Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Εννέα

Αποκάλυψη Αληθειών: Η Μεσονύκτια Κραυγή, ο Ρόλος του Ισλάμ και η Τελική Δοκιμαστική Διαδικασία στις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η αύξηση της γνώσεως, η οποία προήλθε όταν το όραμα του ποταμού Ουλάι αποσφραγίσθηκε το 1798, παρήγαγε μια διαδικασία δοκιμασίας που έφθασε στην κορύφωσή της στο κίνημα της Μεσονυκτίου Κραυγής το 1844. Η Μεσονύκτιος Κραυγή των εσχάτων ημερών, η οποία αποσφραγίζεται τώρα, έχει παρασταθεί από εκείνη την ιστορία και περιλαμβάνει ακριβώς τις ίδιες δοκιμαστικές αλήθειες εκείνης της ιστορίας, διότι το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής που αποσφραγίζεται τώρα είναι αποκατάσταση των κοσμημάτων του Μίλλερ.

> «Οι αλήθειες που λάβαμε το 1841, το ’42, το ’43 και το ’44 πρέπει τώρα να μελετηθούν και να διακηρυχθούν. Τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου θα διακηρυχθούν στο μέλλον με δυνατή φωνή. Θα δοθούν με ένθερμη αποφασιστικότητα και με τη δύναμη του Πνεύματος.» Manuscript Releases, τόμος 15, 371.

Το πρωτεύον θέμα του προφητικού μηνύματος της Μεσονύκτιας Κραυγής της εποχής μας είναι ο ρόλος του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Τα τρία αλίμονο του Ισλάμ παριστάνονται όλα επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ. Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής των εσχάτων ημερών άρχισε να αποσφραγίζεται κατά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, όταν έφθασε ο χρόνος της βραδύτητος των εσχάτων ημερών. Ακριβώς όπως το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής στην ιστορία των Μιλλεριτών, το μήνυμα των εσχάτων ημερών αναπτύσσεται προοδευτικά έως ότου φθάσει στο σημείο που αντιπροσωπεύεται από τη συγκέντρωση στρατοπέδου του Έξετερ. Στο σημείο εκείνο οι παρθένες είτε έχουν το έλαιο είτε δεν το έχουν.

Η διακήρυξη αλίμονο του Ησαΐα εναντίον των ανδρών των εμπαικτών που άρχουν τον λαό της Ιερουσαλήμ, προσδιορίζει ότι το όραμα έχει καταστεί για τους μεθύοντας του Εφραΐμ ως βιβλίο εσφραγισμένο. Στο χωρίο του Ησαΐα, το έργο της μεταβολής ενός σατανικού συμβόλου σε θεοσεβές σύμβολο, όπως έχει συντελεσθεί στην ιστορία του Αντβεντισμού, πρέπει να εκτιμάται ως πηλός κεραμέως. Το έργο εκείνο ήταν η καθιέρωση του ορισμού του «καθημερινού» ως συμβόλου του Χριστού, ενώ είναι σύμβολο του Σατανά. Όταν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τη λέξη «tamid» ως σύμβολο του παγανισμού, επέλεξε τη λέξη για συμβολικό σκοπό, διότι η λέξη σημαίνει «διαρκές».

Υπάρχουν τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, και η πρώτη από αυτές τις τρεις δυνάμεις είναι ο δράκων (παγανισμός). Ο δράκων άρχισε τον πόλεμό του εναντίον του Θεού στον ουρανό. Ο δράκων συνεχίζει αυτόν τον πόλεμο έως το τέλος της χιλιετούς χιλιετηρίδας, όταν τελικά καταστρέφεται.

> Καὶ ὅταν συμπληρωθοῦν τὰ χίλια ἔτη, ὁ Σατανᾶς θὰ λυθῇ ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ, καὶ θὰ ἐξέλθῃ διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη τὰ ἐν ταῖς τέσσαρσι γωνίαις τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγ, διὰ νὰ συνάξῃ αὐτοὺς εἰς πόλεμον· ὧν ὁ ἀριθμὸς εἶναι ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς, καὶ περιεκύκλωσαν τὸ στρατόπεδον τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην· καὶ κατέβη πῦρ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέφαγεν αὐτούς. Καὶ ὁ διάβολος ὁ πλανῶν αὐτοὺς ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, ὅπου εἶναι τὸ θηρίον καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, καὶ θὰ βασανίζωνται ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀποκάλυψις 20:7–10.

