Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Δέκα Τρία

Αποκαλύπτοντας την Τριπλή Εφαρμογή της Προφητείας: Κατανοώντας τη Σημασία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Βιβλικό Πλαίσιο

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Όταν ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών πίσω στις «αρχαίες οδούς» του Ιερεμία, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, είχε ήδη προσδιορίσει τον κανόνα της τριπλής εφαρμογής της προφητείας.

> Οὕτως λέγει Κύριος· Σταθῆτε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν ἀρχαίων τρίβων, ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατήσατε ἐν αὐτῇ, καὶ θέλετε εὑρεῖ ἀνάπαυσιν διὰ τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν περιπατήσει ἐν αὐτῇ. Ἔτι ἔστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοποὺς, λέγων· Ἀκούσατε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Ἰερεμίας 6:16, 17.

Όταν ο Κύριος επανέφερε τον λαό Του στις αρχαίες οδούς, αυτοί θα εύρισκαν ανάπαυση (την όψιμη βροχή), και τότε στους φύλακες δόθηκε ένα μήνυμα σάλπιγγας. Όλοι οι προφήτες προσδιορίζουν με τον τελειότερο τρόπο το τέλος των εσχάτων ημερών· επομένως, το μήνυμα της σάλπιγγας των εσχάτων ημερών θα ήταν η τελική σάλπιγγα, η οποία είναι η έβδομη σάλπιγγα, η οποία είναι το τρίτο αλίμονο.

Όταν ο λαός Του των εσχάτων ημερών άρχισε να περπατεί εντός των αρχαίων οδών, αναγνωρίσθηκε ότι τα χαρακτηριστικά του πρώτου ουαί προσδιόριζαν έναν συγκεκριμένο συμβολικό ιστορικό ηγέτη (Μωάμεθ), και ότι το δεύτερο ουαί έπραττε το ίδιο (Οσμάν). Διαπιστώθηκε ότι καθεμία από τις τέσσερις πρώτες σάλπιγγες είχε επίσης συγκεκριμένους συμβολικούς ηγέτες για να ταυτοποιείται η σάλπιγγα, και τότε αναγνωρίσθηκε ότι ο Οσάμα μπιν Λάντεν ήταν ο συμβολικός ηγέτης του τρίτου ουαί.

Ο Μωάμεθ συνδεόταν με την Αραβία, και ο Οσμάν ήταν το σύμβολο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Τουρκία, και ο Οσάμα μπιν Λάντεν αντιπροσώπευε την παγκόσμια ισλαμική τρομοκρατία, αν και αυτός, όπως και ο Μωάμεθ, ήταν Άραβας.

Αναγνωρίσθηκε επίσης ότι το πρώτο αλίμονο πλήγωσε τα στρατεύματα της Ρώμης και ότι το δεύτερο αλίμονο θανάτωσε τα στρατεύματα της Ρώμης. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αναγνωρίσθηκε τότε ως το σημείο κατά το οποίο το Ισλάμ του τρίτου αλίμονου πλήγωσε το στράτευμα της Ρώμης (των Ηνωμένων Πολιτειών), αλλά ότι, κατά τον νόμο της Κυριακής, θα θανατώσει το στράτευμα της Ρώμης, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες φθάνουν στο τέλος τους ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας και παραδίδουν την εθνική τους κυριαρχία στην τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.

Αναγνωρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το θηρίο της γης με τα δύο κέρατα εξουσίας. Ένα πρωτεύον προφητικό γνώρισμα του θηρίου της γης είναι ότι μεταβάλλεται από αρνίο σε δράκοντα. Προφητικώς, τα κέρατα αντιπροσωπεύουν δύναμη, και η δύναμη του θηρίου της γης ήταν ο Ρεπουμπλικανισμός και ο Προτεσταντισμός, οι οποίοι παριστάνονται ως τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Αλλά τώρα, στις έσχατες ημέρες, οι δύο δυνάμεις του θηρίου της γης έχουν μεταβληθεί σε στρατιωτική και οικονομική ισχύ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο έπληξε τη γη, σύμβολο του θηρίου της γης, το Πεντάγωνο, σύμβολο της στρατιωτικής του ισχύος, και τους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, σύμβολο της οικονομικής του δύναμης.

