Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Πενήντα Τρία

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

Προφητικά Οράματα Αποκαλύπτονται: Κατανόηση των Εσχάτων Ημερών μέσα από την Εμπειρία του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

Όλοι οι προφήτες μιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες στις οποίες έζησαν.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> «Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τον δικό τους καιρό παρά για τον δικό μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εἰς ἐκείνους τυπικῶς, καὶ ἐγράφησαν πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησαν.” 1 Κορινθίους 10:11. “Εἰς οὓς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ὑμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ’ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακύψαι.” 1 Πέτρου 1:12.»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Η Αγία Γραφή έχει συσσωρεύσει και έχει συνδέσει μαζί τους θησαυρούς της για αυτή την έσχατη γενεά. Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξαν, και επαναλαμβάνονται, στην εκκλησία κατά τις έσχατες αυτές ημέρες.» Selected Messages, βιβλίο 3, 338, 339.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού, ο οποίος, κατά τις έσχατες ημέρες, έχει ανακαλύψει μέσω του προφητικού Λόγου ότι έχει διασκορπιστεί. Όταν αφυπνιστούν ως προς αυτό το γεγονός, καλούνται να εκπληρώσουν την προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι, καθώς και την προσευχή για να κατανοήσουν το τελευταίο προφητικό μυστικό που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας, όπως αυτό παριστάνεται από την προσευχή του Δανιήλ στο δεύτερο κεφάλαιο. Εάν και όταν εισέλθουν στην εμπειρία του Δανιήλ, ο άγγελος Γαβριήλ θα τους αγγίξει, θα τους πληροφορήσει και θα τους μιλήσει, με σκοπό να τους δώσει «σοφία και σύνεση». Οι σοφοί είναι εκείνοι που «εννοούν» την «αύξηση της γνώσεως» όταν ένα προφητικό μυστικό αποσφραγίζεται.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> Και με πληροφόρησε, και μίλησε μαζί μου, και είπε: Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου δώσω σοφία και σύνεση. Στην αρχή των δεήσεών σου εξήλθε η προσταγή, και εγώ ήλθα για να σου το φανερώσω· διότι είσαι πολύ αγαπητός· γι’ αυτό κατανόησε το πράγμα και εννόησε το όραμα. Δανιήλ 9:22, 23.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

Το όραμα το οποίο ο Δανιήλ καλείται να κατανοήσει είναι το όραμα «mareh» της εμφανίσεως. Ο Γαβριήλ δεν είχε ολοκληρώσει το έργο που του είχε ανατεθεί στο όγδοο κεφάλαιο, όταν του είχε δοθεί η εντολή να καταστήσει τον Δανιήλ ικανό να κατανοήσει το όραμα «mareh». Στο ένατο κεφάλαιο έχει επιστρέψει για να ολοκληρώσει την ερμηνεία. Στο ένατο κεφάλαιο, ο Δανιήλ δεν ζει πλέον στην περίοδο του βασιλείου της Βαβυλώνος, αλλά στην ιστορική περίοδο της Μηδοπερσικής αυτοκρατορίας.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

Όταν ο Γαβριήλ διδάσκει τον Δανιήλ να «κατανοήσει το πράγμα» και να «προσέξει το όραμα», προσδιορίζει μια διαδικασία νοητικής διακρίσεως, την οποία επιθυμεί να ασκήσει ο Δανιήλ. Οι λέξεις που μεταφράζονται ως «κατανοήσει» και «προσέξει» είναι η ίδια εβραϊκή λέξη. Η λέξη είναι «biyn» και σημαίνει να διαχωρίζει κανείς νοητικώς. Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «πράγμα» είναι «dabar» και σημαίνει «ο λόγος». Επομένως, ο Γαβριήλ πληροφορεί τον Δανιήλ, καθώς και εκείνους τους οποίους αυτός αντιπροσωπεύει στις έσχατες ημέρες, να ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Σπούδασον να παραστήσεις σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. 2 Τιμόθεον 2:15.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

Η λέξη «matter» χρησιμοποιείται επίσης από τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο, πρώτο εδάφιο, όπου αποδίδεται τρεις φορές ως «thing».

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα εἰς τὸν Δανιήλ, οὗ τὸ ὄνομα ἐκαλεῖτο Βαλτασάρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ ὡρισμένος καιρὸς μακρός· καὶ ἐνόησε τὸ πρᾶγμα, καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

Στο εδάφιο, η λέξη «όραμα» είναι το όραμα «mareh» της εμφάνισης, και ο Δανιήλ είχε κατανόηση τόσο του πράγματος (ζητήματος) όσο και του οράματος («mareh»). Στο εδάφιο είκοσι τρία του κεφαλαίου εννέα, ο Γαβριήλ καθοδήγησε τον Δανιήλ να ορθώς διαιρέσει το ζήτημα και το όραμα, και στο εδάφιο ένα του κεφαλαίου δέκα έχει κατανόηση τόσο του ζητήματος (πράγματος) όσο και του οράματος («mareh»). Ο Γαβριήλ πληροφορεί τον Δανιήλ στο κεφάλαιο εννέα να αναγνωρίσει τη διάκριση (να ορθώς διαιρέσει) μεταξύ του ζητήματος και του οράματος. Το όραμα είναι το όραμα «mareh», και το «ζήτημα», ή το «πράγμα», είναι το όραμα «chazon».

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

Στο όγδοο κεφάλαιο τα δύο οράματα ταυτοποιούνται, και επισημαίνεται μία διάκριση, διότι ο Δανιήλ επιθυμούσε να κατανοήσει το όραμα «chazon», αλλά ο Γαβριήλ έλαβε εντολή να κάμει τον Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα «mareh». Καθώς ο Γαβριήλ αρχίζει το έργο του να κάμει τον Δανιήλ να κατανοήσει το «πράγμα» και το «όραμα», πληροφορεί τον Δανιήλ να προσέξει ότι πρόκειται περί δύο διαφορετικών οραμάτων.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> Και με πληροφόρησε, και μίλησε μαζί μου, και είπε: Ω Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου δώσω σοφία και σύνεση. Στην αρχή των δεήσεών σου εξήλθε η προσταγή, και ήλθα για να σου το φανερώσω· διότι είσαι σφόδρα αγαπητός· λοιπόν, εννόησε τον λόγο και κατανόησε την όραση. Εβδομήκοντα εβδομάδες είναι ορισμένες επί του λαού σου και επί της αγίας πόλεώς σου, για να συντελεσθεί η παράβαση, και να γίνει τέλος των αμαρτιών, και να γίνει εξιλέωση για την ανομία, και να εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη, και να σφραγισθούν η όραση και η προφητεία, και να χρισθεί ο Άγιος των αγίων. Γνώρισε λοιπόν και κατάλαβε, ότι από την έξοδο της προσταγής για να αποκατασταθεί και να οικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ έως τον Μεσσία τον Άρχοντα θα είναι επτά εβδομάδες και εξήντα δύο εβδομάδες· η πλατεία θα οικοδομηθεί πάλι, και το τείχος, μάλιστα σε καιρούς θλίψεως. Και μετά τις εξήντα δύο εβδομάδες ο Μεσσίας θα εκκοπεί, αλλά όχι για τον εαυτό του· και ο λαός του άρχοντος που πρόκειται να έλθει θα καταστρέψει την πόλη και το αγιαστήριο· και το τέλος της θα είναι με κατακλυσμό, και έως το τέλος του πολέμου ερημώσεις είναι ορισμένες. Και αυτός θα επικυρώσει διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα· και στο μέσον της εβδομάδας θα παύσει τη θυσία και την προσφορά, και εξαιτίας της υπερεξάπλωσης των βδελυγμάτων θα την καταστήσει έρημη, έως τη συντέλεια, και το ορισμένο θα εκχυθεί επάνω στον ερημωτή. Δανιήλ 9:22–27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

Ο Γαβριήλ επιθυμούσε ο Δανιήλ να αναγνωρίσει ότι στοιχεία τόσο του οράματος «chazon» όσο και του οράματος «mareh» θα αντιπροσωπεύονταν στην ερμηνεία που του παρείχε. Η ερμηνεία επρόκειτο να αφορά και τα δύο οράματα, και ήταν ευθύνη του Δανιήλ να ορθοτομήσει το όραμα που αναφερόταν στην καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, από το όραμα που οδήγησε στην εμφάνιση του Χριστού στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

Ο Γαβριήλ επισημαίνει ότι από το διάταγμα του Αρταξέρξη το 457 π.Χ. θα υπήρχαν τετρακόσια ενενήντα έτη που είχαν «αποκοπεί» από τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη του οράματος των εσπερών και πρωινών, το οποίο αφορούσε ιδιαίτερα τους Ιουδαίους. Στα εδάφια που μόλις παρατέθηκαν, η λέξη «καθορισμένος» αναφέρεται τρεις φορές, αλλά πρόκειται για δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, οι οποίες και οι δύο αποδίδονται ως «καθορισμένος» στα εδάφια. Η πρώτη φορά που αναφέρεται το «καθορισμένος» είναι στο εδάφιο είκοσι τέσσερα, και εκείνη η εβραϊκή λέξη είναι «chathak» και σημαίνει «να αποκόπτω».

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

Ταυτοποιεί ότι στον Ισραήλ δόθηκε μία δοκιμαστική περίοδος, η οποία άρχισε με το τρίτο διάταγμα του Αρταξέρξη και θα έληγε με τον λιθοβολισμό του Στεφάνου το έτος 34 μ.Χ. Τα τετρακόσια ενενήντα έτη «αποκόπηκαν» και αντιπροσώπευαν μία συντομότερη προφητική περίοδο εντός της μακρότερης προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Ο αριθμός «τετρακόσια ενενήντα» είναι σύμβολο δοκιμαστικού χρόνου, όπως μαρτυρεί ο Ιησούς.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> Τότε προσῆλθεν πρὸς αὐτὸν ὁ Πέτρος καὶ εἶπεν· Κύριε, ποσάκις θέλει ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου, καὶ θέλω συγχωρήσει αὐτόν; ἕως ἑπτάκις; Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Δὲν σοι λέγω, ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾽ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Ματθαῖος 18:22.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

Υπάρχει ένα τέλος στη συγχώρηση, και αυτό το τέλος αντιπροσωπεύεται από τον αριθμό «τετρακόσια ενενήντα». Τα «τετρακόσια ενενήντα» έτη αντιπροσωπεύουν μία περίοδο δοκιμασίας για τους Ιουδαίους από την απελευθέρωσή τους έως ότου γέμισαν το ποτήρι του χρόνου της δοκιμασίας τους με τον λιθοβολισμό του Στεφάνου. Τα «τετρακόσια ενενήντα» έτη συνδέονται επίσης με την κατάρα των «επτά καιρών» στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Υπάρχουν μόνο δύο σημεία στη Βίβλο που αναφέρονται στο ότι η γη απολαμβάνει τα σάββατά της. Το πρώτο βρίσκεται στο Λευιτικόν είκοσι έξι.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> Καὶ ἐὰν διὰ πάντα ταῦτα δὲν με ἀκούσητε, ἀλλὰ περιπατῆτε ἐναντίον μου, τότε καὶ ἐγὼ θὰ περιπατήσω ἐναντίον σας μετὰ θυμοῦ· καὶ ἐγώ, αὐτὸς ἐγώ, θὰ σᾶς παιδεύσω ἑπταπλασίως διὰ τὰς ἁμαρτίας σας. Καὶ θὰ φάγητε τὰς σάρκας τῶν υἱῶν σας, καὶ τὰς σάρκας τῶν θυγατέρων σας θὰ φάγητε. Καὶ θὰ καταστρέψω τοὺς ὑψηλοὺς τόπους σας, καὶ θὰ κατακόψω τὰ εἴδωλά σας, καὶ θὰ ρίψω τὰ πτώματά σας ἐπάνω εἰς τὰ πτώματα τῶν εἰδώλων σας, καὶ ἡ ψυχή μου θὰ σᾶς βδελυχθῇ. Καὶ θὰ καταστήσω τὰς πόλεις σας ἐρήμους, καὶ θὰ φέρω τὰ ἁγιαστήριά σας εἰς ἐρήμωσιν, καὶ δὲν θὰ ὀσφρανθῶ τὴν εὐωδίαν τῶν θυμιαμάτων σας. Καὶ θὰ φέρω τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν· καὶ οἱ ἐχθροί σας, οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ, θὰ ἐκπλαγοῦν δι’ αὐτήν. Καὶ θὰ σᾶς διασκορπίσω μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, καὶ θὰ σύρω ρομφαίαν ὀπίσω σας· καὶ ἡ γῆ σας θὰ εἶναι ἔρημος, καὶ αἱ πόλεις σας ἐρείπια. Τότε ἡ γῆ θὰ ἀπολαύσῃ τὰ σάββατά της, καθ’ ὅλον τὸν καιρὸν ποὺ θὰ κείται ἔρημος, καὶ ἐσεῖς θὰ εἶσθε ἐν τῇ γῇ τῶν ἐχθρῶν σας· τότε ἡ γῆ θὰ ἀναπαυθῇ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὰ σάββατά της. Καθ’ ὅλον τὸν καιρὸν ποὺ θὰ κείται ἔρημος, θὰ ἀναπαύεται· διότι δὲν ἀνεπαύθη ἐν τοῖς σαββάτοις σας, ὅταν κατοικοῦσατε ἐπ’ αὐτῆς. Λευιτικόν 26:27–35.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

