Article

# The Book of Daniel - Number One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ένα

The Ulai and Hiddekel

Ο Ουλαΐ και ο Χιδδέκελ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.

> «Λειτουργοί και λαός διακήρυσσαν ότι οι προφητείες του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως ήσαν ακατανόητα μυστήρια. Αλλά ο Χριστός κατεύθυνε τους μαθητές του στα λόγια του προφήτου Δανιήλ σχετικά με γεγονότα που επρόκειτο να λάβουν χώρα στον καιρό τους, και είπε: “Ο αναγινώσκων ας εννοή.” Κατά Ματθαίον 24:15. Και ο ισχυρισμός ότι η Αποκάλυψις είναι μυστήριο, ώστε να μη δύναται να κατανοηθεί, διαψεύδεται από αυτόν τον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου: “Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως.... Μακάριος ο αναγινώσκων, και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι εγγύς.” Αποκάλυψις 1:1–3.»

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.

> «Λέγει ο προφήτης: “Μακάριος εκείνος όστις αναγινώσκει” — υπάρχουν εκείνοι που δεν θέλουν να αναγινώσκουν· η ευλογία δεν είναι γι’ αυτούς. “Και οι ακούοντες” — υπάρχουν επίσης μερικοί που αρνούνται να ακούσουν οτιδήποτε σχετικά με τις προφητείες· η ευλογία δεν είναι για αυτή την τάξη. “Και τηρούντες τα γεγραμμένα εν αυτή” — πολλοί αρνούνται να προσέξουν τις προειδοποιήσεις και τις οδηγίες που περιέχονται στην Αποκάλυψη. Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να αξιώσει την υποσχεμένη ευλογία. Όλοι όσοι περιγελούν τα θέματα της προφητείας και εμπαίζουν τα σύμβολα που εδώ δίδονται με τόση επισημότητα, όλοι όσοι αρνούνται να μεταρρυθμίσουν τη ζωή τους και να προετοιμασθούν για την έλευση του Υιού του ανθρώπου, θα μείνουν χωρίς ευλογία.»

> “In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.

> «Υπό το φως της μαρτυρίας της Θεόπνευστης Αποκάλυψης, πώς τολμούν οι άνθρωποι να διδάσκουν ότι η Αποκάλυψη είναι ένα μυστήριο, πέρα από την εμβέλεια της ανθρώπινης κατανόησης; Είναι μυστήριο αποκεκαλυμμένο, βιβλίο ανεωγμένο. Η μελέτη της Αποκάλυψης κατευθύνει τον νου στις προφητείες του Δανιήλ, και αμφότερα παρουσιάζουν υψίστης σπουδαιότητος διδασκαλία, δοσμένη από τον Θεό στους ανθρώπους, σχετικά με γεγονότα που πρόκειται να λάβουν χώρα στο τέλος της ιστορίας αυτού του κόσμου.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 340.

The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.

Η «μελέτη της Αποκαλύψεως κατευθύνει τον νου στις προφητείες του Δανιήλ». Μερικοί άνθρωποι διακρίνουν προφητεία μόνο μέσα στο βιβλίο του Δανιήλ. Όμως ο Δανιήλ παρουσιάζει δύο γραμμές αλήθειας, και οι αλήθειες που αντιπροσωπεύουν τις προφητείες του βρίσκονται στα τελευταία έξι κεφάλαια του βιβλίου του. Τα πρώτα έξι κεφάλαια παρουσιάζουν εικονογραφημένη προφητεία, η οποία, σε γενικές γραμμές, παραμένει ακόμη μη αναγνωρισμένη. Προτού εξετάσουμε τα πρώτα έξι κεφάλαια του Δανιήλ, θα εξηγήσουμε γιατί στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνον δύο προφητείες που αντιπροσωπεύονται στα τελευταία έξι κεφάλαια του Δανιήλ. Η Αδελφή Γουάιτ επισημαίνει τις δύο προφητείες αναφερόμενη στους δύο μεγάλους ποταμούς της Σεναάρ. Όταν δεχθούμε τον συμβολισμό που εκείνη εκθέτει, βρίσκουμε το κλειδί για να διακρίνουμε δύο, και μόνον δύο, προφητείες στα τελευταία έξι κεφάλαια του Δανιήλ.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδεκέλ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και όλα τα προειρημένα γεγονότα σύντομα θα λάβουν χώρα». Testimonies to Ministers, 112.