Όταν αναγνωρίσθηκε επίσης ότι τόσο η αρχική ιστορία του πρώτου οὐαί όσο και η τελική ιστορία του δευτέρου οὐαί παρουσίαζαν μια απεικόνιση της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, αναγνωρίσθηκε ότι, κατά την έλευση του τρίτου οὐαί, όταν τα μεγάλα κτήρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν, προσδιορίσθηκε ότι η διαδικασία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είχε αρχίσει.

> «Τώρα διαδίδεται ο λόγος ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα διαδραματισθούν όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει σφοδρώς τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για ό,τι πρόκειται να επέλθει επί της γης. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνο ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δυνάμεως του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς Του δυνάμεως, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, η φοβερότητα των οποίων δεν μπορούμε να φαντασθούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

Η «φθορά που είναι εν τω κόσμω» είναι ο χαρακτήρας του Ισλάμ, διότι ο χαρακτήρας του παριστάνεται ως Απολλύων και Αβαδδών στο ένατο κεφάλαιο, ενδέκατο εδάφιο, της Αποκάλυψης.

> Και είχαν επάνω τους βασιλέα, τον άγγελο της αβύσσου, του οποίου το όνομα στην εβραϊκή γλώσσα είναι Αβαδδών, ενώ στην ελληνική γλώσσα έχει το όνομα Απολλύων. Αποκάλυψη 9:11 (ΕΝΝΕΑ ΕΝΤΕΚΑ).

Το νόημα του ονόματος, ή του χαρακτήρα, του βασιλέως που κυβερνά το Ισλάμ, τόσο στην εβραϊκή όσο και στην ελληνική, όπως παρίσταται από τα δύο ονόματα, είναι «θάνατος» και «καταστροφή», που έφθασαν την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν. Σε εκείνο το σημείο, η Αποκάλυψις κεφάλαιο δεκαοκτώ, εδάφια ένα έως τρία άρχισε να εκπληρούται.

Ἐγνώσθη ὅτι ἡ πρώτη μνεία τοῦ ἀγρίου ἀνθρώπου τοῦ Ἰσλάμ ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς Γενέσεως ἐχρησιμοποίησε τὴν Ἑβραϊκὴν λέξιν διὰ τὸν «ἄγριον Ἀραβικὸν ὄνον», ἥτις ἀπεδόθη ἐν τῷ ἐδαφίῳ ὡς «ἄγριος ἄνθρωπος». Τὸ σύμβολον τοῦ Ἰσλάμ εἶναι ἡ οἰκογένεια τῶν ἵππων, καὶ ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ τῆς Ἀποκαλύψεως ἐπαρουσιάσθη ὁμοίως ὡς πολεμικὸς ἵππος. Ἐπὶ τῶν ἱερῶν χαρτῶν τοῦ Ἀββακοὺμ, περὶ τῶν ὁποίων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ εἶχεν πληροφορηθῇ ὅτι «δὲν πρέπει νὰ μεταβληθοῦν», τὸ Ἰσλάμ παρεστάθη ὁμοίως διὰ τῶν πολεμικῶν ἵππων.

> Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν· Ιδού, είσαι έγκυος, και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε την θλίψίν σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον παντός ανθρώπου, και η χείρ παντός ανθρώπου εναντίον αυτού· και θέλει κατοικεί απέναντι πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.

Η πρώτη μνεία της γεννήσεως του Ισμαήλ συνδέθηκε με έναν «περιορισμό», ο οποίος κατέστη πρωτεύον σύμβολο συνδεδεμένο με το Ισλάμ.

> Η δε Σαράι, η σύζυγος του Άβραμ, δεν του εγέννησε τέκνα· είχε όμως μία θεραπαινίδα, Αιγυπτία, της οποίας το όνομα ήταν Άγαρ. Και είπε η Σαράι προς τον Άβραμ: Ιδού τώρα, ο Κύριος με απέκλεισε από του να γεννώ· δέομαί σου, είσελθε προς τη θεραπαινίδα μου· ίσως αποκτήσω τέκνα δι’ αυτής. Και ο Άβραμ υπήκουσε στη φωνή της Σαράι. Γένεσις 16:1, 2.

