Article

# Elijah - Number Nine

Ηλίας - Αριθμός Εννέα

The Prophet Lied

Ο Προφήτης Είπε Ψέματα

Author

Jeff Pippenger

Published

October 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.

Τελειώσαμε το προηγούμενο άρθρο με ένα χωρίο που αναφέρεται σε «πνεῦμα ψεύδους». Το ακόλουθο είναι μία από τις παραγράφους εκείνου του χωρίου.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.

> «Ακαθαγίαστοι λειτουργοί παρατάσσονται εναντίον του Θεού. Αινoύν τον Χριστό και τον θεό αυτού του κόσμου με την ίδια πνοή. Ενώ κατ’ ομολογίαν δέχονται τον Χριστό, αγκαλιάζουν τον Βαραββᾶ και με τις πράξεις τους λέγουν: “Όχι τούτον, αλλά τον Βαραββᾶ.” Ας προσέξουν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές. Ο Σατανάς έχει καυχηθεί για ό,τι μπορεί να κάνει. Νομίζει ότι θα διαλύσει την ενότητα που ο Χριστός προσευχήθηκε να υπάρχει στην Εκκλησία Του. Λέγει: “Θα εξέλθω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους, για να εξαπατήσω όσους μπορώ, να επικρίνω, και να καταδικάζω, και να διαστρέφω.” Ας γίνει δεκτός ο υιός της απάτης και της ψευδομαρτυρίας από μια εκκλησία που είχε μεγάλο φως, μεγάλη απόδειξη, και εκείνη η εκκλησία θα απορρίψει το μήνυμα που έστειλε ο Κύριος και θα δεχθεί τους πλέον παράλογους ισχυρισμούς και ψευδείς υποθέσεις και ψευδείς θεωρίες. Ο Σατανάς γελά με την αφροσύνη τους, διότι γνωρίζει τι είναι η αλήθεια.» Testimonies to Ministers, 409.

Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.

«Ας γίνει δεκτός ο υἱὸς τῆς ἀπάτης καὶ τοῦ ψευδομαρτυρίου ἀπὸ ἐκκλησίαν ἥτις ἔλαβε μέγα φῶς, μεγάλην ἀπόδειξιν, καὶ ἡ ἐκκλησία αὕτη θὰ ἀπορρίψει τὸ μήνυμα τὸ ὁποῖον ἀπέστειλεν ὁ Κύριος, καὶ θὰ δεχθῇ τοὺς πλέον παράλογους ἰσχυρισμούς καὶ ψευδεῖς ὑποθέσεις καὶ ψευδεῖς θεωρίες.» Τὸ 1863, ὁ Μιλλεριτικὸς Ἀντβεντισμὸς «ἐπέστρεψε» εἰς τὴν παράλογον καὶ ψευδῆ μεθοδολογίαν τὴν ὁποίαν εἶχεν χρησιμοποιήσει ὁ ἀποστάτης Προτεσταντισμός, καὶ ἀπέρριψε τὴν ταυτοποίησιν ὑπὸ τοῦ William Miller τῶν ἑπτὰ καιρῶν τοῦ Λευιτικοῦ εἴκοσι ἕξ. Τὸ θέμα τῆς «ἐπιστροφῆς» παρεστάθη διὰ τῶν στασιαστῶν εἰς Ἀριθμοὺς δεκατέσσαρα, ὅτε ἀπεφάσισαν νὰ ἐκλέξουν ἀρχηγὸν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς Αἴγυπτον.

> And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.

> Καὶ εἶπαν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον· Ἄς καταστήσωμεν ἀρχηγὸν καὶ ἄς ἐπιστρέψωμεν εἰς Αἴγυπτον. Ἀριθμοί 14:4.

The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.

Το θέμα της «επιστροφής» στον αποστατημένο Προτεσταντισμό παραστάθηκε επίσης από τον Ιερεμία, όταν στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο του ειπώθηκε ότι οι πεσμένοι Προτεστάντες μπορούσαν να επιστρέψουν προς αυτόν, αλλά αυτός δεν έπρεπε να «επιστρέψει» προς αυτούς.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.

> Δεν εκάθισα εις τη σύναξιν των εμπαικτών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου· διότι με εγέμισας αγανάκτησιν. Διατί είναι διαπαντός ο πόνος μου, και η πληγή μου ανίατος, ήτις αρνείται να ιαθή; Θέλεις είσθαι εις εμέ ως ψεύστης, και ως ύδατα τα οποία εκλείπουν; Διά τούτο ούτω λέγει ο Κύριος· Εάν επιστρέψης, τότε θέλω σε επαναφέρει, και θέλεις ίστασθαι ενώπιόν μου· και εάν αποχωρίσης το τίμιον από του αχρείου, θέλεις είσθαι ως το στόμα μου· αυτοί θέλουσιν επιστρέψει προς σε· συ όμως μη επιστρέψης προς αυτούς. Και θέλω σε καταστήσει προς τον λαόν τούτον τείχος χάλκινον οχυρόν· και θέλουσι πολεμήσει εναντίον σου, αλλά δεν θέλουσι κατισχύσει εναντίον σου· διότι εγώ είμαι μετά σου, διά να σε σώζω και διά να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος. Ιερεμίας 15:17–20.

Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.

Ίσως η σαφέστερη προφητική απεικόνιση της αρχής τοῦ νὰ μὴν ἐπιστρέφει κανείς στὸν ἀποστατημένο Προτεσταντισμό βρίσκεται στὴν ἱστορία τοῦ ἀνυπάκουου προφήτη, ὁ ὁποῖος μετέφερε ἕνα μήνυμα ἐλέγχου πρὸς τὸν Ἰεροβοάμ, τὸν πρῶτο βασιλέα τῶν δέκα φυλῶν τοῦ βόρειου βασιλείου.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.

> Και ο βασιλιάς είπε προς τον άνθρωπο του Θεού· Έλα μαζί μου στο σπίτι και αναψύξου, και θα σου δώσω δώρο. Και ο άνθρωπος του Θεού είπε προς τον βασιλιά· Εάν μου δώσεις το ήμισυ του οίκου σου, δεν θα εισέλθω μαζί σου, ούτε θα φάγω άρτο ούτε θα πιω ύδωρ εν τω τόπω τούτω· διότι έτσι με προστάχθηκε διά του λόγου του Κυρίου, λέγοντος· Μη φάγεις άρτο, μηδέ πιεις ύδωρ, μηδέ επιστρέψεις από την οδό από την οποία ήλθες. Και ανεχώρησε από άλλην οδόν και δεν επέστρεψε από την οδό διά της οποίας ήλθε εις Βαιθήλ. Γ΄ Βασιλέων 13:7–10.

The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.

Στον ανυπάκουο προφήτη είχε δοθεί από τον Θεό η εντολή να μη επιστρέψει από τον δρόμο από τον οποίο είχε έλθει. Ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός είχε εξέλθει από τον Προτεσταντισμό, ο οποίος αντιπροσωπευόταν από τις Σάρδεις, και δεν έπρεπε να επιστρέψει. Αν και ο ανυπάκουος προφήτης γνώριζε πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να επιστρέψει από τον δρόμο από τον οποίο είχε έλθει, ένας ψευδοπροφήτης από το βασίλειο του Ιεροβοάμ τού είπε ότι ο Θεός είχε πει πως ο ανυπάκουος προφήτης έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι του ψευδοπροφήτη και να φάγει μαζί του. Παρά την οδηγία του Θεού, έπραξε ακριβώς αυτό. Μόλις άρχισε να τρώγει την τροφή του ψευδοπροφήτη, η Γραφή δηλώνει σαφώς ότι ο προφήτης της Σαμάρειας είχε ψευσθεί.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.

> Κατῴκει δε προφήτης τις γέρων εν Βαιθήλ· και ήλθον οι υιοί αυτού και ανήγγειλαν προς αυτόν πάντα τα έργα, όσα έκαμεν ο άνθρωπος του Θεού εν εκείνη τη ημέρα εν Βαιθήλ· και τους λόγους, τους οποίους ελάλησε προς τον βασιλέα, τούτους επίσης διηγήθησαν προς τον πατέρα αυτών. Και είπεν ο πατήρ αυτών προς αυτούς· Ποίον δρόμον υπήγε; Διότι οι υιοί αυτού είχον ιδεί ποίαν οδόν υπήγεν ο άνθρωπος του Θεού, όστις ήλθεν εκ Ιούδα. Και είπεν προς τους υιούς αυτού· Επισάξατέ μοι τον όνον. Και επισάξαν εις αυτόν τον όνον· και εκάθησεν επ’ αυτού, και υπήγεν οπίσω του ανθρώπου του Θεού, και εύρεν αυτόν καθήμενον υπό δρυν· και είπεν προς αυτόν· Συ είσαι ο άνθρωπος του Θεού ο ελθών εκ Ιούδα; Και εκείνος είπεν· Εγώ. Τότε είπεν προς αυτόν· Έλθε μετ’ εμού εις τον οίκον, και φάγε άρτον. Και εκείνος είπεν· Δεν δύναμαι να επιστρέψω μετά σου, ουδέ να εισέλθω μετά σου· ούτε θέλω φάγει άρτον ούτε θέλω πίει ύδωρ μετά σου εν τω τόπω τούτω· διότι ούτως ελαλήθη προς εμέ διά του λόγου του Κυρίου· Δεν θέλεις φάγει άρτον ούτε θέλεις πίει ύδωρ εκεί, ουδέ θέλεις επιστρέψει διά της οδού, καθ’ ην ήλθες. Και εκείνος είπεν προς αυτόν· Και εγώ προφήτης είμαι καθώς συ· και άγγελος ελάλησε προς εμέ διά του λόγου του Κυρίου, λέγων· Επίστρεψον αυτόν μετά σου εις τον οίκον σου, διά να φάγη άρτον και να πίη ύδωρ. Πλην εψεύσθη προς αυτόν. Ούτω επέστρεψεν μετ’ αυτού, και έφαγεν άρτον εν τω οίκω αυτού, και έπιεν ύδωρ. Γ΄ Βασιλέων 13:11–19.

The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.

Ὁ ἀνυπάκουος προφήτης ἔφαγε καὶ ἔπιε μετὰ τοῦ ψευδομένου προφήτου τῆς Σαμαρείας, πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἀποδέχθηκε τὸ μήνυμα ἑνὸς ἀποστάτου προφήτου καὶ ἀπέρριψε τὸ μήνυμα τοῦ Κυρίου· τὸ μήνυμα ποὺ εἶχε πιστὰ μεταδώσει τὴν ἴδια ἡμέρα. Ἤξευρε κάλλιστα ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπιστρέψει, ἀλλ’ ὅμως τὸ ἔπραξε. Ἡ ἀδελφὴ White μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἐὰν ὁ «υἱὸς τῆς ἀπάτης καὶ τοῦ ψευδομαρτυρίου γίνῃ δεκτὸς ἀπὸ μιὰ ἐκκλησία ποὺ ἔλαβε μέγα φῶς, μεγάλες ἀποδείξεις, τότε ἡ ἐκκλησία αὐτὴ θὰ ἀπορρίψει τὸ μήνυμα ποὺ ἔχει ἀποστείλει ὁ Κύριος». Στὴν Millerite ἱστορία, ὁ πρῶτος ἄγγελος εἶχε φωτίσει τὴ γῆ μὲ τὴ δόξα του. Τὸ 1840, τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου ἀγγέλου μεταφέρθηκε σὲ κάθε ἱεραποστολικὸ σταθμὸ τοῦ κόσμου.

> “The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «Η αγγελία της επικείμενης έλευσης του Κυρίου μας στον κόσμο μας με δύναμη και μεγάλη δόξα είναι αλήθεια, και το 1840 πολλές φωνές υψώθηκαν για τη διακήρυξή της.» Manuscript Releases, τόμος 9, 134.

Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.

Λίγο αργότερα, ο Μιλλερίτικος Αντβεντισμός επέστρεψε στο «ψεύδος» της μεθοδολογίας του αποστάτη Προτεσταντισμού και απέρριψε «το μήνυμα του Κυρίου» το οποίο ο Θεός είχε αποστείλει μέσω του Γουίλλιαμ Μίλλερ. Απέρριψαν το μήνυμα του Μωυσή όπως παρουσιάσθηκε από τον Ηλία, και το «ψεύδος» που έγινε δεκτό στην αρχή της Μιλλερίτικης ιστορίας αντιπροσωπεύει το «ψεύδος» που πιστεύεται στο τέλος· το «ψεύδος» που επιφέρει ισχυρή πλάνη επάνω στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό.

> And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.

> Και με κάθε απάτη της αδικίας μεταξύ εκείνων που χάνονται· επειδή δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας, διά να σωθούν. Και διά τούτο ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν εις το ψεύδος· διά να κατακριθούν όλοι όσοι δεν επίστευσαν εις την αλήθειαν, αλλά ευηρεστήθησαν εις την αδικίαν. 2 Θεσσαλονικείς 2:10–12.

We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”

Προσπαθούμε να καταδείξουμε τον ρόλο του Ηλία ως συμβόλου σε συνάρτηση με τις παράλληλες ιστορίες του κέρατος του Προτεσταντισμού και του κέρατος του Ρεπουμπλικανισμού κατά την περίοδο κατά την οποία βασιλεύει το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας. Η δυσκολία τού να συναχθούν προφητικώς όλα τα ζητήματα του 1863, τουλάχιστον για μένα, έγκειται στις διάφορες αλληλένδετες γραμμές που εγγίζουν την έννοια της «κυκλικής λογικής». Η ευθεία λογική αποτελεί πάντοτε την καλύτερη προσέγγιση, αλλά ο εντοπισμός των θείων αληθειών και των σχέσεων αυτών των αληθειών μεταξύ τους είναι έργο δύσκολο, διότι βρίσκονται στην Αγία Γραφή «εδώ ολίγον και εκεί ολίγον».

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.

> Ποιον θέλει διδάξει γνώσιν; και ποιον θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; εκείνους που απογαλακτίσθηκαν από το γάλα και αποσπάσθηκαν από τους μαστούς. Διότι εντολή πρέπει να είναι επί εντολής, εντολή επί εντολής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον. Ησαΐας 28:9, 10.

It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.

Είναι επίσης δύσκολο έργο όταν το κοινό στο οποίο απευθύνεστε αποτελείται από εκείνους που είναι εξοικειωμένοι με τις πρωταρχικές αλήθειες στις οποίες αναφέρεστε, ενώ άλλοι είναι νέοι σε όλα αυτά. Σχεδόν όλες οι αλήθειες των οποίων προτίθεμαι να δώσω μια επισκόπηση σε αυτό το άρθρο μπορούν να βρεθούν στους Πίνακες του Αββακούμ. Από φόβο μήπως ακουστώ σαν να χρησιμοποιώ «κυκλική λογική», πρόκειται να σας πω εκ των προτέρων πού κατευθυνόμαστε, πριν πράγματι φθάσουμε εκεί.

In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.

Το 1863, ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός της Λαοδίκειας έστησε ένα είδωλο ζηλοτυπίας. Το είδωλο της ζηλοτυπίας αντιπροσωπεύει την πρώτη από τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού της Λαοδίκειας.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Καὶ εἶπέ μοι· Υἱὲ ἀνθρώπου, ἆρον τώρα τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὸν βορρᾶν. Καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὸν βορρᾶν, καὶ ἰδοὺ, πρὸς βορρᾶν, ἐπὶ τῇ πύλῃ τοῦ θυσιαστηρίου, ἡ εἰκὼν ταύτη τῆς ζηλοτυπίας ἐν τῇ εἰσόδῳ. Ἰεζεκιὴλ 8:5.

The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.

Οι τέσσερις γενεές της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αντιπροσωπεύονται σε διάφορα χωρία της Γραφής, αλλά χρησιμοποιώ ως κύριο σημείο αναφοράς το όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι το όγδοο κεφάλαιο οδηγεί στο ένατο κεφάλαιο. Στον Ιεζεκιήλ 9 απεικονίζεται η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και στο Testimonies, τόμος πέμπτος, η αδελφή White προσδιορίζει με σαφήνεια αυτό το γεγονός. Στα σχόλια της αδελφής White γίνεται σαφής αναφορά σε δύο τάξεις προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ όταν λαμβάνει χώρα η σφράγιση. Το ίδιο κάνει και ο Ιεζεκιήλ, και η τάξη που δεν λαμβάνει τη σφραγίδα αντιπροσωπεύεται στο όγδοο κεφάλαιο.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Η τάξη εκείνη η οποία δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα αφεθεί χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιοφόρους Του, στους άνδρες που κρατούν στα χέρια τους όπλα εξολεθρεύσεως: “Περάστε πίσω από αυτόν μέσα από την πόλη, και πατάξτε· ας μη λυπηθεί το μάτι σας, ούτε να δείξετε οίκτο· κατασφάξτε τελείως γέρους και νέους, παρθένες και μικρά παιδιά και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο βρίσκεται το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου. Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν μπροστά στον οίκο.”»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν υιοθετήσει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και την έκδηλη φανέρωση της δύναμης του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα πράξει καλό, ούτε θα πράξει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων ώστε να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανδρών που δεν θα υψώσουν ποτέ πλέον τη φωνή τους σαν σάλπιγγα για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά, όλοι χάνονται μαζί». Testimonies, τόμος 5, 211.

Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.

Το όγδοο κεφάλαιο περιγράφει εκείνους που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ —«την εκκλησία» η οποία, στην τέταρτη από τις τέσσερις γενεές, παριστάνεται να προσκυνά τον ήλιο.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> Και με έφερε στην εσωτερική αυλή του οίκου του Κυρίου· και ιδού, στην είσοδο του ναού του Κυρίου, ανάμεσα στον πρόναο και στο θυσιαστήριο, ήσαν περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα τους προς τον ναό του Κυρίου και τα πρόσωπά τους προς την ανατολή· και προσκυνούσαν τον ήλιο προς την ανατολή. Και μου είπε: Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; Είναι άραγε μικρό πράγμα για τον οίκο του Ιούδα να διαπράττουν τα βδελύγματα που διαπράττουν εδώ; Διότι γέμισαν τη γη με βία και επέστρεψαν για να με παροργίζουν· και ιδού, φέρνουν το κλαδί στη μύτη τους. Διά τούτο και εγώ θα ενεργήσω με οργή· ο οφθαλμός μου δεν θα φεισθεί, ούτε θα ελεήσω· και αν ακόμη κράξουν στα αυτιά μου με δυνατή φωνή, όμως δεν θα τους ακούσω. Ιεζεκιήλ 8:16–18.

Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.

Ακριβώς όπως και με την πονηρή αναφορά των δέκα κατασκόπων, οι είκοσι πέντε ηγέτες της αποστασίας, οι οποίοι προσκυνούν τον ήλιο, έχουν «παροργίσει» τον Κύριο. Ο νόμος της Κυριακής είναι η «ημέρα του παροργισμού» προς την οποία προδείχνουν οι προφήτες. Το ένατο κεφάλαιο περιγράφει εκείνους που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού στο ίδιο ακριβώς χρονικό σημείο, διότι απλώς επαναλαμβάνει και αναπτύσσει περαιτέρω το όγδοο κεφάλαιο.

> “This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.

> «Αυτή η σφράγιση των δούλων του Θεού [Αποκάλυψη 7] είναι η ίδια που παρουσιάσθηκε στον Ιεζεκιήλ σε όραμα.» Testimonies to Ministers, 445.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.

Το 1863, η πρώτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού άρχισε την περιπλάνησή της στην έρημο. Η προφητική ιστορία που ταυτοποιεί την εικόνα της ζηλοτυπίας το 1863 ήταν ο χρυσός μόσχος του Ααρών. Τα προφητικά χαρακτηριστικά του χρυσού μόσχου είναι ότι ήταν εικόνα θηρίου και ότι ήταν χρυσός. Ο χρυσός είναι το σύμβολο της Βαβυλώνος· συνεπώς, ο χρυσός μόσχος του Ααρών ήταν η εικόνα του θηρίου της Βαβυλώνος. Η εικόνα του θηρίου ορίζεται μόνον ως ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να ελέγχει τη σχέση.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «Αλλά τι είναι η “εικόνα προς το θηρίον”; και πώς πρόκειται να σχηματισθεί; Η εικόνα κατασκευάζεται από το δίκερων θηρίον, και είναι εικόνα προς το θηρίον. Ονομάζεται επίσης εικόνα του θηρίου. Επομένως, για να μάθουμε ποια είναι η ομοιότητα της εικόνας και πώς πρόκειται να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού. »

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «Όταν η αρχαία εκκλησία διεφθάρη, απομακρυνόμενη από την απλότητα του ευαγγελίου και αποδεχόμενη ειδωλολατρικές τελετές και συνήθειες, έχασε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού· και, προκειμένου να ελέγχει τις συνειδήσεις του λαού, αναζήτησε την υποστήριξη της κοσμικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο παπισμός, μια εκκλησία που ήλεγχε τη δύναμη του κράτους και τη χρησιμοποιούσε για την προώθηση των δικών της σκοπών, ιδίως για την τιμωρία της “αίρεσης”. Για να σχηματίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια εικόνα του θηρίου, η θρησκευτική εξουσία πρέπει να ελέγξει σε τέτοιο βαθμό την πολιτική κυβέρνηση, ώστε και η εξουσία του κράτους να χρησιμοποιείται από την εκκλησία για την επίτευξη των δικών της σκοπών.» The Great Controversy, 443.

The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.

Το μοσχάρι που κατασκεύασε ο Ααρών κατασκευάστηκε ενώ ο Μωυσής λάμβανε τις Δέκα Εντολές. Η δεύτερη εντολή απαγορεύει τη λατρεία των ειδώλων και περιλαμβάνει μια μερική περιγραφή του χαρακτήρα του Θεού, όταν παρουσιάζει τον Θεό ως ζηλότυπο Θεό.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Οὐ ποιήσεις εἰς σεαυτόν γλυπτὸν εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα ὅσα εἰσὶν ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς· οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς οὐδὲ μὴ λατρεύσῃς αὐτοῖς· διότι ἐγώ, Κύριος ὁ Θεός σου, εἰμὶ Θεὸς ζηλωτής, ἀποδίδων τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με, καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς μου. Ἔξοδος 20:4–6.

Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.

Η εικόνα του χρυσού μόσχου του Ααρών, ως είδωλο, αντιπροσωπεύει μια εικόνα ζηλοτυπίας, διότι προκάλεσε τη δίκαιη αγανάκτηση που ανάγκασε τον Μωυσή να ρίψει κάτω και να συντρίψει τις πρώτες δύο πλάκες των Δέκα Εντολών. Προτιθέμεθα να δείξουμε ότι ο παραχαραγμένος χάρτης του 1863 αντιπροσωπεύθηκε από τον χρυσό μόσχο του Ααρών. Η ζηλοτυπία του Θεού εκδηλώθηκε έναντι του χρυσού μόσχου του Ααρών, διότι ο χρυσός μόσχος αντιπροσώπευε έναν ψευδή θεό. Ο μόσχος ήταν η παραχαραγμένη απεικόνιση του Θεού. Ο Ααρών διακήρυξε ότι αντιπροσώπευε τους θεούς που τους είχαν ελευθερώσει από την αιγυπτιακή δουλεία. Οι δύο πλάκες τις οποίες συνέτριψε ο Μωυσής σε εκείνη ακριβώς την ιστορία ήταν ένα «αντίγραφο» του χαρακτήρα του αληθινού Θεού, του Θεού που πράγματι τους είχε εξαγάγει από την Αίγυπτο. Ο παραχαραγμένος χάρτης που παρήχθη το 1863 είναι εικόνα ζηλοτυπίας, διότι συνέτριψε τις δύο πλάκες του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, αφαιρώντας τους επτά καιρούς του όρκου του Μωυσή.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «Έχω δει ότι το διάγραμμα του 1843 είχε κατευθυνθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και απέκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μην μπορέσει να το διακρίνει, έως ότου το χέρι Του απομακρύνθηκε.» Early Writings, 74, 75.

Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”

Περαιτέρω, η Έλεν Ουάιτ προσθέτει στην εντολή να μην αλλοιωθεί ο πίνακας του 1843, με την επιφύλαξη «εκτός δι’ εμπνεύσεως».

> “I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> «Είδα ότι ο παλαιός χάρτης είχε καθοδηγηθεί από τον Κύριο, και ότι ούτε ένα στοιχείο του έπρεπε να μεταβληθεί παρά μόνον κατόπιν θείας έμπνευσης. Είδα ότι τα στοιχεία του χάρτη ήσαν όπως ο Θεός ήθελε να είναι, και ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυβε ένα σφάλμα σε ορισμένα από τα στοιχεία, ώστε κανείς να μη το δει έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του.» Spalding and Magan, 2.

James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.

Ο Ιάκωβος και η Έλλεν Ουάιτ διέμεναν με την οικογένεια του Ότις Νίκολ, όταν οι Νίκολ προετοίμασαν και παρήγαγαν το διάγραμμα του 1850. Το μόνο που «τροποποιήθηκε» στο διάγραμμα του 1850 ήταν ότι το έτος «1844» χρησιμοποιήθηκε για να αντικαταστήσει το έτος «1843», το οποίο είχε απεικονισθεί στο διάγραμμα του 1843. Το μόνο που «τροποποιήθηκε» ήταν η διόρθωση του «λάθους» επάνω στο οποίο ο Θεός είχε κρατήσει το χέρι Του. Η έμπνευση της προφήτιδος βρισκόταν μέσα στην ίδια την οικία όπου το διάγραμμα του 1843 «τροποποιήθηκε» και έγινε το διάγραμμα του 1850, και οι επτά καιροί του Λευιτικού είκοσι έξι παρέμειναν αποτυπωμένοι σε εκείνο το διάγραμμα, καθώς ήταν και στο διάγραμμα του 1843.

The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.

Η δεύτερη εντολή περιλαμβάνει ένα ακόμη στοιχείο αυτού του προφητικού ψηφιδωτού, διότι προσδιορίζει ότι ο Θεός λογαριάζει τις γενεές έως ότου επισκεφθεί την ανομία που διαπράττεται. Το 1863 άρχισε η πρώτη από τις τέσσερις γενεές της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, διότι το κίνημα των Μιλλεριτών έληξε σε εκείνο το σημείο.

The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.

Οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών προτυπώνουν τις δύο πλάκες του Αββακούμ, αλλά επίσης προτυπώνουν και τους δύο κινητούς άρτους της Πεντηκοστής, οι οποίοι ήσαν η μόνη προσφορά στη λειτουργία του αγιαστηρίου που περιελάμβανε αμαρτία. Η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού κατά τη δοσοληψία των Δέκα Εντολών, η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού κατά την έκχυση της Πεντηκοστής και η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού στην ιστορία των δύο διαγραμμάτων των Μιλλεριτών, όλα προτυπώνουν την τελική εκδήλωση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος στην όψιμη βροχή. Οι δύο κινητοί άρτοι της Πεντηκοστής αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι υψώνονται ως σημαία κατά την όψιμη βροχή.

The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.

Οι άρτοι κυματισμού της Πεντηκοστής έπρεπε να παρασκευασθούν με «προζύμι», το οποίο αντιπροσωπεύει την αμαρτία, αλλά το προζύμι καταστρεφόταν μέσω της διαδικασίας του ψησίματος.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> Εν τῷ μεταξύ, ἐνῶ εἶχεν συναθροισθῇ ἀναρίθμητο πλῆθος τοῦ λαοῦ, ὥστε κατεπάτουν ἀλλήλους, ἤρξατο πρῶτον νὰ λέγῃ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· Προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ ὑπόκρισις. Λουκᾶς 12:1.

The wave loaves were a first fruit offering.

Οι άρτοι του κυματισμού ήσαν προσφορά απαρχών.

> Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.

> Θα φέρετε από τις κατοικίες σας δύο άρτους προσφοράς κυματιστής, από δύο δέκατα εφά έκαστος· θα είναι από εκλεκτό αλεύρι· θα είναι ψημένοι με προζύμι· αυτοί είναι οι απαρχές προς τον Κύριο. Λευιτικόν 23:17.

The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι η προσφορά των πρωτοκαρπίων κατά τις έσχατες ημέρες.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Και είδον, και ιδού, ένα Αρνίον ιστάμενον επί το όρος Σιών, και μετ’ αυτού εκατόν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, έχοντες το όνομα του Πατρός αυτού γεγραμμένον επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού, ως φωνήν υδάτων πολλών, και ως φωνήν βροντής μεγάλης· και ήκουσα φωνήν κιθαρωδών κιθαριζόντων με τας κιθάρας αυτών· και έψαλλον ως νέαν ωδήν ενώπιον του θρόνου, και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων· και ουδείς ηδύνατο να μάθη την ωδήν ειμή αι εκατόν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμένοι από της γης. Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες μετά γυναικών· διότι είναι παρθένοι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν εκ των ανθρώπων, ως απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον. Και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος· διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού. Αποκάλυψις 14:1–5.

The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.

Η τάξη των προσκυνητών των εσχάτων ημερών, οι οποίοι ουδέποτε πεθαίνουν, και οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον Ηλία, θα έχουν υπερνικήσει πλήρως την αμαρτία· διότι το πυρ του εξαγνισμού, το οποίο επιφέρεται επ’ αυτούς από τον Άγγελο της Διαθήκης, εκβάλλει και αφαιρεί ολοσχερώς το προζύμι από τους υιούς του Λευΐ.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ἰδοὺ, ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ θέλει ἑτοιμάσει τὴν ὁδὸν ἔμπροσθέν μου· καὶ ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον ζητεῖτε, θέλει ἐξαίφνης ἐλθεῖ εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ, ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, εἰς τὸν ὁποῖον σεις εὐαρεστεῖσθε· ἰδοὺ, ἔρχεται, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Ἀλλὰ τίς δύναται νὰ ὑπομείνῃ τὴν ἡμέραν τῆς ἐλεύσεως αὐτοῦ; καὶ τίς θέλει σταθῇ ὅταν φανῇ; διότι αὐτὸς εἶναι ὡς πῦρ χωνευτοῦ καὶ ὡς σάπωνος πλυνόντων· καὶ θέλει καθίσῃ ὡς χωνευτὴς καὶ καθαριστὴς τοῦ ἀργυρίου· καὶ θέλει καθαρίσει τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευΐ, καὶ θέλει ἐκκαθαρίσει αὐτοὺς ὡς τὸν χρυσὸν καὶ τὸ ἀργύριον, διὰ νὰ προσφέρωσιν εἰς τὸν Κύριον προσφορὰν ἐν δικαιοσύνῃ. Τότε ἡ προσφορὰ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ θέλει εἶσθαι εὐάρεστος εἰς τὸν Κύριον, καθὼς ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν ἀρχαίων καὶ καθὼς ἐν τοῖς προτέρους ἔτεσιν. Μαλαχίας 3:1–4.

The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.

Η προσφορά που είναι «όπως εν ταις ημέραις ταῖς ἀρχαίαις» είναι η πεντηκοστιανή προσφορά κυματίσματος των δύο άρτων. Ανυψώθηκε ως προσφορά, προσδιορίζοντας τους δύο προφήτες που εφονεύθησαν στους δρόμους και οι οποίοι κατόπιν ανυψώνονται στον ουρανό ως σημείον, κατά την έναρξη της κρίσεως του νόμου της Κυριακής.

When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.

Όταν ο Ααρών κατασκεύασε τον χρυσό του μόσχο, διακήρυξε ότι ο μόσχος ήταν οι θεοί που τους είχαν βγάλει από την Αίγυπτο, και έπειτα ανήγγειλε εορτή προς τον Κύριο.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.

> Και τα έλαβε από το χέρι τους, και το εσχημάτισε με εργαλείο χαράξεως, αφού το έκανε χωνευτό μοσχάρι· και είπαν: Οὗτοι εἶναι οἱ θεοί σου, Ἰσραήλ, οἵτινες σε ἀνεβίβασαν ἐκ γῆς Αἰγύπτου. Και όταν το είδε ο Ααρών, έκτισε θυσιαστήριο εμπρός του· και ο Ααρών έκανε διακήρυξη και είπε: Αύριο είναι εορτή προς τον Κύριο. Ἔξοδος 32:4, 5.

When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.

Όταν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ αποσχίσθηκε από το νότιο βασίλειο του Ιούδα, ο Ιεροβοάμ, ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ, εισήγαγε σκόπιμα μια πλαστή λατρευτική τελετή σε δύο πόλεις, εξέφερε την ίδια διακήρυξη με τον Ααρών, ισχυριζόμενος ότι οι δύο χρυσοί μόσχοι του ήσαν οι θεοί που τους έβγαλαν από την Αίγυπτο, και καθιέρωσε μια πλαστή εορτή, όπως είχε πράξει και ο Ααρών.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Και είπε ο Ιεροβοάμ στην καρδιά του: Τώρα η βασιλεία θα επιστρέψει στον οίκο του Δαβίδ· αν αυτός ο λαός ανέβει για να προσφέρει θυσία στον οίκο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ, τότε η καρδιά αυτού του λαού θα επιστρέψει πάλι προς τον κύριό τους, προς τον Ροβοάμ, βασιλιά του Ιούδα, και θα με θανατώσουν και θα επιστρέψουν πάλι στον Ροβοάμ, βασιλιά του Ιούδα. Τότε ο βασιλιάς πήρε συμβουλή και έκαμε δύο χρυσά μοσχάρια και τους είπε: Είναι πολύ για σας να ανεβαίνετε στην Ιερουσαλήμ· ιδού οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου. Και έστησε το ένα στη Βαιθήλ, και το άλλο το έθεσε στη Δαν. Και το πράγμα αυτό έγινε αμαρτία· διότι ο λαός πήγαινε να προσκυνήσει μπροστά στο ένα, μέχρι τη Δαν. Και έκαμε οίκο υψηλών τόπων, και έκαμε ιερείς από τους κατωτέρους του λαού, οι οποίοι δεν ήσαν από τους υιούς του Λευί. Και ο Ιεροβοάμ καθόρισε εορτή στον όγδοο μήνα, τη δέκατη πέμπτη ημέρα του μήνα, όμοια με την εορτή που ήταν στον Ιούδα, και προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο. Έτσι έκαμε στη Βαιθήλ, θυσιάζοντας στα μοσχάρια που είχε κατασκευάσει· και εγκατέστησε στη Βαιθήλ τους ιερείς των υψηλών τόπων που είχε κάνει. Έτσι προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο που είχε κάνει στη Βαιθήλ, τη δέκατη πέμπτη ημέρα του όγδοου μήνα, δηλαδή στον μήνα που είχε επινοήσει από την ίδια του την καρδιά· και καθόρισε εορτή για τους υιούς Ισραήλ· και προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο και έκαιε θυμίαμα. 1 Βασιλέων 12:26–33.

Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.

Ο Δαν σημαίνει κρίση και αντιπροσωπεύει ένα κράτος· η Βαιθήλ σημαίνει ο οίκος του Θεού. Όπως στην ανταρσία του Ααρών, έτσι και στην περίπτωση του βασιλέως Ιεροβοάμ, τα σύμβολα προσδιορίζουν τον συνδυασμό Εκκλησίας και Κράτους που τελικώς λαμβάνει χώρα κατά τον κυριακάτικο νόμο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.

Ο νόμος της Κυριακής λαμβάνει χώρα στο τέλος του Αντβεντισμού, και στην αρχή του Αντβεντισμού το κίνημα, το οποίο είχε ταυτοποιηθεί ως το προτεσταντικό κέρας το καλοκαίρι του 1844, συνενώθηκε νομικά με το ρεπουμπλικανικό κέρας. Έτσι, η ανταρσία του Ααρών και του Ιεροβοάμ αντιπροσωπεύει τόσο το 1863 όσο και τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”

Ο λόγος για τον οποίο ο αγγελιαφόρος της διαθήκης καθαρίζει τους «υιούς του Λευί» και όχι οποιαδήποτε άλλη από τις φυλές, είναι ότι, κατά την αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών, οι Λευίτες ήταν εκείνοι που στάθηκαν με τον Μωυσή. Για την πιστότητά τους, κατόπιν κατεστάθησαν η φυλή που εκπροσωπούσε το ιερατείο, τιμή η οποία είχε προηγουμένως οριστεί να ανήκει στους πρωτοτόκους κάθε φυλής. Γι’ αυτό ο Ιεροβοάμ φρόντισε ώστε το απομιμητικό του ιερατείο να μην προέρχεται από τους υιούς του Λευί, αλλά αντ’ αυτού κατέστησε το ιερατείο του «ἐκ τῶν ἐσχάτων τοῦ λαοῦ, οἵτινες δὲν ἦσαν ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Λευί».

The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.

Οι υιοί του Λευΐ είναι εκείνοι που καθαρίζονται διά πυρός ως σημείον, ή προσφορά κυματισμού, κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Η ιστορία της κρίσεως του νόμου της Κυριακής κατά τις έσχατες ημέρες προτυπώθηκε από την κρίση του 1863, όταν το νεοαναγνωρισθέν προτεσταντικό κέρας συνδέθηκε νομικώς με το ρεπουμπλικανικό κέρας. Έχουμε ακόμη μία γραμμή ιστορίας να εξετάσουμε προτού αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε τα χωρία στα οποία μόλις αναφερθήκαμε.

That line is the year 1856, and we will address that in our next article.

Εκείνη η γραμμή είναι το έτος 1856, και θα ασχοληθούμε με αυτό στο επόμενο άρθρο μας.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιόν των Ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του ίδιου γεγονότος· και αυτό παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Κατά Ματθαίον 25.» The Great Controversy, 426.

Back to Articles