Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Six

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ενενήντα Έξι

Prophetic Parallels and Divine Disappointment: The Revelatory Journey of God’s Last Day People in Revelation 10

Προφητικοί Παραλληλισμοί και Θεία Απογοήτευση: Το Αποκαλυπτικό Ταξίδι του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών στην Αποκάλυψη 10

Author

Jeff Pippenger

Published

April 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

Στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, όπου παριστάνεται η ιστορία των αγγελμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, ο Ιωάννης, ως σύμβολο του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, προειδοποιήθηκε εκ των προτέρων ότι επρόκειτο να υπάρξει μια απογοήτευση στην ιστορία την οποία συμβολικώς αντιπροσώπευε, και αυτή η απογοήτευση ήταν το στοιχείο της ιστορίας του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου που είχε σφραγισθεί από την κατανόηση των Μιλλεριτών, προκειμένου να δοκιμασθεί η πίστη τους.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

> Και η φωνή, την οποίαν ήκουσα από τον ουρανόν, ελάλησε πάλιν μετ’ εμού, και είπε· Ύπαγε, λάβε το βιβλαρίδιον το ανεωγμένον εν τη χειρί του αγγέλου, του ισταμένου επί της θαλάσσης και επί της γης. Και απήλθον προς τον άγγελον, λέγων προς αυτόν· Δος μοι το βιβλαρίδιον. Και λέγει μοι· Λάβε αυτό και κατάφαγε αυτό· και θέλει πικράνει την κοιλίαν σου, αλλά εν τω στόματί σου θέλει είσθαι γλυκύ ως μέλι. Και έλαβον το βιβλαρίδιον εκ της χειρός του αγγέλου και κατέφαγον αυτό· και ήτο εν τω στόματί μου γλυκύ ως μέλι· και αφού έφαγον αυτό, η κοιλία μου επικράνθη. Αποκάλυψις 10:8–10.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

Στο δέκατο εδάφιο, ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει την ιστορία από τις 11 Αυγούστου 1840, όταν ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε έχοντας στο χέρι του ένα μικρό βιβλίο, μέχρι τη Μεγάλη Απογοήτευση στις 22 Οκτωβρίου 1844. Πριν συμβολικά αντιπροσωπεύσει αυτή την ιστορία, του λέγεται από «τη φωνήν, την οποίαν» «ήκουσα εκ του ουρανού», η οποία τον πληροφορεί ότι όταν φάγει το μικρό βιβλίο, «θέλει πικράνει την κοιλίαν σου, αλλά εις το στόμα σου θέλει είσθαι γλυκύ ως μέλι». Η πικρή απογοήτευση είναι εκείνο που δοκίμασε την πίστη των Μιλλεριτών, και δεν ήταν καλύτερο γι’ αυτούς να γνωρίζουν περί αυτής της απογοητεύσεως πριν αυτή έλθει, αλλά ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τον λαό των εσχάτων ημερών, ο οποίος απαιτείται να γνωρίζει τα γεγονότα που συνδέονται με τη σκιαγράφηση των συμβάντων, τα οποία αποτελούν την ιστορία του μηνύματος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

Αυτή η ιερή ιστορία καταδεικνύει ότι θα επιφερόταν μια δοκιμασία στον λαό των εσχάτων ημερών, και ότι θα ήταν μια δοκιμασία βασισμένη σε κάτι το οποίο δεν ήταν προς το συμφέρον τους να κατανοήσουν πριν από τη δοκιμασία· όμως δεν επρόκειτο για την ταυτόσημη εμπειρία των Μιλλεριτών, αν και ευθυγραμμιζόταν απολύτως με τη σκιαγράφηση των γεγονότων που παριστάνονται από τον πρώτο και τον δεύτερο άγγελο, διότι και οι επτά βροντές επίσης αντιπροσωπεύουν «μελλοντικά γεγονότα τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους».

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

Αν και ήταν αναγκαίο να γνωρίζουν τη θεμελιώδη ιστορία των Μιλλεριτών, ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών θα εκπλήρωνε την ίδια διάρθρωση γεγονότων με τους Μιλλερίτες· όμως εκείνο που δοκίμασε τους Μιλλερίτες, το οποίο ήταν προς το συμφέρον τους να μη γνωρίζουν εκ των προτέρων, θα αποτελούσε μια διαφορετική δοκιμασία, η οποία επήλθε μέσω ενός στοιχείου που παρέμενε σφραγισμένο έως ότου έφθασε ο καιρός για τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα να αποσφραγίσει την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, πράγμα που λαμβάνει χώρα στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα του Δανιήλ ένδεκα.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

Αυτό που εσφραγίσθη είχε ως σκοπό να δοκιμάσει τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, και η δοκιμασία θα ευθυγραμμιζόταν με το ορόσημο όπου οι Μιλλερίτες δοκιμάσθηκαν· διότι, είτε κατά την πρώτη εκπλήρωση στην ιστορία των Μιλλεριτών είτε κατά την έσχατη εκπλήρωση των τελευταίων ημερών, οι επτά βροντές ήσαν «μία σκιαγράφηση γεγονότων» «τα οποία θα αποκαλύπτονταν με τη σειρά τους».

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

Αυτό που δεν έχει αναγνωριστεί ευρέως είναι ότι, καθώς ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει την ιστορία της καθόδου του Χριστού με το μικρό βιβλίο στις 11 Αυγούστου 1840 έως τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, η ίδια ακριβώς ιστορία αντιπροσωπεύθηκε επίσης από την κάθοδο του δευτέρου αγγέλου στις 19 Απριλίου 1844. Η πρώτη απογοήτευση μπορεί να γίνει κατανοητή ως η απογοήτευση του Ιωάννη, ο οποίος, αφού έφαγε το μικρό βιβλίο στις 11 Αυγούστου 1840, συνάντησε απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844. Όταν εκείνη η απογοήτευση έφθασε, ο δεύτερος άγγελος κατέβηκε έχοντας στο χέρι του μια «γραφή».

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

> «Ένας άλλος ισχυρός άγγελος έλαβε εντολή να κατεβεί στη γη. Ο Ιησούς έθεσε στο χέρι του ένα γραπτό, και καθώς ερχόταν στη γη, εκραύγασε: “Έπεσε η Βαβυλώνα, έπεσε.” Τότε είδα τους απογοητευμένους να υψώνουν πάλι τα μάτια τους προς τον ουρανό, ατενίζοντας με πίστη και ελπίδα την εμφάνιση του Κυρίου τους. Πολλοί όμως φαίνονταν να παραμένουν σε μια ανόητη κατάσταση, σαν να κοιμούνταν· εντούτοις, μπορούσα να διακρίνω στα πρόσωπά τους το ίχνος βαθιάς θλίψεως. Οι απογοητευμένοι είδαν από τις Γραφές ότι βρίσκονταν στον χρόνο της καθυστερήσεως και ότι έπρεπε με υπομονή να αναμένουν την εκπλήρωση του οράματος. Η ίδια απόδειξη που τους είχε οδηγήσει να προσδοκούν τον Κύριό τους το 1843, τους οδήγησε να Τον αναμένουν το 1844. Ωστόσο, είδα ότι η πλειονότητα δεν διέθετε εκείνη την ενεργητικότητα που είχε διακρίνει την πίστη τους το 1843. Η απογοήτευσή τους είχε ατονήσει την πίστη τους.» Early Writings, 247.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

Η μιλλεριτική ιστορία, την οποία ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει στο δέκατο κεφάλαιο, είναι η ιστορία του πρώτου, αλλά και του δεύτερου αγγέλου. Η κάθοδος του πρώτου αγγέλου με ένα μήνυμα και η κάθοδος του δεύτερου αγγέλου με ένα μήνυμα σηματοδοτούν την αρχή αντίστοιχων ιστοριών, οι οποίες αμφότερες κατέληξαν σε απογοήτευση, αν και ο Ιωάννης απεικονίζει πιο άμεσα ολόκληρη την ιστορία και των δύο αγγέλων. Ακόμη και μετά την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν ο τρίτος άγγελος αφίχθη με ένα μήνυμα, η απογοήτευση της αποστασίας του 1863 παρέχει μία τρίτη μαρτυρία μιας περιόδου που αρχίζει με ένα μήνυμα και καταλήγει σε απογοήτευση.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