Το θηρίο (ο παπισμός), το οποίο είναι η δεύτερη από τις τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, και ο ψευδοπροφήτης (οι Ηνωμένες Πολιτείες), η τρίτη από εκείνες τις τρεις δυνάμεις, αμφότερα εμφανίσθηκαν στην ιστορία μετά την ιστορία του σταυρού, και αμφότερα καταστρέφονται κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

> Και το θηρίον συνελήφθη, και μαζί του ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος έκανε θαύματα ενώπιόν του, με τα οποία εξαπάτησε εκείνους που είχαν λάβει το χάραγμα του θηρίου και εκείνους που προσκυνούσαν την εικόνα του. Και οι δύο ρίφθηκαν ζωντανοί μέσα σε λίμνη πυρός που καίεται με θείο. Αποκάλυψις 19:20.

Όταν ο Δανιήλ επέλεξε την εβραϊκή λέξη «διαρκές» ως σύμβολο του παγανισμού (του Σατανά), επέλεξε μια λέξη που δήλωνε ότι είναι ο ίδιος ο Σατανάς εκείνος που αγωνίζεται διαρκώς εναντίον του Θεού. Οι άλλες δύο δυνάμεις είναι ενεργές στον πόλεμό τους εναντίον του Θεού μόνο για καθορισμένες χρονικές περιόδους. Η επιλογή του Δανιήλ της λέξεως «tamid» («διαρκές») ήταν σκόπιμη και ακριβής.

Καθώς η διήγηση του Ησαΐα περί οὐαί ἐπὶ ἐκείνους, ἐπάνω στους οποίους ὁ Κύριος ἐξέχεε πνεῦμα βαθέος ὕπνου καὶ ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς τους, συνεχίζεται ἀπὸ τὸ εἰκοστὸ ὄγδοο κεφάλαιο ἕως τὸ τριακοστὸ, καταγράφει:

> Τώρα πήγαινε, γράψ’ το ενώπιόν τους επάνω σε πλάκα και καταχώρισέ το σε βιβλίο, ώστε να είναι για τον μέλλοντα καιρό, εις τον αιώνα των αιώνων· ότι αυτός είναι λαός αποστάτης, τέκνα ψευδή, τέκνα που δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμο του Κυρίου· οι οποίοι λέγουν προς τους βλέποντας, Μη βλέπετε· και προς τους προφήτες, Μη προφητεύετε σε μας ορθά πράγματα, λαλείτε σε μας ευχάριστα, προφητεύετε απάτες· εκκλίνατε από της οδού, παρεκκλίνατε από της τρίβου, κάμετε να παύσει από εμπρός μας ο Άγιος του Ισραήλ. Διά τούτο, ούτω λέγει ο Άγιος του Ισραήλ· Επειδή καταφρονείτε τούτον τον λόγον και εμπιστεύεσθε εις καταδυνάστευση και εις διαστροφή, και επαναπαύεσθε επ’ αυτάς· διά τούτο η ανομία αυτή θέλει είσθαι εις εσάς ως ρήγμα έτοιμον να πέσει, προεξέχον εις υψηλόν τείχος, του οποίου η κατάρρευσις έρχεται αιφνιδίως, εν ριπή οφθαλμού. Και θέλει συντρίψει αυτό ως συντρίβεται το αγγείο του κεραμέως, το οποίον θραύεται εις τεμάχια· δεν θέλει φεισθή· ώστε δεν θέλει ευρεθή εις τα συντρίμματα αυτού όστρακον διά να λάβει τις πυρ από της εστίας, ή διά να αντλήσει ύδωρ από του λάκκου. Διότι ούτω λέγει ο Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· Εν τη επιστροφή και τη αναπαύσει θέλετε σωθή· εν ησυχία και εν πεποιθήσει θέλει είσθαι η δύναμίς σας· αλλά δεν ηθελήσατε. Ησαΐας 30:8–15.

Η «πινακίδα» που είναι γραμμένη είναι οι πλάκες του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, οι οποίες δόθηκαν ώστε εκείνοι που τις διαβάζουν να μπορούν να «τρέχουν» και να διαδίδουν το μήνυμα. Το «βιβλίο» που έκανε «μνεία» της «πινακίδας» είναι ο Αββακούμ. Η «πινακίδα» από το «βιβλίο» του Αββακούμ αντιπροσωπεύει μία διαδικασία δοκιμασίας, η οποία φανερώνει «λαόν αποστάτην, τέκνα ψευδή, τέκνα τα οποία δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμον του Κυρίου». Ο «αποστάτης λαός» που αρνείται να «ακούσει» είναι εκείνοι στον Ιερεμία που αρνούνται να ακούσουν τον ήχο της σάλπιγγος του φύλακος.

> Καὶ ἔστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοπούς, λέγων· Ἀκούσατε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Ἰερεμίας 6:17.

Οι επαναστάτες είναι εκείνοι στην ιστορία του Ησαΐα και επίσης στην ιστορία του Χριστού, οι οποίοι δεν ήθελαν να ακούσουν.

> Καὶ εἶπεν· Ὕπαγε καὶ εἰπὸν πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· Με τὴν ἀκοὴν θὰ ἀκούητε, ἀλλὰ δὲν θὰ κατανοῆτε· καὶ βλέποντες θὰ βλέπητε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐννοῆτε. Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ κλεῖσον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν. Ἠσαΐας 6:9, 10.

Οι κωφοί αποστάτες του Ησαΐα μπορούν να «ακούουν», αλλά δεν «ακούουν», και η άρνησή τους να «ακούσουν» φανερώνει ότι «δεν εννοούν». Είναι οι ασεβείς του Δανιήλ, οι οποίοι είναι επίσης οι μωρές παρθένοι του Ματθαίου, που δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως η οποία παριστάνεται στην «τράπεζα» και επισημαίνεται στο «βιβλίο» του Αββακούμ. Εάν οι κωφοί αποστάτες του Ησαΐα άκουαν, θα μπορούσαν να επιστραφούν και να ιαθούν, αλλά η καρδιά τους έχει παχυνθεί, ώστε να μη δύνανται να κατανοήσουν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Ο Ιησούς παρείχε μία δεύτερη μαρτυρία περί των κωφών αποστατών.

> Και προσελθόντες οι μαθητές είπον προς αυτόν: Διατί λαλείς προς αυτούς διά παραβολών; Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς: Επειδή εις εσάς εδόθη να γνωρίσητε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, εις εκείνους όμως δεν εδόθη. Διότι όστις έχει, εις αυτόν θέλει δοθή, και θέλει περισσευθή· όστις όμως δεν έχει, και εκείνο το οποίον έχει θέλει αφαιρεθή απ’ αυτού. Διά τούτο λαλώ προς αυτούς διά παραβολών· επειδή βλέποντες δεν βλέπουσι, και ακούοντες δεν ακούουσι, ουδέ νοούσι. Και εκπληρούται επ’ αυτών η προφητεία του Ησαΐου, η λέγουσα: Με την ακοήν θέλετε ακούσει, και δεν θέλετε εννοήσει· και βλέποντες θέλετε ιδεί, και δεν θέλετε καταλάβει· διότι επαχύνθη η καρδία του λαού τούτου, και με τα ώτα βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών έκλεισαν· μήποτε ίδωσι με τους οφθαλμούς, και ακούσωσι με τα ώτα, και νοήσωσι με την καρδίαν, και επιστρέψωσι, και ιατρεύσω αυτούς. Υμών δε μακάριοι οι οφθαλμοί, διότι βλέπουσι· και τα ώτα σας, διότι ακούουσι. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήται και δίκαιοι επεθύμησαν να ίδωσιν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν είδον· και να ακούσωσιν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν ήκουσαν. Ματθαίος 13:10–17.

Οι σοφοί κατανοούν το μυστήριο των παραβολών, το οποίο είναι η αλήθεια που παριστάνεται γραμμή επί γραμμής. Οι σοφοί είναι μακάριοι, διότι βλέπουν και ακούουν, και τόσο οι σοφοί όσο και οι μακάριοι παριστάνονται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Οι «σοφοί» είναι εκείνοι που κατανοούν (με την καρδιά τους) την αύξηση της γνώσεως, η οποία παριστάνεται από την «τράπεζα» που έχει επισημανθεί στο «βιβλίο» του Αββακούμ, και οι «μακάριοι» είναι εκείνοι που αναμένουν.

> Και είπε: Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως τον καιρόν του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει, αλλ’ οι συνετοί θέλουσιν εννοήσει. Και από του καιρού καθ’ ον η παντοτεινή θυσία θέλει αφαιρεθή και το βδέλυγμα της ερημώσεως θέλει στηθή, θέλουσιν είσθαι χίλιαι διακόσιαι ενενήκοντα ημέραι. Μακάριος όστις υπομένει και φθάνει εις τας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ημέρας. Δανιήλ 12:9–13.

Οι Μιλλερίτες ορθώς κατανόησαν ότι οι χίλιες τριακόσιες τριάντα πέντε ημέρες άρχισαν όταν ο παγανισμός («η καθημερινή») «αφαιρέθηκε» κατά το έτος 508. Η ευλογία υποσχέθηκε σε εκείνους που ανέμεναν το 1843. Η λέξη «έρχεται» στο χωρίο σημαίνει «αγγίζει». Το έτος 1843 «άγγιξε» το έτος 1844 όταν ολοκληρώθηκε. Όταν το έτος 1843 ολοκληρώθηκε, έφθασε ο «χρόνος της καθυστέρησης» του Αββακούμ, και ευλογία απαγγέλθηκε επάνω σε εκείνους που περίμεναν όπως είχε διαταχθεί στο «βιβλίο» που μνημόνευε τις «πλάκες». Το «βιβλίο» του Αββακούμ πρόσταζε εκείνους να «περιμένουν» το όραμα.

Ο Δανιήλ προσδιορίζει την ιστορία του 1798 (τον καιρό του τέλους), όταν το βιβλίο του αποσφραγίσθηκε, και τότε προέκυψε μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας («καθαρισθούν, και λευκανθούν, και δοκιμασθούν»). Η διαδικασία εκείνη έφθασε στο συμπέρασμά της με τη φανέρωση της κεκρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών. Η κεκρυμμένη εκείνη ιστορία είναι τα τρία ορόσημα της αλήθειας, που παριστάνονται από την πρώτη απογοήτευση, το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου και τη μεγάλη απογοήτευση. Η ευλογία του να φθάσει κανείς στην πρώτη απογοήτευση παριστά μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας στο τέλος της ιστορίας από το 1798 έως το 1844.

Η ιστορία του 1798, έως τη μεγάλη απογοήτευση του 1844, αποτελεί τύπο της ιστορίας του 1989, έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Υπάρχει ευλογία υποσχεμένη για εκείνους που αναμένουν το όραμα το οποίο άρχισε να βραδύνει κατά την πρώτη απογοήτευση. Οι «σοφοί» του Δανιήλ δώδεκα είναι εκείνοι που είναι «μακάριοι» και που «αναμένουν». Οι ασεβείς είναι εκείνοι που δεν «ακούν» με την καρδιά τους και που δεν «βλέπουν». Ολόκληρη η εμπειρία του κινήματος των Μιλλεριτών συνοψίζεται στα τέσσερα εδάφια του Δανιήλ, και αυτά τα εδάφια επίσης αντιπροσωπεύουν την ιστορία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Η ιερή ιστορία που παριστάνεται σε εκείνα τα τέσσερα εδάφια προϋποθέτει την κατανόηση της αύξησης της γνώσης, η οποία παριστάνεται πάνω στις πινακίδες του Αββακούμ, και της αύξησης της γνώσης την οποία προσδιόρισε ο Ιησούς καθώς δίδασκε μέσω της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή». Παρέθεσε παραβολή επί παραβολή, προκειμένου να εξηγήσει το μυστήριο της προφητείας στους «σοφούς». «Οι ασεβείς» στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ δεν κατανοούν, και στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο, η έλλειψη κατανοήσεώς τους παριστάνεται ως μίσος προς την αλήθεια, το οποίο επιφέρει ισχυρή πλάνη. Η αλήθεια την οποία οι ασεβείς δεν αγαπούν στην επιστολή του Παύλου ήταν «το καθημερινό», και στα τέσσερα εδάφια του Δανιήλ, η προφητική αλήθεια που προσδιορίζεται ειδικώς είναι «το καθημερινό».

Ο Ιησούς είπε στους μαθητές ότι ήσαν μακάριοι, και πράττοντας τούτο τους έθετε σε αντίθεση με εκείνους στον Ησαΐα που αρνήθηκαν να δουν και να ακούσουν, ώστε να επιστρέψουν. Εκείνοι που είναι μακάριοι στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι εκείνοι που αναμένουν. Τα τέσσερα εδάφια στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, καθώς και η εκπλήρωση εκείνων των εδαφίων στην ιστορία των Μιλλεριτών, καθώς και η αντίθεση του Ησαΐα με μια τάξη που αρνήθηκε να ακούσει και να δει, καθώς και η ίδια ακριβώς διάκριση των δύο τάξεων από τον Χριστό, όλα δείχνουν προς την κρυμμένη ιστορία των επτά βροντών που έφθασε στις 18 Ιουλίου 2020. Η τελική δοκιμαστική διαδικασία της ιστορίας των Μιλλεριτών, η οποία άρχισε με την πρώτη απογοήτευση, επαναλαμβάνεται τώρα. Μερικοί θα δουν, και άλλοι θα αρνηθούν να δουν.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840–1844 πρέπει να καταστούν επιτακτικά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν σε όλες τις εκκλησίες. »

> «Ο Χριστός είπε: “Μακάριοι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν τα ήκουσαν” [Κατά Ματθαίον 13:16, 17]. Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν εκείνα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844.»

> «Το μήνυμα δόθηκε. Και δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεσθεί σε σύντομο χρόνο. Σύντομα θα δοθεί, κατά τον ορισμό του Θεού, ένα μήνυμα που θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

Ο William Miller οδηγήθηκε από αγγέλους να κατανοήσει ότι «το καθημερινόν» ήταν σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης. Η Αδελφή White επιβεβαίωσε ευθέως ότι είχε δίκιο σε εκείνη την κατανόηση. Εκείνη η κατανόηση, η οποία παραστάθηκε επάνω στους «πίνακες» που μνημονεύονται στο «βιβλίο» του Αββακούμ, είναι «διά τον μέλλοντα καιρόν». Η αποσφράγιση εκείνου του «βιβλίου» φανερώνει «τέκνα αποστατικά, ψευδόμενα». Τα «τέκνα» είναι σύμβολο της τελευταίας γενεάς, ώστε ο «μέλλων καιρός» στο χωρίο του Ησαΐα σημειώνεται συγκεκριμένα ως οι έσχατες ημέρες της ανακριτικής κρίσεως.

Ο Ησαΐας δηλώνει ότι τα «ψευδόμενα τέκνα» θα απορρίψουν το προφητικό μήνυμα που παριστάνεται επάνω στην «πλάκα» και σημειώνεται στο «βιβλίο», διότι λέγουν «πρὸς τοὺς βλέποντας, Μὴ βλέπετε· καὶ πρὸς τοὺς προφήτας, Μὴ προφητεύετε εἰς ἡμᾶς τὰ ὀρθά, λαλήσατε εἰς ἡμᾶς λεῖα, προφητεύσατε πλάνας». Το 1863 ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός άρχισε μια κλιμακούμενη διαδικασία εκπληρώσεως του αιτήματος των ψευδομένων τέκνων. Το έργο αυτό παριστάνεται από τον Ησαΐα ως απόρριψη των αρχαίων οδών των Μιλλεριτικών θεμελίων, διότι είπαν: «Ἐκκλίνατε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, παρεκκλίνατε ἀπὸ τῆς τρίβου, κάμετε τὸν Ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ νὰ παύσῃ ἀπὸ προσώπου ἡμῶν». Η τρίβος, η οποία είναι η οδός, είναι οι αρχαίες οδοί του Ιερεμία.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Σταθῆτε ἐπὶ τὰς ὁδούς, καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν αἰωνίων τρίβων, ποία ἐστὶν ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ πορεύεσθε ἐν αὐτῇ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπαν, Δὲν θέλομεν πορευθῆ ἐν αὐτῇ. Ἱερεμίας 6:16.

Η απόρριψη εκ μέρους των «ψευδομένων τέκνων» των «αρχαίων οδών» του Ιερεμία είναι η απόρριψη του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπου βρίσκεται η «ανάπαυση», η οποία είναι επίσης η «ανάπαυση και η αναψυχή» που δεν ήθελαν να ακούσουν στον Ησαΐα, και η οποία είναι επίσης η αναζωογόνηση του μηνύματος της όψιμης βροχής. Το μήνυμα αυτό είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο παριστάνεται στην ιστορία των Μιλλεριτών και απεικονίζεται επάνω στους «πίνακες» που μνημονεύονται σε ένα «βιβλίο». Η απόρριψη από τα ψευδόμενα τέκνα του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου παριστάνεται από την επιθυμία τους να «κάμωσι να παύση ο Άγιος του Ισραήλ έμπροσθεν» αυτών. Το πρώτο όραμα της Έλλεν Ουάιτ, το οποίο ο Άλφα και ο Ωμέγα ασφαλώς θα χρησιμοποιούσαν για να παραστήσουν το τέλος, προσδιορίζει την οδό των δικαίων, επισημαίνοντας το φως στην αρχή της και το ποιος είναι εκείνος που οδηγεί «τους σοφούς» έως το τέλος της οδού.

> «Είχαν ένα λαμπρό φως στημένο πίσω τους, στην αρχή της οδού, το οποίο ένας άγγελος μού είπε ότι ήταν η “κραυγή του μεσονυκτίου”. Αυτό το φως έλαμπε σε όλο το μήκος της οδού και φώτιζε τα πόδια τους, ώστε να μη σκοντάψουν.

> «Εάν κρατούσαν τα μάτια τους προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος ήταν ακριβώς μπροστά τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήσαν ασφαλείς. Σύντομα όμως μερικοί απέκαμαν και έλεγαν ότι η πόλη απείχε πολύ ακόμη και ότι ανέμεναν να είχαν ήδη εισέλθει σε αυτήν. Τότε ο Ιησούς τούς ενθάρρυνε υψώνοντας τον ένδοξο δεξιό Του βραχίονα, και από τον βραχίονά Του εξερχόταν ένα φως το οποίο κυμάτιζε επάνω από την ομάδα των Αντβεντιστών, και εκείνοι ανακραύγαζαν: “Αλληλούια!” Άλλοι, απερίσκεπτα, αρνήθηκαν το φως που ήταν πίσω τους και έλεγαν ότι δεν ήταν ο Θεός εκείνος που τους είχε οδηγήσει τόσο μακριά. Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε πλήρες σκοτάδι, και αυτοί σκόνταψαν, έχασαν από τα μάτια τους τον σκοπό και τον Ιησού, και έπεσαν από την οδό κάτω στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο που βρισκόταν από κάτω». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Ήταν το φως της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου στην αρχή και στο τέλος. Ήταν ο Ιησούς (ο Ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ) του οποίου την παρουσία εμπρός τους επιθυμούσαν να παύσουν. Το φως από τον ένδοξο δεξιό βραχίονα του Ιησού ήταν το φως της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου, όπως παριστάνεται επάνω στις «πλάκες» που σημειώθηκαν στο «βιβλίο». Η απόρριψη από τα «ψευδόμενα τέκνα» του μηνύματος της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου του Χριστού, και της οδού επάνω στην οποία έπρεπε να βαδίζουν, επέφερε επ’ αυτούς την κρίση του Θεού, καθώς έπεφταν από την οδό. Το «υψηλόν τείχος» που συντρίβεται αιφνιδίως είναι το «τείχος» του χωρισμού εκκλησίας και κράτους, το οποίο καταστρέφεται με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η κρίση εκείνη έρχεται «αιφνιδίως εν μιά στιγμή», και θα είναι «ως η σύντριψις αγγείου κεραμέως, το οποίον συντρίβεται εις τεμάχια». Είναι η κρίση που συνδέεται με την ανατροπή του σατανικού συμβόλου του «καθημερινού» και με την ταύτισή του ως συμβόλου του Χριστού.

> Βεβαίως η ανατροπή σας των πραγμάτων θα λογισθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι μήπως το έργο θα είπει περί εκείνου που το έκαμε, Δεν με έκαμε; ή μήπως το πλάσμα θα είπει περί εκείνου που το έπλασε, Δεν είχε σύνεση; Ησαΐας 29:16.

Το «καθημερινόν» είναι η προφητική αλήθεια που συνδέει μεταξύ τους τα τέσσερα εδάφια στο Δανιήλ δώδεκα, τα οποία προσδιορίζουν τη διάκριση μεταξύ των ασεβών και των σοφών. Το «καθημερινόν» είναι η αλήθεια που μισείται από εκείνους που δέχονται ισχυρή πλάνη στη Β΄ Θεσσαλονικείς. Το «καθημερινόν» αντιπροσωπεύει την επιθυμία των «ψευδομένων τέκνων» να κάνουν τον Άγιο του Ισραήλ να φύγει από τον δρόμο τους. Και η τιμωρία τους παριστάνεται με τη συντριβή ενός αγγείου κεραμέως, και ό,τι απομένει αποτελεί απεικόνιση της χαμένης καταστάσεως των μωρών παρθένων, διότι από τα θραυσμένα και εναπομείναντα τεμάχια εκείνου του συντετριμμένου αγγείου του κεραμέως, «δεν θα ευρεθεί» «όστρακο για να πάρει κανείς φωτιά από την εστία, ή για να αντλήσει με αυτό νερό από τον λάκκο».

Τόσο το «πῦρ» όσο και το «ὕδωρ» αποτελοῦν σύμβολα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως καὶ τὸ ἔλαιον στὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων. Ὅταν ἡ Κραυγὴ τοῦ Μεσονυκτίου ἔλθῃ αἰφνιδίως, ἐν μιᾷ στιγμῇ, ὅπως συνέβη στὴ συνάθροιση κατασκηνώσεως τοῦ Exeter τὸν Αὔγουστο τοῦ 1844, θὰ εἶναι ἀδύνατον γιὰ τὰ «ψευδόμενα τέκνα» νὰ βροῦν ἔλαιον (ὕδωρ ἢ πῦρ). Εἶχαν κληθῇ νὰ «ἐπιστρέψουν» μετὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση, ὅπως ὁ Ἰερεμίας, ἀλλὰ ἀρνήθηκαν.

> Εὑρέθησαν οἱ λόγοι σου, καὶ κατέφαγον αὐτούς· καὶ ὁ λόγος σου ἐγένετό μοι χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις τῆς καρδίας μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐπικέκληται ἐπ’ ἐμέ, Κύριε, Θεὲ τῶν δυνάμεων. Δὲν ἐκάθισα ἐν συναγωγῇ χλευαστῶν, οὐδὲ εὐφράνθηκα· ἐκάθισα μόνος, ἐξαιτίας τῆς χειρός σου· διότι μὲ ἐγέμισες ἀγανακτήσεως. Διὰ τί ὁ πόνος μου εἶναι διαπαντός, καὶ τὸ τραῦμά μου ἀνίατο, ἀρνούμενο νὰ ἰαθῇ; Θέλεις ἄρα γε νὰ εἶσαι πρὸς ἐμέ ὡς ψεύστης, ὡς ὕδατα ποὺ ἐκλείπουν; Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θὰ σὲ ἐπαναφέρω, καὶ θὰ σταθῇς ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ ἀναξίου, θὰ εἶσαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σέ, ἀλλὰ σὺ μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Καὶ θὰ σὲ καταστήσω πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ὡς τείχος χάλκινον ὀχυρωμένον· καὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπερισχύσουν κατὰ σοῦ· διότι ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ, γιὰ νὰ σὲ σώζω καὶ νὰ σὲ λυτρώνω, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θὰ σὲ ἐλευθερώσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν πονηρῶν, καὶ θὰ σὲ λυτρώσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν φοβερῶν. Ιερεμίας 15:16–21.

Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει εκείνους που επέστρεψαν μετά την πρώτη απογοήτευση. Εκείνους που εισήλθαν στο έργο του να διαχωρίζουν «το τίμιον από του αχρείου», ώστε να «στέκονται ενώπιον» του Κυρίου και να είναι ως το «στόμα» του Κυρίου. Αυτοί είναι εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο, ως κατανοούντες την διασκορπισμένη κατάστασή τους, και κατόπιν προσευχόμενοι την προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι. Αυτοί είναι εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τους σκοπούς του Δανιήλ, του Ιερεμίου και του Αββακούμ, οι οποίοι αντιδιαστέλλονται προς τα «τέκνα τα ψευδή». Τα «τέκνα τα ψευδή» εκλήθησαν επίσης από «τον Άγιον του Ισραήλ», όταν είπε: «διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· εν τη επιστροφή και αναπαύσει θέλετε σωθή· εν ησυχία και πεποιθήσει θέλει είσθαι η δύναμίς σας· και δεν ηθελήσατε».

Τα κοσμήματα του Μίλλερ είναι οι αλήθειες που παριστάνονται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη δοκιμασία του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία παράγει δύο τάξεις προσκυνητών. Το σύμβολο της αποστασίας που εκδηλώνεται εναντίον εκείνων των κοσμημάτων είναι «το καθημερινόν». Ο Μίλλερ ήταν ακριβής στην κατανόησή του περί του «καθημερινού», αλλά η κατανόησή του ήταν περιορισμένη από την ιστορία μέσα στην οποία έζησε, και τα κοσμήματα που είχε εντολή να τοποθετήσει επάνω στην τράπεζα στο μέσον του δωματίου του τώρα λάμπουν δέκα φορές φωτεινότερα απ’ ό,τι όταν ο Μίλλερ τα τοποθέτησε για πρώτη φορά επάνω στην τράπεζά του. Τώρα βρίσκονται μέσα σε λειψανοθήκη μεγαλύτερη, διότι η λειψανοθήκη τώρα αντιπροσωπεύει όχι μόνον τη Βίβλο, όπως συνέβαινε στην εποχή του Μίλλερ, αλλά τώρα αντιπροσωπεύει τόσο τη Βίβλο όσο και το Πνεύμα της Προφητείας.

Αυτοί είναι οι δύο μάρτυρες που παράγουν το δοκιμαστικό φως κατά τις έσχατες ημέρες, και αυτοί είναι οι δύο μάρτυρες που καθίστανται πρωτεύον πεδίο μάχης κατά τις έσχατες ημέρες. Ο Μίλλερ είδε τη μάχη, διότι στο όνειρό του πήραν την κασετίνα του (την Αγία Γραφή) και την καταξέσχισαν. Ο Ιωάννης, εκπροσωπώντας «τους σοφούς» κατά τις έσχατες ημέρες, «ήμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού». Ο Ιωάννης διωκόταν επειδή επίστευε το μήνυμα τόσο της Αγίας Γραφής όσο και των γραπτών της Έλλεν Ουάιτ.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση των αληθειών που παριστάνονται από το όραμα του ποταμού Ουλαΐ, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798, στο επόμενο άρθρο.

> «Δὲν ἔχομεν τίποτε νὰ φοβηθοῦμεν γιὰ τὸ μέλλον, ἐκτὸς ἐὰν λησμονήσωμεν τὴν ὁδὸν διὰ τῆς ὁποίας ὁ Κύριος μᾶς ὡδήγησεν, καὶ τὴν διδασκαλίαν Αὐτοῦ εἰς τὴν παρελθοῦσαν ἱστορίαν μας.» Life Sketches, 196.

Back to Articles