Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι Δύο

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

Αποκαλύπτοντας την Προφητική Διαμάχη: Η Μεθοδολογία της Όψιμης Βροχής και της Τελικής Κρίσης

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

Η μεθοδολογία που έχει εγκριθεί από τον Θεό προσδιορίζεται συγκεκριμένα στα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα του Ησαΐα, όπου η μεθοδολογία παριστάνεται ως «γραμμή επί γραμμήν». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατήλθε, και πράττοντας τούτο, επανέλαβε την κάθοδο που είχε πραγματοποιήσει στις 11 Αυγούστου 1840. Και στις δύο περιπτώσεις, μετά την κάθοδό του, η Βαβυλώνα προσδιορίσθηκε ως πεσούσα, και έγινε κλήση, και σύντομα θα γίνει εκ νέου, προς εκείνους που εξακολουθούν να βρίσκονται στην κοινωνία της να εξέλθουν. Και στις δύο περιπτώσεις, το γεγονός που εκπλήρωσε την προφητεία είχε παγκόσμιο αντίκτυπο, διότι ακριβώς όπως το μήνυμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε «κάθε ιεραποστολικό σταθμό στον κόσμο» το 1840, ολόκληρος ο κόσμος επηρεάσθηκε και κατανόησε το γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η προφητεία που εκπληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840 ήταν προφητεία που προσδιόριζε ότι επιβαλλόταν περιορισμός επί του Ισλάμ της δευτέρας συμφοράς, και αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 επιβλήθηκε περιορισμός επί του Ισλάμ της τρίτης συμφοράς.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

Η 11η Αυγούστου 1840 αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του μηνύματος που αποσφραγίστηκε στον καιρό του τέλους το 1798, και η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αντιπροσωπεύει την ενδυνάμωση του μηνύματος που αποσφραγίστηκε στον καιρό του τέλους το 1989. Ο πρωταρχικός κανόνας του κινήματος του πρώτου αγγέλου επιβεβαιώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, και ο κανόνας ήταν η αρχή ημέρα αντί έτους. Ο πρωταρχικός κανόνας του κινήματος του τρίτου αγγέλου επιβεβαιώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο κανόνας είναι ότι η αλήθεια εδραιώνεται με το να παρατίθεται «γραμμή επί γραμμή», αποδεικνύοντας ότι το τέλος απεικονίζεται από την αρχή, και ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το προφητικό γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν εδραιώνεται μόνο από τα άμεσα λόγια της Αδελφής White, αλλά, ακόμη σημαντικότερα, από το γεγονός ότι τα γεγονότα παραλληλίστηκαν τελείως με το ίδιο ορόσημο στην ιστορία των Μιλλεριτών. Αυτό που αναγνωρίστηκε με το γεγονός της 11ης Αυγούστου 1840 δεν ήταν τόσο η εκπλήρωση της προφητείας, όσο η ορθότητα της μεθοδολογίας που υιοθετήθηκε από τον Miller και τους συνεργάτες του.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> «Το γεγονός εκπλήρωσε ακριβώς την προφητεία. Όταν έγινε γνωστό, πλήθη πείστηκαν για την ορθότητα των αρχών της προφητικής ερμηνείας που είχαν υιοθετήσει ο Μίλλερ και οι συνεργάτες του, και δόθηκε μια θαυμαστή ώθηση στο κίνημα της παρουσίας. Άνδρες μορφώσεως και θέσεως ενώθηκαν με τον Μίλλερ, τόσο στο να κηρύττουν όσο και στο να δημοσιεύουν τις απόψεις του, και από το 1840 έως το 1844 το έργο επεκτάθηκε ταχέως.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν άρχισε να μετριέται η όψιμη βροχή, η «διαμάχη» ήταν και εξακολουθεί να είναι περί αληθούς ή ψευδούς μεθοδολογίας. Οι προφητείες του Μιλλεριτικού κινήματος εκτίθενται τόσο στο διάγραμμα του 1843 όσο και σε εκείνο του 1850, τα οποία η Αδελφή Γουάιτ επικυρώνει ως σχεδιασμένα από τον Κύριο, και επίσης ως εκπλήρωση του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ. Το μήνυμα των Μιλλεριτών, το οποίο παρήχθη μέσω «των αρχών της προφητικής ερμηνείας που υιοθετήθηκαν από τον Μίλλερ και τους συνεργάτες του, και» το οποίο στη συνέχεια παρήγαγε την «θαυμαστή ώθηση» που ενδυνάμωσε το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, είχε παρασταθεί επάνω στα δύο ιερά διαγράμματα. Οι προφητείες που παριστάνονταν επάνω σε εκείνα τα δύο ιερά διαγράμματα είχαν προσδιορισθεί και εδραιωθεί από τους προφητικούς κανόνες του Μίλλερ. Τα διαγράμματα ήσαν εκπλήρωση της εντολής στο βιβλίο του Αββακούμ να παρασταθούν οπτικώς οι προφητείες που είχαν εδραιωθεί με τη μεθοδολογία του Μίλλερ επάνω σε «πίνακες», στον πληθυντικό. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ προσδιορίζει και συνδέεται άμεσα με τη «διαμάχη» του εικοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Θέλω σταθεί επί της σκοπιάς μου, και θέλω σταθεί επί του πύργου, και θέλω αγρυπνεί διά να ίδω τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκριθή όταν ελεγχθώ. Αββακούμ 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