Η πρώτη απογοήτευση του κινήματος του τρίτου αγγέλου στις 18 Ιουλίου 2020 ήταν το παράλληλο της πρώτης απογοήτευσης των Μιλλεριτών. Μία αλήθεια είχε σφραγισθεί, καθώς είχε σφραγισθεί και η αλήθεια του 1844 από τον Κύριο, ο οποίος κρατούσε το χέρι Του επάνω σε ένα σφάλμα σε ορισμένους από τους υπολογισμούς, πράγμα που προκάλεσε την πρώτη απογοήτευση των Μιλλεριτών. Όταν κατόπιν το σφάλμα έγινε κατανοητό, το σφάλμα είχε αποσφραγισθεί, καθώς ο Λέων εκ της φυλής Ιούδα είχε απομακρύνει το χέρι Του. Το σφάλμα της 18ης Ιουλίου 2020 προκλήθηκε από την άρνηση να αναγνωρισθεί ότι το χέρι Του είχε υψωθεί στις 22 Οκτωβρίου 1844, ενώ Αυτός διακήρυσσε ότι «χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον».

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

Είτε επρόκειτο για το Φιλαδελφικό κίνημα της πρώτης απογοητεύσεως του πρώτου αγγέλου, είτε για την πρώτη απογοήτευση του Λαοδικειανού κινήματος του τρίτου αγγέλου, η χείρ Του αντιπροσωπεύει το ορόσημο. Στις 19 Απριλίου 1844 και στις 18 Ιουλίου 2020 η απογοήτευση παρήγαγε καιρό διασκορπισμού. Εκείνοι που είχαν είτε συναχθεί στις 11 Αυγούστου 1840 είτε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, διεσκορπίσθησαν, και κατόπιν ο Χριστός άρχισε να συνάγει τον λαό Του εκ δευτέρου.

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

Είχε συνάξει έναν λαό αρχίζοντας από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, διότι, όπως παριστάνεται με το βάπτισμα του Χριστού, είναι όταν κατέρχεται το Θείο σύμβολο που Εκείνος αρχίζει να συνάγει τους μαθητές Του, όχι νωρίτερα. Έπειτα, μετά από μία διασπορά, ο Χριστός συνάγει τον λαό Του για δεύτερη φορά. Ο Χριστός συνήγαγε τους μαθητές Του αρχίζοντας από το βάπτισμά Του, και μετά τη διασπορά που προκλήθηκε από τον σταυρό, άρχισε να συνάγει τους μαθητές Του για δεύτερη φορά. Το προφητικό γεγονός μιας δεύτερης συνάξεως, που άρχισε τον Ιούλιο του 2023, αποτελούσε μέρος εκείνου που είχε σφραγισθεί στις 18 Ιουλίου 2020, μολονότι ήταν σαφώς ένα στοιχείο της ιστορίας των Μιλλεριτών.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

Στο εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, το θηρίο από την άβυσσο ανέβηκε και εφόνευσε και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης το 2020. Τον Ιούλιο του 2023, ο Κύριος άρχισε να συνάγει τον λαό Του των εσχάτων ημερών για δεύτερη φορά. Η διαδικασία της συνάξεως παριστάνεται μέσα στην ιερή Μιλλεριτική ιστορία, και μέσα σε εκείνη την ιστορία υπάρχουν δύο ιστορικοί μάρτυρες της συνάξεως του λαού Του για δεύτερη φορά. Η διαδικασία της συνάξεως αποτελεί προφητικό στοιχείο που ήταν σφραγισμένο έως τον Ιούλιο του 2023. Το έργο της συνάξεως του λαού Του για δεύτερη φορά εκπληρώνεται κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Ουκρανικού Πολέμου, ακριβώς πριν από τη δεύτερη εκλογή του ογδόου προέδρου, ο οποίος είναι εκ των επτά.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

Στις 11 Αυγούστου 1840, ο Κύριος συνήγαγε το Μιλλεριτικό κίνημα, και επισήμανε αυτή τη συνάθροιση με την εισαγωγή του διαγράμματος του 1843, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1842. Το διάγραμμα αντιπροσώπευε το θεμελιώδες μήνυμα, διότι τότε έθετε το θεμέλιο του Μιλλεριτικού ναού. Η κάθοδος του αγγέλου της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο δέκα, στις 11 Αυγούστου 1840, παραλληλίζεται με το βάπτισμα του Χριστού, το οποίο, μεταξύ άλλων, επισήμανε την αρχή της εκλογής των μαθητών Του από τον Χριστό.