The vision of chapter eight was given by the Ulai river.

Το όραμα του ογδόου κεφαλαίου δόθηκε πλησίον του ποταμού Ουλάι.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ, ὅρασις ἐφάνη εἰς ἐμέ, εἰς ἐμέ τὸν Δανιήλ, μετὰ ἐκείνην ἥτις ἐφάνη εἰς ἐμέ τὴν πρώτην. Καὶ εἶδον ἐν ὁράματι· καὶ ἐγένετο, ὅτε εἶδον, ὅτι ἤμην ἐν Σούσοις τῇ ἀκροπόλει, ἥτις ἐστὶν ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Αἰλάμ· καὶ εἶδον ἐν ὁράματι, καὶ ἤμην παρὰ τὸν ποταμὸν Οὐλαΐ. Δανιήλ 8:1, 2.

When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”

Όταν λάβαμε την παράγραφο από το Testimonies to Ministers, όπου η αδελφή White αναφέρθηκε στον «Ulai και Hiddekel» και τους αποκάλεσε «τους μεγάλους ποταμούς του Shinar», αποσπούσαμε εκείνη την παράγραφο από ένα από τα σπουδαιότερα σχόλια σχετικά με τη μελέτη των βιβλίων του Daniel και της Revelation στα συγγράμματα της αδελφής White. Στο χωρίο αυτό δηλώνει: «Υπάρχει ανάγκη για πολύ στενότερη μελέτη του λόγου του Θεού· ιδιαιτέρως ο Daniel και η Revelation πρέπει να τύχουν προσοχής όπως ποτέ άλλοτε στην ιστορία του έργου μας.»

If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.

Εάν μελετήσουμε προσεκτικά τα δύο πρώτα εδάφια που μόλις παραθέσαμε από το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, αυτά παρέχουν δύο εσωτερικές μαρτυρίες για ένα γεγονός που συχνά παραβλέπεται. Ο Δανιήλ λέγει: «κατά το τρίτον έτος» του Βαλτάσαρ «όρασις εφάνη εις εμέ». Έπειτα προσθέτει: «μετά την πρώτην, ήτις εφάνη εις εμέ». Το εδάφιο αυτό δύναται να νοηθεί με δύο τρόπους, και με οποιονδήποτε τρόπο καταλήγει κανείς στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα.

The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.

Ο άγγελος Γαβριήλ ήταν εκείνος που έφερε προφητικό φως στον Δανιήλ, όπως έκανε και με όλους τους προφήτες, διότι είχε αντικαταστήσει τον Σατανά ως τον ουράνιο φωτοφόρο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε προφητικός κανόνας που βρίσκεται στις Γραφές καθοδηγήθηκε από τον Γαβριήλ. Είτε το κατανοούσε ο Δανιήλ είτε όχι, στο πρώτο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου όχι μόνο προσδιορίζει μια σημαντική προφητική παρατήρηση, αλλά παρέχει στο εδάφιο και δύο μάρτυρες αυτής της σημαντικής προφητικής παρατήρησης. Αυτό που κατέγραψε ο Δανιήλ στο πρώτο εδάφιο είναι ότι είχε λάβει ένα όραμα πριν από το όραμα που έλαβε στον ποταμό Ουλαΐ. Το όραμα στον ποταμό Ουλαΐ δόθηκε κατά το τρίτο έτος του Βαλτάσαρ. Το όραμα που προηγήθηκε του οράματος στον ποταμό Ουλαΐ δόθηκε κατά το πρώτο έτος του Βαλτάσαρ.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τοῦ Βαλτάσαρ, βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, ὁ Δανιὴλ εἶδεν ἐνύπνιον καὶ ὁράσεις τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κοίτης αὐτοῦ· τότε ἔγραψε τὸ ἐνύπνιον καὶ διηγήθη τὸ κεφάλαιον τῶν λόγων. Δανιήλ 7:1.

In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.

Στο πρώτο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου, ο Δανιήλ δηλώνει ότι είχε επίσης ένα όραμα κατά το πρώτο έτος του Βαλτάσαρ, διότι λέγει: «μετὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μοι ἐφάνη κατὰ τὴν πρώτην φοράν». Εμφανίσθηκε το όραμα του Ουλαΐ μετά το όραμα του πρώτου έτους του Βαλτάσαρ, ή εμφανίσθηκε το όραμα μετά το πρώτο από τα δύο παράλληλα οράματα; Οποιαδήποτε από τις δύο απαντήσεις είναι ορθή. Το όραμα του ποταμού Ουλαΐ είναι το ίδιο όραμα με το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου. Ο Γαβριήλ εφαρμόζει την προφητική αρχή τοῦ «ἐπανάλαβε καὶ διεύρυνε», και συγχρόνως τον κανόνα ότι ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων βεβαιοῦται πᾶν πρᾶγμα. Και τα δύο οράματα πραγματεύονται τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας.

The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.

Το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου παρουσιάζει εκείνες τις βασιλείες ως θηρία αρπακτικά, τονίζοντάς τες και προβάλλοντάς τες έτσι υπό το πρίσμα της πολιτικής τους εξουσίας. Το όραμα του ογδόου κεφαλαίου παρουσιάζει αυτές τις ίδιες βασιλείες με σύμβολα από την υπηρεσία του αγιαστηρίου του Θεού, αν και καθένα από τα σύμβολα της υπηρεσίας του αγιαστηρίου έχει σκόπιμα διαστραφεί, προκειμένου να παρασταθεί μια παραποιημένη λατρεία. Το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ παρουσιάζει τις ίδιες βασιλείες όπως και το όραμα του εβδόμου κεφαλαίου, αλλά τοποθετεί τις βασιλείες στο θρησκευτικό τους πλαίσιο.

The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.

Το όραμα του Ουλάι στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ επαναλαμβάνει και διευρύνει το όραμα του έβδομου κεφαλαίου. Το έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζει την πολιτική πτυχή των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, και το όγδοο κεφάλαιο προσδιορίζει τη θρησκευτική πτυχή των βασιλείων της βιβλικής προφητείας. Όταν αυτό αναγνωριστεί, τότε μπορεί να γίνει κατανοητό ότι τα κεφάλαια επτά και οκτώ αποτελούν το ίδιο όραμα. Το ένατο κεφάλαιο είναι εκεί όπου ο Γαβριήλ έρχεται να δώσει την εξήγηση του χρονικού στοιχείου του οράματος του όγδοου κεφαλαίου. Επομένως, το όραμα του Ουλάι αντιπροσωπεύει τα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα του βιβλίου του Δανιήλ. Κατόπιν, ο ποταμός Χιδδέκελ εισάγεται στο δέκατο κεφάλαιο.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκαλεῖτο Βαλτασάσαρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸ πρᾶγμα, καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, ἐπένθουν τρεῖς ὁλοκλήρους ἑβδομάδας. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγον, οὔτε κρέας οὔτε οἶνος εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου, οὐδὲ ἤλειψα ἐμαυτὸν διόλου, ἕως ὅτου ἐπληρώθησαν τρεῖς ὁλόκληροι ἑβδομάδες. Καὶ τὴν εἰκοστὴν τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, ἐνώ ἤμην πλησίον τοῦ μεγάλου ποταμοῦ, ὅστις εἶναι ὁ Τίγρης. Δανιήλ 10:1–4.

The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.

