Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Five

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Πέντε

The Symbolic Transformation: Unraveling the Mystery of the Daily in the Book of Daniel

Η Συμβολική Μεταμόρφωση: Ξεδιαλύνοντας το Μυστήριο του «Καθημερινού» στο Βιβλίο του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

Το «παντοτινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ αναγνωρίσθηκε από τον William Miller ως σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης ή της ειδωλολατρίας· όμως στις έσχατες ημέρες αποτελεί το σύμβολο της απορρίψεως των θεμελιωδών αληθειών του William Miller. Αντιπροσωπεύει το τέλος μιας ανταρσίας που άρχισε το 1863, με την απόρριψη της κατανοήσεως του Miller για τους «επτά καιρούς» του Μωυσή στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Όταν ο Αντβεντισμός απέρριψε τη σωστή ταυτοποίηση του «παντοτινού» ως ειδωλολατρίας, μετέτρεψε το σύμβολο του Σατανά σε σύμβολο του Χριστού. Ο Ησαΐας προσδιορίζει ότι αυτό το έργο ήταν ανατροπή των πάντων. Η απόρριψη του «παντοτινού» εδραιώθηκε κατά τη δεκαετία του 1930 (την τρίτη γενεά του Αντβεντισμού), αλλά είχε ήδη αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης από το 1901 (τη δεύτερη γενεά του Αντβεντισμού). Όπως και με τον αρχαίο Ισραήλ, μια προοδευτική απόρριψη της αληθείας οδήγησε στην αποδοχή μιας πλάνης που περιείχε τα στοιχεία της ασυγχώρητης αμαρτίας.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

Η ασυγχώρητη αμαρτία των σχολαστικολογούντων Ιουδαίων απεικονίσθηκε όταν ταύτισαν τα έργα που είχε επιτελέσει ο Χριστός με τα έργα του Σατανά. Το αρχαίο Ισραήλ είναι το κατεξοχήν σύμβολο του σύγχρονου Ισραήλ, και το σύγχρονο Ισραήλ έπραξε ακριβώς αυτό, μόνο κατά την αντίστροφη φορά. Έλαβαν τα έργα του Σατανά (τον παγανισμό) και απέδωσαν αυτά τα έργα στον Χριστό. Η αποστασία του αρχαίου Ισραήλ περιλαμβάνει και την εκλογή του Σατανά ως βασιλέως τους.

> When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

> Ὅτε λοιπόν ἤκουσε ὁ Πιλᾶτος ἐκεῖνον τὸν λόγον, ἔφερε ἔξω τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐκάθισε ἐπὶ τοῦ βήματος, εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθά. Ἦτο δὲ Παρασκευὴ τοῦ Πάσχα, καὶ ὥρα ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· Ἴδε ὁ Βασιλεὺς ὑμῶν! Ἐκεῖνοι δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· Τὸν Βασιλέα ὑμῶν νὰ σταυρώσω; Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Δὲν ἔχομεν βασιλέα εἰμὴ Καίσαρα. Τότε λοιπόν παρέδωκεν αὐτὸν εἰς αὐτοὺς διὰ νὰ σταυρωθῇ. Καὶ ἀφού παρέλαβον τὸν Ἰησοῦν, ἀπήγαγον αὐτόν. Ἰωάννης 19:13–16.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

Ο Πιλάτος ήταν ο εκπρόσωπος της ειδωλολατρικής Ρώμης, και η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ότι ο δράκων που εκβλήθηκε από τον ουρανό στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι ο Σατανάς, αλλά, σε δευτερεύουσα έννοια, ο δράκων είναι επίσης η ειδωλολατρική Ρώμη. Επομένως, ο δράκων συμβολίζεται από «το παντοτεινό». Το τέλος της ανταρσίας του αρχαίου Ισραήλ, όταν διακήρυξαν δημόσια: «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα», αντιπροσώπευε τη δημόσια δήλωσή τους ότι ήταν υπήκοοι του βασιλέως τους, και ο βασιλεύς τους ήταν ο Σατανάς. Αυτή η ανταρσία εναντίον του Θεού ως Βασιλέως άρχισε κατά τις ημέρες του προφήτη Σαμουήλ, όταν απέρριψαν τον Θεό ως βασιλέα τους και απαίτησαν να τους δοθεί ένας ανθρώπινος βασιλεύς, ώστε να είναι όπως τα άλλα έθνη.

> Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

> Τότε συνάχθηκαν όλοι οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ και ήλθαν προς τον Σαμουήλ στη Ραμά, και του είπαν: Ιδού, εσύ γέρασες, και οι υιοί σου δεν περιπατούν στις οδούς σου· τώρα, λοιπόν, κατάστησε σε εμάς βασιλιά, για να μας κρίνει, όπως όλα τα έθνη. Αλλά το πράγμα δυσαρέστησε τον Σαμουήλ, όταν είπαν: Δώσε σε εμάς βασιλιά, για να μας κρίνει. Και ο Σαμουήλ προσευχήθηκε προς τον Κύριο. Και ο Κύριος είπε προς τον Σαμουήλ: Άκουσε τη φωνή του λαού σε όλα όσα σου λένε· επειδή δεν απέρριψαν εσένα, αλλά εμένα απέρριψαν, ώστε να μη βασιλεύω επάνω τους. Σύμφωνα με όλα τα έργα που έκαναν από την ημέρα που τους ανέβασα από την Αίγυπτο μέχρι αυτή την ημέρα, με τα οποία με εγκατέλειψαν και λάτρευσαν άλλους θεούς, έτσι κάνουν και σε σένα. Α΄ Σαμουήλ 8:4–8.

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

Ο αρχαίος Ισραήλ δεν αναγνώρισε ποτέ ότι είχε απορρίψει τον Θεό, ούτε ότι η επιθυμία του για έναν επίγειο βασιλιά θα προχωρούσε έως το σημείο να σταυρώσει τον Μεσσία και να εκλέξει τον Σατανά ως βασιλιά του. Η αποστασία τους ήταν κρυμμένη από τα μάτια τους από τις ίδιες τις αυτοδικαιωτικές τους αντιλήψεις ότι, παρά το ότι είχαν απορρίψει τον Θεό, εξακολουθούσαν να είναι ο εκλεκτός λαός· διότι, τελικά, συλλογίζονταν, ο Θεός εξακολουθούσε να διατηρεί μία άγια προφητική διακονία, ακόμη και μετά τον Σαμουήλ.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

Παρερμήνευσαν την προφητική διακονία των προφητών, πιστεύοντας ότι η παρουσία των προφητών του Θεού αποδείκνυε πως αυτοί ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού. Δεν αντιλήφθηκαν ότι βρίσκονταν μακριά από τον Θεό και ότι οι προφήτες επιζητούσαν να τους επαναφέρουν στον Θεό, διότι ερμήνευαν τη δράση των προφητών ως απόδειξη της καθοδήγησης του Θεού. Αυτό συνέβαινε παρά τη συνεχιζόμενη απόρριψη όλων των μηνυμάτων των προφητών που τους είχαν αποσταλεί. Η ίδια πλάνη επήλθε επί του Αντβεντισμού το 1863.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

Ο Αντβεντισμός απέρριψε το κίνημα που είχε συναχθεί μέσω της διακονίας του William Miller και επέλεξε να καταστεί νομίμως καταχωρισμένη εκκλησία το ίδιο έτος κατά το οποίο απέρριψε το μήνυμα του Μωυσή περί των «επτά καιρών», όπως αυτό παραδόθηκε από τον Ηλία (William Miller). Το ίδιο έτος παρήγαγαν ένα πλαστό προφητικό διάγραμμα, το οποίο πλέον δεν μπορούσε να αναγνωσθεί και δεν μπορούσε πλέον να «λαλεί», σύμφωνα με το Αββακούμ 2:3, διότι απαιτούσε επεξηγηματικό φυλλάδιο για να κατανοηθεί. Τα διαγράμματα του Αββακούμ μπορούσαν να αναγνωσθούν όπως ακριβώς υπήρχαν και, ως εκ τούτου, μπορούσαν να «λαλούν».