> “With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

> «Με την κλήση του Ιωάννη και του Ανδρέα και του Σίμωνα, του Φιλίππου και του Ναθαναήλ, άρχισε η θεμελίωση της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ο Ιωάννης κατηύθυνε δύο από τους μαθητές του προς τον Χριστό. Έπειτα ο ένας από αυτούς, ο Ανδρέας, βρήκε τον αδελφό του και τον κάλεσε προς τον Σωτήρα. Κατόπιν εκλήθη ο Φίλιππος, και αυτός πήγε να αναζητήσει τον Ναθαναήλ.» The Desire of Ages, 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

Το έργο του Ουίλλιαμ Μίλλερ από τον καιρό του τέλους, το 1798, έως τις 11 Αυγούστου 1840, αντιπροσώπευε το έργο του Ιωάννη του Βαπτιστή· αλλά όταν κατέβηκε ο άγγελος της Αποκάλυψης δέκα, όπως προτυπωνόταν από την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά το βάπτισμα του Χριστού, ο Κύριος «συνήγαγε» τους θεμελιώδεις μαθητές Του. Αυτοί οι δύο μάρτυρες προσδιορίζουν ότι ο Χριστός συνήγαγε τον λαό των εσχάτων ημερών Του στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατέβηκε ο άγγελος του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης· αλλά, όπως συνέβη με τους Μιλλερίτες, επρόκειτο να δοκιμασθούν από ένα στοιχείο των επτά βροντών που είχαν σφραγισθεί, και κατόπιν ο Κύριος θα συνήγαγε τον λαό Του δεύτερη φορά.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

Η δεύτερη συνάθροιση του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών άρχισε στην ιστορία που παριστάνεται ακριβώς στο τέλος του ενδέκατου εδαφίου του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ακριβώς πριν από τη νίκη του Πούτιν επί της Ουκρανίας, και ακριβώς πριν από το δωδέκατο εδάφιο, όπου λήγει η προφητική μαρτυρία της Ρωσίας και του Πούτιν. Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 11, επομένως αντιστοιχεί με το ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, εδάφιο 11, διότι εκεί οι δύο μάρτυρες επανέρχονται στη ζωή.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

Στην ιερή Μιλλεριτική ιστορία, ο Κύριος άρχισε να συνάγει τον λαό Του εκ δευτέρου μετά την απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, και εκείνο που ο Κύριος χρησιμοποίησε για να συνάξει τον λαό Του εκείνον τον καιρό ήταν η αναγνώριση ότι εκπλήρωναν τον χρόνο της καθυστέρησης της παραβολής των δέκα παρθένων του κατά Ματθαίον κεφαλαίου εικοστού πέμπτου, καθώς και του Αββακούμ κεφαλαίου δευτέρου. Για να αναγνωρίσουν οι Μιλλερίτες την κατάστασή τους και να επιστρέψουν, έπρεπε να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους ως παρουσιαζόμενο μέσα στον προφητικό Λόγο του Θεού. Είχαν ανάγκη να δουν ότι αυτοί ήταν ο λαός του Θεού, σε αντίθεση με εκείνους που ομολογούσαν ότι ήταν ο λαός Του. Καθώς συνήγε τον απογοητευμένο λαό Του, παρείχε μια απεικόνιση του σημείου που υψώνεται προς τα έθνη, τονίζοντας έτσι τη διάκριση μεταξύ του γνησίου αλλά απογοητευμένου λαού Του και του λαού που απλώς ομολογούσε ότι ήταν δικός Του.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Και κατά την ημέραν εκείνην θα υπάρχη ρίζα του Ιεσσαί, ήτις θα ίσταται ως σημαία των λαών· προς αυτήν θα προστρέξουν τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θα είναι ένδοξος. Και θέλει συμβή κατά την ημέραν εκείνην, ότι ο Κύριος θα εκτείνη την χείρα αυτού εκ δευτέρου, διά να ανακτήση το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει απομείνει, από την Ασσυρίαν, και από την Αίγυπτον, και από την Παθρώς, και από την Χους, και από την Ελάμ, και από την Σεναάρ, και από την Αιμάθ, και από τας νήσους της θαλάσσης. Και θα υψώση σημαίαν εις τα έθνη, και θα συνάξη τους εξορίστους του Ισραήλ, και θα συναθροίση τους διεσπαρμένους του Ιούδα από των τεσσάρων άκρων της γης. Ησαΐας 11:10–12.

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

Όταν ο προφήτης Ιερεμίας εκπροσωπεί εκείνους που απογοητεύθηκαν στις 19 Απριλίου 1844, δηλώνει ότι δεν συναναστρεφόταν πλέον «τη σύναξη των χλευαστών», οι οποίοι χρησιμοποιούσαν την αποτυχημένη πρόβλεψη του 1843 ως απόδειξη ότι εκείνοι που εκπροσωπούνταν από τον Ιερεμία ήταν ψευδοπροφήτες.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Δεν εκάθισα εν τη συναθροίσει των εμπαικτών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου· διότι με ενέπλησας αγανακτήσεως. Ιερεμίας 15:17.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

Η «σύναξις των εμπαικτών» είχε εκβάλει εκείνους τους οποίους εκπροσωπούσε ο Ιερεμίας.

> “Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

> «Πολλοί διώχθηκαν από τους άπιστους αδελφούς τους. Για να διατηρήσουν τη θέση τους στην εκκλησία, μερικοί συναίνεσαν να σιωπούν σχετικά με την ελπίδα τους· άλλοι όμως αισθάνονταν ότι η πίστη προς τον Θεό τους απαγόρευε να αποκρύπτουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τις αλήθειες τις οποίες Εκείνος είχε εμπιστευθεί στη φροντίδα τους. Όχι λίγοι αποκλείστηκαν από την κοινωνία της εκκλησίας για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο επειδή εξέφραζαν την πίστη τους στην έλευση του Χριστού. Πολύτιμα για εκείνους που υπέμειναν αυτή τη δοκιμασία της πίστεώς τους ήταν τα λόγια του προφήτη: “Οι αδελφοί σας, που σας μισούν, που σας αποβάλλουν εξαιτίας του ονόματός μου, είπαν: Ας δοξασθή ο Κύριος· αλλ’ αυτός θέλει φανή εις την χαράν σας, και εκείνοι θέλουσι καταισχυνθή.” Ησαΐας 66:5.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 372.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

Όταν ο Κύριος υψώσει σημείο προς τα έθνη, αυτό θα συμβεί όταν θα έχει εκτείνει το χέρι Του εκ δευτέρου, για να συνάξει το υπόλοιπο του λαού Του, που είναι οι εκδιωγμένοι του Ισραήλ. Αυτοί είναι όσοι δεν κάθονται πλέον στη «σύναξη των χλευαστών».

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

Η «ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί» είναι σύμβολο δύο γραμμών αίματος, της μίας από τον Ιουδαϊσμό σε συνδυασμό με μια γραμμή αίματος εκτός του Ιουδαϊσμού, και αντιπροσωπεύει όχι μόνον τη γραμμή αίματος του Ιησού, αλλά αποτελεί επίσης σύμβολο του συνδυασμού της Θεότητας με την ανθρωπότητα· διότι το λάβαρο που υψώνεται αντιπροσωπεύει έναν λαό ο οποίος έχει σφραγιστεί για πάντα στην κατάσταση και την εμπειρία του συνδυασμού της Θεότητας με την ανθρωπότητα, πράγμα το οποίο παριστάνεται επίσης στο εδάφιο δέκα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ με το σύμβολο του «οχυρού». Στο εδάφιο δέκα, ο καιρός της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων υπονοείται μέσω της προφητικής κατανόησης του οχυρού, το οποίο είναι η κεφαλή. Στην ιστορία του εδαφίου ένδεκα και στον Ουκρανικό Πόλεμο, ο Κύριος εκτείνει το χέρι Του για δεύτερη φορά, ώστε να συνάξει τους εκβεβλημένους οι οποίοι έχουν απογοητευθεί.

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

Επομένως, με τη μαρτυρία του Δανιήλ ένδεκα ως δομή, έχουμε ταυτοποιήσει την εισβολή του παπισμού στην προφητική ιστορία, ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής. Έχουμε δει το έργο του Ρεπουμπλικανικού κέρατος, το οποίο παριστάνεται από τον Τραμπ, καθώς γίνεται ο όγδοος εκ των επτά και αρχίζει το έργο της ένωσης εκκλησίας και κράτους. Έχουμε τη γραμμή του αποστατικού κέρατος του Προτεσταντισμού, όπως παριστάνεται από τους Μακκαβαίους. Στην ίδια ιστορία που παριστάνεται από εκείνα τα εδάφια, εφαρμόζουμε τη γραμμή των επτά βροντών, η οποία είναι επίσης η γραμμή της παραβολής των δέκα παρθένων, ταυτοποιώντας την εμπειρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, καθώς και τη γραμμή των τριών αγγέλων που σκιαγραφεί το έργο του αληθινού Προτεσταντικού κέρατος. Ένα από τα γεγονότα για το αληθινό Προτεσταντικό κέρας σε εκείνη την ιστορία είναι η δεύτερη συνάθροιση.

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

Η δεύτερη συνάθροιση συνέβη στην ιστορία του αγγέλου του δευτέρου αγγέλου, και συνέβη επίσης στην ιστορία του τρίτου αγγέλου από το 1844 έως το 1863, καθιστώντας δύο μάρτυρες από τη Μιλλεριτική ιστορία του ότι ο Κύριος εκτείνει το χέρι Του για δεύτερη φορά, ώστε να συνάξει το διασκορπισμένο ποίμνιό Του.

> “September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

> «Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο Κύριος μού έδειξε ότι είχε εκτείνει το χέρι Του για δεύτερη φορά, για να επαναφέρει το υπόλοιπο του λαού Του, και ότι οι προσπάθειες πρέπει να διπλασιαστούν σε αυτόν τον καιρό της συνάθροισης. Κατά τη διασπορά, ο Ισραήλ πατάχθηκε και κατασχίσθηκε· τώρα όμως, στον καιρό της συνάθροισης, ο Θεός θα ιατρεύσει και θα επιδέσει τον λαό Του. Κατά τη διασπορά, οι προσπάθειες που καταβάλλονταν για τη διάδοση της αλήθειας είχαν πολύ μικρό αποτέλεσμα, επέτυχαν ελάχιστα ή και τίποτε· αλλά στη συνάθροιση, όταν ο Θεός έχει θέσει το χέρι Του για να συνάξει τον λαό Του, οι προσπάθειες για τη διάδοση της αλήθειας θα έχουν το προορισμένο αποτέλεσμα. Όλοι πρέπει να είναι ενωμένοι και ζηλωτές στο έργο. Είδα ότι ήταν εσφαλμένο να επικαλείται οποιοσδήποτε τη διασπορά ως παραδείγματα για να μας κατευθύνουν τώρα στη συνάθροιση· διότι, αν ο Θεός δεν έκανε τώρα για εμάς περισσότερα απ’ όσα έκανε τότε, ο Ισραήλ δεν θα συναγόταν ποτέ.» Early Writings, 74.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

Στο παράρτημα των *Πρώτων Γραπτών*, η αδελφή White εξηγεί το σχόλιο που μόλις παρατέθηκε:

> “3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> «3. Ἡ ἄποψις ὅτι ὁ Κύριος “εἶχεν ἐκτείνει τὴν χεῖρα Αὐτοῦ ἐκ δευτέρου διὰ νὰ ἀνακτήσῃ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ Αὐτοῦ”, στὴ σελίδα 74, ἀναφέρεται μόνον στὴν ἕνωσιν καὶ τὴν δύναμιν ποὺ κάποτε ὑπῆρχε μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι προσδοκοῦσαν τὸν Χριστόν, καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι εἶχεν ἀρχίσει πάλιν νὰ ἑνώνει καὶ νὰ ἀνυψώνει τὸν λαὸν Αὐτοῦ.» Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

Η ιερή ιστορία των επτά βροντών, που αντιπροσώπευε την περίοδο από την 11η Αυγούστου 1840 έως την 22α Οκτωβρίου 1844, προτύπωνε την ιερή ιστορία από την 22α Οκτωβρίου 1844 έως την αποστασία του 1863. Γραμμή επί γραμμής, η πρώτη ιστορία παρουσίαζε μία απεικόνιση των φρονίμων παρθένων, και η δεύτερη γραμμή παρείχε μία απεικόνιση των μωρών παρθένων. Και οι δύο ιστορίες άρχισαν όταν ένας άγγελος κατέβηκε με ένα μήνυμα που έπρεπε να φαγωθεί. Η άφιξη του αγγέλου και στις δύο ιστορίες εγκαινίασε μία διαδικασία δοκιμασίας που προκάλεσε διασκορπισμό, και έως το 1849, η Αδελφή White λάμβανε την αποκάλυψη ότι ο Κύριος εξέτεινε εκ νέου τη χείρα Του για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά για να συνάξει εκείνους που είχαν διασκορπιστεί στις 22 Οκτωβρίου 1844.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

Είχαν διασκορπισθεί εξαιτίας της Μεγάλης Απογοητεύσεως, καθώς οι φρόνιμοι στις 19 Απριλίου 1844 είχαν διασκορπισθεί από την πρώτη τους απογοήτευση. Η δεύτερη σύναξη προσδιόρισε ότι ο Κύριος «είχε αρχίσει να ενώνει και να ανυψώνει εκ νέου τον λαό Του». Κατά τη δεύτερη σύναξη, το έργο του Κυρίου περιλαμβάνει την ανύψωση ενός σημείου, το οποίο είναι ενωμένο με τους άλλους επάνω στο μήνυμα, και του οποίου η ανθρωπότητα είναι ενωμένη με τη Θεότητά Του. Ο σκοπός του σημείου είναι να καλέσει το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα, πράγμα που επιτυγχάνεται καθώς άνδρες και γυναίκες βλέπουν το σημείο.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

Το λάβαρο είναι το στράτευμα εκείνων που έχουν ενώσει την ανθρώπινη φύση τους με τη Θεότητα του Χριστού κατά τον καιρό της δοκιμασίας του νόμου της Κυριακής. Έτσι, η δεύτερη συνάθροιση προσδιορίζει ότι η «ρίζα τοῦ Ἰεσσαί» θα υψωθεί, φέροντας τον διπλό προφητικό συμβολισμό της Ρουθ, μιας εθνικής, η οποία συνάγεται από το λάβαρο διά της ενώσεώς της με τον Βοόζ, σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και επίσης σύμβολο του Λυτρωτή, ο οποίος κατέβαλε το τίμημα για τη Ρουθ και ήταν ο στενός συγγενής της. Με την ενανθρώπηση της Θείας φύσεως του Χριστού στην πεπτωκυία σάρκα της ανθρώπινης φύσεως, Εκείνος έγινε ο στενός συγγενής μας. Το λάβαρο που υψώνεται είναι εκείνοι που ενώθηκαν διά του μηνύματος, οι οποίοι ολοκληρώνουν το έργο της ενώσεως της ανθρώπινης φύσεώς τους με τη Θεότητα του Χριστού πριν από τον νόμο της Κυριακής.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

> Η εκτίμηση της Βίβλου αυξάνεται με τη μελέτη της. Προς οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν στραφεί ο σπουδαστής, θα διαπιστώσει ότι αποκαλύπτονται η άπειρη σοφία και η αγάπη του Θεού.

> “The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

> «Η σημασία της Ιουδαϊκής οικονομίας δεν έχει ακόμη κατανοηθεί πλήρως. Αλήθειες μεγάλες και βαθυστόχαστες προτυπώνονται στις τελετές και στα σύμβολά της. Το ευαγγέλιο είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τα μυστήριά της. Μέσω της γνώσεως του σχεδίου της απολυτρώσεως, οι αλήθειές της ανοίγονται στη διάνοια. Πολύ περισσότερο απ’ όσο πράττουμε, είναι προνόμιό μας να κατανοούμε αυτά τα θαυμαστά θέματα. Οφείλουμε να εννοούμε τα βάθη του Θεού. Οι άγγελοι επιθυμούν να παρακύψουν στις αλήθειες που αποκαλύπτονται στον λαό που, με συντετριμμένη καρδιά, ερευνά τον λόγο του Θεού και προσεύχεται για μεγαλύτερα μήκη και πλάτη και βάθη και ύψη της γνώσεως την οποία μόνον Αυτός δύναται να δώσει.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

> «Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος της ιστορίας αυτού του κόσμου, οι προφητείες που αναφέρονται στις έσχατες ημέρες απαιτούν ιδιαιτέρως τη μελέτη μας. Το τελευταίο βιβλίο των Γραφών της Καινής Διαθήκης είναι πλήρες από αλήθειες που έχουμε ανάγκη να κατανοήσουμε. Ο Σατανάς έχει τυφλώσει τη διάνοια πολλών, ώστε να έχουν ευχαρίστως δεχθεί οποιαδήποτε πρόφαση για να μη καταστήσουν την Αποκάλυψη αντικείμενο της μελέτης τους. Αλλά ο Χριστός, διά του δούλου Του Ιωάννη, έχει εδώ διακηρύξει τι θα συμβεί στις έσχατες ημέρες, και λέγει: «Μακάριος εκείνος που αναγινώσκει, και εκείνοι που ακούν τους λόγους της προφητείας ταύτης και τηρούν τα γεγραμμένα εν αυτή». Αποκάλυψις 1:3.»

> “‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

> «Αὕτη δε ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή», είπε ο Χριστός, «τὸ νὰ γνωρίζωσι σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλας». Ιωάν. 17:3. Γιατί δεν συνειδητοποιούμε την αξία αυτής της γνώσεως; Γιατί αυτές οι ένδοξες αλήθειες δεν φλέγονται μέσα στις καρδιές μας, δεν τρέμουν επάνω στα χείλη μας και δεν διαποτίζουν ολόκληρη την ύπαρξή μας;

> “In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

> «Δίνοντάς μας τον λόγο Του, ο Θεός μάς έθεσε στην κατοχή κάθε αλήθειας ουσιώδους για τη σωτηρία μας. Χιλιάδες έχουν αντλήσει νερό από αυτές τις πηγές της ζωής, και όμως δεν υπάρχει καμία μείωση της παροχής. Χιλιάδες έχουν θέσει τον Κύριο ενώπιόν τους, και, ατενίζοντάς Τον, έχουν μεταμορφωθεί στην ίδια εικόνα. Το πνεύμα τους φλέγεται μέσα τους καθώς μιλούν για τον χαρακτήρα Του, λέγοντας τι είναι ο Χριστός γι’ αυτούς και τι είναι αυτοί για τον Χριστό. Αλλά αυτοί οι ερευνητές δεν έχουν εξαντλήσει αυτά τα μεγάλα και άγια θέματα. Χιλιάδες ακόμη μπορούν να επιδοθούν στο έργο της διερεύνησης των μυστηρίων της σωτηρίας. Καθώς μελετώνται η ζωή του Χριστού και ο χαρακτήρας της αποστολής Του, ακτίνες φωτός θα λάμπουν ολοένα και πιο καθαρά σε κάθε προσπάθεια ανακάλυψης της αλήθειας. Κάθε νέα έρευνα θα αποκαλύπτει κάτι βαθύτερα ενδιαφέρον από ό,τι έχει έως τώρα αποκαλυφθεί. Το θέμα είναι ανεξάντλητο. Η μελέτη της ενανθρώπησης του Χριστού, της εξιλαστήριας θυσίας Του και του μεσιτευτικού έργου Του θα απασχολεί τον νου του επιμελούς σπουδαστή όσο θα διαρκεί ο χρόνος· και, ατενίζοντας προς τον ουρανό με τα αναρίθμητα έτη του, θα αναφωνήσει: “Μέγα είναι το μυστήριον της ευσεβείας.”»

> “In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

> «Στην αιωνιότητα θα μάθουμε εκείνο το οποίο, αν είχαμε δεχθεί τη διαφώτιση που ήταν δυνατόν να αποκτήσουμε εδώ, θα είχε ανοίξει τη νόησή μας. Τα θέματα της απολύτρωσης θα απασχολούν τις καρδιές και τους νου και τις γλώσσες των λυτρωμένων διαμέσου των αιώνων των αιώνων. Θα κατανοούν τις αλήθειες τις οποίες ο Χριστός λαχταρούσε να ανοίξει στους μαθητές Του, αλλά τις οποίες εκείνοι δεν είχαν την πίστη να συλλάβουν. Πάντοτε και πάντοτε νέες όψεις της τελειότητας και της δόξας του Χριστού θα εμφανίζονται. Διαμέσου ατελεύτητων αιώνων ο πιστός Οικοδεσπότης θα εκφέρει από τον θησαυρό Του πράγματα νέα και παλαιά.» Christ’s Object Lessons, 132–134.

Back to Articles