Article

# What is Truth? - Number One

Τι είναι η Αλήθεια; - Πρώτο

The Framework of Truth: Revelation, Prophetic Parallels, and the Alpha and Omega

Το Πλαίσιο της Αλήθειας: Αποκάλυψη, Προφητικοί Παραλληλισμοί και το Άλφα και το Ωμέγα

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Before we address the subject of what is truth, we note that we have begun this study with the first three verses of Revelation chapter one, and thereafter added an article about Elijah. A few purposes of these studies are to identify the role of the United States in prophecy, to open up the message of the Revelation of Jesus Christ, to recognize the role of prophets as symbols of God’s people, and to consider the implications of what it means that Jesus is the Alpha. We illustrated that the first three verses of Revelation agree and align with the last verses of Revelation, and in both cases at the beginning and the end, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last.

Προτού εξετάσουμε το θέμα τού τι είναι αλήθεια, σημειώνουμε ότι έχουμε αρχίσει αυτή τη μελέτη με τα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, και κατόπιν προσθέσαμε ένα άρθρο περί του Ηλία. Μερικοί από τους σκοπούς αυτών των μελετών είναι να προσδιορίσουμε τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην προφητεία, να ανοίξουμε το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, να αναγνωρίσουμε τον ρόλο των προφητών ως συμβόλων του λαού του Θεού, και να εξετάσουμε τις συνέπειες του τι σημαίνει ότι ο Ιησούς είναι το Άλφα. Δείξαμε ότι τα τρία πρώτα εδάφια της Αποκάλυψης συμφωνούν και ευθυγραμμίζονται με τα τελευταία εδάφια της Αποκάλυψης, και ότι και στις δύο περιπτώσεις, στην αρχή και στο τέλος, ο Ιησούς προσδιορίζει τον εαυτό Του ως το Άλφα και το Ωμέγα, την αρχή και το τέλος, τον πρώτο και τον τελευταίο.

We used a brief discussion of Elijah in the second study in order to demonstrate that the opening verses of the Bible agree with the closing verses of both the Old and New Testaments, and further that the opening verses of the New Testament also agree with the beginning or ending of any way you wish to consider the Bible, either as a whole or as two Testaments.

Χρησιμοποιήσαμε μια σύντομη αναφορά στον Ηλία στη δεύτερη μελέτη, προκειμένου να καταδείξουμε ότι τα εναρκτήρια εδάφια της Αγίας Γραφής συμφωνούν με τα καταληκτήρια εδάφια τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, και περαιτέρω ότι τα εναρκτήρια εδάφια της Καινής Διαθήκης επίσης συμφωνούν με την αρχή ή με το τέλος, με όποιον τρόπο κι αν επιλέξετε να εξετάσετε την Αγία Γραφή, είτε ως σύνολο είτε ως δύο Διαθήκες.

Another point we are seeking to develop is the understanding that Divinity has worked to slowly reveal the godhead throughout history. This is why we have noted that as time proceeds in the biblical theme of covenant history, that God, step-by-step revealed more-and-more of His character through the symbolism of His various names. The Almighty God spoke to Abraham, and the same God spoke to Moses, but informed Moses that from then onward his name was to be known as Jehovah. Then when Christ came, He introduced Himself with a name that was unknown in the Old Testament, other than one expression of that name by a Babylonian in chapter three of Daniel. Not only did Jesus identify that He was the only-begotten of the Father, but He also in that particular covenant history identified Himself as the Son of Man. God also gave Millerite Adventism a name when He entered into covenant with the beginning of Adventism.

Ένα ακόμη σημείο που επιδιώκουμε να αναπτύξουμε είναι η κατανόηση ότι η Θεότητα εργάστηκε ώστε να αποκαλύπτει σταδιακά τη θεότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Γι’ αυτό έχουμε επισημάνει ότι, καθώς προχωρεί ο χρόνος στο βιβλικό θέμα της ιστορίας της διαθήκης, ο Θεός, βήμα προς βήμα, αποκάλυπτε ολοένα και περισσότερο τον χαρακτήρα Του μέσω του συμβολισμού των διαφόρων ονομάτων Του. Ο Παντοδύναμος Θεός μίλησε στον Αβραάμ, και ο ίδιος Θεός μίλησε στον Μωυσή, αλλά πληροφόρησε τον Μωυσή ότι από τότε και εξής το όνομά Του θα ήταν γνωστό ως Ιεχωβά. Κατόπιν, όταν ήλθε ο Χριστός, συστήθηκε με ένα όνομα που ήταν άγνωστο στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός από μία έκφραση εκείνου του ονόματος από έναν Βαβυλώνιο στο τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο Ιησούς όχι μόνο προσδιόρισε ότι ήταν ο μονογενής του Πατέρα, αλλά επίσης, μέσα σε εκείνη τη συγκεκριμένη ιστορία της διαθήκης, προσδιόρισε τον εαυτό Του ως τον Υιό του Ανθρώπου. Ο Θεός έδωσε επίσης στον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό ένα όνομα, όταν εισήλθε σε διαθήκη με την αρχή του Αντβεντισμού.

> “At this time, when we are so near the end, shall we become so like the world in practice that men may look in vain to find God’s denominated people? Shall any man sell our peculiar characteristics as God’s chosen people for any advantage the world has to give? Shall the favor of those who transgress the law of God be looked upon as of great value? Shall those whom the Lord has named His people suppose that there is any power higher than the great I AM? Shall we endeavor to blot out the distinguishing points of faith that have made us Seventh-day Adventists?” Evangelism, 121.

> «Σε τούτον τον καιρό, όταν είμεθα τόσον πλησίον του τέλους, θα γίνωμεν στην πράξη τόσο όμοιοι με τον κόσμο, ώστε οι άνθρωποι να αναζητούν ματαίως να βρουν τον ονομαζόμενο λαό του Θεού; Θα πωλήσει κάποιος τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά μας ως εκλεκτού λαού του Θεού για οποιοδήποτε πλεονέκτημα έχει να προσφέρει ο κόσμος; Θα θεωρηθεί ως μεγάλης αξίας η εύνοια εκείνων που παραβαίνουν τον νόμο του Θεού; Θα υποθέσουν εκείνοι τους οποίους ο Κύριος ονόμασε λαό Του ότι υπάρχει κάποια δύναμη ανώτερη από τον μέγαν ΕΓΩ ΕΙΜΙ; Θα επιχειρήσωμεν να εξαλείψωμεν τα διακριτικά σημεία της πίστεως που μας έκαμαν Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας;» Evangelism, 121.

The name given to Seventh-day Adventists was given by the Lord, and Sister White often refers to Adventists as God’s denominated people. “Denominated” means to be named. The only two churches that Sister White identifies as God’s denominated people is ancient Israel and modern Israel.

Το όνομα που δόθηκε στους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας δόθηκε από τον Κύριο, και η Αδελφή Γουάιτ συχνά αναφέρεται στους Αντβεντιστές ως τον ονομασμένο λαό του Θεού. «Ονομασμένος» σημαίνει ότι έχει λάβει όνομα. Οι μόνες δύο εκκλησίες που η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ως τον ονομασμένο λαό του Θεού είναι ο αρχαίος Ισραήλ και ο σύγχρονος Ισραήλ.

Therefore, as we proceed in our study of the book of Revelation, I am suggesting that the “new name” that is revealed to the Philadelphians, who are also represented as the one hundred and forty-four thousand is a large part of the prophetic secret that is unsealed just before probation closes.

Επομένως, καθώς προχωρούμε στη μελέτη του βιβλίου της Αποκάλυψης, προτείνω ότι το «νέο όνομα» που αποκαλύπτεται στους Φιλαδελφείς, οι οποίοι επίσης παριστάνονται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αποτελεί μεγάλο μέρος του προφητικού μυστικού που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η περίοδος δοκιμασίας.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Τον νικώντα θέλω κάμει στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου, και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου· και το νέον μου όνομα. Όστις έχει ους, ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:12, 13.

The last message of warning is the message of the Revelation of Jesus Christ and it is a revelation of His character.

Το τελευταίο μήνυμα προειδοποίησης είναι το μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού, και είναι αποκάλυψη του χαρακτήρα Του.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.

> «Εκείνοι που αναμένουν την έλευση του Νυμφίου οφείλουν να λέγουν προς τον λαό: “Ιδού ο Θεός σας”. Οι τελευταίες ακτίνες του ελέους φωτός, το τελευταίο μήνυμα ελέους που πρόκειται να δοθεί στον κόσμο, είναι αποκάλυψη του χαρακτήρα της αγάπης Του. Τα τέκνα του Θεού οφείλουν να φανερώνουν τη δόξα Του. Στη δική τους ζωή και στον χαρακτήρα τους οφείλουν να αποκαλύπτουν τι έχει επιτελέσει γι’ αυτούς η χάρη του Θεού». Παραβολές του Χριστού, 415, 416.

We have much more to put into the record concerning Jesus as the Word, but we will now take up the word ‘truth.’ The understanding of the “truth” and also the word “truth” and also the letters employed to form “a word of truth” is an understanding of the character of Christ.

Έχουμε πολύ περισσότερα να καταχωρίσουμε στο αρχείο σχετικά με τον Ιησού ως τον Λόγο, αλλά τώρα θα ασχοληθούμε με τη λέξη «αλήθεια». Η κατανόηση της «αλήθειας», καθώς και της λέξεως «αλήθεια» και επίσης των γραμμάτων που χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν «έναν λόγο αληθείας», είναι κατανόηση του χαρακτήρα του Χριστού.

> Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Everyone that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.

> Εἶπεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· Λοιπὸν βασιλεὺς εἶ σύ; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Σὺ λέγεις ὅτι βασιλεύς εἰμι. Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι, καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω εἰς τὴν ἀλήθειαν. Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει τῆς φωνῆς μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Τί ἐστιν ἀλήθεια; Καὶ τοῦτο εἰπών, ἐξῆλθεν πάλιν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἐγὼ οὐδεμίαν εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. Ἰωάννης 18:37, 38.

The Greek word translated as “truth” in the verse is taken from a Hebrew word, that is also a letter and even a number. The first letter of the Hebrew alphabet is ‘aleph.’ In fact, the first two letters of the Hebrew alphabet are “aleph” and “beth,” and they are very similar to the first two letters in Greek which are alpha and beta. Together they form the root for the word “alphabet.” The word “alpha” (from the Hebrew letter aleph) therefore is used as a letter, a word, a number and also as one of the many names of Jesus.

Η ελληνική λέξη που αποδίδεται ως «ἀλήθεια» στο εδάφιο προέρχεται από μια εβραϊκή λέξη, η οποία είναι επίσης γράμμα και ακόμη αριθμός. Το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι το «άλεφ». Μάλιστα, τα δύο πρώτα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι το «άλεφ» και το «βηθ», και μοιάζουν πολύ με τα δύο πρώτα γράμματα της ελληνικής, που είναι το άλφα και το βήτα. Μαζί σχηματίζουν τη ρίζα της λέξεως «αλφάβητο». Η λέξη «άλφα» (από το εβραϊκό γράμμα άλεφ), επομένως, χρησιμοποιείται ως γράμμα, ως λέξη, ως αριθμός και επίσης ως ένα από τα πολλά ονόματα του Ιησού.

When Pilate asked the question, “What is truth?” Jesus had already told him that the reason that He “came into the world,” and also that the reason He was “born” was to bear witness to the “truth.” He added that “everyone that is of the truth heareth” His voice.

Όταν ο Πιλάτος υπέβαλε το ερώτημα: «Τι είναι αλήθεια;», ο Ιησούς τού είχε ήδη δηλώσει ότι ο λόγος για τον οποίο «ήλθε εις τον κόσμον», καθώς και ο λόγος για τον οποίο «εγεννήθη», ήταν για να δώσει μαρτυρία εις την «αλήθειαν». Πρόσθεσε δε ότι «πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει» τη φωνή Του.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας ταύτης καὶ τηροῦντες τὰ γεγραμμένα ἐν αὐτῇ· διότι ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον. Ἀποκάλυψις 1:3.

TRUTH: G225—From G227; truth: – true, X truly, truth, verity. G227—From G1 (as a negative particle) and G2990; true (as not concealing): – true, truly, truth. G1; Α. Of Hebrew origin; the first letter of the alphabet: figuratively only (from its use as a numeral) the first. Alpha.

ΑΛΗΘΕΙΑ: G225—Από το G227· αλήθεια: – αληθινός, X αληθώς, αλήθεια, αληθοφάνεια. G227—Από το G1 (ως αρνητικό μόριο) και το G2990· αληθινός (ως μη αποκρύπτων): – αληθινός, αληθώς, αλήθεια. G1· Α. Εβραϊκής προελεύσεως· το πρώτο γράμμα του αλφαβήτου: μεταφορικώς μόνον (από τη χρήση του ως αριθμητικού σημείου), ο πρώτος. Άλφα.

> Jesus saith unto him, I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me. John 14:6.

> Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, καὶ ἡ ἀλήθεια, καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ. Ἰωάννης 14:6.

When Jesus said “I am… the truth.” He was saying He was a letter, a number and a word for the letter alpha, and the word alpha, and the number alpha are all “truth.” In the book of Daniel, Christ revealed Himself as the wonderful numberer which is the definition of the Hebrew word “Palmoni,” which is translated as “the certain saint which spake,” in Daniel eight.

Όταν ο Ιησούς είπε: «Ἐγώ εἰμι… ἡ ἀλήθεια», έλεγε ότι ήταν ένα γράμμα, ένας αριθμός και μία λέξη· διότι το γράμμα άλφα, η λέξη άλφα και ο αριθμός άλφα είναι όλα «ἀλήθεια». Στο βιβλίο του Δανιήλ, ο Χριστός αποκάλυψε τον Εαυτό Του ως τον θαυμαστό αριθμητή, που είναι ο ορισμός της εβραϊκής λέξεως «Palmoni», η οποία αποδίδεται ως «the certain saint which spake», στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Τότε ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον όστις ελάλει· Έως πότε θέλει διαρκέσει η όρασις περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθώσιν εις καταπάτησιν και το αγιαστήριον και το στράτευμα; Και είπε προς εμέ· Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

That “certain saint” in verse thirteen is “Palmoni”— the wonderful numberer, or the numberer of secrets. These two verses are where the prophecy of the 2300 years and the two prophecies of 2520 years are set forth. The 2300 years address the “sanctuary” and the two 2520-year prophecies address the “host,” for both the sanctuary and the host would be trodden down by Rome. The 2520-year prophecy represent a trampling down of God’s sanctuary and people. Three profound interconnected prophecies based upon time at the very point in the Bible where Jesus introduces Himself as the wonderful numberer of secrets. Its not simply that he chose these two verses to introduced Himself as the Master of time, but the two verses where He reveals Himself identify the time when He would enter into covenant with modern spiritual Israel and those two verses are also the foundation and central pillar of Adventism.

Εκείνος ο «κάποιος άγιος» στο δέκατο τρίτο εδάφιο είναι ο «Παλαμωνί» — ο θαυμαστός αριθμητής, ή ο αριθμητής των μυστικών. Τα δύο αυτά εδάφια είναι εκεί όπου εκτίθεται η προφητεία των 2300 ετών και οι δύο προφητείες των 2520 ετών. Τα 2300 έτη αφορούν το «αγιαστήριο», και οι δύο προφητείες των 2520 ετών αφορούν το «στράτευμα», διότι τόσο το αγιαστήριο όσο και το στράτευμα επρόκειτο να καταπατηθούν από τη Ρώμη. Η προφητεία των 2520 ετών αντιπροσωπεύει μία καταπάτηση του αγιαστηρίου του Θεού και του λαού Του. Τρεις βαθυσήμαντες, αλληλένδετες προφητείες βασισμένες στον χρόνο, ακριβώς στο σημείο της Βίβλου όπου ο Ιησούς παρουσιάζει τον Εαυτό Του ως τον θαυμαστό αριθμητή των μυστικών. Δεν πρόκειται απλώς για το ότι επέλεξε αυτά τα δύο εδάφια για να παρουσιάσει τον Εαυτό Του ως τον Κύριο του χρόνου, αλλά τα δύο εδάφια στα οποία αποκαλύπτει τον Εαυτό Του προσδιορίζουν τον χρόνο κατά τον οποίο θα εισερχόταν σε διαθήκη με τον σύγχρονο πνευματικό Ισραήλ, και τα δύο αυτά εδάφια είναι επίσης το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Αντβεντισμού.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «Η Γραφή η οποία, περισσότερο από κάθε άλλη, είχε αποτελέσει τόσο το θεμέλιο όσο και τον κεντρικό στύλο της πίστεως της Δευτέρας Παρουσίας ήταν η διακήρυξη: “Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθεί.” [Δανιήλ 8:14.]» Η Μεγάλη Διαμάχη, 409.

At the time of the end in 1798, the book of Daniel was unsealed and the first angel’s message arrived in history, marking the increase of prophetic knowledge that took place in the time of the Millerite movement, which was the beginning of Seventh-day Adventism. When the book of Daniel was unsealed to the Millerites, a message from Palmoni—a message of time was understood. God’s Word never fails, and it always identifies the end with the beginning. So, in the end of Adventism there will most certainly be a revelation of His character, as there was in Millerite history. This fact is based upon the beginning and ending of Adventism, but it is also based upon the stated relationship of the book of Daniel with the book of Revelation. Daniel and Revelation represent one book, and in that representation, they are two witnesses, the first being Daniel and the last being Revelation.

Κατά τον καιρόν του τέλους, το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε και το μήνυμα του πρώτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία, σηματοδοτώντας την αύξηση της προφητικής γνώσεως που έλαβε χώρα κατά την εποχή του Μιλλεριτικού κινήματος, το οποίο υπήρξε η αρχή του Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας. Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε στους Μιλλερίτες, έγινε κατανοητό ένα μήνυμα από τον Παλμώνι — ένα μήνυμα χρόνου. Ο Λόγος του Θεού ποτέ δεν αποτυγχάνει και πάντοτε ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Έτσι, στο τέλος του Αντβεντισμού θα υπάρξει ασφαλώς μία αποκάλυψη του χαρακτήρος Του, όπως υπήρξε και στην ιστορία των Μιλλεριτών. Το γεγονός αυτό θεμελιώνεται στην αρχή και στο τέλος του Αντβεντισμού, αλλά θεμελιώνεται επίσης και στη δηλωμένη σχέση του βιβλίου του Δανιήλ με το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη αποτελούν ένα βιβλίο, και, μέσα σε αυτή την αναπαράσταση, είναι δύο μάρτυρες, ο πρώτος όντας ο Δανιήλ και ο τελευταίος η Αποκάλυψη.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο.» Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 972.

