Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Two

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ογδόντα Δύο

Unveiling the Prophetic Puzzle: Understanding the History of Daniel 11 and the Significance of the Daily in Adventism

Αποκαλύπτοντας το Προφητικό Αίνιγμα: Κατανόηση της Ιστορίας του Δανιήλ 11 και της Σημασίας του Διαρκούς στον Αντβεντισμό

Author

Jeff Pippenger

Published

February 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

Αφού εξετάσουμε την ιστορία από το 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989, στο πλαίσιο των τεσσάρων βδελυγμάτων του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, που αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού, θα στρέψουμε την προσοχή μας στην αύξηση της γνώσεως που αποσφραγίσθηκε το 1989. Αυτή η αύξηση της γνώσεως αφορούσε τους τελευταίους έξι στίχους του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το 1989, η μικρή μας ομάδα μελέτης του Σαββάτου ανακάλυψε τις γραμμές μεταρρυθμίσεως της βιβλικής προφητείας, στις οποίες το Future for America αναφέρεται συχνά, και οι οποίες θεμελιώνουν την ακολουθία των γεγονότων σε κάθε γραμμή μεταρρυθμίσεως, πράγμα που με τη σειρά του επιτρέπει σε έναν σπουδαστή της προφητείας να ασκήσει την εφαρμογή της μεθοδολογίας της όψιμης βροχής του «γραμμή επί γραμμή».

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

Μέσα σε λίγα χρόνια (1992), είχα συγγράψει μια μελέτη που κάλυπτε τα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η μελέτη είχε γραφτεί για τη δική μου ικανοποίηση, διότι δεν είχα ούτε τη δυνατότητα ούτε την πρόθεση να κυκλοφορήσω δημοσίως τη σχετική έρευνα. Έως το 1994, η μελέτη είχε φθάσει σε μια αυτουποστηριζόμενη Αντβεντιστική διακονία, και έως το 1995 δημοσιεύθηκε σε μηνιαίο περιοδικό που εκδιδόταν από εκείνη τη διακονία μια σειρά ένδεκα άρθρων, η οποία κάλυπτε τα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Υπάρχουν μόνο λίγες συγκεκριμένες αναφορές στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ στα γραπτά του Πνεύματος της Προφητείας, και η σπουδαιότερη από όλες κατέστη κεντρικό επιχείρημα υπέρ της εγκυρότητας της εφαρμογής που εξέθεσα σχετικά με εκείνα τα εδάφια.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> «Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Μπροστά μας βρίσκονται καιροί ταραχώδεις. Ο κόσμος αναστατώνεται από το πνεύμα του πολέμου. Σύντομα θα λάβουν χώρα οι σκηνές θλίψεως που αναφέρονται στις προφητείες. Η προφητεία στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της. Μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει εκτυλιχθεί σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί. Στο τριακοστό εδάφιο γίνεται λόγος για μια δύναμη που “θέλει λυπηθή, [Daniel 11:30–36 quoted.]»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται στα λόγια αυτά θα λάβουν χώρα.» Manuscript Releases, αριθμός 13, 394.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

Η αδελφή White δηλώνει σαφώς ότι το 1798 είναι «ο καιρός του τέλους».

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «Ἀλλὰ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ τέλους», λέγει ὁ προφήτης, «πολλοὶ θὰ περιτρέχωσιν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, καὶ ἡ γνώσις θὰ πληθυνθῇ.» Δανιὴλ 12:4.... Ἀπὸ τοῦ 1798 τὸ βιβλίον τοῦ Δανιὴλ ἔχει ἀποσφραγισθῇ, ἡ γνώσις τῶν προφητειῶν ἔχει αὐξηθῇ, καὶ πολλοὶ ἔχουν κηρύξει τὸ σεμνὸν μήνυμα τῆς ἐγγύς κρίσεως.» Ἡ Μεγάλη Διαμάχη, 356.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

Το εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αρχίζει με τα λόγια: «Και κατά τον καιρό του τέλους».

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Καὶ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ τέλους ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἐμβολήσει εἰς αὐτόν· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐπέλθει κατ’ αὐτοῦ ὡς λαῖλαψ, μετὰ ἁρμάτων καὶ μετὰ ἱππέων καὶ μετὰ πλοίων πολλῶν· καὶ θέλει εἰσέλθει εἰς τὰς χώρας καὶ θέλει ὑπερχειλίσει καὶ διαβῆ. Δανιήλ 11:40.