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

Ο Αντβεντισμός αρνήθηκε να προβεί σε οποιαδήποτε αυτοεξέταση σχετικά με την επιλογή που έκαναν το 1863, διότι, άλλωστε, είχαν ανάμεσά τους την προφήτισσα, γεγονός που αποδείκνυε ότι ήταν ο λαός του υπολοίπου, ταυτοποιημένος στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ο οποίος είχε το Πνεύμα της Προφητείας. Εξέφρασαν το ίδιο πνεύμα και την ίδια στάση με τον αρχαίο Ισραήλ, και η αποστασία που άρχισε με την απόρριψη του πρώτου πολύτιμου λίθου που ανακαλύφθηκε από τον Μίλλερ, οδήγησε τελικώς και στην απόρριψη της ταυτοποίησης από τον Μίλλερ του πολύτιμου λίθου της «παντοτεινής» επίσης.

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

Το σύγχρονο Ισραήλ απέρριψε την κατανόηση του Μίλλερ περί του «παντοτινού», συμβόλου της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία, με τη σειρά της, είναι σύμβολο του Σατανά, και ισχυρίστηκε ότι το «παντοτινό» είναι σύμβολο του Χριστού. Με άλλα λόγια, το σύγχρονο Ισραήλ επέλεξε να δεχθεί ένα σατανικό σύμβολο ως σύμβολο του Χριστού. Ακριβώς όπως το αρχαίο Ισραήλ διακήρυξε ότι δεν είχε άλλον βασιλιά παρά τον Καίσαρα, εκπρόσωπο της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία είναι σύμβολο του Σατανά.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

Όσον αφορά την προφητική εφαρμογή, εκείνη η επιλογή απαιτούσε ότι ο σύγχρονος Ισραήλ θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα του Δανιήλ, τα οποία ήταν ακριβώς τα κεφάλαια που αντιπροσωπεύονται από τον ποταμό Ουλάι, και τα οποία αποτέλεσαν την αύξηση της γνώσεως στη Μιλλεριτική ιστορία. Θα εξαναγκάζονταν να μεταβάλουν εκείνα τα κεφάλαια, διότι το όγδοο κεφάλαιο αναφέρεται άμεσα στο «παντοτινό» τρεις φορές.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

Αναγκαζόμενοι από την ιστορία εντός της οποίας αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Ουλάι, οι Μιλλερίτες δεν μπορούσαν να διακρίνουν άλλα επίγεια βασίλεια πριν από την επιστροφή του Χριστού και την εγκαθίδρυση της αιωνίου βασιλείας Του, όπως παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ως εκ τούτου, θεωρούσαν το τέταρτο βασίλειο της Ρώμης ως ένα βασίλειο με δύο όψεις. Οι δύο αυτές όψεις παριστάνονται άμεσα στα κεφάλαια επτά και οκτώ του Δανιήλ. Ο Δανιήλ προσδιορίζει ότι το όραμα που έλαβε στο όγδοο κεφάλαιο έπρεπε να νοηθεί σε συνάφεια με το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ, ὤφθη εἰς ἐμὲ, εἰς ἐμὲ τὸν Δανιήλ, ὅρασις μετὰ ἐκείνην ἥτις ὤφθη εἰς ἐμὲ κατ’ ἀρχάς. Δανιήλ 8:1.

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

Το όραμα «το οποίο εφάνη προς» τον Δανιήλ «κατ’ αρχάς» ήταν το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τοῦ Βαλτάσαρ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, ὁ Δανιὴλ εἶδε ὄνειρον καὶ ὁράσεις τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ· τότε ἔγραψε τὸ ὄνειρον καὶ διηγήθη τὸ σύνολον τῶν πραγμάτων. Δανιήλ 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

Τα δύο οράματα αντιπροσωπεύουν δύο όψεις των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, τα οποία είχαν αρχικώς παρασταθεί στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ. Τα τέσσερα βασίλεια της Βαβυλώνας, της Μηδοπερσίας, της Ελλάδος και της Ρώμης επαναλήφθηκαν στο έβδομο κεφάλαιο, και έπειτα πάλι στο όγδοο κεφάλαιο, αλλά με διάκριση μεταξύ των πολιτικών στοιχείων των τεσσάρων βασιλείων και των θρησκευτικών στοιχείων των τεσσάρων βασιλείων. Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, τα βασίλεια παριστάνονται με θηρία αρπακτικά, αλλά στο όγδοο κεφάλαιο τα ίδια βασίλεια παρουσιάζονται με ζώα του αγιαστηρίου. Ο Δανιήλ επιθυμούσε να κατανοήσει το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου, και ο Γαβριήλ ήλθε προς αυτόν για να το εξηγήσει.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