Daniel and Revelation are two books that are one book, the same way the Bible is one book divided into Old and New, or beginning and end. In Revelation eleven the two witnesses that are presented as Moses and Elijah are the Old and New Testaments.

Ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη είναι δύο βιβλία που αποτελούν ένα βιβλίο, κατά τον ίδιο τρόπο που η Βίβλος είναι ένα βιβλίο διαιρεμένο σε Παλαιά και Καινή, ή αρχή και τέλος. Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, οι δύο μάρτυρες που παρουσιάζονται ως ο Μωυσής και ο Ηλίας είναι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> «Σχετικά με τους δύο μάρτυρες, ο προφήτης δηλώνει περαιτέρω: “Οὗτοί εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι αἱ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῆς γῆς ἑστῶσαι.” “Ὁ λόγος σου,” είπε ο ψαλμωδός, “εἶναι λύχνος εἰς τοὺς πόδας μου καὶ φῶς εἰς τὴν τρίβον μου.” Αποκάλυψις 11:4· Ψαλμός 119:105. Οι δύο μάρτυρες αντιπροσωπεύουν τις Γραφές της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 267.

Daniel and John are two witnesses who were both persecuted, both taken captive, both given the same line of prophetic history to record, both representing the one hundred and forty-four thousand, both living in the aftermath of the destruction of Jerusalem, both symbols of death and resurrection, (John from the boiling oil and Daniel from the lion’s den).

Ο Δανιήλ και ο Ιωάννης είναι δύο μάρτυρες οι οποίοι αμφότεροι διώχθηκαν, αμφότεροι αιχμαλωτίσθηκαν, αμφότεροι έλαβαν την ίδια γραμμή προφητικής ιστορίας προς καταγραφήν, αμφότεροι αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αμφότεροι έζησαν στον απόηχο της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, αμφότεροι σύμβολα θανάτου και αναστάσεως (ο Ιωάννης από το λέβητα του ζέοντος ελαίου και ο Δανιήλ από το λάκκο των λεόντων).

Daniel identifies a special revelation of Christ’s character, and he does so in the two verses that inspiration calls the “central pillar and foundation” of the Seventh-day Adventist church. Those two verses were the “capstone” the final stone placed in the foundations that were represented by the works of William Miller. The capstone brought with it the understanding of the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, the investigative judgment and the three angels of Revelation fourteen. Daniel is the beginning of the book, John is the end.

Ο Δανιήλ προσδιορίζει μια ιδιαίτερη αποκάλυψη του χαρακτήρα του Χριστού, και το πράττει αυτό στα δύο εδάφια τα οποία η θεόπνευστη μαρτυρία αποκαλεί «κεντρικό στύλο και θεμέλιο» της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Αυτά τα δύο εδάφια υπήρξαν ο «ακρογωνιαίος λίθος», ο τελικός λίθος που τοποθετήθηκε στα θεμέλια τα οποία αντιπροσωπεύονταν από το έργο του William Miller. Ο ακρογωνιαίος λίθος έφερε μαζί του την κατανόηση του επουρανίου αγιαστηρίου, του νόμου του Θεού, του Σαββάτου, της ανακριτικής κρίσεως και των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Ο Δανιήλ είναι η αρχή του βιβλίου, ο Ιωάννης είναι το τέλος.

John’s writing will identify a revelation of Christ’s character at the end of Adventism. At the beginning of modern Israel, He revealed Himself as the Wonderful Numberer, the Creator of everything mathematical and at the end of modern Israel He is revealing Himself as the wonderful linguist. He is the Creator of everything that is involved with language whether it be the structure of language, the grammatical rules, the words and even the letters of the alphabet. He created communication that is accomplished by words, governed by grammatical rules whether written or spoken, written with an alphabet that was by His design, and beyond all that—He is the Word. By that Word He transforms blind unprepared Laodiceans into sanctified Philadelphians.

Η γραφή του Ιωάννη θα προσδιορίσει μια αποκάλυψη του χαρακτήρα του Χριστού στο τέλος του Αντβεντισμού. Στην αρχή του σύγχρονου Ισραήλ, αποκαλύφθηκε ως ο Θαυμαστός Αριθμητής, ο Δημιουργός κάθε τι το μαθηματικό, και στο τέλος του σύγχρονου Ισραήλ αποκαλύπτεται ως ο θαυμαστός γλωσσολόγος. Είναι ο Δημιουργός καθετί που σχετίζεται με τη γλώσσα, είτε πρόκειται για τη δομή της γλώσσας, είτε για τους γραμματικούς κανόνες, είτε για τις λέξεις, είτε ακόμη και για τα γράμματα του αλφαβήτου. Εκείνος δημιούργησε την επικοινωνία που επιτελείται διά των λέξεων, διέπεται από γραμματικούς κανόνες είτε είναι γραπτή είτε προφορική, και αποτυπώνεται με ένα αλφάβητο που είναι δικό Του σχέδιο· και πέρα από όλα αυτά—Είναι ο Λόγος. Με αυτόν τον Λόγο μεταμορφώνει τυφλούς, απροετοίμαστους Λαοδικείς σε αγιασμένους Φιλαδελφείς.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Ἁγίασον αὐτοὺς διὰ τῆς ἀληθείας σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.

The word translated as “sanctify” means to make holy. The one hundred and forty-four thousand will be holy and they will have attained that condition of character by the “truth” or you could say, by his “word,” for Jesus is the Word and He is the truth.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «αγιάζω» σημαίνει καθιστώ άγιο. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες θα είναι άγιοι και θα έχουν φθάσει σε αυτή την κατάσταση χαρακτήρος διά της «αληθείας» ή, θα μπορούσατε να πείτε, διά του «λόγου» Του, διότι ο Ιησούς είναι ο Λόγος και Αυτός είναι η αλήθεια.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο μετά του Θεού, και Θεός ήτο ο Λόγος. Ούτος ήτο εν αρχή μετά του Θεού. Πάντα δι’ αυτού εγένετο· και χωρίς αυτού δεν έγινε ουδέ έν το οποίον έγινε. Ιωάννης 1:1–3.

Notice that this is the first thing that John writes in his gospel. It of course parallels the first thing written in Genesis. It adds to the testimony, identifying more clearly what is stated in Genesis one.

Παρατηρήστε ότι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που γράφει ο Ιωάννης στο ευαγγέλιό του. Βεβαίως, αυτό παραλληλίζεται με το πρώτο πράγμα που γράφτηκε στη Γένεση. Προσθέτει στη μαρτυρία, προσδιορίζοντας σαφέστερα εκείνο που δηλώνεται στο πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης.

> In the beginning God created the heaven and the earth. Genesis 1:1.

> Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Γένεσις 1:1.

The word translated as “God” in verse one is plural, thus identifying from the very “beginning” that God is more than one. “In the beginning” in the gospel of John the Word was with God and was God. And the Word was the Creator.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «Θεός» στο πρώτο εδάφιο είναι πληθυντικού αριθμού, υποδηλώνοντας έτσι ήδη από την ίδια την «αρχή» ότι ο Θεός είναι περισσότερο από ένας. «Εν αρχή», στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Λόγος ήταν με τον Θεό και ήταν Θεός. Και ο Λόγος ήταν ο Δημιουργός.

Jesus is the Word, and He produced the Bible through combining divinity with humanity—divinity represented by the Holy Spirit and humanity in the person of those who wrote the words in the books that were to be sent to the churches. Thus, the Bible is a combination of humanity and divinity as is Jesus. The Bible, in spite of the involvement of fallen fleshly human beings is holy, and then the men who penned it were holy too.

Ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και παρήγαγε τη Βίβλο διά του συνδυασμού της θεότητος με την ανθρωπότητα—της θεότητος, την οποία εκπροσωπεί το Άγιο Πνεύμα, και της ανθρωπότητος στο πρόσωπο εκείνων που έγραψαν τα λόγια στα βιβλία τα οποία επρόκειτο να αποσταλούν στις εκκλησίες. Έτσι, η Βίβλος είναι συνδυασμός ανθρωπότητος και θεότητος, όπως είναι και ο Ιησούς. Η Βίβλος, παρά τη συμμετοχή πεπτωκότων σαρκικών ανθρώπων, είναι αγία, και τότε και οι άνδρες που την κατέγραψαν ήσαν επίσης άγιοι.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, εἰς τὸν ὁποῖον καλῶς πράττετε νὰ προσέχετε ὡς εἰς λύχνον φαίνοντα ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ διαυγάσῃ ἡ ἡμέρα καὶ ὁ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν· τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες, ὅτι πᾶσα προφητεία τῆς γραφῆς δὲν γίνεται ἰδίας ἐπιλύσεως. Διότι δὲν ἦλθεν ποτέ προφητεία διὰ θελήματος ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἅγιοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἐλάλησαν κινούμενοι ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 2 Πέτρου 1:19–21.

Though the prophets were holy men, they were still fallen human beings, for all have sinned and fallen short of the glory of God. Never-the-less the Bible is a combination of divinity and humanity, and it is holy, for the Word of God came to demonstrate in His life and in His written Word that humanity combined with divinity does not sin. What is true of the Bible is true of Christ for He is the Bible.

Παρότι οι προφήτες ήσαν άγιοι άνδρες, ήσαν εντούτοις πεπτωκότες ανθρώπινοι υπάρξεις, διότι πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού. Εν τούτοις, η Αγία Γραφή είναι συνδυασμός θεότητος και ανθρωπότητος, και είναι αγία, διότι ο Λόγος του Θεού ήλθε για να καταδείξει, με τη ζωή Του και με τον γραπτό Του Λόγο, ότι η ανθρωπότητα ενωμένη με τη θεότητα δεν αμαρτάνει. Ό,τι αληθεύει για την Αγία Γραφή, αληθεύει και για τον Χριστό, διότι Αυτός είναι η Αγία Γραφή.

Jesus took upon Himself sinful flesh and never sinned, thus providing the example that humanity combined with divinity does not sin.

Ο Ιησούς προσέλαβε επάνω Του αμαρτωλή σάρκα και ουδέποτε αμάρτησε, παρέχοντας έτσι το παράδειγμα ότι η ανθρωπότητα ενωμένη με τη θεότητα δεν αμαρτάνει.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> «Η ιστορία της Βηθλεέμ είναι ένα ανεξάντλητο θέμα. Μέσα της είναι κρυμμένο “το βάθος του πλούτου και της σοφίας και της γνώσεως του Θεού.” Ρωμαίους 11:33. Θαυμάζουμε τη θυσία του Σωτήρος, ο οποίος αντάλλαξε τον θρόνο του ουρανού με τη φάτνη, και τη συντροφιά των αγγέλων που Τον λάτρευαν με τα κτήνη του σταύλου. Η ανθρώπινη υπερηφάνεια και αυτάρκεια ελέγχονται ενώπιον Του. Ωστόσο, αυτό ήταν μόνο η αρχή της θαυμαστής συγκαταβάσεώς Του. Θα ήταν σχεδόν άπειρη ταπείνωση για τον Υιό του Θεού να προσλάβει την ανθρώπινη φύση, ακόμη και όταν ο Αδάμ στεκόταν στην αθωότητά του στην Εδέμ. Αλλά ο Ιησούς δέχθηκε την ανθρωπότητα όταν το ανθρώπινο γένος είχε αποδυναμωθεί από τέσσερις χιλιάδες έτη αμαρτίας. Όπως κάθε τέκνο του Αδάμ, αποδέχθηκε τα αποτελέσματα της ενέργειας του μεγάλου νόμου της κληρονομικότητας. Ποια ήταν αυτά τα αποτελέσματα φαίνεται στην ιστορία των επίγειων προγόνων Του. Ήλθε με μια τέτοια κληρονομικότητα, για να συμμερισθεί τις λύπες και τους πειρασμούς μας και να μας δώσει το παράδειγμα μιας αναμάρτητης ζωής.» Η Ζωή του Χριστού, 48.

Jesus is the Word, and both Jesus and the Bible are a combination of humanity and divinity. When Jesus produced the Bible over the centuries, he placed rules within the Bible to allow those who will hear, to hear. The rules which govern the Bible are also attributes of His character.

Ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και τόσο ο Ιησούς όσο και η Βίβλος αποτελούν συνδυασμό ανθρωπίνου και θείου στοιχείου. Όταν ο Ιησούς παρήγαγε τη Βίβλο διαμέσου των αιώνων, έθεσε μέσα στη Βίβλο κανόνες, ώστε εκείνοι που θέλουν να ακούσουν να ακούσουν. Οι κανόνες που διέπουν τη Βίβλο είναι επίσης γνωρίσματα του χαρακτήρα Του.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και καταλήγουν όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Εδώ βρίσκεται το συμπλήρωμα του βιβλίου του Δανιήλ.» Πράξεις των Αποστόλων, 585.

The word “complement” means to bring to perfection. The testimony of Daniel ends in Revelation, making Daniel’s testimony the beginning and Revelation the end. The beginning of Revelation is repeated at the end of Revelation and in the first verse of Daniel chapter one there is warfare between literal Israel and literal Babylon in which Babylon wins, but at the conclusion of probationary history in Daniel 11:45, 12:1; spiritual Babylon is in a war with spiritual Israel and in the end, Babylon loses and Israel prevails. As with John in the Revelation the beginning of Daniel’s testimony agrees with the end of his testimony. So, what is truth?

Η λέξη «complement» σημαίνει να φέρει κάτι στην τελείωση. Η μαρτυρία του Δανιήλ καταλήγει στην Αποκάλυψη, καθιστώντας τη μαρτυρία του Δανιήλ την αρχή και την Αποκάλυψη το τέλος. Η αρχή της Αποκάλυψης επαναλαμβάνεται στο τέλος της Αποκάλυψης, και στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Δανιήλ υπάρχει πόλεμος μεταξύ του κυριολεκτικού Ισραήλ και της κυριολεκτικής Βαβυλώνας, στον οποίο η Βαβυλώνα νικά· αλλά κατά την ολοκλήρωση της δοκιμαστικής ιστορίας, στο Δανιήλ 11:45, 12:1, η πνευματική Βαβυλώνα βρίσκεται σε πόλεμο με το πνευματικό Ισραήλ και στο τέλος η Βαβυλώνα χάνει και ο Ισραήλ υπερισχύει. Όπως και με τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη, η αρχή της μαρτυρίας του Δανιήλ συμφωνεί με το τέλος της μαρτυρίας του. Τι είναι, λοιπόν, αλήθεια;

Doctrine is a word that identifies what a body of believers understand to be correct. Its purpose or use is not restricted to the Bible or Christianity. In so-called Christianity, there are probably more false “doctrines” than true, for spiritual Babylon, the papacy is a cage of every unclean and hateful bird, and those birds represent evil, which is sustained and covered up by churches through false doctrines, such as the law has been abolished. But there is true doctrine.

Το δόγμα είναι μια λέξη που προσδιορίζει εκείνο το οποίο ένα σώμα πιστών κατανοεί ως ορθό. Ο σκοπός ή η χρήση του δεν περιορίζεται στη Βίβλο ή στον Χριστιανισμό. Στον λεγόμενο Χριστιανισμό, υπάρχουν πιθανώς περισσότερα ψευδή «δόγματα» παρά αληθινά, διότι η πνευματική Βαβυλώνα, ο παπισμός, είναι κλωβός παντός ακαθάρτου και μισητού ορνέου, και τα όρνεα εκείνα αντιπροσωπεύουν το κακό, το οποίο συντηρείται και συγκαλύπτεται από τις εκκλησίες μέσω ψευδών δογμάτων, όπως ότι ο νόμος έχει καταργηθεί. Αλλά υπάρχει αληθινό δόγμα.

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice. They were willing to investigate the truthfulness of the doctrines preached by the apostles. They studied the Bible, not from curiosity, but in order that they might learn what had been written concerning the promised Messiah. Daily they searched the inspired records, and as they compared scripture with scripture, heavenly angels were beside them, enlightening their minds and impressing their hearts.

> Ο νους των Βεροιέων δεν ήταν στενεμένος από προκατάληψη. Ήταν πρόθυμοι να εξετάσουν την αλήθεια των διδαχών που κήρυτταν οι απόστολοι. Μελετούσαν τη Γραφή, όχι από περιέργεια, αλλά για να μάθουν τι είχε γραφεί σχετικά με τον υποσχεμένο Μεσσία. Καθημερινά ερευνούσαν τα θεόπνευστα κείμενα, και καθώς συνέκριναν γραφή με γραφή, ουράνιοι άγγελοι στέκονταν δίπλα τους, φωτίζοντας τον νου τους και εντυπώνοντας την αλήθεια στις καρδιές τους.

> “Wherever the truths of the gospel are proclaimed, those who honestly desire to do right are led to a diligent searching of the Scriptures. If, in the closing scenes of this earth’s history, those to whom testing truths are proclaimed would follow the example of the Bereans, searching the Scriptures daily, and comparing with God’s word the messages brought them, there would today be a large number loyal to the precepts of God’s law, where now there are comparatively few. But when unpopular Bible truths are presented, many refuse to make this investigation. Though unable to controvert the plain teachings of Scripture, they yet manifest the utmost reluctance to study the evidences offered. Some assume that even if these doctrines are indeed true, it matters little whether or not they accept the new light, and they cling to pleasing fables which the enemy uses to lead souls astray. Thus their minds are blinded by error, and they become separated from heaven.

> «Όπου κηρύττονται οι αλήθειες του ευαγγελίου, όσοι επιθυμούν ειλικρινώς να πράξουν το ορθό οδηγούνται σε επιμελή έρευνα των Γραφών. Εάν, στις τελευταίες σκηνές της ιστορίας αυτής της γης, εκείνοι στους οποίους διακηρύττονται αλήθειες δοκιμασίας ακολουθούσαν το παράδειγμα των Βεροιέων, ερευνώντας καθημερινά τις Γραφές και συγκρίνοντας με τον λόγο του Θεού τα μηνύματα που τους φέρονται, θα υπήρχε σήμερα μεγάλος αριθμός πιστών στις εντολές του νόμου του Θεού, εκεί όπου τώρα υπάρχουν συγκριτικά λίγοι. Όταν όμως παρουσιάζονται μη δημοφιλείς αλήθειες της Βίβλου, πολλοί αρνούνται να προβούν σε αυτή την έρευνα. Αν και αδυνατούν να αντικρούσουν τις σαφείς διδασκαλίες της Γραφής, εντούτοις επιδεικνύουν την ύψιστη απροθυμία να μελετήσουν τις αποδείξεις που τους προσφέρονται. Μερικοί υποθέτουν ότι, ακόμη κι αν αυτά τα δόγματα είναι πράγματι αληθινά, έχει μικρή σημασία αν θα δεχθούν ή όχι το νέο φως, και προσκολλώνται σε ευχάριστους μύθους τους οποίους ο εχθρός χρησιμοποιεί για να παραπλανά ψυχές. Έτσι ο νους τους τυφλώνεται από την πλάνη, και αποχωρίζονται από τον ουρανό.»

