Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Ενενήντα Ένα

Unveiling the Prophetic River: A Journey Through the Connections Between the Movements of Daniel’s Visions

Αποκαλύπτοντας τον Προφητικό Ποταμό: Ένα Ταξίδι Μέσα από τις Διασυνδέσεις Μεταξύ των Κινημάτων των Οραμάτων του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.

Η γνώση που αποσφραγίσθηκε στο κίνημα του πρώτου αγγέλου παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ. Το όραμα εκείνο παριστάνει τα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα του Δανιήλ, και η γνώση που αποσφραγίσθηκε στο κίνημα του τρίτου αγγέλου παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, το οποίο παριστάνει τα κεφάλαια δέκα, έντεκα και δώδεκα. Οι συνδέσεις μεταξύ των δύο κινημάτων είναι άφθονες. Τα δύο κινήματα συνδέονται μεταξύ τους διά των εκατόν είκοσι έξι ετών, από την αποστασία του 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989.

Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.

Καθένας από τους δύο καιρούς του τέλους, σε κάθε κίνημα, σημειώνεται από τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Ο παγανισμός και έπειτα ο παπισμός είχαν καταπατήσει το αγιαστήριο και το στράτευμα έως τον καιρό του τέλους το 1798. Από την αποστασία του 1863 έως το 1989, είχε συντελεσθεί ένα πνευματικό καταπάτημα, όπως παριστάνεται από τα τέσσερα βδελύγματα του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.

The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.

Τα σαράντα έξι έτη από το τέλος της πρώτης αγανακτήσεως έως το τέλος της τελευταίας αγανακτήσεως το 1844, κατά τα οποία ο Χριστός είχε ανεγείρει έναν πνευματικό ναό, στον οποίο εισήλθε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844, παραλληλίζονται προς τον καιρό του τέλους το 1989, έως τον προσεχή νόμο της Κυριακής, όταν ο Χριστός ανεγείρει εκ νέου έναν πνευματικό ναό, στον οποίο θα έλθει αιφνιδίως κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.

When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.

Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε το 1844, ο Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἐφάνη αἰφνιδίως γιὰ νὰ καθαρίσῃ τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευΐ· ἀλλὰ μέχρι τοῦ 1863, ἐκεῖνοι οἱ ἄπιστοι Λευῖτες ἀπέρριψαν τὸ μὴνυμα τοῦ Μωυσέως, τὸ παραδοθὲν διὰ τοῦ Ἠλίου, καὶ ἐστράφησαν γιὰ νὰ πλανηθοῦν εἰς τὴν ἔρημον. Μέσα εἰς ἐκείνην τὴν διαδικασίαν δοκιμασίας, οἱ «οἰκοδόμοι» θὰ ἀπέρριπταν τελικῶς τὸν «ἀκρογωνιαῖον λίθον» τῶν «ἑπτὰ καιρῶν», καὶ ἔπειτα θὰ μετέβαιναν ἀπὸ τὸ κίνημα τῆς Φιλαδελφείας εἰς τὴν ἐκκλησίαν τῆς Λαοδικείας. Κατὰ τὰς ἐσχάτας ἡμέρας, ὅταν ὁ Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἔλθῃ αἰφνιδίως εἰς τὸν ναὸν Αὐτοῦ, κατὰ τὸν προσεχῶς ἐρχόμενον νόμον τῆς Κυριακῆς, θὰ χρησιμοποιήσῃ τοὺς πιστοὺς Λευΐτας γιὰ νὰ καλέσῃ τὸ ἄλλο ποίμνιόν Του. Οἱ πιστοὶ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν θὰ ἔχουν μεταβῇ ἀπὸ τὴν «ἐκκλησίαν» τῆς Λαοδικείας εἰς τὸ «κίνημα» τῆς Φιλαδελφείας.

The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.

Η κίνηση του πρώτου αγγέλου δημοσίευσε το τυποποιημένο μήνυμά της διακόσια είκοσι έτη αφότου δημοσιεύθηκε η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου, και η κίνηση του τρίτου αγγέλου δημοσίευσε το τυποποιημένο μήνυμά της διακόσια είκοσι έτη αφότου δημοσιεύθηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Το τυποποιημένο μήνυμα αμφοτέρων των κινημάτων ενδυναμώθηκε με την εκπλήρωση μιας προφητείας περί του Ισλάμ, η οποία σημειώθηκε με την κάθοδο ενός αγγέλου. Η άφιξη του αγγέλου προσδιόρισε την έναρξη της «συζήτησης» του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ και οδήγησε στη δημοσίευση των πινάκων του Αββακούμ.

The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.

Το ενδυναμωμένο μήνυμα που παριστάνεται από τις πινακίδες του Αββακούμ οδήγησε σε μια απογοήτευση, η οποία εισήγαγε μια περίοδο αναμονής, η οποία οδήγησε στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και κατέληξε στην εκπλήρωση του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι παραλληλισμοί που υπάρχουν μεταξύ των δύο κινημάτων αποτελούν αδιάσειστη απόδειξη, για όσους επιλέγουν να δουν, ότι όλα τα στοιχεία της ιστορίας των Μιλλεριτών συνδέονται με και επαναλαμβάνονται στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η χρονική περίοδος της όψιμης βροχής προτυπώνεται στο κίνημα των Μιλλεριτών και εκπληρώνεται στο κίνημα του Future for America. Κατ’ επανάληψιν, η Έμπνευση πληροφορεί όσους είναι πρόθυμοι να ακούσουν ότι μόνον εκείνοι που αναγνωρίζουν την όψιμη βροχή θα τη λάβουν.

The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Η περίοδος, το κίνημα και το μήνυμα της όψιμης βροχής παριστάνονται όλα στην ιστορία των Μιλλεριτών, και η λέξη «αναγνωρίζω» δηλώνει ότι βλέπει κανείς κάτι που έχει δει προηγουμένως. Ο μόνος τρόπος να δει κανείς την περίοδο, το κίνημα και το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι να αναγνωρίσει ότι αυτά έχουν απεικονισθεί στην ιστορία των Μιλλεριτών. Έχουν επίσης απεικονισθεί και στα άλλα ιερά μεταρρυθμιστικά κινήματα. Το Μιλλεριτικό κίνημα ήταν ένα αρχικό κίνημα που παριστάνει ένα τελικό κίνημα και, επομένως, έχει πολύ περισσότερες άμεσες αναφορές από τα προγενέστερα μεταρρυθμιστικά κινήματα. Φέρει επίσης τη σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα, ο οποίος πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος διά της αρχής ενός πράγματος.

In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.

Στο Μιλλεριτικό κίνημα τέθηκαν τα θεμέλια, και ο κεντρικός στύλος ήταν το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Γνωρίζω ότι η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει το εδάφιο δεκατέσσερα ως τον κεντρικό στύλο και θεμέλιο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το εδάφιο δεκατέσσερα αποτελεί απάντηση στο ερώτημα του εδαφίου δεκατρία. Μία απάντηση είναι κενή χωρίς την κατανόηση του ερωτήματος που προκαλεί την απάντηση. Το εδάφιο δεκατρία προσδιορίζει το όραμα της καταπατήσεως, η οποία επιτελείται από δύο ερημωτικές εξουσίες, και το εδάφιο δεκατέσσερα είναι το όραμα του Χριστού που αποκαθιστά το αγιαστήριο και το στράτευμα τα οποία καταπατήθηκαν. Δύο οράματα συνδέονται άμεσα με βάση το συμφραζόμενο, τη γραμματική και τον Παλμωνί, τον Θαυμαστό Αριθμητή.

William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”

Ο William Miller χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τις θεμελιώδεις αλήθειες, οι οποίες θα ήσαν το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Το πρώτο κόσμημα που ανακάλυψε ήταν οι «επτά καιροί», που αντιπροσωπεύουν την καταπάτηση του εδαφίου δεκατρία, και το πλαίσιο επάνω στο οποίο οικοδόμησε ολόκληρη την προφητική του δομή ήταν το μοτίβο των «δύο ερημωτικών δυνάμεων» που παριστάνεται στο εδάφιο δεκατρία. Ο Miller ορθώς προσδιόρισε ότι το «παντοτεινόν» βδέλυγμα του εδαφίου δεκατρία ήταν ο παγανισμός, και ότι η παράβαση της ερημωτικής δυνάμεως ήταν ο παπισμός. Υπό αυτή την έννοια, το ίδιο το «θεμέλιο» του πλαισίου του Miller, και το «θεμέλιο» του θεμελίου και του κεντρικού στύλου, ήταν η κατανόηση ότι το «παντοτεινόν» στο όγδοο κεφάλαιο αντιπροσώπευε τον παγανισμό. Το θεμέλιο της αύξησης της γνώσης από τη μιλλεριτική ιστορία ήταν ότι το «παντοτεινόν» του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ ήταν ο παγανισμός, και η έμπνευση πρόσεξε ιδιαιτέρως να προσδιορίσει ότι «εκείνοι που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως είχαν τη σωστή άποψη περί του παντοτεινού».

The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.

Το θεμέλιο του φωτός που παριστάνεται ως η «αύξηση της γνώσεως» κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, είναι επίσης «το καθημερινόν». Είναι απλώς ένας ακόμη θεϊκός παραλληλισμός. Για να αναγνωριστεί η αύξηση της γνώσεως που παριστάνεται στα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, απαιτείται η εφαρμογή των γραπτών της Ellen White. Στα συγγράμματά της προσδιορίζει ότι η ιστορία του τριακοστού πρώτου εδαφίου του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ θα επαναληφθεί στα τελικά εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Χωρίς εκείνο το θεόπνευστο στοιχείο, η κατανόηση της παράλληλης ιστορίας του τριακοστού πρώτου εδαφίου με τα εδάφια σαράντα και σαράντα ένα θα ήταν πολύ δυσκολότερο έργο.

The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.

Το «καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον παγανισμό και αποτελεί το θεμέλιο του θεμελίου για τους Μιλλερίτες, και είναι το θεμέλιο του αγγέλματος για το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Είναι επίσης η αλήθεια η οποία εκ προθέσεως μετατράπηκε σε πλάνη μέσω ενός «ψεύδους» που εισήχθη στην τρίτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία προτυπώθηκε από το τρίτο βδέλυγμα, τις «γυναίκες θρηνούσες τον Θαμμούζ», στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και από τον συμβιβασμό που αντιπροσωπεύεται από την τρίτη εκκλησία, την Πέργαμο.

The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.

Η θεϊκή κατεύθυνση που καθοδηγεί τον ρόλο του «καθημερινού» ως ζητήματος στον καιρό της όψιμης βροχής είναι απολύτως καταπληκτική και υπερβαίνει κάθε δυνατότητα ανθρώπινης επινόησης. Η τέταρτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού παρουσιάζεται να προσκυνεί τον ήλιο, εκπροσωπώντας έτσι την αποδοχή του χαράγματος του θηρίου. Η Αδελφή White δηλώνει ότι το να λάβει κανείς εκείνο το χάραγμα σημαίνει να προσέλθει στο ίδιο φρόνημα με το θηρίο, και ότι όσοι συγχέονται ως προς τη σημασία του αντιχρίστου, τελικώς θα καταλήξουν στο πλευρό του ανθρώπου της αμαρτίας. Όλα αυτά παριστάνονται από τους πρεσβυτέρους άνδρες στην Ιερουσαλήμ στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ.

In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.

Κατά την τρίτη και την τετάρτη γενεά, ο Θεός κρίνει εκείνους που Τον μισούν, και η κρίση εκείνη εκτελείται ενώ η άλλη τάξη λαμβάνει τη σφραγίδα της επιδοκιμασίας του Θεού. Αυτό ακριβώς το χωρίο των Γραφών, το οποίο παρείχε στον William Miller το φως που χρειαζόταν για να αναγνωρίσει ότι η ειδωλολατρική Ρώμη ήταν εκείνη που παριστάνεται ως «το καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, αποτελεί την αμεσώτερη ταυτοποίηση του ανθρώπου της αμαρτίας, προς τον οποίο οι πρεσβύτεροι άνδρες προσκυνούν στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Το κεφάλαιο ταυτοποιεί τον πάπα της δεύτερης ερημωτικής εξουσίας, ενώ συγχρόνως ταυτοποιεί και τον παγανισμό της πρώτης ερημωτικής εξουσίας. Και η αλήθεια που αποτελεί το θέμα του χωρίου είναι ο ρόλος της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία στη Β΄ Θεσσαλονικείς είναι η εξουσία που συγκρατεί τον παπισμό από το να ανέλθει στον θρόνο έως το 538.

The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.

Το «καθημερινόν», το οποίο υπήρξε η θεμελιώδης αλήθεια του Μίλλερ και του επέτρεψε να διαμορφώσει ένα προφητικό πλαίσιο βασισμένο σε δύο ερημωτικές δυνάμεις που καταπατούν το αγιαστήριο και τη στρατιά, είναι η αλήθεια την οποία ο Παύλος προσδιορίζει ως την αλήθεια που απορρίπτεται και η οποία επιφέρει ισχυρή πλάνη επάνω σε εκείνους που δεν αγαπούν αυτήν ακριβώς την αλήθεια κατά τις έσχατες ημέρες. Σε συμφωνία με τις παράλληλες ιστορίες, αυτή ακριβώς η ίδια αλήθεια, η οποία είναι η θεμελιώδης αλήθεια, επέτρεψε στο Future for America να διαμορφώσει ένα προφητικό πλαίσιο σχετικά με την τελική τριπλή ένωση κατά τις έσχατες ημέρες.

Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.

Όχι μόνον αυτό, αλλά εκείνη η θεμελιώδης αλήθεια, η οποία αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια και για τις δύο παράλληλες ιστορίες, μετατρέπεται στο «ψεύδος» που γίνεται το θεμελιώδες σφάλμα και η ισχυρή πλάνη του Παύλου, ως το πλαίσιο του ψευδούς μηνύματος της όψιμης βροχής περί «ειρήνης και ασφαλείας», το οποίο κηρύττουν οι άνδρες που δεν θα υψώσουν πλέον τη φωνή τους για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του. «Το παντοτινό» αντιπροσωπεύει το θεμέλιο τόσο του κινήματος του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου, και όταν οι στασιαστές της Λαοδικείας ανέτρεψαν πλήρως το νόημά του, ταυτίζοντας το σατανικό σύμβολο ως σύμβολο του Χριστού, το ψευδές σύμβολο έγινε το θεμέλιο του πλαστού μηνύματος της ψευδούς όψιμης βροχής.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> Μείνατε κατάπληκτοι και θαυμάσατε· κράξατε και βοήσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλ’ όχι από οίνο· παραπατούν, αλλ’ όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεε επάνω σας πνεύμα βαθέος ύπνου και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτας και τους άρχοντές σας, τους βλέποντας, εκάλυψε. Και πάσα η όρασις έγινε εις εσάς ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίον παραδίδουν εις άνθρωπον εγγράμματον, λέγοντες, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν δύναμαι, διότι είναι εσφραγισμένο· και το βιβλίον παραδίδεται εις άνθρωπον αγράμματον, λέγοντες, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν είμαι εγγράμματος. Διά τούτο είπεν ο Κύριος, Επειδή ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτού και με τα χείλη αυτού με τιμά, αλλά απομάκρυνε την καρδίαν αυτού απ’ εμού, και ο φόβος αυτού προς εμέ διδάσκεται διά προσταγμάτων ανθρώπων· διά τούτο, ιδού, εγώ θέλω εξακολουθήσει να κάμω θαυμαστόν έργον μεταξύ του λαού τούτου, θαυμαστόν έργον και τέρας· διότι η σοφία των σοφών αυτού θέλει απολεσθή, και η σύνεσις των συνετών αυτού θέλει κρυβή. Ουαί εις τους βαθέως αποκρύπτοντας την βουλήν αυτών από του Κυρίου, και τα έργα αυτών είναι εν τω σκότει, και λέγουν, Τις μας βλέπει; και τις μας γνωρίζει; Βεβαίως, η ανατροπή των πραγμάτων από μέρους σας θέλει λογισθή ως ο πηλός του κεραμέως· διότι θέλει ειπεί το έργον περί του ποιήσαντος αυτό, Δεν με έκαμεν; ή θέλει ειπεί το πλάσμα περί του πλάσαντος αυτό, Δεν είχε σύνεσιν; Ησαΐας 29:9–16.

All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.

Όλοι οι προφήτες μίλησαν για τις έσχατες ημέρες, και το να ψεύδεται κανείς απροκάλυπτα προκειμένου να ανατρέψει ολοκληρωτικά το νόημα του «καθημερινού» προσομοιάζει στενά προς τον ορισμό της ασυγχώρητης αμαρτίας. Το να αποδίδεται σε κάποιο πρόσωπο η ιδιότητα του παντοτινά απολωλότος υπερβαίνει την ικανότητα, ή την ηθική εξουσία, των ανθρώπων έναντι άλλων ανθρώπων, αλλά αυτό δεν είναι εκείνο που εδώ προσδιορίζεται.

Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.

Εκείνοι στον Ησαΐα που ανατρέπουν τα πράγματα, πράγμα που είναι απλώς μία άλλη έκφραση αυτού που ο Ησαΐας προσδιορίζει αλλού ως το να αποκαλούν το σκότος φως ή το φως σκότος, ταυτίζονται με τους πρεσβυτέρους που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ, καθώς αναπαρίσταται η τελική τους κρίση.

> Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.

> Οὐαὶ εἰς τοὺς λέγοντας τὸ κακὸν καλόν, καὶ τὸ καλὸν κακόν· τοὺς θέτοντας τὸ σκότος διὰ φῶς, καὶ τὸ φῶς διὰ σκότος· τοὺς θέτοντας τὸ πικρὸν διὰ γλυκύ, καὶ τὸ γλυκὺ διὰ πικρόν! Οὐαὶ εἰς τοὺς σοφοὺς ἐν τοῖς ἰδίοις ὀφθαλμοῖς, καὶ φρονίμους ἐνώπιον ἑαυτῶν! Οὐαὶ εἰς τοὺς δυνατοὺς εἰς τὸ πίνειν οἶνον, καὶ ἄνδρας ἰσχυροὺς εἰς τὸ συγκερνᾶν σίκερα· οἵτινες δικαιοῦσι τὸν ἀσεβῆ ἕνεκα δώρων, καὶ ἀφαιροῦσιν ἀπ’ αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην τοῦ δικαίου! Διὰ τοῦτο, καθὼς τὸ πῦρ κατατρώγει τὴν καλάμην, καὶ ἡ φλὸξ καταναλίσκει τὸν ἄχυρον, οὕτως ἡ ῥίζα αὐτῶν θέλει εἶσθαι ὡς σαπρία, καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν θέλει ἀναβῆ ὡς κονιορτός· διότι ἀπέρριψαν τὸν νόμον τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, καὶ κατεφρόνησαν τὸν λόγον τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ. Διὰ τοῦτο ἐξήφθη ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ αὐτούς, καὶ ἐπάταξεν αὐτούς· καὶ τὰ ὄρη ἐσείσθησαν, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ἦσαν ὡς κόπρος ἐν μέσῳ τῶν ὁδῶν. Διὰ πάντα ταῦτα ἡ ὀργὴ αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ’ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐκτεταμένη. Καὶ θέλει ὑψώσει σημεῖον εἰς τὰ ἔθνη ἀπὸ μακρόθεν, καὶ θέλει συρίξει πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ πέρατος τῆς γῆς· καὶ ἰδοὺ, θέλουσιν ἐλθεῖ ταχέως μετὰ σπουδῆς. Ἠσαΐας 5:20–26.

God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.

Το λάβαρο του Θεού (οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες) υψώνεται ως το λάβαρο κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής, οπότε «η οργή του Κυρίου εξάπτεται εναντίον του λαού αυτού», και Εκείνος εκτείνει «την χείρα αυτού εναντίον αυτών», και «πατάσσει αυτούς», και «τα πτώματά αυτών θέλουσι διασπαραχθή εν μέσω των οδών». Το μέσον των οδών είναι οι οδοί της Ιερουσαλήμ, όταν οι εξολοθρεύοντες άγγελοι του ένατου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ λαμβάνουν την εντολή να εξέλθουν «και πατάξατε· ας μη φεισθή ο οφθαλμός σας, μηδέ να ελεήσητε· γέροντας και νέους, παρθένους και νήπια και γυναίκας, αποκτείνατε εις παντελή αφανισμόν· πλην εις πάντα άνθρωπον, εφ’ ου είναι το σημείον, μη πλησιάσητε· και αρχίσατε από του αγιαστηρίου μου. Και ήρχισαν από των πρεσβυτέρων, οίτινες ήσαν έμπροσθεν του οίκου». Οι «πρεσβύτεροι» του Ιεζεκιήλ, τους οποίους η Αδελφή White δηλώνει ότι ήσαν εκείνοι που έπρεπε να είναι οι φύλακες του λαού, είναι οι «μεθύοντες του Εφραΐμ» του Ησαΐα, οι οποίοι «διαστρέφουσι τα πάντα» στα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα.

In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.

Στο πέμπτο κεφάλαιο αυτοί είναι εκείνοι που είναι «ισχυροὶ εἰς τὸ πίνειν οἶνον, καὶ ἄνδρες ἰσχύος εἰς τὸ συγκερᾶσαι σίκερα· οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων». Με τη δημοσίευση του βιβλίου Questions on Doctrine, οι αρχαίοι άνδρες ήπιαν από το ποτήριο του αποστατημένου Προτεσταντισμού και παρουσίασαν το ψευδές ευαγγέλιο της δικαιώσεως, το οποίο ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αγιασθούν, ότι ο Χριστός είναι ο Αντικαταστάτης μας, αλλά όχι το Παράδειγμά μας. Πράττοντας τούτο, το βιβλίο δικαίωσε τον ασεβή, με αντάλλαγμα την αποδοχή μεταξύ των πεπτωκυιών εκκλησιών του αποστατημένου Προτεσταντισμού. Το χωρίο προσδιορίζει την τελική τους κρίση, και ο λόγος γι’ αυτήν την κρίση είναι ότι «κατεφρόνησαν τον λόγο του Ἁγίου του Ἰσραήλ». Το έπραξαν αυτό απορρίπτοντας την κατανόηση του «καθημερινού», όπως παρουσιάσθηκε από εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως, και πίνοντας από το ποτήριο του αποστατημένου Προτεσταντισμού.

In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.

Στο χωρίο αυτό μετατρέπουν το γλυκύ σε πικρό, και το πικρό σε γλυκύ. Το μήνυμα που βρίσκεται στο χέρι του αγγέλου όταν καταβαίνει είναι γλυκύ, αλλά η κατάληξη του μηνύματος είναι πικρή. Υποστηρίζουν ότι το αληθινό μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο αρχίζει όταν ο άγγελος καταβαίνει, είναι πικρό, και στο τέλος ταυτοποιούν ένα γλυκύ ψευδές μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας, διότι δεν μπορούν να συγκρατηθούν από το να ανατρέπουν τα πράγματα άνω κάτω.

The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.

Το χωρίο όπου παριστάνεται αυτή η αμαρτία βρίσκεται στο τέλος του συλλογικού χρόνου της δοκιμασίας τους. Επομένως, είναι εύλογο να διακρίνουμε ότι οι πράξεις τους, με τις οποίες ταυτίζουν το σατανικό έργο του παγανισμού με το έργο του Χριστού, αποτελούν ένα προφητικό παράλληλο προς την ασυγχώρητη αμαρτία, η οποία συνίσταται στο να ταυτίζει κανείς το έργο του Αγίου Πνεύματος με το έργο του Σατανά. Η τοποθέτηση του «ψεύδους» στην τρίτη γενεά του Αντβεντισμού παρείχε τη θεμελιώδη λογική του ψευδούς μηνύματός τους περί της όψιμης βροχής και, τελικώς, επιφέρει επ’ αυτούς ισχυρή πλάνη. Το ίδιο ακριβώς χωρίο στο οποίο ο Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει τη σωστή σημασία του «καθημερινού» είναι εκεί όπου απεικονίζονται να ανατρέπονται.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Ας μη σας εξαπατήσει κανείς με κανέναν τρόπο· διότι εκείνη η ημέρα δεν θα έλθει, εάν πρώτα δεν έλθει η αποστασία και δεν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο οποίος αντιτάσσεται και υπερυψώνει τον εαυτό του πάνω από κάθε λεγόμενο θεό ή αντικείμενο λατρείας· ώστε αυτός, ως Θεός, να καθίσει στον ναό του Θεού, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Δεν ενθυμείσθε ότι, ενώ ήμουν ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα; Και τώρα γνωρίζετε εκείνο που τον συγκρατεί, ώστε να αποκαλυφθεί στον ορισμένο καιρό του. Διότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος που τώρα εμποδίζει θα εμποδίζει, έως ότου παραμερισθεί. Και τότε θα αποκαλυφθεί ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θα αναλώσει με το πνεύμα του στόματός του και θα καταργήσει με τη λαμπρότητα της παρουσίας του· αυτόν, του οποίου η παρουσία είναι σύμφωνα με την ενέργεια του Σατανά, με κάθε δύναμη και σημεία και ψευδή τέρατα, και με κάθε απάτη της αδικίας μεταξύ εκείνων που χάνονται· επειδή δεν δέχθηκαν την αγάπη της αληθείας, για να σωθούν. Και γι’ αυτό ο Θεός θα στείλει σε αυτούς ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστέψουν το ψεύδος· για να κατακριθούν όλοι όσοι δεν επίστευσαν την αλήθεια, αλλά ευαρεστήθηκαν στην αδικία. 2 Θεσσαλονικείς 2:3–12.

The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.

Οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών περισσότερο από κάθε προγενέστερη ιερή ιστορία, και τούτο ισχύει και για αυτή την περικοπή. Το θεμέλιο της αυξήσεως της γνώσεως του Μίλλερ είναι επίσης το θεμέλιο της αυξήσεως της γνώσεως που έφθασε το 1989, διότι η ορθή κατανόηση της προφητικής ιστορίας που συνδέεται με «το παντοτεινόν» περιγράφει την ιστορία των εδαφίων σαράντα και σαράντα ένα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Τούτο σημαίνει ότι, εάν ένας σπουδαστής της προφητείας δεν κατανοεί τον ρόλο του παγανισμού και την προφητική του σχέση προς την παπική Ρώμη, τότε ο σπουδαστής δεν θα είναι σε θέση να αναγνωρίσει ότι το έργο, πρώτον, της αναχαιτίσεως της ανόδου του παπισμού, και έπειτα το έργο της τοποθετήσεως του παπισμού επί του θρόνου της γης, επιτελέσθηκε από τον παγανισμό, και ότι το έργο αυτό προτυπώνει τον ρόλο του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία, το οποίο αρχικώς αναχαιτίζει τον παπισμό, αλλά κατόπιν μεταβάλλεται και τον τοποθετεί επί του θρόνου της γης. Ο ρόλος του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία παρίσταται ως το μέλλον της Αμερικής.

We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της αποσφράγισης του φωτός του ποταμού Χιδδέκελ στο επόμενο άρθρο μας.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που διαβάζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που έλαβαν μεγάλο φως: “Δεν θλίβονται ούτε μένουν έκθαμβοι εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως.” Ναι, εξέλεξαν τις δικές τους οδούς, και η ψυχή τους ευφραίνεται στα βδελύγματά τους. Και εγώ επίσης θα εκλέξω τις πλάνες τους και θα επιφέρω επάνω τους εκείνα που φοβούνται· επειδή, όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το κακό ενώπιον των οφθαλμών Μου και εξέλεξαν εκείνο στο οποίο δεν ευαρεστήθηκα.” “Ο Θεός θα τους αποστείλει ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν στο ψεύδος”, επειδή δεν εδέχθησαν “την αγάπη της αληθείας, για να σωθούν”, “αλλά ευαρεστήθηκαν στην αδικία”. Ησαΐας 66:3, 4· 2 Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «Ο ουράνιος Διδάσκαλος ρώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την προσποίηση ότι οικοδομείτε επάνω στο ορθό θεμέλιο και ότι ο Θεός δέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα πράττετε πολλά σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, μια σαγηνευτική πλάνη, που κυριεύει τους νούς, όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια εκλαμβάνουν τη μορφή της ευσέβειας αντί του πνεύματος και της δυνάμεώς της· όταν υποθέτουν ότι είναι πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουν χρεία ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη από τα πάντα.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «Ο Θεός δεν έχει μεταβληθεί απέναντι στους πιστούς δούλους Του, οι οποίοι διατηρούν τα ιμάτιά τους ακηλίδωτα. Αλλά πολλοί κράζουν: “Ειρήνη και ασφάλεια”, ενώ επέρχεται επάνω τους αιφνίδια καταστροφή. Εάν δεν υπάρξει πλήρης μετάνοια, εάν οι άνθρωποι δεν ταπεινώσουν την καρδιά τους με εξομολόγηση και δεν δεχθούν την αλήθεια καθώς είναι εν τω Ιησού, δεν θα εισέλθουν ποτέ στον ουρανό. Όταν λάβει χώρα καθαρισμός στις τάξεις μας, δεν θα αναπαυόμαστε πλέον αμέριμνοι, καυχώμενοι ότι είμαστε πλούσιοι και πλουτήσαμε και δεν έχουμε ανάγκη ουδενός.»

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Ποιος μπορεί αληθινά να πει: “Το χρυσάφι μας είναι δοκιμασμένο στη φωτιά· τα ιμάτιά μας είναι αμόλυντα από τον κόσμο”; Είδα τον Εκπαιδευτή μας να δείχνει προς τα ενδύματα της λεγόμενης δικαιοσύνης. Αφαιρώντας τα, αποκάλυψε τη μόλυνση που βρισκόταν από κάτω. Έπειτα μου είπε: “Δεν μπορείς να δεις πώς έχουν επιδεικτικά καλύψει τη μόλυνσή τους και τη σήψη του χαρακτήρα τους; ‘Πώς έγινε πόρνη η πιστή πόλη!’ Ο οίκος του Πατέρα μου έγινε οίκος εμπορίου, τόπος απ’ όπου η θεία παρουσία και η δόξα έχουν αποχωρήσει! Γι’ αυτή την αιτία υπάρχει αδυναμία, και η ισχύς λείπει.”» Testimonies, τόμος 8, 249, 250.

Back to Articles