Η λέξη «reproved» στο εδάφιο σημαίνει «ήλθε σε αντιλογία με». Ο Αββακούμ, εκπροσωπώντας αμφότερους τους σκοπούς του κινήματος του πρώτου και του τρίτου αγγέλου, επρόκειτο να έλθει σε αντιλογία, και επιθυμούσε να κατανοήσει τι όφειλε να αποκρίνεται όταν άρχιζε η συζήτηση. Η απάντηση στην ιστορία του πρώτου αγγέλου ήταν η παραγωγή των δύο ιερών διαγραμμάτων, και η απάντηση στην ιστορία του κινήματος του τρίτου αγγέλου ήταν η παραγωγή της προφητικής σειράς με τίτλο, Habakkuk’s Two Tables. Τα διαγράμματα και η σειρά οικοδομήθηκαν επάνω στη μεθοδολογία που εκπροσωπείται σε καθεμιά από εκείνες τις αντίστοιχες ιστορίες. Στον Αββακούμ, η μεθοδολογία αντιπροσωπεύει αυτό το οποίο χρησιμοποιούν οι σκοποί για να εδραιώσουν το μήνυμα, και επίσης προσδιορίζει το ζήτημα που «συζητείται», το οποίο με τη σειρά του παράγει δύο τάξεις προσκυνητών.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Θα σταθώ επάνω στη σκοπιά μου και θα τοποθετηθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να δω τι θα μου πει, και τι θα αποκριθώ όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απάντησε και είπε: Γράψε την όραση και κάνε την σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την διαβάζει. Διότι η όραση είναι ακόμη για ορισμένο καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψευσθεί· αν και βραδύνει, περίμενέ την, επειδή βεβαίως θα έλθει, δεν θα αργήσει. Ιδού, η ψυχή του, η οποία επαίρεται, δεν είναι ευθεία μέσα του· ο δε δίκαιος θα ζήσει διά της πίστεώς του. Αββακούμ 2:1–4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

Η μία τάξη δικαιώνεται δια της πίστεως, και η άλλη τάξη υψώνεται κατά την ψυχήν, όπως παριστάνεται από τον Φαρισαίο και τον Τελώνη. Οι Φαρισαίοι έθεταν την εμπιστοσύνη τους σε μία μεθοδολογία βασισμένη επί του εθίμου και της παραδόσεως, και ο Φαρισαίος επίσης αντιπροσώπευε ένα θρησκευτικό σύστημα το οποίο διατηρούσε τον έλεγχο του ποιμνίου του διά της εφαρμογής ενός ιεραρχικού συστήματος, διοικουμένου από εκείνους που ομολογούσαν ότι ήσαν ο εκλεκτός λαός του Θεού και οι υπερασπιστές της αληθείας, αλλά οι οποίοι τελικώς συμμετείχαν στη σταύρωση της Αληθείας. Η προφητική «διαμάχη» του εικοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα αφορά την αληθή και την ψευδή βιβλική μεθοδολογία. Οι αντίπαλοι στη «διαμάχη» είναι εκείνοι που ακολουθούν τη μεθοδολογία του Ηλία για εκείνον τον καιρό, και το μακροχρονίως εδραιωμένο σύστημα των θεολογικών ειδημόνων, το οποίο προτυπώνεται από το Συνέδριο κατά τον καιρό του Χριστού.

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο επισημαίνει ότι η «αντιλογία» αρχίζει όταν αυτός «αναστέλλει», ή όταν ο Θεός συγκρατεί «τον σκληρόν αυτού άνεμον», «εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου». «Κατά μέτρον, όταν εκβλαστήση, θέλεις αντιλεχθή προς αυτό· αυτός αναστέλλει τον σκληρόν αυτού άνεμον εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θέλει καθαρισθή η ανομία του Ιακώβ». Η λέξη «καθαρισθή» σημαίνει ότι έχει γίνει εξιλέωση, και παριστάνει την εξάλειψη της αμαρτίας στην ανακριτική κρίση. Η μεθοδολογία που αποτελεί το αντικείμενο της αντιλογίας παριστάνει τη δοκιμασία που πρέπει να περασθεί, εάν πρόκειται να εξαλειφθούν οι αμαρτίες του λαού του Θεού. Η μεθοδολογία του Ηλία ως δοκιμασία παριστάνεται στην ιστορία του Χριστού, όπου έχουμε προειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι κατά τον καιρό εκείνον, όσοι απέρριψαν το μήνυμα του Ιωάννη του Βαπτιστή (τον οποίον ο Χριστός προσδιόρισε ως Ηλία), δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από τις διδασκαλίες του Ιησού.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

Το μήνυμα της όψιμης βροχής παριστάνεται ως οι διδασκαλίες του Ιησού, διότι Αυτός είναι ο Λόγος, και ακόμη περισσότερο, η όψιμη βροχή παριστάνεται ως «η αναψυχή», η οποία ορίζεται ως «η παρουσία του Κυρίου».

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> Μετανοήσατε, λοιπόν, και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθούν αι αμαρτίαι σας, όταν έλθωσι καιροί αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου· και θέλει αποστείλει τον Ιησούν Χριστόν, τον προκεκηρυγμένον εις εσάς. Πράξεις 3:19, 20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

Η αδελφή White επισημαίνει ότι ο άγγελος που κατέβηκε στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, στις 11 Αυγούστου 1840, «δεν ήταν πρόσωπο κατώτερο από τον Ιησού Χριστό». Ο άγγελος που κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 θα ήταν, επομένως, «δεν ήταν πρόσωπο κατώτερο από τον Ιησού Χριστό». Η κάθοδός Του σε καθεμία από τις δύο ιστορίες προσδιορίζει την αρχή της προφητικής «διαμάχης» περί αληθούς ή ψευδούς μεθοδολογίας, διότι αυτή παριστάνεται από το βιβλίο στο χέρι Του, το οποίο ο λαός του Θεού προστάχθηκε να φάγει. Όταν βρισκόταν στη Γαλιλαία, ο Ιησούς δίδαξε τους μαθητές ότι έπρεπε να φάνε τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του, διότι εκεί ισχυρίστηκε ότι Αυτός ήταν ο άρτος που καταβήκε από τον ουρανό. Εκεί έχασε περισσότερους μαθητές από οποιοδήποτε άλλο σημείο της διακονίας Του, και εκείνοι που έφυγαν δεν επέστρεψαν ποτέ. Εκείνοι που έφυγαν, το έπραξαν επειδή επέλεξαν να αναλύσουν τις διδασκαλίες Του με την ψευδή μεθοδολογία του να εκλαμβάνουν τα λόγια Του κατά την κυριολεκτική τους έννοια, αντί να τα εφαρμόσουν με τη σωστή πνευματική έννοια. Η «διαμάχη» του Ησαΐα είκοσι επτά είναι ένα προφητικό ορόσημο, το οποίο διαθέτει πολλούς μάρτυρες για να καταδείξει ότι αντιπροσωπεύει ένα εδραιωμένο ομολογούμενο σύστημα βιβλικής αναλύσεως σε αντιπαράθεση με τη μεθοδολογία που εκπροσωπείται από τον αγγελιαφόρο του Ηλία.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

Σηματοδοτεί ένα συγκεκριμένο σημείο στην προοδευτική παρέλευση της προτέρας διαθήκης και του εκλεκτού λαού του Θεού, καθώς και την έναρξη της σχέσης της διαθήκης με εκείνους «οἵτινες ποτὲ δὲν ἦσαν λαὸς τοῦ Θεοῦ». Η «συζήτηση», ακόμη σπουδαιότερα, αντιπροσωπεύει την έναρξη της χρονικής περιόδου που καταλήγει στον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Το Άλφα και το Ωμέγα πάντοτε αντιπροσωπεύει το τέλος μαζί με την αρχή, και πράττοντας οὕτως, αυτή ακριβώς η «συζήτηση» καθίσταται σύμβολο μιας από τις αμαρτίες των πατέρων μας, η οποία πρέπει να αναγνωρισθεί και να εξομολογηθεί, προκειμένου να εκπληρωθεί η προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

Η προσευχή του Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο αντιπροσωπεύει την προσευχή που πρέπει να προσφερθεί κατά τη λήξη των τριών και ημίσεος ημερών της Αποκάλυψης ένδεκα. Αυτή η χρονική περίοδος παριστάνεται στο Ησαΐας είκοσι επτά ως η περίοδος κατά την οποία «η οχυρωμένη πόλις θέλει ερημωθή, και η κατοικία εγκαταλειφθή και αφεθή ως έρημος· εκεί θέλει βοσκήσει ο μόσχος, και εκεί θέλει κατακλιθή και καταφάγει τους κλάδους αυτής. Όταν οι κλάδοι αυτής ξηρανθώσι, θέλουσι συντριφθή· αι γυναίκες έρχονται και βάζουσιν αυτούς εις πυρ· διότι είναι λαός ασύνετος· διά τούτο ο ποιήσας αυτούς δεν θέλει ελεήσει αυτούς, και ο πλάσας αυτούς δεν θέλει δείξει εις αυτούς χάριν.»

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

Οι δύο μάρτυρες παρουσιάζονται ως μη τυγχάνοντες «ουδεμίας χάριτος», διότι διακήρυξαν μια ψευδή προφητεία που εισήγαγε την περίοδο της «ἐρήμου» των τρεισήμισι ημερών. Έπειτα έγιναν «λαὸς ἀσύνετος», μολονότι προηγουμένως είχαν υπάρξει η «ὀχυρὰ πόλις». Κατόπιν εκείνη η πόλη έγινε «ἔρημος» και «κατοικητήριον» που ήταν «ἐγκαταλελειμμένον». Έγινε νεκρά, ξηρά ὀστᾶ κείμενα στην πλατεία τῆς πόλεως τῶν Σοδόμων καὶ τῆς Αἰγύπτου. Όταν κατόπιν οι νεκροί καλούνται να εγερθούν, δοκιμάζονται από τις αμαρτίες των πατέρων τους, πράγμα που περιλαμβάνει και τη «διαμάχη» στην αρχή της περιόδου που αρχίζει με την ενδυνάμωση του πρώτου μηνύματος και τελειώνει με την άφιξη του τρίτου μηνύματος. Το επίδικο της διαμάχης είναι αν πρέπει να αποδεχθούν ή να απορρίψουν τη μεθοδολογία που εκπροσωπείται από τον Ηλία της ιστορίας τους. Το 1863, οι πατέρες του Αντβεντισμού απέρριψαν το μήνυμα των «επτά καιρών» του Μωυσή, το οποίο είχε παρουσιασθεί από τον Ηλία.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

Αρχίζοντας από τον Ιούλιο του 2023, οι ξεραμένοι κλάδοι του Ησαΐα είκοσι επτά πρέπει να αποφασίσουν αν θα επαναλάβουν τις αμαρτίες της εκκλησίας στη Γαλιλαία και την ιστορία του 1863, καθώς και την ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το να απορρίψει κανείς τη μεθοδολογία που εκπροσωπείται από το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ και τον Ησαΐα είκοσι επτά, καθώς και από τον Ηλία, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, σημαίνει να επαναλάβει τις αμαρτίες των πατέρων μας, αντί να ωφεληθεί από τα ιερά παραδείγματα που καταγράφηκαν για εκείνους επάνω στους οποίους έχουν έλθει τα τέλη του κόσμου.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> Ταύτα δε πάντα συνέβαινον εις εκείνους ως παραδείγματα· και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους έφθασαν τα τέλη των αιώνων. Ώστε, όστις νομίζει ότι ίσταται, ας βλέπη μήπως πέση. Πειρασμός δεν σας κατέλαβεν ειμή ανθρώπινος· πιστός δε είναι ο Θεός, όστις δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας, αλλά μετά του πειρασμού θέλει κάμει και την έκβασιν, ώστε να δύνησθε να υποφέρητε. Διά τούτο, αγαπητοί μου, φεύγετε από της ειδωλολατρίας. Ως προς φρονίμους λαλώ· κρίνατε σεις εκείνο το οποίον λέγω. Α΄ Κορινθίους 10:11–15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

Η ιερή μεθοδολογία θεμελιώνει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής. Το μήνυμα αυτό, όταν τρώγεται πνευματικώς, παράγει μια αντίστοιχη εμπειρία, εξίσου βεβαίως όπως η τροφή από όσπρια του Δανιήλ και των τριών αξίων παρήγαγε ωραιότερη και παχύτερη όψη. Αλλά στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, το πρόσκομμα για εκείνους που απορρίπτουν την προσφορά της δικαιώσεως διά της πίστεως είναι η υπερηφάνεια, η οποία τους εμποδίζει να εξακολουθήσουν ώστε να γνωρίσουν τον Κύριο. Αν υπήρξε ποτέ καιρός κατά τον οποίο ο λαός του Θεού δεν μπορεί να αναβάλλει το έργο της αποδοχής της αληθινής μεθοδολογίας και του να φάγει το μήνυμα από το χέρι του αγγέλου, είναι τώρα!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> «Δεν πρέπει να περιμένουμε τη βροχή των εσχάτων. Έρχεται επάνω σε όλους όσοι θα αναγνωρίσουν και θα οικειοποιηθούν τη δρόσο και τις βροχές της χάριτος που πέφτουν επάνω μας. Όταν συναθροίζουμε τα θραύσματα του φωτός, όταν εκτιμούμε τα βέβαια ελέη του Θεού, ο οποίος αγαπά να Τον εμπιστευόμαστε, τότε κάθε υπόσχεση θα εκπληρωθεί. “Διότι καθώς η γη εκβλαστάνει τον βλαστόν αυτής, και καθώς ο κήπος κάμνει τα εσπαρμένα εν αυτώ να ανατείλωσιν, ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει τη δικαιοσύνην και την αίνον να ανατείλωσιν ενώπιον πάντων των εθνών.” Ησαΐας 61:11. Ολόκληρη η γη πρόκειται να πληρωθεί με τη δόξα του Θεού.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

Ο προφητικός Λόγος του Θεού έχει καταδείξει ότι, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης γκρεμίστηκαν, ο άγγελος της δέκατης όγδοης κεφαλαίου της Αποκαλύψεως θα κατέβαινε και «η δέκατη όγδοη κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, εδάφια ένα έως τρία, θα εκπληρωνόταν». Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει εκείνον τον καιρό ως την «ημέρα του ανατολικού ανέμου», και είναι ο καιρός κατά τον οποίο «ο τραχύς άνεμος» συγκρατείται. «Με μέτρο, όταν εκβλαστήσει, θα αντιδικήσεις με αυτό· αυτός συγκρατεί τον τραχύ άνεμό του κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου». Η Αδελφή White προσδιορίζει ακριβώς τον ίδιο καιρό.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Κατ’ ἐκείνον τον καιρό, ενώ το έργο της σωτηρίας θα πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα είναι οργισμένα, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μη ματαιώσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατ’ ἐκείνον τον καιρό θα έλθει η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν κατά την περίοδο όταν οι επτά έσχατες πληγές θα εκχυθούν.» Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

Η δύναμη που εξοργίζει τα έθνη εμφανίσθηκε όταν άρχισε να πέφτει η όψιμη βροχή. Αλλά μόλις εκείνη η δύναμη εξόργισε τα έθνη, συγκρατήθηκε, διότι ο Ησαΐας κατέγραψε ότι «συγκρατεῖ τὸν σκληρὸν αὐτοῦ ἄνεμον». Ο σκληρός άνεμος είναι ο ανατολικός άνεμος, και εκείνος ο άνεμος συγκρατείται όταν η όψιμη βροχή αρχίζει να ραντίζει και το έργο της σωτηρίας φθάνει στο τέλος του. Το τελικό έργο της σωτηρίας είναι ο καιρός της σφραγίσεως. «Γραμμή επί γραμμή», ο σκληρός, ή ανατολικός, άνεμος που συγκρατείται κατά τη σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων είναι οι τέσσερις άνεμοι του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Και μετά ταύτα είδα τέσσερις αγγέλους ισταμένους επί τας τέσσαρας γωνίας της γης, κρατούντας τους τέσσαρας ανέμους της γης, διά να μη πνέη άνεμος επί της γης, μήτε επί της θαλάσσης, μήτε επί παν δένδρον. Και είδα άλλον άγγελον αναβαίνοντα από ανατολών ηλίου, έχοντα την σφραγίδα του Θεού του ζώντος· και έκραξε μετά φωνής μεγάλης προς τους τέσσαρας αγγέλους, εις τους οποίους εδόθη να βλάψωσι τη γη και τη θάλασσαν, λέγων· Μη βλάψητε τη γη, μήτε τη θάλασσαν, μήτε τα δένδρα, εωσότου σφραγίσωμεν τους δούλους του Θεού ημών επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 7:1–3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

Η σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων προτυπώθηκε με τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Εκεί ο Χριστός, για τη μοναδική φορά στη ζωή Του, κάθισε επάνω σε όνο (σύμβολο του Ισλάμ), και ο Λάζαρος ηγήθηκε της πομπής προς την Ιερουσαλήμ. Η Αδελφή White ταυτοποιεί τον Λάζαρο ως σύμβολο της σφραγίδας σε εκείνη την ιστορία.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> «Με το να καθυστερήσει να έλθει στον Λάζαρο, ο Χριστός είχε έναν σκοπό ελέους προς εκείνους που δεν Τον είχαν δεχθεί. Παρέμεινε, ώστε με το να αναστήσει τον Λάζαρο από τους νεκρούς να δώσει στον πεισματώδη, άπιστο λαό Του μία ακόμη απόδειξη ότι ήταν πράγματι “η ανάσταση και η ζωή”. Δυσκολευόταν να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για τον λαό, τα πτωχά, περιπλανώμενα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ. Η καρδιά Του ραγιζόταν εξαιτίας της αμετανοησίας τους. Μέσα στο έλεός Του σκόπευε να τους δώσει μία ακόμη απόδειξη ότι ήταν ο Αποκαταστάτης, ο Μόνος που μπορούσε να φέρει στο φως τη ζωή και την αθανασία. Αυτό επρόκειτο να είναι μια απόδειξη που οι ιερείς δεν θα μπορούσαν να παρερμηνεύσουν. Αυτός ήταν ο λόγος της καθυστέρησής Του να μεταβεί στη Βηθανία. Αυτό το κορυφαίο θαύμα, η ανάσταση του Λαζάρου, επρόκειτο να θέσει τη σφραγίδα του Θεού επάνω στο έργο Του και επάνω στον ισχυρισμό Του περί θεότητας.» The Desire of Ages, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

Ο χρόνος της καθυστέρησης που άρχισε στις 18 Ιουλίου 2020 παριστάνεται από την καθυστέρηση του Χριστού προτού αναστήσει τον Λάζαρο. Ο χρόνος της καθυστέρησης του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης λήγει με τη συμπλήρωση των τριάμισι ημερών. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών, οι δύο μάρτυρες κείτονταν νεκροί στην πλατεία. Και καθώς ο Λάζαρος επρόκειτο να αναστηθεί ύστερα από έναν χρόνο καθυστέρησης, έτσι και οι δύο μάρτυρες του Ιωάννη. Αφού ανασταθούν, οδηγούν την πομπή προς τα Ιεροσόλυμα, αντιπροσωπεύοντας τη «σφραγίδα του Θεού» και το «επιστέγασμα των θαυμάτων» που μαρτυρεί τη θεότητα του Χριστού. Η ανάσταση προσδιορίζει το πέρας της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία λαμβάνει χώρα ενώ οι τέσσερις άνεμοι, ο ανατολικός άνεμος, ο σφοδρός άνεμος, που έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, κρατείται υπό έλεγχο.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

Κατά την ώρα που είναι ο νόμος της Κυριακής, εκείνοι οι άνεμοι αφήνονται ελεύθεροι για να επιφέρουν ανταποδοτική κρίση επάνω στο θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Ήδη τώρα μάλιστα γλιστρούν μέσα από τα δάκτυλα εκείνων των τεσσάρων αγγέλων που τους συγκρατούν κατά την περίοδο της σφραγίσεως. Μία από τις πλέον βαθυστόχαστες αναφορές στο Πνεύμα της Προφητείας, σχετιζόμενη με την ημέρα του ανατολικού ανέμου, βρίσκεται στις Μαρτυρίες, τόμος ένατος. Ο τόμος εκείνος αρχίζει τα θεόπνευστα λόγια στη σελίδα ένδεκα, και έτσι αρχίζει συμβολικά στο «εννέα-έντεκα». Ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Η Τελική Κρίση», αλλά είναι επίσης το πρώτο κεφάλαιο μιας ενότητας με τίτλο «Για την Έλευση του Βασιλέως».

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η ενότητα και ο τίτλος του κεφαλαίου χειραγωγήθηκαν σκόπιμα από τους εκδότες που συνέταξαν τον τόμο· εντούτοις, ο ερχομός του Βασιλέως αναγνωρίζεται εύκολα ως ο ερχομός του νυμφίου, ο οποίος, στην παραβολή των δέκα παρθένων, λαμβάνει χώρα μαζί με τη μεσονύκτια κρίση που προκαλείται στις παρθένες από την παρουσία ή την έλλειψη ελαίου στα αγγεία τους. Η μεσονύκτια κρίση που τώρα πλησιάζει είναι, όπως παριστά ο τίτλος, η έσχατη κρίση για τις δέκα παρθένες. Μέσα σε εκείνη την κρίση φανερώνουν αν έχουν το έλαιο ή δεν το έχουν. Το έλαιο δεν είναι απλώς το Άγιο Πνεύμα· ορίζεται με ακρίβεια ως το Άγιο Πνεύμα, και επίσης ως το ορθό μήνυμα, και επίσης ως ο ορθός χαρακτήρας.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

Η ορθή μεθοδολογία θεμελιώνει το ορθό μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και το μήνυμα εκείνο, όταν γίνει δεκτό και τεθεί σε πράξη, παράγει τον ορθό χαρακτήρα. Αυτός ο χαρακτήρας, κατά την τελευταία κρίση, είναι ο χαρακτήρας που λαμβάνει τη σφραγίδα του Θεού. Η διαδικασία της σφραγίσεως του λαού του Θεού άρχισε με την έλευση της ημέρας του ανατολικού ανέμου, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Το μήνυμα εκείνου του καιρού έπρεπε τότε να φαγωθεί. Το αν πρέπει να φαγωθεί ή να μη φαγωθεί παριστάνεται από τη «διαμάχη» του Ησαΐα, καθώς και από το ερώτημα του Αββακούμ ως προς το τι πρέπει να αποκριθούν οι σκοποί μέσα στη φιλονικία. Ο καιρός της αναμονής του Ματθαίου είκοσι πέντε και του Αββακούμ καταλήγει στην παράσταση δύο τάξεων προσκυνητών. Ο καιρός της αναμονής, που παριστάνεται ως τρεις και ήμισυ ημέρες στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο ένδεκα, έχει σχεδόν τελειώσει.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

Εκείνος ο χρόνος της καθυστέρησης παριστάνεται επίσης στην αρχή του κεφαλαίου του ενάτου τόμου, με ένα απόσπασμα από την προς Εβραίους, όπου ο Παύλος παραφράζει το τέταρτο εδάφιο του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Η αναφορά του Παύλου τοποθετεί το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ στο κίνημα του τρίτου αγγέλου, διότι μέσα σε εκείνη την ιστορία ο Χριστός εισήλθε στα Άγια των Αγίων, και μέσα σε εκείνη την ιστορία αποκαλύφθηκε το φως της αρχιερατικής Του διακονίας, και στο βιβλίο της προς Εβραίους ο Παύλος παρουσιάζει την σαφέστερη αποκάλυψη της αρχιερατικής διακονίας του Χριστού στον Λόγο του Θεού.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, κατά την κίνηση του πρώτου αγγέλου, δεν είχε ακόμη αναγνωρίσει την κίνηση του Χριστού προς τα Άγια των Αγίων, διότι αυτό δεν συνέβη παρά μόνον κατά το τέλος της διακήρυξης της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Ο χρόνος της καθυστέρησης στον οποίο αναφέρεται ο Παύλος είναι ο χρόνος της καθυστέρησης του Αββακούμ και του Ματθαίου, αλλά είναι ο χρόνος της καθυστέρησης που θα άρχιζε στις 18 Ιουλίου 2020. Το τελευταίο εδάφιο του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση της Κραυγής του Μεσονυκτίου στη Μιλλεριτική ιστορία, και την άφιξη του τρίτου αγγέλου:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Αλλ’ ο Κύριος είναι εν τω αγίω ναώ αυτού· ας σιωπά ενώπιον αυτού πάσα η γη. Αββακούμ 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

Οι Μαρτυρίες, τόμος εννέα, δίνει έμφαση, αρχίζοντας στη σελίδα έντεκα (εννέα-έντεκα), στην παραβολή των δέκα παρθένων, στον χρόνο της βραδυπορίας και στη σύνδεσή του με τον Αββακούμ και τον Ματθαίο, καθώς και στην τελική κρίση και την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατέφθασε η προφητική διαμάχη.

> “Section 1—For the Coming of the King

> «Ενότητα 1—Για την Έλευση του Βασιλέως»

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> «Διότι ἔτι ὀλίγον, ὅσον ὅσον, καὶ ἐρχόμενος θὰ ἔλθῃ καὶ δὲν θὰ βραδύνῃ.» Ἑβραίους 10:37.

> “The Last Crisis

> «Η Τελευταία Κρίση»

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> Ζούμε στον καιρό του τέλους. Τα ταχέως εκπληρούμενα σημεία των καιρών διακηρύσσουν ότι η έλευση του Χριστού είναι πλησίον. Οι ημέρες στις οποίες ζούμε είναι επίσημες και σπουδαίες. Το Πνεύμα του Θεού αποσύρεται βαθμηδόν, αλλά βεβαίως, από τη γη. Πληγές και κρίσεις ήδη πέφτουν επάνω στους καταφρονητές της χάριτος του Θεού. Οι συμφορές στη στεριά και στη θάλασσα, η ασταθής κατάσταση της κοινωνίας, οι συναγερμοί του πολέμου, είναι δυσοίωνα σημεία. Προαναγγέλλουν γεγονότα που πλησιάζουν και είναι υψίστης σπουδαιότητας.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> «Αἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ συνενώνουν τὰς δυνάμεις των καὶ ἐδραιώνονται. Ἐνισχύονται διὰ τὴν τελευταίαν μεγάλην κρίσιν. Μεγάλαι μεταβολαί πρόκειται συντόμως νὰ λάβουν χώραν εἰς τὸν κόσμον μας, καὶ αἱ τελικαὶ κινήσεις θὰ εἶναι ταχεῖαι.»

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> Η κατάσταση των πραγμάτων στον κόσμο δείχνει ότι καιροί ταραχώδεις είναι ακριβώς προ των πυλών μας. Οι καθημερινές εφημερίδες είναι γεμάτες από ενδείξεις μιας φοβερής συγκρούσεως στο εγγύς μέλλον. Θρασείες ληστείες συμβαίνουν συχνά. Οι απεργίες είναι συνηθισμένες. Κλοπές και φόνοι διαπράττονται πανταχόθεν. Άνθρωποι κυριευμένοι από δαιμόνια αφαιρούν τη ζωή ανδρών, γυναικών και μικρών παιδιών. Οι άνθρωποι έχουν παραδοθεί στη γοητεία της κακίας, και κάθε είδος κακού επικρατεί.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> «Ο εχθρός επέτυχε να διαστρέψει τη δικαιοσύνη και να γεμίσει τις καρδιές των ανθρώπων με την επιθυμία για ιδιοτελές κέρδος.»

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> «“Η δικαιοσύνη στέκεται μακριά· διότι η αλήθεια έπεσε στην πλατεία, και η ευθύτητα δεν δύναται να εισέλθει.” Ησαΐας 59:14. Στις μεγάλες πόλεις υπάρχουν πλήθη που ζουν μέσα στη φτώχεια και την αθλιότητα, σχεδόν στερημένα από τροφή, στέγη και ένδυση· ενώ στις ίδιες αυτές πόλεις υπάρχουν εκείνοι που έχουν περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να επιθυμήσει η καρδιά, οι οποίοι ζουν μέσα στην πολυτέλεια, δαπανώντας τα χρήματά τους σε πλουσιοπάροχα επιπλωμένες κατοικίες, σε προσωπικό καλλωπισμό, ή, ακόμη χειρότερα, στην ικανοποίηση των αισθησιακών επιθυμιών, στο οινόπνευμα, στον καπνό και σε άλλα πράγματα που καταστρέφουν τις δυνάμεις του εγκεφάλου, διαταράσσουν την ισορροπία του νου και εξαχρειώνουν την ψυχή. Οι κραυγές της πεινασμένης ανθρωπότητας ανεβαίνουν ενώπιον του Θεού, ενώ με κάθε μορφή καταπίεσης και εκβιαστικής εκμετάλλευσης οι άνθρωποι συσσωρεύουν κολοσσιαίες περιουσίες.»

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Σε μία περίπτωση, όταν βρισκόμουν στην πόλη της Νέας Υόρκης, κατά τη νυχτερινή ώρα εκλήθην να αντικρίσω οικοδομήματα που υψώνονταν όροφο προς όροφο προς τον ουρανό. Τα οικοδομήματα αυτά παρουσιάζονταν ως πυράντοχα, και ανεγείρονταν για να δοξάσουν τους ιδιοκτήτες και τους κατασκευαστές τους. Όλο και υψηλότερα υψώνονταν τα οικοδομήματα αυτά, και σε αυτά χρησιμοποιούνταν τα πολυτιμότερα υλικά. Εκείνοι στους οποίους ανήκαν τα οικοδομήματα αυτά δεν αναρωτιούνταν: “Πώς μπορούμε κατά τον καλύτερο τρόπο να δοξάσουμε τον Θεό;” Ο Κύριος δεν ήταν στις σκέψεις τους.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «Σκέφθηκα: “Ω, να μπορούσαν όσοι έτσι επενδύουν τα μέσα τους να δουν την πορεία τους όπως τη βλέπει ο Θεός! Συσσωρεύουν μεγαλοπρεπή κτίρια, αλλά πόσο ανόητος στα μάτια του Άρχοντος του σύμπαντος είναι ο σχεδιασμός και οι επινοήσεις τους. Δεν μελετούν με όλες τις δυνάμεις της καρδιάς και του νου πώς μπορούν να δοξάσουν τον Θεό. Έχουν χάσει από τα μάτια τους αυτό, το πρώτο καθήκον του ανθρώπου.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Καθώς τα υψηλά αυτά οικοδομήματα ανυψώνονταν, οι ιδιοκτήτες αγάλλονταν με φιλόδοξη υπερηφάνεια ότι είχαν χρήματα για να τα χρησιμοποιούν προς ικανοποίηση του εαυτού τους και προς πρόκληση του φθόνου των γειτόνων τους. Μεγάλο μέρος των χρημάτων που έτσι επένδυαν είχε αποκτηθεί με εκβιαστική αφαίμαξη, με σύνθλιψη των πτωχών. Λησμόνησαν ότι στον ουρανό τηρείται λογαριασμός κάθε επιχειρηματικής συναλλαγής· κάθε άδικη συμφωνία, κάθε δόλια πράξη, καταγράφεται εκεί. Έρχεται καιρός κατά τον οποίο οι άνθρωποι, με την απάτη και την αλαζονεία τους, θα φθάσουν σε σημείο το οποίο ο Κύριος δεν θα τους επιτρέψει να υπερβούν, και θα μάθουν ότι υπάρχει όριο στη μακροθυμία του Ιεχωβά.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> «Η σκηνή που κατόπιν πέρασε εμπρός μου ήταν ένας συναγερμός πυρκαγιάς. Οι άνθρωποι κοίταζαν τα υψηλά και υποτίθεται πυράντοχα κτίρια και έλεγαν: “Είναι απολύτως ασφαλή.” Αλλά τα κτίρια αυτά καταναλώθηκαν σαν να ήταν καμωμένα από πίσσα. Οι πυροσβεστικές αντλίες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να ανακόψουν την καταστροφή. Οι πυροσβέστες δεν ήταν σε θέση να θέσουν τις αντλίες σε λειτουργία.» Testimonies, τόμος 9, σ. 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

Η «διαμάχη» που έλαβε χώρα σχετικά με τη μεθοδολογία κατά την αρχή της περιόδου που παριστάνεται στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ· και επίσης παριστάνεται στα κεφάλαια ένα έως τρία του Δανιήλ· και επίσης παριστάνεται από την ιστορία που αρχίζει στις 11 Αυγούστου 1840· και επίσης παριστάνεται στην ιστορία του έκτου κεφαλαίου του Ιωάννη, κατά την κρίση στη Γαλιλαία· και επίσης παριστάνεται από την ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 (έως τις 18 Ιουλίου 2020), επαναλαμβάνεται τώρα, όχι στο εσωτερικό του ευρύτερου Αντβεντισμού, αλλά μεταξύ των νεκρών ξηρών οστών που διεγείρονται από τον λήθαργό τους με μια «φωνή» βοώντος εν τη ερήμω.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

Θα εξετάσουμε τη μεθοδολογία που αποτελεί την όψιμη βροχή, όπως παρουσιάζεται στα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα του Ησαΐα, στο επόμενο άρθρο μας.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> Καὶ ἤκουσα τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου λέγουσαν· Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; τότε εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ, ἀπόστειλόν με. Καὶ εἶπεν· Ὕπαγε, καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· Ἀκούσατε μὲν ἀκούοντες, ἀλλὰ μὴ ἐννοήσητε· καὶ βλέψατε μὲν βλέποντες, ἀλλὰ μὴ καταλάβητε. Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ κλείσον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι τοῖς ὠσὶν αὐτῶν, καὶ συνῶσι τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν. Καὶ εἶπα· Ἕως πότε, Κύριε; καὶ εἶπεν· Ἕως οὗ αἱ πόλεις ἐρημωθῶσιν ἀπὸ κατοίκων, καὶ οἱ οἶκοι ἀπὸ ἀνθρώπων, καὶ ἡ γῆ ἀφανισθῇ εἰς παντελῆ ἐρήμωσιν, καὶ ὁ Κύριος ἀπομακρύνῃ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ γένηται μεγάλη ἐγκατάλειψις ἐν μέσῳ τῆς γῆς. Ἀλλ’ ἔτι ἐν αὐτῇ θέλει εἶσθαι δέκατον, καὶ αὐτὸ θέλει ἐπιστρέψει, καὶ θέλει καταφαγωθῆ· ὡς τερέβινθος, καὶ ὡς δρῦς, τῶν ὁποίων ἡ οὐσία μένει ἐν αὐτοῖς, ὅταν ῥίπτωσι τὰ φύλλα αὐτῶν· οὕτως τὸ ἅγιον σπέρμα θέλει εἶσθαι ἡ οὐσία αὐτῆς. Ἠσαΐας 6:8–13.

Back to Articles