> Εγώ, ο Δανιήλ, ελυπήθην κατά το πνεύμα μου εν μέσω του σώματός μου, και τα οράματα της κεφαλής μου με ετάραττον. Προσήλθα προς έναν από εκείνους που παρίσταντο εκεί, και τον ηρώτησα την αλήθεια περί πάντων τούτων. Και εκείνος μου είπε, και μου εγνώρισε την ερμηνεία των πραγμάτων. Τα μεγάλα αυτά θηρία, τα οποία είναι τέσσερα, είναι τέσσερις βασιλείς, οι οποίοι θέλουσιν αναστηθή εκ της γης. Αλλ’ οι άγιοι του Υψίστου θέλουσι λάβει την βασιλείαν και θέλουσι κατέχει την βασιλείαν εις τον αιώνα, ναι, εις τους αιώνας των αιώνων. Δανιήλ 7:15–18.

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

Ο Δανιήλ πληροφορήθηκε ότι τα τέσσερα θηρία ήσαν τέσσερα επίγεια βασίλεια, τα οποία θα υπήρχαν έως ότου εγκαθιδρυθεί η αιώνια βασιλεία του Θεού, σε συμφωνία με το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ. Έμελλαν να υπάρξουν τέσσερα επίγεια βασίλεια, τα οποία θα προηγούνταν της αφίξεως της αιώνιας βασιλείας του Θεού, όπως αυτή παριστάνεται από τον λίθο που αποκόπηκε από το όρος και γέμισε ολόκληρη τη γη στο δεύτερο κεφάλαιο.

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Η αδελφή White προχώρησε την μιλλεριτική κατανόηση εκείνων των τεσσάρων βασιλείων πολύ πέρα από τη μιλλεριτική κατανόηση, όταν αναφέρθηκε στο θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

> «Στο σημείο αυτό εισάγεται ένα άλλο σύμβολο. Λέγει ο προφήτης: “Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης· και είχε δύο κέρατα όμοια με αρνίου.” Εδάφιο 11. Τόσο η εμφάνιση αυτού του θηρίου όσο και ο τρόπος της ανόδου του δείχνουν ότι το έθνος το οποίο αντιπροσωπεύει είναι ανόμοιο προς εκείνα που παρουσιάστηκαν υπό τα προηγούμενα σύμβολα. Τα μεγάλα βασίλεια που κυβέρνησαν τον κόσμο παρουσιάστηκαν στον προφήτη Δανιήλ ως θηρία αρπακτικά, αναδυόμενα όταν “οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού εμάχοντο επί της μεγάλης θαλάσσης”. Δανιήλ 7:2. Στην Αποκάλυψη δεκαεπτά, ένας άγγελος εξήγησε ότι τα ύδατα αντιπροσωπεύουν “λαούς, και όχλους, και έθνη, και γλώσσας”. Αποκάλυψη 17:15. Οι άνεμοι είναι σύμβολο έριδος. Οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού, μαχόμενοι επί της μεγάλης θαλάσσης, αντιπροσωπεύουν τις τρομερές σκηνές κατακτήσεως και επαναστάσεως, διά των οποίων τα βασίλεια έφθασαν στην εξουσία». Η Μεγάλη Διαμάχη, 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

