Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα Τρία

The “Seal” of God Impressed at the Sunday Law Decree: A Prophetic Analysis of Daniel Chapter 6

Η «Σφραγίδα» του Θεού Αποτυπωμένη κατά το Διάταγμα του Νόμου της Κυριακής: Μια Προφητική Ανάλυση του 6ου Κεφαλαίου του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 28, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

Η «σφραγίδα» του Θεού, η οποία μπορεί να διακριθεί, τίθεται κατά το διάταγμα του νόμου της Κυριακής.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> «Κανείς από εμάς δεν θα λάβει ποτέ τη σφραγίδα του Θεού, όσο οι χαρακτήρες μας φέρουν επάνω τους έστω και μία κηλίδα ή έναν μώμο. Σε εμάς εναπόκειται να διορθώσουμε τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας, να καθαρίσουμε τον ναό της ψυχής από κάθε μόλυσμα. Τότε η όψιμη βροχή θα πέσει επάνω μας, όπως η πρώιμη βροχή έπεσε επάνω στους μαθητές κατά την Ημέρα της Πεντηκοστής....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «Τι πράττετε, αδελφοί, στο μεγάλο έργο της προετοιμασίας; Εκείνοι που ενώνονται με τον κόσμο λαμβάνουν το κοσμικό εκμαγείο και προετοιμάζονται για το χάραγμα του θηρίου. Εκείνοι που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, που ταπεινώνονται ενώπιον του Θεού και καθαρίζουν τις ψυχές τους με την υπακοή στην αλήθεια, αυτοί λαμβάνουν το ουράνιο εκμαγείο και προετοιμάζονται για τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. Όταν εκδοθεί το διάταγμα και αποτυπωθεί η σφραγίδα, ο χαρακτήρας τους θα παραμείνει καθαρός και άσπιλος στην αιωνιότητα.» Testimonies, τόμος 5, 214, 216.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

Ο Δανιήλ λαμβάνει τη σφραγίδα που μπορεί να ιδωθεί, όταν ρίχνεται στον λάκκο των λεόντων· έτσι, το κεφάλαιο αυτό αναπαριστά το διάταγμα του νόμου της Κυριακής.

> Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

> Τότε οι άνδρες εκείνοι συνήχθησαν προς τον βασιλέα και είπαν προς τον βασιλέα: Γνώριζε, ω βασιλεύ, ότι ο νόμος των Μήδων και των Περσών είναι ότι κανένα διάταγμα ούτε νόμος, τον οποίον ο βασιλεύς θεσπίζει, δύναται να μεταβληθεί. Τότε ο βασιλεύς προσέταξε, και έφεραν τον Δανιήλ και τον έρριψαν στον λάκκο των λεόντων. Και ο βασιλεύς ελάλησε και είπε προς τον Δανιήλ: Ο Θεός σου, τον οποίον υπηρετείς αδιαλείπτως, αυτός θα σε ελευθερώσει. Και εφέρθη λίθος και ετέθη επάνω στο στόμιο του λάκκου· και ο βασιλεύς τον εσφράγισε με το ίδιον αυτού δακτυλίδιον και με το δακτυλίδιον των μεγιστάνων αυτού, ώστε να μη μεταβληθεί ο σκοπός περί του Δανιήλ. Δανιήλ 6:15–17.

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

Η ιστορία δεν τελειώνει εκεί, αλλά τελειώνει εκεί όπου αρχίζει. Η αλληλουχία του έκτου κεφαλαίου του Δανιήλ απεικονίζει τη συνομοσπονδία, η οποία καθοδηγείτο πρωτίστως από τους εκατόν είκοσι σατράπες και από τους δύο κατώτερους προέδρους, αλλά περιλάμβανε και τους συμβούλους, τους στρατηγούς και τους διοικητές. Η πενταμερής συμμαχία συγκροτήθηκε για να εξαπατήσει τον βασιλέα, ώστε να διώξει τον Δανιήλ. Η ιστορία καταλήγει με την κρίση τους, διότι αυτοί απεικονίζουν μια ειδική κρίση που λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής· μια κρίση που δεν στρέφεται εναντίον εκείνων που εκπροσωπούν τον Δανιήλ ή τον βασιλέα, αλλά εναντίον εκείνων που εξαπάτησαν τον βασιλέα.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> Και ο βασιλεύς προσέταξε, και έφεραν εκείνους τους άνδρες που είχαν κατηγορήσει τον Δανιήλ, και τους έριξαν στο λάκκο των λεόντων, αυτούς, τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους· και οι λέοντες υπερίσχυσαν εναντίον τους και συνέτριψαν όλα τα οστά τους, προτού ακόμη φθάσουν στον πυθμένα του λάκκου. Δανιήλ 6:24.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

Στο προφητικό σενάριο, είναι πάντοτε η εκκλησία εκείνη που εξαπατά το κράτος, και το έκτο κεφάλαιο προσδιορίζει την εξαπάτηση που διαπράττεται εναντίον του βασιλέως. Αφού ο Αχαάβ είχε γίνει μάρτυρας της ισχυρής εκδήλωσης της δυνάμεως του Θεού στο Όρος Κάρμηλος, ο Ηλίας τον οδήγησε μέσα από τη βροχή πίσω στην Ιεζάβελ. Ο Αχαάβ δεν είχε κανέναν λόγο να νομίζει ότι η Ιεζάβελ δεν θα εντυπωσιαζόταν από την ισχυρή μαρτυρία της δυνάμεως του Θεού, αλλά ο Αχαάβ είχε εξαπατηθεί ως προς το βαθιά ριζωμένο μίσος της Ιεζάβελ προς τον Ηλία. Η ιστορία του Ηλία στην αντιπαράθεσή του με τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ επαναλαμβάνεται και πάλι στην ιστορία του Ιωάννη του Βαπτιστή (ο οποίος ήταν ο Ηλίας), του Ηρώδη και της Ηρωδιάδος.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

Όταν ο μεθυσμένος Ηρώδης, στα γενέθλιά του, υποσχέθηκε στη Σαλώμη (την κόρη της Ηρωδιάδος) το ήμισυ του βασιλείου του, δεν ανέμενε ότι η Ηρωδιάς θα απαιτούσε την κεφαλή του Ιωάννου. Οι βασιλείς, είτε πρόκειται για τον Αχαάβ, είτε για τον Ηρώδη είτε για τον Δαρείο, εξαπατώνται από την ακάθαρτη γυναίκα μέσω του χορού των ψευδοπροφητών της Ιεζάβελ, ή του χορού της θυγατρός της Ηρωδιάδος, ή της πενταπλής συνομοσπονδίας στην ιστορία του Δανιήλ. Και ο Πιλάτος επίσης εξαπατήθηκε από ένα διεφθαρμένο ιερατείο, το οποίο αντιπροσώπευε την ιουδαϊκή «εκκλησία», και η εκκλησία συμβολίζει γυναίκα.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

Η απάτη αποτελεί χαρακτηριστικό του προφητικού σεναρίου, και το Ισλάμ του τρίτου Ουαί είναι το ψεύδος που χρησιμοποιείται για να εξαπατηθούν τα Ηνωμένα Έθνη στις έσχατες ημέρες μέσω του φόβου. Τόσο η «απάτη» όσο και το «ψεύδος» που παράγει την απάτη προσδιορίζονται στον προφητικό Λόγο του Θεού. Ο ρόλος του Ισλάμ, και η παποσύνη που γίνεται η όγδοη κεφαλή από τις επτά κεφαλές, έχουν ήδη προσδιορισθεί ως μέρος του αγγέλματος που αποσφραγίζεται στις έσχατες ημέρες, το οποίο είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Επομένως, η αποκάλυψη της απάτης του Δαρείου στο έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ αποτελεί μέρος του αγγέλματος που συγκροτεί το άγγελμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Η απάτη είναι το στοιχείο που θεραπεύει πλήρως τη θανατηφόρο πληγή, ανασταίνοντας έτσι την παποσύνη ως το όγδοο και τελικό βασίλειο. Στην απάτη του Δαρείου, οι δύο αποστάτες πρόεδροι και οι εκατόν είκοσι άρχοντες είναι οι εκπρόσωποι της συνομοσπονδίας της απάτης, οι οποίοι αντιπαρατίθενται προς τον Δανιήλ.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

Το εκατόν είκοσι είναι σύμβολο των μαθητών του Θεού κατά την Πεντηκοστή.

> And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

> Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ὁ Πέτρος ἐσηκώθη ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν καὶ εἶπεν· (καὶ ἦτο ὁ ἀριθμὸς τῶν ὀνομάτων ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὡς ἑκατὸν εἴκοσι.) Πράξεις 1:15.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

Η Πεντηκοστή προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής, όταν αποτυπώνεται η σφραγίδα, και οι εκατόν είκοσι άρχοντες, οι οποίοι εξαπάτησαν τον Δαρείο, αποτελούν σύμβολο ψευδούς ιερωσύνης κατά τον νόμο της Κυριακής. Δύο κατηγορίες εκείνων που εξαπατούν τον βασιλέα παρουσιάζονται μέσω των δύο αποστατών προέδρων και των εκατόν είκοσι αποστατών αρχόντων. Οι δύο πρόεδροι κατατάσσονται μαζί με τον Δανιήλ, ο οποίος είναι ο προφήτης. Οι δύο τάξεις που εξαπατούν τον Δαρείο αντιπροσωπεύουν μία ομάδα ψευδοπροφητών και μία ομάδα διεφθαρμένων ιερέων.

> Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

> Οὐαὶ εἰς τοὺς ποιμένας, τοὺς καταστρέφοντας καὶ διασκορπίζοντας τὰ πρόβατα τῆς βοσκῆς μου! λέγει ὁ Κύριος. Διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τῶν ποιμένων τῶν ποιμαινόντων τὸν λαόν μου· Σεις διεσκορπίσατε τὸ ποίμνιόν μου καὶ ἐξεδιώξατε αὐτά, καὶ δὲν ἐπεσκέφθητε αὐτά· ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐπισκεφθῇ ἐφ’ ὑμᾶς τὴν κακίαν τῶν πράξεών σας, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ ἐγὼ θέλω συνάξει τὸ ὑπόλοιπον τοῦ ποιμνίου μου ἐκ πάντων τῶν χωρῶν, ὅπου ἐγὼ ἐξέβαλον αὐτά, καὶ θέλω ἐπαναφέρει αὐτὰ εἰς τὰς μάνδρας αὐτῶν· καὶ θέλουσι καρποφορεῖ καὶ πληθύνεσθαι. Καὶ θέλω καταστήσει ἐπ’ αὐτὰ ποιμένας, οἵτινες θέλουσι ποιμάνει αὐτά· καὶ δὲν θέλουσι πλέον φοβεῖσθαι οὐδὲ ταράττεσθαι, οὐδὲ θέλουσι λείπει, λέγει ὁ Κύριος. Ἰδοὺ, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει ὁ Κύριος, καθ’ ἃς θέλω ἀναστήσει εἰς τὸν Δαβὶδ Βλαστὸν δίκαιον, καὶ βασιλεὺς θέλει βασιλεύσει καὶ εὐημερήσει, καὶ θέλει ἐκτελέσει κρίσιν καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς. Ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ ὁ Ἰούδας θέλει σωθῆ, καὶ ὁ Ἰσραὴλ θέλει κατοικεῖ ἀσφαλῶς· καὶ τοῦτο εἶναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον θέλει ὀνομασθῆ· ΚΥΡΙΟΣ Ἡ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ἩΜΩΝ. Διὰ τοῦτο, ἰδοὺ, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει ὁ Κύριος, καθ’ ἃς δὲν θέλουσι πλέον λέγει, Ζῇ Κύριος, ὅστις ἀνήγαγεν τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου· ἀλλὰ, Ζῇ Κύριος, ὅστις ἀνήγαγεν καὶ ὅστις ἔφερεν τὸ σπέρμα τοῦ οἴκου Ἰσραὴλ ἐκ γῆς βορρᾶ, καὶ ἐκ πάντων τῶν χωρῶν, ὅπου ἐγὼ ἐξέβαλον αὐτούς· καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν τῇ γῇ αὐτῶν. Ἡ καρδία μου ἐντός μου συντετριμμένη εἶναι ἐξ αἰτίας τῶν προφητῶν· πάντα τὰ ὀστᾶ μου τρέμουσι· ἔγινα ὡς ἄνθρωπος μεθύων, καὶ ὡς ἀνὴρ τὸν ὁποῖον κατέβαλε ὁ οἶνος, ἐξ αἰτίας τοῦ Κυρίου καὶ ἐξ αἰτίας τῶν λόγων τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ. Διότι ἡ γῆ εἶναι πλήρης μοιχῶν· διότι ἐξ αἰτίας τῆς κατάρας πενθεῖ ἡ γῆ· αἱ εὐχάριστοι τοποθεσίαι τῆς ἐρήμου ἐξηράνθησαν, καὶ ὁ δρόμος αὐτῶν εἶναι κακός, καὶ ἡ δύναμις αὐτῶν δὲν εἶναι ὀρθή. Διότι καὶ ὁ προφήτης καὶ ὁ ἱερεὺς εἶναι βέβηλοι· ναί, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εὗρον τὴν πονηρίαν αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος. Διὰ τοῦτο ἡ ὁδὸς αὐτῶν θέλει εἶναι εἰς αὐτοὺς ὡς ὁδοὶ ὀλισθηραὶ ἐν τῷ σκότει· θέλουσιν ὠθηθῆ καὶ πέσει ἐν αὐταῖς· διότι θέλω ἐπιφέρει ἐπ’ αὐτοὺς κακόν, τὸ ἔτος τῆς ἐπισκέψεως αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος. Ἱερεμίας 23:1–12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

Το «ἔτος τῆς ἐπισκέψεως» τοῦ Ἰερεμία εἶναι ἡ κρίσις τῶν συνωμοτῶν οἵτινες ἐξηπάτησαν τὸν Δαρεῖον. Ἡ κρίσις τῶν ψευδοπροφητῶν καὶ τῶν ἱερέων ἀποτελεῖ θέμα τοῦ προφητικοῦ Λόγου. Καὶ καθὼς ἕνα διεφθαρμένο ἱερατεῖο ὡδήγησε καὶ ἐξηπάτησε τὰς ρωμαϊκὰς ἀρχὰς ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, οὕτως ἡ συνωμοσία ἐν τῷ ἕκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Δανιὴλ πραγματεύεται αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν προφητικὴν ἀλήθειαν.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

Οι προφητικές γραμμές του πέμπτου κεφαλαίου του Δανιήλ εκθέτουν την εκτελεστική κρίση που επιτελείται επί του Ρεπουμπλικανικού κέρατος και επί του έθνους των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τον νόμο της Κυριακής. Η κρίση εκείνη εκτελείται διά του Ισλάμ του τρίτου Ουαί, το οποίο έχει παρεισφρήσει στη βασιλεία μέσω του αφύλακτου νοτίου τείχους. Η γραμμή του νόμου της Κυριακής στο τρίτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζει τον λαό του Θεού να υψώνεται ως σημείο προς ολόκληρο τον κόσμο ακριβώς κατά τον ίδιο εκείνο καιρό. Το έκτο κεφάλαιο εστιάζει στην κρίση που επιτελείται επί των ψευδοπροφητών μέσα στην ίδια ακριβώς ιστορία.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

Κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, το αποστατημένο προτεσταντικό κέρας αποτελείται από δύο τάξεις: η μία υποστηρίζει την Κυριακή ως ημέρα λατρείας, και η άλλη ματαίως ομολογεί ότι υποστηρίζει το Σάββατο ως ημέρα λατρείας. Τα αντίστοιχά τους εντός του Ρεπουμπλικανικού κέρατος είναι τα κόμματα των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών. Καθεμία από τις δύο αποστατημένες κεραίες προτυπώθηκε από τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους κατά τον καιρό του Χριστού. Οι δύο αποστάτες πρόεδροι και οι εκατόν είκοσι ιερείς στην πλάνη του Δαρείου επίσης αντιπροσωπεύουν τις δύο κατηγορίες του αποστατημένου κέρατος του Προτεσταντισμού. Μολονότι στην πραγματικότητα ήταν πολιτικά πρόσωπα κατά τον καιρό που διαδραματίσθηκε η αφήγηση, το προφητικό συμφραζόμενο προσδιορίζει ότι είναι η αποστατημένη θρησκευτική εξουσία εκείνη που εξαπατά το κράτος.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

Η αφήγηση, όπως απεικονίζεται στο Όρος Κάρμηλος, προσδιορίζει δύο κατηγορίες ψευδοπροφητών: τους προφήτες του Βάαλ και τους προφήτες του άλσους (Αστάρτη). Μαζί τυποποιούν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, διότι ο Βάαλ είναι ανδρική θεότητα και η Αστάρτη είναι γυναικεία θεότητα. Ο Ηλίας τελικώς θανάτωσε τους ψευδοπροφήτες του Όρους Κάρμηλος, όπως ακριβώς και η συνομοσπονδία του έκτου κεφαλαίου του Δανιήλ ρίχθηκε στον λάκκο των λεόντων.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> Και ο Ηλίας είπε προς αυτούς: Πιάσατε τους προφήτες του Βάαλ· ας μη διαφύγει ούτε ένας από αυτούς. Και τους έπιασαν· και ο Ηλίας τούς κατέβασε στον χείμαρρο Κισών, και εκεί τους κατέσφαξε. Α΄ Βασιλέων 18:40.

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

Στην ίδια αφήγηση του Όρους Καρμήλου, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, η δύναμη που εξαπατά είναι η θυγάτηρ. Αμφότερες οι αφηγήσεις προσδιορίζουν τους πλάνους ως χορεύοντες, είτε γύρω από την προσφορά τους στο Όρος Κάρμηλος, είτε στο μεθυσμένο γενέθλιο συμπόσιο του Ηρώδη, όπου η Σαλώμη εκτέλεσε τον χορό της πλάνης. Από κοινού, οι δύο γραμμές ταυτοποιούν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ο οποίος διαμορφώνεται πλήρως κατά τον νόμο της Κυριακής, και ότι οι αποστατημένες εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι θυγατέρες της Ηρωδιάδος, η οποία είναι η Ιεζάβελ, οι οποίες αμφότερες αντιπροσωπεύουν τον Καθολικισμό. Τα γενέθλια του Ηρώδη σηματοδοτούν το τέλος της έκτης βασιλείας του θηρίου της γης, αλλά ταυτοχρόνως σηματοδοτούν τα γενέθλια της έβδομης βασιλείας της βιβλικής προφητείας (τα Ηνωμένα Έθνη).

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

Μέσα στην ίδια την υπόσχεση προς τη Σαλώμη, ο Ηρώδης συμφωνεί να δώσει στη Σαλώμη το ήμισυ του βασιλείου του, προσδιορίζοντας ότι το έβδομο βασίλειο αντιπροσωπεύει έναν συνδυασμό μισού εκκλησίας και μισού κράτους. Το βασίλειο αρχίζει όταν η κεφαλή του Ιωάννη παραδίδεται στην Ηρωδιάδα. Για τον λόγο αυτό, το έβδομο βασίλειο παριστάνεται στην Αποκάλυψη κεφάλαιο δεκαεπτά ως διαρκούν μόνο ολίγον καιρό. Κατά τον νόμο της Κυριακής τίθεται σε ισχύ η τριμερής ένωση, διότι εκεί οι δέκα βασιλείς συμφωνούν να δώσουν το βραχύβιο βασίλειό τους στο θηρίο για μία «ώρα». Η μία «ώρα» είναι η «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, η οποία αρχίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει όταν εγείρεται ο Μιχαήλ.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες δὲν ἔλαβον ἀκόμη βασιλείαν· ἀλλὰ λαμβάνουν ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι ἔχουν μίαν γνώμην, καὶ θέλουσι δώσει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον. Οὗτοι θέλουσι πολεμήσει μετὰ τοῦ Ἀρνίου, καὶ τὸ Ἀρνίον θέλει νικήσει αὐτούς· διότι αὐτὸς εἶναι Κύριος κυρίων καὶ Βασιλεὺς βασιλέων· καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ εἶναι κλητοί, καὶ ἐκλεκτοί, καὶ πιστοί. Ἀποκάλυψις 17:12–14.

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

Οι δέκα βασιλείς, που εκπροσωπούνται από τον Ηρώδη, συμφωνούν κατά τα γενέθλια της εβδόμης βασιλείας να δώσουν το ήμισυ της βασιλείας τους στο θηρίο κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, η οποία παριστάνεται ως «μία ώρα». Κατ’ εκείνη την «ώρα», η γραφή γράφεται στον τοίχο του Βαλτάσαρ. Κατ’ εκείνη την «ώρα», ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ ρίπτονται στην κάμινο και ανυψώνονται εν νεφέλη, καθώς και οι δύο μάρτυρες του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η τριπλή ένωση συνάγεται διά της απάτης που επιτελεί το θηρίο της γης, το οποίο κατεβάζει πυρ εκ του ουρανού ενώπιον των ανθρώπων.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς· καὶ εἶχε δύο κέρατα ὅμοια με ἀρνίου, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἀσκεῖ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιόν του, καὶ κάμνει τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσουν τὸ πρῶτον θηρίον, τοῦ ὁποίου ἡ θανατηφόρος πληγὴ ἐθεραπεύθη. Καὶ ποιεῖ μεγάλα σημεῖα, ὥστε καὶ πῦρ κάμνει νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ μέσου τῶν θαυμάτων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐξουσίαν νὰ κάμνῃ ἐνώπιον τοῦ θηρίου· λέγων πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς νὰ κατασκευάσουν εἰκόνα εἰς τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἔλαβε τὴν πληγὴν ἀπὸ μάχαιραν καὶ ἔζησεν. Ἀποκάλυψις 13:11–14.

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

Ο κόσμος εξαπατάται, όχι τόσο από τα θαύματα, όσο από «τα μέσα εκείνων των θαυμάτων» τα οποία είχε εξουσία να κάμει. Η έκφραση «μέσα εκείνων των θαυμάτων» είναι προστιθέμενη φράση, αλλά αποδίδει τη σωστή έμφαση στα θαύματα, πράγμα που πρέπει να σημειωθεί προσεκτικά. Είναι σημαντικό να αναγνωρισθεί ο τρόπος με τον οποίο το ψευδές μήνυμα (πυρ εκ του ουρανού) εξαπατά τον κόσμο, διότι τώρα βρισκόμαστε ακριβώς στην ιστορία όπου οι πληθυσμοί του πλανήτη γη υπνωτίζονται μέσω μιας «υπερλεωφόρου πληροφοριών», η οποία ελέγχεται και χειραγωγείται από τους παγκοσμιοποιητές εμπόρους της γης. Το θέμα αυτό θα το αφήσουμε για μεταγενέστερα άρθρα, αλλά απλώς σημειώνουμε τώρα ότι η απάτη των προέδρων και των πριγκίπων, η οποία ασκήθηκε επί του Δαρείου, είναι ένα συγκεκριμένο προφητικό θέμα, το οποίο περιέχει διάφορα συναφή στοιχεία που πρέπει να αναγνωρισθούν.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

Η τριμερής ένωση συνάγεται μέσω της απάτης του αισθησιακού χορού της Σαλώμης ενώπιον των αρχόντων στο γενέθλιο συμπόσιο του Ηρώδη. Η απάτη που επιβλήθηκε στον Πιλάτο, και η οποία ήταν διττής φύσεως, συνίστατο στην κατηγορία ότι ο Χριστός προκαλούσε και υποκινούσε στάση κατά της κρατικής εξουσίας, και επίσης ότι βλασφημούσε κατά της θρησκευτικής εξουσίας. Σε εκείνη την ιστορία τρεις ανταγωνιστές συνήλθαν. Η ρωμαϊκή εξουσία (το κράτος), ο Βαραββάς, ένας ψευδής Χριστός (ο ψευδοπροφήτης), και η αποστατημένη ιουδαϊκή εκκλησία (το θηρίο). Η αποστατημένη εκκλησία εξαπάτησε τη ρωμαϊκή εξουσία (το κράτος), με το διττό ψεύδος της στάσεως και της βλασφημίας.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

Όταν ο Δαρείος αφυπνίζεται τελικά ως προς το κίνητρο των απατεώνων του, εξαναγκάζεται να ρίξει τον Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων. Ο Δανιήλ παρέβη τον νόμο του κράτους διά της υπακοής του στον νόμο του Θεού. Το ψεύδος που παρουσιάστηκε στον Δαρείο επιτεύχθηκε με την έξαρση της υπερηφανείας του, εμποδίζοντάς τον έτσι να διακρίνει το κίνητρο των απατεώνων του. Το ψεύδος και η εξαπάτηση στην ιστορία του Δανιήλ και του λάκκου των λεόντων προσδιορίζουν την υπακοή προς τον Θεό ως βλασφημία και στάση, πράγμα που ήταν η ίδια διπλή εξαπάτηση του σταυρού, και το ορόσημο του σταυρού ευθυγραμμίζεται με το ορόσημο του νόμου της Κυριακής.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

Η τιμωρία της θρησκευτικής απατηλής εξουσίας αποτελεί θέμα της βιβλικής προφητείας, όπως επίσης και το γεγονός ότι η θρησκευτική εξουσία εξαπατά την κρατική εξουσία.

> “The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

> «Ο λαός βλέπει ότι έχει εξαπατηθεί. Κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι τους οδήγησε στην καταστροφή· αλλά όλοι ενώνονται, εκτοξεύοντας την πικρότερη καταδίκη τους εναντίον των λειτουργών. Άπιστοι ποιμένες προφήτευσαν ευχάριστα πράγματα· οδήγησαν τους ακροατές τους να ακυρώσουν τον νόμο του Θεού και να διώξουν εκείνους που θα τον τηρούσαν άγιο. Τώρα, μέσα στην απελπισία τους, αυτοί οι διδάσκαλοι ομολογούν ενώπιον του κόσμου το έργο της απάτης τους. Τα πλήθη γεμίζουν με οργή. “Χαθήκαμε!” κραυγάζουν, “και εσείς είστε η αιτία του ολέθρου μας·” και στρέφονται εναντίον των ψευδών ποιμένων. Εκείνοι ακριβώς που κάποτε τους θαύμαζαν περισσότερο θα εκστομίσουν εναντίον τους τις φρικτότερες κατάρες. Τα ίδια τα χέρια που κάποτε τους στεφάνωναν με δάφνες θα υψωθούν για την καταστροφή τους. Τα ξίφη που προορίζονταν να σφάξουν τον λαό του Θεού χρησιμοποιούνται τώρα για να καταστρέψουν τους εχθρούς τους. Παντού υπάρχει διαμάχη και αιματοχυσία.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 655.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

Οι θρησκευτικοί ηγέτες στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου μετά το κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου, διότι τα ποίμνιά τους αντιλαμβάνονται ότι είχαν εξαπατηθεί από ψεύδος το οποίο διέδωσαν οι θρησκευτικοί ηγέτες. Οι πρόεδροι και οι άρχοντες, μαζί με τις οικογένειές τους, υπέστησαν όλοι την ίδια ανταποδοτική κρίση για το ψεύδος που διέδωσαν. Όταν ο Ηλίας θανάτωσε τους ψευδοπροφήτες στο Όρος Κάρμηλος, η ίδια εκείνη ανταπόδοση παριστάνεται κατά «τον μέγαν σεισμόν» της Αποκαλύψεως κεφάλαιο ένδεκα, όταν «επτά χιλιάδες» καταβάλλονται.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἔγεινε μέγας σεισμός, καὶ τὸ δέκατον τῆς πόλεως ἔπεσε, καὶ ἐν τῷ σεισμῷ ἐφονεύθησαν ἑπτὰ χιλιάδες ἄνθρωποι· καὶ οἱ λοιποὶ κατελήφθησαν ὑπὸ φόβου καὶ ἔδωκαν δόξαν τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ. Ἀποκάλυψις 11:13.

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

Κατά την εκπλήρωση του μεγάλου σεισμού της Γαλλικής Επανάστασης, οι επτά χιλιάδες που εφονεύθησαν αντιπροσώπευαν τη βασιλική τάξη της Γαλλίας. Κατά την «ώρα» του μεγάλου σεισμού, δηλαδή του νόμου της Κυριακής, οι επτά χιλιάδες που φονεύονται αντιπροσωπεύουν Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας οι οποίοι προσκυνούν τη Ρώμη, διότι μόνον εκείνοι που κατανοούν την υπευθυνότητα του Σαββάτου της Εβδόμης Ημέρας λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου όταν έλθει ο νόμος της Κυριακής.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Η αλλαγή του Σαββάτου είναι το σημείο ή το σήμα της εξουσίας της Ρωμαϊκής εκκλησίας. Εκείνοι οι οποίοι, κατανοώντας τις αξιώσεις της τετάρτης εντολής, επιλέγουν να τηρούν το ψευδές Σάββατο αντί του αληθινού, αποδίδουν έτσι φόρο τιμής σε εκείνη τη δύναμη από την οποία μόνον αυτό επιτάσσεται. Το χάραγμα του θηρίου είναι το παπικό Σάββατο, το οποίο έχει γίνει δεκτό από τον κόσμο στη θέση της ημέρας που όρισε ο Θεός.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «Αλλά ο καιρός για να λάβει κανείς το χάραγμα του θηρίου, όπως ορίζεται στην προφητεία, δεν έχει ακόμη έλθει. Ο καιρός της δοκιμασίας δεν έχει ακόμη φθάσει. Υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί σε κάθε εκκλησία, χωρίς να εξαιρείται η Ρωμαιοκαθολική κοινότητα. Κανείς δεν καταδικάζεται, έως ότου λάβει το φως και δει την υποχρέωση της τέταρτης εντολής. Αλλά όταν εκδοθεί το διάταγμα που θα επιβάλλει το πλαστό Σάββατο, και όταν η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου θα προειδοποιήσει τους ανθρώπους εναντίον της προσκύνησης του θηρίου και της εικόνας του, η διαχωριστική γραμμή θα χαραχθεί καθαρά ανάμεσα στο ψευδές και στο αληθινό. Τότε εκείνοι που θα εξακολουθούν ακόμη να παραβαίνουν θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους.»

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «Με ταχέα βήματα πλησιάζουμε αυτή την περίοδο. Όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες ενωθούν με την κοσμική εξουσία για να στηρίξουν μια ψευδή θρησκεία, αντιστεκόμενοι στην οποία οι πρόγονοί τους υπέστησαν τον σφοδρότερο διωγμό, τότε το παπικό Σάββατο θα επιβληθεί με τη συνδυασμένη εξουσία εκκλησίας και κράτους. Θα υπάρξει εθνική αποστασία, η οποία θα καταλήξει μόνο σε εθνική καταστροφή.» Bible Training School, February 2, 1913.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

Οι «επτά χιλιάδες» που καταβάλλονται κατά την «ώρα» του μεγάλου σεισμού, δηλαδή του νόμου της Κυριακής, παραλληλίζονται επίσης με τις «επτά χιλιάδες» που αρνήθηκαν να υποκλιθούν στην Ιεζάβελ κατά τον καιρό του Ηλία.

> Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

> Καὶ ἄφησα εἰς ἐμαυτόν ἑπτὰ χιλιάδας ἐν τῷ Ἰσραήλ, πάντα τὰ γόνατα ἃ δὲν ἔκαμψαν εἰς τὸν Βάαλ, καὶ πᾶν στόμα ὃ δὲν ἐφίλησεν αὐτόν. Α΄ Βασιλέων 19:18.

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

Η πρώτη αναφορά στους επτά χιλιάδες προσδιορίζει μια πιστή ομάδα που αρνήθηκε να προσκυνήσει τη Ιεζάβελ, και η τελευταία αναφορά αντιπροσωπεύει ένα υπόλοιπο που πράγματι προσκυνά τη Ιεζάβελ. Όταν ο παπισμός κατακτά την ένδοξη γη (το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία), κατά τον νόμο της Κυριακής, η μία τάξη «ανατρέπεται» και η άλλη τάξη διαφεύγει από το χέρι του ελέγχου της Βαβυλώνας, διότι τότε αρχίζει το μήνυμα να εξέλθετε από τη Βαβυλώνα.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Καὶ θέλει εἰσέλθει καὶ εἰς τὴν ἐνδόξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταστραφῆ· ἀλλ᾽ οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδώμ, καὶ ὁ Μωάβ, καὶ τὸ ἐξαίρετον τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

Η λέξη «countries» είναι μια προστιθέμενη λέξη, διότι πολλές χώρες δεν «ανατρέπονται» κατά τον νόμο της Κυριακής, αλλά πολλοί μεμονωμένοι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας ανατρέπονται, επειδή κατά το σημείο εκείνο είναι οι μόνοι που λογοδοτούν για το φως του τρίτου αγγέλου. Αυτοί είναι οι «πολλοί», διότι αυτοί ήταν εκείνοι που εκλήθησαν να είναι μεταξύ εκείνων που έλαβαν τη σφραγίδα του Θεού, αλλά απέρριψαν εκείνη την κλήση.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> Και λέγει προς αυτόν· Φίλε, πώς εισήλθες εδώ χωρίς να έχεις ένδυμα γάμου; Και εκείνος εσιώπησε. Τότε είπε ο βασιλιάς προς τους υπηρέτες· Δέσατε αυτόν χειροπόδαρα, και πάρτε τον, και ρίψτε τον στο εξώτερο σκότος· εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων. Διότι πολλοί είναι οι κεκλημένοι, ολίγοι δε οι εκλεκτοί. Ματθαίος 22:12–14.

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

Η απάτη των αρχόντων και των προέδρων στο έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ ταυτοποιεί την τιμωρία της θρησκευτικής εξουσίας που εξαπατά την κρατική εξουσία.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπρόσταξε, καὶ ἔφεραν τοὺς ἄνδρας ἐκείνους οἵτινες εἶχον κατηγορήσει τὸν Δανιήλ, καὶ ἔρριψαν αὐτοὺς εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων, αὐτοὺς, τὰ τέκνα αὐτῶν καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν· καὶ οἱ λέοντες ἐκυρίευσαν αὐτῶν καὶ συνέτριψαν πάντα τὰ ὀστᾶ αὐτῶν πρὶν ἔτι φθάσωσιν εἰς τὸν πυθμένα τοῦ λάκκου. Δανιήλ 6:24.

We shall continue the book of Daniel in the next article.

Θα συνεχίσουμε το βιβλίο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

> Και τι ακόμη να είπω; διότι θα με ελείπε ο χρόνος, εάν διηγούμην περί του Γεδεών, και του Βαράκ, και του Σαμψών, και του Ιεφθάε· και περί του Δαβίδ έτι, και του Σαμουήλ, και των προφητών· οίτινες διά της πίστεως κατεπολέμησαν βασίλεια, εργάσθησαν δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων. Εβραίους 11:32, 33.

Back to Articles