Η τιμωρία των «επτά καιρών», στην οποία γίνεται αναφορά τέσσερις φορές στο εικοστό έκτο κεφάλαιο, υποδεικνύει ότι, όταν ο λαός του Θεού διασκορπισθεί, τότε η γη θα «απολαύσει τα σάββατά της». Ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι είχαν διασκορπισθεί στη γη των εχθρών, σε εκπλήρωση της κατάρας του Μωυσή, και ο διασκορπισμός των εβδομήντα ετών ήταν ένα συμβολικό αντικειμενικό μάθημα του διασκορπισμού των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Ήταν ένα προφητικό αντικειμενικό μάθημα, παρόμοιο με τα τριάμισι έτη ξηρασίας του Ηλία κατά τον διωγμό της Ιεζάβελ. Εκείνα τα τριάμισι έτη αντιπροσώπευαν τριάμισι προφητικά έτη, τα οποία ισοδυναμούσαν με χίλια διακόσια εξήντα έτη παπικής κυριαρχίας από το έτος 538 έως το 1798. Τα εβδομήντα έτη ήταν σύμβολο των «επτά καιρών», όπως ακριβώς τα τριάμισι έτη ήταν σύμβολο της ερήμου των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας του Δανιήλ, τα προσδιορισμένα από τον Ιερεμία, αντιπροσώπευαν «τετρακόσια ενενήντα» έτη.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> Και ο Κύριος, ο Θεός των πατέρων αυτών, απέστελλε προς αυτούς διά των αγγελιαφόρων αυτού, εγειρόμενος πρωί και αποστέλλων, διότι εσπλαγχνίζετο τον λαόν αυτού και τον τόπον της κατοικίας αυτού· αυτοί όμως εχλεύαζον τους αγγελιαφόρους του Θεού, και κατεφρόνουν τους λόγους αυτού, και κακομετεχειρίζοντο τους προφήτας αυτού, έως ότου ανέβη η οργή του Κυρίου κατά του λαού αυτού, ώστε δεν υπήρχε πλέον θεραπεία. Διά τούτο επέφερε επ’ αυτούς τον βασιλέα των Χαλδαίων, όστις εφόνευσε τους νέους αυτών διά μαχαίρας εν τω οίκω του αγιαστηρίου αυτών, και δεν εσπλαγχνίσθη ούτε νέον ούτε παρθένον, γέροντα ή τον κυρτωμένον εκ του γήρατος· πάντας παρέδωκεν εις την χείρα αυτού. Και πάντα τα σκεύη του οίκου του Θεού, τα μεγάλα και τα μικρά, και τους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου, και τους θησαυρούς του βασιλέως και των αρχόντων αυτού, πάντα ταύτα έφερε εις Βαβυλώνα. Και κατέκαυσαν τον οίκον του Θεού, και κατέσκαψαν το τείχος της Ιερουσαλήμ, και κατέκαυσαν διά πυρός πάντα τα παλάτια αυτής, και κατέστρεψαν πάντα τα πολύτιμα σκεύη αυτής. Και όσους διεσώθησαν από της μαχαίρας, μετήγαγεν εις Βαβυλώνα· όπου ήσαν δούλοι εις αυτόν και εις τους υιούς αυτού, έως της βασιλείας του βασιλείου της Περσίας· διά να εκπληρωθή ο λόγος του Κυρίου διά στόματος Ιερεμίου, εωσότου η γη απολαύση τα σάββατα αυτής· όλας τας ημέρας της ερημώσεως αυτής ετήρει σάββατον, διά να εκπληρωθώσιν εβδομήκοντα έτη. Εν δε τω πρώτω έτει του Κύρου βασιλέως της Περσίας, διά να εκπληρωθή ο λόγος του Κυρίου ο λαληθείς διά στόματος Ιερεμίου, διήγειρεν ο Κύριος το πνεύμα του Κύρου βασιλέως της Περσίας, ώστε εξέδωκε κήρυγμα εις όλον το βασίλειον αυτού, και το έθεσεν και εγγράφως, λέγων· Ούτω λέγει Κύρος βασιλεύς της Περσίας· Πάντα τα βασίλεια της γης έδωκεν εις εμέ ο Κύριος ο Θεός του ουρανού· και αυτός με προσέταξε να οικοδομήσω εις αυτόν οίκον εν Ιερουσαλήμ, ήτις είναι εν Ιούδα. Τις είναι μεταξύ υμών εκ παντός του λαού αυτού; Ο Κύριος ο Θεός αυτού ας είναι μετ’ αυτού, και ας αναβή. Β΄ Χρονικών 36:15–23.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

