Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εξήντα Επτά

Προφητικές Ενοράσεις: Το Ισλάμ, η 11η Σεπτεμβρίου 2001, και η Ημέρα του Ανατολικού Ανέμου

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το Ισλάμ του τρίτου αλοίμονο εισήλθε στην προφητική ιστορία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και αμέσως αναχαιτίσθηκε. Τότε άρχισε να πέφτει η όψιμη βροχή, αλλά ήταν «μετρημένη».

> Κατὰ μέτρον, ὅταν ἐκβλαστήσῃ, θέλεις διαλεχθῆ μετ’ αὐτοῦ· αὐτὸς συγκρατεῖ τὸν σκληρὸν αὐτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἡ ἀνομία τοῦ Ἰακὼβ θέλει καθαρθῆ, καὶ τοῦτο εἶναι πᾶς ὁ καρπὸς τοῦ νὰ ἀφαιρεθῇ ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ· ὅταν καταστήσῃ πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς λίθους κιμωλίας συντετριμμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θέλουσι σταθῆ. Ὅμως ἡ ὀχυρὰ πόλις θέλει εἶσθαι ἔρημος, καὶ ἡ κατοίκησις ἐγκαταλελειμμένη καὶ ἀφεθεῖσα ὡς ἔρημος· ἐκεῖ θέλει βόσκει ὁ μόσχος, καὶ ἐκεῖ θέλει κατακλίνεσθαι, καὶ θέλει καταφάγει τοὺς κλάδους αὐτῆς. Ὅταν οἱ κλάδοι αὐτῆς ξηρανθῶσι, θέλουσιν ἀποκοπῆ· αἱ γυναῖκες ἔρχονται καὶ βάζουσιν αὐτοὺς εἰς πῦρ· διότι εἶναι λαὸς ἀσύναιτος· διὰ τοῦτο ὁ ποιήσας αὐτοὺς δὲν θέλει ἐλεήσει αὐτούς, καὶ ὁ πλάσας αὐτοὺς δὲν θέλει δείξει χάριν εἰς αὐτούς. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει ἀποτινάξει ἀπὸ τοῦ ῥεύματος τοῦ ποταμοῦ ἕως τοῦ χειμάρρου τῆς Αἰγύπτου, καὶ σεῖς θέλετε συναχθῆ ἕνας πρὸς ἕνα, ὦ υἱοὶ Ἰσραήλ. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἡ μεγάλη σάλπιγξ θέλει ηχήσει, καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ ἐκεῖνοι οἱ ἔτοιμοι νὰ ἀπολεσθῶσιν ἐν τῇ γῇ τῆς Ἀσσυρίας, καὶ οἱ ἐξόριστοι ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου, καὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν Κύριον ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 27:6–13.

Η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» προσδιορίζει την έλευση της όψιμης βροχής, καθώς και το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Σηματοδοτεί επίσης την αρχή της ιστορίας κατά την οποία «η ανομία του Ιακώβ καθαρίζεται». Η ημέρα του ανατολικού ανέμου έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και στο σημείο εκείνο άρχισε η κρίση των ζώντων. Η κρίση των ζώντων είναι το καταληκτικό έργο του τρίτου αγγέλου, και εκεί άρχισε η αφαίρεση των αμαρτιών των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτό εννοεί ο Ησαΐας όταν έγραψε: «Διά τούτου».

Τα λόγια που προηγούνται του «Διὰ τούτου» είναι: «Ἐν μέτρῳ, ὅταν ἐκβλαστήσῃ, θὰ διαλεχθῇς μετ’ αὐτοῦ· συγκρατεῖ τὸν σφοδρὸν αὐτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου». Το «Διὰ τούτου» προσδιορίζει ἐκεῖνες τὶς συγκεκριμένες δοκιμαστικὲς ἀλήθειες ποὺ καθαίρουν τὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παριστῶνται ὡς Ἰακώβ. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸ γεγονός (9/11), τὸ ὁποῖο σηματοδοτεῖ τὴν ἄφιξη τῆς ὄψιμης βροχῆς. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸν ὁρισμὸ τῆς ὄψιμης βροχῆς ὡς «ἀγγέλματος», καὶ τὸ «ἀγγέλμα» εἶναι τὸ Ἰσλάμ. Περιλαμβάνει τὴν ἀλήθεια ὅτι «ὁ ἀνατολικὸς ἄνεμος» εἶναι τὸ Ἰσλάμ τοῦ τρίτου Οὐαί, καὶ περιλαμβάνει τὸ προφητικὸ γνώρισμα τῆς ἐπακολουθοῦσας συγκρατήσεως τοῦ Ἰσλάμ (συγκρατεῖ).

Η ίδια η δοκιμασία παριστάνεται από τη «διαμάχη», η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Ιερεμίας, όταν εκπροσωπούσε την πρώτη απογοήτευση, συμβουλεύθηκε να «επιστρέψει» προς τον Θεό και να διαχωρίσει το πολύτιμο από το ευτελές. Ο «καρπός» του μηνύματος της δοκιμασίας παράγει δύο τάξεις προσκυνητών.

Η κρίση των αφρόνων παριστάνεται ως εξής: «ὅταν καταστήσῃ πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς κιμωλιόλιθους συντετριμμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θὰ σταθοῦν.» Ο Ησαΐας αναφέρεται στην εξαγγελία εναντίον εκείνων που ανατρέπουν τα πάντα στα κεφάλαια εικοστό όγδοο και εικοστό ένατο. Αυτοί είναι όσοι δεν δύνανται να κατανοήσουν το σφραγισμένο βιβλίο. Το έργο (καρπός) των ασεβών πρέπει να θεωρείται ως πηλός κεραμέως.

> Διὰ τοῦτο, ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐξακολουθήσει νὰ κάμω θαυμαστὸν ἔργον ἐν τῷ λαῷ τούτῳ, μάλιστα θαυμαστὸν ἔργον καὶ τέρας· διότι ἡ σοφία τῶν σοφῶν αὐτῶν θέλει ἀπολεσθῆ, καὶ ἡ σύνεσις τῶν συνετῶν αὐτῶν θέλει κρυβῆ. Οὐαὶ εἰς τοὺς ζητοῦντας βαθὺ νὰ κρύψωσι τὴν βουλὴν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι ἐν τῷ σκότει, καὶ λέγουσι, Τίς μᾶς βλέπει; καὶ τίς μᾶς γνωρίζει; Βεβαίως ἡ διαστροφὴ ὑμῶν θέλει λογισθῆ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως· διότι θέλει εἰπεῖ τὸ πλάσμα περὶ τοῦ ποιήσαντος αὐτό, Δὲν με ἐποίησεν; ἢ τὸ πεπλασμένον θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ πλάσαντος αὐτό, Δὲν εἶχε σύνεσιν; Ἠσαΐας 29:14–16.

Το έργο των ασεβών θα είναι ως πηλός κεραμέως, και στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο το έργο τους απεικονίζεται κατά παρόμοιο τρόπο, ως ασβεστόλιθοι που συντρίβονται. Η κιμωλία ή ο πηλός του κεραμέως συντρίβεται εύκολα σε σκόνη, και το σύμβολο του έργου που συνίσταται στο να γίνουν «πάντες οι λίθοι του θυσιαστηρίου ως ασβεστόλιθοι συντετριμμένοι», περιλαμβάνοντας και το έργο της κατεδάφισης «των αλσών και των ειδώλων», ώστε αυτά «να μη εγερθώσι πλέον», είναι το έργο που παριστάνεται με τη μεταρρύθμιση του βασιλέως Ιωσία. Στην τελική αναζωπύρωση και μεταρρύθμιση, η οποία παριστάνεται από τη μεταρρύθμιση του Ιωσία, η Αντβεντιστική εταιρική δομή θα είναι έρημη, διότι «η οχυρά πόλις θέλει ερημωθή, και η κατοικία εγκαταλειφθή, και αφεθή ως έρημος». Όλα τα έργα τους, δηλαδή οι χιλιάδες εκκλησιών, σχολείων, κολεγίων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και κτιρίων γραφείων ανά την υφήλιο, θα συντριβούν προφητικώς σε άχρηστη σκόνη.

Το εκκλησιαστικό σώμα θα είναι επίσης έρημο, διότι εκείνοι οι «λαοί ασύνετοι» θα είναι ως «ξηραμένοι» «κλάδοι», οι οποίοι «θα αποκοπούν» «και θα ριφθούν στη φωτιά», επειδή «εκείνος που τους έκαμε δεν θα τους ελεήσει, και εκείνος που τους έπλασε δεν θα τους δείξει εύνοια».

Όταν ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός που επιτελείται μέσω του δοκιμαστικού αγγέλματος, η δεύτερη φωνή του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα, διότι κατά την ημέρα εκείνη «θέλει συμβή» «ότι η σάλπιγξ η μεγάλη θέλει ηχήσει, και θέλουσιν ελθεί οι έτοιμοι να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας, και οι εξόριστοι εν τη γη της Αιγύπτου, και θέλουσι προσκυνήσει τον Κύριον εν τω αγίω όρει εν Ιερουσαλήμ».

Το χωρίο (Ησαΐας είκοσι επτά, εδάφια οκτώ έως δεκατρία) που εξετάζουμε, προσδιορίζει την προφητική ιστορία που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και απεικονίζει τη δοκιμασία και τον καθαρισμό εκείνων που τελικώς θα καλέσουν το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Τα εναρκτήρια εδάφια του ίδιου κεφαλαίου προσδιορίζουν έναν ύμνο που πρέπει να ψαλεί κατά τη διάρκεια ακριβώς αυτής της ιστορίας.

> Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ψάλατε περὶ αὐτῆς, Ἀμπελὼν οἴνου ἐρυθροῦ. Ἐγὼ ὁ Κύριος φυλάττω αὐτόν· θέλω ποτίζει αὐτὸν ἐν παντὶ καιρῷ· μήποτε βλαφθῇ, θέλω φυλάττει αὐτὸν νύκτα καὶ ἡμέραν. Θυμὸς δὲν εἶναι ἐν ἐμοί· τίς ἤθελε νὰ παρατάξῃ ἐναντίον μου ἐν πολέμῳ τὰς βάτους καὶ τοὺς ἀκάνθας; ἤθελον διέλθει δι’ αὐτῶν, ἤθελον κατακαύσει αὐτοὺς ὁμοῦ. Ἢ ἀς πιασθῇ τῆς ἰσχύος μου, διὰ νὰ κάμῃ εἰρήνην μετ’ ἐμοῦ· καὶ θέλει κάμει εἰρήνην μετ’ ἐμοῦ. Θέλει κάμει τοὺς ἐρχομένους ἐκ τοῦ Ἰακὼβ νὰ ῥιζώσωσιν· ὁ Ἰσραὴλ θέλει ἀνθίσει καὶ βλαστήσει, καὶ γεμίσει τὸ πρόσωπον τῆς οἰκουμένης μὲ καρπόν. Μὴ αὐτὸν ἐπάταξεν, καθὼς ἐπάταξε τοὺς πατάξαντας αὐτόν; ἢ ἐφονεύθη κατὰ τὴν σφαγὴν τῶν φονευθέντων ὑπ’ αὐτοῦ; Ἠσαΐας 27:2–7.

Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που πρώτον προσδιορίζει τον λαό του Θεού ως αμπελώνα, τον οποίον Αυτός είχε αγαπήσει και περιθάλψει. Έπειτα παρουσιάζει μία υπόσχεση αποδοχής για κάθε έναν που θα επιθυμούσε να προσκολληθεί στη δικαιοσύνη του Χριστού. Κατόπιν προσδιορίζει την υπόσχεση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, η οποία παριστάνεται διά δύο φάσεων βροχής. Η πρώτη φάση της βροχής φέρει τα άνθη και τους οφθαλμούς στη ζωή, και η δεύτερη φάση γεμίζει τη γη με καρπό.

Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που προσδιορίζει τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Θεός προσπερνά έναν πρώην εκλεκτό λαό, ενώ συνάπτει διαθήκη με έναν νέο εκλεκτό λαό. Οι στίχοι οκτώ και εξής απλώς επαναλαμβάνουν και αναπτύσσουν τους εναρκτήριους στίχους του κεφαλαίου. Ο πρώτος στίχος του κεφαλαίου προσδιορίζει το ίδιο γεγονός που προσδιορίζεται ως η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» στον στίχο οκτώ.

> Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὁ Κύριος, μὲ τὴν σκληρὰν καὶ μεγάλην καὶ ἰσχυρὰν ῥομφαίαν αὐτοῦ, θὰ ἐπισκεφθῇ τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ὄφιν τὸν φεύγοντα, καὶ τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ὄφιν τὸν σκολιόν· καὶ θὰ φονεύσῃ τὸν δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Ἠσαΐας 27:1.

Ο δράκων είναι ο Σατανάς, αλλά κατά δευτερεύουσα έννοια ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη.

> «Ο δράκων, λοιπόν, ενώ πρωτίστως αντιπροσωπεύει τον Σατανά, είναι, κατά δευτερεύουσα έννοια, σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης». The Great Controversy, 439.

Οι δέκα βασιλείς της ειδωλολατρικής Ρώμης, στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, αντιπροσωπεύουν τους δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά — στις έσχατες ημέρες.

> «Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ κυβερνήται ἔθεσαν ἐπὶ τοὺς ἑαυτοὺς τὸ στίγμα τοῦ ἀντιχρίστου, καὶ παριστάνονται ὡς ὁ δράκων ὁ ὑπάγων ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων—μετὰ τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν πίστιν τοῦ Ἰησοῦ.» Testimonies to Ministers, 38.

Το εδάφιο 1 του Ησαΐα 27 προσδιορίζει την έναρξη της κρίσεως του δράκοντος, η οποία άρχισε κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η κρίση των βασιλέων της γης και των παγκοσμιοποιημένων εμπορικών συνεταίρων τους ολοκληρώνεται όταν η χρηματοοικονομική δομή της γης καταστρέφεται από έναν «ανατολικό άνεμο», εν μέσω των «θαλασσών».

> Διότι, ιδού, οι βασιλείς συνήχθησαν, διήλθαν ομού. Είδον, και ούτω εθαύμασαν· εταράχθησαν και έσπευσαν να φύγουν. Φόβος τους κατέλαβε εκεί, και πόνος, ως ωδίνες γυναικός τικτούσης. Συντρίβεις τα πλοία της Θαρσείς με ανατολικόν άνεμον. Ψαλμοί 48:4–7.

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, εδάφια ένα έως επτά, επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται περαιτέρω στα εδάφια οκτώ έως δεκατρία. Προσδιορίζει ότι κατά «την ημέρα του ανατολικού ανέμου» οι βασιλείς και οι έμποροι της γης πρόκειται να έλθουν αντιμέτωποι με φόβο, και ο φόβος τους κλιμακώνεται διαμέσου της ιστορίας από εκείνο το σημείο και εξής. Εκείνος ο φόβος καταδεικνύει τις παράλογες και βεβιασμένες κινήσεις των προοδευτικών παγκοσμιοποιητών του πλανήτη γη από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και έπειτα, καθώς προωθούν την ατζέντα τους περαιτέρω και πιο επιθετικά από όσο θα ανέμενε κανείς λογικά. Ο Σατανάς και οι αντιπρόσωποί του, διότι οι έμποροι και οι βασιλείς της γης (οι παγκοσμιοποιητές), ως σύμβολα του δράκοντος, γνωρίζουν ότι ο καιρός τους είναι σύντομος.

> Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε, οὐρανοί, καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτοῖς. Οὐαὶ εἰς τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν! διότι ὁ διάβολος κατέβη πρὸς ἐσᾶς, ἔχων θυμὸν μέγαν, ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει. Ἀποκάλυψις 12:12.

Η ημέρα του ανατολικού ανέμου, που προκάλεσε την οικονομική κρίση το 2001, η οποία έκτοτε μόνο έχει επιδεινωθεί, ό,τι κι αν επιχειρούν να ισχυρισθούν τα παγκοσμιοποιητικά μέσα ενημερώσεως, είναι το ζήτημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος στο σημείο όπου ο δράκων γνωρίζει ότι ο καιρός του είναι ολίγος. Τότε εντείνει τις κινήσεις του για τον έλεγχο ολόκληρης της γης, και το πράττει όταν «Ουαί» (το τρίτο Ουαί) επιφέρεται επί «τους κατοικούντας επί της γης και της θαλάσσης».

Η έλευση του Ισλάμ του τρίτου Ουαί (του ανατολικού ανέμου), στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, προκάλεσε μια οικονομική καταστροφή που ανάγκασε τους παγκοσμιοποιητές να επιταχύνουν τις προσπάθειές τους να επιβάλουν μία παγκόσμια κυβέρνηση στον πλανήτη γη. Ωστόσο, το Ισλάμ εξακολουθεί να εκπληρώνει τον ρόλο του. Ίσως η σοβαρότερη αποκάλυψη του Ισλάμ ως συμβόλου της προφητείας της Βίβλου βρίσκεται στην πρώτη αναφορά στο Ισλάμ.

> Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν· Ιδού, είσαι έγκυος και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε τη θλίψι σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χείρ πάντων εναντίον αυτού· και θέλει κατοικεί απέναντι πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.

Ο λόγος του Θεού δεν αποτυγχάνει ποτέ. Καθώς το Ισλάμ εξακολουθεί να γεννά οδύνη ως γυναίκα που κοιλοπονά, μερικοί, οι οποίοι ίσως ακόμη και να δέχονται ότι το Ισλάμ ταυτοποιείται στη βιβλική προφητεία, δεν έχουν ακόμη συλλάβει με τον νου τους το προφανές γεγονός που περιέχεται στα δύο εδάφια. Κάποιοι ίσως κατανοούν ότι είναι το Ισλάμ εκείνο που συνενώνει κάθε άνθρωπο επάνω στον πλανήτη γη, ώστε να αντιταχθεί σε έναν κοινό εχθρό, και αυτό βεβαίως είναι αληθές. Ωστόσο, η τελευταία φράση του εδαφίου είναι η σοβαρότερη αλήθεια. Ο κόσμος συγκλονίστηκε από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και προσφάτως συγκλονίστηκε εκ νέου από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αυτού του έτους από τη Χαμάς εναντίον του Ισραήλ. Αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να δει ότι το πνεύμα του πολέμου και της αιφνίδιας καταστροφής είναι «ενώπιον πάντων» των αδελφών του Ισμαήλ.

Τι είδους καταστροφή θα πραγματοποιηθεί όταν εκδηλωθεί αιφνιδιαστική επίθεση από τέτοια ισλαμικά έθνη όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπρουνέι και το Μπαχρέιν; Το πνεύμα του Ισμαήλ βρίσκεται σε «όλους τους αδελφούς αυτού», και ο πόλεμος που μέχρι τώρα έχει προκύψει με το τρίτο Ουαί από χώρες όπως το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, θα είναι εντελώς διαφορετικός όταν η προφητεία του Ισμαήλ εκπληρωθεί πλήρως. Πόσες πυρηνικές βόμβες διαθέτει το Πακιστάν;

Το προφητικό γνώρισμα του ισλαμικού πολέμου, όπως καταδεικνύεται στο πρώτο και στο δεύτερο ισλαμικό Αλίμονο, είναι οι αιφνίδιες, αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Υπάρχουν επαρκείς οικονομικοί πόροι στα εύπορα ισλαμικά έθνη ώστε να εξασφαλιστεί ή να παραχθεί μυστικά οπλισμός πιο προηγμένος και πιο θανατηφόρος από αεροσκάφη φορτωμένα με καύσιμα, παγιδευμένα αυτοκίνητα, φλεγόμενα ελαστικά, βιασμό και μαχαίρια; Πρέπει να πιστεύεται ο Λόγος του Θεού;

Όλα τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ καθίστανται δοκιμαστικές αλήθειες στις έσχατες ημέρες, έστω και μόνο εξαιτίας της πραγματικότητας ότι αυτές οι αλήθειες έχουν απορριφθεί και η προφητεία προσδιορίζει ότι θα αποκατασταθούν. Αλλά μερικά από εκείνα τα κοσμήματα, όπως το έργο του Χριστού στο επουράνιο αγιαστήριο και το Ισλάμ του τρίτου Ουαί, προσδιορίζουν προρρήσεις που εκπληρώνονται μόνο στις έσχατες, κυριολεκτικά, ημέρες. Το ένα αντιπροσωπεύει το έργο του Χριστού στα Άγια των Αγίων, ασφαλώς μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και το άλλο προσδιορίζει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο επίσης είναι μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια.

Το νήμα που υφαίνει μαζί το Μιλλεριτικό κίνημα και τον καιρό του τέλους το 1989, ο οποίος με τη σειρά του εισάγει το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, είναι οι «επτά καιροί», που υπήρξαν το πρώτο κόσμημα του Μίλλερ και το πρώτο που παραμερίστηκε καθώς ο Αντβεντισμός εγκατέλειπε τις αρχαίες οδούς. Εκατόν είκοσι έξι έτη από την αποστασία του 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989 αντιπροσωπεύουν τους «επτά καιρούς». Το δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι διαιρέθηκε σε δύο περιόδους των χιλίων διακοσίων εξήντα, και το ένα δέκατο ή το δέκατο μέρος των χιλίων διακοσίων εξήντα είναι εκατόν είκοσι έξι. Ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι είναι τόσο μακρύς, ώστε συνδέει το πρώτο και το τελευταίο κίνημα των τριών αγγέλων. Πράττοντας έτσι, ταυτοποιεί ότι η αλήθεια των «επτά καιρών» είναι επίσης παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και ότι είναι η αλήθεια που παύει πλέον να είναι απλώς ο θεμέλιος λίθος, αλλά γίνεται η κεφαλή της γωνίας.

Τώρα θα παύσουμε την εξέτασή μας περί της αύξησης της γνώσης στο Μιλλεριτικό κίνημα, όπως αυτή παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ, και θα στρέψουμε την προσοχή μας στο όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, το οποίο παριστάνει την αύξηση της γνώσης στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Κατόπιν θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού, οι οποίες εκτείνονται στα εκατόν είκοσι έξι έτη από το 1863 έως το 1989.

Θα αρχίσουμε τη μελέτη αυτή στο επόμενο άρθρο.

> Και συνέβη κατά το έκτον έτος, κατά τον έκτον μήνα, την πέμπτην ημέραν του μηνός, ενώ εκάθητο εν τω οίκω μου και οι πρεσβύτεροι του Ιούδα εκάθηντο ενώπιόν μου, ότι η χείρ του Κυρίου Θεού επέπεσε εκεί επ’ εμέ. Και είδον, και ιδού, ομοίωμα ως εμφάνισις πυρός· από της εμφανίσεως των οσφύων αυτού και κάτω, πυρ· και από των οσφύων αυτού και άνω, ως εμφάνισις λαμπρότητος, ως χρώμα ηλέκτρου. Και εξέτεινε μορφήν χειρός και με έλαβε από πλοκάμον της κεφαλής μου· και το πνεύμα με ύψωσε μεταξύ της γης και του ουρανού και με έφερε εν οράμασι Θεού εις Ιερουσαλήμ, εις την θύραν της εσωτέρας πύλης της βλεπούσης προς βορράν, όπου ήτο η έδρα του ειδώλου της ζηλοτυπίας, το οποίον προκαλεί εις ζηλοτυπίαν. Και ιδού, η δόξα του Θεού του Ισραήλ ήτο εκεί, κατά την όρασιν την οποίαν είδον εν τη πεδιάδι. Τότε είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, ύψωσον τώρα τους οφθαλμούς σου προς την οδόν του βορρά. Και ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς την οδόν του βορρά, και ιδού, προς βορράν, εις την πύλην του θυσιαστηρίου, το είδωλον τούτο της ζηλοτυπίας εν τη εισόδω. Και είπε προς εμέ έτι, Υιέ ανθρώπου, βλέπεις τι πράττουσι; τας μεγάλας βδελυγμίας τας οποίας ο οίκος του Ισραήλ πράττει εδώ, ώστε να απομακρυνθώ από του αγιαστηρίου μου; αλλά στρέψον σε έτι πάλιν, και θέλεις ιδεί μεγαλυτέρας βδελυγμίας. Και με έφερε εις την θύραν της αυλής· και όταν είδον, ιδού, οπή εν τω τοίχω.

> Κατόπιν μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, σκάψε τώρα εις τον τοίχον· και όταν έσκαψα εις τον τοίχον, ιδού, μία θύρα. Και μου είπε· Είσελθε, και ιδέ τας πονηράς βδελυγμίας που πράττουν εδώ. Και εισήλθα και είδον· και ιδού, παν είδος ερπετών, και βδελυκτών θηρίων, και πάντα τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, ήσαν εζωγραφισμένα επί του τοίχου κύκλω. Και ίσταντο ενώπιόν αυτών εβδομήκοντα άνδρες εκ των πρεσβυτέρων του οίκου του Ισραήλ, και εν τω μέσω αυτών ίστατο ο Ιααζανίας, ο υιός του Σαφάν, έκαστος έχων το θυμιατήριόν του εις την χείρα αυτού· και νέφος πυκνόν θυμιάματος ανέβαινεν. Τότε μου είπε· Υιέ ανθρώπου, είδες τι πράττουν εν τω σκότει οι πρεσβύτεροι του οίκου του Ισραήλ, έκαστος εν τοις θαλάμοις των εικόνων αυτού; διότι λέγουσιν, Ο Κύριος δεν μας βλέπει· ο Κύριος εγκατέλιπε την γην. Και μου είπε ακόμη· Στρέψον σε πάλιν, και θέλεις ιδεί μεγαλυτέρας βδελυγμίας τας οποίας πράττουσι. Και με έφερεν εις την θύραν της πύλης του οίκου του Κυρίου της προς βορράν· και ιδού, εκεί εκάθηντο γυναίκες θρηνούσαι τον Θαμμούζ. Τότε μου είπε· Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; στρέψον σε πάλιν, και θέλεις ιδεί βδελυγμίας μεγαλυτέρας παρά ταύτας. Και με έφερεν εις την εσωτέραν αυλήν του οίκου του Κυρίου· και ιδού, εις την θύραν του ναού του Κυρίου, μεταξύ της στοάς και του θυσιαστηρίου, ήσαν περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα αυτών προς τον ναόν του Κυρίου και τα πρόσωπα αυτών προς ανατολάς· και προσεκύνουν τον ήλιον προς ανατολάς. Και μου είπε· Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; Είναι μικρόν πράγμα διά τον οίκον του Ιούδα να πράττουν τας βδελυγμίας ταύτας, τας οποίας πράττουσιν εδώ; διότι εγέμισαν την γην αδικίας και επέστρεψαν πάλιν διά να με παροργίσωσι· και ιδού, θέτουσι το κλάδον εις την ρίνα αυτών. Διά τούτο και εγώ θέλω ενεργήσει εν οργή· ο οφθαλμός μου δεν θέλει φεισθή, ουδέ θέλω ελεήσει· και αν κράζωσιν εις τα ώτα μου μετά φωνής μεγάλης, όμως δεν θέλω εισακούσει αυτών. Ιεζεκιήλ 8:1–18.

Back to Articles