Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Επτά

Unveiling the Prophetic Parallel: Laodicean Adventism in 1863 and Biblical Typology

Αποκαλύπτοντας τον Προφητικό Παραλληλισμό: Ο Αντβεντισμός της Λαοδίκειας το 1863 και η Βιβλική Τυπολογία

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

Η ανταρσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1863 έχει προτυπωθεί από την κατάρα που εκφωνήθηκε εναντίον της ανοικοδόμησης της Ιεριχούς.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὥρκισε κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, λέγων· Ἐπικατάρατος ἔστω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὃς θὰ ἐγερθῇ καὶ θὰ οἰκοδομήσῃ ταύτην τὴν πόλιν, τὴν Ἱεριχώ· ἐπὶ τῷ πρωτοτόκῳ αὐτοῦ θὰ θεμελιώσῃ αὐτήν, καὶ ἐπὶ τῷ νεωτάτῳ υἱῷ αὐτοῦ θὰ στήσῃ τὰς πύλας αὐτῆς. Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ 6:26.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

Η αποστασία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1863 έχει προτυπωθεί από τους οικοδόμους που απέρριψαν τον ακρογωνιαίο λίθο.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

> Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Δὲν ἀνεγνώσατε ποτέ ἐν ταῖς γραφαῖς· Ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδόμοι, οὗτος ἔγεινε κεφαλὴ γωνίας· παρὰ Κυρίου ἔγεινε αὕτη, καὶ εἶναι θαυμαστὴ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν; Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ ἀφαιρεθῇ ἀφ’ ὑμῶν, καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἔθνος ποιοῦν τοὺς καρποὺς αὐτῆς. Ματθαῖος 21:42, 43.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

Η ανταρσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1863 έχει προτυπωθεί από το χρυσό μοσχάρι του Ααρών.

> For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

> Διότι μου είπαν: Κάμε εις ημάς θεούς, οι οποίοι θέλουσι προπορεύεσθαι ημών· επειδή, ως προς τον Μωυσήν τούτον, τον άνθρωπον όστις ανέβιβασεν ημάς εκ γης Αιγύπτου, δεν εξεύρομεν τι έγεινεν εις αυτόν. Και είπα προς αυτούς: Όστις έχει χρυσίον, ας αποσπάσωσιν αυτό. Και έδωκαν αυτό εις εμέ· τότε έρριψα αυτό εις το πυρ, και εξήλθεν ο μόσχος ούτος. Και είδεν ο Μωυσής ότι ο λαός ήτο γυμνός· (διότι ο Ααρών είχε γυμνώσει αυτούς προς αισχύνην αυτών μεταξύ των εχθρών αυτών). Έξοδος 32:23–25.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

Η αποστασία τοῦ Λαοδικειανοῦ Ἀντβεντισμοῦ τοῦ 1863 ἔχει προτυπωθῇ διὰ τῶν δύο χρυσῶν μόσχων τοῦ Ἱεροβοάμ.

> If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

> Εὰν ὁ λαὸς οὗτος ἀναβῇ διὰ νὰ προσφέρῃ θυσίαν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου ἐν Ἰερουσαλήμ, τότε ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου θέλει ἐπιστρέψει πάλιν πρὸς τὸν κύριον αὐτῶν, πρὸς τὸν Ροβοὰμ βασιλέα τοῦ Ἰούδα, καὶ θέλουσι με φονεύσει, καὶ θέλουσιν ἐπιστρέψει πάλιν πρὸς τὸν Ροβοὰμ βασιλέα τοῦ Ἰούδα. Διὸ ὁ βασιλεὺς ἔλαβε συμβούλιον, καὶ ἔκαμε δύο μόσχους χρυσοῦς, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Πολὺ εἶναι δι’ ἐσᾶς νὰ ἀναβαίνητε εἰς Ἰερουσαλήμ· ἰδοὺ οἱ θεοί σου, Ἰσραήλ, οἵτινες σε ἀνήγαγον ἐκ γῆς Αἰγύπτου. Καὶ τὸν ἕνα ἔστησεν ἐν Βαιθήλ, καὶ τὸν ἄλλον ἔθεσεν ἐν Δάν. 1 Βασιλέων 12:27–29.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

