Article

# Panium - Number Five

Πάνιον – Αριθμός Πέντε

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

Οι λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου: Ἡ ὕψωσις καὶ ἡ πτῶσις τῆς Ῥώμης στὴν προφητεία

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

Το Βιβλίο του Δανιήλ αναπτύσσει μια αξιοσημείωτη προφητική αφήγηση, υφαίνοντας μια αρχή επανάληψης και διεύρυνσης που διατρέχει τις οράσεις του, από το μεταλλικό άγαλμα του κεφαλαίου 2 έως τις περίπλοκες βασιλικές συγκρούσεις του κεφαλαίου 11. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, προκύπτει ένα ισχυρό επιχείρημα: η Μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ., η οποία κατέληξε στην πτώση της Αιγύπτου το 30 π.Χ., αποτελεί καίρια εκπλήρωση του Δανιήλ 11:25, 26, σηματοδοτώντας την αυγή της 360ετούς υπεροχής της ειδωλολατρικής Ρώμης.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

Το Δανιήλ 11 αρχίζει με την άνοδο και την πτώση αυτοκρατοριών μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. Όμως, στο εδάφιο 14, επέρχεται μια μετατόπιση. Περί το 200 π.Χ., καθώς ο Αντίοχος Γ΄ (Μέγας) προετοιμαζόταν για τη Μάχη του Πανίου εναντίον του παιδός-βασιλέως Πτολεμαίου Ε΄, η Ρώμη επενέβη, όχι ως απλός θεατής, αλλά ως οι «λησταί του λαού σου». Ενδιαφερόμενη να διασφαλίσει τον εφοδιασμό της Αιγύπτου σε σίτο εν μέσω της ελληνιστικής αναταραχής, η Ρώμη επέδειξε την ισχύ της κατά τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο (200–197 π.Χ.), προετοιμάζοντας το έδαφος για τον προφητικό της ρόλο.

## Rome’s Dominance Over the Jews

Η Κυριαρχία της Ρώμης επί των Ιουδαίων

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

Προχωρώντας στο 63 π.Χ., το εδάφιο 16 βρίσκει την εκπλήρωσή του όταν ο Πομπήιος καταλαμβάνει διά της εφόδου την Ιερουσαλήμ, εισερχόμενος στα Άγια των Αγίων και επιβάλλοντας τη ρωμαϊκή κυριαρχία επί της «ένδοξης γης». Από το σημείο αυτό, τα εδάφια 17 έως 22 ιχνηλατούν μια διαδοχή ρωμαϊκών προσώπων: τις εκστρατείες του Πομπηίου στην Ανατολή, τις κατακτήσεις του Ιουλίου Καίσαρος και τη δολοφονία του το 44 π.Χ., τη φοροεισπρακτική βασιλεία του Αυγούστου Καίσαρος (όπως σημειώνεται στο Λουκ. 2:1), η οποία έληξε το 14 μ.Χ., και τον Τιβέριο, υπό την εξουσία του οποίου έλαβε χώρα η σταύρωση του Χριστού το έτος 31 μ.Χ., όταν ο «ἄρχων τῆς διαθήκης» συνετρίβη. Η προφητική γραμμή από τον Πομπήιο στην Ιερουσαλήμ έως τον Τίτο στην Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. εκθέτει τη γραμμή της ρωμαϊκής επικυριαρχίας επί του λαού του Θεού.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

Αρχίζοντας από έναν Ρωμαίο στρατηγό που βεβήλωσε τον ναό και καταλήγοντας όταν ένας Ρωμαίος στρατηγός κατέστρεψε τον ναό, παρέχεται η σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα. Αρχίζοντας με βεβήλωση και καταλήγοντας σε καταστροφή, η ιστορική αυτή γραμμή περιέχει επίσης τη βεβήλωση και την καταστροφή Εκείνου που είπε για τον Εαυτό Του: «Καταλύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις θέλω εγείρει αυτόν». Η αλήθεια συντίθεται από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και η γραμμή που αρχίζει με τον Πομπήιο και τελειώνει με τον Τίτο περιλαμβάνει μια μεσαία καταστροφή του ναού, η οποία παριστάνεται από το μέσον τριών σταυρών, που υψώθηκαν ακριβώς στο μέσον της εβδομάδος κατά την οποία ο Χριστός ήλθε να επικυρώσει τη διαθήκη. Τα εδάφια δεκαέξι έως είκοσι δύο αντιπροσωπεύουν μια προφητική γραμμή που φέρει τη σφραγίδα της αληθείας. Υπάρχουν λίγες σημαντικές προφητικές γραμμές μέσα στην ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τα εδάφια, αλλά το κύριο θέμα της γραμμής είναι η κυριαρχία της Ρώμης επί των Ιουδαίων.