Οι μόνες δύο αναφορές στη Βίβλο κατά τις οποίες η γη απολαμβάνει τα σάββατά της βρίσκονται σε σχέση με τη διασπορά του λαού του Θεού και με τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας, τα οποία αντιπροσώπευαν ένα χρονικό διάστημα που θα επέτρεπε στη γη να απολαύσει τα σάββατά της. Το διάστημα αυτό ισοδυναμούσε με τον αριθμό των σαββάτων κατά τα οποία οι Ιουδαίοι δεν επέτρεψαν στη γη να απολαύσει ανάπαυση. Το ότι η γη αναπαύθηκε επί εβδομήντα έτη αντιπροσώπευε το σύνολο των ετών κατά τα οποία είχε διαπραχθεί η εξέγερση εναντίον της εντολής να επιτρέπεται στη γη να αναπαύεται. Απλή αριθμητική δείχνει ότι σε «τετρακόσια ενενήντα» έτη εξέγερσης θα υπήρχε σύνολο εβδομήντα ετών κατά τα οποία η γη δεν είχε αναπαυθεί.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Τετρακόσια ενενήντα έτη αποκόπηκαν από τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη, ως περίοδος δοκιμασίας για τους Ιουδαίους, και αυτά τα «τετρακόσια ενενήντα» έτη έχουν άμεση σύνδεση με τη διασπορά των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

Το όραμα του «chazon» περί της καταπατήσεως και το όραμα του «mareh» περί της εμφανίσεως στο τέλος δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών είναι διακεκριμένα μεταξύ τους, πλην όμως έχουν άμεση σύνδεση. Όπως συνέβη με τον Δανιήλ, ο λαός του Θεού οφείλει να ορθοτομεί τα δύο οράματα, ενώ συγχρόνως να αναγνωρίζει τη μεταξύ τους σύνδεση. Τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας, τα οποία οδήγησαν στα τρία διατάγματα που επέτρεψαν στους Ιουδαίους να επιστρέψουν και να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ, αντιπροσώπευαν «τετρακόσια ενενήντα» έτη αποστασίας των Ιουδαίων εναντίον της διαθήκης που απαιτούσε να αφήνουν τη γη να αναπαύεται.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

Όταν το τρίτο διάταγμα προσδιόρισε την ευκαιρία τους να επιστρέψουν και να ανοικοδομήσουν, τους δόθηκαν «τετρακόσια ενενήντα» έτη δοκιμαστικού χρόνου, καθώς δοκιμάζονταν επί το ίδιο χρονικό διάστημα κατά το οποίο η ανυπακοή τους είχε οδηγήσει στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και στη διασπορά τους. Στο τέλος των δεύτερων «τετρακοσίων ενενήντα ετών», η ανυπακοή τους θα επέφερε για μία ακόμη φορά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και τη διασπορά τους μεταξύ των εθνών.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

