Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εξήντα

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

Η Προσευχή του Δανιήλ και το Μυστικό της Όγδοης Βασιλείας: Μια Αποκάλυψη των Εσχάτων Ημερών

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

Στα δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο κεφάλαια της Αποκάλυψης, ένας άγγελος παρουσιάζει στον Ιωάννη το όραμα της κρίσεως του παπισμού. Στην ανάλυση της τελικής της κρίσεως, αντιπροσωπεύονται τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Καὶ ἐδῶ εἶναι ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ εἶναι ἑπτὰ ὄρη, ἐπάνω στὰ ὁποῖα κάθεται ἡ γυναίκα. Καὶ εἶναι ἑπτὰ βασιλεῖς· οἱ πέντε ἔπεσαν, καὶ ὁ εἷς εἶναι, καὶ ὁ ἄλλος δὲν ἦλθε ἀκόμη· καὶ ὅταν ἔλθῃ, πρέπει νὰ μείνῃ ὀλίγον καιρόν. Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦταν καὶ δὲν εἶναι, αὐτὸ εἶναι ὄγδοον, καὶ εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά, καὶ ὑπάγει εἰς ἀπώλειαν. Ἀποκάλυψις 17:9–11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

Ο Ιωάννης είχε μεταφερθεί πνευματικώς στο 1798, όπου διδάσκεται ότι οι επτά κεφαλές επάνω στο θηρίο που βαστούσε την παπική γυναίκα ήσαν επτά βασιλείς. Ένας βασιλεύς είναι μία βασιλεία, και μία βασιλεία είναι επίσης κεφαλή στη βιβλική προφητεία. Το 1798, πέντε βασιλείες είχαν πέσει και μία τότε εξουσίαζε. Μία εβδόμη βασιλεία ανήκε ακόμη στο μέλλον, και παριστανόταν από δέκα βασιλείς. Έπειτα ο Ιωάννης πληροφορήθηκε ότι η ογδόη βασιλεία ήταν το παπικό θηρίο, το οποίο ήταν εκ των επτά. Ο παπισμός ήταν η πέμπτη βασιλεία, και είχε λάβει θανάσιμη πληγή, ώστε, όταν η θανάσιμη πληγή του θεραπευθεί, τότε γίνεται η ογδόη κεφαλή, η οποία είναι εκ των επτά.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, τα πρώτα τέσσερα βασίλεια είναι η Βαβυλώνα, η Μηδοπερσία, η Ελλάδα και η Ρώμη. Αυτά τα τέσσερα κυριολεκτικά βασίλεια αντιπροσωπεύουν επίσης τέσσερα πνευματικά βασίλεια, και μαζί προσδιορίζουν τους οκτώ βασιλείς, ή κεφαλές, της Αποκάλυψης δεκαεπτά, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι η πρώτη μνεία των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, και η Αποκάλυψη δεκαεπτά είναι η τελευταία, επομένως πρέπει να συμφωνούν, διότι ο Θεός δεν αλλάζει ποτέ.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

Ἡ πέμπτη βασιλεία, ἥτις εἶχεν πέσει ἐν τῷ 1798, ἦτο ἡ πνευματικὴ Βαβυλών, ὁ παπισμός. Ἡ ἕκτη βασιλεία, ἥτις ἦτο ἐν ἐξουσίᾳ ἐν τῷ 1798, ἦτο ἡ δικέρατος βασιλεία, ἡ ὁποία εἶχεν προτυπωθῇ διὰ τῆς δικέρατου βασιλείας τῶν Μήδων καὶ Περσῶν. Ἡ ἑβδόμη βασιλεία, ἥτις συνίσταται ἐκ δέκα βασιλέων, οἵτινες ἐν τῷ 1798 δὲν εἶχον ἔτι ἔλθει, εἶναι ἡ μία παγκόσμιος κυβέρνησις, ἡ ὁποία εἶχεν προτυπωθῇ διὰ τῆς Ἑλλάδος, τῆς μιᾶς παγκοσμίου κυβερνήσεως τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ἡ ὀγδόη κεφαλή, ἥτις ἦτο ἐκ τῶν ἑπτά, ἦτο ἡ πέμπτη βασιλεία, ἡ ὁποία ἔλαβε θανατηφόρον πληγήν, ἀλλ᾽ ἔζησε πάλιν, ὅτε ἡ θανατηφόρος πληγὴ ἐθεραπεύθη.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

Η κρίση της μεγάλης πόρνης λαμβάνει χώρα κατά την «ώρα» της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, δηλαδή σε μία χρονική περίοδο που αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνεχίζεται διαμέσου της ιστορίας έως ότου λήξει ο καιρός της δοκιμασίας του ανθρώπου. Κατά την «ώρα» εκείνη, η οποία στον Δανιήλ προσδιορίζεται ως «αι ημέραι των βασιλέων τούτων», ο Θεός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κατά την «ώρα» εκείνη εκχέεται η όψιμη βροχή.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί—τότε όλοι θα τη λάβουν, όπως και παλαιότερα.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> «Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν ελεύθερο, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον εκείνοι που κάνουν ό,τι μπορούν.» Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

Η έκχυση της όψιμης βροχής είναι προοδευτική, διότι αντιστοιχεί στην κρίση, και η κρίση είναι προοδευτική. Οι Μιλλερίτες κατανοούσαν ότι ζούσαν στα πόδια της εικόνας του Δανιήλ, κεφάλαιο δεύτερο. Πίστευαν ότι η Ρώμη ήταν το τελικό επίγειο βασίλειο, και είχαν δίκιο, αλλά ήσαν περιορισμένοι στην κατανόησή τους.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

Οι «ημέρες αυτών των βασιλέων» πράγματι εμφανίζονται στην ιστορία του βασιλείου της Ρώμης, αλλά δεν πρόκειται για την ιστορία της παγανιστικής ή της παπικής Ρώμης· πρόκειται για την ιστορία της σύγχρονης Ρώμης. Οι Μιλλεριταί εφάρμοσαν την παγανιστική και την παπική Ρώμη ως ένα βασίλειο, και, πράττοντας τούτο, χρησιμοποίησαν ένα χωρίο από το βιβλίο του Ιεζεκιήλ σχετικά με τον τελευταίο βασιλέα του Ιούδα (Σεδεκία), για να στηρίξουν την κατανόησή τους.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> Καὶ σὺ, βέβηλε ἀσεβὴ ἄρχοντα τοῦ Ἰσραήλ, οὗ ἡ ἡμέρα ἦλθεν, ὅτε ἡ ἀνομία θέλει λάβει τέλος, οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἀφαίρεσον τὸ διάδημα καὶ ἀπόθεσον τὸν στέφανον· τοῦτο δὲν θέλει εἶσθαι πλέον τὸ αὐτό· ὕψωσον τὸν ταπεινὸν καὶ ταπείνωσον τὸν ὑψηλόν. Ἀνατροπὴν, ἀνατροπὴν, ἀνατροπὴν θέλω κάμει αὐτήν· καὶ δὲν θέλει ὑπάρχει πλέον, ἕως οὗ ἔλθῃ ἐκεῖνος, εἰς ὃν ἀνήκει τὸ δίκαιον, καὶ εἰς αὐτὸν θέλω δώσει αὐτήν. Ἰεζεκιὴλ 21:25–27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

Από τον Σεδεκία θα υπήρχαν τρεις βασιλείες που θα «ανατρέπονταν», οι οποίες θα οδηγούσαν στον Χριστό, του οποίου είναι το «δικαίωμα» να βασιλεύει. Η Βαβυλώνα, η Μηδοπερσία και η Ελλάδα θα ανατρέπονταν όλες έως τη βασιλεία της Ρώμης, και κατά τη διάρκεια της ιστορίας εκείνης της τέταρτης βασιλείας, ο Χριστός θα ερχόταν και θα εγκαθίδρυε μια βασιλεία. Αυτό ακριβώς έπραξε.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> «Πρώτιστος μεταξύ εκείνων που οδηγούσαν ταχέως το έθνος στην καταστροφή ήταν ο Σεδεκίας, ο βασιλιάς τους. Εγκαταλείποντας ολοσχερώς τις βουλές του Κυρίου, όπως είχαν δοθεί μέσω των προφητών, λησμονώντας το χρέος ευγνωμοσύνης που όφειλε στον Ναβουχοδονόσορ, παραβαίνοντας τον επίσημο όρκο υποταγής που είχε δώσει στο όνομα του Κυρίου, του Θεού του Ισραήλ, ο βασιλιάς του Ιούδα επαναστάτησε εναντίον των προφητών, εναντίον του ευεργέτη του και εναντίον του Θεού του. Μέσα στη ματαιότητα της δικής του σοφίας στράφηκε για βοήθεια προς τον αρχαίο εχθρό της ευημερίας του Ισραήλ, «στέλνοντας τους πρέσβεις του στην Αίγυπτο, για να του δώσουν ίππους και πολύ λαό.»

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> «Θα ευοδωθεί;» ερώτησε ο Κύριος σχετικά με εκείνον ο οποίος έτσι αισχρά είχε προδώσει κάθε ιερή εμπιστοσύνη· «θα διαφύγει εκείνος που πράττει τέτοια; ή θα παραβεί τη διαθήκη και θα διασωθεί; Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, βεβαίως στον τόπο όπου κατοικεί ο βασιλιάς που τον έκανε βασιλιά, του οποίου τον όρκο καταφρόνησε και του οποίου τη διαθήκη παρέβη, μαζί του, στο μέσον της Βαβυλώνας, θα πεθάνει. Ούτε ο Φαραώ με το ισχυρό του στράτευμα και το μεγάλο πλήθος θα ενεργήσει υπέρ αυτού στον πόλεμο: … επειδή καταφρόνησε τον όρκο παραβαίνοντας τη διαθήκη, ενώ, ιδού, είχε δώσει το χέρι του και έπραξε όλα αυτά, δεν θα διαφύγει.» Ιεζεκιήλ 17:15–18.

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> Στον «βέβηλο ασεβή άρχοντα» είχε φθάσει η ημέρα της τελικής απολογίας. «Αφαίρεσε το διάδημα», πρόσταξε ο Κύριος, «και βγάλε το στέμμα». Μόνον όταν ο Ίδιος ο Χριστός θα εγκαθίδρυε τη βασιλεία Του, θα επιτρεπόταν και πάλι στον Ιούδα να έχει βασιλιά. «Θα ανατρέψω, θα ανατρέψω, θα ανατρέψω αυτό», ήταν το θεϊκό διάταγμα σχετικά με τον θρόνο του οίκου του Δαβίδ· «και δεν θα υπάρχει πλέον, έως ότου έλθει Εκείνος στον οποίο ανήκει δικαιωματικά· και θα το δώσω σ’ Αυτόν». Ιεζεκιήλ 21:25–27.» Προφήτες και Βασιλείς, 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

Ο Μίλλερ είχε δίκιο, αλλά η κατανόησή του ήταν περιορισμένη, διότι η βασιλεία που εγκαθίδρυσε ο Χριστός όταν περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους δεν ήταν η τελική επίγεια βασιλεία. Έμεναν ακόμη τέσσερις βασιλείς μετά τη βασιλεία της ειδωλολατρικής Ρώμης. Ωστόσο, ο Χριστός πράγματι εγκαθίδρυσε τη βασιλεία της «χάριτος» επάνω στον σταυρό, αλλά εκείνη η βασιλεία δεν εγκαθιδρύθηκε στις ημέρες των δέκα βασιλέων της Αποκάλυψης δεκαεπτά, ούτε εγκαθιδρύθηκε κατά τον καιρό της όψιμης βροχής. Η βασιλεία την οποία ο Χριστός εγκαθιδρύει στις έσχατες ημέρες είναι η βασιλεία της «δόξας» Του. Η Αδελφή Ουάιτ ομιλεί άμεσα και για τις δύο αυτές βασιλείες.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

Οι Μιλλεριταί κατενόησαν ότι ο Χριστός εγκαθίδρυσε μία βασιλεία κατά την ιστορία της τετάρτης βασιλείας, και ορθώς το εννόησαν, αλλά η κατανόησίς των ήταν περιορισμένη. Κατά την ιστορία της τετάρτης βασιλείας, ο Χριστός εγκαθίδρυσε τη βασιλεία της «χάριτος», και κατά την ιστορία της ογδόης βασιλείας, εγκαθίδρυσε τη βασιλεία της «δόξης» Του. Κατά την ιστορία κατά την οποία εγκαθίδρυσε τη βασιλεία της «χάριτος», το Άγιον Πνεύμα εξεχύθη κατά την Πεντηκοστή. Η Πεντηκοστή προτυπώνει την έκχυση της όψιμης βροχής, κατά την ιστορία κατά την οποία εγκαθιδρύει τη βασιλεία της «δόξης» Του.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

Το μήνυμα της Πεντηκοστής ήταν το μήνυμα της κατά γράμμα αναστάσεως του Χριστού. Το μήνυμα της όψιμης βροχής, τουλάχιστον εν μέρει, είναι το μήνυμα της συμβολικής αναστάσεως που παριστάνεται από το προφητικό αίνιγμα ότι ο όγδοος εκ των επτά, το οποίο εκπληρώνεται στο θηρίο, καθώς και από τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Το τέταρτο και το όγδοο βασίλειο είναι εκεί όπου ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Η αναγγελία που είχε γίνει από τους μαθητές στο όνομα του Κυρίου ήταν από κάθε άποψη ορθή, και τα γεγονότα στα οποία παρέπεμπε λάμβαναν ήδη τότε χώρα. «Ο καιρός επληρώθη, και η βασιλεία του Θεού επλησίασε», ήταν το μήνυμά τους. Κατά τη λήξη του «καιρού»—των εξήντα εννέα εβδομάδων του Δανιήλ 9, οι οποίες επρόκειτο να εκτείνονται έως τον Μεσσία, «τον Κεχρισμένον»—ο Χριστός είχε λάβει το χρίσμα του Πνεύματος μετά το βάπτισμά Του από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη. Και η «βασιλεία του Θεού», την οποία είχαν κηρύξει ότι επλησίαζε, εδραιώθηκε με τον θάνατο του Χριστού. Αυτή η βασιλεία δεν ήταν, όπως είχαν διδαχθεί να πιστεύουν, μία επίγεια αυτοκρατορία. Ούτε ήταν εκείνη η μέλλουσα, αθάνατη βασιλεία που θα εγκαθιδρυθεί όταν «η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλωσύνη των βασιλειών των υπό παντός του ουρανού δοθήσεται εις τον λαόν των αγίων του Υψίστου»· εκείνη η αιώνια βασιλεία, στην οποία «πάσαι αι εξουσίαι θέλουσι λατρεύσει και υπακούσει εις αυτόν». Δανιήλ 7:27. Όπως χρησιμοποιείται στη Γραφή, η έκφραση «βασιλεία του Θεού» χρησιμοποιείται για να δηλώσει τόσο τη βασιλεία της χάριτος όσο και τη βασιλεία της δόξης. Η βασιλεία της χάριτος παρουσιάζεται από τον Παύλο στην προς Εβραίους Επιστολή. Αφού υποδεικνύει τον Χριστό, τον σπλαγχνικό μεσίτη που «συμπαθεί ταις ασθενείαις ημών», ο απόστολος λέγει: «Ας πλησιάζωμεν λοιπόν με παρρησίαν εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν». Εβραίους 4:15, 16. Ο θρόνος της χάριτος αντιπροσωπεύει τη βασιλεία της χάριτος· διότι η ύπαρξη θρόνου συνεπάγεται την ύπαρξη βασιλείας. Σε πολλές από τις παραβολές Του ο Χριστός χρησιμοποιεί την έκφραση «η βασιλεία των ουρανών» για να δηλώσει το έργο της θείας χάριτος επάνω στις καρδιές των ανθρώπων.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> «Επομένως, ο θρόνος της δόξας αντιπροσωπεύει τη βασιλεία της δόξας· και σε αυτήν τη βασιλεία γίνεται αναφορά στα λόγια του Σωτήρος: “Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη Αυτού, και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ Αυτού, τότε θέλει καθίσει επί του θρόνου της δόξης Αυτού· και θέλουσι συναχθή έμπροσθεν Αυτού πάντα τα έθνη.” Κατά Ματθαίον 25:31, 32. Αυτή η βασιλεία είναι ακόμη μέλλουσα. Δεν πρόκειται να εγκαθιδρυθεί παρά μόνον κατά τη δευτέρα παρουσία του Χριστού.»

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> «Η βασιλεία της χάριτος θεσπίστηκε αμέσως μετά την πτώση του ανθρώπου, όταν καταρτίστηκε σχέδιο για την απολύτρωση του ενόχου γένους. Τότε υπήρχε στον σκοπό και διά της υποσχέσεως του Θεού· και διά της πίστεως οι άνθρωποι μπορούσαν να γίνουν υπήκοοί της. Ωστόσο, δεν εγκαθιδρύθηκε πραγματικά παρά μόνο με τον θάνατο του Χριστού. Ακόμη και αφού ανέλαβε την επίγεια αποστολή Του, ο Σωτήρας, καταπονημένος από την πείσμονα στάση και την αχαριστία των ανθρώπων, θα μπορούσε να είχε υπαναχωρήσει από τη θυσία του Γολγοθά. Στη Γεθσημανή το ποτήρι της οδύνης έτρεμε στο χέρι Του. Θα μπορούσε, ακόμη και τότε, να είχε σκουπίσει τον αιματηρό ιδρώτα από το μέτωπό Του και να είχε αφήσει το ένοχο γένος να απολεσθεί μέσα στις ανομίες του. Αν το είχε πράξει αυτό, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία απολύτρωση για τους πεπτωκότες ανθρώπους. Αλλά όταν ο Σωτήρας παρέδωσε τη ζωή Του και με την τελευταία Του πνοή αναφώνησε: «Τετέλεσται», τότε εξασφαλίστηκε η εκπλήρωση του σχεδίου της απολυτρώσεως. Η υπόσχεση της σωτηρίας που είχε δοθεί στο αμαρτωλό ζεύγος στην Εδέμ επικυρώθηκε. Η βασιλεία της χάριτος, η οποία προηγουμένως υπήρχε διά της υποσχέσεως του Θεού, τότε εγκαθιδρύθηκε.»

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> «Έτσι, ο θάνατος του Χριστού—το ίδιο ακριβώς γεγονός το οποίο οι μαθητές είχαν θεωρήσει ως την οριστική καταστροφή της ελπίδας τους—ήταν εκείνο που την κατέστησε για πάντα βέβαιη. Ενώ τους είχε επιφέρει σκληρή απογοήτευση, υπήρξε το αποκορύφωμα της απόδειξης ότι η πίστη τους είχε υπάρξει ορθή. Το γεγονός που τους είχε γεμίσει με πένθος και απόγνωση ήταν εκείνο που άνοιξε τη θύρα της ελπίδας σε κάθε τέκνο του Αδάμ, και στο οποίο συγκεντρωνόταν η μέλλουσα ζωή και η αιώνια ευτυχία όλων των πιστών του Θεού σε όλους τους αιώνες.»

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> «Σκοποί άπειρου ελέους έφθαναν στην εκπλήρωσή τους, ακόμη και μέσα από την απογοήτευση των μαθητών. Ενώ οι καρδιές τους είχαν κατακτηθεί από τη θεία χάρη και τη δύναμη της διδασκαλίας Του, ο οποίος “ἐλάλησεν οὕτως, καθώς οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος”, εντούτοις, αναμεμειγμένο με το καθαρό χρυσάφι της αγάπης τους προς τον Ιησού, υπήρχε το ευτελές κράμα της κοσμικής υπερηφάνειας και των εγωιστικών φιλοδοξιών. Ακόμη και στο πασχάλιο υπερώο, κατά την επίσημη εκείνη ώρα, όταν ο Διδάσκαλός τους εισερχόταν ήδη στη σκιά της Γεθσημανή, υπήρχε “φιλονεικία μεταξύ αυτών περί του τις εξ αυτών φαίνεται ότι είναι μεγαλήτερος”. Λουκ. 22:24. Η όρασή τους ήταν γεμάτη από τον θρόνο, το στέμμα και τη δόξα, ενώ ακριβώς μπροστά τους κείτονταν η αισχύνη και η αγωνία του κήπου, το πραιτώριο της κρίσεως, ο σταυρός του Γολγοθά. Η υπερηφάνεια της καρδιάς τους, η δίψα τους για κοσμική δόξα, ήταν εκείνα που τους είχαν οδηγήσει να προσκολλώνται τόσο επίμονα στη ψευδή διδασκαλία της εποχής τους και να παραβλέπουν τα λόγια του Σωτήρα, τα οποία φανέρωναν την αληθινή φύση της βασιλείας Του και προέδειχναν την αγωνία και τον θάνατό Του. Και αυτά τα σφάλματα κατέληξαν στη δοκιμασία—οξεία αλλά αναγκαία—η οποία επετράπη για τη διόρθωσή τους. Μολονότι οι μαθητές είχαν παρερμηνεύσει το νόημα του μηνύματός τους και δεν είχαν κατορθώσει να δουν τις προσδοκίες τους να πραγματοποιούνται, είχαν όμως κηρύξει την προειδοποίηση που τους είχε δοθεί από τον Θεό, και ο Κύριος θα αντάμειβε την πίστη τους και θα τιμούσε την υπακοή τους. Σε αυτούς επρόκειτο να ανατεθεί το έργο να διακηρύξουν σε όλα τα έθνη το ένδοξο ευαγγέλιο του αναστημένου Κυρίου τους. Για να τους προετοιμάσει γι’ αυτό το έργο είχε επιτραπεί η εμπειρία που τους φαινόταν τόσο πικρή.» The Great Controversy, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

Στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, «ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν» υπολογίζει «τὸν ἀριθμὸν τοῦ ἀνθρώπου» και αναγνωρίζει ότι «ὁ ἄνθρωπος» είναι επίσης η όγδοη βασιλεία, η οποία είναι εκ των επτά. «ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας» είναι η κεφαλή της όγδοης βασιλείας, η οποία εξουσιάζει επί των βασιλέων και των εμπόρων της γης, με τους οποίους οι επτά εκκλησίες συμπράττουν για να αποφύγουν τον ονειδισμό του διωγμού, και ο οποίος κάθεται επί πολλών υδάτων.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> Και μου λέγει: Τα ύδατα τα οποία είδες, όπου κάθεται η πόρνη, είναι λαοί και πλήθη και έθνη και γλώσσες. Αποκάλυψη 17:15.

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

Ο «άνθρωπος της αμαρτίας» εξουσιάζει τον πολιτικό, νομισματικό, θρησκευτικό και πολιτικό κόσμο, καθώς και όλους τους ανθρώπους, εκτός από εκείνους που έχουν λάβει τη νίκη επί του θηρίου, και της εικόνας του, του χαράγματός του και του αριθμού του ονόματός του.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> Και είδα ως θάλασσα υαλίνη μεμιγμένη με πυρ· και εκείνους που είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα αυτού, και το χάραγμά του, και τον αριθμό του ονόματός του, να στέκονται επί την υαλίνην θάλασσαν, έχοντας τας κιθάρας του Θεού. Και ψάλλουν την ωδήν του Μωυσέως, του δούλου του Θεού, και την ωδήν του Αρνίου, λέγοντες· Μεγάλα και θαυμαστά είναι τα έργα σου, Κύριε Θεέ Παντοκράτωρ· δίκαιαι και αληθιναί είναι αι οδοί σου, Βασιλεύ των αγίων. Αποκάλυψις 15:2, 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

Οι «σοφοί» που κατανοούν την «αύξηση της γνώσεως», όταν η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού αποσφραγίζεται, είναι εκείνοι που έχουν «σύνεση» και «υπολογίζουν τον αριθμόν του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι εξακόσια εξήκοντα έξι». Αυτή η «σύνεση» αντιπροσωπεύει μέρος της τριπλής διαδικασίας δοκιμασίας που λαμβάνει χώρα πάντοτε όταν ο Ιησούς αποσφραγίζει μια προφητεία. Γι’ αυτό σημειώνεται ότι έχουν «νικήσει» «τον αριθμόν του ονόματος αυτού».

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

Το να αποκτήσει κανείς τη νίκη σημαίνει να περάσει μια δοκιμασία, και εκείνοι που είναι «σοφοί» και «συνιέντες» λαμβάνουν τη νίκη που συνδέεται με τον αριθμό 666, και το εδάφιο προσδιορίζει επίσης ότι υπάρχουν οκτώ βασιλείες και ότι η όγδοη είναι εκ των επτά. Αυτό το «μυστικό» παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, διότι η προσευχή του Δανιήλ ήταν να κατανοήσει «το μυστικό». Η αποκάλυψη ότι υπάρχουν οκτώ βασιλείες, και ότι η όγδοη βασιλεία είναι εκ των επτά, και ότι ο αριθμός εκείνης της βασιλείας είναι 666, είναι το μυστικό το οποίο ο Δανιήλ παριστάνεται ότι αποκτά διά της προσευχής του, και ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τους «σοφούς» του Θεού των εσχάτων ημερών.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τους «σοφούς» των εσχάτων ημερών, στους οποίους έχει αποσφραγισθεί το μυστικό του δεύτερου κεφαλαίου του Δανιήλ· και το μυστικό αυτό είναι η αποκάλυψη ότι η έσχατη και η πρώτη αναφορά στις βασιλείες της βιβλικής προφητείας είναι πως στην εικόνα υπάρχουν οκτώ βασιλείες. Η αποκάλυψη αυτή στηρίζει τη Μιλλεριτική κατανόηση του δεύτερου κεφαλαίου του Δανιήλ, αλλά λάμπει δέκα φορές φωτεινότερα, όταν αναγνωρισθεί. Η λαμπρότητά της, επειδή είναι δέκα φορές φωτεινότερη, αντιπροσωπεύει μια δοκιμασία, επί της οποίας οι «σοφοί» αποκτούν νίκη· διότι η όγδοη βασιλεία, η οποία είναι εκ των επτά, είναι επίσης η έκτη βασιλεία, η οποία είναι τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη. Ως εκ τούτου, ο δράκων, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης είναι όλοι η έκτη βασιλεία και, από κοινού, αντιπροσωπεύουν το 666.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

Ο Ναβουχοδονόσορ δοκιμάστηκε μέσω της αποκάλυψης του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ, και απέτυχε στη δοκιμασία. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Δανιήλ εκπροσωπεί τους «σοφούς» που επιτυγχάνουν στη δοκιμασία του μυστηρίου της εικόνας. Ο Ναβουχοδονόσορ στο τρίτο κεφάλαιο εκπροσωπεί τους ασεβείς που αποτυγχάνουν στην ίδια ακριβώς δοκιμασία. Ο Ναβουχοδονόσορ, ως ο πρώτος βασιλιάς του πρώτου βασιλείου, εκπροσωπεί τον τελευταίο βασιλιά του τελευταίου βασιλείου. Επομένως, εκπροσωπεί τον «άνθρωπο της αμαρτίας», τον άνθρωπο της προφητείας, τον οποίο οι επτά εκκλησίες καταλαμβάνουν. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατά την έκτη ημέρα, και ο αριθμός έξι είναι επομένως ο αριθμός της ανθρωπότητας. Ο αριθμός του Ναβουχοδονόσορ είναι το έξι. Ο Ναβουχοδονόσορ απέτυχε στη δοκιμασία του αριθμού 666 και εκπροσώπησε τους ασεβείς των εσχάτων ημερών. Ως σύμβολο του ανθρώπου της αμαρτίας, ο αριθμός του είναι έξι.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> Ο βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔκαμεν εἰκόνα χρυσῆν, τῆς ὁποίας τὸ ὕψος ἦτο ἑξήκοντα πηχῶν καὶ τὸ πλάτος αὐτῆς ἓξ πηχῶν· καὶ ἔστησεν αὐτὴν εἰς τὴν πεδιάδα Δουρά, ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Βαβυλῶνος. Δανιήλ 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

Η χρυσή εικόνα είχε ύψος εξήντα πήχεις και πλάτος έξι πήχεις, και κατασκευάσθηκε από τον Ναβουχοδονόσορ, του οποίου ο αριθμός είναι έξι. Η εικόνα υψώθηκε σε ανταρσία προς το φως της εικόνας του δευτέρου κεφαλαίου, και η τριμερής περιγραφή της εικόνας, όταν κατανοήσετε ότι ο αριθμός του Ναβουχοδονόσορ είναι έξι, ισοδυναμεί με έξι, έξι, έξι.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> «Η σκέψη της εγκαθιδρύσεως της αυτοκρατορίας και μιας δυναστείας που θα διαρκούσε αιωνίως ασκούσε πολύ ισχυρή έλξη στον κραταιό ηγεμόνα, ενώπιον του οποίου τα έθνη της γης είχαν αποδειχθεί ανίκανα να αντισταθούν. Με έναν ενθουσιασμό γεννημένο από απεριόριστη φιλοδοξία και εγωιστική υπερηφάνεια, εισήλθε σε σύσκεψη με τους σοφούς του ως προς το πώς θα το πραγματοποιούσε αυτό. Λησμονώντας τις αξιοσημείωτες προνοίες που συνδέονταν με το όνειρο της μεγάλης εικόνος· λησμονώντας επίσης ότι ο Θεός του Ισραήλ, διά του δούλου Του Δανιήλ, είχε καταστήσει σαφή τη σημασία της εικόνος, και ότι σε συνάρτηση με αυτή την ερμηνεία οι μεγάλοι άνδρες του βασιλείου είχαν σωθεί από ατιμωτικό θάνατο· λησμονώντας τα πάντα εκτός από την επιθυμία τους να εδραιώσουν τη δική τους δύναμη και υπεροχή, ο βασιλεύς και οι σύμβουλοι του κράτους απεφάσισαν ότι με κάθε δυνατό μέσο θα επεδίωκαν να υψώσουν τη Βαβυλώνα ως υπέρτατη και άξια καθολικής υποταγής.»

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> «Η συμβολική παράσταση, διά της οποίας ο Θεός είχε αποκαλύψει στον βασιλέα και στον λαό τον σκοπό Του για τα έθνη της γης, επρόκειτο τώρα να τεθεί στην υπηρεσία της δοξοποίησης της ανθρώπινης εξουσίας. Η ερμηνεία του Δανιήλ επρόκειτο να απορριφθεί και να λησμονηθεί· η αλήθεια επρόκειτο να παρερμηνευθεί και να κακοεφαρμοσθεί. Το σύμβολο που ο Ουρανός είχε ορίσει για να ξεδιπλώσει ενώπιον του νου των ανθρώπων σπουδαία γεγονότα του μέλλοντος, επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για να εμποδίσει τη διάδοση της γνώσης την οποία ο Θεός επιθυμούσε να λάβει ο κόσμος. Έτσι, μέσω των επινοήσεων φιλόδοξων ανθρώπων, ο Σατανάς επιζητούσε να ματαιώσει τον θείο σκοπό για το ανθρώπινο γένος. Ο εχθρός της ανθρωπότητας γνώριζε ότι η αλήθεια, αμιγής από πλάνη, είναι δύναμη ισχυρή να σώσει· αλλά όταν χρησιμοποιείται για να εξυψώσει τον εαυτό και να προωθήσει τα σχέδια των ανθρώπων, γίνεται δύναμη προς το κακό.»

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> «Από το πλούσιο θησαυροφυλάκιό του, ο Ναβουχοδονόσορ έδωσε εντολή να κατασκευαστεί μια μεγάλη χρυσή εικόνα, όμοια στα γενικά της χαρακτηριστικά με εκείνη που είχε φανεί στο όραμα, εκτός από το ένα σημείο του υλικού από το οποίο ήταν κατασκευασμένη. Συνηθισμένοι καθώς ήταν σε μεγαλοπρεπείς παραστάσεις των εθνικών τους θεοτήτων, οι Χαλδαίοι δεν είχαν ποτέ προηγουμένως δημιουργήσει κάτι τόσο επιβλητικό και μεγαλοπρεπές όσο αυτό το λαμπρό άγαλμα, εξήντα πήχεων σε ύψος και έξι πήχεων σε πλάτος. Και δεν είναι παράδοξο ότι σε μια χώρα όπου η ειδωλολατρεία επικρατούσε παντού, η ωραία και ανεκτίμητη εικόνα στην πεδιάδα Δουρά, που παρίστανε τη δόξα της Βαβυλώνας και τη μεγαλοπρέπειά της και τη δύναμή της, αφιερώθηκε ως αντικείμενο λατρείας. Αυτό, λοιπόν, προβλέφθηκε αναλόγως, και εκδόθηκε διάταγμα ότι κατά την ημέρα των εγκαινίων όλοι έπρεπε να δείξουν την ύψιστη αφοσίωσή τους στη βαβυλωνιακή εξουσία προσκυνώντας ενώπιον της εικόνας». Προφήτες και Βασιλείς, 504, 505.

Back to Articles