Article

# Elijah - Number Five

Ηλίας - Αριθμός Πέντε

Prophetic Silence

Προφητική Σιωπή

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

Όταν ο Ηλίας έβαλε τον Αχαάβ να συγκαλέσει όλον τον Ισραήλ στο Κάρμηλο, αυτό προεικόνιζε ότι ο Θεός θα έφερνε την εκκλησία έξω από τους Σκοτεινούς Αιώνες το 1798, έπειτα από τριάμισι χρόνια διωγμού, και θα την οδηγούσε στο 1844 και κατόπιν στο 1863. Αυτές οι τρεις χρονολογίες αποτελούν τους τελικούς τρεις οροδείκτες της δομής των «επτά καιρών», όπως εκτίθεται από τον Ησαΐα στο έβδομο κεφάλαιο.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

Η ίδια ιστορία του 1798, του 1844 και του 1863 προτυπώθηκε επίσης όταν ο Μωυσής οδήγησε τους υιούς του Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου προς το Όρος Σινά. Η ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου αντιπροσωπεύει το κίνημα των Μιλλεριτών, το οποίο άρχισε κατά τον καιρό του τέλους το 1798 και συνεχίσθηκε έως ότου το κίνημα έγινε εκκλησία το 1863. Ο Ηλίας και ο Μωυσής είναι οι δύο κύριοι μάρτυρες της ιστορίας των Μιλλεριτών, και είναι οι δύο κύριοι μάρτυρες στο βιβλίο της Αποκάλυψης κατά τη διάρκεια της ιστορίας του τρίτου αγγέλου.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

Το κίνημα των Μιλλεριτών σηματοδοτεί την αρχή του αιωνίου ευαγγελίου της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα, και το Future for America σηματοδοτεί το τέλος. Μεταξύ του αρχικού κινήματος των Μιλλεριτών και του τελικού κινήματος, βρίσκουμε την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Σύμφωνα με τους ιστορικούς της Αντβεντιστικής Εκκλησίας, το 1856 το υπόλοιπο του κινήματος των Μιλλεριτών εισήλθε στη Λαοδικειακή κατάσταση, τερματίζοντας έτσι τη Φιλαδελφειακή περίοδο, η οποία αντιπροσώπευε το διάστημα από το 1798 έως το 1856.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

Στο προηγούμενο άρθρο δείξαμε ότι η έμπνευση εναρμόνισε την απογοήτευση της διάβασης της Ερυθράς Θαλάσσης με τη μεγάλη απογοήτευση του 1844. Σε εκείνο το σημείο, η δοκιμασία του Σαββάτου, όπως παριστάνεται από το μάννα, έφθασε στην ιστορία του Μωυσή. Στο ίδιο προφητικό σημείο, το φως που προήλθε από τα Άγια των Αγίων άρχισε μια διαδικασία δοκιμασίας και καθαρισμού, αρχίζοντας με το Σάββατο, για εκείνους που είχαν διαβεί τη θάλασσα και είχαν εισέλθει διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων. Η διαδικασία της δοκιμασίας που προηγήθηκε του 1844 άρχισε στην ιστορία του Μωυσή κατά τη γέννησή του και για τους Μιλλερίτες το 1798, με την αύξηση της γνώσεως την οποία ο Δανιήλ προσδιόρισε ότι θα παρήγε μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας που οδηγούσε στην κρίση.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Πολλοί θέλουσι καθαρισθή, και λευκανθή, και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· οι δε σοφοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

Το άνοιγμα της κρίσεως στις 22 Οκτωβρίου 1844 προτυπώθηκε από την κρίση του Φαραώ, η οποία άρχισε με τους πρωτοτόκους της Αιγύπτου και έληξε στα ύδατα της Ερυθράς Θαλάσσης. Αφού οι φρόνιμοι εισήλθαν διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων, ή διέβησαν διαμέσου της Ερυθράς Θαλάσσης, η διαδικασία της δοκιμασίας, η οποία είχε αρχίσει κατά τον καιρό του τέλους το 1798, συνεχίσθηκε και πέραν του 1844. Στην ιστορία του Μωυσή, αυτό παριστάνεται με δέκα δοκιμασίες, στις οποίες ο Ισραήλ απέτυχε σε κάθε βήμα. Η τελευταία από τις δέκα δοκιμασίες ήταν όταν οι δώδεκα κατάσκοποι κατασκόπευσαν τη Γη της Επαγγελίας. Η πρώτη δοκιμασία στην ιστορία του Μωυσή ήταν η δοκιμασία του μάννα, η οποία αντιπροσωπεύει το Σάββατο, και για τους Μιλλερίτες το Σάββατο αναγνωρίσθηκε ως η πρώτη δοκιμασία μετά τις 22 Οκτωβρίου 1844. Εφόσον η πρώτη δοκιμασία ήταν το Σάββατο και στις δύο παράλληλες ιστορίες, οι επόμενες εννέα δοκιμασίες στην ιστορία του Μωυσή καταδεικνύουν ότι μετά το 1844 θα υπήρχε μία σειρά δοκιμασιών, η οποία θα οδηγούσε είτε στην είσοδο στη Γη της Επαγγελίας είτε στην έρημο του θανάτου. Το 1863 αντιπροσωπεύει την τελική δοκιμασία για το κίνημα των Μιλλεριτών. Θα αρχίσουμε αυτή την εξέταση όταν οι δώδεκα κατάσκοποι επιστρέφουν με τις αναφορές τους για τη Γη της Επαγγελίας.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> Και επέστρεψαν από την κατασκοπεία της γης ύστερα από σαράντα ημέρες. Και πορεύθηκαν και ήλθαν προς τον Μωυσή, και προς τον Ααρών, και προς όλη τη συναγωγή των υιών Ισραήλ, στην έρημο Φαράν, στην Κάδης· και έφεραν πίσω είδηση προς αυτούς και προς όλη τη συναγωγή, και τους έδειξαν τον καρπό της γης. Και του ανήγγειλαν και είπαν· Ήλθαμε στη γη όπου μας απέστειλες, και αληθώς ρέει γάλα και μέλι· και αυτός είναι ο καρπός της. Πλην όμως, ο λαός που κατοικεί στη γη είναι ισχυρός, και οι πόλεις είναι οχυρωμένες και υπερβολικά μεγάλες· και ακόμη είδαμε εκεί τους υιούς του Ανάκ. Οι Αμαληκίτες κατοικούν στη γη του νότου· και οι Χετταίοι, και οι Ιεβουσαίοι, και οι Αμορραίοι κατοικούν στα όρη· και οι Χαναναίοι κατοικούν πλησίον της θαλάσσης και κατά μήκος του Ιορδάνου. Και ο Χάλεβ κατεύνασε τον λαό ενώπιον του Μωυσή, και είπε· Ας ανεβούμε αμέσως και ας κυριεύσουμε αυτήν· διότι είμαστε απολύτως ικανοί να υπερισχύσουμε εναντίον αυτών. Αλλά οι άνδρες που ανέβηκαν μαζί του είπαν· Δεν είμαστε ικανοί να ανεβούμε εναντίον του λαού· διότι είναι ισχυρότεροι από εμάς. Και διέδωσαν μεταξύ των υιών Ισραήλ κακή αναφορά για τη γη την οποία είχαν κατασκοπεύσει, λέγοντας· Η γη, μέσα από την οποία περάσαμε για να την κατασκοπεύσουμε, είναι γη που κατατρώγει τους κατοίκους της· και όλος ο λαός που είδαμε μέσα σε αυτήν είναι άνδρες μεγάλου αναστήματος. Και εκεί είδαμε τους γίγαντες, τους υιούς του Ανάκ, που κατάγονται από τους γίγαντες· και στα δικά μας μάτια ήμασταν σαν ακρίδες, και έτσι ήμασταν και στα δικά τους μάτια. Αριθμοί 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

Αυτό το χωρίο από το βιβλίο των Αριθμών περιέχει ορισμένες πολύ σημαντικές αλήθειες, στις οποίες πρέπει να δοθεί προσοχή, αλήθειες που θα μπορούσαν εύκολα να παραβλεφθούν, όταν δεν θεωρείται ότι η ιστορία που απεικονίζεται εκεί τυπολογεί το Μιλλεριτικό κίνημα. Ένα σημείο είναι ότι οι στασιαστές με την «κακή αναφορά» απέτυχαν στη δέκατη και τελική δοκιμασία τους, και ότι σε εκείνη την τελική δοκιμασία φανερώθηκαν δύο τάξεις ανθρώπων. Οι δύο τάξεις, οι οποίες αναπτύσσονταν καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας των προηγουμένων εννέα δοκιμασιών, φανέρωσαν τον χαρακτήρα τους βάσει του ποια «αναφορά» επέλεξαν να δεχθούν. Το 1863, ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός απέρριψε την αναφορά του Μωυσή, όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από την προφητεία της δουλείας στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Η αναφορά που παρουσίασαν ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ ήταν απλώς η επανάληψη της «αναφοράς» του Θεού σε όλη την ιστορία της απελευθερώσεώς τους από τη δουλεία. Από τη γέννηση του Μωυσή και εξής, ο Θεός είχε υποσχεθεί ότι θα τους έβγαζε από τη δουλεία και θα τους έφερνε στη γη που είχε υποσχεθεί στον Αβραάμ αιώνες νωρίτερα. Ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ αντιπροσωπεύουν εκείνους που στάθηκαν επάνω στη θεμελιώδη αναφορά· οι άλλοι δέκα κατάσκοποι απέρριψαν ότι ο Θεός είχε πράγματι δώσει αυτή την αναφορά.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> Και όλη η συναγωγή ύψωσε τη φωνή της και έκραξε· και ο λαός έκλαυσε εκείνη τη νύχτα. Και όλοι οι υιοί του Ισραήλ γόγγυσαν εναντίον του Μωυσή και εναντίον του Ααρών· και όλη η συναγωγή είπε προς αυτούς: Είθε να είχαμε πεθάνει στη γη της Αιγύπτου! ή είθε να είχαμε πεθάνει σε αυτή την έρημο! Και γιατί ο Κύριος μας έφερε σε αυτή τη γη, για να πέσουμε από μάχαιρα, ώστε οι γυναίκες μας και τα παιδιά μας να γίνουν λεία; Δεν θα ήταν καλύτερο για εμάς να επιστρέψουμε στην Αίγυπτο; Και είπαν ο ένας προς τον άλλον: Ας ορίσουμε αρχηγό και ας επιστρέψουμε στην Αίγυπτο. Αριθμοί 14:1–4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

Όταν, το 1863, ο Ιάκωβος Ουάιτ έγραψε ένα άρθρο στο Review and Herald απορρίπτοντας την κατανόηση του Μίλλερ περί των «επτά καιρών» και, κατά το ίδιο έτος, ο Ουρία Σμιθ δημοσίευσε το παραχαραγμένο διάγραμμα που ήταν παντελώς στερημένο από κάθε αναφορά στους «επτά καιρούς» του Λευιτικού, τόσο ο Ουάιτ όσο και ο Σμιθ παραμέρισαν το έργο του Γουίλλιαμ Μίλλερ και χρησιμοποίησαν τη βιβλική μεθοδολογία του αποστάτη Προτεσταντισμού. Η μεθοδολογία των αποστατών, τους οποίους προσφάτως είχαν ταυτοποιήσει ως τις «θυγατέρες της Βαβυλώνος», χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για να απορριφθεί το μήνυμα του Μίλλερ, το οποίο είχε κατευθυνθεί από τον άγγελο Γαβριήλ. Κατά τη δέκατη δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ είπαν ευθέως: «Ας κάμωμεν εις εαυτούς αρχηγόν, και ας επιστρέψωμεν εις Αίγυπτον.» Η αποτυχία στη δέκατη και τελική δοκιμασία στηρίζεται στην απόρριψη της «αναφοράς» που ήταν συνεπής με την αναφορά από την αρχή, και στην επιθυμία επιστροφής στη δουλεία της Αιγύπτου. Όταν ο Ιερεμίας εκπροσώπησε συμβολικά εκείνους που είχαν απογοητευθεί από την αποτυχημένη πρόβλεψη του 1843, ο Θεός τον κάλεσε ρητώς να επιστρέψει στον Θεό και στην προηγούμενη θέρμη του για το μήνυμα, αλλά επίσης τον πρόσταξε να μη επιστρέψει ποτέ σε εκείνους που είχαν ταυτοποιηθεί ως οι θυγατέρες της Βαβυλώνος.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θὰ σε ἐπαναφέρω, καὶ θὰ σταθῇς ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ φαύλου, θὰ εἶσαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σέ, σὺ δὲ μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Ἱερεμίας 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

Το 1863, ο James White και ο Uriah Smith διόρισαν έναν νέο αρχηγό για να τους οδηγήσει πίσω εκεί όπου είχαν λάβει εντολή να μην επιστρέψουν. Ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ αντιπροσωπεύουν εκείνους που επιθυμούσαν να προχωρήσουν εμπρός, ενώ ο White και ο Smith αντιπροσωπεύουν εκείνους που επιθυμούσαν να επιστρέψουν πίσω.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

Ένα ακόμη σημείο που πρέπει να επισημανθεί στο χωρίο από το βιβλίο των Αριθμών είναι ότι η τελική εξέγερση, η οποία καταδικάζει όλους τους στασιαστές να πεθάνουν στην έρημο κατά τα επόμενα σαράντα έτη, αποτελεί μία από τις δύο κύριες αναφορές που θεμελιώνουν την αρχή της μίας ημέρας αντί ενός έτους στη βιβλική προφητεία, η οποία υπήρξε ίσως ο ουσιωδέστερος προφητικός κανόνας τον οποίο χρησιμοποίησε ο Μίλλερ για να ανοίξει το μήνυμα του αιωνίου ευαγγελίου και του πρώτου αγγέλου. Η άλλη βιβλική μαρτυρία για τον κανόνα αυτό βρίσκεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> Καὶ ὅταν συμπληρώσῃς αὐτάς, πάλιν κοιμήσου ἐπὶ τὴν δεξιάν σου πλευράν, καὶ θέλεις βαστάσει τὴν ἀνομίαν τοῦ οἴκου Ἰούδα τεσσαράκοντα ἡμέρας· ἔταξά σοι ἑκάστην ἡμέραν ἀντὶ ἑνὸς ἔτους. Ἰεζεκιὴλ 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

Αυτό που συχνά περνά απαρατήρητο σχετικά με τα δύο εδάφια που καθιέρωσαν την αρχή της μίας ημέρας αντί ενός έτους είναι το ιστορικό πλαίσιο και των δύο εδαφίων.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Σύμφωνα με τον αριθμό των ημερών κατά τας οποίας κατασκοπεύσατε την γην, ήτοι τεσσαράκοντα ημέρας, δι’ εκάστην ημέραν εν έτος, θέλετε βαστάσει τας ανομίας σας, τεσσαράκοντα έτη, και θέλετε γνωρίσει την ακύρωσιν της υποσχέσεώς μου. Αριθμοί 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

Το εδάφιο στους Αριθμούς συνέβη στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ και αντιπροσώπευε την ανταρσία του λαού της διαθήκης του Θεού, και το εδάφιο στον Ιεζεκιήλ συνέβη στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ και αντιπροσώπευε την ανταρσία του λαού της διαθήκης του Θεού. Η τιμωρία στην αρχή ήταν θάνατος στην έρημο και η τιμωρία στο τέλος ήταν δουλεία στη γη των εχθρών τους. Η αρχή «μία ημέρα αντί ενός έτους» τονίζει την ανταρσία ενός λαού της διαθήκης. Δύο τιμωρίες, μία στην αρχή και μία στο τέλος, αλλά αμφότερες διαφορετικές. Η πρώτη ήταν θάνατος διά φθοράς κατά την πορεία μέσα από την έρημο, η τελευταία ήταν αιχμαλωσία και δουλεία στη κυριολεκτική Βαβυλώνα.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> Τότε ο Μωυσής και ο Ααρών έπεσαν κατά πρόσωπον ενώπιον πάσης της συναγωγής της κοινότητος των υιών Ισραήλ. Και ο Ιησούς, ο υιός του Ναυή, και ο Χάλεβ, ο υιός του Ιεφοννή, οι οποίοι ήσαν εκ των κατασκοπευσάντων τη γη, διέρρηξαν τα ιμάτιά τους· και ελάλησαν προς πάσαν την σύναξιν των υιών Ισραήλ, λέγοντες: Η γη, διά της οποίας διήλθομεν για να κατασκοπεύσωμεν αυτήν, είναι γη υπερβολικά αγαθή. Εάν ο Κύριος ευαρεστήται εις ημάς, τότε θέλει μας εισαγάγει εις την γην ταύτην και θέλει δώσει αυτήν εις ημάς· γη ρέουσα γάλα και μέλι. Μόνον μη αποστατήσητε κατά του Κυρίου, μηδέ φοβηθήτε τον λαόν της γης· διότι είναι άρτος δι’ ημάς· η προστασία αυτών απεμακρύνθη απ’ αυτών, και ο Κύριος είναι μεθ’ ημών· μη φοβηθήτε αυτούς. Όλη όμως η συναγωγή είπε να λιθοβολήσουν αυτούς με λίθους. Και η δόξα του Κυρίου εφάνη εν τη σκηνή του μαρτυρίου ενώπιον πάντων των υιών Ισραήλ. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσήν: Έως πότε ο λαός ούτος θέλει με παροργίζει; και έως πότε δεν θέλουν πιστεύει εις εμέ, παρά πάντα τα σημεία τα οποία έδειξα μεταξύ αυτών; Θέλω πατάξει αυτούς με θανατικόν και θέλω αποκληρώσει αυτούς, και θέλω κάμει από σε έθνος μέγα και ισχυρότερον αυτών. Και είπε ο Μωυσής προς τον Κύριον: Τότε οι Αιγύπτιοι θέλουν ακούσει τούτο, διότι συ ανέβασας τον λαόν τούτον εκ μέσου αυτών με την δύναμίν σου· και θέλουν ειπεί τούτο προς τους κατοίκους της γης ταύτης· διότι ήκουσαν ότι συ, Κύριε, είσαι εν μέσω του λαού τούτου, ότι συ, Κύριε, φαίνεσαι πρόσωπον προς πρόσωπον, και ότι η νεφέλη σου ίσταται επάνω αυτών, και ότι προπορεύεσαι αυτών την ημέραν εν στύλω νεφέλης και την νύκτα εν στύλω πυρός. Τώρα λοιπόν, εάν θανατώσης πάντα τον λαόν τούτον ως ένα άνθρωπον, τότε τα έθνη, τα οποία ήκουσαν την φήμην σου, θέλουν λαλήσει, λέγοντα: Επειδή ο Κύριος δεν ηδυνήθη να εισαγάγη τον λαόν τούτον εις την γην την οποίαν ώμοσε προς αυτούς, διά τούτο εθανάτωσεν αυτούς εν τη ερήμω. Και τώρα, δέομαί σου, ας μεγαλυνθή η δύναμις του Κυρίου μου, καθώς ελάλησας, λέγων: Ο Κύριος είναι μακρόθυμος και πολυέλεος, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν, πλην δεν αθωώνει τον ένοχον, αποδίδων την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Συγχώρησον, δέομαί σου, την ανομίαν του λαού τούτου κατά το μέγεθος του ελέους σου, καθώς συνεχώρησας τον λαόν τούτον από της Αιγύπτου έως του νυν. Αριθμοί 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

Η ιστορία που παριστάνεται σε αυτά τα εδάφια κατέστη βιβλικό σύμβολο, το οποίο ονομάζεται «η ημέρα του παροργισμού». Η «ημέρα του παροργισμού» μνημονεύεται στον Ψαλμό ενενήντα πέντε, στον Ιερεμία τριάντα δύο και στην προς Εβραίους τρία, αλλά δεν θα ασχοληθούμε προς το παρόν με αυτό το σύμβολο. Υπάρχει μια σημαντική αρχή που επισημαίνεται στο προηγούμενο χωρίο και η οποία πρέπει να αναγνωριστεί. Η αρχή αυτή καταδεικνύεται επίσης από τον προφήτη Σαμουήλ, τον Εωσφόρο, την Έλλεν Γουάιτ και, βεβαίως, από τον Μωυσή σε αυτό το χωρίο.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> Και του είπαν: Ιδού, εσύ εγέρασες, και οι υιοί σου δεν περιπατούν εις τας οδούς σου· τώρα λοιπόν κατάστησον εις ημάς βασιλέα, διά να μας κρίνη, καθώς έχουν πάντα τα έθνη. Αλλά το πράγμα δεν ήρεσεν εις τον Σαμουήλ, όταν είπον: Δος εις ημάς βασιλέα, διά να μας κρίνη. Και προσηυχήθη ο Σαμουήλ προς τον Κύριον. Και είπε Κύριος προς τον Σαμουήλ: Άκουσον της φωνής του λαού εις πάντα όσα σοι λέγουσι· διότι δεν απέρριψαν εσέ, αλλά εμέ απέρριψαν, από του να βασιλεύω επ’ αυτούς. Κατά πάντα τα έργα, τα οποία έπραξαν αφ’ ης ημέρας ανεβίβασα αυτούς εξ Αιγύπτου έως της ημέρας ταύτης, με τα οποία με εγκατέλιπον και ελάτρευσαν άλλους θεούς, ούτω πράττουσι και προς σε. Τώρα λοιπόν άκουσον της φωνής αυτών· πλην όμως διαμαρτυρήθητι προς αυτούς επισήμως, και δείξον εις αυτούς τον τρόπον του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει επ’ αυτούς. Και είπε ο Σαμουήλ πάντας τους λόγους του Κυρίου προς τον λαόν, όστις εζήτει παρ’ αυτού βασιλέα. Και είπε: Ούτος θέλει είσθαι ο τρόπος του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει εφ’ υμάς· θέλει λάβει τους υιούς σας, και διορίσει αυτούς εις εαυτόν, διά τας αμάξας αυτού, και διά να ήναι ιππείς αυτού· και τινές θέλουσι τρέχει έμπροσθεν των αμαξών αυτού. Και θέλει διορίσει εις εαυτόν χιλιάρχους και πεντηκοντάρχους· και άλλους θέλει βάλει να αροτριώσι τας γαίας αυτού, και να θερίζωσι τον θερισμόν αυτού, και να κατασκευάζωσι τα πολεμικά αυτού σκεύη και τα σκεύη των αμαξών αυτού. Και τας θυγατέρας σας θέλει λάβει διά αρωματοποιούς, και μαγειρίσσας, και αρτοποιούς. Και τους αγρούς σας, και τους αμπελώνας σας, και τους ελαιώνας σας, τους καλλιτέρους, θέλει λάβει, και δώσει εις τους δούλους αυτού. Και το δέκατον των σπόρων σας και των αμπελώνων σας θέλει λάβει, και δώσει εις τους ευνούχους αυτού και εις τους δούλους αυτού. Και τους δούλους σας και τας δούλας σας, και τους εκλεκτοτέρους νέους σας, και τους όνους σας, θέλει λάβει, και μεταχειρισθή εις τα έργα αυτού. Το δέκατον των προβάτων σας θέλει λάβει· και σεις θέλετε είσθαι δούλοι αυτού. Και θέλετε κράξει εν εκείνη τη ημέρα εξαιτίας του βασιλέως σας, τον οποίον σεις εεκλέξατε εις εαυτούς· και ο Κύριος δεν θέλει σας εισακούσει εν εκείνη τη ημέρα. Ο λαός όμως δεν ηθέλησε να υπακούση εις την φωνήν του Σαμουήλ· και είπον: Ουχί· αλλά βασιλεύς θέλει είσθαι εφ’ ημάς· διά να ήμεθα και ημείς καθώς πάντα τα έθνη, και να μας κρίνη ο βασιλεύς ημών, και να εξέρχεται έμπροσθέν ημών, και να μάχηται τας μάχας ημών. Και ήκουσεν ο Σαμουήλ πάντας τους λόγους του λαού, και ελάλησεν αυτούς εις τα ώτα του Κυρίου. Και είπε Κύριος προς τον Σαμουήλ: Άκουσον της φωνής αυτών, και κατάστησον επ’ αυτούς βασιλέα. Και είπε ο Σαμουήλ προς τους άνδρας του Ισραήλ: Υπάγετε έκαστος εις την πόλιν αυτού. Α΄ Σαμουήλ 8:5–22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

Σε αυτό το χωρίο ο αρχαίος Ισραήλ απέρριψε τον Θεό ως βασιλέα του, και η ιστορία προεικονίζει τον καιρό κατά τον οποίο διακήρυξαν ότι δεν είχαν άλλον βασιλέα παρά μόνον τον Καίσαρα. Απέρριψαν τη θεοκρατία του Θεού και επέμειναν να τους δοθεί βασιλεύς από τον ίδιο τους τον λαό, για να καταλήξουν τελικά να διακηρύξουν ότι ο βασιλεύς τους ήταν Ρωμαίος βασιλεύς. Ο Ρωμαίος βασιλεύς των εσχάτων ημερών είναι ο πάπας της Ρώμης.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Ἐκεῖνοι δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. Ἰωάννης 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

Η απόρριψη της θεοκρατίας ήταν τόσο προσβλητική και προσωπική για τον Σαμουήλ, ώστε την εξέλαβε ως απόρριψη του προφητικού του αξιώματος. Αλλά ο Θεός φρόντισε να κατανοήσει ο Σαμουήλ ότι η απόρριψή τους στρεφόταν κατά του Θεού και όχι κατά του προφήτη. Τα δύο αυτά χωρία, τα οποία εκθέτουν την προφητική σχέση του Μωυσή και του Σαμουήλ προς την ανταρσία του αρχαίου Ισραήλ, δείχνουν ότι η τιμωρία για την ανταρσία που ακολούθησε δεν ήταν το τέλος για τον αρχαίο Ισραήλ. Υπήρχε ακόμη μια ομάδα, αντιπροσωπευόμενη από τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, που θα εισερχόταν στη Γη της Επαγγελίας, και στην αφήγηση του Σαμουήλ το τέλος του αρχαίου Ισραήλ βρισκόταν στην ολοκλήρωση της περιόδου των βασιλέων του Ισραήλ, όχι στην αρχή της.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

Ο Μωυσής διελέχθη με τον Θεό, ώστε να εξακολουθήσει να ενεργεί με τον αρχαίο Ισραήλ· διότι ο Μωυσής συλλογίσθηκε ότι το να φέρει αυτούς σε τέλος στο σημείο εκείνο θα παραποιούσε την ιερή ιστορία της λυτρώσεως του λαού Του και την υπόσχεσή Του να τους οδηγήσει στη γη την οποία ο Θεός είχε υποσχεθεί στον Αβραάμ. Το σημείο εδώ είναι ότι ο Θεός επιλέγει να επιτρέπει στην αποστασία και να συμβαίνει και να συνεχίζεται, όταν προτίθεται να χρησιμοποιήσει την αποστασία ως μαρτυρία της αληθείας.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

Η στάση της δικαίας αγανακτήσεως που εκδηλώθηκε από τον Σαμουήλ εκδηλώθηκε επίσης από την Έλεν Γουάιτ.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> «Ποτέ πριν δεν έχω δει ανάμεσα στον λαό μας τέτοια σταθερή αυτοϊκανοποίηση και απροθυμία να δεχθούν και να αναγνωρίσουν το φως, όπως εκδηλώθηκε στη Μινεάπολη. Μου εδείχθη ότι ούτε ένας από την ομάδα εκείνων που έτρεφαν το πνεύμα που εκδηλώθηκε σε εκείνη τη συνάθροιση δεν θα είχε ξανά καθαρό φως για να διακρίνει την πολυτιμότητα της αλήθειας που τους εστάλη από τον ουρανό, έως ότου ταπείνωναν την υπερηφάνειά τους και ομολογούσαν ότι δεν κινούνταν από το Πνεύμα του Θεού, αλλά ότι ο νους και η καρδιά τους ήταν γεμάτα από προκατάληψη. Ο Κύριος επιθυμούσε να πλησιάσει σε αυτούς, να τους ευλογήσει και να τους θεραπεύσει από τις αποστασίες τους, αλλά εκείνοι δεν ήθελαν να ακούσουν. Κινούνταν από το ίδιο πνεύμα που ενέπνευσε τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβιρών. Εκείνοι οι άνδρες του Ισραήλ ήταν αποφασισμένοι να αντισταθούν σε κάθε απόδειξη που θα αποδείκνυε ότι έσφαλλαν, και συνέχισαν αδιάκοπα στην πορεία της αποξένωσής τους, έως ότου πολλοί παρασύρθηκαν για να ενωθούν μαζί τους.»

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> «Ποιοι ήσαν αυτοί; Όχι οι αδύναμοι, όχι οι αμαθείς, όχι οι αδιαφώτιστοι. Κατά την εξέγερσιν εκείνην υπήρχαν διακόσιοι πεντήκοντα άρχοντες, περίφημοι εν τη συναγωγή, άνδρες ονομαστοί. Ποια ήτο η μαρτυρία των; “πᾶσα ἡ συναγωγὴ εἷς ἕκαστος αὐτῶν ἅγιοί εἰσιν, καὶ ἐν αὐτοῖς ἐστὶ Κύριος· καὶ διὰ τί ὑμεῖς ἐπαίρεσθε ἐπὶ τὴν συναγωγὴν Κυρίου;” [Αριθμοί 16:3]. Όταν ο Κορέ και οι σύντροφοί του απώλοντο υπό την κρίσιν του Θεού, ο λαός, τον οποίον είχαν εξαπατήσει, δεν διέκρινε το χέρι του Κυρίου εν τω θαύματι τούτω. Ολόκληρη η συναγωγή το επόμενον πρωί κατηγόρησε τον Μωυσή και τον Ααρών: “Σεις εφονεύσατε τον λαόν του Κυρίου” [εδάφιο 41], και η πληγή ήλθεν επί την συναγωγήν, και περισσότεροι από δεκατέσσερις χιλιάδες απώλοντο.»

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> «Όταν σκόπευα να φύγω από τη Μινεάπολη, ο άγγελος του Κυρίου στάθηκε δίπλα μου και είπε: “Όχι έτσι· ο Θεός έχει έργο να κάμεις σε τούτον τον τόπο. Ο λαός επαναλαμβάνει την ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών. Σε έχω θέσει στη σωστή σου θέση, την οποία εκείνοι που δεν είναι μέσα στο φως δεν θα αναγνωρίσουν· δεν θα δώσουν προσοχή στη μαρτυρία σου· αλλά Εγώ θα είμαι μαζί σου· η χάρη Μου και η δύναμή Μου θα σε στηρίξουν. Δεν είσαι εσύ εκείνον που περιφρονούν, αλλά τους αγγελιοφόρους και το μήνυμα που στέλνω στον λαό Μου. Έδειξαν καταφρόνηση προς τον λόγο του Κυρίου. Ο Σατανάς έχει τυφλώσει τα μάτια τους και έχει διαστρέψει την κρίση τους· και αν κάθε ψυχή δεν μετανοήσει για αυτήν την αμαρτία της, για αυτήν την ακαθαγίαστη ανεξαρτησία που προσβάλλει το Πνεύμα του Θεού, θα περπατούν στο σκοτάδι. Θα μετακινήσω τη λυχνία από τον τόπο της, εκτός εάν μετανοήσουν και επιστρέψουν, ώστε να τους θεραπεύσω. Έχουν σκοτίσει την πνευματική τους όραση. Δεν ήθελαν να φανερώσει ο Θεός το Πνεύμα Του και τη δύναμή Του· διότι έχουν πνεύμα χλευασμού και αποστροφής προς τον λόγο Μου. Ελαφρότητα, επιπολαιότητα, αστειολογία και χωρατά ασκούνται καθημερινά. Δεν έχουν θέσει την καρδιά τους να Με εκζητούν. Περιπατούν μέσα στις σπίθες της δικής τους ανάφλεξης, και αν δεν μετανοήσουν, θα πλαγιάσουν μέσα στη λύπη. Ούτω λέγει ο Κύριος: Στάσου στη θέση του καθήκοντός σου· διότι Εγώ είμαι μαζί σου και δεν θα σε αφήσω ούτε θα σε εγκαταλείψω.” Αυτά τα λόγια από τον Θεό δεν τόλμησα να τα παραβλέψω». The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

Η Αδελφή White παραλληλίσθηκε με τη στάση του Σαμουήλ και της ειπώθηκε να παραμείνει με τους στασιαστές και τη στασιαστική τους πορεία και να «σταθεί εις» τη «θέση» του «καθήκοντός» της. Της δόθηκε εντολή να σταθεί στη θέση της, αφού εκείνη (η προφήτις) είχε αποφασίσει να αφήσει τους στασιαστές και τη στασιαστική τους πορεία στους εαυτούς τους.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

Ο κανόνας της πρώτης μνείας, ο οποίος αποτελεί πρωτεύον στοιχείο της αρχής του Άλφα και του Ωμέγα, προσδιορίζει ότι η πρώτη φορά κατά την οποία αναφέρεται ένα θέμα είναι υψίστης σημασίας. Συνδεδεμένο με την ίδια την απαρχή της ανταρσίας του Εωσφόρου ήταν το γεγονός ότι, αν ο Θεός το ήθελε, διέθετε όλη την αναγκαία δύναμη ώστε να εξαλείψει τον Εωσφόρο ήδη από την πρώτη ιδιοτελή σκέψη που είχε γεννηθεί μέσα στον νου του Εωσφόρου. Ο Θεός θα μπορούσε να είχε απομακρύνει τον Εωσφόρο από τη δημιουργία, και έχει τη δύναμη ώστε, αν επέλεγε να το πράξει, θα μπορούσε να το είχε κάνει κατά τέτοιον τρόπο ώστε κανένας άλλος άγγελος να μη γνώριζε καν τι είχε συμβεί. Βεβαίως, δεν το έπραξε αυτό, διότι, μεταξύ άλλων, θα αποτελούσε άρνηση του χαρακτήρα Του· όμως κατέχει τη δημιουργική δύναμη που θα Του επέτρεπε να πράξει ακριβώς αυτό. Αλλά δεν το έκανε. Με υπομονή επέτρεψε στην ανταρσία να καταστεί μέρος της μαρτυρίας του χαρακτήρα Του, μέρος της καταθέσεως της διαμάχης που είχε αρχίσει στον ουρανό και επρόκειτο τελικώς να έλθει στη γη. Αυτό επέτυχε ο διάλογος του Μωυσή για τον αρχαίο Ισραήλ. Ο Θεός επέτρεψε στη γενεά των στασιαστών να πεθάνει στην έρημο και χρησιμοποίησε αυτή την ιστορία ως βιβλικό παράδειγμα για να προωθήσει τις αλήθειες που συνδέονται με το αιώνιο ευαγγέλιο.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

Κατά τον ίδιο τρόπο, και κατά την απόρριψη του Θεού ως βασιλέως στις ημέρες του Σαμουήλ, ο Σαμουήλ έλαβε την εντολή να προχωρήσει και να σταθεί στη θέση του καθήκοντός του, παρά τις προσωπικές του πεποιθήσεις και την προφητική του γνώση. Αυτό το στοιχείο της προφητικής και ιστορικής εποπτείας του Θεού αναγνωρίζεται επίσης και στην ανοικοδόμηση του ναού μετά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία. Ο Θεός προείπε και κυβέρνησε κάθε στοιχείο των εβδομήντα ετών της αιχμαλωσίας· την επιστροφή στην Ιερουσαλήμ, την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ, του ναού, καθώς και των οδών και των τειχών. Αυτός εξέθεσε τις χρονικές προφητείες που προσδιόριζαν πότε θα ελευθερώνονταν από την αιχμαλωσία. Προσδιόρισε πόσα διατάγματα θα υπήρχαν για να σηματοδοτήσουν την αρχή των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Κατονόμασε τον Κύρο, τον εθνικό βασιλέα, ο οποίος θα άρχιζε τη διαδικασία με το πρώτο διάταγμα. Όλα τα στοιχεία της ανοικοδόμησης της Ιερουσαλήμ και του ναού προσδιορίστηκαν συγκεκριμένα, και Αυτός ανέδειξε δίκαιους άνδρες και προφήτες για να επιτελέσουν το έργο.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

Παρά όλη την προφανή θεία προφητική πρόγνωση και επέμβαση, η αποστασία που είχε οδηγήσει στην αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα είχε ήδη επιφέρει τον τερματισμό της προσωπικής Του παρουσίας με τον λαό του Θεού. Η δόξα της Σεκινά δεν επέστρεψε ποτέ στον ναό που ανοικοδομήθηκε. Ολόκληρη αυτή η ιστορία χρησιμοποιήθηκε για να προσδώσει προφητική δομή στην ιστορία του τέλους του κόσμου, μολονότι ο ναός δεν ευλογήθηκε ποτέ ξανά με την παρουσία της Σεκινά στα Άγια των Αγίων. Υπό αυτή την έννοια, ο ναός που ανοικοδομήθηκε αποτελούσε μαρτυρία όχι της παρουσίας του Θεού, αλλά της αποστασίας του Ισραήλ. Εντούτοις, οι προφήτες εκείνης της ιστορίας, όπως ο Σαμουήλ και η Αδελφή Γουάιτ στη Μινεάπολη, συνέχισαν να υπηρετούν υπό την ιδιότητα προφητών.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

Η αποστασία του Εωσφόρου είναι το πρώτο γεγονός που μνημονεύεται στη μεγάλη διαμάχη μεταξύ του Χριστού και του Σατανά, και ο Θεός επέτρεψε να συνεχιστεί η αποστασία για τους δικούς Του σκοπούς. Ο Σαμουήλ, παρά τη δίκαιη αγανάκτησή του για την επιθυμία του Ισραήλ να γίνει όμοιος με τα άλλα έθνη, κατευθύνθηκε να συμμετάσχει στο χρίσμα των δύο πρώτων βασιλέων. Και οι προφήτες του Θεού συμμετείχαν στην ανοικοδόμηση του ναού του Θεού, του ναού που δεν θα είχε ποτέ πλέον τη σεκινά παρουσία του Θεού.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

Εκείνοι που χρησιμοποιούν τα «πινάκιά τους με μύθους» εναντίον του προφητικού Λόγου, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψουν την αποστασία του Αντβεντισμού το 1863, και που επιλέγουν να στηρίξουν το επιχείρημά τους στη λογική ότι, εάν κάτι εσφαλμένο είχε συμβεί το 1863, η προφήτισσα θα το είχε απαγορεύσει, αγνοούν εκούσια την πρώτη αρχή που προσδιορίζεται στην πρώτη κιόλας μνεία της ανταρσίας εναντίον του Θεού. Ο Θεός επιτρέπει την ανταρσία για τους δικούς Του σκοπούς, και εάν επιλέγει οι προφήτες Του να παραμένουν ουδέτεροι ή σιωπηλοί μέσα στις ανταρσίες που ενδέχεται να προκύψουν, αυτό είναι δική Του επιλογή.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε τη διαδικασία δοκιμασίας από το 1844 έως το 1863, η οποία έχει προτυπωθεί από τις δέκα δοκιμασίες στις οποίες απέτυχε ο αρχαίος Ισραήλ αφού διέβη την Ερυθρά Θάλασσα, είναι ουσιώδες να κατανοήσουμε αυτό το βιβλικό γεγονός. Οι προφήτες του Θεού λειτουργούν ως προφήτες Του τόσο σε καιρούς υπακοής όσο και ανυπακοής, και κατά καιρούς δεν διαμαρτύρονται για ζητήματα τα οποία, επιφανειακά, θα φαίνονταν ως κάτι εναντίον του οποίου θα αναμενόταν να διαμαρτυρηθεί ένας προφήτης. Κατά καιρούς έχουν προφανώς επίγνωση της αποστασίας, αλλά συγκρατούνται, και άλλες φορές ο Κύριος κρατεί το χέρι Του επάνω στα μάτια τους σε σχέση με την αποστασία. Όταν αυτή η προοπτική αναγνωρισθεί, το 1863 καθίσταται ένα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας, τόσο για το κέρας του Προτεσταντισμού όσο και για το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> Καὶ διὰ τῶν προφητῶν ἐλάλησα, καὶ τὰς ὁράσεις ἐπλήθυνα, καὶ διὰ τῆς διακονίας τῶν προφητῶν ἐχρησιμοποίησα παραβολάς. Ὡσηέ 12:10.

Back to Articles