> “All will be judged according to the light that has been given. The Lord sends forth His ambassadors with a message of salvation, and those who hear He will hold responsible for the way in which they treat the words of His servants. Those who are sincerely seeking for truth will make a careful investigation, in the light of God’s word, of the doctrines presented to them.” Acts of the Apostles, 231, 232.

> «Όλοι θα κριθούν σύμφωνα με το φως που τους έχει δοθεί. Ο Κύριος αποστέλλει τους πρεσβευτές Του με ένα μήνυμα σωτηρίας, και εκείνους που ακούουν θα τους θεωρήσει υπεύθυνους για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα λόγια των δούλων Του. Όσοι αναζητούν ειλικρινά την αλήθεια θα προβούν σε προσεκτική εξέταση, υπό το φως του λόγου του Θεού, των δογμάτων που τους παρουσιάζονται.» Πράξεις των Αποστόλων, 231, 232.

There are “doctrines” which are the “truths of the gospel” and they need to be investigated. Some, (if not all) are “testing truths.” The Sabbath is an easy testing truth to understand. There are true and false doctrines. Some of the true doctrines present a test to those who hear them. There is also a type of truth that is designed for a certain period of time. These truths are called “present truth.”

Υπάρχουν «διδασκαλίες» οι οποίες είναι οι «αλήθειες του ευαγγελίου» και χρειάζεται να διερευνηθούν. Ορισμένες, (αν όχι όλες), είναι «δοκιμαστικές αλήθειες». Το Σάββατο είναι μία εύκολη στην κατανόηση δοκιμαστική αλήθεια. Υπάρχουν αληθείς και ψευδείς διδασκαλίες. Μερικές από τις αληθείς διδασκαλίες θέτουν σε δοκιμασία εκείνους που τις ακούν. Υπάρχει επίσης ένα είδος αλήθειας που προορίζεται για μια ορισμένη χρονική περίοδο. Αυτές οι αλήθειες ονομάζονται «παρούσα αλήθεια».

> “There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

> «Υπάρχουν πολλές πολύτιμες αλήθειες που περιέχονται στον Λόγο του Θεού, αλλά είναι η “παρούσα αλήθεια” εκείνη που το ποίμνιο έχει ανάγκη τώρα. Είδα τον κίνδυνο να απομακρύνονται οι αγγελιοφόροι από τα σπουδαία σημεία της παρούσας αλήθειας, για να επιμένουν σε θέματα που δεν είναι κατάλληλα να ενώσουν το ποίμνιο και να αγιάσουν την ψυχή. Ο Σατανάς εδώ θα εκμεταλλευθεί κάθε δυνατή ευκαιρία για να βλάψει το έργο.»

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> «Όμως θέματα όπως το αγιαστήριο, σε συνάρτηση με τις 2300 ημέρες, οι εντολές του Θεού και η πίστη του Ιησού, είναι απολύτως κατάλληλα να εξηγήσουν το παρελθόν κίνημα της Παρουσίας και να δείξουν ποια είναι η παρούσα θέσις μας, να εδραιώσουν την πίστη των αμφιβαλλόντων και να δώσουν βεβαιότητα για το ένδοξο μέλλον. Αυτά, έχω δει συχνά, ήσαν τα κύρια θέματα στα οποία οι αγγελιοφόροι έπρεπε να επιμένουν». Early Writings, 63.

Adventists often employ this passage to avoid what it actually states. They argue that all which should be emphasized in our messages of “present truth” is the sanctuary, the 2300 days, the commandments and the faith of Jesus. They make this claim to avoid what is identified about these four subjects.

Οι Αντβεντιστές χρησιμοποιούν συχνά αυτό το χωρίο για να αποφύγουν εκείνο που στην πραγματικότητα δηλώνει. Υποστηρίζουν ότι το μόνο που πρέπει να τονίζεται στα μηνύματά μας της «παρούσας αλήθειας» είναι το αγιαστήριο, οι 2300 ημέρες, οι εντολές και η πίστη του Ιησού. Προβάλλουν αυτόν τον ισχυρισμό για να αποφύγουν εκείνο που προσδιορίζεται σχετικά με αυτά τα τέσσερα θέματα.

The purpose of these four great truths is that they have been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future.” These four present truth doctrines are designed to show that the beginning of Adventism (the past Advent movement) illustrates the end of Adventism (our present position). Those four primary doctrines are “calculated perfectly” to explain the principle that the end is illustrated by the beginning. According to this passage of inspiration, this is the “present truth” that the “flock needs now.”

Ο σκοπός αυτών των τεσσάρων μεγάλων αληθειών είναι ότι έχουν «τελείως υπολογισθεί ώστε να εξηγήσουν το παρελθόν Αντβεντικό κίνημα και να δείξουν ποια είναι η παρούσα θέσις μας, να εδραιώσουν την πίστιν των αμφιβαλλόντων και να δώσουν βεβαιότητα για το ένδοξο μέλλον». Αυτά τα τέσσερα δόγματα της παρούσης αληθείας έχουν διαμορφωθεί ώστε να δείξουν ότι η αρχή του Αντβεντισμού (το παρελθόν Αντβεντικό κίνημα) εικονογραφεί το τέλος του Αντβεντισμού (την παρούσα θέσιν μας). Αυτά τα τέσσερα πρωτεύοντα δόγματα είναι «τελείως υπολογισμένα» να εξηγήσουν την αρχή ότι το τέλος εικονογραφείται από την αρχή. Σύμφωνα με αυτό το θεόπνευστο απόσπασμα, αυτή είναι η «παρούσα αλήθεια» που «το ποίμνιο έχει ανάγκη τώρα».

Ancient Israel is the beginning of Israel and modern Israel is the end. Ancient literal Israel typified the Seventh-day Adventist people from the time of the end in 1798, until the Sunday law. Before the first coming of Christ “present truth” was unseen by the Jews, for they were blind (Laodicean) due to their dependence upon customs and traditions.

Το αρχαίο Ισραήλ είναι η αρχή του Ισραήλ και το σύγχρονο Ισραήλ είναι το τέλος. Το αρχαίο κατά γράμμα Ισραήλ προτυποποιούσε τον λαό των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας από τον καιρό του τέλους, το 1798, έως τον νόμο της Κυριακής. Πριν από την πρώτη έλευση του Χριστού, η «παρούσα αλήθεια» ήταν αθέατη από τους Ιουδαίους, διότι ήταν τυφλοί (Λαοδικείς) εξαιτίας της εξαρτήσεώς τους από έθιμα και παραδόσεις.

> “We want to understand the time in which we live. We do not half understand it. We do not half take it in. My heart trembles in me when I think of what a foe we have to meet, and how poorly we are prepared to meet him. The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, have been presented before me again and again to illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ—how the enemy sought every occasion to take control of the minds of the Jews, and today he is seeking to blind the minds of God’s servants, that they may not be able to discern the precious truth.” Selected Messages, book 2, 406.

> «Θέλομεν να εννοήσωμεν τον καιρόν εν τω οποίω ζώμεν. Δεν τον εννοούμε ούτε κατά το ήμισυ. Δεν συλλαμβάνομεν ούτε κατά το ήμισυ τη σημασίαν αυτού. Η καρδία μου τρέμει εντός μου όταν συλλογίζομαι τι είδους εχθρόν έχομεν να αντιμετωπίσωμεν και πόσον ανεπαρκώς είμεθα προητοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσωμεν. Αι δοκιμασίαι των τέκνων του Ισραήλ και η στάσις αυτών ολίγον προ της πρώτης παρουσίας του Χριστού μοι ενεφανίσθησαν επανειλημμένως, διά να καταδείξουν τη θέσιν του λαού του Θεού εις την εμπειρίαν αυτού προ της δευτέρας παρουσίας του Χριστού—πώς ο εχθρός εζήτει πάσαν ευκαιρίαν να κυριεύση τας διανοίας των Ιουδαίων, και σήμερον ζητεί να τυφλώση τας διανοίας των δούλων του Θεού, ώστε να μη δύνανται να διακρίνουν την πολύτιμον αλήθειαν». Selected Messages, βιβλίο 2, 406.

According to our next reference, the Jews had lost sight of the “original truth of God,” and that original truth for the Jews was the history of the deliverance from Egypt. The history of that deliverance was their original truth, it was the truth they were instructed to teach their children throughout their generations. They failed, as has Adventism. In order to present the truth to the blinded Jews, Jesus placed truth into a framework.

Σύμφωνα με την επόμενη παραπομπή μας, οι Ιουδαίοι είχαν χάσει από τα μάτια τους την «αρχική αλήθεια του Θεού», και αυτή η αρχική αλήθεια για τους Ιουδαίους ήταν η ιστορία της απελευθέρωσης από την Αίγυπτο. Η ιστορία εκείνης της απελευθέρωσης ήταν η αρχική τους αλήθεια· ήταν η αλήθεια την οποία είχαν διδαχθεί να διδάσκουν στα παιδιά τους από γενεά σε γενεά. Απέτυχαν, όπως απέτυχε και ο Αντβεντισμός. Για να παρουσιάσει την αλήθεια στους τυφλωμένους Ιουδαίους, ο Ιησούς έθεσε την αλήθεια μέσα σε ένα πλαίσιο.

> “In the time of the Saviour, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Saviour came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the frame-work of truth. What would the Saviour do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error.

> «Τον καιρό του Σωτήρος, οι Ιουδαίοι είχαν τόσο καλύψει τα πολύτιμα πετράδια της αλήθειας με τα συντρίμμια της παραδόσεως και του μύθου, ώστε ήταν αδύνατον να διακριθεί το αληθές από το ψευδές. Ο Σωτήρας ήλθε για να απομακρύνει τα συντρίμμια της δεισιδαιμονίας και των επί μακρόν καλλιεργημένων πλανών, και να τοποθετήσει τα πετράδια του λόγου του Θεού μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Τι θα έκανε ο Σωτήρας, εάν ερχόταν σε εμάς τώρα όπως ήλθε στους Ιουδαίους; Θα έπρεπε να επιτελέσει παρόμοιο έργο, απομακρύνοντας τα συντρίμμια της παραδόσεως και της τελετουργίας. Οι Ιουδαίοι ταράχθηκαν πολύ όταν επιτέλεσε αυτό το έργο. Είχαν χάσει από τα μάτια τους την αρχική αλήθεια του Θεού, αλλά ο Χριστός την έφερε και πάλι σε θέα. Είναι δικό μας έργο να ελευθερώσουμε τις πολύτιμες αλήθειες του Θεού από τη δεισιδαιμονία και την πλάνη.»

> “Glorious truths have been buried out of sight, and have been made lusterless and unattractive by error and superstition. Jesus reveals the light of God, and brings forth the beautiful radiance of the truth in all its divine glory. The minds of the honest are filled with admiration. Their hearts are attracted in holy affections toward him who brought forth the jewels of truth and displayed them to their understanding.

> «Ένδοξες αλήθειες έχουν θαφτεί από τα μάτια των ανθρώπων και, εξαιτίας της πλάνης και της δεισιδαιμονίας, έχουν καταστεί άτονα και ακαλαίσθητα. Ο Ιησούς αποκαλύπτει το φως του Θεού και προβάλλει την ωραία ακτινοβολία της αλήθειας μέσα σε όλη τη θεία της δόξα. Οι διάνοιες των ειλικρινών γεμίζουν θαυμασμό. Οι καρδιές τους ελκύονται με άγιες στοργές προς εκείνον που έφερε στο φως τους πολύτιμους λίθους της αλήθειας και τους παρουσίασε στη νόησή τους.»

> “The Jews understood some portion of the truth, and taught some part of the word of God; but they did not comprehend the far-reaching nature of the law of God. Christ swept away the rubbish of tradition, and displayed the real kernel and heart of the purposes of God. When he did this, they became exasperated beyond control. They circulated false reports from one town to another that Christ was destroying the work of God. But while Jesus did away with the old forms, he re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth. This was the work our Saviour did; and now what shall we do? Shall we not work in harmony with Christ? Shall we be ruled by hearsay? Shall we let our own imaginings hide from us the light of God? We are to read attentively, to hear understandingly, and to teach others also the things we have learned. We must be constantly hungering for the bread of life, constantly seeking for the living water and the snow of Lebanon, that we may be able to lead the people to the living, cooling waters of the Fountain of truth.” Review and Herald, June 4, 1889.

> «Οι Ιουδαίοι κατανοούσαν κάποιο μέρος της αλήθειας και δίδασκαν κάποιο μέρος του λόγου του Θεού· αλλά δεν αντιλαμβάνονταν την εκτεταμένη εμβέλεια του νόμου του Θεού. Ο Χριστός σάρωσε τα απορρίμματα της παράδοσης και ανέδειξε τον αληθινό πυρήνα και την καρδιά των σκοπών του Θεού. Όταν το έπραξε αυτό, εκείνοι εξαγριώθηκαν πέρα από κάθε έλεγχο. Διέδιδαν ψευδείς αναφορές από τη μία πόλη στην άλλη ότι ο Χριστός κατέστρεφε το έργο του Θεού. Αλλά ενώ ο Ιησούς κατήργησε τις παλαιές μορφές, αποκατέστησε τις παλαιές αλήθειες, τοποθετώντας τες μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Τις αντιπαρέβαλε και τις συνέζευξε μεταξύ τους, συγκροτώντας ένα πλήρες και συμμετρικό σύστημα αλήθειας. Αυτό ήταν το έργο που έκανε ο Σωτήρας μας· και τώρα τι θα κάνουμε εμείς; Δεν θα εργασθούμε σε αρμονία με τον Χριστό; Θα κυβερνώμεθα από φήμες; Θα επιτρέψουμε στις ίδιες μας τις φαντασιοπληξίες να μας αποκρύψουν το φως του Θεού; Οφείλουμε να διαβάζουμε προσεκτικά, να ακούμε με κατανόηση και να διδάσκουμε και σε άλλους όσα έχουμε μάθει. Πρέπει αδιαλείπτως να πεινούμε για τον άρτο της ζωής, αδιαλείπτως να ζητούμε το ζωντανό ύδωρ και το χιόνι του Λιβάνου, ώστε να είμαστε σε θέση να οδηγήσουμε τον λαό στα ζωντανά, δροσερά ύδατα της Πηγής της αλήθειας.» Review and Herald, 4 Ιουνίου 1889.

At his first coming Jesus “re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth.” Jesus used the history at the beginning of ancient Israel in order to reestablish the old truths, and He did so by matching those truths (by topic) and joining them together (in parallel, line upon line). He did so for the purpose of freeing the Jews of the customs and traditions that had blinded them. That history was the ending history of literal Israel.

Κατά την πρώτη Του έλευση, ο Ιησούς «επανέφερε τις παλαιές αλήθειες, τοποθετώντας τες μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Τις ταίριαξε και τις συνέδεσε μεταξύ τους, σχηματίζοντας ένα πλήρες και συμμετρικό σύστημα αλήθειας». Ο Ιησούς χρησιμοποίησε την ιστορία της απαρχής του αρχαίου Ισραήλ, προκειμένου να αποκαταστήσει τις παλαιές αλήθειες, και το έπραξε αυτό αντιστοιχίζοντας αυτές τις αλήθειες (κατά θέμα) και συνδέοντάς τες μεταξύ τους (παραλλήλως, γραμμή επί γραμμής). Το έπραξε αυτό με σκοπό να ελευθερώσει τους Ιουδαίους από τα έθιμα και τις παραδόσεις που τους είχαν τυφλώσει. Εκείνη η ιστορία ήταν η τελική ιστορία του κυριολεκτικού Ισραήλ.

Adventism is repeating the history of ancient Israel’s ending, and the framework to place the truth into in order to remove the Laodicean blindness of tradition and custom is accomplished now as when Christ interacted with the Jews. The “old truths” are to be placed into the “framework” of truth, in order to bring prophetic lines together with other prophetic lines, “line upon line” in parallel for the purpose of possibly freeing a Laodicean from their blindness. Christ is our example, in all things.

Ο Αντβεντισμός επαναλαμβάνει την ιστορία του τέλους του αρχαίου Ισραήλ, και το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να τοποθετηθεί η αλήθεια, ώστε να αφαιρεθεί η Λαοδικειακή τύφλωση της παράδοσης και του εθίμου, επιτελείται τώρα όπως όταν ο Χριστός συναναστρεφόταν με τους Ιουδαίους. Οι «παλαιές αλήθειες» πρέπει να τοποθετηθούν μέσα στο «πλαίσιο» της αλήθειας, προκειμένου να συναχθούν προφητικές γραμμές μαζί με άλλες προφητικές γραμμές, «γραμμή επί γραμμήν» παραλλήλως, με σκοπό να ελευθερωθεί ενδεχομένως ένας Λαοδικεύς από την τύφλωσή του. Ο Χριστός είναι το παράδειγμά μας, σε όλα.

There are truths in the Bible which are identified as doctrine, and “there are many wonderful truths,” but there is also “present truth” which is a “test to the people of” the “generation” living when the truth is revealed. Prophetically this happens in the fourth generation of Adventism, and the “present truth” “which is a test for this generation” was not a test for early generations of Adventism.

Υπάρχουν αλήθειες στην Αγία Γραφή οι οποίες προσδιορίζονται ως διδασκαλία, και «υπάρχουν πολλές θαυμάσιες αλήθειες», αλλά υπάρχει επίσης και «παρούσα αλήθεια», η οποία αποτελεί «δοκιμασία για τον λαό» της «γενεάς» που ζει όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια. Προφητικώς, τούτο λαμβάνει χώρα κατά την τέταρτη γενεά του Αντβεντισμού, και η «παρούσα αλήθεια» «η οποία είναι δοκιμασία για αυτή τη γενεά» δεν ήταν δοκιμασία για τις πρώτες γενεές του Αντβεντισμού.

> “There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

> «Υπάρχουν στις Γραφές ορισμένα πράγματα τα οποία είναι δυσνόητα και τα οποία, κατά τη διατύπωση του Πέτρου, οι αμαθείς και αστήρικτοι διαστρεβλώνουν προς ίδιαν αυτών απώλειαν. Ίσως να μη μπορέσουμε, στην παρούσα ζωή, να εξηγήσουμε το νόημα κάθε περικοπής της Γραφής· δεν υπάρχουν όμως ουσιώδη σημεία της πρακτικής αλήθειας που να καλύπτονται από μυστήριο. Όταν θα έλθει ο καιρός, κατά την πρόνοια του Θεού, να δοκιμασθεί ο κόσμος επάνω στην αλήθεια για τον καιρό εκείνο, οι διάνοιες θα κινηθούν από το Πνεύμα Του να ερευνήσουν τις Γραφές, ακόμη και με νηστεία και με προσευχή, έως ότου κρίκος μετά τον κρίκο αναζητηθεί και ενωθεί σε τέλεια αλυσίδα. Κάθε γεγονός που αφορά άμεσα τη σωτηρία των ψυχών θα καταστεί τόσο σαφές, ώστε κανείς να μη χρειάζεται να πλανηθεί ή να περιπατεί στο σκοτάδι.»

> “As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

> «Καθώς παρακολουθήσαμε την αλυσίδα της προφητείας, η αποκεκαλυμμένη αλήθεια για τον καιρό μας έγινε καθαρά ορατή και εξηγήθηκε. Είμαστε υπόλογοι για τα προνόμια που απολαμβάνουμε και για το φως που λάμπει επάνω στην οδό μας. Εκείνοι που έζησαν σε παλαιότερες γενεές ήταν υπόλογοι για το φως που τους επιτράπηκε να λάμψει επάνω τους. Η διάνοιά τους ασκήθηκε σε σχέση με διάφορα σημεία της Γραφής, τα οποία τους δοκίμαζαν. Αλλά δεν κατανοούσαν τις αλήθειες που εμείς κατανοούμε. Δεν ήταν υπεύθυνοι για το φως που δεν είχαν. Είχαν τη Βίβλο, όπως και εμείς· αλλά ο καιρός για την αποκάλυψη ιδιαίτερης αλήθειας σε σχέση με τις τελικές σκηνές της ιστορίας αυτής της γης είναι κατά τις τελευταίες γενεές που θα ζήσουν επάνω στη γη.»

> “Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume two, 692, 693.

> «Ειδικές αλήθειες έχουν προσαρμοστεί στις συνθήκες των γενεών όπως αυτές έχουν υπάρξει. Η παρούσα αλήθεια, η οποία αποτελεί δοκιμασία για τον λαό αυτής της γενεάς, δεν αποτελούσε δοκιμασία για τον λαό γενεών πολύ παλαιότερων. Αν το φως που τώρα λάμπει επάνω μας σχετικά με το Σάββατο της τετάρτης εντολής είχε δοθεί στις γενεές του παρελθόντος, ο Θεός θα τις είχε καταστήσει υπόλογες για εκείνο το φως.» Testimonies, τόμος δεύτερος, 692, 693.

For those who may wish to deny that there are four generations in the history of Adventism I would point you to Habakkuk’s Tables. A very simple way to understand this fact is that the name Laodicea, means a people judged. The beginning of Adventism announced the opening of the judgment and the end of Adventism announces the close of judgment. The close of judgment takes place in the third and fourth generations.

Για όσους ενδέχεται να επιθυμούν να αρνηθούν ότι υπάρχουν τέσσερις γενεές στην ιστορία του Αντβεντισμού, θα παρέπεμπα στους Πίνακες του Αββακούμ. Ένας πολύ απλός τρόπος για να κατανοηθεί αυτό το γεγονός είναι ότι το όνομα Λαοδίκεια σημαίνει λαός κρινόμενος. Η αρχή του Αντβεντισμού ανήγγειλε την έναρξη της κρίσεως και το τέλος του Αντβεντισμού αναγγέλλει την ολοκλήρωση της κρίσεως. Η ολοκλήρωση της κρίσεως λαμβάνει χώρα στην τρίτη και την τέταρτη γενεά.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Δεν θέλεις κάμει εις σεαυτόν ουδεμίαν γλυπτήν εικόνα, μηδέ ομοίωμα τινός εκ των εν τω ουρανώ άνω, και εκ των εν τη γη κάτω, και εκ των εν τοις ύδασι κάτω της γης· δεν θέλεις προσκυνήσει αυτάς, ουδέ θέλεις λατρεύσει αυτάς· διότι εγώ, Κύριος ο Θεός σου, είμαι Θεός ζηλότυπος, ανταποδίδων την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα έως τρίτης και τετάρτης γενεάς των μισούντων με, και κάμνων έλεος εις χιλιάδας των αγαπώντων με και φυλαττόντων τας εντολάς μου. Έξοδος 20:4–6.

At the close of judgment, the final generation of Laodicean (a people judged) Adventism will be judged and spewed out of the mouth of the Lord, as was ancient Israel at the destruction of Jerusalem. Biblical doctrines, are truths, and there are also testing truths and then there are present truths. Present truth is always a testing truth, but it identifies a testing truth specially designed for the generation that is currently living. The fact of the matter though, is more likely to be that any truth from God’s word which we choose to reject, has just become a testing truth that we just failed.

Κατά το κλείσιμο της κρίσεως, η τελική γενεά του Λαοδικειανού (ενός λαού που κρίνεται) Αντβεντισμού θα κριθεί και θα εξεμέσει εκ του στόματος του Κυρίου, όπως συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Οι βιβλικές δογματικές διδασκαλίες είναι αλήθειες, υπάρχουν επίσης δοκιμαστικές αλήθειες, και έπειτα υπάρχουν παρούσες αλήθειες. Η παρούσα αλήθεια είναι πάντοτε δοκιμαστική αλήθεια, αλλά προσδιορίζει ειδικώς μια δοκιμαστική αλήθεια σχεδιασμένη για τη γενεά που ζει κατά τον εκάστοτε παρόντα χρόνο. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι πιθανότερον είναι να ισχύει το εξής: κάθε αλήθεια από τον λόγο του Θεού την οποία επιλέγουμε να απορρίψουμε, μόλις έγινε δοκιμαστική αλήθεια στην οποία εμείς μόλις αποτύχαμε.

Jesus is the word of God, and He is the truth. He informed Pilate the reason He “came” “into the world,” was to “bear witness unto the truth,” and that everyone that heard His voice, “is of the truth.” The word “truth” that Pilate and Jesus spoke of comes from a Hebrew word that is translated as “truth” and is found one hundred and twenty-seven times in the Old Testament. That Hebrew word (H571) is translated into various English words, but it is translated ninety-two times as “truth” in the Old Testament. It is one of those words that is profoundly powerful, on many levels.

Ο Ιησούς είναι ο λόγος του Θεού, και Αυτός είναι η αλήθεια. Πληροφόρησε τον Πιλάτο ότι ο λόγος για τον οποίο «ήλθε» «εις τον κόσμον» ήταν για να «μαρτυρήση εις την αλήθειαν», και ότι καθένας που άκουσε τη φωνή Του «είναι εκ της αληθείας». Η λέξη «αλήθεια», για την οποία μίλησαν ο Πιλάτος και ο Ιησούς, προέρχεται από μια εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια» και απαντά εκατόν είκοσι επτά φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτή η εβραϊκή λέξη (H571) αποδίδεται με διάφορες αγγλικές λέξεις, αλλά ενενήντα δύο φορές στην Παλαιά Διαθήκη μεταφράζεται ως «truth». Είναι μία από εκείνες τις λέξεις που είναι βαθύτατα ισχυρές, σε πολλά επίπεδα.

The word translated as “truth” in the Old Testament consists of three Hebrew letters, and with Hebrew letters, the letters have their own definition, so the word that is created from the letters blends the combined meanings of each letter to produce the ultimate meaning of the word. The word “truth” is made up of three Hebrew letters, the first letter of the Hebrew alphabet, a letter in the middle and the last letter of the Hebrew alphabet. “Truth” in the Old Testament is represented by the first and the last letters of the alphabet, with a letter in the middle!

Η λέξη που αποδίδεται ως «αλήθεια» στην Παλαιά Διαθήκη αποτελείται από τρία εβραϊκά γράμματα, και στα εβραϊκά τα γράμματα έχουν τη δική τους σημασία· έτσι, η λέξη που σχηματίζεται από τα γράμματα συνδυάζει τις επιμέρους σημασίες κάθε γράμματος, ώστε να παραγάγει την πλήρη σημασία της λέξεως. Η λέξη «αλήθεια» αποτελείται από τρία εβραϊκά γράμματα: το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, ένα γράμμα στο μέσον και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Η «αλήθεια» στην Παλαιά Διαθήκη παριστάνεται από το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, με ένα γράμμα στο μέσον!

This is the definition of the biblical “rule of first mention.” The first time a subject is presented is the most significant reference for the word, which is a seed, and it contains all the DNA necessary to produce the entire story. The second most important reference in the “rule of first mention” is the last reference, for that is where all the stories that arise between the beginning and ending are tied together. “In the Revelation all the books of the Bible meet and end,” and Revelation is the last book of the Bible.

Αυτός είναι ο ορισμός του βιβλικού «κανόνα της πρώτης μνείας». Η πρώτη φορά κατά την οποία παρουσιάζεται ένα θέμα αποτελεί την πλέον σημαντική αναφορά για τη λέξη, η οποία είναι σπόρος και περιέχει όλο το DNA που είναι αναγκαίο για να παραγάγει ολόκληρη την αφήγηση. Η δεύτερη σημαντικότερη αναφορά στον «κανόνα της πρώτης μνείας» είναι η τελευταία αναφορά, διότι εκεί συνδέονται μεταξύ τους όλες οι αφηγήσεις που ανακύπτουν ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος. «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και καταλήγουν όλα τα βιβλία της Βίβλου», και η Αποκάλυψη είναι το τελευταίο βιβλίο της Βίβλου.

The Hebrew word “truth” we are considering begins with the letter “Aleph” the thirteenth character is “Mem” and the twenty-second and last letter is “Tav.” Of course, there are various nuances to the definitions of these letters depending upon which linguist you turn to for the definition but the general definitions are very informative.

Η εβραϊκή λέξη «αλήθεια» που εξετάζουμε αρχίζει με το γράμμα «Άλεφ», ο δέκατος τρίτος χαρακτήρας είναι το «Μεμ» και το εικοστό δεύτερο και τελευταίο γράμμα είναι το «Ταβ». Βεβαίως, υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις στους ορισμούς αυτών των γραμμάτων, αναλόγως του γλωσσολόγου στον οποίο θα προσφύγει κανείς για τον ορισμό· όμως οι γενικές σημασίες είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικές.

א (Aleph): First letter of the Hebrew alphabet, and it is often associated with the unity, and represents the Divine and the eternal, symbolizing the connection between God and creation.

א (Άλεφ): Το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και συχνά συνδέεται με την ενότητα, και αντιπροσωπεύει το Θείο και το αιώνιο, συμβολίζοντας τη σύνδεση μεταξύ του Θεού και της δημιουργίας.

מ (Mem): Thirteenth letter of the Hebrew alphabet and is often associated with water.

מ (Μημ): Δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου και συχνά συνδέεται με το ύδωρ.

ת (Tav): Last letter of the Hebrew alphabet, and it carries the meaning of “mark” or “sign.” It is often associated with the concept of completion or the “seal” of creation. In ancient Hebrew, the letter Tav had the shape of a cross.

ת (Ταβ): Το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και φέρει τη σημασία του «σημείου» ή του «σήματος». Συνδέεται συχνά με την έννοια της ολοκλήρωσης ή της «σφραγίδας» της δημιουργίας. Στα αρχαία εβραϊκά, το γράμμα Ταβ είχε το σχήμα σταυρού.

The Hebrew word translated as “truth” that we are considering is made up of three letters, that together represent the everlasting gospel. What? This is easily recognized if you understand that the three angels’ messages are the everlasting gospel. It is recognizable because the definitions of these three letters represent the three angels’ message.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια», την οποία εξετάζουμε, αποτελείται από τρία γράμματα, τα οποία από κοινού αντιπροσωπεύουν το αιώνιο ευαγγέλιο. Τι; Αυτό αναγνωρίζεται εύκολα, εάν κατανοείτε ότι τα μηνύματα των τριών αγγέλων είναι το αιώνιο ευαγγέλιο. Είναι αναγνωρίσιμο, διότι οι ορισμοί αυτών των τριών γραμμάτων αντιπροσωπεύουν το μήνυμα των τριών αγγέλων.

The first angel of Revelation fourteen identifies the everlasting gospel and then tells the entire world to “fear God” and glorify Him through worshipping the Creator. The definition of (Aleph) the first of those three letters is “the Divine, Eternal God, and as mankind’s Creator, the God that men should reverently fear and worship.”

Ο πρώτος άγγελος της δέκατης τετάρτης κεφαλαίου της Αποκάλυψης προσδιορίζει το αιώνιο ευαγγέλιο και κατόπιν λέγει προς ολόκληρο τον κόσμο να «φοβηθή τον Θεόν» και να Τον δοξάση διά του να προσκυνή τον Δημιουργό. Ο ορισμός του (Aleph), του πρώτου από εκείνα τα τρία γράμματα, είναι «ο Θείος, Αιώνιος Θεός, και, ως Δημιουργός του ανθρωπίνου γένους, ο Θεός τον οποίον οι άνθρωποι οφείλουν ευλαβώς να φοβώνται και να προσκυνούν».

Aleph represents the first angel’s message.

Το Άλεφ αντιπροσωπεύει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου.

The second angel’s message calls men out of Babylon, marks when the Holy Spirit is poured out and identifies the rebellion of Babylon. The definition of (Mem) is associated with water, (symbol of the outpouring of the Spirit) and it is the thirteenth number of the alphabet, the number thirteen being a symbol of rebellion, thus identifying Babylon. Mem represents the second angel’s message.

Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου καλεί τους ανθρώπους να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, σηματοδοτεί τον καιρό κατά τον οποίο εκχέεται το Άγιο Πνεύμα και προσδιορίζει την αποστασία της Βαβυλώνας. Ο ορισμός του (Mem) συνδέεται με το νερό, (σύμβολο της εκχύσεως του Πνεύματος) και είναι το δέκατο τρίτο γράμμα του αλφαβήτου· ο δε αριθμός δεκατρία αποτελεί σύμβολο αποστασίας, προσδιορίζοντας έτσι τη Βαβυλώνα. Το Mem αντιπροσωπεύει το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου.

The third angel warns men against receiving the mark of the beast, identifies two classes of worshippers and God’s wrath. The definition of (Tav) is that it represents a “mark,” (the mark of the beast) it represents the seal of creation (the seal of God). The letter itself is shaped as the cross. Tav represents the third angel’s message.

Ο τρίτος άγγελος προειδοποιεί τους ανθρώπους να μη λάβουν το χάραγμα του θηρίου, προσδιορίζει δύο τάξεις προσκυνητών και την οργή του Θεού. Ο ορισμός του (Tav) είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα «σημείο», (το χάραγμα του θηρίου)· αντιπροσωπεύει τη σφραγίδα της δημιουργίας (τη σφραγίδα του Θεού). Το ίδιο το γράμμα έχει σχήμα σταυρού. Το Tav αντιπροσωπεύει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.

> «Τι είναι η σφραγίδα του ζώντος Θεού, η οποία τίθεται στα μέτωπα του λαού Του; Είναι ένα σημείο το οποίο μπορούν να διαβάσουν οι άγγελοι, αλλά όχι τα ανθρώπινα μάτια· διότι ο εξολοθρευτής άγγελος πρέπει να δει αυτό το σημείο της απολυτρώσεως. Ο νοήμων νους έχει δει το σημείο του σταυρού του Γολγοθά στους υιοθετημένους υιούς και θυγατέρες του Κυρίου. Η αμαρτία της παραβάσεως του νόμου του Θεού έχει αφαιρεθεί. Έχουν ενδυθεί το ένδυμα του γάμου και είναι υπάκουοι και πιστοί σε όλες τις εντολές του Θεού.»

> “The Lord will not excuse those who know the truth if they do not in word and deed obey His commands.” Maranatha, 243.

> «Ο Κύριος δεν θα δικαιολογήσει εκείνους που γνωρίζουν την αλήθεια, εάν δεν υπακούουν με λόγο και έργο στις εντολές Του.» Maranatha, 243.

The Hebrew word translated as “truth” consist of three letters that each have their own definitions. Those three definitions are also the definitions of the three angels’ messages. They are also the definitions of the first angel’s message, for the first angel’s message was the message at the beginning of Adventism and the third angel’s message is the message at the end of Adventism. Because Jesus illustrates the end with the beginning, the first angel possesses all the prophetic waymarks of the third angel’s message. In doing so, the definition of the three Hebrew letters become symbols of not only the third angel’s message, but also symbols of the first angel’s message.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια» αποτελείται από τρία γράμματα, καθένα από τα οποία έχει τον δικό του ορισμό. Οι τρεις αυτοί ορισμοί είναι επίσης οι ορισμοί των αγγελμάτων των τριών αγγέλων. Είναι επίσης οι ορισμοί του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, διότι το άγγελμα του πρώτου αγγέλου ήταν το άγγελμα στην αρχή του Αντβεντισμού, και το άγγελμα του τρίτου αγγέλου είναι το άγγελμα στο τέλος του Αντβεντισμού. Επειδή ο Ιησούς παραβάλλει το τέλος με την αρχή, ο πρώτος άγγελος κατέχει όλα τα προφητικά ορόσημα του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου. Κατά τούτο, οι ορισμοί των τριών εβραϊκών γραμμάτων καθίστανται σύμβολα όχι μόνον του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου, αλλά και σύμβολα του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου.

John in the Revelation was told to write the things which then were, and in so doing he would simultaneously be writing the things that would be in the future. He recorded the beginning to illustrate the end. In no uncertain terms, Seventh-day Adventists have been informed to study and proclaim the message of the Millerites, which is the message of the first angel. In studying and proclaiming those truths and that history we shall be proclaiming the third angel’s message and repeating the history of the first angel.