Η αποστασία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1863 έχει προτυπωθεί από τον προφήτη από τον Ιούδα, ο οποίος πέθανε ανάμεσα στον όνο και στο λιοντάρι.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

> Και συνέβη, αφού έφαγε άρτο και αφού ήπιε, να σαμαρώσει γι’ αυτόν τον όνο, δηλαδή για τον προφήτη τον οποίο είχε επαναφέρει. Και ενώ εκείνος απήλθε, λέων τον συνήντησε καθ’ οδόν και τον εφόνευσε· και το πτώμα αυτού ερρίφθη επί της οδού, και ο όνος εστέκετο πλησίον αυτού, και ο λέων επίσης εστέκετο πλησίον του πτώματος. 1 Βασιλέων 13:23, 24.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

Η αποστασία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1863 έχει προτυπωθεί από τη δέκατη δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ, με την οποία άρχισε η περιπλάνησή τους στην έρημο.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

> Αλλ’ όπως αληθώς ζω, πάσα η γη θέλει πλησθή από της δόξης του Κυρίου. Επειδή πάντες οι άνδρες εκείνοι, οίτινες είδον την δόξαν μου και τα θαυμάσιά μου, τα οποία έκαμα εν Αιγύπτω και εν τη ερήμω, και με επείρασαν ήδη ταύτας τας δέκα φοράς και δεν υπήκουσαν εις την φωνήν μου, βεβαίως δεν θέλουσι ιδεί την γην, την οποίαν ώμοσα προς τους πατέρας αυτών, ουδέ τις εκ πάντων όσοι με παρώργισαν θέλει ιδεί αυτήν· αλλ’ ο δούλός μου Χάλεβ, επειδή ήτο μετ’ αυτού άλλο πνεύμα και με ηκολούθησε πλήρως, τούτον θέλω εισαγάγει εις την γην, εις την οποίαν εισήλθε, και το σπέρμα αυτού θέλει κληρονομήσει αυτήν. Αριθμοί 14:21–23.

The apostle Paul taught:

Ο απόστολος Παύλος δίδαξε:

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Όλα δε ταύτα συνέβαιναν εις αυτούς ως παραδείγματα· και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους έφθασαν τα τέλη των αιώνων. Α΄ Κορινθίους 10:11.

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

Σχολιάζοντας εκείνη την προφητική αρχή, η Αδελφή White είπε:

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική τους εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Ταῦτα δὲ πάντα τύποι συνέβαινον εἰς ἐκείνους· ἐγράφησαν δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν.” 1 Corinthians 10:11. “Οἷς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ἡμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ’ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακύψαι.” 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Η Βίβλος έχει συσσωρεύσει και έχει συνδέσει μαζί τους θησαυρούς της για αυτή την τελευταία γενεά. Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξαν, και εξακολουθούν να επαναλαμβάνονται, στην εκκλησία κατά τις έσχατες αυτές ημέρες.» Selected Messages, βιβλίο 3, σσ. 338, 339.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

Το μήνυμα της όψιμης βροχής, σύμφωνα με τον Ησαΐα, είναι μήνυμα· διότι αυτός επισημαίνει ότι οι ασεβείς θα αρνηθούν να το ακούσουν, και περιγράφει το μήνυμα αυτό ως «γραμμήν επί γραμμήν».

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; εκείνους που απεγαλακτίσθησαν από του γάλακτος, και απεσπάσθησαν από των μαστών. Διότι πρέπει να είναι εντολή επί εντολήν, εντολή επί εντολήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· επειδή με τραυλίζοντα χείλη και με άλλην γλώσσαν θέλει λαλήσει προς τούτον τον λαόν. Προς τους οποίους είπε, Αύτη είναι η ανάπαυσις, διά της οποίας δύνασθε να αναπαύσετε τον κεκοπιακότα· και αύτη είναι η αναψυχή· αλλά δεν ηθέλησαν να ακούσουν. Όθεν ο λόγος του Κυρίου ήτο προς αυτούς εντολή επί εντολήν, εντολή επί εντολήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· διά να υπάγωσι, και να πέσωσιν εις τα οπίσω, και να συντριφθώσι, και να παγιδευθώσι, και να συλληφθώσι. Ησαΐας 28:9–13.