## Leagues and Treaties

Συνασπισμοί και Συνθήκες

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

Το εδάφιο 23 «επαναλαμβάνει και διευρύνει» με την επιστροφή στην περίοδο 161–158 π.Χ., όταν οι Ιουδαίοι υπό τον Ιούδα τον Μακκαβαίο συνήψαν συμμαχία με τη Ρώμη (Α΄ Μακκαβαίων 8). Αυτό αναδεικνύει τη μοναδική στρατηγική της Ρώμης για την οικοδόμηση αυτοκρατορίας — κατάκτηση μέσω συνθηκών και συμμαχιών, μέθοδο διακεκριμένη από εκείνες των προκατόχων της. Το εδάφιο 24 ολοκληρώνει αυτή τη φάση, σημειώνοντας ότι η Ρώμη θα «προεμελέτα τα τεχνάσματά της από τα οχυρά, ακόμη και έως καιρόν».

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> Και μετά τη συμμαχία που συνήφθη με αυτόν, θα ενεργήσει δολίως· διότι θα ανέλθει και θα γίνει ισχυρός με μικρό λαό. Θα εισέλθει ειρηνικά ακόμη και στους παχυλότατους τόπους της επαρχίας· και θα πράξει εκείνο το οποίο δεν έπραξαν οι πατέρες αυτού, ούτε οι πατέρες των πατέρων αυτού· θα διασκορπίσει μεταξύ αυτών το λάφυρο και τη λεία και τα πλούτη· ναι, και θα επινοήσει τα σχέδιά του εναντίον των οχυρωμάτων, αλλά μόνο έως καιρόν. Δανιήλ 11:23, 24.

## For a Time

Για Έναν Καιρό

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

Η λέξη που μεταφράζεται «κατά» μπορεί να νοηθεί ως η λέξη «από». Η Ρώμη προαναγγέλλει τα τεχνάσματά της «από» εκεί. Η λέξη «από» στο εδάφιο υποδεικνύει την πόλη της Ρώμης, την πολιτική και στρατιωτική καρδιά της αυτοκρατορίας, ως τη βάση των στρατηγικών της. Ο «καιρός» είναι προφητικώς 360 έτη, αρχίζοντας όταν η Αίγυπτος πέφτει το 30 π.Χ. μετά το Άκτιο, και λήγοντας στο έτος 330, όταν ο Κωνσταντίνος εγκαταλείπει τη Ρώμη για την Κωνσταντινούπολη.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

Οι στίχοι 25 και 26 εστιάζουν στο ίδιο το Άκτιο.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> Καὶ θέλει διεγείρει τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὸ θάρρος αὐτοῦ ἐπὶ τὸν βασιλέα τοῦ νότου μετὰ μεγάλης στρατιᾶς· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει διεγερθῆ εἰς μάχην μετὰ στρατιᾶς σφόδρα μεγάλης καὶ ἰσχυρᾶς· ἀλλ’ οὐ θέλει σταθῆ· διότι θέλουσι μηχανευθῆ κατ’ αὐτοῦ ἐπιβουλάς. Καὶ αὐτοὶ οἱ τρεφόμενοι ἀπὸ τῆς μερίδος τῶν ἐδεσμάτων αὐτοῦ θέλουσι συντρίψει αὐτόν, καὶ ἡ στρατιὰ αὐτοῦ θέλει κατακλύσει· καὶ πολλοὶ θέλουσι πέσει τεθανατωμένοι. Δανιήλ 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