Η διασπορά της εβδομηκονταετούς αιχμαλωσίας προηγήθηκε από «τετρακόσια ενενήντα» έτη αποστασίας, και κατόπιν εκείνη η εβδομηκονταετής αιχμαλωσία ακολουθήθηκε από άλλα «τετρακόσια ενενήντα έτη» περαιτέρω αποστασίας.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Η πρώτη περίοδος των «τετρακοσίων ενενήντα» ετών, η οποία επέφερε τα εβδομήντα έτη αναπαύσεως της γης, είχε φθάσει στο τέλος της με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Στο τέλος των «τετρακοσίων ενενήντα» ετών που αποκόπηκαν από τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη, η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε εκ νέου, διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

Η εβδομηκονταετής αιχμαλωσία του κυριολεκτικού Ισραήλ στην κυριολεκτική Βαβυλώνα υπήρξε σύμβολο της διασποράς των «επτά καιρών», και η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ότι τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας του κυριολεκτικού Ισραήλ στην κυριολεκτική Βαβυλώνα υπήρξαν τύπος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών αιχμαλωσίας του πνευματικού Ισραήλ στην πνευματική Βαβυλώνα.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Η εκκλησία του Θεού επί της γης ήταν πράγματι σε αιχμαλωσία κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου ακατάπαυστης δίωξης, όπως ακριβώς οι υιοί Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας». Prophets and Kings, 714.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

Τα χίλια διακόσια εξήντα έτη, από το έτος 538 έως το 1798, ήταν τύπος των «επτά καιρών». Στο τέλος των εβδομήντα ετών, οι Ιουδαίοι επέστρεψαν για να αποκαταστήσουν και να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ. Η επιστροφή τους κατά τη διάρκεια των τριών διαταγμάτων σημείωσε την αρχή (457 π.Χ.) των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών του οράματος «mareh», που οδήγησε στην εμφάνιση του Χριστού στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844. Τα τρία διατάγματα σημείωσαν την έναρξη της προφητικής περιόδου, και απαιτήθηκαν και τα τρία διατάγματα για να αρχίσει η προφητική περίοδος, μολονότι άρχισαν να επιστρέφουν και να ανοικοδομούν με το πρώτο διάταγμα του Κύρου.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «Στο έβδομο κεφάλαιο του Έσδρα βρίσκεται το διάταγμα. Εδάφια 12−26. Στην πληρέστερη μορφή του εκδόθηκε από τον Αρταξέρξη, βασιλιά της Περσίας, το 457 π.Χ. Αλλά στο Έσδρας 6:14 λέγεται ότι ο οίκος του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ οικοδομήθηκε “σύμφωνα με το πρόσταγμα [“διάταγμα”, περιθώριο] του Κύρου, και του Δαρείου, και του Αρταξέρξη, βασιλιά της Περσίας”. Αυτοί οι τρεις βασιλείς, εκδίδοντας αρχικά, επαναβεβαιώνοντας και ολοκληρώνοντας το διάταγμα, το έφεραν στην τελειότητα που απαιτούσε η προφητεία, ώστε να σημάνει την έναρξη των 2300 ετών. Λαμβάνοντας το 457 π.Χ., τον χρόνο κατά τον οποίο το διάταγμα ολοκληρώθηκε, ως τη χρονολογία του προστάγματος, φάνηκε ότι κάθε επιμέρους στοιχείο της προφητείας σχετικά με τις εβδομήντα εβδομάδες είχε εκπληρωθεί.» The Great Controversy, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

Από το 1798 έως το 1844, οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης εισήλθαν στην προφητική ιστορία, και όπως ακριβώς τα τρία διατάγματα σημάδεψαν την αρχή της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, έτσι και οι τρεις εκείνοι άγγελοι σημάδεψαν την κατάληξη της προφητείας. Η προφητική περίοδος έληξε με την έλευση του τρίτου αγγέλου, ακριβώς όπως είχε αρχίσει με την έλευση του τρίτου διατάγματος, διότι ο Ιησούς πάντοτε ταυτίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

Οι Ιουδαίοι άρχισαν να επιστρέφουν υπό το πρώτο διάταγμα, και στην ιστορία του δευτέρου διατάγματος ολοκλήρωσαν τον ναό. Ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844, και πριν από εκείνη την ημερομηνία οι Μιλλερίτες είχαν ολοκληρώσει τον πνευματικό ναό, τον οποίον είχαν εξέλθει από την πνευματική Βαβυλώνα για να ανοικοδομήσουν. Έπρεπε να ολοκληρωθεί, διότι στις 22 Οκτωβρίου 1844 ο αγγελιαφόρος της διαθήκης επρόκειτο να έλθει αιφνιδίως στον ναό του. Εκείνος ο ναός ήταν ο λαός των Μιλλεριτών, ο οποίος εισήλθε σε διαθήκη στις 22 Οκτωβρίου 1844, και τον οποίον ο Πέτρος προσδιορίζει ως ναό.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Και εσείς επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιο, για να προσφέρετε πνευματικές θυσίες, ευπρόσδεκτες στον Θεό διά του Ιησού Χριστού. Α΄ Πέτρου 2:5.

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

Ο ναός των Μιλλεριτών οικοδομήθηκε από το 1798 έως το 1844, δηλαδή σαράντα έξι έτη, ή προφητικώς τρεις ημέρες, διότι ο Χριστός προσδιόρισε ότι απαιτούνται τρεις ημέρες για να ανεγερθεί ένας ναός.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> Και το πάσχα των Ιουδαίων επλησίαζε, και ο Ιησούς ανέβη εις Ιεροσόλυμα, και εύρε εν τω ιερώ τους πωλούντας βόας και πρόβατα και περιστεράς, και τους αργυραμοιβούς καθημένους. Και αφού έκαμε φραγέλλιον εκ σχοινίων, εξέβαλεν όλους εκ του ιερού, και τα πρόβατα και τους βόας· και έχυσε τα νομίσματα των αργυραμοιβών και ανέτρεψε τας τραπέζας· και είπε προς τους πωλούντας τα περιστερά· Σηκώσατε ταύτα εντεύθεν· μη κάμνετε τον οίκον του Πατρός μου οίκον εμπορίου. Και ενθυμήθησαν οι μαθηταί αυτού ότι ήτο γεγραμμένον· Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγεν. Απεκρίθησαν λοιπόν οι Ιουδαίοι και είπον προς αυτόν· Τι σημείον δεικνύεις εις ημάς, επειδή πράττεις ταύτα; Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτούς· Χαλάσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις θέλω εγείρει αυτόν. Είπον λοιπόν οι Ιουδαίοι· Τεσσαράκοντα και έξ έτη ωκοδομείτο ο ναός ούτος, και συ εν τρισίν ημέραις θέλεις εγείρει αυτόν; Εκείνος όμως έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού. Ιωάννης 2:13–21.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

Η Αδελφή White επισημαίνει ότι, όταν ο αγγελιαφόρος της διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό του, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του Μαλαχία, η προφητεία είχε εκπληρωθεί όταν ο Χριστός καθάρισε τον ναό, όπως μόλις επισημάνθηκε στο απόσπασμα από τον Ιωάννη.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> «Καθαρίζοντας τον ναό από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς ανήγγειλε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τη μόλυνση της αμαρτίας,—από τις γήινες επιθυμίες, τις εγωιστικές ορέξεις, τις πονηρές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. “Ιδού, εγώ αποστέλλω τον αγγελιαφόρον μου, και θέλει ετοιμάσει την οδόν έμπροσθέν μου· και εξαίφνης θέλει ελθεί εις τον ναόν αυτού ο Κύριος, τον οποίον σεις ζητείτε, και ο άγγελος της διαθήκης, τον οποίον σεις επιποθείτε· ιδού, έρχεται, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Αλλά τις δύναται να υποφέρη την ημέραν της ελεύσεως αυτού; και τις θέλει σταθή όταν αυτός φανή; διότι αυτός είναι ως πυρ χωνευτηρίου και ως σάπων καθαριστών· και θέλει καθήσει ως χωνευτής και καθαριστής αργύρου· και θέλει καθαρίσει τους υιούς του Λευΐ και θέλει καθαρίσει αυτούς ως χρυσόν και ως άργυρον, διά να προσφέρωσιν εις τον Κύριον προσφοράν εν δικαιοσύνη.” Μαλαχίας 3:1–3.» Η Επιθυμία των Αιώνων, 161.