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

Είναι προφανές, ακόμη και χωρίς την άμεση επιβεβαίωση του Πνεύματος της προφητείας, ότι το εδάφιο σαράντα σηματοδοτεί την αρχή μιας ακολουθίας γεγονότων που άρχισε το 1798. Τα γεγονότα αυτά οδηγούν στο κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας, διότι το πρώτο εδάφιο του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ λέγει: «Και κατά τον καιρόν εκείνον θέλει εγερθή ο Μιχαήλ», και η αδελφή Γουάιτ είναι σαφής ότι, όταν ο Μιχαήλ εγείρεται, η ανθρώπινη δοκιμασία κλείνει.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> «Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν θὰ ἐγερθῇ ὁ Μιχαήλ, ὁ μέγας Ἄρχων, ὁ ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θὰ ἔλθῃ καιρὸς θλίψεως, ὁποῖος δὲν ἐγένετο ποτέ ἀφ’ οὗ ὑπῆρξεν ἔθνος ἕως ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ὁ λαός σου θὰ σωθῇ, πᾶς ὅστις εὑρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ.» Δανιήλ 12:1.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> «Όταν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου κλείσει, το έλεος δεν μεσιτεύει πλέον υπέρ των ενόχων κατοίκων της γης. Ο λαός του Θεού έχει επιτελέσει το έργο του. Έχουν λάβει «την όψιμη βροχή», «την αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου», και είναι προετοιμασμένοι για τη δοκιμαστική ώρα που βρίσκεται εμπρός τους. Άγγελοι σπεύδουν εδώ και εκεί στον ουρανό. Ένας άγγελος που επιστρέφει από τη γη αναγγέλλει ότι το έργο του ολοκληρώθηκε· η τελική δοκιμασία έχει επέλθει επί του κόσμου, και όλοι όσοι απέδειξαν τον εαυτό τους πιστό στις θείες εντολές έχουν λάβει «τη σφραγίδα του ζώντος Θεού». Τότε ο Ιησούς παύει τη μεσιτεία Του στο άνω αγιαστήριο. Υψώνει τα χέρια Του και με δυνατή φωνή λέγει: «Ετελέσθη·» και όλο το αγγελικό στράτευμα θέτει κατά μέρος τα στέμματά του, καθώς Εκείνος απευθύνει τη solemn προκήρυξη: «Ο άδικος ας αδικήση έτι· και ο ρυπαρός ας ρυπανθή έτι· και ο δίκαιος ας γίνη δίκαιος έτι· και ο άγιος ας αγιασθή έτι». Αποκάλυψις 22:11. Κάθε περίπτωση έχει κριθεί για ζωή ή θάνατο». Η Μεγάλη Διαμάχη, 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

Το εδάφιο σαράντα του Δανιήλ έντεκα αρχίζει το 1798, και στο εδάφιο σαράντα πέντε, όταν ο βασιλιάς του βορρά (ο παπισμός) φθάνει στο τέλος του, χωρίς να υπάρχει κανείς να τον βοηθήσει, η ανθρώπινη δοκιμασία λήγει· διότι το επόμενο εδάφιο δηλώνει: «Και εν εκείνω τω καιρώ», προσδιορίζοντας έτσι τον «καιρό» που παριστάνεται στο προηγούμενο εδάφιο, το οποίο είναι το εδάφιο σαράντα πέντε του Δανιήλ έντεκα. Ο βασιλιάς του βορρά (ο παπισμός) φθάνει στο τέλος του κατά τη λήξη της ανθρώπινης δοκιμασίας.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

Επομένως, η ιστορία των τελευταίων έξι εδαφίων του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζει μία ακολουθία γεγονότων που αρχίζει το 1798 και λήγει με τη λήξη της δοκιμασίας του ανθρώπου. Όταν η Αδελφή White ήταν εν ζωή, το 1798 ανήκε προφανώς ήδη στο παρελθόν της ιστορίας. Όταν δήλωσε ότι «η προφητεία στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της», μπορεί μόνο να αναφέρεται σε ιστορία που λαμβάνει χώρα μετά το 1798 και πριν ο Μιχαήλ εγερθεί. Κατόπιν δηλώνει συγκεκριμένα ότι «μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει λάβει χώρα προς εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί», διδάσκοντας έτσι τον σπουδαστή της προφητείας ότι η τελική ιστορία του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, η οποία «έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της», έχει προτυπωθεί σε άλλα τμήματα των ιστοριών που εκτίθενται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ.

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

Αφού πρώτα τονίζει εκείνο το σπουδαιότατο προφητικό κλειδί, κατόπιν παραθέτει τα εδάφια τριάντα έως τριάντα έξι και δηλώνει: «Σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται με αυτά τα λόγια θα λάβουν χώρα». Η Έμπνευση παρείχε ένα κλειδί για εκείνους τους σπουδαστές της προφητείας που επιθυμούσαν να κατανοήσουν την τελική εκπλήρωση του Δανιήλ ένδεκα. Το κλειδί ήταν ότι η ιστορία των τελευταίων έξι εδαφίων του Δανιήλ ένδεκα ήταν παράλληλη προς την ιστορία που παρουσιάζεται στα εδάφια τριάντα έως τριάντα έξι. Από αυτή την αποκάλυψη προκύπτει άφθονο φως, όμως εκείνο που πρέπει εδώ να ληφθεί υπόψη είναι ότι στο εδάφιο τριάντα ένα του Δανιήλ ένδεκα, «το παντοτινό» αφαιρείται.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

Για να κατανοήσει ορθώς την ιστορία η οποία απεικονίζει την ακολουθία των γεγονότων που οδηγούν στο κλείσιμο της δοκιμασίας του ανθρώπου, ο σπουδαστής της προφητείας πρέπει να έχει την ορθή κατανόηση του «καθημερινού». Εάν το εδάφιο τριάντα ένα προσδιορίζει την αφαίρεση της διακονίας του Χριστού στο αγιαστήριο, ή εάν προσδιορίζει την αφαίρεση του παγανισμού, είναι απολύτως ουσιώδες να το κατανοήσει κανείς, εάν επιθυμεί να κατανοήσει ορθώς την παράλληλη ιστορία στην οποία αναφέρθηκε η Αδελφή Ουάιτ όταν έγραψε: «Σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται με αυτά τα λόγια θα λάβουν χώρα.»

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

Βεβαίως, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός δεν αναγνώρισε την εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ ως προσδιορίζουσα την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως το 1989, πλην όμως το εδάφιο πράγματι προσδιορίζει ακριβώς εκείνα τα γεγονότα. Για όσους επιθυμούσαν να κατανοήσουν ορθώς την προφητική αύξηση της γνώσεως που ήλθε με την εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα το 1989, η ορθή κατανόηση του «καθημερινού» κατέστη τότε παρούσα αλήθεια. Κατά το πρώτο μέρος του εικοστού αιώνος, η ορθή κατανόηση ήταν σημαντική, διότι αποτελούσε ουσιώδες μέρος των θεμελιωδών αληθειών που ο Κύριος χρησιμοποίησε τον Ουίλλιαμ Μίλλερ για να εγκαθιδρύσει.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

Αλλά κατά την πρώτη δεκαπενταετία του εικοστού αιώνα, η σατανική προτεσταντική άποψη, η οποία ισχυρίζεται ότι «το καθημερινόν» αντιπροσωπεύει το έργο του Χριστού στο αγιαστήριο, αποτελούσε μειοψηφική θέση, και δεν άξιζε να επιτραπεί να αρχίσει καν διαμάχη σχετικά με την αλήθεια ότι «το καθημερινόν» είναι σύμβολο του παγανισμού. Γι’ αυτό θα ακούσετε από τους Λαοδικείς ιστορικούς αναθεωρητές ότι το θέμα του «καθημερινού» «δεν πρέπει να καταστεί δοκιμαστικό ζήτημα» ή «ότι το θέμα του “καθημερινού” δεν πρέπει να ανακινείται». Εκείνο που οι αναθεωρητές πάντοτε παραλείπουν, όταν καθοδηγούν τους αμαθείς σε αυτή την ιδιαίτερη συζήτηση, είναι η επιφύλαξη την οποία η έμπνευση πάντοτε έθετε επί του θέματος. Το ακόλουθο απόσπασμα απευθύνεται προς τον Πρεσβύτερο Haskell.

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

Ο πρεσβύτερος Haskell ηγείτο της υπεράσπισης της ορθής κατανόησης του «καθημερινού», εναντίον των επιθέσεων των Prescott και Daniells κατά την πρώτη και τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Δώστε προσεκτική προσοχή, διότι η Sister White ουδέποτε δηλώνει ότι η κατανόηση του Haskell περί του «καθημερινού» ήταν εσφαλμένη· απλώς τον καθοδηγεί να μη επιτρέψει να συνεχιστεί η αναστάτωση, επειδή ο Κύριος δεν επιθυμούσε να παρέχει ένα διαρκές βήμα στους εχθρούς της αληθείας (Prescott και Daniells), ώστε να εξακολουθούν να προωθούν την ψευδή τους διδασκαλία. Στο απόσπασμα ο Haskell ελέγχεται για «το διάγραμμα», και το διάγραμμα στο οποίο γίνεται αναφορά είναι το διάγραμμα του 1843. Ο Haskell είχε αναπαραγάγει το διάγραμμα του 1843 ως μαρτυρία μέσα σε εκείνη τη διαμάχη. Αλλά δεν το αναπαρήγαγε απλώς· συμπεριέλαβε στο κάτω μέρος του διαγράμματος το απόσπασμα από τη Sister White, όπου λέγει ότι «το διάγραμμα του 1843 κατευθύνθηκε από το χέρι του Κυρίου και δεν πρέπει να μεταβληθεί». Καθώς διαβάζετε το απόσπασμα, μετρήστε πόσες φορές λέγει: «κατά τον παρόντα καιρό».

> “‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

> «Μου έχει δοθεί η εντολή να σας πω: Ας μη θίγονται αυτή την εποχή στο Review ζητήματα που θα τείνουν να ταράσσουν τις διάνοιες.... Δεν έχουμε τώρα καιρό να εισερχόμαστε σε περιττή αντιλογία, αλλά πρέπει με ζήλο να εξετάσουμε την ανάγκη να εκζητούμε τον Κύριο για αληθινή μεταστροφή καρδιάς και ζωής. Πρέπει να καταβάλλονται αποφασιστικές προσπάθειες για την εξασφάλιση του αγιασμού της ψυχής και του νου».

> “I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

> «Μου έχουν δοθεί προειδοποιήσεις σχετικά με την ανάγκη να διατηρούμε ενιαίο μέτωπο. Αυτό είναι ζήτημα σπουδαιότητας για εμάς κατά τον παρόντα καιρό. Ως άτομα, έχουμε ανάγκη να ενεργούμε με τη μέγιστη προσοχή. »

> “I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

> «Ἔγραψα πρὸς τὸν Πρεσβύτερον Πρέσκοτ, λέγοντάς του ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἐξαιρετικῶς προσεκτικὸς, ὥστε νὰ μὴν εἰσάγῃ στὸ Review θέματα ποὺ θὰ ἔδιναν τὴν ἐντύπωση ὅτι ἐπισημαίνουν ἐλαττώματα στὴν παρελθούσα ἐμπειρία μας. Τοῦ εἶπα ὅτι τὸ ζήτημα αὐτὸ, ἐπὶ τοῦ ὁποίου πιστεύει ὅτι ἔχει γίνει κάποιο σφάλμα, δὲν εἶναι ζήτημα ζωτικῆς σημασίας, καὶ ὅτι, ἐὰν τοῦ δοθεῖ τώρα ἰδιαίτερη προβολή, οἱ ἐχθροὶ μας θὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦν καὶ θὰ κάνουν ἀπὸ μιᾶς μυγᾶς κέντημα.»

> “To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

> «Και σε σένα επίσης λέγω ότι το θέμα αυτό [Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ «ΔΙΑΡΚΟΥΣ» ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ 8.] δεν πρέπει να ανακινηθεί κατά την παρούσα στιγμή. Όχι, αδελφέ μου, αισθάνομαι ότι, σε αυτή την κρίσιμη φάση της πείρας μας, εκείνο το διάγραμμα το οποίο έκανες να επανεκδοθεί δεν θα έπρεπε να κυκλοφορεί. Έχεις κάνει λάθος στο ζήτημα αυτό. Ο Σατανάς εργάζεται με αποφασιστικότητα για να επιφέρει καταστάσεις που θα δημιουργήσουν σύγχυση. Υπάρχουν εκείνοι που θα χαίρονταν να δουν τους λειτουργούς μας να έρχονται σε αντιπαράθεση επάνω σε αυτό το ζήτημα, και θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο.»

> “I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

> «Έχω διδαχθεί ότι, ως προς όσα θα μπορούσαν να λεχθούν από τη μία ή την άλλη πλευρά αυτού του ζητήματος, η σιωπή κατά τον παρόντα καιρό είναι ευγλωττία. Ο Σατανάς παρακολουθεί για να βρει ευκαιρία να δημιουργήσει διχασμό μεταξύ των ηγετικών μας λειτουργών. Ήταν σφάλμα να δημοσιευθεί το διάγραμμα προτού μπορέσετε όλοι να συγκεντρωθείτε και να καταλήξετε σε συμφωνία σχετικά με το θέμα. Δεν ενεργήσατε σοφά προβάλλοντας ένα ζήτημα που αναπόφευκτα θα προκαλέσει συζήτηση και την έκφραση διαφόρων απόψεων, διότι κάθε σημείο θα διαστρεβλωθεί και θα εξαναγκασθεί να σημαίνει κάτι που θα επιφέρει μόνο βλάβη στο έργο. Έχουμε ήδη ό,τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τις ψευδείς δηλώσεις εκείνων που έχουν δώσει αποδείξεις της προθυμίας τους να ψευδομαρτυρούν». Manuscript Releases, τόμος 9, 106, 107.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

Στο προηγούμενο άρθρο διαπιστώσαμε ότι η Έλλεν Γουάιτ είπε πως εκείνοι που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως είχαν τη σωστή άποψη περί του «παντοτεινού», και ότι η άποψη των Πρέσκοτ και Ντάνιελς, σύμφωνα με την οποία το «παντοτεινό» αντιπροσώπευε τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο, προερχόταν από τον Σατανά. Επέπληξε τον Χάσκελ επειδή επέτρεψε να συνεχιστεί η διαμάχη, όχι όμως εξαιτίας της θέσεώς του ως προς την αλήθεια του τι αντιπροσωπεύει το «παντοτεινό». Κατά τον καιρό εκείνο, η πλειονότητα εξακολουθούσε να πιστεύει την κατανόηση των πρωτοπόρων περί του «παντοτεινού» και, το σημαντικότερο, το εδάφιο στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, το οποίο επρόκειτο να αποσφραγιστεί κατά «τον καιρό του τέλους» το 1989, βρισκόταν ακόμη δεκαετίες στο μέλλον. Κατά τον χρόνο εκείνο (1989), η σπουδαιότητα της ορθής απόψεως περί του «παντοτεινού» θα ήταν αναγκαία. Οι αναθεωρητές πάντοτε παραλείπουν από τα πιάτα των μύθων τους τις διευκρινίσεις της Έλλεν Γουάιτ που περιορίζονταν σε εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο. Μετρήστε τις χρονικές επισημάνσεις στο ακόλουθο απόσπασμα.

> “I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

> «Ἔχω λόγια νὰ εἴπω πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, καὶ πρὸς ὅλους ὅσοι ὑπῆρξαν δραστήριοι στὸ νὰ προωθοῦν τὶς ἀπόψεις τους ἀναφορικὰ μὲ τὴ σημασία τοῦ “καθημερινοῦ” τοῦ Δανιὴλ 8. Τοῦτο δὲν πρέπει νὰ καταστεῖ δοκιμαστικὸ ζήτημα, καὶ ἡ ἀναστάτωση ποὺ προέκυψε ἐξαιτίας τοῦ ὅτι ἀντιμετωπίσθηκε ὡς τέτοιο ὑπῆρξε πολὺ ἀτυχής. Ἀπὸ αὐτὸ προέκυψε σύγχυση, καὶ ὁ νοῦς μερικῶν ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς μας ἀποσπάσθηκε ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ ἐξέταση ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶχε δοθεῖ στὸ ἔργο τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος ἔχει κατευθύνει νὰ γίνῃ αὐτὸν τὸν καιρὸ στὶς πόλεις μας. Τοῦτο ἦταν εὐάρεστο στὸν μεγάλο ἐχθρὸ τοῦ ἔργου μας.»

> “The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

> «Το φως που μου έχει δοθεί είναι ότι δεν πρέπει να γίνει τίποτε που να αυξήσει την αναταραχή επάνω σε αυτό το ζήτημα. Ας μη φέρεται αυτό στις ομιλίες μας και ας μη γίνεται αντικείμενο εκτεταμένης αναφοράς ως θέμα μεγάλης σπουδαιότητας. Έχουμε ενώπιόν μας ένα μεγάλο έργο, και δεν έχουμε ούτε μία ώρα να χάσουμε από το ουσιώδες έργο που πρέπει να γίνει. Ας περιορίσουμε τις δημόσιες προσπάθειές μας στην παρουσίαση των σημαντικών γραμμών της αλήθειας, επάνω στις οποίες έχουμε σαφές φως.»

> “I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

> «Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στην τελευταία προσευχή του Χριστού, όπως είναι καταγεγραμμένη στο κατά Ιωάννην 17. Υπάρχουν πολλά θέματα για τα οποία μπορούμε να μιλήσουμε,—ιερές, δοκιμαστικές αλήθειες, ωραίες μέσα στην απλότητά τους. Σε αυτά μπορείτε να επιμένετε με ένθερμη σπουδαιότητα. Αλλά ας μη φέρεται τώρα προς συζήτηση το “καθημερινόν”, ούτε οποιοδήποτε άλλο θέμα που θα εγείρει αντιλογία μεταξύ αδελφών· διότι αυτό θα καθυστερήσει και θα παρεμποδίσει το έργο επάνω στο οποίο ο Κύριος θα ήθελε να είναι συγκεντρωμένοι αυτήν ακριβώς την ώρα οι νους των αδελφών μας. Ας μη διεγείρουμε ζητήματα που θα φανερώσουν έντονη διαφορά γνωμών, αλλά μάλλον ας προβάλλουμε από τον Λόγο τις ιερές αλήθειες σχετικά με τις δεσμευτικές απαιτήσεις του νόμου του Θεού.

> “Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

> «Οι λειτουργοί μας θα πρέπει να επιζητούν να παρουσιάζουν την αλήθεια κατά τον ευμενέστερο δυνατό τρόπο. Όσο είναι δυνατόν, ας λέγουν όλοι τα αυτά. Οι ομιλίες ας είναι απλές και ας πραγματεύονται ζωτικά θέματα που μπορούν να γίνουν εύκολα κατανοητά. Όταν όλοι οι λειτουργοί μας διακρίνουν την αναγκαιότητα του να ταπεινώνουν εαυτούς, τότε ο Κύριος δύναται να εργασθεί μαζί τους. Χρειαζόμαστε τώρα να επιστρέψουμε εκ νέου, ώστε οι άγγελοι του Θεού να συνεργάζονται μαζί μας, κάνοντας ιερή εντύπωση στις διάνοιες εκείνων για τους οποίους εργαζόμαστε.

> “We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

> «Πρέπει να συνδεθούμε μεταξύ μας με τους δεσμούς της χριστοειδούς ενότητας· τότε οι κόποι μας δεν θα είναι μάταιοι. Ελκύετε με ίσους δεσμούς, και ας μη εισάγεται καμία φιλονικία. Αποκαλύψτε την ενοποιό δύναμη της αλήθειας, και αυτό θα προκαλέσει ισχυρή εντύπωση στις ανθρώπινες διάνοιες. Στην ενότητα υπάρχει δύναμη.

> “This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

> «Δεν είναι καιρός να προβάλλονται ασήμαντα σημεία διαφοράς. Αν μερικοί, οι οποίοι δεν έχουν ισχυρή, ζωντανή σύνδεση με τον Διδάσκαλο, αποκαλύπτουν στον κόσμο την αδυναμία της χριστιανικής τους εμπειρίας, οι εχθροί της αλήθειας, που μας παρακολουθούν προσεκτικά, θα την εκμεταλλευθούν στο έπακρο, και το έργο μας θα παρεμποδιστεί. Ας καλλιεργούν όλοι την πραότητα και ας διδάσκονται μαθήματα από Εκείνον ο οποίος είναι πράος και ταπεινός στην καρδιά.»

> “The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

> Το ζήτημα του «καθημερινού» δεν θα έπρεπε να προκαλεί τέτοιες κινήσεις όπως εκείνες που έχουν γίνει. Ως αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο το θέμα αυτό έχει αντιμετωπισθεί από ανθρώπους και των δύο πλευρών του ζητήματος, έχει ανακύψει αντιπαράθεση και έχει προκύψει σύγχυση.

> “The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

> Η ενέργεια του αδελφού Λάρρυ Σμιθ να δημοσιεύσει ένα φυλλάδιο που περιείχε καταδίκη των αδελφών του και της πίστεώς τους, δεν εγκρίθηκε από τον Θεό. Και προς τον Πρεσβύτερο Πρέσκοτ θα πω: Ο Κύριος δεν έχει επιθέσει επάνω σου βάρος σχετικά με το ζήτημα αυτό.

> “I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

> «Λυπήθηκα που άκουσα ότι ο Πρεσβύτερος Ντάνιελς, ενώ γνώριζε ότι υπήρχε διαφορά γνωμών σχετικά με το ζήτημα αυτό μεταξύ των ηγετικών αδελφών μας, θα έπρεπε να προωθήσει το ζήτημα αυτό στο προσκήνιο, όπως έγινε σε ορισμένους τόπους.

> “Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

> «Άλλοι από τους αδελφούς μας δεν έχουν καθοδηγηθεί από σοφία και δεν έχουν συλλογισθεί με σαφήνεια από το αίτιο στο αποτέλεσμα σχετικά με τα αποτελέσματα των προσπαθειών τους να υποστηρίξουν τις απόψεις τους όσον αφορά την ερμηνεία τοῦ “καθημερινοῦ”. Όσο υφίσταται η παρούσα κατάσταση διαφοράς γνώμης σχετικά με το ζήτημα αυτό, ας μη δίδεται σ’ αυτό εξέχουσα θέση. Ας παύσει κάθε φιλονικία. Σε τέτοια ώρα η σιωπή είναι ευγλωττία.»

> “The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

> «Το καθήκον των δούλων τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν παρόντα καιρὸ εἶναι νὰ κηρύττουν τὸν Λόγον μέσα στὶς πόλεις. Ὁ Χριστὸς ἦλθε γιὰ νὰ σώσει ψυχές, καὶ ἐμεῖς, ὡς διαχειριστὲς τῆς χάριτός Του, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μεταδώσουμε στοὺς κατοίκους τῶν μεγάλων πόλεων τὴ γνώση τῆς σωτηρίου ἀληθείας Του.» Φυλλάδια, ἀριθμός 20, 11, 12.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

Ο αδελφός Larry Smith, στον οποίον εκείνη αναφερόταν, ήταν ιδιαιτέρως εξοργισμένος με την κατάσταση, διότι επρόκειτο για το βιβλίο του πατέρα του, Daniel and the Revelation, το οποίο ο Prescott και ο Daniells ήθελαν να αναθεωρήσουν, προκειμένου να μεταβάλουν όσα εκείνος είχε γράψει σχετικά με «το καθημερινόν». Ο αδελφός Smith υπεράσπιζε την αλήθεια, καθώς και τον πατέρα του. Εκείνη προσδιορίζει επανειλημμένως τη διαμάχη με τις λέξεις «κατ’ αυτόν τον καιρόν», και προς το τέλος δηλώνει: «Ενόσω υφίσταται η παρούσα κατάσταση διαφοράς γνώμης σχετικά με το θέμα αυτό, ας μη δίδεται σε αυτό εξέχουσα θέση». Όλα τα πανεπιστήμια του Αντβεντισμού που διδάσκουν σήμερα «το καθημερινόν» διδάσκουν τη σατανική άποψη. Είναι προφανές ότι οι συνθήκες σήμερα δεν είναι οι ίδιες όπως ήσαν τότε.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

Η δεύτερη γενιά του Αντβεντισμού άρχισε με την αποστασία του 1888, και ο πνευματισμός εγκαθιδρύθηκε ανάμεσα στην ηγεσία. Η κατάσταση εκείνη άνοιξε την θύρα για την προώθηση μεγαλύτερων πνευματιστικών πλανών, οι οποίες επρόκειτο να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον αποξένωσης και διαίρεσης, καθώς άνδρες σε θέσεις ευθύνης αποφάσισαν να προωθούν οτιδήποτε οι ίδιοι προσωπικώς θεωρούσαν ως αλήθεια. Άνδρες όπως ο Daniells, ο Prescott και ο Kellogg έγιναν σύμβολα της ιστορίας στην οποία ο Ιεζεκιήλ προσδιόρισε εκείνο που οι εβδομήκοντα πρεσβύτεροι, «οι πρεσβύτεροι του οίκου Ισραήλ», θα «έκαμναν εν τω σκότει, έκαστος εν τοις ταμείοις των ειδώλων αυτού· διότι λέγουσι, Ο Κύριος δεν μας βλέπει».

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

Σε εκείνη τη γενεά οι αγγελιοφόροι του μηνύματος του 1888 αμφότεροι εξέκλιναν της οδού μέσα στις διαμάχες, τη σύγχυση και τον πνευματισμό που κατέκλυσαν τους εβδομήκοντα πρεσβυτέρους του Ιεζεκιήλ, οι οποίοι είχαν απεικονίσει είδωλα επάνω στους τοίχους του ναού και στους τοίχους του νου τους. Το έργο της υγείας απομακρύνθηκε εξαιτίας του πνευματισμού του Kellogg, και όμως οι αναθεωρητές του Λαοδικειανού Αντβεντισμού οδηγούν τους αμαθείς να πιστεύουν ότι κάποιο είδος νίκης προήλθε από το χάος εκείνης της γενεάς. Υπήρξε παράλληλη ιστορία στον καιρό των Κριτών, όπου η σύνοψη της ιστορίας των Κριτών ταιριάζει απολύτως σε αυτή την περίοδο, διότι το τελευταίο εδάφιο των Κριτών αναφέρει:

> In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

> Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας δὲν ὑπῆρχε βασιλεὺς ἐν τῷ Ἰσραήλ· ἕκαστος ἔπραττε ἐκεῖνο ποὺ ἦταν ὀρθὸν εἰς τοὺς ἰδίους ὀφθαλμούς του. Κριταί 21:25.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

Θα δείξουμε γιατί η ιστορία των Κριτών αντιστοιχεί στην ιστορία της δεύτερης γενεάς του Αντβεντισμού καθώς προχωρούμε με αυτά τα άρθρα, αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι, όταν εξετάζουμε την ιστορία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η εύκολα διαθέσιμη ιστορία έχει παρασχεθεί από εκείνους που ασκούν ιστορικό αναθεωρητισμό. Η αδελφή Ουάιτ ασφαλώς δεν επιθυμούσε να ανακινείται το θέμα του «καθημερινού» κατά τη διάρκεια εκείνης της ιστορίας, όταν στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια μικρή μειοψηφία ανδρών, για τους οποίους είχε δηλώσει ότι καθοδηγούνταν από «αγγέλους που εκβλήθηκαν από τον ουρανό», ώστε να τους δοθεί δημόσιο βήμα για να προωθήσουν τις εσφαλμένες ιδέες τους. Αλλά το να υποστηρίζει κανείς ότι η αδελφή Ουάιτ υποστήριξε ποτέ την ιδέα ότι ήταν εντάξει να διατηρείται η πλάνη είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πίστευε.

> “Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

> «Αδελφοί, ως πρεσβευτής του Χριστού σας προειδοποιώ να φυλάγεστε από αυτά τα δευτερεύοντα ζητήματα, των οποίων η τάση είναι να αποσπούν τον νου από την αλήθεια. Η πλάνη δεν είναι ποτέ αβλαβής. Ποτέ δεν αγιάζει, αλλά πάντοτε φέρνει σύγχυση και διχόνοια. Είναι πάντοτε επικίνδυνη. Ο εχθρός έχει μεγάλη δύναμη πάνω σε διάνοιες που δεν είναι πλήρως οχυρωμένες με προσευχή και εδραιωμένες στην αλήθεια της Βίβλου.» Testimonies, τόμος 5, 292.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> «Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Μπροστά μας βρίσκονται ταραχώδεις καιροί. Ο κόσμος αναστατώνεται από το πνεύμα του πολέμου. Σύντομα θα λάβουν χώρα οι σκηνές θλίψεως για τις οποίες έγινε λόγος στις προφητείες. Η προφητεία στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της. Μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει λάβει χώρα προς εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί. Στον τριακοστό στίχο γίνεται λόγος για μια δύναμη η οποία “shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.” Δανιήλ 11:30–36.»

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> «Σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται στα λόγια αυτά θα λάβουν χώρα. Βλέπουμε αποδείξεις ότι ο Σατανάς αποκτά ταχέως τον έλεγχο των ανθρώπινων διανοιών που δεν έχουν ενώπιόν τους τον φόβο του Θεού. Ας αναγνώσουν και ας κατανοήσουν όλοι τις προφητείες του βιβλίου αυτού, διότι τώρα εισερχόμαστε στον καιρό της θλίψεως για τον οποίο έγινε λόγος:»

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Και κατά τον καιρόν εκείνον θέλει εγερθή ο Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, ο οποίος δεν έγεινεν αφ’ ότου υπήρξεν έθνος έως εκείνου του καιρού· και κατά τον καιρόν εκείνον ο λαός σου θέλει σωθή, πας όστις ευρεθή γεγραμμένος εν τω βιβλίω. Και πολλοί εκ των κοιμωμένων εν τω χώματι της γης θέλουσιν εξεγερθή, οι μεν εις ζωήν αιώνιον, οι δε εις όνειδος και εις αισχύνην αιώνιον. Και οι συνετοί θέλουσι λάμψει ως η λαμπρότης του στερεώματος· και οι επιστρέφοντες πολλούς εις δικαιοσύνην ως οι αστέρες εις τους αιώνας των αιώνων. Συ δε, Δανιήλ, έγκλεισον τους λόγους και σφράγισον το βιβλίον, έως του καιρού του τέλους· πολλοί θέλουσι περιτρέχει, και η γνώσις θέλει πληθυνθή.» Δανιήλ 12:1–4. Manuscript Releases, αριθμός 13, 394.

Back to Articles