Το 31 π.Χ., ο Οκταβιανός, εκπροσωπώντας τη Ρώμη ως τον «βασιλέα του βορρᾶ», παρέταξε τις δυνάμεις του εναντίον της Αιγύπτου της Κλεοπάτρας, του «βασιλέως του νότου», σε μία μνημειώδη ναυτική σύγκρουση. Το «μέγα και ισχυρότατον στράτευμα» του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας κατέρρευσε, νικημένο από στρατηγικά «μηχανεύματα» (τις τακτικές του Αγρίππα) και από προδοσίες — αποστασίες συμμάχων του Αντωνίου και την εν μέσω της μάχης υποχώρηση της Κλεοπάτρας. Έως το 30 π.Χ., η Αίγυπτος είχε καταστεί ρωμαϊκή επαρχία, εγκαινιάζοντας την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία της ειδωλολατρικής Ρώμης. Αυτό το διάστημα των 360 ετών, από το 30 π.Χ. έως το 330 μ.Χ., αντιστοιχεί στην υπεροχή της Ρώμης με κέντρο το αρχικό της οχυρό, έως ότου η μετατόπιση του Κωνσταντίνου «κατέβαλε» το οχύρωμα, όπως προείπε ο Δανιήλ 8:11.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Καὶ ὑψώθη ἕως τοῦ ἄρχοντος τῆς δυνάμεως, καὶ δι’ αὐτοῦ ἀφαιρέθη ἡ παντοτινὴ θυσία, καὶ ὁ τόπος τοῦ ἁγιάσματος αὐτοῦ κατεβλήθη. Δανιήλ 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

Όταν ο Κωνσταντίνος εγκατέλειψε την πόλη της Ρώμης για την πόλη της Κωνσταντινουπόλεως, άφησε στην πόλη της Ρώμης ένα κενό εξουσίας, το οποίο επέτρεψε στην παπική εκκλησία να καταλάβει τη θέση της εξουσίας που αντιπροσωπευόταν από την πόλη της Ρώμης. Η πράξη αυτή εκπλήρωσε το δεύτερο εδάφιο της Αποκάλυψης δεκατρία.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Και το θηρίον, το οποίον είδον, ήτο όμοιον με πάρδαλιν, και οι πόδες αυτού ως πόδες άρκτου, και το στόμα αυτού ως στόμα λέοντος· και ο δράκων έδωκεν εις αυτό την δύναμιν αυτού, και τον θρόνον αυτού, και εξουσίαν μεγάλην. Αποκάλυψις 13:2.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

Στο Δανιήλ 8, δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, οι οποίες αμφότερες μεταφράζονται ως «αγιαστήριο», διακρίνουν την αφήγηση του αγιαστηρίου στο βιβλίο του Δανιήλ. Το βιβλίο του Δανιήλ παρουσιάζει έναν πόλεμο μεταξύ του Χριστού και του Σατανά, όπως αυτός απεικονίζεται στους επίγειους αντιπροσώπους του Χριστού και του Σατανά. Η Βαβυλώνα, ο επίγειος αντιπρόσωπος του Σατανά, κατακτά την Ιερουσαλήμ στο άνοιγμα του Δανιήλ, και η Ιερουσαλήμ κατακτά τη Βαβυλώνα στο εδάφιο σαράντα πέντε του ενδέκατου κεφαλαίου. Τα βασίλεια που αντιπροσωπεύονται από την πόλη της Ιερουσαλήμ και την πόλη της Βαβυλώνας είναι «αγιαστήρια ισχύος». Οι πόλεις της Βαβυλώνας και της Ιερουσαλήμ είναι αμφότερες αγιαστήρια ισχύος, και αμφότερες έχουν τους δικούς τους ναούς μέσα στην πόλη. Ο ναός του Πάνθεον βρίσκεται στην πόλη της Ρώμης, και ο ναός στην Ιερουσαλήμ είναι το αντίστοιχό του στην προφητική αφήγηση. Η Βαβυλώνα και η πόλη της Ρώμης είναι παραποιήσεις της Ιερουσαλήμ.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Στο Δανιήλ 8, οι δύο εβραϊκές λέξεις είναι «miqdash» στο εδάφιο 11, όπου το μικρό κέρας (η ειδωλολατρική Ρώμη) καταβάλλει τον «τόπο του αγιαστηρίου αυτού» (την πόλη της Ρώμης), όταν ο Κωνσταντίνος μετεγκαθίσταται το 330. Η άλλη λέξη είναι «qodesh» στα εδάφια 13, 14, όπου το αγιαστήριο του Θεού αναμένει καθαρισμό μετά από 2300 ημέρες. Μολονότι και οι δύο λέξεις μεταφράζονται ως αγιαστήριο, το «miqdash» μπορεί να αντιπροσωπεύει είτε το οχύρωμα του Θεού είτε ένα ειδωλολατρικό οχύρωμα, ενώ το «qodesh» χρησιμοποιείται στη Βίβλο μόνο για να αντιπροσωπεύει το αγιαστήριο του Θεού.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

Στο Δανιήλ 11:31, το «αγιαστήριον της ισχύος» (η πόλη της Ρώμης) μολύνεται, καθώς οι Βάρβαροι και οι Βάνδαλοι φέρνουν πόλεμο στην πόλη της Ρώμης. Οι «βραχίονες» στο εδάφιο άρχισαν με τον Κλόβι το 496 και συνεχίσθηκαν έως ότου η παπική Ρώμη κατέστη πλήρως κυρίαρχη το 538, όταν οι Οστρογότθοι εκδιώκονται από την πόλη.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

Η προφητική γραμμή από το Άκτιο εκτείνεται πέραν του 330. Τα «πλοία των Χιττείμ» του εδαφίου 30 ταυτοποιούν τους Βανδάλους υπό τον Γιζέριχο, οι οποίοι λεηλάτησαν τη Ρώμη το 455, σηματοδοτώντας την κατάρρευση της Δυτικής Ρώμης. Κατόπιν ανέρχεται η παπική Ρώμη, η οποία άρχει από το 538 έως το 1798· επί 1260 έτη, έως ότου ο στρατηγός του Ναπολέοντος, Μπερτιέ, επέφερε την «θανατηφόρο πληγή» με τη σύλληψη του Πίου ΣΤ΄. Τα 360 έτη της ειδωλολατρικής Ρώμης, από το 30 π.Χ. έως το 330, αντανακλούν τα 1260 έτη της παπικής Ρώμης, καθεμία αρχίζοντας όταν πέφτει ένα τρίτο εμπόδιο (Αίγυπτος, Οστρογότθοι).

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

Ο σύγχρονος «βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ» ἐμφανίζεται στὸ ἐδάφιο 40. Τὸ 1989, ὁ παπισμός, συμμαχώντας μυστικὰ μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτείες τοῦ Ρήγκαν (συμβολιζόμενες ὡς ἅρματα, πλοῖα καὶ ἱππεῖς), καταβάλλει τὴν ΕΣΣΔ, τὸν «βασιλέα τοῦ νότου» (ἀθεϊσμὸς/Κομμουνισμός). Τὸ ἐδάφιο 41 προσδιορίζει τὸν παπισμὸ νὰ κατακτᾷ τὴν «ἔνδοξη γῆ» — μετατρέποντας τὶς προτεσταντικὲς Ἡνωμένες Πολιτείες σὲ καθολικὲς Ἡνωμένες Πολιτείες — ἐνῶ τὰ ἐδάφια 42, 43 προσδιορίζουν τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, ποὺ ἀντιπροσωπεύονται ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, νὰ ὑποκύπτουν σὲ μιὰ τριπλὴ ἕνωση ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη (ὁ δράκων), τὸ Βατικανὸ (τὸ θηρίο) καὶ τὶς Ἡνωμένες Πολιτείες (ὁ ψευδοπροφήτης), ὁδηγώντας τὸν κόσμο στὸν Ἁρμαγεδδών. Τὸ ἐδάφιο 45 προλέγει τὸ τέλος αὐτῆς τῆς δύναμης, «χωρὶς κανέναν νὰ τὴ βοηθήσει»· τὸ τραῦμά της θεραπευμένο στὸ ἐδάφιο σαράντα ἕνα, ἀλλὰ ἡ μοῖρά της σφραγισμένη ἀπὸ τὸ ἐδάφιο σαράντα πέντε.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

Το Άκτιον, το 31 π.Χ., αποτελεί το επίκεντρο των εδαφίων 25 και 26, εγκαινιάζοντας την 360ετή κυριαρχία της Ρώμης από το αγιαστήριο-οχύρωμά της. Με το εδάφιο δεκατέσσερα ως επιφύλαξη, η αφήγηση της ειδωλολατρικής Ρώμης, από το εδάφιο δεκαέξι έως τη μετάβαση στην παπική Ρώμη στο εδάφιο τριάντα ένα, συνιστά την πλήρη γραμμή της ειδωλολατρικής Ρώμης. Η γραμμή αυτή διαιρείται σε τρία μέρη. Τα εδάφια δεκαέξι έως είκοσι δύο αποτελούν τη γραμμή της ρωμαϊκής επικράτησης επί του αρχαίου Ισραήλ. Τα εδάφια είκοσι τρία και είκοσι τέσσερα προσδιορίζουν εκείνο το έργο οικοδόμησης αυτοκρατορίας το οποίο η Ρώμη εφάρμοσε όταν κατακτούσε μέσω συμμαχιών και συνθηκών σε συνδυασμό με στρατιωτική ισχύ. Από το εδάφιο είκοσι τέσσερα έως την τελευταία διατύπωση στο εδάφιο τριάντα ένα εκτείνεται μια δίπτυχη γραμμή που παριστάνει μια περίοδο κατά την οποία η Ρώμη εξύψωσε τον εαυτό της, ακολουθούμενη από πτώση.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

Ο «καθορισμένος καιρός» είναι η ολοκλήρωση των 360 ετών στο έτος 330. Τα εδάφια είκοσι επτά έως την τελευταία φράση του εδαφίου τριάντα ένα, η οποία προσδιορίζει πότε η παπική εξουσία, παρασταθείσα ως το βδέλυγμα της ερημώσεως, ετέθη επί του θρόνου το 538, αποτελούν την ιστορία της ειδωλολατρικής Ρώμης στο πλαίσιο της περιόδου των τριακοσίων εξήντα ετών υπέρτατης κυριαρχίας, την οποία ακολουθούν κατόπιν διακόσια οκτώ έτη προοδευτικής πτώσεως.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Επομένως, ο «καιρός» του εδαφίου είκοσι τέσσερα αρχίζει το 31 π.Χ. με την προσθήκη του βασιλέως του νότου στην επικράτεια του βασιλέως του βορρά, και λήγει το 330 με τη διαίρεση του βασιλέως του βορρά σε ανατολή και δύση. Από το 330 έως το 538 η ειδωλολατρική Ρώμη καταρρέει προοδευτικώς. Οι διάφοροι προφητικοί προσδιορισμοί που συνδέονται με τα διάφορα στάδια της παρακμής της ειδωλολατρικής Ρώμης είναι τα προφητικά στηρίγματα που επιτρέπουν στον σπουδαστή της προφητείας να αναγνωρίσει τον προφητικό Λόγο του Θεού. Σε εκπλήρωση του εδαφίου δεκατέσσερα του Δανιήλ ένδεκα, η Ρώμη εδραιώνει το όραμα, και ένας από τους τρόπους με τους οποίους πράττει ακριβώς αυτό είναι μέσω της πτώσεώς της. Το εδάφιο αναφέρει: «και οι λησταί του λαού σου θέλουσιν υψωθή διά να στήσωσι την όρασιν· αλλά θέλουσι πέσει».

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

Όταν η Ρώμη δέχεται επίθεση από τα πλοία του Χιττίμ και, κατόπιν τούτου, επιτίθεται στον νότο, δεν συνέβαινε όπως ούτε στην πρώτη ούτε στη δεύτερη περίπτωση, διότι από το σημείο αυτό και έπειτα απεικονίζεται η πτώση της ρωμαϊκής εξουσίας. Οι πρώτες τέσσερις σάλπιγγες από τις επτά σάλπιγγες της Αποκαλύψεως, που βρίσκονται στο όγδοο κεφάλαιο, περιγράφουν συγκεκριμένα τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις που τελικώς οδήγησαν τη Δυτική Ρώμη στο τέλος της έως το 476. Το όραμα εδραιώνεται όταν οι λησταί του λαού σου υψώνουν εαυτούς και πέφτουν. Το προφητικό όραμα απεικονίζεται επάνω στο πλαίσιο της πτώσεως της Ρώμης. Η Δυτική ειδωλολατρική Ρώμη έπεσε από το 330 έως το 538. Η Παπική Ρώμη έπεσε το 1798. Στην ιστορία της πέμπτης και της έκτης σάλπιγγας η Ανατολική Ρώμη έπεσε στους Οθωμανούς Τούρκους το 1453. Αυτές οι τρεις πτώσεις αποτελούν μέρος του οράματος που εδραιώνεται από τους ληστάς του λαού σου.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Το εδάφιο δηλώνει: «καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θὰ ὑψωθοῦν διὰ νὰ ἐδραιώσωσι τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θὰ πέσωσι». Ἀπὸ τὸ 31 π.Χ. ἕως τὸ 330, ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη «ὑψώθη» μὲ τὴν κυριαρχία της ἐπὶ τοῦ κόσμου. Ἀπὸ τὸ 330 ἕως τὸ 538, ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη ἐξέπεσε, ὥστε νὰ προετοιμασθῇ ἡ καθέδρα τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἁμαρτίας ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, ἀνακηρύσσων ἑαυτὸν Θεόν. Ἀπὸ τὸ 538 ἕως τὸ 1798, ἡ παπικὴ ἐξουσία «ὑψώθη», καὶ τὸ 1798 ἔπεσεν. Ἀπὸ τὸ 31 π.Χ. ἕως τὸ 330, ἡ Δυτικὴ Ῥώμη «ὑψώθη» ὡς κέντρον τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἀπὸ τὸ 330 ἕως τὸ 476 ἔπεσεν. Τὸ 330, ὁ Κωνσταντῖνος ὕψωσε τὴν Κωνσταντινούπολιν ὡς κέντρον τῆς Ἀνατολικῆς Ῥώμης, καὶ τὸ 1453 ἡ Ἀνατολικὴ Ῥώμη ἔπεσεν. Αἱ περίοδοι τῶν διαφόρων παραστάσεων τῆς Ῥώμης ἔχουν ἡ καθεμία μία περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Ῥώμη ὑψοῦται, καὶ ἀκολουθεῖ μία περίοδος ποὺ ἀπεικονίζει τὴν πτῶσίν της, διότι «καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θὰ ὑψωθοῦν διὰ νὰ ἐδραιώσωσι τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θὰ πέσωσι».

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

Η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «λησταί» αποδίδεται ορθότερα ως «θραυστήρες», διότι εναρμονίζεται πλησιέστερα με την πρωταρχική σημασία της ρίζας —το διασπάσθαι ή το ανατρέπειν— παρά αυστηρώς με το «λησταί» (το οποίο υποδηλώνει κλοπή). Ο όρος υποδηλώνει εκείνους που καταρρηγνύουν όρια, νόμους ή διαθήκες, και όχι απλώς όσους αφαιρούν αγαθά. Η Ρώμη είναι ο θραυστήρ στη βιβλική προφητεία, μολονότι στο εδάφιο δεκατέσσερα αποδίδεται ως «λησταί». Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ η Ρώμη είναι η σιδηρά βασιλεία, και έπειτα στο έβδομο κεφάλαιο το τέταρτο θηρίο είναι επίσης η Ρώμη.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Μετὰ ταῦτα εἶδον ἐν ταῖς νυκτεριναῖς ὁράσεσι, καὶ ἰδοὺ θηρίον τέταρτον, φοβερὸν καὶ τρομερὸν, καὶ ἰσχυρὸν σφόδρα· καὶ εἶχεν ὀδόντας σιδηροῦς μεγάλους· κατέτρωγεν καὶ κατέθραυε, καὶ τὸ κατάλοιπον κατεπάτει τοῖς ποσὶν αὐτοῦ· καὶ ἦν διάφορον παρὰ πάντα τὰ θηρία τὰ πρὸ αὐτοῦ· καὶ εἶχεν κέρατα δέκα. Δανιήλ 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

Το τέταρτο θηρίο — το οποίο είναι η Ρώμη — έχει δόντια «σιδερένια», διότι είναι η ίδια τέταρτη βασιλεία που παριστάνεται ως σίδηρος στο δεύτερο κεφάλαιο. Στο εδάφιο επτά το τέταρτο θηρίο της Ρώμης «κατακομματίζει», και όταν κατακομματίζει «κατεπάτει τὸ ὑπόλοιπον με τοὺς πόδας αὐτοῦ». Το θηρίο της Ρώμης είναι η σιδηρά βασιλεία, και το γνώρισμα του κατακομματισμού και του καταπατήματος του υπολοίπου παριστάνει την πράξη του διωγμού. Ο διωγμός που επεβλήθη επί του αρχαίου Ισραήλ υπήρξε «σημείο».

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> Επιπλέον, όλες αυτές οι κατάρες θα έλθουν επάνω σου, και θα σε καταδιώξουν, και θα σε φθάσουν, έως ότου αφανισθείς· επειδή δεν υπήκουσες στη φωνή του Κυρίου του Θεού σου, ώστε να τηρείς τις εντολές αυτού και τα διατάγματα αυτού, τα οποία σε πρόσταξε. Και θα είναι επάνω σου ως σημείο και ως θαύμα, και επάνω στο σπέρμα σου εις τον αιώνα. Επειδή δεν υπηρέτησες τον Κύριο τον Θεό σου με ευφροσύνη και με αγαλλίαση καρδίας, εξαιτίας της αφθονίας πάντων· γι’ αυτό θα υπηρετήσεις τους εχθρούς σου, τους οποίους ο Κύριος θα αποστείλει εναντίον σου, με πείνα και με δίψα και με γυμνότητα και με στέρηση πάντων· και θα θέσει ζυγό σιδηρούν επάνω στον τράχηλό σου, έως ότου σε αφανίσει. Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σου έθνος από μακράν, από το άκρο της γης, ταχύ όπως πετά ο αετός· έθνος, του οποίου τη γλώσσα δεν θα κατανοείς· έθνος αγρίας όψεως, το οποίο δεν θα σεβασθεί το πρόσωπο του γέροντος ούτε θα δείξει εύνοια στον νέο. Δευτερονόμιον 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

Αἱ κατάραι ἐπὶ τὸν ἀρχαῖον Ἰσραήλ, αἵτινες ἐπήλθον ἐξαιτίας τῆς ἀποστασίας αὐτῶν, εἶναι «σημεῖον καὶ τέρας, καὶ ἐπὶ τὸ σπέρμα σου εἰς τὸν αἰῶνα». Ἡ κατάρα ἔμελλε νὰ ἐπέλθῃ ἐπ’ αὐτοὺς διὰ «ἔθνους ἀναιδοῦς προσώπου». Τὸ θηρίον μετὰ σιδηρῶν ὀδόντων, τὸ ὁποῖον «κατασυντρίβει καὶ καταπατεῖ τὸ κατάλοιπον» ἐν τῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, εἶναι ἐπίσης ἡ τετάρτη βασιλεία, ἡ προερχομένη ἐκ τῆς διαιρέσεως τῆς βασιλείας τοῦ Ἀλεξάνδρου· καὶ καθάπερ καὶ παρὰ τῷ Μωϋσεῖ ἐν τῷ Δευτερονομίῳ, ἡ βασιλεία αὕτη εἶναι ἔθνος, οὗ τὴν γλῶσσαν ὁ ἀρχαῖος Ἰσραὴλ δὲν ἠδύνατο νὰ κατανοήσῃ. Ἡ βασιλεία τῆς Ῥώμης ἐν τῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ Δανιὴλ εἶναι ἔθνος ἀναιδοῦς προσώπου καὶ ἔθνος λαλὸν ἑτέραν γλῶσσαν.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> Και ενώ εκείνο συντρίφθηκε, τέσσερα δε υψώθηκαν αντ’ αυτού, τέσσερις βασιλείες θα αναστηθούν εκ του έθνους, αλλά όχι με τη δύναμή του. Και εν τω εσχάτω καιρώ της βασιλείας αυτών, όταν οι παραβάτες φθάσουν εις το πλήρες μέτρον, θα αναστηθεί βασιλεύς σκληρού προσώπου και νοών σκοτεινά ρήματα. Δανιήλ 8:22, 23.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

Οι «λησταί (καταπατηταί) του λαού σου» εδραιώνουν την όραση· αυτοί υψώνουν εαυτούς και πίπτουν. Η τετάρτη σιδηρά βασιλεία ήταν η παγανιστική Ρώμη, η οποία κυριάρχησε υπερτάτως όταν υψώθηκε, αλλά η τελική της πτώση κατέστη προφητικό γνώρισμα που εδραιώνει την όραση. Είναι καταπατηταί, διότι καταπατούν τον λαό του Θεού μέσω διωγμού.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles