο και δεν είναι, αυτό είναι και όγδοος, και είναι εκ των επτά, και υπάγει εις απώλειαν. Αποκάλυψις 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Με βάση το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο παγανισμός περιλαμβάνει και τις τέσσερις βασιλείες, από την κυριολεκτική Βαβυλώνα έως την κυριολεκτική Ρώμη. Η πνευματική Βαβυλώνα είναι ο παπισμός (η κεφαλή η χρυσή), και η τριμερής ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη (η σύγχρονη Ρώμη) παριστάνεται από την τριμερή ένωση της πνευματικής Μηδοπερσίας, της πνευματικής Ελλάδος και της πνευματικής Ρώμης (της οποίας η θανατηφόρος πληγή θεραπεύεται).

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

Όταν ο Ιησούς αναφέρθηκε στο «βδέλυγμα της ερημώσεως, το οποίον ελαλήθη υπό Δανιήλ του προφήτου», προσδιόριζε ένα συγκεκριμένο «σημείο» το οποίο οι Χριστιανοί πρέπει να αναγνωρίζουν σε καθεμία από τις τρεις Ρώμες. Η παγανιστική Ρώμη, η παπική Ρώμη και η σύγχρονη Ρώμη διώκουν όλες τον λαό του Θεού. Ο διωγμός αυτός παριστάνεται προφητικώς ως καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος. Ο Ιησούς έδωσε προειδοποίηση για την προσέγγιση εκείνου του διωγμού σε καθεμία από τις τρεις περιόδους διωγμών. Όταν το «σημείο» της εξουσίας της Ρώμης τοποθετήθηκε μέσα στο αγιαστήριο, είχε φθάσει ο καιρός να φύγουν από την Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς δεν χρησιμοποιούσε την έκφραση του Δανιήλ «βδέλυγμα της ερημώσεως» ως σύμβολο μιας επίγειας εξουσίας, αλλά ως σύμβολο του σημείου το οποίο οι Χριστιανοί έπρεπε να αναγνωρίσουν.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> «Ο Ιησούς ανήγγειλε στους μαθητές που Τον άκουγαν τις κρίσεις που επρόκειτο να πέσουν επάνω στον αποστάτη Ισραήλ, και ιδιαίτερα την ανταποδοτική εκδίκηση που θα ερχόταν επάνω τους εξαιτίας της απόρριψης και της σταύρωσης του Μεσσία. Αδιαμφισβήτητα σημεία θα προπορεύονταν του φοβερού αποκορυφώματος. Η φοβερή ώρα θα ερχόταν αιφνιδίως και ταχέως. Και ο Σωτήρας προειδοποίησε τους ακολούθους Του: “Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του προφήτου, ιστάμενον εν τόπω αγίω, (ο αναγινώσκων ας εννοή,) τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη.” Ματθαίος 24:15, 16· Λουκάς 21:20, 21. Όταν τα ειδωλολατρικά λάβαρα των Ρωμαίων θα στήνονταν στον άγιο τόπο, ο οποίος εκτεινόταν μερικά στάδια έξω από τα τείχη της πόλεως, τότε οι ακόλουθοι του Χριστού έπρεπε να βρουν ασφάλεια στη φυγή. Όταν θα φαινόταν το προειδοποιητικό σημείο, εκείνοι που θα ήθελαν να διαφύγουν δεν έπρεπε να καθυστερήσουν καθόλου. Σε ολόκληρη τη χώρα της Ιουδαίας, καθώς και στην ίδια την Ιερουσαλήμ, το σύνθημα της φυγής έπρεπε να υπακουσθεί αμέσως. Εκείνος που τυχόν βρισκόταν επάνω στο δώμα δεν έπρεπε να κατέβει στο σπίτι του, ούτε καν για να σώσει τους πολυτιμότερους θησαυρούς του. Εκείνοι που εργάζονταν στους αγρούς ή στους αμπελώνες δεν έπρεπε να πάρουν χρόνο για να επιστρέψουν προς ανάκτηση του εξωτερικού ενδύματος που είχαν αφήσει κατά μέρος, ενώ κοπίαζαν μέσα στη ζέστη της ημέρας. Δεν έπρεπε να διστάσουν ούτε στιγμή, μήπως και συμπαρασυρθούν στη γενική καταστροφή.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Στο απόσπασμα η Αδελφή White προσδιορίζει το «βδέλυγμα της ερημώσεως» ως ένα «αδιαμφισβήτητο σημείο», το οποίο παριστανόταν από τα «ειδωλολατρικά λάβαρα των Ρωμαίων», τα οποία έστησαν «επάνω εις τον άγιον τόπον» του ναού. Ο Ιησούς δεν χρησιμοποιούσε το «βδέλυγμα της ερημώσεως» για να παραστήσει κάποια από τις δύο εξουσίες της ειδωλολατρικής ή της παπικής Ρώμης, αλλά ως «σημείο». Όταν το «σημείο» τοποθετήθηκε στον άγιο τόπο του ναού, οι Χριστιανοί έπρεπε να φύγουν από την Ιερουσαλήμ, «μήπως εμπλακούν εις την γενικήν καταστροφήν». Η Αδελφή White προχωρεί ακόμη περισσότερο αργότερα στο ίδιο απόσπασμα και επισημαίνει ότι η προφητεία του Χριστού, η οποία προσδιόριζε την καταστροφή, είχε περισσότερες από μία εκπληρώσεις.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> «Η προφητεία του Σωτήρος σχετικά με την επίσκεψη των κρίσεων επί της Ιερουσαλήμ πρόκειται να έχει και άλλη εκπλήρωση, της οποίας εκείνη η φοβερή ερήμωση δεν υπήρξε παρά αμυδρά σκιά. Στη μοίρα της εκλεκτής πόλεως μπορούμε να αντικρίσουμε την καταδίκη ενός κόσμου που έχει απορρίψει το έλεος του Θεού και έχει καταπατήσει τον νόμο Του. Σκοτεινά είναι τα χρονικά της ανθρώπινης δυστυχίας που η γη έχει γίνει μάρτυς τους κατά τους μακρούς αιώνες του εγκλήματος. Η καρδιά αρρωσταίνει και ο νους αποκάμνει στην ενατένιση. Φοβερά υπήρξαν τα αποτελέσματα της απορρίψεως της εξουσίας του Ουρανού. Αλλά μια σκηνή ακόμη σκοτεινότερη παρουσιάζεται στις αποκαλύψεις του μέλλοντος. Τα χρονικά του παρελθόντος,—η μακρά πομπή ταραχών, συγκρούσεων και επαναστάσεων, η «μάχη του πολεμιστή … με συγκεχυμένο θόρυβο, και ενδύματα βεβαμμένα με αίμα» (Ησαΐας 9:5),—τι είναι όλα αυτά, σε αντίθεση προς τις φρικαλεότητες εκείνης της ημέρας, όταν το συγκρατούν Πνεύμα του Θεού θα αποσυρθεί ολοσχερώς από τους ασεβείς, ώστε να μη χαλιναγωγεί πλέον την έκρηξη του ανθρώπινου πάθους και της σατανικής οργής! Τότε ο κόσμος θα αντικρίσει, όπως ποτέ πριν, τα αποτελέσματα της κυριαρχίας του Σατανά.»

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> «Αλλά κατά την ημέρα εκείνη, όπως και κατά τον καιρό της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, ο λαός του Θεού θα ελευθερωθεί, καθένας που θα βρεθεί γραμμένος μεταξύ των ζώντων. Ησαΐας 4:3. Ο Χριστός έχει δηλώσει ότι θα έλθει για δεύτερη φορά, για να συγκεντρώσει τους πιστούς Του κοντά Του: “Τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης, και θέλουσι ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους Αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς Αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων, απ’ άκρου ουρανών έως άκρου αυτών.” Ματθαίος 24:30, 31. Τότε εκείνοι που δεν υπακούουν εις το ευαγγέλιον θα καταναλωθούν από το πνεύμα του στόματός Του και θα αφανισθούν από τη λαμπρότητα της παρουσίας Του. 2 Θεσσαλονικείς 2:8. Όπως ο αρχαίος Ισραήλ, έτσι και οι ασεβείς καταστρέφουν τον εαυτό τους· πέφτουν εξαιτίας της ανομίας τους. Με βίο αμαρτίας έχουν θέσει τον εαυτό τους τόσο έξω από την αρμονία με τον Θεό, η φύση τους έχει διαφθαρεί τόσο πολύ από το κακό, ώστε η εκδήλωση της δόξας Του είναι γι’ αυτούς πυρ καταναλίσκον.»

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> «Ας προσέξουν οι άνθρωποι μήπως παραμελήσουν το δίδαγμα που τους μεταδίδεται με τα λόγια του Χριστού. Όπως Εκείνος προειδοποίησε τους μαθητές Του για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, δίνοντάς τους σημείο της επερχόμενης συμφοράς, ώστε να μπορέσουν να διαφύγουν· έτσι έχει προειδοποιήσει και τον κόσμο για την ημέρα της τελικής καταστροφής και τους έχει δώσει σημεία της προσέγγισής της, ώστε όλοι όσοι θέλουν να μπορέσουν να φύγουν από την επερχόμενη οργή. Ο Ιησούς δηλώνει: “Και θέλουσι γείνει σημεία εις τον ήλιον και εις την σελήνην και εις τους αστέρας· και επί της γης στενοχωρία εθνών”. Λουκάς 21:25· Ματθαίος 24:29· Μάρκος 13:24–26· Αποκάλυψις 6:12–17. Εκείνοι που βλέπουν αυτούς τους προδρόμους της ελεύσεώς Του πρέπει να “γνωρίζωσιν ότι είναι πλησίον, επί τας θύρας”. Ματθαίος 24:33. “Αγρυπνείτε λοιπόν”, είναι τα λόγια της νουθεσίας Του. Μάρκος 13:35. Εκείνοι που προσέχουν την προειδοποίηση δεν θα αφεθούν στο σκοτάδι, ώστε εκείνη η ημέρα να τους καταλάβει απροόπτως. Αλλά για εκείνους που δεν θα αγρυπνούν, “η ημέρα του Κυρίου ούτως έρχεται, ως κλέπτης εν νυκτί”. Α΄ Θεσσαλονικείς 5:2–5». Η Μεγάλη Διαμάχη, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Όταν η Αδελφή Γουάιτ έγραψε αυτά τα λόγια, επρόκειτο ακόμη να υπάρξει μια μελλοντική εκπλήρωση της καταστροφής της Ιερουσαλήμ. Η ανταποδοτική κρίση που εκτελείται κατά της σύγχρονης Ρώμης (του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη), στο τέλος του κόσμου, αντιπροσωπεύει την τελική πτώση της πνευματικής Βαβυλώνας· όμως η πνευματική Βαβυλώνα (ο παπισμός) είχε ήδη πέσει μία φορά, το 1798. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει την ανταποδοτική κρίση του Θεού επάνω σε μια αποστάτισσα εκκλησία.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια των τριών και ημίσεος ετών, από το 66 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ., προτυπώνει την καταστροφή της ανταποδοτικής κρίσεως του Θεού στο τέλος του κόσμου, η οποία επέρχεται επί της συγχρόνου Ρώμης (του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου). Η πολιορκία και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον παγανισμό από το 66 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ., διήρκεσε ακριβώς τρία και ήμισυ έτη.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Η πολιορκία και η καταστροφή της πνευματικής Ιερουσαλήμ, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον παπισμό, διήρκεσε τριάμισι προφητικά έτη, από το 538 έως το 1798. Οι δύο αυτές απεικονίσεις προτυπώνουν την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά την «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, η οποία προκαλείται από τη σύγχρονη Ρώμη. Η τελευταία από τις τρεις καταστροφές της Ιερουσαλήμ αντιστρέφεται, όπως παριστάνεται στο βιβλίο του Δανιήλ.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Το βιβλίο του Δανιήλ αρχίζει με τη Βαβυλώνα να κατακτά και να καταστρέφει την Ιερουσαλήμ, και τελειώνει με την καταστροφή της Βαβυλώνας και τη νίκη της Ιερουσαλήμ. Σε καθεμία από τις τρεις μάχες δόθηκε στους Χριστιανούς ένα σημείο που τους προειδοποιούσε να φύγουν από τον επικείμενο πόλεμο. Το 66 μ.Χ., ήταν όταν τα στρατεύματα της ειδωλολατρικής Ρώμης έστησαν τα λάβαρά τους (τις πολεμικές τους σημαίες) στον ιερό χώρο του αγιαστηρίου. Κατά το έτος 538, ήταν όταν αποκαλύφθηκε ο «άνθρωπος της αμαρτίας», καθήμενος στον ναό του Θεού (τη Χριστιανική εκκλησία), επιδεικνύοντας ότι ο ίδιος ήταν Θεός, όταν θέσπισε νόμο περί της Κυριακής στη Σύνοδο της Ορλεάνης κατά το έτος εκείνο. Η επιβολή της Κυριακής είναι εκείνο που ο παπισμός προσδιορίζει ως την απόδειξη της εξουσίας του επάνω στον Χριστιανικό κόσμο, διότι υποστηρίζουν (ορθώς) ότι δεν υπάρχει καμία υποστήριξη για την κυριακάτικη λατρεία στον Λόγο του Θεού, και το γεγονός ότι αυτοί καθιέρωσαν την Κυριακή ως ημέρα λατρείας στη Χριστιανοσύνη αποτελεί απόδειξη ότι η εξουσία των ειδωλολατρικών τους παραδόσεων και εθίμων είναι υπεράνω της Βίβλου.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Κατὰ τὸ ἔτος 538, οἱ Χριστιανοὶ ἔπρεπε νὰ ἀποχωρισθοῦν ἀπὸ τὴ Ῥωμαϊκὴ ἐκκλησία, ὄχι ἀπλῶς ἐπειδὴ δὲν ἦταν ἀληθινὰ χριστιανικὴ ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ τὸ σημεῖο τῆς παπικῆς ἐξουσίας εἶχε τεθεῖ ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ χώρου τῆς ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἀδελφὴ White προσδιορίζει τὴ διαδικασία τοῦ ἀποχωρισμοῦ ἐκείνης τῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία ἤρχισε τὴν περίοδο κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ἔφυγε εἰς τὴν ἔρημον γιὰ χίλια διακόσια ἑξήντα ἔτη.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> «Αλλ’ ουδεμία ένωση υπάρχει μεταξύ του Άρχοντος του φωτός και του άρχοντος του σκότους, και ουδεμία ένωση δύναται να υπάρξει μεταξύ των ακολούθων τους. Όταν οι Χριστιανοί συγκατένευσαν να ενωθούν με εκείνους που ήσαν μόνον κατά το ήμισυ προσηλυτισμένοι από την ειδωλολατρία, εισήλθαν σε οδό η οποία τους απομάκρυνε ολοέν και περισσότερο από την αλήθεια. Ο Σατανάς αγαλλίασε διότι είχε κατορθώσει να εξαπατήσει τόσο μεγάλο αριθμό από τους ακολούθους του Χριστού. Τότε άσκησε ακόμη πληρέστερα τη δύναμή του επ’ αυτών και τους ενέπνευσε να διώκουν εκείνους που παρέμεναν πιστοί στον Θεό. Κανείς δεν εγνώριζε τόσο καλά πώς να αντιταχθεί στην αληθινή χριστιανική πίστη όσο εκείνοι που κάποτε υπήρξαν υπερασπιστές της· και αυτοί οι αποστάτες Χριστιανοί, ενωμένοι με τους ημιειδωλολάτρες συντρόφους τους, κατηύθυναν τον πόλεμό τους εναντίον των πλέον ουσιωδών γνωρισμάτων των δογμάτων του Χριστού.»

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Απαιτήθηκε απελπισμένος αγώνας από όσους ήθελαν να παραμείνουν πιστοί, ώστε να σταθούν ακλόνητοι απέναντι στις απάτες και στα βδελύγματα που ήταν μεταμφιεσμένα με ιερατικά άμφια και εισήχθησαν στην εκκλησία. Η Βίβλος δεν γινόταν δεκτή ως το πρότυπο της πίστεως. Το δόγμα της θρησκευτικής ελευθερίας ονομαζόταν αίρεση, και όσοι το υποστήριζαν μισούνταν και διώκονταν.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> «Ύστερα από μακρό και σφοδρό αγώνα, οι ολίγοι πιστοί αποφάσισαν να διαλύσουν κάθε ένωση με την αποστατημένη εκκλησία, εάν αυτή εξακολουθούσε να αρνείται να ελευθερωθεί από το ψεύδος και την ειδωλολατρία. Είδαν ότι ο χωρισμός ήταν απόλυτη αναγκαιότητα, εάν επρόκειτο να υπακούσουν στον λόγο του Θεού. Δεν τολμούσαν να ανέχονται πλάνες ολέθριες για τις ίδιες τις ψυχές τους, ούτε να δώσουν παράδειγμα που θα έθετε σε κίνδυνο την πίστη των παιδιών τους και των παιδιών των παιδιών τους. Για να εξασφαλίσουν την ειρήνη και την ενότητα, ήταν έτοιμοι να κάνουν κάθε παραχώρηση σύμφωνη με την πίστη προς τον Θεό· αλλά αισθάνονταν ότι ακόμη και η ειρήνη θα αγοραζόταν υπερβολικά ακριβά με τη θυσία της αρχής. Αν η ενότητα μπορούσε να εξασφαλιστεί μόνο με συμβιβασμό της αλήθειας και της δικαιοσύνης, τότε ας υπάρξει διαφορά, και ακόμη πόλεμος». Η Μεγάλη Διαμάχη, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> «Η αιωνιότητα εκτείνεται ενώπιόν μας. Το παραπέτασμα πρόκειται να ανασηκωθεί. Εμείς που κατέχουμε αυτή τη σοβαρή, υπεύθυνη θέση, τι κάνουμε, τι σκεπτόμαστε, ώστε να προσκολλώμεθα στη φιλάρεσκη αγάπη μας για την άνεση, ενώ ψυχές χάνονται γύρω μας; Μήπως οι καρδιές μας έχουν γίνει εντελώς αναίσθητες; Δεν μπορούμε να αισθανθούμε ή να κατανοήσουμε ότι έχουμε ένα έργο να επιτελέσουμε για τη σωτηρία των άλλων; Αδελφοί, ανήκετε στην τάξη εκείνων που, ενώ έχουν οφθαλμούς, δεν βλέπουν, και ενώ έχουν ώτα, δεν ακούν; Μάταια σας έδωσε ο Θεός γνώση του θελήματός Του; Μάταια σας έστειλε προειδοποίηση μετά από προειδοποίηση; Πιστεύετε τις διακηρύξεις της αιώνιας αλήθειας σχετικά με ό,τι πρόκειται να έλθει επάνω στη γη, πιστεύετε ότι οι κρίσεις του Θεού επικρέμανται επάνω από τον λαό, και μπορείτε ακόμη να κάθεσθε άνετα, οκνηροί, αμέριμνοι, φιλήδονοι;»

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Δεν είναι τώρα καιρός για τον λαό του Θεού να προσκολλά τις στοργές του ή να συσσωρεύει τον θησαυρό του στον κόσμο. Δεν απέχει πολύ ο καιρός όταν, όπως οι πρώτοι μαθητές, θα εξαναγκαστούμε να αναζητήσουμε καταφύγιο σε έρημους και απομονωμένους τόπους. Όπως η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τα ρωμαϊκά στρατεύματα υπήρξε το σήμα φυγής για τους Χριστιανούς της Ιουδαίας, έτσι και η ανάληψη εξουσίας εκ μέρους του έθνους μας με το διάταγμα που θα επιβάλλει το παπικό σάββατο θα είναι προειδοποίηση για εμάς. Τότε θα είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις μεγάλες πόλεις, προετοιμαζόμενοι να αφήσουμε και τις μικρότερες για αποσυρμένες κατοικίες σε απομονωμένους τόπους ανάμεσα στα βουνά. Και τώρα, αντί να επιζητούμε εδώ πολυδάπανες κατοικίες, θα έπρεπε να ετοιμαζόμαστε να μεταβούμε σε μια καλύτερη πατρίδα, δηλαδή την επουράνια. Αντί να δαπανούμε τα μέσα μας για αυτοϊκανοποίηση, θα έπρεπε να μελετούμε πώς να κάνουμε οικονομία. Κάθε τάλαντο που μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός πρέπει να χρησιμοποιείται προς δόξαν Του, με το να δίδεται η προειδοποίηση στον κόσμο. Ο Θεός έχει έργο να εκτελέσουν οι συνεργοί Του στις πόλεις. Οι ιεραποστολές μας πρέπει να συντηρούνται· νέες ιεραποστολές πρέπει να ανοίγονται. Για να προχωρήσει αυτό το έργο επιτυχώς, θα απαιτηθεί όχι μικρή δαπάνη. Χρειάζονται οίκοι λατρείας, όπου ο λαός να μπορεί να προσκαλείται για να ακούει τις αλήθειες για τον παρόντα καιρό. Ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό ο Θεός έχει εμπιστευθεί κεφάλαιο στους οικονόμους Του. Μην αφήνετε την περιουσία σας να δεσμεύεται σε κοσμικές επιχειρήσεις, ώστε να παρεμποδίζεται το έργο αυτό. Θέστε τα μέσα σας εκεί όπου μπορείτε να τα διαχειρίζεστε προς όφελος του έργου του Θεού. Στείλτε τους θησαυρούς σας πριν από εσάς στον ουρανό». Testimonies, τόμος 5, σ. 464.

Back to Articles