Τα θηρία είναι σύμβολα των κατακτήσεων που επιτελέσθηκαν καθώς τα βασίλεια ανήλθαν στην εξουσία. Ένα αρπακτικό θηρίο αντιπροσωπεύει προφητικώς την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη ενός βασιλείου. Τα ίδια βασίλεια που παριστάνονται στο δεύτερο και έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ παριστάνονται επίσης και στο όγδοο κεφάλαιο, αλλά εκεί συνδέονται όλα με στοιχεία προερχόμενα από το αγιαστήριο του Θεού, και κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιπροσωπεύουν το θρησκευτικό στοιχείο των βασιλείων, διότι όλα ήσαν ένωση Εκκλησίας και Κράτους.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ, ὤφθη εἰς ἐμὲ ὅρασις, εἰς ἐμὲ τὸν Δανιήλ, μετὰ ἐκείνην ἥτις μοι ὤφθη κατὰ τὴν ἀρχήν. Καὶ εἶδον ἐν ὁράματι· καὶ ἐγένετο, ἐν τῷ ἰδεῖν με, ὅτι ἤμην ἐν Σούσῃ τῇ πόλει, ἥτις εἶναι ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Αἰλάμ· καὶ εἶδον ἐν ὁράματι, καὶ ἤμην πλησίον τοῦ ποταμοῦ Οὐλαΐ. Τότε ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, ἔστεκε ἔμπροσθεν τοῦ ποταμοῦ κριὸς, ἔχων δύο κέρατα· καὶ τὰ δύο κέρατα ἦσαν ὑψηλά, ἀλλὰ τὸ ἓν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου, καὶ τὸ ὑψηλότερον ἀνέβη τελευταῖον. Εἶδον τὸν κριὸν ἐμβάλλοντα πρὸς δυσμὰς, καὶ πρὸς βορρᾶν, καὶ πρὸς νότον· ὥστε οὐδὲν θηρίον ἠδύνατο νὰ σταθῇ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, οὐδὲ ὑπῆρχε τις ὁ δυνάμενος νὰ ἐλευθερώσῃ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· ἀλλ’ ἐποίει κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐμεγαλύνθη. Καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐθεώρουν, ἰδοὺ, τράγος τῶν αἰγῶν ἦλθεν ἀπὸ δυσμῶν ἐπάνω ἀπὸ προσώπου πάσης τῆς γῆς, καὶ δὲν ἥπτετο τοῦ ἐδάφους· καὶ ὁ τράγος εἶχε περίβλεπτον κέρας μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν κριὸν τὸν ἔχοντα τὰ δύο κέρατα, τὸν ὁποῖον εἶδον ἑστῶτα ἔμπροσθεν τοῦ ποταμοῦ, καὶ ἔδραμε κατ’ αὐτοῦ μὲ τὸν θυμὸν τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Καὶ εἶδον αὐτὸν νὰ πλησιάζῃ πρὸς τὸν κριόν, καὶ ἐξήφθη κατ’ αὐτοῦ, καὶ ἐπάταξε τὸν κριόν, καὶ συνέτριψε τὰ δύο κέρατα αὐτοῦ· καὶ δὲν ὑπῆρχε δύναμις ἐν τῷ κριῷ νὰ σταθῇ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ἀλλὰ ἔρριψεν αὐτὸν κατὰ γῆς καὶ κατεπάτησεν αὐτόν· καὶ δὲν ὑπῆρχε οὐδεὶς ὁ δυνάμενος νὰ ἐλευθερώσῃ τὸν κριὸν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο ὁ τράγος τῶν αἰγῶν ἐμεγαλύνθη σφόδρα· καὶ ὅτε ἰσχυροποιήθη, τὸ μέγα κέρας συνετρίβη· καὶ ἀντ’ αὐτοῦ ἀνέβησαν τέσσαρα περίβλεπτα κέρατα πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. Δανιήλ 8:1–8.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

Το όγδοο κεφάλαιο αρχίζει με τον Δανιήλ να βεβαιώνει ότι τότε ζει ακόμη μέσα στην ιστορία του πρώτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας (της Βαβυλώνας), όμως το όραμά του δεν προσδιορίζει κανένα σύμβολο που θα την αντιπροσώπευε, διότι αρχίζει με τον κριό που αντιπροσώπευε το δεύτερο επίγειο βασίλειο, τη Μηδοπερσία. Η απουσία συμβόλου για τη Βαβυλώνα είναι σκόπιμη, διότι ένα πρωτεύον χαρακτηριστικό της Βαβυλώνας είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα βασίλειο το οποίο αφαιρείται και κατόπιν αποκαθίσταται, όπως παριστάνεται από τα «επτά καιρούς» κατά τα οποία ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο. Κατά τη διάρκεια εκείνων των «επτά καιρών» παριστάνεται ένα στοιχείο της πνευματικής Βαβυλώνας (ο παπισμός), διότι ο παπισμός είναι το βασίλειο που λησμονείται επί εβδομήκοντα συμβολικά έτη, κατά τη διάρκεια των οποίων έλαβε θανατηφόρο πλήγμα. Το γεγονός ότι ο Δανιήλ προσδιορίζει πως λαμβάνει το όραμα «εν τω τρίτω έτει της βασιλείας του βασιλέως Βαλτάσαρ» προσδιορίζει τη Βαβυλώνα ως το βασίλειο που προηγείται του δεύτερου βασιλείου, της Μηδοπερσίας, αλλά συγχρόνως τονίζει τη Βαβυλώνα ως το κρυμμένο ή λησμονημένο βασίλειο, το οποίο λησμονείται κατά τις ημέρες ενός βασιλέως.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

Τα θηρία του ογδόου κεφαλαίου δεν είναι θηρία αρπακτικά· είναι ζώα που χρησιμοποιούνταν ως θυσιαστικά ζώα στην υπηρεσία του αγιαστηρίου. Η τέταρτη βασιλεία παριστάνεται ως «κέρας μικρόν», όχι ως θηρίο· αλλά τα κέρατα αποτελούσαν μέρος του αγιαστηρίου του Θεού, διότι τα θυσιαστήρια στο αγιαστήριο του Θεού είχαν κέρατα ως μέρος της κατασκευής τους.

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

Όχι μόνο τα τέσσερα βασίλεια της προφητείας παρουσιάσθηκαν από τον Δανιήλ με όρους του αγιαστηρίου, αλλά και η αφήγηση του κεφαλαίου περιέχει αρκετές λέξεις που προέρχονται άμεσα από τη λειτουργία του αγιαστηρίου του Θεού. Η αφήγηση στο κεφάλαιο παρουσιάζεται με εβραϊκές λέξεις αντλημένες από τη λειτουργία του αγιαστηρίου, αλλά και η πράξη της προσφοράς θυσίας στη λειτουργία του αγιαστηρίου είναι ενσωματωμένη μέσα στη δομή του κεφαλαίου. Το γεγονός ότι ο Δανιήλ συνέδεσε σκοπίμως το έβδομο και το όγδοο κεφάλαιο μεταξύ τους, επιτρέπει σε εκείνους που επιθυμούν να διακρίνουν, ότι το έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζει την κρατική πολιτική των βασιλείων της βιβλικής προφητείας και το όγδοο κεφάλαιο προσδιορίζει την εκκλησιαστική πολιτική των βασιλείων της βιβλικής προφητείας.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

Ο Αντβεντισμός εξαναγκάσθηκε να συγκαλύψει το γεγονός αυτό με σατανικούς μύθους, διότι η αναγνώριση αυτή αποκαλύπτει ότι τα κοσμήματα του Μίλλερ ήσαν ακριβώς όπως ο Θεός τα είχε σχεδιάσει να είναι. Η απόρριψη της κατανόησης του Μίλλερ περί «του καθημερινού» παριστάνεται ως ισχυρισμός ότι «ο Θεός δεν είχε κατανόηση», διότι υποστηρίζουν ότι, όταν ο Θεός έδωσε το πλαίσιο στον Μίλλερ (διά της διακονίας αγίων αγγέλων), αυτό δεν ήταν ακριβές.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Βεβαίως, η ανατροπή των πραγμάτων από μέρους σας θα λογισθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι μήπως το έργο θα πει γι’ αυτόν που το έπλασε: Δεν με έπλασε; ή μήπως το πλάσμα θα πει γι’ αυτόν που το διαμόρφωσε: Δεν είχε σύνεση; Ησαΐας 29:16.

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

Το πλαίσιο του Μίλλερ ήταν η προφητική δομή την οποία αναγνώρισε και χρησιμοποίησε· όμως από το 1863 και εξής, ο Αντβεντισμός επέστρεψε στις θεολογικές εφαρμογές του αποστατημένου Προτεσταντισμού και του Καθολικισμού, προκειμένου να συγκαλύψει τα πετράδια του ονείρου του Μίλλερ. Ο Αντβεντισμός αποδέχθηκε ένα ψευδές πλαίσιο (το πλαισιωμένο πράγμα), για να απορρίψει το έργο, καθώς και τον Δημιουργό του έργου. Πράττοντας έτσι, ισχυρίζονται ότι ο Δημιουργός του έργου δεν έχει κατανόηση. Η απόρριψη εκείνου του πλαισίου ήταν, και εξακολουθεί να είναι, απόρριψη της αύξησης της γνώσης που αποσφραγίσθηκε το 1798. Εκείνοι που απορρίπτουν την αύξηση της γνώσης απορρίπτουν το έργο και τον Δημιουργό του έργου, και κατά τον Δανιήλ ήταν «οι ασεβείς».

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ, καὶ λευκανθῆ, καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράττει ἀσεβῶς· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει· ἀλλ’ οἱ σοφοὶ θέλουσιν ἐννοήσει. Δανιήλ 12:10.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

«οι ασεβείς θα πράττουν ασεβώς», προσδιορίζοντας έτσι μια προοδευτική, κλιμακούμενη απόρριψη της αλήθειας. Η απόρριψη εκ μέρους των ασεβών του πλαισίου συνιστά απόρριψη του Θεού, και, κατ’ επέκτασιν, ο Θεός απορρίπτει τους ασεβείς εξαιτίας της απόρριψης που επιχειρούν να επιτελέσουν μέσω ενός παραχαραγμένου πλαισίου.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ὁ λαός μου ἀφανίζεται διὰ ἔλλειψιν γνώσεως· ἐπειδὴ σὺ ἀπέρριψες τὴν γνώσιν, καὶ ἐγὼ θὰ σὲ ἀπορρίψω, ὥστε νὰ μὴν ἱερατεύεις πλέον εἰς ἐμέ· ἐπειδὴ ἐλησμόνησες τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου, καὶ ἐγὼ θὰ λησμονήσω τὰ τέκνα σου. Ὡσηέ 4:6.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

Ο λαός του Θεού, ο οποίος υπήρξε οι «ιερείς» του Θεού από το 1844 έως το 1863, απορρίφθηκε εξαιτίας της έλλειψης της «γνώσεως» που είχε αυξηθεί μέσω της διακονίας του William Miller. Είναι σημαντικό να εξεταστεί το συμφραζόμενο του έκτου εδαφίου στον Ωσηέ, διότι το συμφραζόμενο προσδιορίζει μια κλιμακούμενη ανταρσία κατά της αλήθειας, η οποία παριστάνεται ως η «γνώσις».

> Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

> Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, υιοί Ισραήλ· διότι ο Κύριος έχει διαφορά με τους κατοίκους της γης, επειδή δεν υπάρχει αλήθεια ούτε έλεος ούτε γνώση Θεού στη γη. Με ορκωμοσία και ψεύδος και φόνο και κλοπή και μοιχεία ξεσπούν, και αίμα αγγίζει αίμα. Διά τούτο η γη θα πενθήσει, και καθένας που κατοικεί σ’ αυτήν θα μαραίνεται, μαζί με τα θηρία του αγρού και μαζί με τα πετεινά του ουρανού· ναι, και τα ψάρια της θαλάσσης επίσης θα αφαιρεθούν. Πλην ας μη φιλονικεί κανείς, μηδέ ας ελέγχει άλλον· διότι ο λαός σου είναι ως εκείνοι που αντιλέγουν προς τον ιερέα. Διά τούτο θα πέσεις την ημέρα, και ο προφήτης επίσης θα πέσει μαζί σου τη νύχτα, και θα εξολοθρεύσω τη μητέρα σου. Ο λαός μου αφανίζεται από έλλειψη γνώσεως· επειδή εσύ απέρριψες τη γνώση, και εγώ θα σε απορρίψω, ώστε να μη μου είσαι ιερέας· επειδή λησμόνησες τον νόμο του Θεού σου, και εγώ θα λησμονήσω τα τέκνα σου. Όσο επληθύνοντο, τόσο αμάρταναν εναντίον μου· διά τούτο θα μεταβάλω τη δόξα τους σε αισχύνη. Τρέφονται από την αμαρτία του λαού μου, και στην ανομία τους θέτουν την καρδιά τους. Και θα είναι: όπως ο λαός, έτσι και ο ιερέας· και θα τους τιμωρήσω για τις οδούς τους, και θα ανταποδώσω σ’ αυτούς τα έργα τους. Διότι θα τρώγουν και δεν θα χορταίνουν· θα πορνεύουν και δεν θα πληθύνονται· επειδή έπαυσαν να προσέχουν στον Κύριο.

> Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

> Πορνεία και οίνος και νέος οίνος αφαιρούν την καρδίαν. Ο λαός μου ζητεί συμβουλήν από τα ξόανά του, και η ράβδος αυτού αποκαλύπτει εις αυτόν· διότι το πνεύμα των πορνειών τούς έκαμε να πλανηθούν, και επόρνευσαν αποστατήσαντες από τον Θεόν αυτών. Θυσιάζουν επί των κορυφών των ορέων, και θυμιούν επί των λόφων, υπό δρυν και λεύκην και πτελέαν, διότι η σκιά αυτών είναι καλή· διά τούτο αι θυγατέρες σας θέλουσι πορνεύσει, και αι νύμφαι σας θέλουσι μοιχεύσει. Δεν θέλω τιμωρήσει τας θυγατέρας σας όταν πορνεύσωσιν, ουδέ τας νύμφας σας όταν μοιχεύσωσιν· διότι αυτοί οι ίδιοι αποχωρίζονται μετά των πορνών, και θυσιάζουν μετά των ιεροδούλων· διά τούτο ο λαός ο μη εννοών θέλει καταπέσει. Αν και συ, Ισραήλ, πορνεύεις, όμως ας μη πταίσει ο Ιούδας· και μη έλθητε εις Γαλγάλα, μηδέ αναβήτε εις Βαιθαβέν, μηδέ ομνύητε, Ζη Κύριος. Διότι ο Ισραήλ απεστάτησεν ως δάμαλις αποστατούσα· τώρα ο Κύριος θέλει βοσκήσει αυτούς ως αρνίον εν ευρυχώρω τόπω. Ο Εφραΐμ είναι προσκεκολλημένος εις τα είδωλα· άφες αυτόν. Το ποτόν αυτών εξίνισεν· αδιαλείπτως επόρνευσαν· οι άρχοντες αυτής αγαπώσιν αισχρώς το «Δότε». Ο άνεμος την περιέδεσεν εις τας πτέρυγάς αυτού, και θέλουσι καταισχυνθή εξαιτίας των θυσιών αυτών. Ωσηέ 4:1–19.

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

Η προειδοποίηση του Ωσηέ είναι ότι «ο Κύριος έχει διαφοράν προς τους κατοίκους της γης, διότι δεν υπάρχει αλήθεια, ούτε έλεος, ούτε γνώσις Θεού εν τη γη». Ο Αντβεντισμός είναι ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών. Κατά την ημέρα που ο άνθρωπος με τη βούρτσα της σκόνης εισέρχεται στο δωμάτιο του Μίλλερ, ο Αντβεντισμός, περιλαμβανομένων του λαού, των ιερέων, των προφητών, «ο δε λαός ο μη εννοών θέλει καταπέσει», διότι θα είναι «προσκολλημένοι εις τα είδωλα». Τα είδωλά τους είναι οι κίβδηλες διδασκαλίες τους, υφασμένες μέσα σε ένα κίβδηλο πλαίσιο.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

Η ανταρσία που αντιπροσωπεύεται από την απόρριψη της αύξησης της γνώσης είναι μια προοδευτική κλιμάκωση ανταρσίας, η οποία φθάνει στο σημείο όπου η δοκιμασία τους λήγει με τη διακήρυξη ότι είναι προσκολλημένοι στις κίβδηλες διδασκαλίες που σαρώνονται από το δωμάτιο του Μίλλερ. Η ανταρσία τους παριστάνεται ως η διάπραξη πορνείας διαρκώς. Από το 1863 και έπειτα, έως τη λήξη της δοκιμασίας, ανταρτούν διαρκώς, έως ότου εξεμέσονται από το στόμα του Κυρίου.

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Η ανταρσία της απορρίψεως της γνώσεως παριστανόταν με το ότι «διαπαντός» διέπρατταν μοιχεία, και μολονότι δεν πρόκειται για την ίδια εβραϊκή λέξη, το νόημα είναι το ίδιο με την εβραϊκή λέξη «tamid», η οποία σημαίνει «συνεχές», και η οποία μεταφράζεται ως «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ.

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

Θα συνεχίσουμε τη μελέτη μας για τις τέσσερις βασιλείες της βιβλικής προφητείας στο επόμενο άρθρο.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Τότε είδα σχετικά με το “Διαρκές”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία του ανθρώπου και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή κατανόηση αυτού σε εκείνους που διακήρυξαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι στη σωστή κατανόηση του “Διαρκούς”· αλλά από το 1844, μέσα στη σύγχυση, υιοθετήθηκαν άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση.» Review and Herald, 1 Νοεμβρίου 1850.

Back to Articles