Στην πρώτη κιόλας μνεία του Ισλάμ, όπως αυτό αντιπροσωπεύεται από τη γέννηση του Ισμαήλ, τονίζεται η υποταγή. Η έννοια της υποταγής είναι θεμελιώδης για τη θρησκεία του Ισλάμ. Η λέξη «Ισλάμ» προέρχεται από δύο αραβικές λέξεις, «salaam», που σημαίνει «ειρήνη», και «aslama», που σημαίνει «υποτάσσομαι» ή «παραδίδομαι». Το Ισλάμ διδάσκει ότι οι πιστοί πρέπει να υποτάσσουν το θέλημά τους στο θέλημα του Αλλάχ (Θεού) σε όλες τις πτυχές της ζωής. Μόλις η Σάρρα συνειδητοποίησε ότι είχε λάβει μια κακή απόφαση, ενθαρρύνοντας τον Αβραάμ να πάρει την Άγαρ και να γεννήσει τον Ισμαήλ, έλαβε άδεια από τον Αβραάμ να φερθεί σκληρά στην Άγαρ, γεγονός που προκάλεσε τη φυγή της Άγαρ από τον οίκο του Αβραάμ. Εκεί έλαβε ένα μήνυμα από τον άγγελο.

> Αλλ᾽ ὁ Ἄβραμ εἶπε πρὸς τὴ Σάραϊ· Ἰδοὺ, ἡ δούλη σου εἶναι στὸ χέρι σου· κάμε σ᾽ αὐτὴν ὅπως σοι φαίνεται καλό. Καὶ ὅταν ἡ Σάραϊ ἐφέρθη σκληρὰ πρὸς αὐτήν, ἐκεῖνη ἔφυγε ἀπὸ προσώπου αὐτῆς. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου τὴν εὗρε πλησίον μιᾶς πηγῆς ὕδατος στὴν ἔρημο, πλησίον τῆς πηγῆς στὸν δρόμο πρὸς τὴ Σουρ. Καὶ εἶπε· Ἅγαρ, δούλη τῆς Σάραϊ, πόθεν ἔρχεσαι καὶ ποῦ ὑπάγεις; Καὶ ἐκείνη εἶπε· Ἀπὸ προσώπου τῆς κυρίας μου Σάραϊ φεύγω. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτήν· Ἐπίστρεψε πρὸς τὴν κυρία σου καὶ ταπεινώθητι ὑπὸ τὰς χεῖρας αὐτῆς. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτήν· Θέλω πληθύνει σφόδρα τὸ σπέρμα σου, ὥστε δὲν θὰ δύναται νὰ ἀριθμηθῇ διὰ τὸ πλῆθος. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτήν· Ἰδοὺ, συνέλαβες καὶ θὰ γεννήσεις υἱόν, καὶ θὰ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰσμαήλ· διότι ὁ Κύριος ἤκουσε τὴ θλίψη σου. Καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι ἄνθρωπος ἄγριος· ἡ χείρ αὐτοῦ θὰ εἶναι ἐναντίον πάντων, καὶ ἡ χείρ πάντων ἐναντίον αὐτοῦ· καὶ θὰ κατοικεῖ ἀπέναντι πάντων τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ. Γένεσις 16:6–12.

Ο περιορισμός του Ισλάμ, η «υποταγή» που αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα της θρησκείας του Ισλάμ, και ο ρόλος του Ισλάμ, όλα περιέχονται στην πρώτη μνεία του Ισμαήλ και αντιπροσωπεύουν το προφητικό DNA του Ισλάμ που παριστάνεται από τα τρία αλλοίμονα της Αποκάλυψης. Αφού ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, αναγνώρισαν επίσης ότι οι «τέσσερις άνεμοι» που κρατούνται υπό έλεγχο από τους τέσσερις αγγέλους του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι συγκεκριμένα οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ.

> «Άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως οργισμένος ίππος ο οποίος επιδιώκει να λυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας καταστροφή και θάνατο στο πέρασμά του». Manuscript Releases, τόμος 20, 217.