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

Ο ναός στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη χρειάστηκε σαράντα έξι χρόνια για να οικοδομηθεί, και ο Ιησούς είπε ότι θα ανήγειρε τον κατεστραμμένο ναό σε τρεις ημέρες. Από το 1798 έως το 1844 είναι σαράντα έξι έτη, και τούτο προσδιορίζει την έλευση των τριών αγγέλων (ημερών) της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, οι οποίοι είχαν προτυπωθεί από τα τρία διατάγματα με τα οποία άρχισε η προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Τα σαράντα έξι έτη είναι η περίοδος κατά την οποία ο Χριστός ανήγειρε τον Μιλλεριτικό ναό, διότι πριν από εκείνον τον καιρό το πνευματικό αγιαστήριο και ο πνευματικός Ισραήλ είχαν καταπατηθεί από την πνευματική Βαβυλώνα.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

Όταν ο Χριστός καθάρισε τον ναό κατά το Πάσχα, στην αρχή της διακονίας Του, εκπλήρωνε την προφητεία περί του Αγγέλου της Διαθήκης, ο οποίος εξαίφνης έρχεται στον ναό Του, όπως εκτίθεται στον Μαλαχία. Στις 22 Οκτωβρίου 1844 ο Χριστός ήλθε εξαίφνης στον ναό Του, και Του είχαν χρειασθεί σαράντα έξι έτη για να ανεγείρει τον κατεστραμμένο ναό Του.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προειπώθηκε από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του ίδιου γεγονότος· και αυτό επίσης παριστάνεται από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Ματθαίος 25.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 426.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

Η πρώτη αγανάκτηση έληξε το 1798, και το τέλος της τελευταίας αγανακτήσεως ήταν το 1844. Η αρχή της περιόδου των σαράντα έξι ετών, κατά την οποία ο Χριστός ανήγειρε τον Μιλλεριτικό ναό, απεικόνιζε το τέλος, διότι τόσο η αρχή όσο και το τέλος σημειώθηκαν από την κατάληξη της αγανακτήσεως του Θεού εναντίον του λαού Του, επειδή ο Ιησούς πάντοτε ταυτοποιεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

Θα συνεχίσουμε τη μελέτη μας της διδασκαλίας του Γαβριήλ προς τον Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> «Το βιβλίο της Αποκάλυψης πρέπει να ανοιχθεί ενώπιον του λαού. Πολλοί έχουν διδαχθεί ότι είναι σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι σφραγισμένο μόνο για εκείνους που απορρίπτουν την αλήθεια και το φως. Οι αλήθειες που περιέχει πρέπει να διακηρυχθούν, ώστε οι άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να προετοιμαστούν για τα γεγονότα που τόσο σύντομα πρόκειται να λάβουν χώρα. Το Μήνυμα του Τρίτου Αγγέλου πρέπει να παρουσιαστεί ως η μόνη ελπίδα για τη σωτηρία ενός κόσμου που χάνεται.»

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> «Οι κίνδυνοι των εσχάτων ημερών είναι επάνω μας, και στο έργο μας οφείλουμε να προειδοποιήσουμε τον λαό για τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται. Ας μη μείνουν αθίκτες οι επίσημες σκηνές, τις οποίες η προφητεία έχει αποκαλύψει ότι πρόκειται σύντομα να λάβουν χώρα. Είμαστε αγγελιοφόροι του Θεού, και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Όσοι θα ήθελαν να είναι συνεργοί με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό θα δείξουν βαθύ ενδιαφέρον για τις αλήθειες που βρίσκονται σε αυτό το βιβλίο. Με την πένα και με τη φωνή θα αγωνισθούν να καταστήσουν σαφή τα θαυμαστά πράγματα που ο Χριστός ήλθε από τον ουρανό να αποκαλύψει.» Signs of the Times, 4 Ιουλίου, 1906.

Back to Articles