Article

# Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Σαράντα

Ο Αριθμός Σαράντα

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ο Πέτρος βρισκόταν συμβολικά στην Καισάρεια Φιλίππου κατά την τρίτη ώρα, καθ’ οδόν προς την Καισάρεια τη Θαλασσινή και την ενάτη ώρα. Σύμφωνα με τον Ματθαίο και τον Μάρκο, έξι ημέρες αργότερα, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης βρίσκονταν στο Όρος της Μεταμορφώσεως. Ο Λουκάς αναφέρει οκτώ ημέρες, μεταξύ του Πανείου και του Όρους. Από τις πύλες του άδου, στην Καισάρεια Φιλίππου, έως τον θάνατο του σταυρού, με μία στάση καθ’ οδόν στο Όρος της Μεταμορφώσεως. Τρία βήματα από το Πάνειον έως τον νόμο της Κυριακής. Η Καισάρεια στην αρχή, το Όρος στη μέση, και η Καισάρεια στο τέλος. Ο άδης στην αρχή, ο θάνατος στο τέλος, με τη δόξα του Θεού στη μέση. Μία άλφα αποστασία, την οποία αντιπροσωπεύουν οι πύλες του άδου, και μία ωμέγα αποστασία, την οποία αντιπροσωπεύει ο θάνατος του Υιού του Θεού.

Η Καισάρεια Φιλίππου είναι το θεμέλιο, διότι εκεί ο Χριστός προσδιόρισε τον Βράχο επάνω στον οποίο θα οικοδομούσε την εκκλησία Του. Το Όρος της Μεταμορφώσεως είναι το δεύτερο στάδιο, όπου ο ναός ολοκληρώνεται και τοποθετείται ο ακρογωνιαίος λίθος. Το τρίτο στάδιο της κρίσεως στον σταυρό ακολούθησε κατόπιν.

> Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι εἶναι τινὲς ἀπὸ ἐκεῖνους ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἵτινες δὲν θέλουσι γευθῆ θάνατον, ἕως ὅτου ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐρχομένην ἐν δυνάμει. Καὶ μετὰ ἓξ ἡμέρας ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει μεθ’ ἑαυτοῦ τὸν Πέτρον, καὶ τὸν Ἰάκωβον, καὶ τὸν Ἰωάννην, καὶ ἀναβιβάζει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν μόνους· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν. Καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἔγειναν στίλβοντα, λευκὰ λίαν ὡς χιών, ὁποῖα κναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς δὲν δύναται νὰ λευκάνῃ. Καὶ ἐφάνη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἠλίας μετὰ τοῦ Μωϋσέως· καὶ συνωμίλουν μετὰ τοῦ Ἰησοῦ.

> Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Διδάσκαλε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ἀς κάμωμεν τρεῖς σκηνάς, μίαν διὰ σέ, καὶ μίαν διὰ τὸν Μωϋσέα, καὶ μίαν διὰ τὸν Ἠλίαν.

> Διότι δεν ήξευρε τι να είπη· επειδή ήσαν καταληφθέντες από μέγα φόβον. Και έγινε νεφέλη, η οποία επεσκίαζεν αυτούς· και φωνή ήλθεν εκ της νεφέλης, λέγουσα· Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε. Και ευθύς, όταν περιεβλέφθησαν, δεν είδον πλέον ουδένα, ειμή τον Ιησούν μόνον μεθ’ εαυτών. Και ενώ κατέβαινον από του όρους, παρήγγειλεν εις αυτούς να μη διηγηθώσιν εις μηδένα όσα είδον, έως ότου ο Υιός του ανθρώπου αναστή εκ νεκρών. Και εκράτησαν τον λόγον τούτον εν εαυτοίς, συζητούντες μεταξύ των τι σημαίνει το να αναστή εκ νεκρών. Μάρκος 9:1–10.

Στο όρος, ο Πέτρος προτείνει να ανεγείρει μια σκηνή για τον Μωυσή, τον Χριστό και τον Ηλία.

> «Ο Μωυσής πέρασε μέσα από τον θάνατο, αλλά ο Μιχαήλ κατέβηκε και του έδωσε ζωή προτού το σώμα του γνωρίσει φθορά. Ο Σατανάς επιχείρησε να κρατήσει το σώμα, διεκδικώντας το ως δικό του· αλλά ο Μιχαήλ ανέστησε τον Μωυσή και τον πήρε στον ουρανό. Ο Σατανάς εξεμάνη πικρώς εναντίον του Θεού, καταγγέλλοντάς Τον ως άδικο, επειδή επέτρεψε να του αφαιρεθεί το θήραμά του· αλλά ο Χριστός δεν επέπληξε τον αντίδικό Του, μολονότι μέσω του πειρασμού εκείνου είχε πέσει ο δούλος του Θεού. Με πραότητα τον παρέπεμψε στον Πατέρα Του, λέγοντας: “Ο Κύριος να σε επιτιμήσει.”»

> «Ο Ιησούς είχε πει στους μαθητές Του ότι υπήρχαν μερικοί από εκείνους που στέκονταν μαζί Του, οι οποίοι δεν θα γεύονταν θάνατο, έως ότου έβλεπαν τη βασιλεία του Θεού να έρχεται με δύναμη. Κατά τη μεταμόρφωση η υπόσχεση αυτή εκπληρώθηκε. Η όψη του Ιησού εκεί μεταβλήθηκε και έλαμψε όπως ο ήλιος. Τα ενδύματά Του ήταν λευκά και αστραφτερά. Ο Μωυσής ήταν παρών για να αντιπροσωπεύσει εκείνους που θα αναστηθούν εκ νεκρών κατά τη δεύτερη εμφάνιση του Ιησού. Και ο Ηλίας, ο οποίος μετατέθηκε χωρίς να δει θάνατο, αντιπροσώπευε εκείνους που θα μεταβληθούν σε αθανασία κατά τη δεύτερη έλευση του Χριστού και θα μεταφερθούν στον ουρανό χωρίς να δουν θάνατο. Οι μαθητές ατένισαν με έκπληξη και φόβο την εξαίσια μεγαλοπρέπεια του Ιησού και τη νεφέλη που τους επισκίαζε, και άκουσαν τη φωνή του Θεού με φοβερή μεγαλοπρέπεια να λέγει: “Ούτος είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε.”» Early Writings, 164.

Το Όρος της Μεταμορφώσεως προσδιορίζει τρεις σκηνές. Τη σκηνή του Μωυσή στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ, τη σκηνή του Χριστού όπως παριστάνεται με την ενανθρώπησή Του, και τη σκηνή που είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, όπως παριστάνεται από τον Ηλία. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι εκείνοι που δεν γεύονται θάνατο, έως ότου δουν τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Το Όρος προσδιορίζει το σημείο όπου η σφραγίδα εντυπώνεται επάνω στους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

Η σκηνή των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων ανυψώνεται κατά την αντιτυπική εορτή της Σκηνοπηγίας. Το Όρος προσδιορίζει εκείνους οι οποίοι δεν γεύονται θάνατο και προβάλλει τρεις μάρτυρες ότι, όταν βλέπουν τη δόξα του Θεού επί του όρους, πρόκειται περί της αντιτυπικής εορτής της Σκηνοπηγίας.

Ανυψώνονται ως η σκηνή του Ηλία, η οποία άρχισε να ανεγείρεται το 2023, όταν αναστήθηκαν τόσο ο Μωυσής όσο και ο Ηλίας. Πρώτα τέθηκε το θεμέλιο, δηλαδή το μόνο θεμέλιο που μπορεί να τεθεί, και το θεμέλιο αυτό είναι ο Χριστός, ο ακρογωνιαίος και θεμέλιος λίθος. Έπειτα τοποθετείται ο ακροτελεύτιος λίθος, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όπως παριστάνεται στο Όρος της Μεταμορφώσεως. Στο Όρος, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης αντιπροσωπεύουν εκείνους οι οποίοι πράγματι δεν γεύονται θάνατο. Ο Πέτρος κατέγραψε αργότερα ότι το βασίλειο των ιερέων είναι εκείνοι που έχουν γευθεί ότι ο Κύριος είναι αγαθός και οι οποίοι ήσαν πνευματικός οίκος. Γεύθηκαν τη ζωή, γι’ αυτό δεν γεύονται θάνατο.

> Εάν πράγματι εγευθήκατε ότι ο Κύριος είναι αγαθός. Πλησιάζοντας προς Αυτόν, ως προς λίθον ζώντα, αποδοκιμασμένον μεν από τους ανθρώπους, εκλεκτόν δε από τον Θεόν και πολύτιμον, και σεις επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά του Ιησού Χριστού. Διότι περιέχεται επίσης εν τη Γραφή, Ιδού, θέτω εν Σιών λίθον ακρογωνιαίον, εκλεκτόν, πολύτιμον· και ο πιστεύων επ’ Αυτόν δεν θέλει καταισχυνθή. Α΄ Πέτρου 2:3–6.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «καταισχυμένοι» σημαίνει «να εντρέπεται κανείς». Το υπόλοιπο αντιπροσωπεύεται από τον Πέτρο, και η χαρά τους αντιπαρατίθεται προς εκείνους που απέρριψαν το άγγελμα της όψιμης βροχής. Ένα κλειδί των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι στον Πέτρο δόθηκαν τα «κλειδιά» της βασιλείας, είναι ο «ακρογωνιαίος λίθος» που τέθηκε εν Σιών. Αυτός ο λίθος είναι θαυμαστός στα μάτια των δικαίων και λίθος προσκόμματος για τους μεθύοντες του Εφραΐμ.

> Λίθον, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας. Παρά Κυρίου έγινε αύτη, και είναι θαυμαστή εις τους οφθαλμούς ημών. Ψαλμοί 118:22, 23.

Ο Ιησούς σχολίασε τα εδάφια αυτά στο συμπέρασμα της παραβολής του αμπελώνα.

> Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς· Δεν ανεγνώσατε ποτέ εν ταις γραφαίς· Ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας· παρά Κυρίου έγινε τούτο, και είναι θαυμαστόν εν τοις οφθαλμοίς ημών; Διά τούτο σας λέγω, ότι η βασιλεία του Θεού θέλει αφαιρεθή από σας και δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής. Και όστις πέση επί τον λίθον τούτον, θέλει συντριφθή· εις όντινα δε πέση, θέλει κατακονιορτοποιήσει αυτόν. Και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού, εννόησαν ότι περί αυτών λέγει. Και ζητούντες να πιάσωσιν αυτόν, εφοβήθησαν τους όχλους, επειδή είχον αυτόν ως προφήτην. Κατά Ματθαίον 21:42–46.

Όποιος αποδέχεται το θεμελιώδες μήνυμα, θα συντριβεί, διότι ο Βράχος είναι ο Χριστός, και το έργο του ευαγγελίου είναι να ταπεινώσει τον άνθρωπο έως το χώμα.

> «Τι είναι η δικαίωση διά της πίστεως; Είναι το έργο του Θεού, με το οποίο καταβάλλει στη σκόνη τη δόξα του ανθρώπου και κάνει για τον άνθρωπο εκείνο το οποίο δεν είναι στην εξουσία του να κάνει για τον εαυτό του. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν τη δική τους μηδαμινότητα, προετοιμάζονται να ενδυθούν τη δικαιοσύνη του Χριστού. Όταν αρχίζουν να αινούν και να υψώνουν τον Θεό όλη την ημέρα, τότε, διά της θεωρήσεως, μεταμορφώνονται στην ίδια εικόνα. Τι είναι η αναγέννηση; Είναι η αποκάλυψη στον άνθρωπο της αληθινής του φύσεως, ότι μέσα στον εαυτό του είναι ανάξιος.» Manuscript Releases, τόμος 20, σ. 117.

Όποιος απορρίπτει τον θεμέλιο λίθο συντρίβεται, όπως συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ σε εκπλήρωση της εφαρμογής από τον Ιησού της παραβολής του αμπελώνα. Οι Ιουδαίοι απέρριψαν τον Χριστό· απέρριψαν επίσης και τον Μωυσή, διότι αν είχαν πιστεύσει τον Μωυσή, θα είχαν πιστεύσει και τον Χριστό. Απέρριψαν τον νόμο του Θεού, διδάσκοντας ως διδασκαλίες εντάλματα ανθρώπων. Ο Χριστός, ο Μωυσής και ο Νόμος είναι όλοι σύμβολα θεμελίων, και ο Χριστός είναι το μόνο θεμέλιο που μπορεί να τεθεί· όμως ο Χριστός ως θεμέλιο παριστάνεται με πολλά σύμβολα. Ο Μωυσής και ο Νόμος είναι αμφότεροι παραστάσεις αυτού του γεγονότος. Ο Χριστός είναι το μόνο θεμέλιο, αλλά αυτό σημαίνει μόνο ότι τα άλλα θεμέλια στον προφητικό Του Λόγο είναι απλώς σύμβολα κάποιας πτυχής του χαρακτήρα Του.

> Διότι θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέσει παρά το τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός. Α΄ Κορινθίους 3:11.

Ο Ιησούς είναι ο Λόγος, και ως εκ τούτου οι κανόνες που περιέχονται μέσα στον Λόγο Του Τον αντιπροσωπεύουν. Γι’ αυτό η Αδελφή White καταγράφει ότι οι Δέκα Εντολές είναι ένα αντίγραφο του χαρακτήρα του Χριστού. Αυτός είναι ο Πρώτος και ο Έσχατος, και όταν παριστάνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, δηλώνεται ότι ο Χριστός πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος μαζί με την αρχή ενός πράγματος. Ως ο Λόγος, είναι επίσης «η Αλήθεια», και η αλήθεια είναι ένα προφητικό πλαίσιο. Είναι ο Λέων της φυλής του Ιούδα όταν σφραγίζει και αποσφραγίζει τον Λόγο Του. Είναι επίσης ο ακρογωνιαίος λίθος που γίνεται ο κορυφαίος λίθος. Ο ακρογωνιαίος λίθος είναι απλώς μια απεικόνιση Αυτού ως θεμελίου, ή ως του πρώτου γράμματος της εβραϊκής λέξεως «αλήθεια». Ο κορυφαίος λίθος είναι το επιστέγασμα του έργου επάνω στον ναό, και όταν ευθυγραμμίζεται με το πλαίσιο της αλήθειας, ο κορυφαίος λίθος είναι είκοσι δύο φορές ισχυρότερος από τον ακρογωνιαίο λίθο. Εκείνο που είναι θαυμαστό στα μάτια εκείνων που έχουν γευθεί ότι ο Κύριος είναι αγαθός, είναι το πώς οι αρχές του πλαισίου της αλήθειας, ευθυγραμμισμένες με τον ακρογωνιαίο και τον κορυφαίο λίθο, προσδιορίζουν ένα από τα προφητικά κλειδιά που δόθηκαν στον Πέτρο.

Το άλφα, το πρώτο γράμμα, είναι ένα, αλλά το ωμέγα, το τελευταίο γράμμα, είναι είκοσι δύο. Τα κοσμήματα του Μίλλερ λάμπουν όπως ο ήλιος, αλλά όταν ο άνθρωπος με τη βούρτσα της σκόνης συναρμολόγησε τα κοσμήματα, ήταν δέκα φορές λαμπρότερα. Η αναγνώριση ότι το τέλος μιας προφητικής γραμμής είναι το ίδιο, αλλά ισχυρότερο από την αρχή των προφητικών γραμμών, είναι «θαυμαστή». Είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα του Χριστού· είναι ένα από τα κλειδιά που δόθηκαν στον Πέτρο για να δέσει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

Ο «πνευματικός οίκος» του Πέτρου είναι η λάρνακα του ονείρου του Γουίλλιαμ Μίλλερ και επίσης η αποθήκη των δεκάτων και των προσφορών του Μαλαχία. Όταν ανοίγονται τα παράθυρα του ουρανού, η μία τάξη εκβάλλεται από το δωμάτιο, και η άλλη τάξη ρίπτεται μέσα στη λάρνακα και λαμβάνει τις λευκές λινές στολές της θριαμβεύουσας εκκλησίας του Θεού.

> «Με τρόπο επίσημο και δημόσιο, ο λαός του Ιούδα είχε δεσμευθεί να υπακούει στον νόμο του Θεού. Αλλά όταν η επιρροή του Έσδρα και του Νεεμία αποσύρθηκε για ένα διάστημα, υπήρξαν πολλοί που αποστάτησαν από τον Κύριο. Ο Νεεμίας είχε επιστρέψει στην Περσία. Κατά την απουσία του από την Ιερουσαλήμ, παρεισέφρησαν κακά που απειλούσαν να διαστρέψουν το έθνος. Οι ειδωλολάτρες όχι μόνο απέκτησαν έρεισμα στην πόλη, αλλά μόλυναν με την παρουσία τους και αυτούς ακόμη τους ίδιους τους περιβόλους του ναού. Μέσω επιγαμίας, είχε δημιουργηθεί φιλική σχέση ανάμεσα στον Ελιασίβ, τον αρχιερέα, και τον Τωβία τον Αμμωνίτη, τον πικρό εχθρό του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα αυτής της ανίερης συμμαχίας, ο Ελιασίβ είχε επιτρέψει στον Τωβία να καταλάβει ένα διαμέρισμα συνδεδεμένο με τον ναό, το οποίο μέχρι τότε χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη για τα δέκατα και τις προσφορές του λαού.»

> «Εξαιτίας τῆς σκληρότητας καὶ τῆς δολιότητος τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ Μωαβιτῶν ἀπέναντι τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Θεὸς εἶχε δηλώσει διὰ τοῦ Μωυσέως ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποκλείωνται διὰ παντὸς ἀπὸ τὴ σύναξη τοῦ λαοῦ Του. Βλ. Δευτερονόμιον 23:3–6. Περιφρονώντας αὐτὸν τὸν λόγον, ὁ ἀρχιερεὺς εἶχε ἐκβάλει τὰς προσφορὰς ποὺ ἦσαν ἀποθηκευμένες στὸν θάλαμον τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ κάμῃ τόπον διὰ τοῦτον τὸν ἐκπρόσωπον μιᾶς ἀπαγορευμένης φυλῆς. Δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιδειχθῇ μεγαλυτέρα περιφρόνησις πρὸς τὸν Θεὸν ἀπὸ τὸ νὰ παρασχεθῇ μία τέτοια χάρις εἰς αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀληθείας Του.»

> «Κατά την επιστροφή του από την Περσία, ο Νεεμίας πληροφορήθηκε τη θρασεία βεβήλωση και έλαβε αμέσως μέτρα για να εκδιώξει τον εισβολέα. «Και ελυπήθην σφόδρα», δηλώνει· «όθεν εξέβαλον πάντα τα σκεύη της οικίας του Τωβία εκ του θαλάμου. Έπειτα διέταξα, και εκαθάρισαν τους θαλάμους· και εκεί έφερα πάλιν τα σκεύη του οίκου του Θεού, μετά της προσφοράς εξ αλεύρου και του λιβανωτού»».

> «Όχι μόνον ο ναός είχε βεβηλωθεί, αλλά και οι προσφορές είχαν χρησιμοποιηθεί εσφαλμένα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποθαρρυνθεί η γενναιοδωρία του λαού. Είχαν χάσει τον ζήλο και τη θέρμη τους και ήσαν απρόθυμοι να καταβάλουν τα δέκατά τους. Τα θησαυροφυλάκια του οίκου του Κυρίου ήσαν ανεπαρκώς εφοδιασμένα· πολλοί από τους ψαλτωδούς και άλλους που υπηρετούσαν στη λατρευτική διακονία του ναού, επειδή δεν ελάμβαναν επαρκή συντήρηση, είχαν εγκαταλείψει το έργο του Θεού για να εργασθούν αλλού.»

> «Ο Νεεμίας άρχισε να εργάζεται για να διορθώσει αυτές τις καταχρήσεις. Συγκέντρωσε εκείνους που είχαν εγκαταλείψει την υπηρεσία του οίκου του Κυρίου, “και τους έστησε στη θέση τους”. Αυτό ενέπνευσε στον λαό εμπιστοσύνη, και όλος ο Ιούδας έφερε “το δέκατο του σίτου και του νέου οίνου και του ελαίου”. Άνδρες που “θεωρούνταν πιστοί” τοποθετήθηκαν “ταμίαι επί των θησαυροφυλακίων”, “και το έργο τους ήταν να διανέμουν στους αδελφούς τους”». Prophets and Kings, 669, 670.

Όταν ο Νεεμίας «εξέβαλε τον Τωβία», προεικόνιζε τον Χριστό να εκβάλλει τους αργυραμοιβούς από τον ίδιο εκείνο ναό. Δεν επρόκειτο απλώς για τον ναό, αλλά για το ίδιο το δωμάτιο μέσα στον ναό όπου φυλάσσονταν τα δέκατα. Όταν ο Ελιακίμ ο Φιλαδελφευς αντικατέστησε τον Σεβνά τον Λαοδικέα, ο Σεβνά ήταν ο θησαυροφύλακας που εξεβλήθη σε μακρινό τόπο.

> Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων· Ὕπαγε, εἴσελθε πρὸς τοῦτον τὸν οἰκονόμον, πρὸς τὸν Σεβνά, τὸν ἐπὶ τοῦ οἴκου, καὶ εἰπέ· Τί ἔχεις ἐνταῦθα; καὶ τίνα ἔχεις ἐνταῦθα, ὥστε νὰ λαξεύσῃς διὰ σεαυτὸν τάφον ἐνταῦθα, ὡς ἐκεῖνος ποὺ λαξεύει διὰ σεαυτὸν τάφον ἐν ὑψηλῷ, καὶ σμιλεύει διὰ τὸν ἑαυτόν του κατοικίαν ἐν βράχῳ; Ἰδοὺ, ὁ Κύριος θὰ σὲ ἀπομακρύνῃ μὲ κραταιὰν αἰχμαλωσίαν καὶ βεβαίως θὰ σὲ περιτυλίξῃ. Θὰ σὲ περιστρέψῃ βιαίως καὶ θὰ σὲ ἐκσφενδονίσῃ ὡς σφαῖραν εἰς χώραν πλατεῖαν· ἐκεῖ θὰ ἀποθάνῃς, καὶ ἐκεῖ τὰ ἅρματα τῆς δόξης σου θὰ γίνουν ἐντροπὴ τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου. Καὶ θὰ σὲ ἐκδιώξω ἀπὸ τὴν θέσιν σου, καὶ ἀπὸ τὸ ἀξίωμά σου θὰ σὲ καταβιβάσῃ.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλω καλέσει τὸν δοῦλόν μου Ἐλιακείμ, τὸν υἱὸν τοῦ Χελκίου· καὶ θέλω ἐνδύσει αὐτὸν τὴν στολήν σου, καὶ θέλω ἐνισχύσει αὐτὸν με τὴν ζώνην σου, καὶ θέλω ἐμπιστευθῇ τὴν ἐξουσίαν σου εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ· καὶ θέλει εἶσθαι πατὴρ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰούδα. Καὶ τὴν κλεῖδα τοῦ οἴκου τοῦ Δαβὶδ θέλω ἐπιθέσει ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ· καὶ θέλει ἀνοίγει, καὶ οὐδεὶς θέλει κλείει· καὶ θέλει κλείει, καὶ οὐδεὶς θέλει ἀνοίγει.

> Καὶ θέλω στερεώσει αὐτὸν ὡς ἧλον ἐν τόπῳ βεβαίῳ· καὶ θέλει εἶσθαι διὰ τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ θρόνος δόξης. Καὶ ἐπ’ αὐτὸν θέλουσι κρεμάσει πᾶσαν τὴν δόξαν τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, τοὺς ἐκγόνους καὶ τοὺς ἀπογόνους, πάντα τὰ σκεύη τὰ μικρᾶ, ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν ποτηρίων ἕως πάντων τῶν σκευῶν τῶν σταμνῶν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ ἧλος ὁ ἐστερεωμένος ἐν τόπῳ βεβαίῳ θέλει μετακινηθῆ, καὶ θέλει ἐκκοπῆ καὶ πεσεῖ· καὶ τὸ φορτίον τὸ ἐπ’ αὐτὸν θέλει ἀποκοπῆ· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησεν. Ἠσαΐας 22:15–22.

Την ημέρα κατά την οποία ο Σεβνά, ο ανόητος Λαοδικέας, εκβάλλεται, δίδεται στον Ελιακίμ η διακυβέρνηση της θριαμβεύουσας εκκλησίας. Όταν ο Χριστός καθαρίζει τον ναό των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων από τα απορρίμματα που είχαν καλύψει τους πολύτιμους λίθους, δηλώνει ότι θα «σκεπάσει» εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Σεβνά. Πριν ανοιχθούν τα παράθυρα του ουρανού, οι πολύτιμοι λίθοι ήσαν καλυμμένοι με απορρίμματα, και όταν τα απορρίμματα εκβάλλονται, τότε τα απορρίμματα καλύπτονται με αισχύνη. Το όνειρο του William Miller προσδιορίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Το κιβώτιο είναι η αποθήκη του Μαλαχία, ο πνευματικός οίκος του Πέτρου και η σκηνή του Ηλία, την οποία ο Πέτρος επιθύμησε να οικοδομήσει. Ο άνθρωπος με τη βούρτσα για το χώμα απεικονίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όταν Αυτός ρίχνει τα πετράδια μέσα στο κιβώτιο. Ο Μαλαχίας προσδιορίζει τη δοκιμή που αποδεικνύει ότι ο λαός του Θεού έχει αληθινά επιστρέψει προς Αυτόν.

> Τότε όσοι εφοβούντο τον Κύριον ελάλουν συχνά ο ένας προς τον άλλον· και ο Κύριος προσήκουσε και ήκουσε, και βιβλίον ενθυμήσεως εγράφη ενώπιον αυτού διά τους φοβουμένους τον Κύριον και διά τους συλλογιζομένους το όνομά αυτού. Και θέλουσιν είσθαι εμοί, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, εν εκείνη τη ημέρα όταν συνάξω τα πολύτιμά μου· και θέλω φεισθή αυτών, καθώς άνθρωπος φείδεται του υιού αυτού όστις δουλεύει εις αυτόν. Τότε θέλετε επιστρέψει και διακρίνει μεταξύ του δικαίου και του ασεβούς, μεταξύ εκείνου όστις δουλεύει τον Θεόν και εκείνου όστις δεν δουλεύει αυτόν. Μαλαχίας 3:16–18.

Η επιστροφή είναι λέξη-κλειδί στο χωρίο, διότι ο Θεός καλεί τον λαό Του να επιστρέψει προς Αυτόν, αλλά επίσης προκαλεί αυτούς τους ανθρώπους να Τον δοκιμάσουν, επιστρέφοντας τα δέκατα και τις προσφορές, και υπάρχει επίσης καιρός κατά τον οποίο οι δίκαιοι θα «επιστρέψουν», και πράττοντας τούτο, θα «διακρίνουν» μεταξύ του σοφού και του μωρού. Εκείνοι που εφοβήθησαν τον Κύριο και που εστοχάσθησαν επί το όνομά Του είναι εκείνοι που πρόκειται να είναι το λάβαρο των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

Ο φόβος του Κυρίου είναι η πρώτη δοκιμασία· έτσι, όταν το δέκατο έκτο εδάφιο λέγει: «τότε» εκείνοι που εφοβούντο τον Κύριον, παραπέμπει προς τα οπίσω μέσα στην προφητική αφήγηση.

> Οἱ λόγοι σας ἐστάθησαν σκληροὶ ἐναντίον μου, λέγει Κύριος. Κι όμως λέγετε: Τι εἴπαμε τόσο πολύ ἐναντίον σου; Εἴπατε: Μάταιον εἶναι να υπηρετεῖ κανείς τὸν Θεό· καὶ ποιο τὸ ὄφελος ὅτι τηρήσαμε τὴν ἐντολή του καὶ ὅτι περιπατήσαμε πένθιμα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων; Καὶ τώρα μακαρίζουμε τοὺς ὑπερηφάνους· μάλιστα, ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονται τὴν πονηρία ὑψώνονται· μάλιστα, ἐκεῖνοι ποὺ πειράζουν τὸν Θεὸ παραδίδονται ἐλεύθεροι. Μαλαχίας 3:13–15.

Ο Μαλαχίας λέγει: «και τώρα μακαρίζομεν τους υπερηφάνους». Οι μέθυσοι του Εφραΐμ ονομάζονται «στέφανος υπερηφανείας» και χαίρονται όταν νομίζουν ότι ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι δύο προφήτες που τους εβασάνιζαν, ήσαν νεκροί. Ήσαν τόσο ευτυχείς, ώστε έστελναν δώρα ο ένας στον άλλον.

> Και τα πτώματά τους θα κείτονται στην πλατεία της μεγάλης πόλεως, η οποία πνευματικώς καλείται Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριός μας εσταυρώθη. Και άνθρωποι εκ των λαών και φυλών και γλωσσών και εθνών θα βλέπουν τα πτώματά τους τρεις ημέρες και ήμισυ, και δεν θα επιτρέπουν να τεθούν τα πτώματά τους σε τάφους. Και οι κατοικούντες επί της γης θα χαίρονται επ’ αυτών και θα ευφραίνονται, και θα αποστέλλουν δώρα ο εις τον άλλον· διότι αυτοί οι δύο προφήτες εβασάνιζαν τους κατοικούντας επί της γης. Αποκάλυψις 11:8–10.

Οι υπερήφανοι είναι ευτυχείς από τις 18 Ιουλίου 2020 και καθ’ όλη τη διάρκεια έως το 2023. Στις 18 Ιουλίου 2020 το μήνυμα ήταν «σκληρό» εναντίον του «Κυρίου». Στις 18 Ιουλίου 2020 δεν αναγνωρίσαμε πόσο φοβερά είχαμε μιλήσει εναντίον του Θεού και του Λόγου Του. Απογοητευμένοι εισήλθαμε στον χρόνο της αναμονής, όπως παριστάνεται από τον θρήνο: «Μάταιον είναι να δουλεύη τις εις τον Θεόν· και τι όφελος ότι εφυλάξαμε το πρόσταγμά του και ότι περιεπάτησαμε πενθούντες ενώπιον του Κυρίου των δυνάμεων;» Αυτό είναι παράλληλο προς τον θρήνο του Ιερεμία, όταν απεικονίζει την πρώτη απογοήτευση.

> Δεν εκάθισα εν συνεδρίω χλευαστών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου, διότι με εγέμισας αγανάκτησιν. Διά τι είναι ο πόνος μου διαπαντός, και το τραύμα μου ανίατον, το οποίον αρνείται να ιαθή; Θέλεις είσθαι προς εμέ ολοτελώς ως ψεύστης, και ως ύδατα τα οποία εκλείπουν; Ιερεμίας 15:17, 18.

Τα λόγια μας ήσαν θρασεῖα με την πρόβλεψη της 18ης Ιουλίου 2020, και τότε δεν γνωρίζαμε πόσο σοβαρά είχαμε στασιάσει. Κατά την απογοήτευση, ο χρόνος της καθυστερήσεως είχε αρχίσει, ενώ η μία τάξη πενθούσε και η άλλη τάξη χαιρόταν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Μαλαχίας δηλώνει:

> Τότε όσοι εφοβούντο τον Κύριον ελάλουν συχνά ο εις προς τον άλλον· και ο Κύριος προσήκουσε και ήκουσε, και βιβλίον ενθυμήσεως εγράφη ενώπιον αυτού διά τους φοβουμένους τον Κύριον και διά τους ευλαβουμένους το όνομά αυτού. Και αυτοί θέλουσιν είσθαι δικοί μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, κατά την ημέραν καθ’ ην θέλω συνάξει τα πολύτιμά μου· και θέλω φεισθή αυτών, καθώς άνθρωπος φείδεται τον υιόν αυτού, όστις δουλεύει εις αυτόν.

> Τότε θέλετε επιστρέψει και διακρίνει μεταξύ του δικαίου και του ασεβούς, μεταξύ εκείνου που υπηρετεί τον Θεό και εκείνου που δεν τον υπηρετεί. Μαλαχίας 3:16–18.

Το 2024 έφθασε η θεμελιώδης δοκιμασία, η οποία παριστάνεται ως ο φόβος του Κυρίου. Δύο τάξεις φανερώθηκαν σε εκείνη τη δοκιμασία, και η ομάδα που αποτελούσε τις δύο τάξεις συνομιλούσε συχνά μεταξύ της σε τακτικές συναντήσεις zoom, καθ’ όλη τη διάρκεια των τρεισήμισι ημερών. Ο Κύριος άκουγε τις συζητήσεις τους. Η τάξη που φοβόταν τον Κύριο συλλογιζόταν το όνομά Του· τον Παλομνί, τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, το Άλφα και το Ωμέγα, την Αλήθεια, τον Λόγο, τον Θαυμαστό Γλωσσολόγο, τον ακρογωνιαίο και επιστέφοντα λίθο, τον Αμνό, τον Επουράνιο Αρχιερέα, τον Ναό, τον Βράχο. Εκείνοι που εισήλθαν σε εκείνο το βιβλίο πρόκειται να είναι πολύτιμοι λίθοι επάνω στο στέμμα, που αντιπροσωπεύει το λάβαρο της βασιλείας της δόξας. Όταν συναρμολογήσει εκείνους τους πολύτιμους λίθους, τότε αυτοί επιστρέφουν και διακρίνουν μεταξύ του δικαίου και του ασεβούς. Όταν ρίχνει τους πολύτιμους λίθους στο κιβώτιο, τότε διακρίνεται ποιος είναι μωρός και ποιος είναι σοφός.

Ο Μαλαχίας καταγράφει:

> Επιστρέψατε προς εμέ, και εγώ θέλω επιστρέψει προς εσάς,

> Αλλ’ είπατε: Εις τι θέλομεν επιστρέψει;

> Φέρετε όλα τα δέκατα εις την αποθήκην, διά να υπάρχει τροφή εις τον οίκον μου, και δοκιμάσατέ με τώρα εν τούτω, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, αν δεν σας ανοίξω τους καταρράκτας του ουρανού και δεν εκχύσω επάνω σας ευλογίαν, ώστε να μη υπάρχει αρκετός τόπος διά να τη δεχθήτε.

Ο αποθηκευτικός οίκος είναι η κιβωτός και τα δέκατα είναι οι φρόνιμες παρθένες. Ο αποθηκευτικός οίκος είναι ο Λόγος του Θεού τοποθετημένος μέσα σε ένα νέο πλαίσιο αλήθειας. Τα κοσμήματα που ρίπτονται μέσα σε εκείνη την κιβωτό είναι οι αλήθειες που συνδέονται με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Τα δέκατα φυλάσσονταν σε ένα συγκεκριμένο δωμάτιο του ναού, όπως προσδιορίζεται στον καθαρισμό του Νεεμία. Η κιβωτός και ο αποθηκευτικός οίκος, ή ο πνευματικός οίκος του Πέτρου, αντιπροσωπεύουν τον ναό του Θεού, και τα κοσμήματα αντιπροσωπεύουν ανθρώπινους ναούς που είναι ενωμένοι με τη Θεότητα στον απόκρυφο τόπο του Υψίστου. Οι ανθρώπινοι αγγελιοφόροι δεν μπορούν να διαχωριστούν από το Θείο μήνυμα. Τα κοσμήματα είναι και οι αγγελιοφόροι του Θεού, και επίσης είναι το μήνυμα που κηρύττουν. Η Έμπνευση συχνά προσδιορίζει το μήνυμα και τον αγγελιοφόρο ως ενωμένα.

> «Ο Θεός έχει καλέσει την εκκλησία Του στις ημέρες αυτές, όπως κάλεσε τον αρχαίο Ισραήλ, να σταθεί ως φως επί της γης. Με τη δυνατή σχάρα της αλήθειας, τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, τους έχει διαχωρίσει από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τους φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Εαυτό Του. Τους έχει καταστήσει θεματοφύλακες του νόμου Του και τους έχει εμπιστευθεί τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον καιρό αυτό. Όπως οι άγιοι χρησμοί που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερή παρακαταθήκη που πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο. Οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης 14 αντιπροσωπεύουν τον λαό που αποδέχεται το φως των μηνυμάτων του Θεού και εξέρχεται ως όργανό Του για να ηχήσει την προειδοποίηση σε όλο το μήκος και το πλάτος της γης. Ο Χριστός δηλώνει στους ακολούθους Του: “Σεις είσθε το φως του κόσμου.” Σε κάθε ψυχή που δέχεται τον Ιησού, ο σταυρός του Γολγοθά λέγει: “Ιδού η αξία της ψυχής: «Πορευθέντες εις όλον τον κόσμον, κηρύξατε το ευαγγέλιον εις πάσαν την κτίσιν.»” Τίποτε δεν πρέπει να επιτραπεί να παρεμποδίσει το έργο αυτό. Είναι το πανσπουδαίο έργο για τον παρόντα καιρό· πρέπει να εκτείνεται όσο και η αιωνιότητα. Η αγάπη που ο Ιησούς έδειξε για τις ψυχές των ανθρώπων με τη θυσία που προσέφερε για την απολύτρωσή τους, θα κινεί όλους τους ακολούθους Του.» Testimonies, τόμος 5, σ. 455.

Θα αρχίσουμε να συνδέουμε αυτές τις έννοιες στο επόμενο άρθρο.

> «Κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια της ζωής μου, είχα πολύτιμες ευκαιρίες να αποκτήσω πείρα. Απέκτησα πείρα στο μήνυμα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου. Οι άγγελοι παρουσιάζονται να πετούν στο μεσουράνημα, κηρύττοντας στον κόσμο ένα μήνυμα προειδοποιήσεως και έχοντας άμεση σχέση με τον λαό που ζει στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Κανείς δεν ακούει τη φωνή αυτών των αγγέλων, διότι είναι σύμβολο που παριστάνει τον λαό του Θεού, ο οποίος εργάζεται σε αρμονία με το ουράνιο σύμπαν. Άνδρες και γυναίκες, φωτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού και αγιασμένοι διά της αληθείας, διακηρύττουν τα τρία μηνύματα κατά τη σειρά τους.»

> «Ἔχω διαδραματίσει ρόλο σ’ αὐτὸ τὸ ἐπίσημο ἔργο. Σχεδὸν ὅλη ἡ χριστιανική μου ἐμπειρία εἶναι ἀλληλένδετη μ’ αὐτό. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν τώρα καὶ ἔχουν ἐμπειρία παρόμοια μὲ τὴ δική μου. Ἔχουν ἀναγνωρίσει τὴν ἀλήθεια ποὺ ἀποκαλύπτεται γι’ αὐτὸν τὸν καιρό· ἔχουν βαδίσει σὲ συμφωνία μὲ τὸν μέγα Ἡγέτη, τὸν Ἀρχηγὸ τοῦ στρατεύματος τοῦ Κυρίου.»

> «Κατά τη διακήρυξη των μηνυμάτων, κάθε λεπτομέρεια της προφητείας έχει εκπληρωθεί. Εκείνοι που είχαν το προνόμιο να διαδραματίσουν έναν ρόλο στην κήρυξη αυτών των μηνυμάτων απέκτησαν μια εμπειρία υψίστης αξίας γι’ αυτούς· και τώρα, ενώ βρισκόμαστε εν μέσω των κινδύνων αυτών των εσχάτων ημερών, όταν από κάθε πλευρά θα ακούγονται φωνές που θα λέγουν: “Εδώ είναι ο Χριστός”, “Εδώ είναι η αλήθεια”, ενώ το μέλημα πολλών είναι να κλονίσουν το θεμέλιο της πίστεώς μας, το οποίο μας οδήγησε έξω από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, ώστε να σταθούμε ως ιδιαίτερος λαός μέσα στον κόσμο, όπως ο Ιωάννης, έτσι θα δοθεί η μαρτυρία μας:»

> «Εκείνο το οποίον ήτο απ’ αρχής, το οποίον ηκούσαμεν, το οποίον είδομεν με τους οφθαλμούς ημών, το οποίον εθεασάμεθα, και αι χείρες ημών εψηλάφησαν, περί του Λόγου της ζωής· … εκείνο το οποίον είδομεν και ηκούσαμεν απαγγέλλομεν προς εσάς, διά να έχετε και σεις κοινωνίαν μεθ’ ημών.»

> «Μαρτυρώ τα πράγματα τα οποία είδα, τα πράγματα τα οποία άκουσα, τα πράγματα τα οποία οι χείρές μου εψηλάφησαν περί του Λόγου της ζωής. Και αυτήν τη μαρτυρία γνωρίζω ότι είναι εκ του Πατρός και του Υιού. Είδαμεν και μαρτυρούμεν ότι η δύναμη του Αγίου Πνεύματος συνώδευσε την παρουσίαση της αλήθειας, προειδοποιώντας με πένα και με φωνή, και δίδοντας τα μηνύματα κατά τη σειρά τους. Το να αρνηθεί κανείς αυτό το έργο θα ήταν να αρνηθεί το Άγιο Πνεύμα, και θα μας κατέτασσε σε εκείνη την τάξη όσων εξέπεσαν από την πίστη, προσέχοντας σε πνεύματα πλάνης.»

> «Ο εχθρός θα θέσει τα πάντα σε ενέργεια για να εκριζώσει την εμπιστοσύνη των πιστών στους στύλους της πίστεώς μας, στα μηνύματα του παρελθόντος, τα οποία μας έχουν τοποθετήσει επάνω στην ανυψωμένη εξέδρα της αιώνιας αλήθειας και τα οποία έχουν εδραιώσει και προσδώσει χαρακτήρα στο έργο. Ο Κύριος Θεός του Ισραήλ οδήγησε τον λαό Του, αποκαλύπτοντάς του αλήθεια ουράνιας προελεύσεως. Η φωνή Του έχει ακουσθεί και εξακολουθεί να ακούγεται, λέγοντας: Προχωρείτε από δύναμη σε δύναμη, από χάρη σε χάρη, από δόξα σε δόξα. Το έργο ενισχύεται και διευρύνεται, διότι ο Κύριος Θεός του Ισραήλ είναι η υπεράσπιση του λαού Του.»

> «Εκείνοι που κρατούν θεωρητικώς την αλήθεια, σαν να την αγγίζουν μόνον με τις άκρες των δακτύλων τους, οι οποίοι δεν έχουν εισαγάγει τις αρχές της στο εσωτερικό αγιαστήριο της ψυχής, αλλά έχουν κρατήσει τη ζωτική αλήθεια στην εξωτερική αυλή, δεν θα διακρίνουν τίποτε ιερό στην παρελθούσα ιστορία αυτού του λαού, η οποία τους κατέστησε εκείνο που είναι και τους εδραίωσε ως σπουδαίους, αποφασισμένους, ιεραποστολικούς εργάτες στον κόσμο.»

> «Η αλήθεια γι’ αυτόν τον καιρό είναι πολύτιμη· αλλά εκείνοι των οποίων οι καρδιές δεν έχουν συντριβεί πέφτοντας επάνω στον βράχο, τον Χριστό Ιησού, δεν θα δουν ούτε θα κατανοήσουν τι είναι η αλήθεια. Θα δεχθούν εκείνο που αρέσει στις ιδέες τους και θα αρχίσουν να κατασκευάζουν άλλο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί. Θα κολακεύουν τη δική τους ματαιοδοξία και αυτοεκτίμηση, νομίζοντας ότι είναι ικανοί να απομακρύνουν τους στύλους της πίστης μας και να τους αντικαταστήσουν με στύλους που οι ίδιοι έχουν επινοήσει.»

> «Αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει όσο διαρκεί ο χρόνος. Όποιος έχει υπάρξει επιμελής μελετητής της Βίβλου θα διακρίνει και θα κατανοήσει τη σοβαρή θέση εκείνων που ζουν στις τελευταίες σκηνές της ιστορίας αυτής της γης. Θα αισθανθούν τη δική τους ανεπάρκεια και αδυναμία και θα θέσουν ως πρώτη τους μέριμνα να έχουν όχι απλώς μια μορφή ευσέβειας, αλλά μια ζωτική σύνδεση με τον Θεό. Δεν θα τολμήσουν να αναπαυθούν, έως ότου ο Χριστός μορφωθεί μέσα τους, η ελπίδα της δόξας. Ο εαυτός θα πεθάνει· η υπερηφάνεια θα εκδιωχθεί από την ψυχή, και θα έχουν την πραότητα και την επιείκεια του Χριστού». Notebook Leaflets, 60, 61.

Back to Articles