Το «θυμωμένο άλογο» του Ισλάμ, το οποίο είναι επίσης οι «τέσσερις άνεμοι» που «κρατούνται», ενώ επιτελείται η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, φέρει «θάνατο και καταστροφή» (Abaddon και Apollyon) στην «οδό» του. Όπως ακριβώς ο περιορισμός που επιβλήθηκε στην Άγαρ έθεσε εκείνο το προφητικό γνώρισμα μέσα στο σύμβολο του Ισλάμ, έτσι και οι τέσσερις άνεμοι και το θυμωμένο άλογο αμφότερα κρατούνται· και, δεδομένου αυτού του γεγονότος, αναγνωρίστηκε ότι η έναρξη του πρώτου αλλοίμονο προσδιορίζει έναν περιορισμό επί του Ισλάμ, όπως αυτός παριστάνεται από την ιστορική διαταγή του Abubakar.

> Και εδόθη εις αυτά εντολή να μη βλάψωσι τον χόρτον της γης, ούτε παν χλωρόν, ούτε παν δένδρον, αλλά μόνον τους ανθρώπους εκείνους οίτινες δεν έχουσι τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 9:4.

Γραμμή επί γραμμής, η αρχή του δεύτερου οὐαί, το οποίο στην τριπλή εφαρμογή των τριών οὐαί τοποθετείται πάνω από την αρχή του πρώτου οὐαί, προσδιορίζει την απελευθέρωση των τεσσάρων αγγέλων, η οποία στο εδάφιο αντιπροσωπεύει την εξαπόλυση του δεύτερου μεγάλου τζιχάντ του Ισλάμ.

> Λέγοντας προς τον έκτον άγγελο, ο οποίος είχε τη σάλπιγγα: Λύσε τους τέσσερις αγγέλους, που είναι δεμένοι στον μέγα ποταμό Ευφράτη. Αποκάλυψις 9:14.

Κατανοήθηκε, λοιπόν, ότι κατά την έναρξη του τρίτου αλίμονο, το Ισλάμ θα απελευθερωνόταν και συγχρόνως θα συγκρατούνταν, πράγμα που αποτελεί ακριβώς τη μαρτυρία της Αδελφής White.

> «Εκείνον τον καιρό, ενώ το έργο της σωτηρίας θα πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μη εμποδίσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Εκείνον τον καιρό η “όψιμη βροχή”, ή αναψυχή από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν κατά την περίοδο όταν οι επτά τελευταίες πληγές θα εκχυθούν». Early Writings, 85.

Όταν διερευνήθηκε το ιστορικό αρχείο του Ισλάμ, διαπιστώθηκε ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις και τα επιτεύγματα του αραβικού Ισλάμ της πρώτης συμφοράς νοούνται από το Ισλάμ ως «ο πρώτος μεγάλος τζιχάντ», και ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες άρχισαν όταν λύθηκαν οι τέσσερις άγγελοι, νοούνται από το Ισλάμ ως «ο δεύτερος μεγάλος τζιχάντ». Σε συμφωνία με την τριπλή εφαρμογή, το Ισλάμ πιστεύει ότι ο τρίτος και τελευταίος μεγάλος τζιχάντ άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Όπως έγραψε κάποτε ο William Miller, «Η ιστορία και η προφητεία συμφωνούν».

Η εφαρμογή «γραμμή επί γραμμήν» μιας απελευθερώσεως και ταυτοχρόνου συγκρατήσεως, όπως παριστάνεται με την τοποθέτηση της αρχικής προφητικής γραμμής του πρώτου και του δευτέρου ουαί η μίας επάνω στην άλλη, επιβεβαιώθηκε τελείως από το Πνεύμα της Προφητείας, και αμέσως αφότου το Ισλάμ έπληξε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Πρόεδρος George W. Bush επέβαλε έναν παγκόσμιο περιορισμό επί του Ισλάμ εγκαινιάζοντας τον πόλεμό του κατά της τρομοκρατίας. Η ταυτόχρονη απελευθέρωση και συγκράτηση του «οργισμένου ίππου» του Ισλάμ επιβεβαιώθηκε από τη Βίβλο, το Πνεύμα της Προφητείας, και επίσης από την ιστορία.

