Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικέα Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Τριάντα Τέσσερα

Number Thirty-Four

Αριθμός Τριάντα Τέσσερα

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

Για να υπάρξει φωνή εν τη ερήμω, πρέπει να υπάρχει έρημος. Τον Ιούλιο του 2023, άρχισε να ακούγεται μια φωνή, η οποία προσδιόριζε ότι ο Λέων της φυλής του Ιούδα τότε αποσφράγιζε την αποκάλυψη του Εαυτού Του, όπως εκτίθεται στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Η απογοήτευση του Σαββάτου, 18 Ιουλίου 2020, εγκαινίασε τις τρεις και ήμισυ ημέρες της Αποκαλύψεως ένδεκα, οι οποίες έληξαν το Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2023. Εκείνο το Σάββατο, για πρώτη φορά από τον Ιούλιο του 2020, η Future for America μίλησε δημοσίως σε συνάντηση μέσω Zoom.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

Από εκείνο το σημείο και εξής, η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού άρχισε να ανοίγεται προοδευτικά. Άρχισε με μια αποκάλυψη της λέξεως «αλήθεια», η οποία κατόπιν έγινε αντιληπτό ότι αντιπροσώπευε ένα πλαίσιο τριών βημάτων, το οποίο σκιαγραφείται από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το εικοστό δεύτερο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, τα οποία, όταν συνενωθούν, σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Τα τρία βήματα που αντιπροσωπεύονται στο πλαίσιο της λέξεως «αλήθεια» αποτελούσαν μια παλαιά αλήθεια, τοποθετημένη σε ένα νέο πλαίσιο.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

Επί σειρά ετών έχουμε καταδείξει ότι τα τρία στάδια της αυλής, του αγίου και των Αγίων των Αγίων ήσαν παράλληλα προς τα τρία έργα του Αγίου Πνεύματος, καθώς Αυτό ελέγχει περί αμαρτίας στην αυλή, φανερώνει τη δικαιοσύνη στο άγιο και κρίνει στα Άγια των Αγίων. Έχουμε αναγνωρίσει ότι αυτά τα τρία στάδια εκδηλώνονται σε όλον τον Λόγο του Θεού, αλλά όλες αυτές οι κατανοήσεις μεγεθύνθηκαν μέσα στο πλαίσιο της «αληθείας», κατά το 2023. Το να λαμβάνει κανείς μία παλαιά αλήθεια και να την τοποθετεί μέσα σε ένα νέο πλαίσιο αληθείας είναι εκείνο που πράττει ο Χριστός, καθώς προοδευτικώς αποσφραγίζει τον Λόγο Του. Η «έρημος» που έληξε το 2023 αντιπροσωπεύει έναν προφητικό «καιρό του τέλους», όταν μία προφητεία αποσφραγίζεται. Αυτή η προφητεία είναι η αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι η «Αλήθεια».

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> «Στον καιρό του Σωτήρα, οι Ιουδαίοι είχαν καλύψει τόσο πολύ τα πολύτιμα πετράδια της αλήθειας με τα συντρίμμια της παράδοσης και του μύθου, ώστε ήταν αδύνατο να διακριθεί το αληθινό από το ψευδές. Ο Σωτήρας ήλθε για να απομακρύνει τα συντρίμμια της δεισιδαιμονίας και των επί μακρόν διατηρημένων πλανών, και να τοποθετήσει τα πετράδια του λόγου του Θεού μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Τι θα έκανε ο Σωτήρας, αν ερχόταν τώρα σε εμάς όπως ήλθε στους Ιουδαίους; Θα έπρεπε να επιτελέσει ένα παρόμοιο έργο, απομακρύνοντας τα συντρίμμια της παράδοσης και της τελετουργίας. Οι Ιουδαίοι αναστατώθηκαν πολύ όταν επιτέλεσε αυτό το έργο. Είχαν χάσει από τα μάτια τους την αρχική αλήθεια του Θεού, αλλά ο Χριστός την έφερε και πάλι σε θέα. Δικό μας έργο είναι να ελευθερώσουμε τις πολύτιμες αλήθειες του Θεού από τη δεισιδαιμονία και την πλάνη. Τι έργο έχει ανατεθεί σε εμάς στο ευαγγέλιο!» Review and Herald, 4 Ιουνίου 1889.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

Είναι «έργον μας να ελευθερώσουμε τις πολύτιμες αλήθειες του Θεού από τη δεισιδαιμονία και την πλάνη» και να «τοποθετήσουμε τα πετράδια του Λόγου του Θεού μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας». Το 2023 ο Κύριος εισήγαγε το πλαίσιο της αλήθειας, στη δομή που παριστάνεται από τη λέξη «αλήθεια». Εκείνο το πλαίσιο φέρνει σε θέα τις «πρωτότυπες» αλήθειες «του Θεού».

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> «Η σκόνη και τα ερείπια της πλάνης έχουν θάψει τους πολύτιμους θησαυρούς της αλήθειας· όμως οι εργάτες του Κυρίου μπορούν να ανακαλύψουν αυτούς τους θησαυρούς, ώστε χιλιάδες να τους αντικρίσουν με αγαλλίαση και δέος. Άγγελοι του Θεού θα στέκονται στο πλευρό του ταπεινού εργάτη, παρέχοντας χάρη και θεϊκή φώτιση, και χιλιάδες θα οδηγηθούν να προσευχηθούν μαζί με τον Δαβίδ: “Άνοιξον τους οφθαλμούς μου, διά να θεωρήσω τα θαυμάσια εκ του νόμου σου.” Αλήθειες που επί αιώνες έμεναν αθέατες και παραμελημένες, θα λάμψουν εκτυφλωτικά μέσα από τις φωτισμένες σελίδες του αγίου λόγου του Θεού. Οι εκκλησίες γενικώς, που άκουσαν, απέρριψαν και καταπάτησαν την αλήθεια, θα πράξουν έτι πονηρότερα· αλλά “οι συνετοί”, εκείνοι που είναι ειλικρινείς, θα κατανοήσουν. Το βιβλίο είναι ανοιγμένο, και τα λόγια του Θεού φθάνουν στις καρδιές εκείνων που επιθυμούν να γνωρίσουν το θέλημά του. Με τη δυνατή κραυγή του αγγέλου από τον ουρανό που ενώνεται με τον τρίτο άγγελο, χιλιάδες θα αφυπνιστούν από τη νάρκη που κρατεί τον κόσμο επί αιώνες, και θα δουν την ομορφιά και την αξία της αλήθειας.» Review and Herald, December 15, 1885.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

Οι «εργάτες του Κυρίου» που είναι «οι σοφοί» και «οι ειλικρινείς» «θα εννοήσουν» και θα «ανακαλύψουν» «θησαυρούς, ώστε χιλιάδες να τους ατενίσουν με ευχαρίστηση και δέος». Δυστυχώς για τον Αντβεντισμό της Λαοδικείας, δεν είναι αυτοί που αφυπνίζονται από τον λήθαργό τους κατά τη μεγάλη κραυγή του τρίτου αγγέλου, διότι αυτός είναι ο νόμος της Κυριακής, και αυτό είναι πολύ αργά για να αφυπνισθεί ο Αντβεντισμός. Οι εργάτες της ενδεκάτης ώρας αφυπνίζονται από τον «λήθαργό» τους «κατά τη μεγάλη κραυγή του αγγέλου που ενώνεται με τον τρίτο άγγελο» κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Από το 2024, «Αλήθειες που επί αιώνες παρέμεναν αθέατες και παραμελημένες» έχουν εκλάμψει «από τις φωτισμένες σελίδες του αγίου λόγου του Θεού».

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

Στο Ησαΐας 22:22 δίδεται στον Ελιακίμ ένα κλειδί, και στο Ματθαίος 16 δίδονται στον Πέτρο τα κλειδιά της βασιλείας.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Καὶ τὴν κλεῖδα τοῦ οἴκου Δαυὶδ θὰ θέσω ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ· καὶ θὰ ἀνοίγῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ κλείῃ· καὶ θὰ κλείῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ ἀνοίγῃ. Ἠσαΐας 22:22.

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

Το «κλειδί» δίδεται στη Φιλαδέλφεια, διότι αυτός είναι ο μόνος άλλος τόπος στις Γραφές όπου γίνεται αναφορά στο κλειδί του ανοίγειν και του κλείειν.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Φιλαδελφείᾳ γράψον· Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων, και ουδείς κλείει· και κλείων, και ουδείς ανοίγει· Γνωρίζω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείσει αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν, και ετήρησας τον λόγον μου, και δεν ηρνήθης το όνομά μου. Αποκάλυψις 3:7, 8.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

Κατά την τελευταία συνομιλία με τους σχολαστικούς Ιουδαίους, ο Χριστός έθεσε ένα ερώτημα στο οποίο οι Ιουδαίοι δεν μπορούσαν να απαντήσουν.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ενώ οι Φαρισαίοι ήσαν συναγμένοι μαζί, ο Ιησούς τούς ερώτησε, λέγων: Τι φρονείτε περί του Χριστού; Υιός τίνος είναι; Λέγουν προς αυτόν: Του Δαβίδ. Λέγει προς αυτούς: Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον αποκαλεί Κύριον, λέγων: Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ τον αποκαλεί Κύριον, πώς είναι υιός αυτού;

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Καὶ οὐδεὶς ἠδυνήθη νὰ τοῦ ἀποκριθῇ οὐδὲ λόγον· οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης νὰ τὸν ἐρωτήσῃ πλέον. Ματθαῖος 22:41–46.

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

Οι Ιουδαίοι αδυνατούσαν να κατανοήσουν την προφητική σχέση του Δαβίδ και του Χριστού, διότι τους έλειπαν τα προφητικά κλειδιά για να εννοήσουν τη βιβλική γλώσσα του «γραμμήν επί γραμμήν». Ο Χριστός ολοκλήρωσε την επικοινωνία Του με τους Ιουδαίους, επισημαίνοντας ότι η τύφλωσή τους στηριζόταν στην ανικανότητά τους να ορθοτομούν σωστά τον λόγο της αληθείας. Είχε καταδείξει ότι, εάν κατανοούσαν τον Μωυσή, θα κατανοούσαν και τον Χριστό· όμως δεν κατανοούσαν τις Γραφές, τις οποίες ισχυρίζονταν ότι υποστήριζαν και υπερασπίζονταν.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

Το «κλειδί» του «οἴκου Δαβίδ» δόθηκε στους Μιλλεριτικούς, οι οποίοι ήσαν η εκκλησία της Φιλαδελφείας. Το «κλειδί» ήταν ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα, το οποίο παριστάνετο διά ανοικτών και κεκλεισμένων θυρών. Από το 1798 έως το 1863 το Μιλλεριτικό κίνημα μετέβη από την εμπειρία της Φιλαδελφείας στην εμπειρία της Λαοδικείας, ενώ συγχρόνως μετεβαλλόταν από κίνημα σε εκκλησία. Μία θύρα άνοιξε και μία θύρα έκλεισε στις 19 Απριλίου 1844, καθώς μία θύρα άνοιξε και μία θύρα έκλεισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, καθώς μία θύρα άνοιξε και μία θύρα έκλεισε το 1863.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

Ο Ελιακείμ είχε ένα κλειδί, αλλά στον Πέτρο δόθηκαν «κλειδιά». Το κλειδί στον ενικό ήταν η κλειστή θύρα του 1844.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> «Το θέμα τοῦ ἁγιαστηρίου ἦταν τὸ κλειδὶ ποὺ ξεκλείδωσε τὸ μυστήριο τῆς ἀπογοητεύσεως τοῦ 1844. Ἄνοιξε ἐνώπιον τῆς ὄψεως ἕνα πλήρες σύστημα ἀληθείας, συνδεδεμένο καὶ ἁρμονικό, δείχνοντας ὅτι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ εἶχε κατευθύνει τὸ μεγάλο κίνημα τῆς παρουσίας καὶ ἀποκαλύπτοντας τὸ παρόν καθῆκον, καθὼς ἔφερνε στὸ φῶς τὴ θέση καὶ τὸ ἔργο τοῦ λαοῦ Του.» The Great Controversy, 423.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

Το θέμα τοῦ ἁγιαστηρίου ἦταν τὸ κλειδί ποὺ ἄνοιξε τὴν κεκλεισμένη θύρα τοῦ 1844, ἀλλὰ καὶ στὸν Πέτρο δόθηκαν τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σάρκα και αίμα δεν σου το αποκάλυψαν, αλλά ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ επίσης σου λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου· και πύλαι άδου δεν θέλουσιν υπερισχύσει κατ’ αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δέσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Κατά Ματθαίον 16:17–19.

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

Γραμμή επάνω σε γραμμή, στη Φιλαδέλφεια, τη νύμφη της τελευταίας διαθήκης όπως αντιπροσωπεύεται από τον Πέτρο, δίδεται το κλειδί του οίκου του Δαβίδ καθώς και τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών. Το κλειδί του οίκου του Δαβίδ είναι το τελευταίο θέμα σχετικά με το οποίο ο Ιησούς ήλθε σε αντιπαράθεση με τους Φαρισαίους.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ενώ δε οι Φαρισαίοι ήσαν συνηγμένοι, ο Ιησούς τους ηρώτησε, λέγων· Τι νομίζετε περί του Χριστού; τίνος υιός είναι; Λέγουσι προς αυτόν· Του Δαβίδ. Λέγει προς αυτούς· Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι καλεί αυτόν Κύριον, λέγων· Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου· Κάθου εκ δεξιών μου, εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ καλεί αυτόν Κύριον, πώς είναι υιός αυτού;

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Και ουδείς ηδυνήθη να αποκριθή προς αυτόν λόγον· ούτε ετόλμησέ τις από εκείνης της ημέρας πλέον να τον ερωτήση. Ματθαίος 22:41–46.

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

Το θέμα του Δαβίδ και του Κυρίου του είναι ακριβώς εκεί όπου αρχίζει ο Πέτρος κατά την Πεντηκοστή στο υπερώο, κατά την τρίτη ώρα. Το θέμα που έκλεισε τη θύρα κάθε διαλόγου μεταξύ των Φαρισαίων και του Χριστού είναι το κλειδί που χρησιμοποίησε ο Πέτρος για να ανοίξει τη θύρα του υπερώου κατά την Πεντηκοστή.

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> Διότι ο Δαβίδ δεν ανέβηκε στους ουρανούς· αλλά ο ίδιος λέγει: Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου· Κάθου εκ δεξιών μου, εωσότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιόν σου. Ας γνωρίζει, λοιπόν, με βεβαιότητα όλος ο οίκος του Ισραήλ, ότι ο Θεός κατέστησε Κύριο και Χριστό αυτόν τον Ιησού, τον οποίον εσείς σταυρώσατε.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> Όταν δε ήκουσαν ταύτα, κατενύγησαν εις την καρδίαν, και είπον προς τον Πέτρον και προς τους λοιπούς αποστόλους· Άνδρες αδελφοί, τι πρέπει να πράξωμεν;

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> Τότε ὁ Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε, καὶ ἀς βαπτισθῇ ἕκαστος ἀπὸ ἐσᾶς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ θέλετε λάβει τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι πρὸς ἐσᾶς εἶναι ἡ ἐπαγγελία, καὶ πρὸς τὰ τέκνα σας, καὶ πρὸς πάντας τοὺς εἰς μακρὰν, ὅσους ἂν προσκαλέσῃ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν. Καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους λόγους διεμαρτύρετο καὶ προέτρεπε, λέγων· Σώθητε ἀπὸ τῆς διεστραμμένης ταύτης γενεᾶς. Ἐκεῖνοι λοιπόν ποὺ ἐδέχθησαν προθύμως τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν· καὶ προσετέθησαν κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν περίπου τρεῖς χιλιάδες ψυχαί. Πράξεις 2:34–41.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

Ο Πέτρος είχε τα κλειδιά για να δένει ή να λύνει, και όταν το έκανε αυτό, ο ουρανός ήταν σε συμφωνία με την ενέργεια του Πέτρου. Ο Πέτρος αντιπροσωπεύει τη Θεότητα και την ανθρωπότητα που συνεργάζονται για να αποσφραγίσουν τις αλήθειες του Λόγου του Θεού. Όταν αυτές οι αλήθειες αποσφραγίζονται, παριστάνονται ως γνώση.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> «Το κλειδί της γνώσεως στις ημέρες του Χριστού είχε αφαιρεθεί από εκείνους που όφειλαν να το κατέχουν, ώστε να ανοίγουν με αυτό τον θησαυροφυλάκιο της σοφίας στις Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης. Οι ραββίνοι και οι διδάσκαλοι είχαν ουσιαστικά κλείσει τη βασιλεία των ουρανών από τους πτωχούς και τους τεθλιμμένους και τους είχαν αφήσει να αφανισθούν. Στις ομιλίες Του ο Χριστός δεν έθετε ενώπιόν τους πολλά πράγματα συγχρόνως, μήπως και συγχύσει τον νου τους. Καθιστούσε κάθε σημείο σαφές και διακεκριμένο. Δεν καταφρονούσε την επανάληψη παλαιών και γνωστών αληθειών στις προφητείες, εφόσον αυτές εξυπηρετούσαν τον σκοπό Του να εντυπώσει ιδέες.»

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> «Ο Χριστός υπήρξε ο αρχικός δωρητής όλων των αρχαίων πολύτιμων λίθων της αλήθειας. Μέσω του έργου του εχθρού, αυτές οι αλήθειες είχαν εκτοπισθεί. Είχαν αποσπασθεί από την αληθινή τους θέση και είχαν τοποθετηθεί μέσα στο πλαίσιο της πλάνης. Το έργο του Χριστού ήταν να επαναφέρει σε ορθή διάταξη και να εδραιώσει τους πολύτιμους λίθους μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Οι αρχές της αλήθειας, οι οποίες είχαν δοθεί από τον Ίδιο για να ευλογήσουν τον κόσμο, είχαν, μέσω της ενέργειας του Σατανά, ταφεί και είχαν φαινομενικά εκλείψει. Ο Χριστός τις διέσωσε από τα ερείπια της πλάνης, τους έδωσε νέα, ζωτική δύναμη και τις πρόσταξε να λάμψουν ως πολύτιμα πετράδια και να μένουν σταθερές στον αιώνα.»

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> «Ο ίδιος ο Χριστός μπορούσε να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε από αυτές τις παλαιές αλήθειες χωρίς να δανειστεί το ελάχιστο μόριο, διότι Αυτός τις είχε όλες πρωτογεννήσει. Αυτός τις είχε εμφυτεύσει στη διάνοια και στις σκέψεις κάθε γενεάς, και όταν ήλθε στον κόσμο μας αναδιάταξε και ζωογόνησε τις αλήθειες που είχαν καταστεί νεκρές, καθιστώντας τες ισχυρότερες προς όφελος των μελλοντικών γενεών. Ο Ιησούς Χριστός ήταν Εκείνος που είχε τη δύναμη να διασώσει τις αλήθειες από τα συντρίμματα και να τις δώσει και πάλι στον κόσμο με περισσότερη από την αρχική τους φρεσκάδα και δύναμη». Manuscript Releases, τόμος 13, 240, 241.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

Τα κλειδιά του Πέτρου ήταν για να δένουν και να λύνουν, και ο Πέτρος αντιπροσωπεύει την τελευταία χριστιανική νύμφη, η οποία είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Το δεσμευτικό μήνυμα του Πέτρου, όπως αντιπροσωπεύεται στη μαρτυρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, είναι η σφράγιση. Το λυτικό μήνυμα του Πέτρου στη μαρτυρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> «Κατόπιν είδα τον τρίτο άγγελο. Είπε ο άγγελος που με συνόδευε: “Φοβερό είναι το έργο του. Τρομερή είναι η αποστολή του. Αυτός είναι ο άγγελος που πρόκειται να διαχωρίσει το σιτάρι από τα ζιζάνια και να σφραγίσει, ή να δέσει, το σιτάρι για την επουράνια αποθήκη. Αυτά τα πράγματα θα έπρεπε να απορροφούν ολόκληρο τον νου, ολόκληρη την προσοχή.”» Early Writings, 119.

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

Το δεμένο σιτάρι παριστάνεται από την προσφορά των πρωτογεννημάτων σίτου της Πεντηκοστής, η οποία, ως προσφορά κυματιζομένη, θα παρίστανε την ύψωση του σημαιόφορου των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η σφράγιση του λαού του Θεού είναι το εσωτερικό μήνυμα του Πέτρου, το οποίο λαμβάνει χώρα κατά την ιστορία του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, που λύεται προοδευτικώς από την 11η Σεπτεμβρίου και εξής.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἑστῶτας ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, ἵνα μὴ πνέῃ ἄνεμος ἐπὶ τὴν γῆν, μήτε ἐπὶ τὴν θάλασσαν, μήτε ἐπὶ πᾶν δένδρον. Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἀναβαίνοντα ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου, ἔχοντα τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος· καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθη νὰ βλάψουν τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, λέγων· Μὴ βλάψετε τὴν γῆν, μήτε τὴν θάλασσαν, μήτε τὰ δένδρα, ἕως οὗ σφραγίσωμεν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 7:1–3.

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

Οι τέσσερις εκείνοι άνεμοι, οι οποίοι συγκρατούνται κατά τη διάρκεια της σφράγισης του λαού του Θεού, ελύθησαν κατά την 11η Σεπτεμβρίου, και έπειτα συγκρατήθηκαν από τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο. Το εξωτερικό μήνυμα του Πέτρου είναι το Ισλάμ, και η λύση και η συγκράτηση του Ισλάμ είναι το εξωτερικό μήνυμα που διατρέχει τον καιρό της σφράγισης. Η ανθρώπινη φύση του Πέτρου συνδέεται με τη Θεότητα, διότι τα κλειδιά που του εδόθησαν αντιπροσωπεύουν συμφωνία μεταξύ ουρανού και γης.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> Το σκότος του πονηρού περικλείει εκείνους που παραμελούν να προσεύχονται. Οι ψιθυριστοί πειρασμοί του εχθρού τούς δελεάζουν να αμαρτήσουν· και όλα αυτά συμβαίνουν επειδή δεν κάνουν χρήση των προνομίων που τους έχει δώσει ο Θεός με τη θεία διάταξη της προσευχής. Γιατί να διστάζουν οι υιοί και οι θυγατέρες του Θεού να προσεύχονται, όταν η προσευχή είναι το κλειδί στο χέρι της πίστεως για να ανοίξει την αποθήκη του ουρανού, όπου είναι αποθησαυρισμένοι οι απεριόριστοι πόροι της Παντοδυναμίας; Χωρίς ακατάπαυστη προσευχή και επιμελή αγρύπνια, κινδυνεύουμε να γίνουμε αμελείς και να παρεκκλίνουμε από την ορθή οδό. Ο αντίδικος επιζητεί ακατάπαυστα να παρεμποδίσει την οδό προς το θρόνο της χάριτος, ώστε να μη λάβουμε, με θερμή ικεσία και πίστη, χάρη και δύναμη για να αντισταθούμε στον πειρασμό.

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> «Υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορούμε να αναμένουμε ότι ο Θεός θα ακούσει και θα απαντήσει στις προσευχές μας. Μία από τις πρώτες μεταξύ αυτών είναι να αισθανόμαστε την ανάγκη της βοήθειας από Αυτόν. Έχει υποσχεθεί: “Θέλω εκχέει ύδωρ επί τον διψώντα και ποταμούς επί την ξηράν·” Ησαΐας 44:3. Εκείνοι που πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη, που επιποθούν τον Θεό, μπορούν να είναι βέβαιοι ότι θα χορτασθούν. Η καρδιά πρέπει να είναι ανοικτή στην επιρροή του Πνεύματος, αλλιώς η ευλογία του Θεού δεν μπορεί να ληφθεί.»

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> «Η μεγάλη μας ανάγκη είναι αυτή καθ’ εαυτήν ένα επιχείρημα και συνηγορεί υπέρ μας με τη μεγαλύτερη ευγλωττία. Αλλά πρέπει να εκζητούμε τον Κύριο, ώστε να κάνει αυτά τα πράγματα για εμάς. Λέγει: “Αιτείτε, και θέλει σας δοθή”. Και “Όστις δεν εφείσθη τον ίδιον αυτού Υιόν, αλλά παρέδωκεν Αυτόν υπέρ πάντων ημών, πώς δεν θέλει χαρίσει εις ημάς και μετά τούτου τα πάντα;” Ματθαίον 7:7· Ρωμαίους 8:32.»

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> «Εάν θεωρούμε την ανομία μέσα στις καρδιές μας, εάν προσκολλώμεθα σε οποιαδήποτε γνωστή αμαρτία, ο Κύριος δεν θα μας εισακούσει· αλλά η προσευχή της μετανοούσας, συντετριμμένης ψυχής είναι πάντοτε αποδεκτή. Όταν όλα τα γνωστά σφάλματα έχουν επανορθωθεί, μπορούμε να πιστεύουμε ότι ο Θεός θα απαντήσει στις δεήσεις μας. Η δική μας αξία ουδέποτε θα μας συστήσει στην εύνοια του Θεού· είναι η αξιότητα του Ιησού που θα μας σώσει, το αίμα Του που θα μας καθαρίσει· όμως και εμείς έχουμε έργο να επιτελέσουμε, συμμορφούμενοι προς τους όρους της αποδοχής.»

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> Ένα ακόμη στοιχείο της επικρατούσας προσευχής είναι η πίστη. «Όποιος προσέρχεται στον Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει και ότι γίνεται μισθαποδότης σε εκείνους που Τον εκζητούν επιμελώς.» Εβραίους 11:6. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: «Όσα ζητείτε όταν προσεύχεσθε, να πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε, και θα σας δοθούν.» Μάρκος 11:24. Τον λαμβάνουμε στον λόγο Του;» Βήματα προς τον Χριστό, 94–96.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> «Εδώ υπάρχει ένα μάθημα για τους νέους άνδρες που ομολογούν ότι είναι υπηρέτες του Θεού, φέροντες το μήνυμά Του, και οι οποίοι είναι υψηλοφρονούντες κατά την ιδία τους εκτίμηση. Δεν μπορούν να εντοπίσουν τίποτε αξιοσημείωτο στην εμπειρία τους, όπως μπορούσε ο Ηλίας, και όμως αισθάνονται τον εαυτό τους υπεράνω της εκτελέσεως καθηκόντων που σε αυτούς φαίνονται ταπεινά. Δεν καταδέχονται να κατέλθουν από την υπουργική τους αξιοπρέπεια για να προσφέρουν αναγκαία υπηρεσία, φοβούμενοι μήπως κάνουν έργο υπηρέτου. Όλοι οι τοιούτοι ας διδαχθούν από το παράδειγμα του Ηλία. Ο λόγος του έκλεισε τους θησαυρούς του ουρανού, την δρόσο και την βροχή, από την γη επί τρία έτη. Μόνον ο λόγος του ήταν το κλειδί για να ανοίξει τον ουρανό και να φέρει όμβρους βροχής. Ετιμήθη από τον Θεό, όταν προσέφερε την απλή του προσευχή ενώπιον του βασιλέως και των χιλιάδων του Ισραήλ, σε απάντηση της οποίας αστραπή πυρός εξήλθε από τον ουρανό και άναψε την φωτιά επάνω στο θυσιαστήριο της θυσίας. Το χέρι του εκτέλεσε την κρίση του Θεού, όταν εφόνευσε οκτακοσίους πενήντα ιερείς του Βάαλ· και όμως, έπειτα από τον εξαντλητικό κόπο και τον πλέον ένδοξο θρίαμβο της ημέρας, εκείνος που μπορούσε να φέρει σύννεφα και βροχή και πυρ από τον ουρανό ήταν πρόθυμος να εκτελέσει την υπηρεσία ενός ταπεινού υπηρέτου και να τρέξει εμπρός από την άμαξα του Αχαάβ μέσα στο σκοτάδι και στον άνεμο και στην βροχή, για να υπηρετήσει τον άρχοντα, τον οποίον δεν είχε φοβηθεί να ελέγξει κατά πρόσωπον εξαιτίας των αμαρτιών και των εγκλημάτων του. Ο βασιλεύς διήλθε εντός των πυλών. Ο Ηλίας τυλίχθηκε με τον μανδύα του και ξάπλωσε επάνω στο γυμνό έδαφος.» Testimonies, volume 3, 287.

Back to Articles