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

Από τις έξι γραμμές που μόλις εντοπίσαμε —και βεβαίως υπάρχουν και άλλες τις οποίες δεν επισημάναμε— η μία δίνει έμφαση στο 1863, ως το τέλος μιας προοδευτικής δοκιμασίας που οδήγησε σε περιπλάνηση στην έρημο. Δύο τονίζουν ότι ένας προγενέστερος λαός της διαθήκης παρακάμφθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν νέο εκλεκτό λαό. Η μία επισημαίνει κατάρα για την ανοικοδόμηση κάποιου πράγματος που προοριζόταν να παραμείνει κατεστραμμένο και εγκαταλελειμμένο υπό την κατάρα του Θεού, όπως ήταν, και μία άλλη επισημαίνει κατάρα για την επιστροφή εκεί όπου είχε απαγορευθεί να πας. Δύο παρέχουν παραδείγματα παραχαράξεων των δύο πλακών των Δέκα Εντολών, οι οποίες αντιπροσώπευαν τις δύο πλάκες του Αββακούμ.

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

Οι χρυσοί μόσχοι του Ααρών και του Ιεροβοάμ αντιπροσωπεύουν μια παραποιημένη εικόνα ζηλοτυπίας, η οποία αντιπροσώπευε το παραποιημένο διάγραμμα του 1863. Όταν συνδυάζονται, οι δύο μάρτυρες, ο Ααρών και ο Ιεροβοάμ, διδάσκουν ότι οι δύο πλάκες του Αββακούμ αντιπροσωπεύουν μία πλάκα, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών αντιπροσωπεύουν έναν νόμο του Θεού. Μαζί καθίστανται ένα σύμβολο, το οποίο αποτελείται από δύο όταν συνενώνονται. Η ίδια προφητική δυναμική των δύο πλακών του νόμου του Θεού υπάρχει στις δύο πλάκες του Αββακούμ, και μαζί οι παραποιήσεις του Ααρών και του Ιεροβοάμ πραγματεύονται εκείνο το προφητικό φαινόμενο.

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

Η πρώτη γενεά του Αντβεντισμού έχει προτυπωθεί από την εικόνα της ζηλοτυπίας στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Το όραμα που αρχίζει την πέμπτη ημέρα, του έκτου μηνός, κατά το έκτο έτος, στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, συνεχίζεται στο ένατο κεφάλαιο, όπου παριστάνεται η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Όταν αναφέρεται στην απεικόνιση της σφράγισης του ενάτου κεφαλαίου, η αδελφή Γουάιτ περιλαμβάνει την ιδιότητα του χαρακτήρος του Θεού που προσδιορίζει ότι είναι στην τρίτη και στην τετάρτη γενεά όπου ο Θεός κρίνει εκείνους που είναι ανυπάκουοι. Επομένως, ενσωματώνει την αλήθεια που συνδέεται άμεσα με τη δεύτερη εντολή, η οποία είναι η εντολή που απαγορεύει τη λατρεία των ειδώλων, όπως ήσαν οι χρυσοί μόσχοι του Ααρών και του Ιεροβοάμ.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Καὶ ἐκάλεσε πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινά, ὅστις εἶχεν παρὰ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ τὸ γραφικὸν μελανοδοχεῖον· καὶ ὁ Κύριος εἶπεν πρὸς αὐτόν· Διέλθε διὰ μέσου τῆς πόλεως, διὰ μέσου τῆς Ἰερουσαλήμ, καὶ βάλε σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν οἳ στενάζουν καὶ βοῶσι διὰ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ γινόμενα ἐν μέσῳ αὐτῆς. Καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺς εἶπεν ἐν τῇ ἀκοῇ μου· Πορεύεσθε κατόπιν αὐτοῦ διὰ τῆς πόλεως καὶ πατάξατε· μὴ φεισθῇ ὁ ὀφθαλμὸς ὑμῶν, μηδὲ ἐλεήσητε· ἀφανίσατε παντελῶς γέροντας καὶ νεανίσκους, παρθένους καὶ νήπια καὶ γυναῖκας· ἀλλὰ μὴ πλησιάσητε οὐδένα ἄνθρωπον ἐφ’ οὗ εἶναι τὸ σημεῖον· καὶ ἀπὸ τοῦ ἁγιαστηρίου Μου ἄρξασθε. Τότε ἤρξαντο ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων οἵτινες ἦσαν ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου.»

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> «Ο Ιησούς πρόκειται να εγκαταλείψει το ιλαστήριο του επουρανίου αγιαστηρίου, για να ενδυθεί τα ιμάτια της εκδικήσεως και να εκχύσει την οργή Του με κρίσεις επάνω σε εκείνους που δεν ανταποκρίθηκαν στο φως που τους έδωσε ο Θεός. “Επειδή η απόφαση κατά έργου πονηρού δεν εκτελείται ταχέως, διά τούτο η καρδία των υιών των ανθρώπων είναι πλήρως προδιατεθειμένη εν αυτοίς να πράττωσι το κακόν.” Αντί να μαλακωθούν από την υπομονή και τη μακροθυμία που ο Κύριος επέδειξε προς αυτούς, εκείνοι που δεν φοβούνται τον Θεό και δεν αγαπούν την αλήθεια σκληρύνουν τις καρδιές τους στην πονηρή τους πορεία. Αλλά υπάρχουν όρια ακόμη και στη μακροθυμία του Θεού, και πολλοί υπερβαίνουν αυτά τα όρια. Έχουν ξεπεράσει τα όρια της χάριτος, και γι’ αυτό ο Θεός πρέπει να επέμβει και να υπερασπιστεί την ίδια Του την τιμή.॥

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> «Περί των Αμορραίων ο Κύριος είπε: “Κατά την τετάρτην γενεάν θέλουσιν επανέλθει εδώ· διότι η ανομία των Αμορραίων δεν επληρώθη έτι.” Μολονότι το έθνος αυτό ήταν περίβλεπτο εξαιτίας της ειδωλολατρίας και της διαφθοράς του, δεν είχε ακόμη γεμίσει το ποτήριο της ανομίας του, και ο Θεός δεν επρόκειτο να δώσει εντολή για την ολοκληρωτική εξόντωσή του. Ο λαός έπρεπε να δει τη θεία δύναμη να εκδηλώνεται κατά τρόπο εμφανή, ώστε να μείνει αναπολόγητος. Ο εύσπλαχνος Δημιουργός ήταν πρόθυμος να ανεχθεί την ανομία τους έως την τετάρτη γενεά. Έπειτα, εάν δεν φαινόταν καμία μεταβολή προς το καλύτερο, οι κρίσεις Του θα έπεφταν επάνω τους.»

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> «Με αλάθητη ακρίβεια ο Άπειρος εξακολουθεί ακόμη να τηρεί λογαριασμό με όλα τα έθνη. Ενώ το έλεός Του προσφέρεται με προσκλήσεις προς μετάνοια, ο λογαριασμός αυτός θα παραμένει ανοικτός· αλλά όταν τα ποσά φθάσουν σε κάποιο ορισμένο ύψος που ο Θεός έχει καθορίσει, αρχίζει η διακονία της οργής Του. Ο λογαριασμός κλείνει. Η θεία μακροθυμία παύει. Δεν υπάρχει πλέον ικεσία ελέους υπέρ αυτών.»

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> «Ο προφήτης, ατενίζοντας διαμέσου των αιώνων, είχε αυτήν την εποχή παρουσιασμένη ενώπιον του οράματός του. Τα έθνη της εποχής αυτής έχουν γίνει αποδέκτες απαράμιλλων ελέων. Οι εκλεκτότερες από τις ευλογίες του ουρανού τούς έχουν δοθεί, αλλά αυξημένη υπερηφάνεια, πλεονεξία, ειδωλολατρία, περιφρόνηση προς τον Θεό και ταπεινή αχαριστία είναι καταγεγραμμένες εναντίον τους. Ταχέως κλείνουν τον λογαριασμό τους με τον Θεό.»

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> «Αλλά εκείνο που με κάνει να τρέμω είναι το γεγονός ότι εκείνοι που είχαν το μεγαλύτερο φως και τα μεγαλύτερα προνόμια έχουν μολυνθεί από την επικρατούσα ανομία. Επηρεασμένοι από τους αδίκους που τους περιβάλλουν, πολλοί, ακόμη και από εκείνους που ομολογούν την αλήθεια, έχουν ψυχρανθεί και παρασύρονται από το ισχυρό ρεύμα του κακού. Η γενική περιφρόνηση που εκδηλώνεται προς την αληθινή ευσέβεια και αγιότητα οδηγεί εκείνους που δεν συνδέονται στενά με τον Θεό να χάσουν τον σεβασμό τους προς τον νόμο Του. Εάν ακολουθούσαν το φως και υπάκουαν στην αλήθεια από καρδιάς, αυτός ο άγιος νόμος θα τους φαινόταν ακόμη πολυτιμότερος ακριβώς όταν τόσο περιφρονείται και παραμερίζεται. Καθώς η ασέβεια προς τον νόμο του Θεού γίνεται περισσότερο έκδηλη, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων που τον τηρούν και του κόσμου γίνεται περισσότερο ευδιάκριτη. Η αγάπη προς τα θεία προστάγματα αυξάνεται στη μία τάξη, καθώς η περιφρόνηση προς αυτά αυξάνεται στην άλλη τάξη.»

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> «Η κρίση πλησιάζει ταχέως. Τα ραγδαίως αυξανόμενα στοιχεία δείχνουν ότι ο καιρός της επισκέψεως του Θεού σχεδόν έφθασε. Αν και διστακτικός να τιμωρήσει, εντούτοις θα τιμωρήσει, και μάλιστα ταχέως. Όσοι περιπατούν στο φως θα διακρίνουν σημεία του επερχόμενου κινδύνου· δεν πρέπει όμως να παραμένουν σε ήσυχη, αμέριμνη αναμονή της καταστροφής, παρηγορώντας τους εαυτούς τους με την πεποίθηση ότι ο Θεός θα προφυλάξει τον λαό Του κατά την ημέρα της επισκέψεως. Κάθε άλλο. Πρέπει να συναισθανθούν ότι είναι καθήκον τους να εργάζονται επιμελώς για τη σωτηρία των άλλων, αποβλέποντας με ισχυρή πίστη προς τον Θεό για βοήθεια. «Πολύ ισχύει η θερμή δέησις του δικαίου».»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> Το προζύμι της ευσέβειας δεν έχει απολέσει ολοτελώς τη δύναμή του. Κατά τον καιρό που ο κίνδυνος και η κατάπτωση της εκκλησίας είναι μέγιστα, η μικρή εκείνη ομάδα που στέκεται μέσα στο φως θα στενάζει και θα κράζει εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται στη γη. Αλλά ιδιαιτέρως οι προσευχές τους θα ανέρχονται υπέρ της εκκλησίας, επειδή τα μέλη της πράττουν κατά τον τρόπο του κόσμου.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Οι θερμές προσευχές αυτών των ολίγων πιστών δεν θα είναι μάταιες. Όταν ο Κύριος εξέλθει ως εκδικητής, θα έλθει επίσης ως προστάτης όλων εκείνων που διατήρησαν την πίστη στην καθαρότητά της και φύλαξαν τους εαυτούς τους αμόλυντους από τον κόσμο. Κατ’ αυτόν τον καιρό ο Θεός έχει υποσχεθεί να εκδικήσει τους εκλεκτούς Του, οι οποίοι βοούν προς Αυτόν ημέρα και νύκτα, αν και μακροθυμεί γι’ αυτούς.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> «Η εντολή είναι: “Διέλθε διά μέσου της πόλεως, διά μέσου της Ιερουσαλήμ, και βάλε σημείο επάνω στα μέτωπα των ανδρών που στενάζουν και βοούν για όλα τα βδελύγματα που γίνονται εν μέσω αυτής.” Αυτοί που στέναζαν και βοούσαν είχαν προβάλει τα λόγια της ζωής· είχαν ελέγξει, συμβουλεύσει και ικετεύσει. Μερικοί που είχαν ατιμάσει τον Θεό μετανόησαν και ταπείνωσαν την καρδιά τους ενώπιόν Του. Αλλά η δόξα του Κυρίου είχε αποχωρήσει από τον Ισραήλ· μολονότι πολλοί εξακολουθούσαν ακόμη τις εξωτερικές μορφές της θρησκείας, η δύναμη και η παρουσία Του έλειπαν.» Testimonies, τόμος 5, 207–210.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Για να διακρίνουμε ορθά το όραμα της σφραγίσεως, όπως εκτίθεται από τον Ιεζεκιήλ, είναι ουσιώδες να κατανοήσουμε τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού. Η Αδελφή Γουάιτ αρχίζει το απόσπασμα που επιλέξαμε με άμεση αναφορά στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και το τμήμα που επιλέξαμε επίσης καταλήγει με άμεση αναφορά στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Στο απόσπασμα λέγει για τον Ιεζεκιήλ: «Ο προφήτης, ατενίζοντας διαμέσου των αιώνων, είχε αυτόν τον καιρό παρουσιασμένο ενώπιον της οράσεώς του». Ο Ιεζεκιήλ είδε τις περιστάσεις που λαμβάνουν χώρα κατά τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

Στο προηγούμενο άρθρο ταυτίσαμε, με βάση τρία συγκεκριμένα αποσπάσματα από το Πνεύμα της Προφητείας, ότι οι «μεθύσοι του Εφραΐμ» του Ησαΐα, οι οποίοι στο παρόν χωρίο προσδιορίζονται ως οι «πρεσβύτεροι», και οι οποίοι και στα δύο χωρία αντιπροσωπεύουν την ηγεσία της Ιερουσαλήμ (του Αντβεντισμού), δεν μπορούν να διακρίνουν ότι πρόκειται να υπάρξει μια ισχυρή εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού όπως κατά τα προηγούμενα έτη. Στο παρόν χωρίο, αυτή ακριβώς η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού, την οποία αρνούνται να δουν, θα λάβει χώρα ως μέρος της θείας κρίσεως που επέρχεται επ’ αυτούς, διότι δηλώνεται ότι «ο λαός έπρεπε να δει τη θεία δύναμη να εκδηλώνεται κατά τρόπον εμφανή, ώστε να μείνει αναπολόγητος».

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

Ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός αρνείται να δει την εκδήλωση της όψιμης βροχής, η οποία άρχισε να ραντίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά θα δουν την κορύφωση εκείνης της βροχόπτωσης όταν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου επαναληφθεί στις έσχατες ημέρες. Εκείνο το μήνυμα είναι το Ισλάμ του τρίτου Ουαί. Δεν παρακολούθησε η ηγεσία του αρχαίου Ισραήλ, η οποία μόλις είχε σταυρώσει τον Μεσσία της, καθώς το Άγιο Πνεύμα εκχυνόταν κατά την Πεντηκοστή;

The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.

Το απόσπασμα προσδιορίζει την εκκλησία, η οποία, συμφώνως προς τα συμφραζόμενα, παριστάνεται από τον Ιεζεκιήλ ως η Ιερουσαλήμ, και τα μέλη εντός της εκκλησίας (Ιερουσαλήμ) αντιπαραβάλλονται προς ένα «μικρό υπόλοιπο», το οποίο επίσης προσδιορίζεται ως εκείνοι «που περιπατούν εν τω φωτί» και αποτελούν τους «πιστούς ολίγους». Η Γραφή διδάσκει ότι «πολλοί» είναι κεκλημένοι, αλλ’ «ολίγοι» εκλεκτοί. Το θέμα του αποσπάσματος περιλαμβάνει την οργή του Θεού, η οποία επιφέρεται επί τον λαόν Του. Ο λαός επέσυρε την κρίση του επάνω στον εαυτό του, αλλά ο Θεός τονίζει ρητώς ότι είναι οι άγγελοί Του εκείνοι που επιτελούν το έργο της καταστροφής. Ο Θεός ουδέποτε ψεύδεται, και έχει υποσχεθεί ότι Αυτός είναι που επισκέπτεται την ανομία των ανθρώπων έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Το να αποδίδει κανείς την εκτέλεση της κρίσεως σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον Θεό σημαίνει να αρνείται τον χαρακτήρα Του και να υπονοεί ότι είναι ψεύστης.

The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.

Το απόσπασμα δηλώνει ότι, όταν οι εξολοθρευτικοί άγγελοι του Ιεζεκιήλ αρχίζουν να διέρχονται μέσα από την Ιερουσαλήμ, τότε είναι που «η διακονία της οργής Του αρχίζει». Η οργή του Θεού αρχίζει από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η εκκλησία Του, δηλαδή ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Διότι ήλθε ο καιρός να αρχίσει η κρίσις από τον οίκο του Θεού· και εάν αρχίζει πρώτον από εμάς, ποίον θέλει είσθαι το τέλος εκείνων οι οποίοι δεν υπακούουν εις το ευαγγέλιον του Θεού; Α΄ Πέτρου 4:17.

God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.

Η οργή του Θεού εκτελείται από τους αγγέλους του Θεού, και όταν αρχίζει το έργο τους, λαμβάνουν την εντολή να «πατάξητε» πάντας και «ο οφθαλμός σας ας μη φείδηται, μηδέ ελεήσητε· θανατώσατε εξ ολοκλήρου γέροντας και νέους, παρθένους και μικρά παιδιά και γυναίκας· πλην εις πάντα άνθρωπον επί του οποίου είναι το σημείον μη πλησιάσητε· και αρχίσατε από του αγιαστηρίου Μου». Η οργή του Θεού εκτελείται από αγίους αγγέλους, και το σημείο που επιθυμούμε να προσδιορίσουμε εδώ είναι ότι η έναρξη της διακονίας της οργής του Θεού πραγματοποιείται κατά την τετάρτη γενεά.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.

> Και θέλει συμβή εν τη ημέρα της θυσίας του Κυρίου, ότι θέλω τιμωρήσει τους άρχοντας και τους υιούς του βασιλέως και πάντας τους ενδεδυμένους αλλότρια ενδύματα. Εν τη αυτή ημέρα θέλω τιμωρήσει και πάντας τους υπερπηδώντας το κατώφλιον, τους πληρούντας τους οίκους των κυρίων αυτών με βίαν και δόλον. Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, λέγει ο Κύριος, ότι θέλει είσθαι φωνή κραυγής από της πύλης των Ιχθύων, και ολολυγμός από της Δευτέρας, και μέγας συντριμμός από των λόφων. Ολολύζετε, οι κάτοικοι της Μακτές, διότι πας ο εμπορικός λαός εξωλοθρεύθη· πάντες οι φορτωμένοι αργύριον εξηφανίσθησαν. Και θέλει συμβή εν εκείνω τω καιρώ, ότι θέλω ερευνήσει την Ιερουσαλήμ με λύχνους και θέλω τιμωρήσει τους άνδρας τους καθημένους επί την οινολάσπην αυτών, τους λέγοντας εν τη καρδία αυτών, Ο Κύριος δεν θέλει αγαθοποιήσει, ουδέ θέλει κακοποιήσει. Σοφονίας 1:8–12.

Back to Articles