Εκείνοι που «ακολουθούν τὸ Ἀρνίον» πίσω στὰ παλαιὰ μονοπάτια τῶν Μιλλεριτῶν βρίσκουν τὴν «ἀνάπαυση», ἥτις εἶναι ἡ ὄψιμη βροχή, τὴν ὁποία ἡ Ἀδελφὴ White προσδιορίζει ὅτι ἀρχίζει ὅταν τὰ ἔθνη ἐξοργίζονται, ἀλλὰ συγκρατοῦνται, ὅπως συνέβη στὶς 11 Σεπτεμβρίου 2001.

> «Κατ’ ἐκείνον τον καιρό, ενώ το έργο της σωτηρίας θα πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, αλλά θα συγκρατούνται ώστε να μην εμποδίσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατ’ ἐκείνον τον καιρό, η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους ώστε να σταθούν κατά την περίοδο όταν οι επτά τελευταίες πληγές θα εκχυθούν». Early Writings, 85.

Εκείνοι που «ακολουθούν τον Αμνό» πίσω στις παλαιές οδούς των Μιλλεριτών βρίσκουν την «ανάπαυση», η οποία είναι η όψιμη βροχή, την οποία η Αδελφή White προσδιορίζει ότι αρχίζει όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να εκχυθεί επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτισθεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου, 1891.

Εκείνος ο ισχυρός άγγελος κατήλθε όταν τα κτήρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν, άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει. Εκείνοι που οδηγήθηκαν πίσω στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία και βρήκαν την «ανάπαυση», η οποία είναι η όψιμη βροχή, τότε αναγνώρισαν ότι η «ανάπαυση και αναψυχή» του Ησαΐα ήταν επίσης η όψιμη βροχή, αλλά ήταν και ταυτοχρόνως προσδιορισμός της δοκιμασίας η οποία, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ήλθε ενώπιον του λαού του Θεού, και ιδιαιτέρως των «ανδρών των εμπαικτών» που «εξουσίαζαν την Ιερουσαλήμ». Κατέληξαν να κατανοήσουν ότι η δοκιμασία ήταν διττή, διότι αντιπροσώπευε το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης ουαί, και εξίσου σημαντικά αντιπροσώπευε τη βιβλική μεθοδολογία που εδραίωσε το μήνυμα της όψιμης βροχής.

> Προς τους οποίους είπε: Τούτη είναι η ανάπαυσις, με την οποία δύνασθε να αναπαύσετε τον κεκοπιασμένον· και τούτο είναι η αναζωογόνησις· όμως δεν ηθέλησαν να ακούσουν. Αλλά ο λόγος του Κυρίου έγινε προς αυτούς προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί· διά να υπάγουν, και να πέσουν προς τα οπίσω, και να συντριβούν, και να παγιδευθούν, και να συλληφθούν. Διά τούτο ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, άνδρες χλευασταί, οι άρχοντες του λαού τούτου, ο οποίος είναι εν Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 28:12–14.

Το να βαδίζει κανείς στις αρχαίες οδούς επέτρεψε στον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών να διακρίνει τότε ότι η παραβολή των δέκα παρθένων, η οποία «απεικονίζει την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού», επρόκειτο να επαναληφθεί «κατά γράμμα», κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η μαρτυρία της ιστορίας, κατά την οποία η παραβολή εκπληρώθηκε για πρώτη φορά, κατέδειξε ότι το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ συνδεόταν άμεσα με την παραβολή και αποτελούσε μέρος αυτής. Επομένως, η «συζήτηση» του Αββακούμ 2 αντιπροσώπευε τη δοκιμασία της αναπαύσεως και της αναψυχής, την οποία οι άνδρες οι χλευασταί αρνήθηκαν να ακούσουν. Καθώς πιστοί σπουδαστές της Αγίας Γραφής συνέχιζαν να ερευνούν τις αρχαίες οδούς, συνειδητοποίησαν ότι όχι μόνον η παραβολή των δέκα παρθένων και το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ αποτελούσαν την ίδια προφητεία, αλλά και το δωδέκατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ επίσης.

> «Ένα μέρος της προφητείας του Ιεζεκιήλ υπήρξε επίσης πηγή δύναμης και παρηγορίας για τους πιστούς: “Και έγινε λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων, Υιέ ανθρώπου, ποία είναι η παροιμία αύτη, την οποίαν έχετε εν τη γη του Ισραήλ, λέγοντες, Αι ημέραι παρατείνονται, και πάσα όρασις αποτυγχάνει; Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός.... Επλησίασαν αι ημέραι, και η εκπλήρωσις πάσης οράσεως.... Εγώ θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκπληρωθή· δεν θέλει πλέον παραταθή.” “Οι του οίκου Ισραήλ λέγουσιν, Η όρασις την οποίαν ούτος βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας εις το μέλλον, και προφητεύει περί καιρών μακράν απέχοντων. Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Δεν θέλει πλέον παραταθή ουδείς εκ των λόγων Μου, αλλά ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή.” Ιεζεκιήλ 12:21–25, 27, 28.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

Η περίοδος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όπως απεικονίζεται από το Αντβεντιστικό κίνημα των ετών 1840 έως 1844, αντιπροσωπεύει τη χρονική περίοδο των εσχάτων ημερών, όταν «η εκπλήρωσις πάσης οράσεως» «θέλει γείνει». Η προφητική ιστορία του πρώτου αλίμονο, όταν τοποθετείται επί της προφητικής ιστορίας του δευτέρου αλίμονο, προσδιορίζει την προφητική ιστορία του τρίτου αλίμονο, η οποία είναι η προφητική ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Είναι επίσης η ιστορία των ετών 1840 έως 1844. Είναι επίσης η ιστορία κατά την οποία επιτελείται το έργο του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης. Είναι η ιστορία κατά την οποία τα δύο κέρατα του θηρίου της γης διέρχονται μια μετάβαση από το έκτο έως το «όγδοον», το οποίο «είναι εκ των επτά». Είναι η ιστορία κατά την οποία οι δύο προφήτες φονεύονται στην πλατεία, στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός ότι, επειδή ο λόγος του Θεού ουδέποτε αποτυγχάνει, σε συνδυασμό με την αρχή ότι όλοι οι προφήτες ομιλούν για τις έσχατες ημέρες περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 «αι προφητικαί ημέραι είναι πλησίον», όπου «οι λόγοι τους οποίους» ο Θεός έχει λαλήσει «θέλουσιν εκπληρωθή», και «δεν θέλει υπάρχει πλέον αναβολή».

Η αποστασία του 1863 καταδίκασε τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό να περιπλανιέται στην έρημο έως ότου όλοι απέθαναν. Ο Κύριος επέστρεψε σε εκείνη την ιστορία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όπως είχε πράξει με τον αρχαίο Ισραήλ στην Κάδης.

Η πρώτη επίσκεψη στην Κάδης προκάλεσε την ανταρσία των δέκα κατασκόπων και έφερε τον καιρό της περιπλανήσεως στην έρημο. Στο τέλος των σαράντα ετών, επέστρεψαν στην Κάδης, και εκεί ο Μωυσής χτύπησε τον Βράχο για δεύτερη φορά και εμποδίστηκε να εισέλθει στη Γη της Επαγγελίας, αλλά εκείνοι εισήλθαν με τον Ιησού του Ναυή. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 προσδιορίζει την τελευταία γενεά, και ο Θεός δεν θα παρατείνει πλέον τον Λόγο Του.

Θα εξετάσουμε αυτό το γεγονός στο επόμενο άρθρο.

> «Η ιστορία της ζωής του Ισραήλ στην έρημο καταγράφηκε προς όφελος του Ισραήλ του Θεού έως τη συντέλεια του χρόνου. Οι ενέργειες του Θεού προς τους περιπλανωμένους στην έρημο, σε όλες τις πορείες τους εδώ και εκεί, στην έκθεσή τους σε πείνα, δίψα και κόπωση, και στις εντυπωσιακές εκδηλώσεις της δύναμής Του για την ανακούφισή τους, αποτελούν θεία παραβολή, πλήρη προειδοποίησης και διδασκαλίας για τον λαό Του σε όλους τους αιώνες. Η ποικίλη εμπειρία των Εβραίων υπήρξε σχολείο προπαρασκευής για την υποσχεμένη πατρίδα τους στη Χαναάν. Ο Θεός θα ήθελε ο λαός Του, κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, να ανασκοπήσει με ταπεινές καρδιές και δεκτικά πνεύματα τις πύρινες δοκιμασίες μέσα από τις οποίες πέρασε ο αρχαίος Ισραήλ, ώστε να διδαχθεί κατά την προετοιμασία του για την επουράνια Χαναάν.»

> «Ο βράχος ο οποίος, κτυπημένος κατ’ εντολήν του Θεού, ανέβλυσε τα ζώντα ύδατά του, ήταν σύμβολο του Χριστού, ο οποίος επλήγη και συνετρίβη, ώστε διά του αίματός του να ετοιμασθεί πηγή για τη σωτηρία του απολλυμένου ανθρώπου. Καθώς ο βράχος είχε κτυπηθεί μία φορά, έτσι και ο Χριστός επρόκειτο να “προσφερθή άπαξ, διά να βαστάξη τας αμαρτίας πολλών”. Αλλά όταν ο Μωυσής απερισκέπτως εκτύπησε τον βράχο στην Κάδης, το ωραίο σύμβολο του Χριστού αμαυρώθηκε. Ο Σωτήρας μας δεν επρόκειτο να θυσιασθεί δεύτερη φορά. Καθώς η μεγάλη προσφορά έγινε μόνο μία φορά, είναι αναγκαίο μόνον εκείνοι που ζητούν τις ευλογίες της χάριτός του να αιτούνται εν τω ονόματι του Ιησού,—να εκχέουν τις επιθυμίες της καρδιάς με προσευχή μετανοίας. Μια τέτοια προσευχή θα φέρει ενώπιον του Κυρίου των δυνάμεων τα τραύματα του Ιησού, και τότε θα ρεύσει εκ νέου το ζωοποιό αίμα, το οποίο συμβολιζόταν με την έκχυση του ζώντος ύδατος για τον διψώντα Ισραήλ.»

> «Μόνον διά ζώσης πίστεως εις τον Θεόν και ταπεινής υπακοής εις τας εντολάς αυτού δύναται ο άνθρωπος να ελπίζη ότι θα εύρη την θείαν επιδοκιμασίαν. Κατά την περίστασιν εκείνου του μεγάλου θαύματος εις την Κάδης, ο Μωυσής, καταπονημένος από τον αδιάκοπον γογγυσμόν και την ανταρσίαν του λαού, έχασε από των οφθαλμών του τον Παντοδύναμον Βοηθόν αυτού· δεν υπήκουσεν εις την εντολήν, “Λαλήσατε προς την πέτραν, και θέλει δώσει τα ύδατα αυτής·” και, στερηθείς της θείας δυνάμεως, αφέθη να αμαυρώση το υπόμνημά του διά μιας εκδηλώσεως πάθους και ανθρωπίνης αδυναμίας. Ο άνθρωπος όστις έπρεπε, και ηδύνατο, να σταθή καθαρός, σταθερός και ανιδιοτελής μέχρι του τέλους του έργου του, υπεκυψεν εν τέλει. Ο Θεός ατιμάσθη ενώπιον της συναγωγής του Ισραήλ, ενώ ηδύνατο να έχη τιμηθή και το όνομα αυτού να δοξασθή.»

> «Η κρίση που εκφωνήθηκε αμέσως εναντίον του Μωυσή ήταν εξαιρετικά οδυνηρή και ταπεινωτική,—ότι αυτός, μαζί με τον αποστάτη Ισραήλ, έπρεπε να πεθάνει πριν διαβεί τον Ιορδάνη. Αλλά θα ισχυριστεί ο άνθρωπος ότι ο Κύριος φέρθηκε αυστηρά προς τον δούλο Του για εκείνο το ένα παράπτωμα; Ο Θεός είχε τιμήσει τον Μωυσή όπως δεν είχε τιμήσει κανέναν άλλον άνθρωπο που τότε ζούσε. Είχε δικαιώσει την υπόθεσή του ξανά και ξανά. Είχε ακούσει τις προσευχές του και είχε μιλήσει μαζί του πρόσωπο προς πρόσωπο, καθώς άνθρωπος λαλεί προς τον φίλο του. Ακριβώς κατά τον βαθμό του φωτός και της γνώσης που είχε απολαύσει ο Μωυσής, αυξανόταν και η ενοχή του.» Signs of the Times, 7 Οκτωβρίου 1880.

Back to Articles