Στον Ιωάννη, στην Αποκάλυψη, δόθηκε η εντολή να γράψει τα πράγματα τα οποία τότε υπήρχαν, και πράττοντας τούτο θα έγραφε συγχρόνως τα πράγματα που θα ήσαν στο μέλλον. Κατέγραψε την αρχή για να καταδείξει το τέλος. Με απολύτως σαφείς όρους, οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας έχουν πληροφορηθεί να μελετούν και να κηρύττουν το μήνυμα των Μιλλεριτών, το οποίο είναι το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Μελετώντας και κηρύττοντας εκείνες τις αλήθειες και εκείνη την ιστορία, θα κηρύττουμε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και θα επαναλαμβάνουμε την ιστορία του πρώτου αγγέλου.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «Ο Θεός δεν μας δίνει ένα νέο μήνυμα. Οφείλουμε να κηρύξουμε το μήνυμα που το 1843 και το 1844 μας έβγαλε από τις άλλες εκκλησίες». Review and Herald, 19 Ιανουαρίου 1905.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840–1844 πρέπει να καταστούν ισχυρά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν προς όλες τις εκκλησίες.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «Οι αλήθειες που λάβαμε το 1841, το ’42, το ’43 και το ’44 πρέπει τώρα να μελετηθούν και να διακηρυχθούν.» Manuscript Releases, τόμος 15, 371.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Η προειδοποίηση έχει δοθεί: Δεν πρέπει να επιτραπεί να εισέλθει τίποτε που θα διαταράξει το θεμέλιο της πίστεως επάνω στο οποίο οικοδομούμε από τότε που το μήνυμα ήλθε το 1842, 1843 και 1844. Ήμουν μέσα σε αυτό το μήνυμα, και από τότε στέκομαι ενώπιον του κόσμου, πιστή στο φως που ο Θεός μάς έχει δώσει. Δεν προτιθέμεθα να αποσύρουμε τα πόδια μας από την εξέδρα επάνω στην οποία ετέθησαν, καθώς ημέρα με την ημέρα εκζητούσαμε τον Κύριο με ειλικρινή προσευχή, αναζητώντας φως. Νομίζετε ότι θα μπορούσα να εγκαταλείψω το φως που ο Θεός μού έχει δώσει; Πρέπει να είναι ως ο Βράχος των Αιώνων. Αυτό με καθοδηγεί από τότε που μου δόθηκε». Review and Herald, 14 Απριλίου 1903.

The message of the first angel and the history where that message was presented parallels and illustrates our current history—with some prophetic caveats. Both those histories are also represented by the three letters employed by the Divine linguist to form the word “truth.” And that word “truth” represents the everlasting gospel.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και η ιστορία κατά την οποία παρουσιάσθηκε εκείνο το μήνυμα παραλληλίζουν και απεικονίζουν τη δική μας παρούσα ιστορία—με ορισμένες προφητικές επιφυλάξεις. Αμφότερες αυτές οι ιστορίες αντιπροσωπεύονται επίσης από τα τρία γράμματα που χρησιμοποιεί ο Θείος γλωσσολόγος για να σχηματίσει τη λέξη «αλήθεια». Και η λέξη «αλήθεια» αντιπροσωπεύει το αιώνιο ευαγγέλιο.

The history of the Millerites at the beginning of Adventism, represents the first angel and the history at the end of Adventism that is represented by the third angel are parallel histories, but they contain some differences.

Η ιστορία των Μιλλεριτών στην αρχή του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο, και η ιστορία στο τέλος του Αντβεντισμού, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον τρίτο άγγελο, είναι παράλληλες ιστορίες, αλλά περιέχουν ορισμένες διαφορές.

The first angel announces the opening of the judgment and the third angel announces the close of the judgment. The prophetic structure upon which the history of Adventism unfolded is identical both in its beginning history and in its ending. Either end can be shown to follow the three steps of the three angels as they arrive in history. And those three angels are also those three letters. Therefore, the prophetic sequence of events at both ends of Adventism are based upon the three steps of the three angels, which are waymarks that are also represented by those three Hebrew letters that create the word “truth.”

Ο πρώτος άγγελος αναγγέλλει την έναρξη της κρίσεως και ο τρίτος άγγελος αναγγέλλει το κλείσιμο της κρίσεως. Η προφητική δομή επάνω στην οποία εκτυλίχθηκε η ιστορία του Αντβεντισμού είναι ταυτόσημη τόσο στην αρχική της ιστορία όσο και στην τελική της έκβαση. Μπορεί να αποδειχθεί ότι αμφότερα τα άκρα ακολουθούν τα τρία βήματα των τριών αγγέλων καθώς αυτοί εμφανίζονται στην ιστορία. Και αυτοί οι τρεις άγγελοι είναι επίσης εκείνες οι τρεις επιστολές. Επομένως, η προφητική ακολουθία των γεγονότων και στα δύο άκρα του Αντβεντισμού βασίζεται στα τρία βήματα των τριών αγγέλων, τα οποία αποτελούν ορόσημα και εκπροσωπούνται επίσης από εκείνα τα τρία εβραϊκά γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

Alpha is the beginning of Adventism, Omega the end of Adventism and the letter in the middle, being the thirteenth letter, thus identifies the rebellion of Adventism from its beginning unto its end.

Το Άλφα είναι η αρχή του Αντβεντισμού, το Ωμέγα το τέλος του Αντβεντισμού, και το γράμμα που βρίσκεται στο μέσον, όντας το δέκατο τρίτο γράμμα, προσδιορίζει έτσι την αποστασία του Αντβεντισμού από την αρχή του έως το τέλος του.

We are instructed about where God’s way is:

Διδασκόμαστε σχετικά με το πού βρίσκεται η οδός του Θεού:

> Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God? Psalms 77:13.

> Ἡ ὁδός σου, ὦ Θεέ, εἶναι ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ· τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; Ψαλμοί 77:13.

In the sanctuary we find that God’s way is the same three steps as the three angels’ messages. In the courtyard the fear of God leads one to make an offering and secure justification. In the holy place sanctification is represented by the prayer life represented by the altar of incense, the study life represented by the table of showbread and life of service represented by the candlesticks. The Most Holy Place represents judgment. When we possess the fear of God as represented in the first angel’s message, we seek justification at the foot of the cross, in the courtyard. When we are justified (made righteous) we walk in the newness of the sanctified life (growth in holiness) as represented by the holy place. The holy place represents the work of a Christian as accomplished by the Millerites during the second angel’s message accompanied by the Midnight Cry. Justified and sanctified we are prepared for the judgment represented by the Most Holy Place. Three sanctuary steps, representing among other things three theological terms—justification, sanctification and glorification and also representing the three angels’ messages, and of course also representing the first angel’s message and of course also representing the three letters that are employed to create the word “truth.”

Στο αγιαστήριο διαπιστώνουμε ότι η οδός του Θεού είναι τα ίδια τρία βήματα με τα τρία αγγελικά μηνύματα. Στην αυλή, ο φόβος του Θεού οδηγεί τον άνθρωπο να προσφέρει θυσία και να εξασφαλίσει τη δικαίωση. Στα Άγια, ο αγιασμός παριστάνεται από τη ζωή της προσευχής, η οποία παριστάνεται από το θυσιαστήριο του θυμιάματος, από τη ζωή της μελέτης, η οποία παριστάνεται από την τράπεζα των άρτων της προθέσεως, και από τη ζωή της υπηρεσίας, η οποία παριστάνεται από τις λυχνίες. Τα Άγια των Αγίων παριστάνουν την κρίση. Όταν κατέχουμε τον φόβο του Θεού, όπως παριστάνεται στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου, αναζητούμε τη δικαίωση στους πρόποδες του σταυρού, στην αυλή. Όταν δικαιωθούμε (καταστούμε δίκαιοι), περιπατούμε στη νέα ζωή του αγιασμού (αύξηση στην αγιότητα), όπως παριστάνεται από τα Άγια. Τα Άγια παριστάνουν το έργο ενός Χριστιανού, όπως επιτελέσθηκε από τους Μιλλερίτες κατά το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου, συνοδευόμενο από την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Δικαιωμένοι και αγιασμένοι, είμαστε προετοιμασμένοι για την κρίση που παριστάνεται από τα Άγια των Αγίων. Τρία βήματα του αγιαστηρίου, που παριστάνουν, μεταξύ άλλων, τρεις θεολογικούς όρους —δικαίωση, αγιασμό και δοξασμό— και που επίσης παριστάνουν τα τρία αγγελικά μηνύματα, και βεβαίως επίσης παριστάνουν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και βεβαίως επίσης παριστάνουν τα τρία γράμματα που χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν τη λέξη «αλήθεια».

In the courtyard of the sanctuary, we find all three steps as well. The first step into the sanctuary must illustrate the last step of the sanctuary, just as the first angel parallels the third angel. The first step in the courtyard is the slaying of the offering, representing justification. The second step is the laver where the fat (sin) is removed and the offering cleansed before the final steps. The water of the laver is a characteristic of the second step. The third step is the actual burnt offering, which typified Christ on the cross where judgment was accomplished. The same three steps are in the first step of the sanctuary, just as the same three steps are in the first angel’s message. The principle of alpha and omega is within the sanctuary, as it is in the three angels’ messages, as it is in the letters forming the word “truth.”

Στην αυλή του αγιαστηρίου βρίσκουμε επίσης και τα τρία βήματα. Το πρώτο βήμα προς το αγιαστήριο πρέπει να απεικονίζει το τελευταίο βήμα του αγιαστηρίου, όπως ακριβώς ο πρώτος άγγελος παραλληλίζεται με τον τρίτο άγγελο. Το πρώτο βήμα στην αυλή είναι η σφαγή της προσφοράς, που αντιπροσωπεύει τη δικαίωση. Το δεύτερο βήμα είναι ο λουτήρας, όπου αφαιρείται το πάχος (η αμαρτία) και η προσφορά καθαρίζεται πριν από τα τελικά βήματα. Το ύδωρ του λουτήρα είναι χαρακτηριστικό του δεύτερου βήματος. Το τρίτο βήμα είναι η ίδια η ολοκαυτωμένη προσφορά, η οποία προεικόνιζε τον Χριστό επάνω στον σταυρό, όπου επιτελέσθηκε η κρίση. Τα ίδια τρία βήματα βρίσκονται στο πρώτο βήμα του αγιαστηρίου, όπως ακριβώς τα ίδια τρία βήματα βρίσκονται στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Η αρχή του άλφα και του ωμέγα βρίσκεται μέσα στο αγιαστήριο, όπως βρίσκεται στα μηνύματα των τριών αγγέλων, όπως βρίσκεται και στα γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

The 2300-year prophecy possesses the identical structure. The prophecy began with three decrees and ended at the arrival of the third angel’s message on October 22, 1844. The prophecy sets forth five prophetic lines and the history at the beginning of the 2300-year prophecy represents the ending history of each of those five prophecies. The beginning and ending of the complete 2300-year prophecy has three decrees, and it ends with three messages.

Η προφητεία των 2300 ετών έχει την ίδια ακριβώς δομή. Η προφητεία άρχισε με τρία διατάγματα και κατέληξε με την έλευση του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η προφητεία εκθέτει πέντε προφητικές γραμμές, και η ιστορία στην αρχή της προφητείας των 2300 ετών αντιπροσωπεύει την τελική ιστορία καθεμιάς από αυτές τις πέντε προφητείες. Η αρχή και το τέλος της πλήρους προφητείας των 2300 ετών έχουν τρία διατάγματα, και αυτή καταλήγει με τρία αγγέλματα.

The beginning of the prophecy in 457 BC took place in troublous times and provided for the Jews to return and rebuild the temple and city. In agreement with the prediction, 49 years later after the work that was started in 457 BC, it was finished in troublous times. The beginning of the 49 years illustrates the end of the 49 years.

Η αρχή της προφητείας το 457 π.Χ. έλαβε χώρα σε καιρούς ταραχώδεις και προέβλεπε την επιστροφή των Ιουδαίων και την ανοικοδόμηση του ναού και της πόλεως. Σε συμφωνία με την πρόρρηση, 49 έτη αργότερα, μετά το έργο που άρχισε το 457 π.Χ., αυτό ολοκληρώθηκε σε καιρούς ταραχώδεις. Η αρχή των 49 ετών απεικονίζει το τέλος των 49 ετών.

457 BC marks the beginning of the prophecy that identifies the anointing of Christ at His baptism. His anointing marked the beginning of His work in gathering together a people to be citizens of New, not Old Jerusalem, just as ancient Israel was gathered to re-build literal Jerusalem in 457 BC.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί την αρχή της προφητείας που προσδιορίζει το χρίσμα του Χριστού κατά το βάπτισμά Του. Το χρίσμα Του σήμανε την έναρξη του έργου Του για τη σύναξη ενός λαού, ώστε να είναι πολίτες της Νέας, και όχι της Παλαιάς, Ιερουσαλήμ, καθώς ακριβώς ο αρχαίος Ισραήλ συνάχθηκε για να ανοικοδομήσει την κυριολεκτική Ιερουσαλήμ το 457 π.Χ.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when Christ would be crucified. Sister White lines the history of the cross up with the Great Disappointment of October 22, 1844, and she also aligns the history of the Red Sea crossing up with the Great Disappointment. In 457 BC there was a disappointment which typified the disappointment of the Hebrews at the Red Sea, the Great disappointment for Adventists, the disappointment of disciples at the cross and of Ezra in 457 BC.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της προφητείας που προσδιορίζει πότε ο Χριστός θα σταυρωνόταν. Η αδελφή Ουάιτ παραβάλλει την ιστορία του σταυρού με τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, και επίσης αντιστοιχίζει την ιστορία της διάβασης της Ερυθράς Θαλάσσης με τη Μεγάλη Απογοήτευση. Το 457 π.Χ. υπήρξε μια απογοήτευση που προτυποποιούσε την απογοήτευση των Εβραίων στην Ερυθρά Θάλασσα, τη Μεγάλη Απογοήτευση των Αντβεντιστών, την απογοήτευση των μαθητών κατά τον σταυρό και του Έσδρα το 457 π.Χ.

> “Ezra had expected that a large number would return to Jerusalem, but the number who responded to the call was disappointingly small. Many who had acquired houses and lands had no desire to sacrifice these possessions. They loved ease and comfort and were well satisfied to remain. Their example proved a hindrance to others who otherwise might have chosen to cast in their lot with those who were advancing by faith.” Prophets and Kings, 612.

> «Ο Έσδρας ανέμενε ότι ένας μεγάλος αριθμός θα επέστρεφε στην Ιερουσαλήμ, αλλά ο αριθμός εκείνων που ανταποκρίθηκαν στην κλήση ήταν απογοητευτικά μικρός. Πολλοί από όσους είχαν αποκτήσει οικίες και αγρούς δεν είχαν καμία επιθυμία να θυσιάσουν αυτά τα υπάρχοντα. Αγαπούσαν την άνεση και την ευκολία και ήσαν απολύτως ικανοποιημένοι να παραμείνουν. Το παράδειγμά τους αποδείχθηκε εμπόδιο για άλλους, οι οποίοι διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει να ενώσουν τη μοίρα τους με εκείνους που προχωρούσαν διά της πίστεως.» Προφήτες και Βασιλείς, 612.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when ancient Israel would be divorced of God and the gospel would be taken to the Gentiles, marking the end of a special probationary time of 490 years especially for ancient Israel. 457 BC therefore marks the beginning of their probationary time and 34 AD marks the end of their probationary time, typifying that Adventism’s probationary time began in 1844 and ends at the Sunday law.

Το 457 π.Χ. σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της προφητείας που προσδιορίζει πότε ο αρχαίος Ισραήλ θα απορριπτόταν από τον Θεό και το ευαγγέλιο θα μεταφερόταν στα έθνη, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ιδιαίτερης δοκιμαστικής περιόδου 490 ετών, ειδικά για τον αρχαίο Ισραήλ. Το 457 π.Χ., επομένως, σηματοδοτεί την αρχή της δοκιμαστικής τους περιόδου, και το 34 μ.Χ. σηματοδοτεί το τέλος της δοκιμαστικής τους περιόδου, προτυπώνοντας ότι η δοκιμαστική περίοδος του Αντβεντισμού άρχισε το 1844 και λήγει με τον νόμο της Κυριακής.

There are a few other internal time prophecies in the 2300-years prophecy, but they all possess the signature of Alpha and Omega. Their beginnings illustrate their endings.

Υπάρχουν μερικές ακόμη εσωτερικές χρονικές προφητείες μέσα στην προφητεία των 2300 ετών, αλλά όλες φέρουν τη σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα. Οι απαρχές τους απεικονίζουν τις καταλήξεις τους.

It is important to note that ancient Israel was made the depositaries of the law of God and that modern Israel was made not only the depositaries of His law, but also the depositaries of His prophecies. When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He made them the depositaries of the Ten Commandments as written on two tables of stone. When He entered into covenant with modern Israel in the Millerite history, He made them the depositaries of His prophetic word as represented upon the two tables of Habakkuk represented by the 1843 and 1850 pioneer charts. The beginning of ancient Israel illustrates the beginning of modern Israel.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο αρχαίος Ισραήλ κατέστη θεματοφύλακας του νόμου του Θεού και ότι ο σύγχρονος Ισραήλ κατέστη όχι μόνο θεματοφύλακας του νόμου Του, αλλά και θεματοφύλακας των προφητειών Του. Όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, τους κατέστησε θεματοφύλακες των Δέκα Εντολών, όπως ήταν γραμμένες επάνω σε δύο λίθινες πλάκες. Όταν εισήλθε σε διαθήκη με τον σύγχρονο Ισραήλ κατά τη Μιλλεριτική ιστορία, τον κατέστησε θεματοφύλακα του προφητικού Του λόγου, όπως αυτός παριστάνεται επάνω στις δύο πινακίδες του Αββακούμ, που αντιπροσωπεύονται από τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850. Η αρχή του αρχαίου Ισραήλ απεικονίζει την αρχή του σύγχρονου Ισραήλ.

> “The Lord called out His people Israel, and separated them from the world, that He might commit to them a sacred trust. He made them the depositaries of His law; and He designed through them to preserve among men the knowledge of Himself. Through them the light of heaven was to shine out to the dark places of the earth, and a voice was to be heard appealing to all peoples to turn from their idolatry to serve the living and true God.

> «Ο Κύριος εκάλεσε τον λαό Του, τον Ισραήλ, και τον απεχώρισε από τον κόσμο, ώστε να τους εμπιστευθεί μια ιερή παρακαταθήκη. Τους κατέστησε θεματοφύλακες του νόμου Του· και είχε σκοπό μέσω αυτών να διατηρήσει μεταξύ των ανθρώπων τη γνώση του Εαυτού Του. Μέσω αυτών το φως του ουρανού επρόκειτο να λάμψει προς τους σκοτεινούς τόπους της γης, και μια φωνή επρόκειτο να ακουσθεί, καλώντας όλους τους λαούς να επιστρέψουν από την ειδωλολατρία τους, ώστε να λατρεύσουν τον ζώντα και αληθινό Θεό.»

> “Had the Hebrews been true to their trust, they would have been a power in the world. God would have been their defense, and He would have exalted them above all other nations. His might and truth would have been revealed through them, and they would have stood forth under His wise and holy rule as an example of the superiority of His government over every form of idolatry. But they did not keep their covenant with God. They followed after the idolatrous practises of other nations; and instead of making their Creator’s name a praise in the earth, they brought it into contempt.

> «Εάν οι Εβραίοι είχαν σταθεί πιστοί στην εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί, θα είχαν γίνει δύναμη μέσα στον κόσμο. Ο Θεός θα ήταν η υπεράσπισή τους, και θα τους είχε υψώσει υπεράνω όλων των άλλων εθνών. Η δύναμή Του και η αλήθεια Του θα είχαν αποκαλυφθεί μέσω αυτών, και αυτοί θα προβάλλονταν, υπό τη σοφή και άγια διακυβέρνησή Του, ως παράδειγμα της υπεροχής της διακυβέρνησής Του έναντι κάθε μορφής ειδωλολατρίας. Αλλά δεν τήρησαν τη διαθήκη τους με τον Θεό. Ακολούθησαν τις ειδωλολατρικές πρακτικές άλλων εθνών· και αντί να καταστήσουν το όνομα του Δημιουργού τους αίνο πάνω στη γη, το περιέβαλαν με περιφρόνηση.»

> “Yet the purpose of God must be accomplished. The knowledge of His will must be given to the world. God brought the hand of oppression upon His people, and scattered them as captives among the nations. In affliction many of them repented of their transgressions, and sought the Lord. Thus scattered throughout the countries of the heathen, they spread abroad the knowledge of the true God.

> «Πλην όμως, ο σκοπός του Θεού πρέπει να εκπληρωθεί. Η γνώση του θελήματός Του πρέπει να δοθεί στον κόσμο. Ο Θεός επέφερε τη χείρα της καταδυνάστευσης επάνω στον λαό Του και τους διεσκόρπισε ως αιχμαλώτους μεταξύ των εθνών. Μέσα στη θλίψη, πολλοί από αυτούς μετενόησαν για τις παραβάσεις τους και εξεζήτησαν τον Κύριο. Έτσι, διασκορπισμένοι σε όλες τις χώρες των εθνικών, διέδωσαν παντού τη γνώση του αληθινού Θεού.»

> “In this day, God has called His church, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth,—the messages of the first, second, and third angels,—He has separated a people from the churches and from the world, to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositories of His law, and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.

> «Κατά την εποχή αυτή, ο Θεός έχει καλέσει την εκκλησία Του, καθώς εκάλεσε τον αρχαίο Ισραήλ, να σταθεί ως φως επάνω στη γη. Με το ισχυρό σχιστήρι της αλήθειας,—τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου,—έχει διαχωρίσει έναν λαό από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τον φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Εαυτό Του. Τους κατέστησε θεματοφύλακες του νόμου Του και τους εμπιστεύθηκε τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον καιρό αυτόν. Όπως τα άγια λόγια που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερά παρακαταθήκη, η οποία πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο.

> “Prophecy declares that the first angel would make his announcement to ‘every nation, and kindred, and tongue, and people.’ The warning of the third angel, which forms a part of the same threefold message, and is the message for this time, will be no less widespread. The banner on which is inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus,’ is to be raised aloft. The power of the first and second messages is to be intensified in the third. It is represented in the prophecy as being proclaimed with a loud voice by an angel flying in the midst of heaven, and it will command the attention of the world.

> Η προφητεία διακηρύσσει ότι ο πρώτος άγγελος θα απηύθυνε την αναγγελία του «εις παν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν». Η προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου, η οποία αποτελεί μέρος του αυτού τριπλού μηνύματος και είναι το μήνυμα για τον παρόντα καιρό, θα είναι εξίσου εκτεταμένη. Το λάβαρο, επί του οποίου είναι εγγεγραμμένα τα λόγια «Οι εντολές του Θεού και η πίστις του Ιησού», πρέπει να υψωθεί. Η δύναμη του πρώτου και του δευτέρου μηνύματος πρέπει να ενταθεί στο τρίτο. Στην προφητεία παριστάνεται ότι κηρύσσεται με φωνή μεγάλη από άγγελο πετώμενο εν μεσουρανήματι, και θα ελκύσει την προσοχή του κόσμου.

> “The most fearful threatening ever addressed to mortals is contained in the third angel’s message. That must be a terrible sin which calls down the wrath of God unmingled with mercy. But men are not left in darkness concerning this important matter; the warning against the worship of the beast and his image is to be given to the world before the visitation of God’s judgments, that all may know why the judgments are inflicted, and may have opportunity to escape.” Signs of the Times, January 25, 1910.

> «Η πλέον φοβερή απειλή που απευθύνθηκε ποτέ σε θνητούς περιέχεται στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Πρέπει να πρόκειται για τρομερή αμαρτία εκείνη που επισύρει την οργή του Θεού αμιγή από έλεος. Αλλά οι άνθρωποι δεν αφήνονται στο σκοτάδι σχετικά με αυτό το σπουδαίο ζήτημα· η προειδοποίηση εναντίον της προσκύνησης του θηρίου και της εικόνας του πρέπει να δοθεί στον κόσμο πριν από την επέλευση των κρίσεων του Θεού, ώστε όλοι να γνωρίζουν γιατί επιβάλλονται οι κρίσεις και να έχουν την ευκαιρία να διαφύγουν». Signs of the Times, January 25, 1910.

The production of the two tables in fulfillment of Habakkuk chapter two was a fulfillment of several prophecies.

Η παραγωγή των δύο πινάκων, σε εκπλήρωση του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, αποτέλεσε εκπλήρωση αρκετών προφητειών.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.

> Θα σταθώ επί της σκοπιάς μου και θα τοποθετηθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να ιδώ τι θα λαλήσει προς εμέ, και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε· Γράψον την όρασιν και κάμε αυτήν σαφή επί πινακίδων, ώστε να τρέχη εκείνος που την αναγινώσκει. Διότι η όρασις είναι ακόμη δια καιρόν ωρισμένον, αλλά εις το τέλος θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενε αυτήν· επειδή βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ἰδοὺ, ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἥτις ἐπαίρεται δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ἀλλὰ ὁ δίκαιος θὰ ζήσῃ διὰ τῆς πίστεώς του. Ἀββακούμ 2:1–4.

The production of both the 1843 pioneer chart and the 1850 pioneer chart was a fulfillment of prophecy. The study of Habakkuk’s Tables provides ample evidence of this. But the passage in Habakkuk makes an important contribution to this point in our discussion.

Η κατάρτιση τόσο του πρωτοποριακού διαγράμματος του 1843 όσο και του πρωτοποριακού διαγράμματος του 1850 υπήρξε εκπλήρωση προφητείας. Η μελέτη των Πινάκων του Αββακούμ παρέχει άφθονες αποδείξεις γι’ αυτό. Όμως το χωρίο του Αββακούμ συνεισφέρει σημαντικά σε αυτό το σημείο της συζητήσεώς μας.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «Είδα ότι το διάγραμμα του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να μεταβληθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως τους ήθελε Εκείνος· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυβε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη δύναται να το δει, έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του». Early Writings, 74, 75.

After 1843 the Lord directed to make another chart, but that the first (1843) chart should not be altered, except by inspiration.

Μετά το 1843 ο Κύριος κατηύθυνε να κατασκευαστεί άλλος ένας χάρτης, αλλά ο πρώτος χάρτης (1843) δεν έπρεπε να μεταβληθεί, παρά μόνον κατόπιν θείας έμπνευσης.

> “I saw that the truth should be made plain upon tables, that the earth and the fullness thereof is the Lord’s, and that necessary means should not be spared to make it plain. I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> «Είδα ότι η αλήθεια έπρεπε να καταστεί σαφής επάνω σε πίνακες, ότι η γη και το πλήρωμα αυτής ανήκουν στον Κύριο, και ότι τα αναγκαία μέσα δεν έπρεπε να φεισθούν ώστε να καταστεί αυτή σαφής. Είδα ότι ο παλαιός χάρτης είχε κατευθυνθεί από τον Κύριο, και ότι ούτε ένα στοιχείο του δεν έπρεπε να αλλοιωθεί παρά μόνον κατόπιν θείας έμπνευσης. Είδα ότι οι αριθμοί του χάρτη ήσαν όπως ο Θεός ήθελε να είναι, και ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυβε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη το δει έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του.» Spalding and Magan, 2.

While living with Brother Nichols (who produced the 1850 chart), during the time he made the chart, Sister White said she saw the 1850 chart in the Bible.

Ενώ ζούσε με τον Αδελφό Νίκολς (ο οποίος παρήγαγε το διάγραμμα του 1850), κατά τον καιρό που εκείνος κατασκεύαζε το διάγραμμα, η Αδελφή Ουάιτ είπε ότι είδε το διάγραμμα του 1850 μέσα στην Αγία Γραφή.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «Είδα ότι ο Θεός ήταν στην έκδοση του διαγράμματος από τον Αδελφό Nichols. Είδα ότι υπήρχε προφητεία γι’ αυτό το διάγραμμα μέσα στην Αγία Γραφή, και αν αυτό το διάγραμμα είναι προορισμένο για τον λαό του Θεού, αν είναι επαρκές για τον έναν, είναι και για τον άλλον, και αν ένας χρειαζόταν να ζωγραφιστεί ένα νέο διάγραμμα σε μεγαλύτερη κλίμακα, όλοι το χρειάζονται εξίσου.» Manuscript Releases, τόμος 13, 359.

Habakkuk had commanded “Write the vision, and make it plain upon tables.” The two tables of Habakkuk were the symbol of the covenant God made with Adventism when He made them depositories of His prophecies, just as He did when he entered into covenant with ancient Israel and gave the two tables of the law and the responsibility to be the depositories of the law. But Habakkuk identifies two classes of worshippers in relation to the tables that were to make the vision plain. One class whose “soul which is lifted up” and “is not upright,” and another class that are identified as “the just” who “shall live by his faith.”

Ο Αββακούμ είχε δώσει την εντολή: «Γράψον την όρασιν και κάμε αυτήν σαφή επί πινακίδων». Οι δύο πινακίδες του Αββακούμ ήσαν το σύμβολο της διαθήκης που ο Θεός έκανε με τον Αντβεντισμό, όταν τους κατέστησε θεματοφύλακες των προφητειών Του, καθώς έπραξε και όταν εισήλθε σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ και έδωσε τις δύο πλάκες του νόμου και την ευθύνη να είναι οι θεματοφύλακες του νόμου. Πλην όμως, ο Αββακούμ προσδιορίζει δύο τάξεις προσκυνητών σε σχέση με τις πινακίδες που επρόκειτο να καταστήσουν την όραση σαφή. Η μία τάξη, της οποίας «η ψυχή υψούται» και «δεν είναι ευθεία», και μια άλλη τάξη, η οποία προσδιορίζεται ως «οι δίκαιοι», που «θέλουσι ζήσει διά της πίστεως αυτού».

The context of Habakkuk identifies that those who are justified are living by a faith that is based upon the prophetic Word, as represented by the two tables, and therefore those who are not justified have rejected the beginnings of Adventism. The point I wish to make is based upon a passage we considered some time back. It reads:

Το συμφραζόμενο του Αββακούμ προσδιορίζει ότι όσοι δικαιώνονται ζουν διά πίστεως η οποία βασίζεται στον προφητικό Λόγο, όπως αυτός παριστάνεται από τις δύο πινακίδες, και επομένως όσοι δεν δικαιώνονται έχουν απορρίψει τις απαρχές του Αντβεντισμού. Το σημείο που επιθυμώ να τονίσω βασίζεται σε ένα χωρίο που εξετάσαμε πριν από κάποιο διάστημα. Έχει ως εξής:

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> «Όμως θέματα όπως το αγιαστήριο, σε συνάρτηση με τις 2300 ημέρες, οι εντολές του Θεού και η πίστη του Ιησού, είναι απολύτως κατάλληλα να εξηγήσουν το παρελθόν Αντβεντιστικό κίνημα και να δείξουν ποια είναι η παρούσα θέση μας, να εδραιώσουν την πίστη των αμφιβαλλόντων και να δώσουν βεβαιότητα για το ένδοξο μέλλον. Αυτά, έχω δει συχνά, ήταν τα κύρια θέματα στα οποία οι αγγελιοφόροι έπρεπε να επιμένουν». Early Writings, 63.

We have just reviewed all four of these truths; the sanctuary, the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus. We placed all four of these truths into the framework of truth that has been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is.” That framework is “the rule of first mention,” it is the signature of Alpha and Omega, and it is the framework of truth, for the word “truth” contains the very same signature as all four of the truths that are identified as “present truth” which was designed to explain the beginning of Adventism.

Μόλις εξετάσαμε και τις τέσσερις αυτές αλήθειες: το αγιαστήριο, τις 2300 ημέρες, τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Τοποθετήσαμε και τις τέσσερις αυτές αλήθειες μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας το οποίο έχει «υπολογισθεί τελείως ώστε να εξηγεί το παρελθόν κίνημα της Advent και να δείχνει ποια είναι η παρούσα θέσις μας». Το πλαίσιο αυτό είναι «ο κανόνας της πρώτης μνείας», είναι η υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, και είναι το πλαίσιο της αλήθειας, διότι η λέξη «αλήθεια» περιέχει την ίδια ακριβώς υπογραφή με όλες τις τέσσερις αλήθειες που προσδιορίζονται ως «παρούσα αλήθεια», η οποία σχεδιάσθηκε για να εξηγεί την αρχή του Αντβεντισμού.

If nothing else, this means that the word translated as “truth” which we are considering is the framework of the everlasting gospel, and it is the framework for the final warning message, and it is the framework of the third angel’s message, and it is a large part of the Revelation of Jesus Christ.

Αν μη τι άλλο, τούτο σημαίνει ότι η λέξη που μεταφράζεται ως «ἀλήθεια», την οποία εξετάζουμε, αποτελεί το πλαίσιο τοῦ αἰωνίου εὐαγγελίου, και αποτελεί το πλαίσιο τοῦ τελικοῦ προειδοποιητικοῦ μηνύματος, και αποτελεί το πλαίσιο τοῦ μηνύματος τοῦ τρίτου ἀγγέλου, και αποτελεί μεγάλο μέρος τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

The final warning message represented as the Revelation of Jesus Christ in the first three verses of Revelation chapter one is testified to a second time at the end of Revelation. The end of Revelation testifies of the first verses of the Old Testament and also the last verses of the Old Testament. With those four references it can be deduced by employing the divine rule of placing prophetic line upon prophetic line that the final warning message has to do with the Creator’s relationship to His created beings. It has to do with His creative power. It has to do with how His creative power is communicated to His church. It has to do with the attribute of Divinity that identifies the end with the beginning. It is a message that arrives just before the close of probation and more. When considered together it is about God’s creative power! And the first mention of His creative power is in the beginning of Genesis one from the first verse through to the second chapter verse three.

Το τελευταίο προειδοποιητικό μήνυμα, όπως παριστάνεται ως η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, μαρτυρείται εκ νέου στο τέλος της Αποκαλύψεως. Το τέλος της Αποκαλύψεως μαρτυρεί τόσο περί των πρώτων εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης όσο και περί των τελευταίων εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης. Με αυτές τις τέσσερις αναφορές μπορεί να συναχθεί, με την εφαρμογή του θείου κανόνα της τοποθετήσεως προφητικής γραμμής επί προφητικής γραμμής, ότι το τελευταίο προειδοποιητικό μήνυμα έχει να κάνει με τη σχέση του Δημιουργού προς τα δημιουργημένα όντα Του. Έχει να κάνει με τη δημιουργική Του δύναμη. Έχει να κάνει με το πώς η δημιουργική Του δύναμη μεταδίδεται στην εκκλησία Του. Έχει να κάνει με το γνώρισμα της Θεότητος που ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Είναι ένα μήνυμα που φθάνει ακριβώς πριν από το κλείσιμο του καιρού της δοκιμασίας και ακόμη περισσότερα. Όταν εξετάζονται όλα μαζί, πρόκειται περί της δημιουργικής δυνάμεως του Θεού! Και η πρώτη μνεία της δημιουργικής Του δυνάμεως βρίσκεται στην αρχή της Γενέσεως 1, από το πρώτο εδάφιο έως το δεύτερο κεφάλαιο, εδάφιο 3.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.

> Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Ἡ δὲ γῆ ἦτο ἄμορφος καὶ ἔρημος· καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου· καὶ Πνεῦμα Θεοῦ ἐφέρετο ἐπάνω τῶν ὑδάτων.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.

> Και είπε ο Θεός, Γενηθήτω φῶς· και έγινε φως. Και είδε ο Θεός το φως, ότι ήτο καλόν· και εχώρισε ο Θεός το φως από το σκότος. Και εκάλεσε ο Θεός το φως Ημέρα, και το σκότος εκάλεσε Νύκτα. Και έγινε εσπέρα και έγινε πρωί, ημέρα πρώτη.

> And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters. And God made the firmament, and divided the waters which were under the firmament from the waters which were above the firmament: and it was so. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day.

> Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, Γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τῶν ὑδάτων, καὶ ἀς διαχωρίζῃ τὰ ὕδατα ἀπὸ τῶν ὑδάτων. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισεν τὰ ὕδατα τὰ ὑποκάτω τοῦ στερεώματος ἀπὸ τὰ ὕδατα τὰ ἐπάνω τοῦ στερεώματος· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα Οὐρανόν. Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα δευτέρα.

> And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear: and it was so. And God called the dry land Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that it was good. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, and the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed is in itself, upon the earth: and it was so. And the earth brought forth grass, and herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed was in itself, after his kind: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the third day.

> Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἀς συναχθοῦν τὰ ὕδατα τὰ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς ἕνα τόπον, καὶ ἀς φανῇ ἡ ξηρά· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὴν ξηρὰν Γῆν, καὶ τὰς συναγωγὰς τῶν ὑδάτων ἐκάλεσεν Θαλάσσας· καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἀς βλαστήσῃ ἡ γῆ χόρτον, βοτάνην ποιοῦσαν σπέρμα, καὶ δένδρον καρποφόρον ποιοῦν καρπὸν κατὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ σπέρμα εἶναι ἐν ἑαυτῷ, ἐπάνω εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε χόρτον, βοτάνην ποιοῦσαν σπέρμα κατὰ τὸ εἶδος αὐτῆς, καὶ δένδρον ποιοῦν καρπόν, τοῦ ὁποίου τὸ σπέρμα ἦτο ἐν ἑαυτῷ, κατὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ· καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινεν πρωΐ, ἡμέρα τρίτη.

> And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years: And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: he made the stars also. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth, And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the fourth day.

> Και είπε ο Θεός· Ας γείνωσι φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού, διά να διαχωρίζωσι την ημέραν από της νυκτός· και ας ήναι διά σημεία, και διά καιρούς, και διά ημέρας και ενιαυτούς· και ας ήναι εις φωστήρας εν τω στερεώματι του ουρανού, ώστε να φωτίζωσιν επί της γης· και έγεινεν ούτως. Και έκαμεν ο Θεός τους δύο φωστήρας τους μεγάλους· τον φωστήρα τον μέγαν διά να εξουσιάζη την ημέραν, και τον φωστήρα τον μικρόν διά να εξουσιάζη την νύκτα· έκαμε και τους αστέρας. Και έθεσεν αυτούς ο Θεός εν τω στερεώματι του ουρανού, διά να φέγγωσιν επί της γης, και να εξουσιάζωσιν επί της ημέρας και επί της νυκτός, και να διαχωρίζωσι το φως από του σκότους· και είδεν ο Θεός ότι ήτο καλόν. Και έγεινεν εσπέρα και έγεινε πρωΐ, ημέρα τετάρτη.

> And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl that may fly above the earth in the open firmament of heaven. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that it was good. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth. And the evening and the morning were the fifth day.

> Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἀς ἐξαγάγωσιν ὕδατα ἐρπετὰ ψυχῶν ζώσων καὶ πετεινὰ πετόμενα ἐπάνω τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶσαν ψυχὴν ζώων ἑρπετῶν, ἃ ἐξήγαγον τὰ ὕδατα κατὰ γένη αὐτῶν, καὶ πᾶν πετεινὸν πτερωτὸν κατὰ γένος αὐτοῦ· καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι καλόν. Καὶ εὐλόγησεν αὐτὰ ὁ Θεός, λέγων· Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὰ ὕδατα ἐν ταῖς θαλάσσαις, καὶ τὰ πετεινὰ πληθυνέσθωσαν ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα πέμπτη.

> And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and everything that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that it was good. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to everything that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so. And God saw everything that he had made, and, behold, it was very good. And the evening and the morning were the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 1:1–2:3.

> Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἀς ἐξαγάγῃ ἡ γῆ ζῶσα ψυχὴ κατὰ τὸ εἶδος αὐτῆς, κτήνη καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ θηρία τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, καὶ τὰ κτήνη κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, καὶ πᾶν ἑρπετὸν τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ· καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι καλόν. Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἀς ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν, καθ’ ὁμοίωσιν ἡμετέραν· καὶ ἀς ἐξουσιάζουν ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης, καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐπὶ τῶν κτηνῶν, καὶ ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπὶ παντὸς ἑρπετοῦ τοῦ ἕρποντος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἑαυτοῦ, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν· ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Θεός· Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε, καὶ πληρώσατε τὴν γῆν, καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς· καὶ ἐξουσιάζετε ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης, καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐπὶ παντὸς ζῴου κινούμενου ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· Ἰδοὺ, σᾶς ἔδωσα πᾶσαν βοτάνην σποροφόρον, ἥτις εἶναι ἐπάνω εἰς πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν δένδρον, εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι καρπὸς δένδρου σπείροντος σπέρμα· εἰς ἐσᾶς θέλει εἶσθαι διὰ τροφήν. Καὶ εἰς πᾶν θηρίον τῆς γῆς, καὶ εἰς πᾶν πετεινὸν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἰς πᾶν ἑρπετὸν ἔρπον ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν τῷ ὁποίῳ ὑπάρχει ζωή, ἔδωκα πᾶσαν χλωρὰν βοτάνην διὰ τροφήν· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς πάντα ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ, ἦσαν λίαν καλά. Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα ἕκτη. Οὕτως συνετελέσθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, καὶ πᾶς ὁ κόσμος αὐτῶν. Καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε· καὶ κατέπαυσεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε. Καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην, καὶ ἡγίασεν αὐτήν· διότι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὅσα ὁ Θεὸς ἔκτισε καὶ ἐποίησε. Γένεσις 1:1–2:3.

The previous verses represent the entire testimony of creation, emphasizing that God’s word possesses creative power.

Οι προηγούμενοι στίχοι αντιπροσωπεύουν ολόκληρη τη μαρτυρία της δημιουργίας, τονίζοντας ότι ο λόγος του Θεού διαθέτει δημιουργική δύναμη.

> Let all the earth fear the Lord: let all the inhabitants of the world stand in awe of him. For he spake, and it was done; he commanded, and it stood fast. Psalms 33:8, 9.

> Ας φοβηθεί τον Κύριο πάσα η γη· ας στέκονται με δέος ενώπιόν του πάντες οι κάτοικοι της οικουμένης. Διότι αυτός ελάλησε, και έγινε· αυτός προσέταξε, και εστερεώθη. Ψαλμοί 33:8, 9.

The same creative power that made the world is employed by Christ to transform men.

Η ίδια δημιουργική δύναμη που δημιούργησε τον κόσμο χρησιμοποιείται από τον Χριστό για να μεταμορφώσει τους ανθρώπους.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> Η δημιουργική ενέργεια που εκάλεσε τους κόσμους εις ύπαρξιν βρίσκεται εν τω λόγω του Θεού. Ο λόγος ούτος μεταδίδει δύναμιν· γεννά ζωήν. Πάσα εντολή είναι υπόσχεσις· όταν γίνει δεκτή υπό της θελήσεως και εισέλθει εις την ψυχήν, φέρει μεθ’ εαυτής την ζωήν του Απείρου. Μεταμορφώνει την φύσιν και αναδημιουργεί την ψυχήν κατ’ εικόνα Θεού.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.” Education, 126.

> «Η ζωή που μεταδίδεται κατ’ αυτόν τον τρόπο διατηρείται κατά τον ίδιον τρόπο. “Ο άνθρωπος θέλει ζήσει με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού” (Matthew 4:4).» Education, 126.

The Revelation of Jesus Christ emphasizes how the Word of God is conveyed to men. It comes from the Father, to the Son, to an angel, to a prophet who writes it down and sends it to the churches. The communication process set forth at the beginning and ending of the book of Revelation is also illustrated with Jacob’s ladder with angels ascending and descending the ladder. It is illustrated with Zechariah’s two golden pipes that bring the oil into the sanctuary. The communication process between God and man is a subject of Bible prophecy and the message that is sent forth contains the creative power that made the universe. In the communication process in chapter one of Revelation, it is to be understood that the message handed down to the churches contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian.

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού τονίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Λόγος του Θεού μεταβιβάζεται στους ανθρώπους. Προέρχεται από τον Πατέρα, προς τον Υιό, προς έναν άγγελο, προς έναν προφήτη, ο οποίος το καταγράφει και το αποστέλλει στις εκκλησίες. Η διαδικασία της επικοινωνίας που εκτίθεται στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως απεικονίζεται επίσης με την κλίμακα του Ιακώβ, με αγγέλους που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν την κλίμακα. Απεικονίζεται επίσης με τους δύο χρυσούς σωλήνες του Ζαχαρία, οι οποίοι φέρνουν το έλαιο στο αγιαστήριο. Η διαδικασία της επικοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου αποτελεί θέμα της βιβλικής προφητείας, και το μήνυμα που αποστέλλεται περιέχει τη δημιουργική δύναμη που έπλασε το σύμπαν. Στη διαδικασία της επικοινωνίας στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το μήνυμα που παραδίδεται στις εκκλησίες περιέχει τη δύναμη να μεταμορφώσει έναν Λαοδικέα σε Φιλαδελφέα.

Whether we consider the beginning or ending of the Old or the New Testament it is the same message. God is conveying the final warning message and it contains the creative power of God if it is heard and kept by those that hear. The message that accomplishes this is set within the divine framework of the Alpha and Omega. The beginning, middle and ending. The three Hebrew letters that go together to create the word “truth” are the everlasting gospel, and the letters and their meanings, and the word they produce when combined with one another symbolize the principle and also the One who is Alpha and Omega. It emphasizes His creative power. The last three words of the creation story, each begin with the three letters, in the order that make up the word “truth.”

Είτε εξετάζουμε την αρχή είτε το τέλος της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης, το μήνυμα είναι το ίδιο. Ο Θεός μεταδίδει το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, και αυτό περιέχει τη δημιουργική δύναμη του Θεού, εάν ακουσθεί και τηρηθεί από εκείνους που το ακούν. Το μήνυμα που επιτελεί αυτό είναι τοποθετημένο μέσα στο θεϊκό πλαίσιο του Άλφα και του Ωμέγα. Η αρχή, το μέσον και το τέλος. Τα τρία εβραϊκά γράμματα που συνδυάζονται για να σχηματίσουν τη λέξη «αλήθεια» είναι το αιώνιο ευαγγέλιο, και τα γράμματα και οι σημασίες τους, καθώς και η λέξη που παράγουν όταν συνδυάζονται μεταξύ τους, συμβολίζουν την αρχή και επίσης Εκείνον ο Οποίος είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Τονίζει τη δημιουργική Του δύναμη. Οι τρεις τελευταίες λέξεις της ιστορίας της δημιουργίας αρχίζουν, καθεμία, με τα τρία γράμματα, κατά τη σειρά με την οποία σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια».

The three words that are the ending of the creation story begin with the three letters which together create the word “truth.” The last three words of the verse begin with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in order. Those three words are translated as “God,” “created” and “made.” These three words each start with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in that order, further emphasize the completeness and orderliness of the creation narrative. This pattern has been noted by Jewish commentators as an interesting linguistic feature of the Hebrew text.

Οι τρεις λέξεις που αποτελούν το τέλος της διηγήσεως της δημιουργίας αρχίζουν με τα τρία γράμματα τα οποία, από κοινού, σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Οι τρεις τελευταίες λέξεις του εδαφίου αρχίζουν, κατά σειρά, με τα γράμματα א (Άλεφ), מ (Μεμ) και ת (Ταβ). Οι τρεις αυτές λέξεις μεταφράζονται ως «Θεός», «δημιούργησε» και «έκανε». Το γεγονός ότι καθεμία από αυτές τις τρεις λέξεις αρχίζει με τα γράμματα א (Άλεφ), מ (Μεμ) και ת (Ταβ), με αυτή τη σειρά, υπογραμμίζει περαιτέρω την πληρότητα και την ευταξία της αφηγήσεως της δημιουργίας. Το πρότυπο αυτό έχει επισημανθεί από Ιουδαίους σχολιαστές ως ένα ενδιαφέρον γλωσσικό γνώρισμα του εβραϊκού κειμένου.

The creation story begins with the words “in the beginning” and it ends with three words that represent the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. The creative power illustrated in the Genesis testimony begins and ends with the signature of the wonderful linguist.

Η αφήγηση της δημιουργίας αρχίζει με τις λέξεις «ἐν ἀρχῇ» και τελειώνει με τρεις λέξεις που αντιπροσωπεύουν τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, τὴν ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, τὸν πρῶτον καὶ τὸν ἔσχατον. Ἡ δημιουργική δύναμη που απεικονίζεται στη μαρτυρία της Γενέσεως αρχίζει και τελειώνει με την υπογραφή του θαυμαστού γλωσσολόγου.

The first of a thing illustrating the last of a thing is what the prophet John emphasized when by writing what then was, he was then simultaneously writing what would be.

Το πρώτο ενός πράγματος, το οποίο απεικονίζει το έσχατο του ίδιου πράγματος, είναι εκείνο που τόνισε ο προφήτης Ιωάννης, όταν, γράφοντας ό,τι τότε ήταν, έγραφε ταυτοχρόνως και ό,τι επρόκειτο να είναι.

The final warning message of Elijah represented at the end of the Old Testament identifies the same prophetic principle, within the context of the Sunday law crisis and the approaching seven last plagues.

Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα του Ηλία, όπως παρουσιάζεται στο τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, προσδιορίζει την ίδια προφητική αρχή, μέσα στο πλαίσιο της κρίσεως του νόμου της Κυριακής και των επερχόμενων επτά εσχάτων πληγών.

The “rule of first mention” and all that it represents is the “framework” that “present truth” is to be placed within. That framework is “the rule of first mention” that is also one of the attributes of God.

Ο «κανόνας της πρώτης μνείας» και όλα όσα αυτός αντιπροσωπεύει αποτελούν το «πλαίσιο» εντός του οποίου πρέπει να τοποθετείται η «παρούσα αλήθεια». Το πλαίσιο αυτό είναι «ο κανόνας της πρώτης μνείας», ο οποίος αποτελεί επίσης ένα από τα γνωρίσματα του Θεού.

In the book of Daniel representing the beginning of Adventism and the book of Revelation representing the end of Adventism, we find amazing parallels when we look at it with the principle of the first illustrating the last. The book of Daniel sets forth an attribute of Jesus when it uses the name Palmoni, meaning the wonderful numberer of secrets. Daniel also introduces Jesus as Michael the archangel. John is employed to do the same as Daniel, and he identifies not the master of math, or the leader of the angels, but the master of language. When we consider Jesus as the master of the alphabet, we should consider Psalms 119, the longest chapter in the Bible.

Στο βιβλίο του Δανιήλ, το οποίο αντιπροσωπεύει την αρχή του Αντβεντισμού, και στο βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο αντιπροσωπεύει το τέλος του Αντβεντισμού, βρίσκουμε εκπληκτικούς παραλληλισμούς, όταν το εξετάζουμε με την αρχή ότι το πρώτο απεικονίζει το έσχατο. Το βιβλίο του Δανιήλ προβάλλει ένα γνώρισμα του Ιησού, όταν χρησιμοποιεί το όνομα Παλμωνί, που σημαίνει ο θαυμαστός αριθμητής των μυστικών. Ο Δανιήλ επίσης παρουσιάζει τον Ιησού ως Μιχαήλ τον αρχάγγελο. Ο Ιωάννης χρησιμοποιείται για να πράξει το ίδιο όπως ο Δανιήλ, και προσδιορίζει όχι τον δεσπότη των μαθηματικών ή τον ηγέτη των αγγέλων, αλλά τον κύριο της γλώσσας. Όταν θεωρούμε τον Ιησού ως τον κύριο του αλφαβήτου, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τον Ψαλμό 119, το μακροσκελέστερο κεφάλαιο της Βίβλου.

Psalms 119 is an alphabetic acrostic, meaning that the first letters of each set of eight verses starts with the same letter. There are twenty-two letters in the Hebrew alphabet, so there twenty-two sections of eight verses. Each section begins with the letter of the alphabet in the order of the alphabet, and thereafter each of the eight verses assigned to that letter begin with that letter. There are eight verses for each letter, thus eight verses times the twenty-two letters of the Hebrew alphabet equal one hundred and seventy-six lines. The Psalm emphasizes obedience to a God who is a God of order (hence the acrostic structure), not of chaos.

Ο Ψαλμός 119 είναι ακροστιχίδα αλφαβητικής μορφής, πράγμα που σημαίνει ότι τα αρχικά γράμματα κάθε ομάδας οκτώ στίχων αρχίζουν με το ίδιο γράμμα. Υπάρχουν είκοσι δύο γράμματα στο εβραϊκό αλφάβητο, επομένως υπάρχουν είκοσι δύο ενότητες των οκτώ στίχων. Κάθε ενότητα αρχίζει με το γράμμα του αλφαβήτου σύμφωνα με τη σειρά του αλφαβήτου, και στη συνέχεια καθένας από τους οκτώ στίχους που αντιστοιχούν σε εκείνο το γράμμα αρχίζει με αυτό το γράμμα. Υπάρχουν οκτώ στίχοι για κάθε γράμμα· συνεπώς, οκτώ στίχοι επί τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου ισούνται με εκατόν εβδομήντα έξι στίχους. Ο Ψαλμός τονίζει την υπακοή σε έναν Θεό που είναι Θεός τάξεως (εξ ου και η ακροστιχική δομή), όχι αταξίας.

Another prominent theme in Psalms 119 is the profound truth that the Word of God is all-sufficient. There are eight different terms referring to the Word of God throughout the Psalm: law, testimonies, precepts, statutes, commandments, judgments, word, and ordinances. In almost every verse, the Word of God is mentioned. Psalms 119 affirms not only the character of the Scriptures, but it affirms that God’s Word reflects the very character of God Himself. Notice these attributes of God set forth in Psalms 119:

Ένα ακόμη εξέχον θέμα στον Ψαλμό 119 είναι η βαθιά αλήθεια ότι ο Λόγος του Θεού είναι απολύτως επαρκής. Υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί όροι που αναφέρονται στον Λόγο του Θεού σε όλον τον Ψαλμό: νόμος, μαρτυρίες, εντολές, διατάγματα, προστάγματα, κρίσεις, λόγος και αποφάσεις. Σχεδόν σε κάθε εδάφιο γίνεται μνεία του Λόγου του Θεού. Ο Ψαλμός 119 βεβαιώνει όχι μόνο τον χαρακτήρα των Γραφών, αλλά βεβαιώνει επίσης ότι ο Λόγος του Θεού αντανακλά τον ίδιο τον χαρακτήρα του Θεού. Παρατηρήστε αυτά τα γνωρίσματα του Θεού, όπως εκτίθενται στον Ψαλμό 119:

- Righteousness (verses 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

  Δικαιοσύνη (εδάφια 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

- Trustworthiness (verse 42)

  Πιστότητα (εδάφιο 42)

- Truthfulness (verses 43, 142, 151, 160)

  Αληθοφροσύνη (εδάφια 43, 142, 151, 160)

- Faithfulness (verse 86)

  Πιστότητα (εδάφιο 86)

- Unchangeableness (verse 89)

  Αμεταβλησία (εδάφιο 89)

- Eternality (verses 90, 152)

  Αιωνιότητα (εδάφια 90, 152)

- Light (verse 105)

  Φῶς (ἐδάφιο 105)

- Purity (verse 140)

  Καθαρότητα (εδάφιο 140)

The Psalm opens with two beatitudes. “Blessed” are those whose ways are blameless, who live according to God’s law, who keep His statutes and seek Him with all their heart. These are the lessons for us in this great Psalm. The Word of God is sufficient to make us wise, train us in righteousness, and equip us for every good work (2 Timothy 3:15–17).

Ο Ψαλμός αρχίζει με δύο μακαρισμούς. «Μακάριοι» είναι εκείνοι των οποίων οι οδοί είναι άμεμπτες, οι οποίοι ζουν σύμφωνα με τον νόμο του Θεού, φυλάττουν τα προστάγματά Του και Τον εκζητούν με όλη τους την καρδιά. Αυτά είναι τα διδάγματα για εμάς σε αυτόν τον μεγάλο Ψαλμό. Ο Λόγος του Θεού είναι επαρκής για να μας καταστήσει σοφούς, να μας παιδεύσει στη δικαιοσύνη και να μας εξαρτίσει για κάθε καλό έργο (2 Τιμόθεον 3:15–17).

Of course, Psalms 119 is part of a subject that is pretty much unresolved in the religious world. It has to do with which verse is the middle verse of the Bible and which chapter is the middle chapter of the Bible. If you search the internet, you will find the various arguments centered around which Bible you use and so on and so forth. The problem with every position in the argument is that the definition of the middle of the Bible, whether a verse or a chapter should be defined by the author of the Bible, not the human student or critic of the Bible.

Βεβαίως, ο Ψαλμός 119 αποτελεί μέρος ενός ζητήματος το οποίο παραμένει σε μεγάλο βαθμό άλυτο στον θρησκευτικό κόσμο. Έχει να κάνει με το ποιο εδάφιο είναι το μεσαίο εδάφιο της Βίβλου και ποιο κεφάλαιο είναι το μεσαίο κεφάλαιο της Βίβλου. Αν κάνετε αναζήτηση στο διαδίκτυο, θα βρείτε τις διάφορες επιχειρηματολογίες που επικεντρώνονται στο ποια Βίβλο χρησιμοποιεί κανείς, και ούτω καθεξής. Το πρόβλημα με κάθε θέση μέσα σε αυτή τη διαμάχη είναι ότι ο ορισμός του μέσου της Βίβλου, είτε πρόκειται για εδάφιο είτε για κεφάλαιο, πρέπει να καθορίζεται από τον Συγγραφέα της Βίβλου και όχι από τον ανθρώπινο σπουδαστή ή επικριτή της Βίβλου.

The Bible teaches that there is a beginning and end to everything. To everything there is a season.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι υπάρχει αρχή και τέλος σε καθετί. Για κάθε πράγμα υπάρχει καιρός.

> To everything there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted. Ecclesiastes 3:1, 2.

> Διὰ πάντα ὑπάρχει καιρός, καὶ χρόνος διὰ πᾶν σκοπὸν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· καιρὸς τοῦ γεννᾶσθαι, καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθνῄσκειν· καιρὸς τοῦ φυτεύειν, καὶ καιρὸς τοῦ ἐκριζοῦν τὸ πεφυτευμένον. Ἐκκλησιαστὴς 3:1, 2.

There is a time to be born and a time to die, yet there is also the life that takes place in the middle of the beginning and ending of our lives. The birth is a brief moment in time, as is death. The life is the middle and has generally much more history connected with it than the time when we are born and time when we die.

Υπάρχει καιρός να γεννηθεί κανείς και καιρός να πεθάνει· υπάρχει, όμως, και η ζωή που εκτυλίσσεται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος της ζωής μας. Η γέννηση είναι μια σύντομη στιγμή μέσα στον χρόνο, όπως και ο θάνατος. Η ζωή είναι το μέσον και, γενικά, συνδέεται με πολύ περισσότερη ιστορία απ’ ό,τι ο καιρός κατά τον οποίο γεννιόμαστε και ο καιρός κατά τον οποίο πεθαίνουμε.

The middle in the “rule of first mention” generally has much more testimony than the first and last. To seek a single verse or chapter in the Bible and define it as the middle is to disregard the biblical evidence even if the beginning and ending are essentially points in time; the middle is generally a period of time. Of course, the beginning, ending and middle will agree with one another, though often the identical waymark at the end is the opposite of the beginning.

Το μέσον στον «κανόνα της πρώτης μνείας» έχει γενικώς πολύ περισσότερη μαρτυρία από ό,τι η πρώτη και η τελευταία. Το να αναζητεί κανείς έναν και μόνο στίχο ή κεφάλαιο στην Αγία Γραφή και να το ορίζει ως το μέσον σημαίνει ότι παραβλέπει τα βιβλικά τεκμήρια, έστω και αν η αρχή και το τέλος είναι ουσιαστικά χρονικά σημεία· το μέσον είναι γενικώς μία χρονική περίοδος. Βεβαίως, η αρχή, το τέλος και το μέσον θα συμφωνούν μεταξύ τους, αν και συχνά το ίδιο ακριβώς ορόσημο στο τέλος είναι το αντίθετο της αρχής.

Jesus identified John the Baptist as Elijah, and they both illustrate the same prophetic sequence of events, but Elijah was persecuted by a wicked woman (Jezebel) who sought to imprison and kill Elijah, but she never did. John who was a symbol of Elijah was sought by an evil woman (Herodias) to imprison and kill him, and she did. Elijah and John are interchangeable symbols but they have some prophetic characteristics that are opposite characteristics, but still parallel each other. Elijah never died, John did. Understanding that prophetic waymarks that align with each other are often opposites allows those who wish to see that the middle of the Bible is Psalms 118.

Ο Ιησούς προσδιόρισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Ηλία, και αμφότεροι απεικονίζουν την ίδια προφητική ακολουθία γεγονότων· όμως ο Ηλίας διώχθηκε από μία πονηρή γυναίκα (Ιεζάβελ), η οποία επιζητούσε να φυλακίσει και να θανατώσει τον Ηλία, αλλά ουδέποτε το κατόρθωσε. Ο Ιωάννης, ο οποίος ήταν σύμβολο του Ηλία, καταδιώχθηκε από μία πονηρή γυναίκα (Ηρωδιάδα) για να φυλακισθεί και να θανατωθεί, και το κατόρθωσε. Ο Ηλίας και ο Ιωάννης είναι εναλλάξιμα σύμβολα, αλλά έχουν ορισμένα προφητικά γνωρίσματα που είναι αντίθετα γνωρίσματα, ενώ εξακολουθούν να είναι παράλληλα μεταξύ τους. Ο Ηλίας ουδέποτε πέθανε, ο Ιωάννης πέθανε. Η κατανόηση ότι τα προφητικά ορόσημα που ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους είναι συχνά αντίθετα επιτρέπει σε όσους επιθυμούν να διακρίνουν ότι το μέσον της Βίβλου είναι ο Ψαλμός 118.

When we use the principle of rule of first mention as we have been defining it, we find that the beginning of the middle of the Bible is Psalms 117, the shortest chapter in the Bible, consisting of two verses. It is followed by chapter 118, which is the middle of the Bible, and chapter 118 is followed by 119 which is the longest chapter in the Bible and the ending of the middle of the Bible. The wonderful linguist marks the beginning with the shortest chapter, then marks the ending with the longest chapter. They are two opposite chapters. The beginning is the seed, and the ending is where the fully mature plant is developed where all the testimonies located within the middle are tied together. Notice Psalms 117.

Όταν χρησιμοποιούμε την αρχή του κανόνα της πρώτης μνείας, όπως την ορίζουμε, διαπιστώνουμε ότι η αρχή του μέσου της Βίβλου είναι ο Ψαλμός 117, το συντομότερο κεφάλαιο της Βίβλου, που αποτελείται από δύο εδάφια. Ακολουθείται από το κεφάλαιο 118, το οποίο είναι το μέσον της Βίβλου, και το κεφάλαιο 118 ακολουθείται από το 119, το οποίο είναι το μακρύτερο κεφάλαιο της Βίβλου και το τέλος του μέσου της Βίβλου. Ο θαυμαστός Γλωσσολόγος σημειώνει την αρχή με το συντομότερο κεφάλαιο και κατόπιν σημειώνει το τέλος με το μακρύτερο κεφάλαιο. Πρόκειται για δύο αντίθετα κεφάλαια. Η αρχή είναι ο σπόρος, και το τέλος είναι εκεί όπου αναπτύσσεται το πλήρως ώριμο φυτό, όπου όλες οι μαρτυρίες που βρίσκονται μέσα στο μέσον συνδέονται μεταξύ τους. Προσέξτε τον Ψαλμό 117.

> O Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth forever. Praise ye the Lord. Psalms 117:1, 2.

> Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη· ἐπαινέσατε αὐτόν, πάντες οἱ λαοί. Διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐκραταιώθη ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Ψαλμοί 117:1, 2.

The word we are considering that is made up of three letters is translated as “truth” in verse two, and represents the beginning of the middle of the Bible, (the middle of the Bible being Psalms 117–119). The end of the middle is Psalms 119. Psalms 118 is the middle of the middle. Psalms 118 is sandwiched between the shortest and longest chapters in the Bible, and the shortest which is the beginning sets forth the word “truth” which is created by three letters that represent the three-steps of the everlasting gospel, and are the framework of understanding the truth. The framework being the principle representing Christ’s character as the Alpha and Omega.

Η λέξη που εξετάζουμε, η οποία αποτελείται από τρία γράμματα, αποδίδεται ως «ἀλήθεια» στο δεύτερο εδάφιο και αντιπροσωπεύει την αρχή του μέσου της Βίβλου (το μέσον της Βίβλου είναι οι Ψαλμοί 117–119). Το τέλος του μέσου είναι ο Ψαλμός 119. Ο Ψαλμός 118 είναι το μέσον του μέσου. Ο Ψαλμός 118 παρεμβάλλεται μεταξύ του συντομότερου και του μακρότερου κεφαλαίου της Βίβλου, και το συντομότερο, το οποίο αποτελεί την αρχή, εκθέτει τη λέξη «ἀλήθεια», η οποία σχηματίζεται από τρία γράμματα που αντιπροσωπεύουν τα τρία βήματα τοῦ αἰωνίου εὐαγγελίου και αποτελούν το πλαίσιο για την κατανόηση της ἀληθείας. Το πλαίσιο αυτό είναι η αρχή που αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα τοῦ Χριστοῦ ως το Άλφα και το Ωμέγα.

The ending of the middle, being chapter 119 is an alphabetic acrostic placed in the middle of the Bible emphasizing the wonderful linguist. Four times in chapter 119 the same word is translated as truth.

Το τέλος του μέσου, που είναι το κεφάλαιο 119, αποτελεί ένα αλφαβητικό ακροστιχικό ποίημα τοποθετημένο στο μέσον της Βίβλου, τονίζοντας τον θαυμαστό γλωσσολόγο. Τέσσερις φορές στο κεφάλαιο 119 η ίδια λέξη μεταφράζεται ως αλήθεια.

> And take not the word of truth utterly out of my mouth; for I have hoped in thy judgments. Verse 43.

> Καὶ μὴ ἀφαιρέσῃς παντελῶς ἀπὸ τοῦ στόματός μου τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· διότι ἤλπισα εἰς τὰς κρίσεις σου. Στίχος 43.

> Thy righteousness is an everlasting righteousness, and thy law is the truth. Verse 142.

> Ἡ δικαιοσύνη σου εἶναι δικαιοσύνη αἰώνιος, καὶ ὁ νόμος σου εἶναι ἡ ἀλήθεια. Στίχος 142.

> Thou art near, O Lord; and all thy commandments are truth. Verse 151.

> Πλησίον εἶ, Κύριε, καὶ πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου εἶναι ἀλήθεια. Στίχος 151.

> Thy word is true from the beginning: and every one of thy righteous judgments endureth forever. Verse 160.

> Ὁ λόγος σου εἶναι ἀληθινὸς ἀπ’ ἀρχῆς, καὶ ἕκαστον τῶν δικαίων κριμάτων σου διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐδάφιον 160.

Truth in these verses is a rule of Bible prophecy identifying the end from the beginning, and the truth in the verses is that the Alpha and Omega has placed His signature upon the middle of the Bible, as He has done for the beginning and the end. The signature of the first and last is the “framework” for presenting the final warning message of the third angel. The last of the middle includes four verses which use the word translated as “truth,” though the fourth reference is translated simply as “true.” The last final of those four verses identifies that “from the beginning,” the word is “true.”

Η αλήθεια σε αυτά τα εδάφια αποτελεί κανόνα της βιβλικής προφητείας που προσδιορίζει το τέλος από την αρχή, και η αλήθεια στα εδάφια είναι ότι το Άλφα και το Ωμέγα έχει θέσει την υπογραφή Του επάνω στο μέσον της Βίβλου, όπως έχει πράξει για την αρχή και το τέλος. Η υπογραφή του Πρώτου και του Εσχάτου είναι το «πλαίσιο» για την παρουσίαση του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Το τελευταίο μέρος του μέσου περιλαμβάνει τέσσερα εδάφια τα οποία χρησιμοποιούν τη λέξη που μεταφράζεται ως «αλήθεια», αν και η τέταρτη αναφορά μεταφράζεται απλώς ως «αληθινός». Το έσχατο από εκείνα τα τέσσερα εδάφια προσδιορίζει ότι «από την αρχή» ο λόγος είναι «αληθινός».

In the beginning in the creation story of Genesis one and two, The word “truth” though not directly written is represented in the final three words of the creation story, for each word begins with the letters, in order, that create the word “truth.” In the beginning was the word, and by Him were all things created, and the testimony of the creation in Genesis begins with the words, “In the beginning” and ends with three words representing the truths associated with an attribute of Christ that in Isaiah is defined as the proof that He is the one and only God.

Στην αρχή, στην αφήγηση της δημιουργίας της Γενέσεως ένα και δύο, η λέξη «αλήθεια», αν και δεν είναι γραμμένη άμεσα, αναπαρίσταται στις τρεις τελευταίες λέξεις της αφηγήσεως της δημιουργίας, διότι κάθε λέξη αρχίζει με τα γράμματα, κατά σειρά, που σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και δι’ Αυτού εκτίσθησαν τα πάντα, και η μαρτυρία της δημιουργίας στη Γένεση αρχίζει με τις λέξεις «Εν αρχή» και τελειώνει με τρεις λέξεις που αναπαριστούν τις αλήθειες που συνδέονται με ένα γνώρισμα του Χριστού, το οποίο στον Ησαΐα ορίζεται ως η απόδειξη ότι Αυτός είναι ο ένας και μόνον Θεός.

The middle of the Bible (Psalms 117–119) begins in chapter 117 by referencing the truth that the beginning represents the end through its use of the word “truth.” The word is created by three letters which represent the everlasting gospel and the three angels’ messages, and identify the ending of the creation story. The end of the middle of the Bible is a presentation of the alphabet that the wonderful linguist produced to establish the understanding that what is now being revealed concerning His character is in agreement with the definition of the word revelation, for the Revelation of Jesus Christ is a message that is designed to present an aspect of Christ character that here-to-fore has not been fully recognized, if at all. The revelation is consistent with the lines of covenant history, for covenant history includes evidence of God’s effort to reveal Himself through names as His-story unfolded.

Το μέσον της Βίβλου (Ψαλμοί 117–119) αρχίζει στο κεφάλαιο 117 με την αναφορά στην αλήθεια ότι η αρχή αντιπροσωπεύει το τέλος, μέσω της χρήσεως της λέξεως «αλήθεια». Η λέξη αυτή σχηματίζεται από τρία γράμματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν το αιώνιο ευαγγέλιο και τα αγγέλματα των τριών αγγέλων, και προσδιορίζουν την κατάληξη της ιστορίας της Δημιουργίας. Το τέλος του μέσου της Βίβλου είναι μια παρουσίαση του αλφαβήτου, το οποίο ο θαυμαστός γλωσσολόγος παρήγαγε για να θεμελιώσει την κατανόηση ότι εκείνο το οποίο αποκαλύπτεται τώρα σχετικά με τον χαρακτήρα Του είναι σε συμφωνία με τον ορισμό της λέξεως αποκάλυψη, διότι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού είναι ένα μήνυμα σχεδιασμένο να παρουσιάσει μια πτυχή του χαρακτήρα του Χριστού, η οποία έως τούδε δεν είχε αναγνωρισθεί πλήρως, αν είχε καν αναγνωρισθεί. Η αποκάλυψη είναι συνεπής προς τις γραμμές της ιστορίας της διαθήκης, διότι η ιστορία της διαθήκης περιλαμβάνει αποδείξεις της προσπάθειας του Θεού να αποκαλύψει τον Εαυτό Του μέσω ονομάτων, καθώς η ιστορία Του εκτυλισσόταν.

> “The great principles of the law, of the very nature of God, are embodied in the words of Christ on the mount. Whoever builds upon them is building upon Christ, the Rock of Ages. In receiving the word, we receive Christ. And only those who thus receive His words are building upon Him. ‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘There is none other name under heaven, given among men, whereby we must be saved.’ Acts 4:12. Christ, the Word, the revelation of God,—the manifestation of His character, His law, His love, His life,—is the only foundation upon which we can build a character that will endure.” Mount of Blessings, 148.

> «Οι μεγάλες αρχές του νόμου, αυτής ταύτης της φύσεως του Θεού, ενσαρκώνονται στα λόγια του Χριστού επάνω στο όρος. Όποιος οικοδομεί επάνω σε αυτά, οικοδομεί επάνω στον Χριστό, τον Βράχο των Αιώνων. Με το να δεχόμαστε τον λόγο, δεχόμαστε τον Χριστό. Και μόνο όσοι δέχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο τα λόγια Του οικοδομούν επάνω σε Αυτόν. “Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέση παρά το κείμενον, όπερ είναι ο Ιησούς Χριστός.” 1 Κορινθίους 3:11. “Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία· διότι ούτε όνομα άλλο υπάρχει υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, διά του οποίου πρέπει να σωθώμεν.” Πράξεις 4:12. Ο Χριστός, ο Λόγος, η αποκάλυψη του Θεού,—η φανέρωση του χαρακτήρα Του, του νόμου Του, της αγάπης Του, της ζωής Του,—είναι το μόνο θεμέλιο επάνω στο οποίο μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν χαρακτήρα που θα διαρκέσει.» Mount of Blessings, 148.

There is of course much more to address concerning this truth, but we will leave off here.

Φυσικά, υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να εξεταστούν σχετικά με αυτή την αλήθεια, αλλά θα σταματήσουμε εδώ.

Back to Articles