Το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ εισάγει την προφητική ιστορία του βασιλέως του βορρά. Αρχίζει με τη διάλυση του βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προσδιορίζει την άμπωτη και ροή της επακολουθήσασας ιστορίας, όπου τελικώς οι μόνοι δύο αντίπαλοι που απομένουν από τον διαμελισμό του πρώην βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι ένας κυριολεκτικός βασιλεύς του νότου έναντι ενός κυριολεκτικού βασιλέως του βορρά. Τελικώς καταλήγει στην ιστορία του παπισμού, ο οποίος τότε καθίσταται ο πνευματικός βασιλεύς του βορρά, ο οποίος, στο τέλος του ενδεκάτου κεφαλαίου, φθάνει στο τέλος του, ο Μιχαήλ ανίσταται και η ανθρώπινη περίοδος δοκιμασίας κλείνει. Η απλή επισκόπηση είναι ότι το όραμα του ποταμού Ουλάι είναι το εσωτερικό όραμα του αγιαστηρίου του Θεού και του στρατεύματός Του, και ο ποταμός Χιδδέκελ είναι το εξωτερικό όραμα του εχθρού του Θεού και του λαού Του κατά την ίδια ιστορία. Εφαρμόζει την ίδια αρχή που απαντά στις επτά εκκλησίες και στις επτά σφραγίδες της Αποκαλύψεως.

> “Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

> «Πολλοί λειτουργοί δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια να εξηγήσουν την Αποκάλυψη. Τη χαρακτηρίζουν βιβλίο χωρίς ωφέλεια για μελέτη. Τη θεωρούν σφραγισμένο βιβλίο, επειδή περιέχει την καταγραφή μορφών και συμβόλων. Όμως το ίδιο το όνομα που της έχει δοθεί, “Αποκάλυψη”, διαψεύδει αυτή την υπόθεση. Η Αποκάλυψη είναι σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι επίσης και ανοιγμένο βιβλίο. Καταγράφει θαυμαστά γεγονότα που πρόκειται να λάβουν χώρα κατά τις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Οι διδασκαλίες αυτού του βιβλίου είναι σαφείς, όχι μυστικιστικές και ακατανόητες. Σε αυτό επαναλαμβάνεται η ίδια γραμμή προφητείας όπως και στον Δανιήλ. Ορισμένες προφητείες ο Θεός τις έχει επαναλάβει, δείχνοντας έτσι ότι πρέπει να τους αποδοθεί σημασία. Ο Κύριος δεν επαναλαμβάνει πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.» Manuscript Releases, τόμος 8, 413.

The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.

Η ίδια εσωτερική και εξωτερική ιστορία που απεικονίζεται στο βιβλίο του Δανιήλ επανέρχεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Πέρα από το προφητικό φως που προκύπτει από αυτά τα δύο οράματα, υπάρχει επίσης επιβεβαίωση της μεθοδολογίας της βιβλικής ερμηνείας που υιοθετήθηκε από τον Γουίλλιαμ Μίλλερ, και κατόπιν από το Future for America. Εφόσον εξετασθούν ορθώς, το βιβλίο του Δανιήλ, καθώς και το βιβλίο της Αποκάλυψης, αποτελούν απόλυτα χρυσωρυχεία για την επιβεβαίωση των αρχών της προφητικής ερμηνείας τις οποίες η ίδια η Αγία Γραφή προσδιορίζει εντός του εαυτού της.

The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Ο Οὐλαΐ, ως το εσωτερικό θέμα, και ο Ἱδδεκέλ, ως το εξωτερικό, αντιπροσωπεύουν επίσης τις δύο προφητείες που επρόκειτο να αποσφραγισθούν στον «καιρό του τέλους». Ο Οὐλαΐ αποσφραγίσθηκε στον «καιρό του τέλους» το 1798, και ο Ἱδδεκέλ αποσφραγίσθηκε στον «καιρό του τέλους» το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο σαράντα, οι χώρες που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση σαρώθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.

Όταν αυτά τα γεγονότα αναγνωρισθούν, τότε μπορεί επίσης να αναγνωρισθεί ότι τα δύο οράματα είναι στην πραγματικότητα ένα όραμα, όπως ακριβώς η προφητική ιστορία των επτά εκκλησιών και των επτά σφραγίδων αντιπροσωπεύει την ίδια προφητική ιστορία. Τα δύο οράματα καθίστανται τότε το μέσον που ο Κύριος χρησιμοποίησε στο παρελθόν κίνημα του πρώτου αγγέλου, και εκείνο που ο Κύριος θα χρησιμοποιήσει στο παρόν και μελλοντικό κίνημα του τρίτου αγγέλου, για να επιφέρει μια διαδικασία δοκιμασίας, όπως εκτίθεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια εννέα και δέκα.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Και είπε: Πήγαινε στον δρόμο σου, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κλεισμένοι και σφραγισμένοι μέχρι του καιρού του τέλους. Πολλοί θα καθαρθούν και θα λευκανθούν και θα δοκιμασθούν· οι ασεβείς όμως θα πράξουν ασεβώς· και κανείς από τους ασεβείς δεν θα καταλάβει· οι σοφοί όμως θα καταλάβουν. Δανιήλ 12:9, 10.

As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.

Ως παράδειγμα της αποσφραγίσεως του Χιδδέκελ το 1989, ας εξετάσουμε τι έχει πει η θεόπνευστη μαρτυρία.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και ολοκληρώνονται όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Εδώ βρίσκεται το συμπλήρωμα του βιβλίου του Δανιήλ. Το ένα είναι προφητεία· το άλλο αποκάλυψη. Το βιβλίο που σφραγίσθηκε δεν είναι η Αποκάλυψη, αλλά εκείνο το μέρος της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες. Ο άγγελος έδωσε την εντολή: “Σὺ δέ, Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ συντελείας.” Δανιήλ 12:4.» Πράξεις των Αποστόλων, 585.

Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.

Τόσο ο Ουλάι όσο και ο Χιδδεκέλ σχετίζονται με τις έσχατες ημέρες, αλλά ο Αντβεντισμός υπήρξε πρόθυμος να αναγνωρίσει μόνον ότι το 1798 ήταν ο «καιρός του τέλους» του Δανιήλ, όταν το βιβλίο του επρόκειτο να αποσφραγισθεί. Ωστόσο, το τμήμα της προφητείας που «σχετίζεται με τις έσχατες ημέρες» είναι ακριβέστερα τα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, διότι τα εδάφια εκείνα καταλήγουν με τον Μιχαήλ να εγείρεται όταν κλείνει η ανθρώπινη δοκιμασία.

The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”

Τὸ ὅραμα τῆς κρίσεως, ὡς προσδιορίζεται στὰ κεφάλαια ἑπτὰ, ὀκτὼ καὶ ἐννέα τοῦ Δανιήλ, ἦταν ἐσφραγισμένο μέχρι τοῦ «καιροῦ τοῦ τέλους» τὸ 1798. Τὸ φῶς (τὸ ὁποῖο παρήγαγε τὸ ὅραμα τοῦ Οὐλαΐ, ἀφ’ οὗ ἀποσφραγίσθηκε) ἦταν ἡ ἀναγγελία τοῦ ἀνοίγματος τῆς ἐρευνητικῆς κρίσεως, ὄχι τοῦ τέλους τῆς κρίσεως. Τὸ φῶς ποὺ ἀποσφραγίσθηκε μὲ τὸ ὅραμα τοῦ Ἱδδεκέλ προσδιορίζει τὸ τέλος τῆς ἐρευνητικῆς κρίσεως, καὶ εἶναι ἐπίσης τὸ χωρίο τοῦ Δανιήλ ποὺ περιέχει «τὸ μέρος τῆς προφητείας τὸ σχετιζόμενο μὲ τὶς ἔσχατες ἡμέρες».

The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.

Η αποσφράγιση το 1798 ανήγγειλε την έναρξη της διερευνητικής κρίσεως. Η αποσφράγιση το 1989 ανήγγειλε το εγγύς πλησίασμα του τέλους της διερευνητικής κρίσεως. Η υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα διακρίνεται εύκολα στο βιβλίο του Δανιήλ, αλλά μόνον εάν γνωρίζετε τι είναι και είστε πρόθυμοι να την αναζητήσετε.

When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.

Όταν κλείσει η δοκιμασία στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο σαράντα πέντε, καταγράφεται η υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Η αρχή του Δανιήλ απεικονίζει ακριβώς το σημείο στο οποίο καταλήγει. Αρχίζει με έναν κυριολεκτικό πόλεμο μεταξύ της κυριολεκτικής Βαβυλώνας και του κυριολεκτικού Ισραήλ, και η κυριολεκτική Βαβυλώνα είναι νικήτρια.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἦλθεν ὁ Ναβουχοδονόσορ, βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἐπολιόρκησεν αὐτήν. Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὸν Ἰωακείμ, βασιλέα τοῦ Ἰούδα, μετὰ μέρους τῶν σκευῶν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ· τὰ ὁποῖα μετέφερεν εἰς τὴν γῆν Σενναάρ, εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ αὐτοῦ, καὶ ἔφερεν τὰ σκεύη εἰς τὸν θησαυρὸν τοῦ θεοῦ αὐτοῦ. Δανιήλ 1:1, 2.

In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο σαράντα πέντε, ένας πνευματικός πόλεμος μεταξύ της πνευματικής Βαβυλώνας, η οποία συμβολίζεται ως «ο βασιλεύς του βορρά», και του πνευματικού Ισραήλ, το οποίο εκπροσωπείται από «το ένδοξον άγιον όρος», καταλήγει, και το πνευματικό Ισραήλ νικά την πνευματική Βαβυλώνα.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.

> Καὶ θέλει φυτεύσει τὰς σκηνὰς τοῦ παλατίου αὐτοῦ ἀνὰ μέσον τῶν θαλασσῶν, ἐν τῷ ἐνδόξῳ ἁγίῳ ὄρει· πλὴν θέλει ἔλθει εἰς τὸ τέλος αὐτοῦ, καὶ οὐδεὶς θέλει βοηθήσει αὐτόν. Καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει ἐγερθῇ ὁ Μιχαήλ, ὁ μέγας ἄρχων ὁ ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θέλει εἶσθαι καιρὸς θλίψεως, οἵα οὐδέποτε ἐστάθη ἀφ’ οὗ ὑπῆρξεν ἔθνος ἕως τοῦ καιροῦ ἐκείνου· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ὁ λαός σου θέλει διασωθῆ, πᾶς ὁ εὑρισκόμενος γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ. Δανιήλ 11:45· 12:1.

The books of Daniel and Revelation are one book:

Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως είναι ένα βιβλίο:

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια που εκστόμισαν οι βροντές, αλλά του δόθηκε εντολή να μην τα γράψει.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.

Τα δύο βιβλία, τα οποία αποτελούν ένα βιβλίο, είναι το αριστούργημα της προφητικής διδασκαλίας του αγγέλου Γαβριήλ. Γράφω αυτό γνωρίζοντας πλήρως ότι όσα ο Γαβριήλ παρέδωσε στον Δανιήλ και στον Ιωάννη προήλθαν από τον Ιησού, ο οποίος τα έλαβε από τον Πατέρα. Ο σκοπός μου δεν είναι να εξυψώσω τον Γαβριήλ, αλλά να αναδείξω τη βαθιά αποκάλυψη των αποδείξεων που περιέχονται και στα δύο βιβλία, για το πώς το Άλφα και το Ωμέγα σχεδίασε προφητικούς κανόνες βιβλικής ερμηνείας, οι οποίοι επρόκειτο να παρασταθούν μέσα στα δύο βιβλία, εάν είμαστε πρόθυμοι να δούμε.

Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.

Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι, στο σημείο αυτό, ο σκοπός και η πρόθεσή μου δεν είναι να παρουσιάσω μια ερμηνεία των δύο προφητειών των ποταμών Ουλαΐ και Ιδδεκέλ. Ο σκοπός και η πρόθεσή μου είναι να πραγματευθώ τις προφητείες στα πρώτα έξι κεφάλαια του βιβλίου του Δανιήλ. Απλώς τεκμηριώνω το γεγονός ότι τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι, ίσως, τα βαθύτατα δομημένα βιβλία στον Λόγο του Θεού. Παρουσιάζουν το προφητικό μήνυμα, ενώ συγχρόνως προσδιορίζουν τον χαρακτήρα του Θεού, ενώ συγχρόνως προσδιορίζουν τους ίδιους τους κανόνες που είναι αναγκαίο να εφαρμοστούν, εάν κάποιος πρόκειται να γνωρίσει τις προφητείες, και επίσης να γνωρίσει Εκείνον που εξέθεσε τις προφητείες.

Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.

Ένα ακόμη παράδειγμα της βαθιάς φύσεως των βιβλίων είναι η παρουσίαση από τον Δανιήλ των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Η προφητεία των «επτά καιρών» ήταν και είναι ο «λίθος προσκόμματος» για τον λαό του Θεού, τόσο στον αρχαίο Ισραήλ, όσο και στο Μιλλεριτικό κίνημα του πρώτου αγγέλου, καθώς επίσης και στο παρόν και μελλοντικό κίνημα του τρίτου αγγέλου. Ένας «λίθος προσκόμματος», κατά απλό ορισμό, είναι κάτι που δεν βλέπεις, παρότι βρίσκεται καθαρά εκεί. Επομένως, μόλις αναγνωρίσεις τους «επτά καιρούς» στο βιβλίο του Δανιήλ, βλέπεις ότι πράγματι βρίσκονται καθαρά εκεί, αλλά βλέπεις επίσης ότι παραμένουν κρυμμένοι από εκείνους που επιλέγουν να μη βλέπουν.

Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and Divinity.

Το να αποκρύπτεται κάτι ενώ γραμματικώς βρίσκεται σε κοινή θέα αποτελεί βαθύ επίτευγμα· είναι κάτι που δεν θα μπορούσε να ενσωματωθεί σε κανένα ανθρώπινο μυθιστόρημα μυστηρίου. Είναι αριστούργημα, διότι βρίσκεται εκεί, ολοφάνερο για κάθε έναν που δεν επιθυμεί να προσκόψει, αλλά αδύνατον να ιδωθεί από εκείνους που πράγματι επιλέγουν να προσκόψουν. Είναι, ούτως ειπείν, «κρυμμένο σε κοινή θέα». Αυτό επιτυγχάνεται διά του συνδυασμού της ανθρωπότητος και της Θειότητος.

I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.

Κάνω αυτόν τον ισχυρισμό, διότι επιθυμώ να υπενθυμίσω, στο σημείο αυτό, ότι υπάρχει μία καθολική διδασκαλία εντός του Αντβεντισμού, τουλάχιστον από τη δημοσίευση του Questions on Doctrine το 1957, και ότι αυτή έχει επίσης υψώσει την άδικη κεφαλή της μέσα σε αυτό το παρόν κίνημα παρούσας αλήθειας του Future for America. Η ιδέα είναι ότι ο Χριστός, κατά την ενανθρώπηση, δεν προσέλαβε τη σάρκα την οποία κληρονόμησε από τη Μαρία. Βεβαίως, όσοι υποστηρίζουν αυτή τη διδασκαλία δεν την εκφράζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά παρ’ όλα αυτά αυτό ακριβώς διδάσκουν. Την αποκαλώ καθολική διδασκαλία, διότι η παραδοχή ότι η σάρκα του Χριστού ήταν τόσο καθαρή όσο η σάρκα του Αδάμ πριν αμαρτήσει, είναι ακριβώς η ίδια σατανική λογική που χρησιμοποιεί η Καθολική Εκκλησία με τη διδασκαλία της περί της λεγόμενης «αμώμου συλλήψεως». Και αν δεν είστε εξοικειωμένοι με την παγανιστική διδασκαλία της «αμώμου συλλήψεως», αυτή διδάσκει ότι η σάρκα του Χριστού κατασκευάσθηκε υπερφυσικά, όπως ήταν η κατώτερη φύση του Αδάμ πριν αμαρτήσουν αυτός και η Εύα, ή, όπως ισχυρίζονται, ότι ο Χριστός είχε την προ της πτώσεως, αναμάρτητη φύση του Αδάμ. Διδάσκει ότι η ίδια η Μαρία έλαβε θαυματουργικά τη σαρκική, άπτωτη φύση του Αδάμ πριν αυτός αμαρτήσει, ώστε να μπορεί να είναι τέλειο σκεύος για να ενσαρκώσει το Άγιο Πνεύμα το βρέφος Ιησού μέσα στην τέλεια σάρκα της.

Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.

Βεβαίως, όσοι στον Αντβεντισμό υποστηρίζουν το ίδιο ακριβώς συμπέρασμα σχετικά με τη σάρκα του Ιησού δεν παραπέμπουν σε οποιαδήποτε θαύματα σχετικά με τη Μαρία, αλλά διαστρέφουν χωρία της Αδελφής Γουάιτ και της Αγίας Γραφής, για να διδάξουν την ίδια ακριβώς Καθολική αντίληψη. Γιατί μόλις τώρα παρενέβην και απομακρύνθηκα από τη συζήτηση του βιβλίου του Δανιήλ; Θα απαντήσω σε αυτό.

The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and Divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are Divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and Divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.

Η θαυματουργική δομή και διάρθρωση του Δανιήλ και της Αποκάλυψης επιτελέσθηκε μέσω ενός συνδυασμού ανθρωπότητας και θεότητος. Ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Θεού, και η Αγία Γραφή είναι ο Λόγος του Θεού. Η θεία και η ανθρώπινη φύση του Ιησού αντιπροσωπεύονται πλήρως στην Αγία Γραφή. Τα λόγια που περιέχονται σε αυτήν είναι θεία και εμπεριέχουν τη δημιουργική δύναμη να μεταμορφώνουν καρδιές και διανοίες. Αυτά τα λόγια είναι η ίδια ακριβώς δύναμη που έφερε τα πάντα στην ύπαρξη. Αλλά οι άνθρωποι εκείνοι τους οποίους ο Θεός επέλεξε να είναι όργανά Του για την καταγραφή της Αγίας Γραφής, ήταν όλοι αμαρτωλοί. Το ανθρώπινο μέρος αυτής της σχέσεως αντιπροσωπεύεται από πεπτωκότα ανθρώπινα όντα. Η Αγία Γραφή είναι ένας συνδυασμός ανθρώπινου και θείου, και οι προφήτες ήταν αμαρτωλοί, όπως υπήρξε κάθε τέκνο του Αδάμ. Ο Χριστός ουδέποτε αμάρτησε με σκέψη, λόγο ή έργο. Αλλά πράγματι έλαβε τη σάρκα της Μαρίας έπειτα από τέσσερις χιλιάδες έτη εκφυλισμού. Αν πράγματι είχε λάβει την κατώτερη σαρκική φύση του Αδάμ πριν ο Αδάμ αμαρτήσει, αυτό θα απαιτούσε να ήταν και κάθε βιβλικός συγγραφέας επίσης αναμάρτητος.

The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.

Το «κρύψιμο σε κοινή θέα» των «επτά καιρών» στο βιβλίο του Δανιήλ επιτελέστηκε όχι μόνο μέσω των λέξεων που κατέγραψε ο Δανιήλ, αλλά και περαιτέρω μέσω των πεπτωκότων ανθρώπων που μετέφρασαν τη Βίβλο του Βασιλέως Ιακώβου. Πεπτωκότες άνθρωποι άγγιξαν δύο φορές το βιβλίο του Δανιήλ, και εκείνο που επιτελέστηκε θα ήταν αδύνατον να το πράξει οποιοσδήποτε άνθρωπος χωρίς τη θεία προνοιακή επίβλεψη του Θεού.

In our next article we will begin to show how Divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.

Στο επόμενο άρθρο μας θα αρχίσουμε να δείχνουμε πώς η Θεότητα και η ανθρωπότητα έκρυψαν τα «επτά καιροί» του Λευιτικού εικοστού έκτου σε κοινή θέα στο βιβλίο του Δανιήλ, διότι ο Θεός προγνώριζε, και μάλιστα όρισε, ότι αυτό θα έπρεπε να είναι η δοκιμαστική «πέτρα προσκόμματος» τόσο για εκείνους στο κίνημα του πρώτου αγγέλου, όσο και για εκείνους στο κίνημα του τρίτου αγγέλου.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδέκελ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπλήρωσης, και όλα τα προειπωμένα γεγονότα σύντομα θα λάβουν χώρα.» Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles