Article

# Panium - Number Eight

Πανειόν - Ο Αριθμός Οκτώ

Third Line Overview

Επισκόπηση της Τρίτης Γραμμής

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

Ο Σέλευκος Γ΄ Κεραυνός βασίλεψε για σύντομο διάστημα ως βασιλεύς από το 226 έως το 223 π.Χ., προτού δολοφονηθεί ή πεθάνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο Σέλευκος Γ΄ υπήρξε ο άμεσος προκάτοχος του Αντιόχου Γ΄. Οι δύο αδελφοί αντιπροσωπεύουν τους «υἱούς» του στίχου δέκα, και αντιπροσωπεύουν τον Ρήγκαν και τον Μπους το 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Αλλά οι υιοί του θέλουσιν εξεγερθή, και θέλουσι συνάξει πλήθος μεγάλων δυνάμεων· και εις βεβαίως θέλει ελθεί, και υπερχειλίσει, και διαβή· έπειτα θέλει επιστρέψει, και θέλει εξεγερθή, έως και του οχυρώματος αυτού. Δανιήλ 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

Ο δέκατος στίχος είναι η τρίτη γραμμή και αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους» το 1989. Συνδέεται με τον τεσσαρακοστό στίχο του ενδέκατου κεφαλαίου και με το Ησαΐας η΄ 8. Η σύνδεση αυτών των τριών στίχων προσδιορίζει ότι ο ενδέκατος στίχος αντιπροσωπεύει τον τρέχοντα ουκρανικό πόλεμο, με τον Πούτιν και τον Ζελένσκι ως τους αντιπάλους που αντιπροσωπεύονται στη Μάχη της Ραφίας, όπως εκτίθεται στον ενδέκατο στίχο. Ο δωδέκατος στίχος προσδιορίζει τα επακόλουθα του ουκρανικού πολέμου και τη μοίρα του Πούτιν. Οι στίχοι δεκατρείς έως δεκαπέντε είναι η μάχη του Πανίου.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι «ο καιρός του τέλους» και, σε συμφωνία με τις αρχές που συνδέονται με την αποσφράγιση της αλήθειας κατά τον «καιρό του τέλους», το εδάφιο αυτό, αν και είναι μόνον ένα εδάφιο, περιλαμβάνει πλήθος προφητικών γραμμών που εκπροσωπούνται σε αυτό. Το δέκατο εδάφιο προσδιορίζει την αρχή της κεκρυμμένης ιστορίας του τεσσαρακοστού εδαφίου, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος του τρίτου αγγέλου και της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

Ο στίχος συνδέει τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι, όπως προσδιορίζονται στο όραμα που αρχίζει στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα. Η σύνδεση αυτή σηματοδοτεί τη συνένωση της θεότητας με την ανθρωπότητα, η οποία αποτελεί την ολοκλήρωση του μυστηρίου της ευσεβείας κατά τη σάλπιγγα του εβδόμου αγγέλου, η οποία είναι το τρίτο οὐαί του Ισλάμ.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

Το εδάφιο προσδιορίζει το 1989 ως τον καιρό του τέλους, και, μέσω της σύνδεσής του με τις επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι, περιλαμβάνει τη θεμελιώδη αλήθεια του Ουίλλιαμ Μίλλερ και την αποστασία του 1863. Το εδάφιο εγκαινιάζει την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Είναι, επομένως, ουσιώδες στοιχείο της αύξησης της γνώσης που φθάνει κατά τον καιρό του τέλους το 1989 και αρχίζει την προφητική απεικόνιση των εξωτερικών γεγονότων που συγκροτούν την κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα, και, μέσω της σύνδεσής του με τους επτά καιρούς, προσδιορίζει επίσης τα εσωτερικά γεγονότα στην ιστορία μεταξύ του 1989 και του νόμου της Κυριακής.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

Ο αριθμός δέκα είναι σύμβολο δοκιμής, και η σύνδεση των εδαφίων με το όραμα του Ησαΐα επτά δίνει έμφαση στην κατανόηση της αλήθειας.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Διότι κεφαλή της Συρίας είναι η Δαμασκός, και κεφαλή της Δαμασκού είναι ο Ρεσίν· και εντός εξήντα πέντε ετών ο Εφραΐμ θα συντριβεί, ώστε να μη είναι λαός. Και κεφαλή του Εφραΐμ είναι η Σαμάρεια, και κεφαλή της Σαμάρειας είναι ο υιός του Ρεμαλία. Εάν δεν πιστεύσητε, ασφαλώς δεν θέλετε στερεωθή. Ησαΐας 7:8, 9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

Δεν θα στερεωθείτε, εάν δεν πιστεύετε ότι μία «κεφαλή» αντιπροσωπεύει μία πρωτεύουσα πόλη (Σαμάρεια και Δαμασκός) και έναν βασιλέα (Ρεσίν και Φεκά, ο υἱός τοῦ Ρομελία). Εάν δεν κατανοείτε αυτά τα τρία εναλλάξιμα σύμβολα, στο πλαίσιο τοῦ ὄγδοου κεφαλαίου τοῦ Ἠσαΐα, ἐδάφιο 8, (το οποίο αποτελεί το ίδιο όραμα με το έβδομο κεφάλαιο), τότε δεν θα είστε σε θέση να ταυτοποιήσετε τον Πούτιν και τη Ρωσία ως τον βασιλέα τοῦ νότου στα ἐδάφια 11 έως 15.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> Διὰ τοῦτο, ἰδοὺ, ὁ Κύριος ἐπάγει ἐπ’ αὐτοὺς τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ, ἰσχυρὰ καὶ πολλά, τοῦτέστιν τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας καὶ πᾶσαν τὴν δόξαν αὐτοῦ· καὶ θέλει ἀναβῆ ἐπάνω εἰς πάντας τοὺς διαύλους αὐτοῦ, καὶ ὑπερβῆ ὅλας τὰς ὄχθας αὐτοῦ· καὶ θέλει διέλθει διὰ τοῦ Ἰούδα· θέλει ὑπερχειλίσει καὶ διαβῆ, θέλει φθάσει ἕως τοῦ τραχήλου· καὶ ἡ ἔκτασις τῶν πτερύγων αὐτοῦ θέλει πληρώσει τὸ πλάτος τῆς γῆς σου, ὦ Ἐμμανουήλ. Ἠσαΐας 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, η οποία αρχίζει στον καιρό του τέλους και οδηγεί στο κλείσιμο της δοκιμασίας κατά τον νόμο της Κυριακής.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Και είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράττει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· αλλ’ οι συνετοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

Κατά τον «έσχατον καιρόν» το βιβλίο του Δανιήλ «αποσφραγίζεται» και αρχίζει μία τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, όπως παριστάνεται με το «καθαρισθούν, και λευκανθούν, και δοκιμασθούν». Οι «συνετοί» εννοούν, οι «ασεβείς» δεν εννοούν. Η έλλειψη κατανοήσεώς τους, όπως ακριβώς και η έλλειψη ελαίου στην παραβολή των δέκα παρθένων, τους οδηγεί στην καταστροφή.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ο λαός μου αφανίζεται εξαιτίας ελλείψεως γνώσεως· επειδή εσύ απέρριψες τη γνώση, και εγώ θα σε απορρίψω, ώστε να μη μου είσαι ιερέας· επειδή λησμόνησες τον νόμο του Θεού σου, και εγώ θα λησμονήσω τα παιδιά σου. Ωσηέ 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

Οι λέξεις «Ο λαός Μου» σημαίνουν λαό διαθήκης, και αυτός ο λαός της διαθήκης πρόκειται να απορριφθεί και να καταστραφεί εξαιτίας «ελλείψεως γνώσεως». Ο κυριακάτικος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το ορόσημο όπου τα πράγματα λησμονούνται ή ενθυμούνται. Το «Ενθυμήθητι την ημέραν του Σαββάτου» είναι η παρούσα αλήθεια σε εκείνο το σημείο. Εκεί είναι που ενθυμείται η πόρνη της Τύρου. Εκεί είναι που ο Θεός ενθυμείται τις αμαρτίες της Βαβυλώνος στην Αποκάλυψη.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν, Εξέλθετε εξ αυτής, λαός μου, διά να μη συμμετάσχητε εις τας αμαρτίας αυτής και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενθυμήθη τας ανομίας αυτής. Απόδοτε εις αυτήν καθώς και αυτή απέδωκεν εις εσάς, και διπλασιάσατε εις αυτήν διπλά κατά τα έργα αυτής· εν τω ποτηρίω το οποίον εγέμισεν, γεμίσατε εις αυτήν διπλούν. Αποκάλυψις 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

Εκεί είναι όπου τα τέκνα, δηλαδή η προφητική τελευταία γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, αποκόπτονται. Εκεί είναι όπου εκείνοι τους οποίους ο Δανιήλ αποκαλεί «ασεβείς» φανερώνουν ότι είχαν «λησμονήσει» τον νόμο του Θεού, και το μέρος του νόμου του Θεού που λησμόνησαν είναι οι προφητικοί κανόνες ή νόμοι του Θεού. Το συμφραζόμενο είναι σαφώς ότι στερούνται της «γνώσεως» η οποία αυξάνεται όταν αποσφραγίζεται το βιβλίο του Δανιήλ. Ο Δανιήλ αντιπαραβάλλει τους «σοφούς» προς τους «ασεβείς», και ο Ιησούς τις «φρόνιμες παρθένους» προς τις «μωρές παρθένους». Ο Αμώς προσδιορίζει την ίδια τάξη ως «ωραίες παρθένους», ως εκείνες που αδυνατούν να βρουν το προφητικό μήνυμα το οποίο παριστάνεται από την ανατολή, τον βορρά και τις θάλασσες.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Ιδού, έρχονται ημέρες, λέγει Κύριος ο Θεός, κατά τις οποίες θέλω εξαποστείλει πείνα επί της γης, ουχί πείνα άρτου, ουδέ δίψαν ύδατος, αλλά του να ακούη τις τους λόγους του Κυρίου· και θέλουσι περιπλανηθή από θαλάσσης έως θαλάσσης, και από βορρά μέχρι ανατολής θέλουσι τρέχει εδώ και εκεί διά να ζητήσωσι τον λόγον του Κυρίου, και δεν θέλουσιν ευρεί αυτόν. Εν εκείνη τη ημέρα, αι ωραίαι παρθένοι και οι νέοι άνδρες θέλουσιν αποκάμει από της δίψης. Οι ομνύοντες εις την αμαρτίαν της Σαμαρείας και λέγοντες, Ζη ο θεός σου, ω Δαν· και, Ζη ο τρόπος της Βηρ-σαβεέ· και αυτοί θέλουσι πέσει και δεν θέλουσιν αναστηθή πλέον. Αμώς 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

Το μήνυμα που δεν μπορούν να βρουν παριστάνεται από τον τόπο όπου αναζητούν, καθώς «περιπλανῶνται ἀπὸ θαλάσσης εἰς θάλασσαν, καὶ ἀπὸ βορρᾶ ἕως ἀνατολῆς». Ὁ Ἀμώς λέγει ὅτι αὐτὲς οἱ «ὡραῖες παρθένοι» βρίσκονται σε «λιμό» τοῦ νὰ ἀκούσουν «τὸν λόγον τοῦ Κυρίου», καὶ ὅτι «ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλουσι περιτρέχει ἐκεῖ καὶ ἐκεῖ διὰ νὰ ζητήσωσι τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ δὲν θέλουσιν εὑρεῖ αὐτόν». Τὸ μήνυμα ποὺ ἀποσφραγίσθηκε ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ στὸν καιρὸ τοῦ τέλους, τὸ 1989, σὲ ἐκπλήρωση τοῦ ἐδαφίου σαράντα καθὼς καὶ τοῦ ἐδαφίου δέκα τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου, συνοψίζεται στὰ τελευταῖα δύο ἐδάφια τοῦ ἑνδεκάτου κεφααίου.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Ἀλλὰ ἀγγελίαι ἐκ τῆς ἀνατολῆς καὶ ἐκ τοῦ βορρᾶ θὰ ταράξουν αὐτόν· διὰ τοῦτο θὰ ἐξέλθῃ μετὰ μεγάλης μανίας, διὰ νὰ ἀφανίσῃ καὶ νὰ ἐξολοθρεύσῃ πολλούς. Καὶ θὰ φυτεύσῃ τὰς σκηνὰς τοῦ παλατίου αὐτοῦ μεταξὺ τῶν θαλασσῶν ἐν τῷ ἐνδόξῳ ἁγίῳ ὄρει· ἀλλ’ ἥξει εἰς τὸ τέλος αὐτοῦ, καὶ οὐδεὶς θὰ βοηθήσῃ αὐτόν. Δανιήλ 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

Αι μωραί, ωραίαι και πονηραί παρθένοι, αι στερούμεναι του ελαίου, το μήνυμα της ανατολής, του βορρά και των θαλασσών, αι οποίαι απέρριψαν τη γνώση και τη διαθήκη και τον Νόμο του Θεού, ενθυμούνται υπό του Θεού κατά τον νόμον της Κυριακής. Τρεις μάχαι παριστώνται εις τα εδάφια δέκα έως δεκαπέντε. Διακρίνω τας τρεις αυτάς μάχας εις τρεις ιστορίας, αλλά αποτελούν επίσης μία γραμμήν όταν θεωρούνται από κοινού, διότι το εδάφιον δέκα ανοίγει τον «καιρόν του τέλους» και, ως εκ τούτου, εγκαινιάζει μίαν τριμερή διαδικασία δοκιμασίας.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

Το δέκατο εδάφιο συνδέεται με τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι και, επομένως, με τα θεμέλια του Αντβεντισμού και το έργο του William Miller. Το δεύτερο βήμα των τριών βημάτων είναι μια οπτική δοκιμασία που άρχισε όταν φανερώθηκε το φως του ενδέκατου εδαφίου και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η δεύτερη δοκιμασία είναι οπτική και αντιπροσωπεύει μια δοκιμασία σχετικά με την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε τα τρέχοντα γεγονότα υπό το φως του προφητικού Λόγου του Θεού. Η τρίτη δοκιμασία είναι η Μάχη του Πανίου του δεκάτου πέμπτου εδαφίου, όπου το όνομα του Σίμωνος Βαριωνᾶ μεταβλήθηκε σε Πέτρο, και έτσι σημείωσε τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αμέσως πριν από το κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου στον κυριακάτικο νόμο του δεκάτου έκτου εδαφίου.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

Όταν εξετάζουμε την εμφάνιση του Αντιόχου του Μεγάλου σε καθεμιά από τις τρεις μάχες που παριστάνονται στα εδάφια δέκα, ένδεκα και δεκαπέντε, διακρίνουμε επίσης, στην ιστορία των εδαφίων εννέα έως δεκαέξι, την άνοδο και την πτώση του ψευδοπροφήτη της βιβλικής προφητείας.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

Τα εδάφια ένα έως τέσσερα προσδιορίζουν την άνοδο και την πτώση της δύναμης του δράκοντος. Τα εδάφια εννέα και δέκα προσδιορίζουν αντιστοίχως το 1798 και το 1989 και, πράττοντας τούτο, τα εδάφια εννέα έως δεκαέξι προσδιορίζουν την άνοδο και την πτώση του ψευδοπροφήτη. Τα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε αντιπροσωπεύουν την άνοδο και την πτώση του θηρίου. Τα εδάφια εννέα και δέκα ευθυγραμμίζονται επίσης με τις δύο «καιρούς του τέλους» του εδαφίου σαράντα, το 1798 και το 1989.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

Η Αδελφή Γουάιτ μάς πληροφορεί με σαφήνεια ότι η παρερμηνεία του «καιρού του τέλους» προκαλεί σύγχυση ως προς το πού πρέπει να εφαρμοσθούν οι προφητείες.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> «Πολλοί πράττουν το ίδιο πράγμα σήμερα, το 1897, επειδή δεν είχαν εμπειρία στο δοκιμαστικό μήνυμα που περιλαμβάνεται στα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου. Υπάρχουν εκείνοι που ερευνούν τις Γραφές για αποδείξεις ότι τα μηνύματα αυτά βρίσκονται ακόμη στο μέλλον. Συγκεντρώνουν στοιχεία υπέρ της αλήθειας των μηνυμάτων, αλλά παραλείπουν να τους αποδώσουν τη δέουσα θέση τους στην προφητική ιστορία. Γι’ αυτό, τέτοιοι άνθρωποι διατρέχουν τον κίνδυνο να παραπλανήσουν τον λαό όσον αφορά τον προσδιορισμό της θέσης των μηνυμάτων. Δεν βλέπουν ούτε κατανοούν τον καιρό του τέλους, ούτε πότε πρέπει να τοποθετηθούν τα μηνύματα. Η ημέρα του Θεού έρχεται με αθόρυβο βήμα, αλλά οι δήθεν σοφοί και μεγάλοι άνδρες φλυαρούν περί “ανώτερης παιδείας”, την οποία υποθέτουν ότι προέρχεται από πεπερασμένους ανθρώπους. Δεν γνωρίζουν τα σημεία της έλευσης του Χριστού, ούτε του τέλους του κόσμου.» Sermons and Talks, τόμος 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

Το θέμα του δέκατου εδαφίου είναι ο «καιρός του τέλους» και στο ενδέκατο κεφάλαιο προσδιορίζονται αρκετοί «καιροί των τελών». Εάν «δεν βλέπετε και δεν κατανοείτε» τον «καιρό των τελών» στο ενδέκατο κεφάλαιο, δεν θα γνωρίζετε πότε «να τοποθετήσετε τα μηνύματα». Εκείνη λέγει: «υπάρχουν εκείνοι που ερευνούν τις Γραφές», και, όπως συμβαίνει με όλους τους προφήτες, τα λόγια της απευθύνονται στις έσχατες ημέρες· επομένως, στις έσχατες ημέρες εκείνοι τους οποίους προσδιορίζει είναι μια τάξη ανθρώπων που δεν κατανοεί τον καιρό του τέλους, και έτσι είναι επίσης οι «ωραίες παρθένοι» του Αμώς, οι οποίες πέφτουν και δεν ανίστανται ποτέ πλέον.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο ένα, ο Δαρείος και ο Κύρος στέκονται μαζί για να σηματοδοτήσουν τον καιρό του τέλους το 1989. Όταν ο Πτολεμαίος πήγε στη Βαβυλώνα και έλαβε αιχμάλωτο τον βασιλέα του βορρά στην Αίγυπτο το 246 π.Χ., προτυπώνοντας κατ’ επέκτασιν το 1798, όπως παριστάνεται στα εδάφια επτά έως εννέα, αυτό ήταν ένας «καιρός του τέλους». Το εδάφιο δέκα είναι ο «καιρός του τέλους» το 1989.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

Το 1798 είναι το τέλος των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της διασποράς εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, η οποία άρχισε το 723 π.Χ. Χίλια διακόσια εξήντα έτη αργότερα, το 538, ο παπισμός εξουσίασε επί χίλια διακόσια εξήντα έτη έως το 1798. Το 1798 είναι «καιρός του τέλους», διότι είναι το τέλος των επτά καιρών, καθώς και των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, όπως και των χιλίων διακοσίων ενενήντα ετών του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το 1798 είναι «καιρός του τέλους» και, επομένως, και το 538 είναι επίσης «καιρός του τέλους». Το 538 είναι το τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών κατά τα οποία ο παγανισμός καταπατούσε το αγιαστήριο του Θεού και το στράτευμά Του, πράγμα που προηγήθηκε του παπισμού, ο οποίος επιτέλεσε το ίδιο έργο για το ίδιο χρονικό διάστημα.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

Το 538 αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του παπισμού και, πράττοντας τούτο, αντιπροσωπεύει εκ νέου την ενδυνάμωση του παπισμού κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο νόμος της Κυριακής προσδιορίζει έναν «καιρό του τέλους». Επομένως, το εδάφιο δεκαέξι, καθώς και το εδάφιο ένα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο δέκα, όλα σηματοδοτούν τον «καιρό του τέλους». Αυτή η αλήθεια πρέπει να γίνεται κατανοητή από εκείνους που γνωρίζουν πότε να τοποθετούν τα μηνύματα. Ο Πομπήιος εκπλήρωσε το εδάφιο δεκαέξι όταν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ. Τον ακολούθησαν ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Αύγουστος Καίσαρ και ο Τιβέριος Καίσαρ. Η γέννηση του Ιησού ήταν ένας «καιρός του τέλους» και έλαβε χώρα στον καιρό του Αυγούστου Καίσαρος.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> Τότε δε θα αναστηθεί στη θέση του ένας εισπράκτορας φόρων μέσα στη δόξα του βασιλείου· αλλά μέσα σε λίγες ημέρες θα συντριβεί, όχι με οργή ούτε σε μάχη. Δανιήλ 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

Το εδάφιο είκοσι προστίθεται στον κατάλογο των «καιρών του τέλους» στο ενδέκατο κεφάλαιο, όπως και ο Τιβέριος Καίσαρ, ο οποίος βασίλευε κατά τη σταύρωση του Χριστού.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> Και στη θέση του θα εγερθεί ένα ευτελές πρόσωπο, στο οποίο δεν θα δώσουν την τιμή της βασιλείας· αλλά θα έλθει ειρηνικά και θα αποκτήσει τη βασιλεία με κολακείες. Και με τους βραχίονες κατακλυσμού θα σαρωθούν από μπροστά του και θα συντριβούν· ναι, ακόμη και ο άρχοντας της διαθήκης. Δανιήλ 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

Ο σταυρός στέκει στο κέντρο της προφητικής εβδομάδας, την οποία ο Χριστός ήλθε να επικυρώσει με πολλούς.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Και θέλει στερεώσει τη διαθήκη με πολλούς διά μία εβδομάδα· και εν τω μέσω της εβδομάδος θέλει παύσει τη θυσία και την προσφορά, και διά την υπερεξάπλωση των βδελυγμάτων θέλει καταστήσει αυτήν έρημον, έως της συντελείας, και το ορισμένον θέλει εκχυθεί επί την ερημωμένην. Δανιήλ 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

Στο μέσον της εβδομάδος, έχουμε μία αρχή και ένα τέλος, διότι οι πρώτες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες έληξαν ακριβώς εκεί όπου άρχισαν οι επόμενες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες. Η εβδομάδα αντιστοιχεί προς τους επτά καιρούς της διασποράς εναντίον του βόρειου βασιλείου, το οποίο εκπροσωπούσε τόσο τον παγανισμό όσο και τον παπισμό που καταπατούν το αγιαστήριο και το στράτευμα.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Κατόπιν άκουσα έναν άγιο να μιλά, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιο που μιλούσε: Έως πότε θα διαρκεί η όραση περί της παντοτεινής θυσίας και της παράβασης της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδοθούν για να καταπατούνται; Δανιήλ 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

Το 538 είναι «καιρός τοῦ τέλους» και εναρμονίζεται με τον σταυρό, ο οποίος επίσης αποτελεί το τέλος μιας προφητικής περιόδου. Το 538 και ο σταυρός παρέχουν δύο μάρτυρες ότι τόσο η αρχή όσο και το τέλος μιας προφητείας επισημαίνονται προφητικώς ως «καιρός τοῦ τέλους».

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

Τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα όλα επισημαίνουν τον «καιρό του τέλους». Το εδάφιο είκοσι τρία προσδιορίζει τη συμμαχία που οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι συνήψαν με την ειδωλολατρική Ρώμη κατά τα έτη 161 έως 158 π.Χ. Η ιστορία της Ασμοναϊκής Δυναστείας, από την αρχική τους μάχη έως την κατάληξή της στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., αντιπροσωπεύει τον αποστατημένο Προτεσταντισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος αρχίζει το 1844, στο τέλος μιας χρονικής προφητείας, και επομένως σε έναν «καιρό του τέλους», και καταλήγει στον νόμο της Κυριακής, όπως αυτός παριστάνεται από το 70 μ.Χ.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Το εδάφιο είκοσι τρία προσδιορίζει έναν «καιρό του τέλους» το 167 π.Χ. στη μάχη της Μωδεΐν, και επίσης το 70 μ.Χ., αμφότερα προτυπώνοντας αντιστοίχως το 1844 και τον νόμο της Κυριακής. Το εδάφιο είκοσι τρία, τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα, όλα σηματοδοτούν τον «καιρό του τέλους».

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Το εδάφιο είκοσι τέσσερα προσδιορίζει την τριακοσιοεξηκονταετή υπεροχή της ειδωλολατρικής Ρώμης, επισημαίνοντας έτσι τόσο την αρχή το 31 π.Χ. όσο και το τέλος το 330 ως «καιρό του τέλους». Το εδάφιο είκοσι επτά και το εδάφιο είκοσι εννέα προσδιορίζουν τόσο την αρχή όσο και το τέλος εκείνης της περιόδου· έτσι, το εδάφιο είκοσι τέσσερα, το εδάφιο είκοσι επτά, το εδάφιο είκοσι εννέα, το εδάφιο είκοσι τρία, τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, το εδάφιο είκοσι, το εδάφιο δεκαέξι, το εδάφιο δέκα, τα εδάφια επτά έως εννέα και το εδάφιο ένα όλα επισημαίνουν τον «καιρό του τέλους».

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ο τριακοστός πρώτος στίχος προσδιορίζει το 538, όταν τέθηκε το βδέλυγμα της ερημώσεως, και οι στίχοι τριάντα έξι και σαράντα προσδιορίζουν το 1798 ως τον «καιρό του τέλους». Το 538 στον τριακοστό πρώτο στίχο και το 1798 στους στίχους τριάντα έξι και σαράντα, οι στίχοι είκοσι επτά και είκοσι εννέα, ο στίχος είκοσι τέσσερα, ο στίχος είκοσι τρία, οι στίχοι είκοσι ένα και είκοσι δύο, ο στίχος είκοσι, ο στίχος δεκαέξι, ο στίχος δέκα, οι στίχοι επτά έως εννέα και ο στίχος ένα, όλα προσδιορίζουν τον «καιρό του τέλους».

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ο «καιρός του τέλους» επισημαίνεται δεκατρείς φορές πριν από το εδάφιο σαράντα ένα, το οποίο είναι ο νόμος της Κυριακής, και ένας ακόμη «καιρός του τέλους», όπως και το εδάφιο σαράντα πέντε, όταν ο πάπας φθάνει στο τέλος του χωρίς κανέναν να τον βοηθήσει. Δεκαπέντε φορές ο «καιρός του τέλους» εντοπίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο. Το θέμα του εδαφίου δέκα είναι ο «καιρός του τέλους». Αντιπροσωπεύει τις αλήθειες που αποσφραγίζονται στον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

We will continue in the next article.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles