Article

# Elijah - Number Seven

Ηλίας — Αριθμός Επτά

The First and Last

Ο Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

Ταυτοποιούμε το 1863 ως το τελευταίο σημείο δοκιμασίας σε μια σειρά δοκιμασιών που άρχισαν με τη μεγάλη απογοήτευση του 1844. Το πρώτο στοιχείο της λογικής μας είναι το γεγονός ότι το Μιλλεριτικό κίνημα έληξε όταν η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας καταχωρίστηκε νομίμως στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά το ίδιο εκείνο έτος. Το κίνημα που άρχισε προφητικώς το 1798, έληξε το 1863.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

Η Έμπνευση μάς πληροφορεί ότι, όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ κατήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το γεγονός αυτό είχε προτυπωθεί στο Μιλλεριτικό κίνημα, όταν κατήλθε ο άγγελος της Αποκαλύψεως δέκα. Το κίνημα των Μιλλεριτών άρχισε στον καιρό του τέλους, το 1798, όταν αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Ουλάι των κεφαλαίων οκτώ και εννέα του Δανιήλ. Το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων άρχισε στον καιρό του τέλους, το 1989, όταν αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ των τριών τελευταίων κεφαλαίων του Δανιήλ.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

Κάθε καιρός του τέλους εγκαινίασε έναν προοδευτικό διαχωρισμό του πρότερου εκλεκτού λαού από εκείνους που βρίσκονταν στο κίνημα της αντίστοιχης ιστορίας τους. Όταν ο πρωτεύων κανόνας κάθε ιστορίας επικυρώθηκε δημοσίως, ο άγγελος της καθεμιάς αντίστοιχης ιστορίας κατέβηκε. Το μήνυμα, το κίνημα και ο αγγελιοφόρος ήταν τα όργανα που ο Κύριος χρησιμοποίησε σε κάθε αντίστοιχη ιστορία για να καταδείξει την αμαρτία του πρότερου εκλεκτού λαού· διότι, καθώς ο Χριστός δίδαξε περί του έργου Του, εάν δεν είχε έλθει, οι φιλονεικούντες Ιουδαίοι της ιστορίας δεν θα είχαν αμαρτία. Ο αγγελιοφόρος, το μήνυμα και το κίνημα ήταν τα όργανα της κρίσεως που θα καθιστούσαν τον πρότερο εκλεκτό λαό υπόλογο για την απόρριψη του προοδευτικού φωτός των αντίστοιχων ιστοριών τους, και όταν ο άγγελος κατέβηκε, αυτό σήμαινε ότι η διαδικασία της κρίσεως του λαού της προτέρας διαθήκης είχε ήδη αρχίσει. Το όργανο της κρίσεως προσδιορίζεται όταν οι προφήτες που απεικονίζουν εκείνη την ιστορία τρώγουν το μήνυμα που τους παραδίδεται από τον Κύριο. Όταν φάγουν το μήνυμα, τότε το μεταφέρουν στον πρότερο εκλεκτό λαό, ο οποίος παρουσιάζεται ως λαός σκληροτράχηλος και αποστάτης, που δεν θα ακούσει ούτε θα επιστρέψει. Αφού ο άγγελος κατέβει και το μήνυμα φαγωθεί, αρχίζει η κρίση του επαναστατημένου λαού.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

Εφαρμόζουμε τη διαδικασία της κρίσεως του αρχαίου Ισραήλ, όπως απεικονίζεται στο βιβλίο των Αριθμών, στην ιστορία του Κινήματος των Μιλλεριτών, και τελικώς θα εφαρμόσουμε αυτήν τη διαδικασία δοκιμασίας στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Ο συμβολισμός του αριθμού «δέκα» πρέπει να προσδιορίζεται από τα συμφραζόμενα του χωρίου στο οποίο χρησιμοποιείται.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

Ἡ ἀκολουθία τῶν δέκα δοκιμασιῶν ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἀπογοήτευση, εἴτε στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἰσραήλ εἴτε στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1844 γιὰ τοὺς Μιλλεριτᾶς. Ἡ Ἀδελφὴ White προσδιορίζει τὶς «ὁροθετημένες» ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύφθηκαν κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, ἀρχίζοντας μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκάλεσε «τὴν παρέλευση τοῦ χρόνου». Ἡ ἀπογοήτευση τῶν Ἑβραίων ἦταν ἡ ἀπειλὴ τοῦ στρατεύματος τοῦ Φαραώ. Ἡ ἔλλειψη πίστεως στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ μέρους τῶν Ἑβραίων ἐκδηλώθηκε ὡς ἀντίδραση στὸν φόβο τους ἀπέναντι στὸ στράτευμα τῶν ἐχθρῶν τους, ὅπως συνέβη καὶ στὴ δέκατη καὶ τελευταία δοκιμασία. Ὁ Ἰησοῦς ἀπεικονίζει τὸ τέλος ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὥστε ὁ φόβος τῶν γιγάντων στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, τὸν ὁποῖο ἐπεσήμαναν οἱ δέκα κατάσκοποι, ἦταν ὁ ἴδιος φόβος ποὺ εἶχε ἐπίσης προκαλέσει τὴν ἀπογοήτευσή τους παρὰ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα. Ἡ δέκατη καὶ τελευταία δοκιμασία γιὰ τὸ κίνημα τῶν Μιλλεριτῶν θὰ ἦταν μία χρονικὴ προφητεία, ὅπως ἦταν καὶ ἡ 22α Ὀκτωβρίου 1844.

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

Η μεγάλη απογοήτευση στη διαδοχική δοκιμασία της ιστορίας των Μιλλεριτών σημάδεψε την αρχή μιας ιστορίας που είχε σαφώς προτυπωθεί από την απελευθέρωση του αρχαίου Ισραήλ από την Αίγυπτο. Αρχίζοντας από την Ερυθρά Θάλασσα, υπήρξε μια σειρά δέκα δοκιμασιών, και η τελευταία δοκιμασία θα αντανακλούσε την πρώτη. Το «πέρασμα του χρόνου» κατά τη μεγάλη απογοήτευση προκλήθηκε από παρανόηση μιας χρονικής προφητείας. Η τελευταία δοκιμασία της διαδικασίας ελέγχου για τον πνευματικό Ισραήλ θα ήταν η ίδια με την πρώτη. Το 1863, οι ηγέτες του κυριολεκτικού Ισραήλ επέλεξαν να επιστρέψουν στη βιβλική μεθοδολογία εκείνων που μόλις είχαν ταυτοποιήσει ως θυγατέρες της Ρώμης, και απέρριψαν, ή θα μπορούσατε να πείτε, παρεξήγησαν, τη μακρότερη χρονική προφητεία της Βίβλου. Το τέλος των δέκα δοκιμασιών, τόσο στον κυριολεκτικό όσο και στον πνευματικό Ισραήλ, παραστάθηκε από την αρχή. Και στο τέλος, και στις δύο περιπτώσεις, οι στασιαστές εκδήλωσαν την επιθυμία να επιστρέψουν στον τόπο από τον οποίο μόλις είχαν ελευθερωθεί.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

Απορρίπτοντας τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός δημιούργησε ένα προφητικό δίλημμα, το οποίο δεν είχαν προβλέψει. Έως σήμερα δεν κατόρθωσαν να επιλύσουν το δίλημμα, μολονότι προσφέρουν ποικίλα εδέσματα μύθων, επιχειρώντας να το πράξουν. Το δίλημμα βρίσκεται στο εδάφιο το οποίο η Αδελφή White προσδιορίζει ως το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «Η Γραφή η οποία, υπεράνω όλων των άλλων, είχε αποτελέσει τόσο το θεμέλιο όσο και τον κεντρικό στύλο της πίστεως των Αντβεντιστών ήταν η διακήρυξη: “Έως δύο χιλιάδων και τριακοσίων ημερών· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθή.” [Δανιήλ 8:14.]» Η Μεγάλη Διαμάχη, 409.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

Ο Αντβεντισμός έχει πολλά να πει για το εδάφιο δεκατέσσερα, αλλά ποτέ δεν εξετάζει την πρώτη κιόλας παρατήρηση που πρέπει να γίνει σχετικά με το εδάφιο αυτό. Η παρατήρηση αυτή είναι ότι το εδάφιο δεκατέσσερα είναι μια «απάντηση». Μια απάντηση είναι άνευ νοήματος, εάν δεν περιλαμβάνει την ερώτηση που προκαλεί την απάντηση. Το εδάφιο δεκατρία δεν μπορεί, λογικά, γραμματικά ή εύλογα, να διαχωριστεί από το εδάφιο δεκατέσσερα, διότι το εδάφιο δεκατρία είναι η ερώτηση και το εδάφιο δεκατέσσερα είναι η απάντηση.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

Το ερώτημα, όταν αποδίδεται ορθά και δίκαια, προσδίδει στο εδάφιο δεκατέσσερα ένα πολύ διαφορετικό νόημα από εκείνο που διδάσκει ο Αντβεντισμός. Αυτό δεν σημαίνει ότι το εδάφιο δεκατέσσερα δεν είναι «το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος της Αντβεντιστικής πίστεως», διότι είναι. Σημαίνει ότι, όταν ο Αντβεντισμός παρεξήγησε και παραμέρισε τους επτά καιρούς το 1863, κατέστη ανίκανος να ορίσει πλήρως τι αληθώς σημαίνει το εδάφιο δεκατέσσερα. Στις Γραφές, η μισή αλήθεια δεν είναι αλήθεια. Ορθώς νοούμενο, το ερώτημα του εδαφίου δεκατρία απαιτεί την αναγνώριση της προφητείας που σηματοδοτεί τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, το οποίο είχε καταπατηθεί, και επίσης την αναγνώριση της προφητείας που σηματοδοτεί την καταπάτηση της στρατιάς. Η προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών αναφέρεται στο «αγιαστήριο» και η προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών αναφέρεται στη «στρατιά».

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

Για να πραγματευθώ τη σχέση των δύο εδαφίων απαιτείται εκτενής μελέτη, την οποία δεν προτίθεμαι να εκθέσω στο παρόν σημείο αυτών των άρθρων. Τα ζητήματα αυτά έχουν επανειλημμένως εξετασθεί διαμέσου των ετών και μπορούν να βρεθούν στη σειρά Habakkuk’s Tables. Εξακολουθώ να πραγματεύομαι τον συμβολισμό του Ηλία και επιθυμώ πρώτα να ολοκληρώσω αυτές τις αλήθειες.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

Ο Γουίλιαμ Μίλλερ ήταν ο Ηλίας της απαρχής του Αντβεντισμού, και η πρώτη του ανακάλυψη ήταν οι επτά καιροί του Λευιτικού είκοσι έξι· έτσι, η απόρριψη εκείνης της αλήθειας το 1863 ήταν απόρριψη του μηνύματος του Ηλία. Στο σημείο αυτό εξετάζω το χαρακτηριστικό του Άλφα και του Ωμέγα που ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Η τελική δοκιμασία για τον αρχαίο Ισραήλ εκπροσωπήθηκε στην πρώτη δοκιμασία. Και οι δύο δοκιμασίες αντιπροσωπεύουν τον φόβο ότι τα εθνικά έθνη ήταν ισχυρότερα από τον Θεό. Η δέκατη δοκιμασία, όντας η ίδια κατά την αρχή, ήταν πολύ περισσότερο επαναστατική από την πρώτη δοκιμασία, διότι η ιστορία της νίκης του Θεού στην πρώτη δοκιμασία θα έπρεπε να είχε παραγάγει σταθερή πεποίθηση στους στασιαστές. Αυτοί φανέρωσαν την απόρριψή τους του Θεού, παρά την πολύ περισσότερη απόδειξη της δύναμής Του από όση είχαν στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός, έως το 1863, ήδη εξηγούσε γιατί η μεγάλη απογοήτευση ήταν ένα ισχυρό έργο του Θεού, αλλά αυτοί και πάλι αποφάσισαν να εκλέξουν έναν αρχηγό και να επιστρέψουν στην Αίγυπτο και να απορρίψουν το μήνυμα που ο Δανιήλ αποκαλεί τον «όρκο» του Μωυσή, το οποίο είχε εκπροσωπηθεί από τον Ηλία.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

Αντί να αφιερώσω χρόνο για να εκθέσω τις αποδείξεις της εγκυρότητας των επτά καιρών ως χρονικής προφητείας, προτίθεμαι να χρησιμοποιήσω κάποια απλή λογική, ώστε να αποδείξω την εγκυρότητά της με άλλον τρόπο. Διότι για το κίνημα που άρχισε το 1798, η τελική δοκιμασία του 1863 θα αντιπροσώπευε επίσης την τελική δοκιμασία για το κίνημα του ισχυρού αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ. Η Έμπνευση υπήρξε πολύ σαφής ως προς το ποια είναι η έσχατη δοκιμασία και για τα δύο κινήματα.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

> «Ο Σατανάς... προωθεί διαρκώς το ψευδεπίγραφο—για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η έσχατη ακριβώς πλάνη του Σατανά θα είναι να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. “Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται” (Παροιμίες 29:18).» Selected Messages, βιβλίο 1, 48.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

Δεν υπάρχει κανένας έντιμος τρόπος να λάβει κανείς τα γραπτά της Έλλεν Ουάιτ και να ισχυρισθεί ότι δεν ενέκρινε πλήρως τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι. Η Αδελφή Ουάιτ, όπως έχουμε ήδη επισημάνει στα παρόντα άρθρα και όπως τεκμηριώνεται επαρκώς στη σειρά με τίτλο Habakkuk’s Tables, μας πληροφορεί ευθέως ότι ο Θεός κατεύθυνε τόσο το διάγραμμα του 1843 όσο και εκείνο του 1850. Διδάσκει ρητώς ότι οι δύο εκείνοι πίνακες ήσαν εκπλήρωση του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Αμφότερα τα διαγράμματα προσδιορίζουν τους επτά καιρούς του Λευιτικού είκοσι έξι ως το κεντρικό σημείο της αντίστοιχης γραφικής τους διατάξεως. Και στα δύο διαγράμματα, η γραμμή των επτά καιρών έχει τον σταυρό του Χριστού ως το κέντρο της προφητικής γραμμής των επτά καιρών.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

Μαζί με τις επικυρώσεις της των δύο πινάκων του Αββακούμ, έχει καταγράψει επανειλημμένως ότι οφείλουμε να συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε το μήνυμα που παρουσιάσθηκε από το 1840 έως το 1844, και κάθε Αντβεντιστής ιστορικός που πραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο οι Μιλλεριτές προώθησαν το μήνυμα που κήρυτταν, αναγνωρίζει ότι χρησιμοποίησαν το διάγραμμα του 1843. Όχι μόνο επικυρώνει τα μηνύματα που απεικονίζονται επάνω στα διαγράμματα και συμβουλεύει τον λαό του Θεού να συνεχίσει να παρουσιάζει τα ίδια ακριβώς μηνύματα που παρουσιάσθηκαν σε εκείνη την ιστορία, αλλά παρέχει επίσης πολλαπλά χωρία στα οποία προειδοποιεί ότι εκείνα τα μηνύματα θα δέχονταν επιθέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του υπολοίπου λαού του Θεού. Όταν προειδοποιεί για εκείνες τις επιθέσεις, προσδιορίζει επανειλημμένως ότι είναι έργο των φυλάκων του Θεού να υπερασπίζονται αυτές ακριβώς τις αλήθειες.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

Εάν τα διαγράμματα είναι εσφαλμένα, τότε και τα μηνύματα που αυτά παριστούν γραφικά είναι εσφαλμένα. Εάν το μήνυμα που διακήρυξαν οι Μιλλερίτες από το 1840 έως το 1844 ήταν εσφαλμένο, τότε και η επανειλημμένη ταύτιση της Ellen White, ότι το Μιλλεριτικό μήνυμα ήταν το θεμέλιο, είναι επίσης εσφαλμένη. Εάν εκείνα τα μηνύματα ήταν εσφαλμένα, οι επανειλημμένες εντολές της να συνεχίσει να παρουσιάζονται ακριβώς αυτές οι ίδιες αλήθειες συνιστούν ψευδή συμβουλή. Εάν το μήνυμα των Μιλλεριτών δεν αντιπροσωπεύει τα θεμέλια που έπρεπε να διατηρηθούν και να προφυλαχθούν από τις σατανικές επιθέσεις, τότε και εκείνες οι συμβουλές είναι επίσης εσφαλμένες. Το να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα ζητήματα που συνδέονται με το μήνυμα του Ηλία εκείνης της ιστορίας είναι εσφαλμένα, θα αποδείκνυε σαφώς ότι η Ellen White ήταν ψευδοπροφήτις.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

Ο σύγχρονος Αντβεντισμός εξακολουθεί να διδάσκει στα Σεμινάρια της Αποκάλυψης ότι η εκκλησία του υπολοίπου θα κατείχε το Πνεύμα της Προφητείας, το οποίο είναι η μαρτυρία του Ιησού, αλλά βεβαίως δεν λέγουν σε εκείνους τους οποίους επιδιώκουν να προσελκύσουν σε εκκλησιαστική ιδιότητα μέλους ότι απορρίπτουν πλήρως την επικύρωση και τις προειδοποιήσεις της Ellen White, οι οποίες συνδέονται με εκείνες τις πρώτες θεμελιώδεις αλήθειες και την ιστορία. Τι σημαίνει για εσάς το ακόλουθο απόσπασμα;

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον εάν λησμονήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος μάς οδήγησε και τη διδασκαλία Του στην προηγούμενη ιστορία μας.» Life Sketches, 196.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

Το 1863, το κίνημα των Μιλλεριτών κατέληξε σε ένα συμπέρασμα και εγγράφηκε ως νομική οντότητα στην κυβέρνηση, η οποία τελικώς θα σχημάτιζε μια εικόνα προς τον παπισμό, που κατά τον ορισμό της Ellen White είναι ο συνδυασμός της εκκλησίας με το κράτος.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> «Στα κινήματα που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, με σκοπό να εξασφαλίσουν για τους θεσμούς και τις συνήθειες της εκκλησίας την υποστήριξη του κράτους, οι Προτεστάντες ακολουθούν τα ίχνη των παπικών. Και ακόμη περισσότερο, ανοίγουν την πόρτα ώστε ο Παπισμός να ανακτήσει, στην Προτεσταντική Αμερική, την υπεροχή την οποία έχει χάσει στον Παλαιό Κόσμο.» The Great Controversy, 573.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

Με την προϋπόθεση ότι η νομική σύνδεση με την κυβέρνηση αποτελούσε μέρος της αναγκαιότητας για οργάνωση, σε μια εποχή κατά την οποία η νεολαία του έθνους στρατολογούνταν στο λουτρό αίματος που είναι γνωστό ως ο Εμφύλιος Πόλεμος, το κίνημα των Μιλλεριτών έφθασε στο τέλος του. Το 1863, τόσο με ένα δημοσιευμένο άρθρο όσο και με ένα νέο διάγραμμα, η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας απέρριψε την προφητεία της δουλείας, την οποία ο Δανιήλ αποκαλεί τον όρκο του Μωυσή. Το 1850, ο Κύριος είχε κατευθύνει τον λαό Του να κατασκευάσει τη δεύτερη πινακίδα του Αββακούμ και να διορθώσει το σφάλμα, πάνω στο οποίο είχε κρατήσει το χέρι Του στην πινακίδα του 1843. Η πινακίδα που διατάχθηκε το 1850 εκπλήρωσε πλήρως τον σκοπό της, διότι η Έλλεν Ουάιτ είπε ότι είδε «ότι ο Θεός ήταν στη δημοσίευση της πινακίδας», ενώ επίσης προσδιόρισε ότι η πινακίδα του 1850 ταυτιζόταν με το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

Ο σκοπός του διαγράμματος του 1850 ήταν ο ίδιος με εκείνον του διαγράμματος του 1843. Προοριζόταν να είναι το ευαγγελιστικό μέσο που θα χρησιμοποιείτο για την παρουσίαση του μηνύματος του τρίτου αγγέλου προς έναν κόσμο που απέθνησκε. Το 1863, το μήνυμα εκείνο απορρίφθηκε. Η διαδικασία της δοκιμασίας, η οποία προτυπούται από τη διαδικασία της δοκιμασίας που άρχισε στην Ερυθρά Θάλασσα, άρχισε με τη χρονική προφητεία που προσδιόριζε το αγιαστήριο το οποίο επρόκειτο να καταπατηθεί στο εδάφιο δεκατρία του Δανιήλ οκτώ, και η διαδικασία της δοκιμασίας έληξε με τη χρονική προφητεία που προσδιόριζε το στράτευμα το οποίο επρόκειτο να καταπατηθεί στο εδάφιο δεκατρία του Δανιήλ οκτώ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Τότε ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον ο οποίος ελάλει: Έως πότε θα είναι το όραμα περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριον και το στράτευμα να παραδοθούν εις καταπάτησιν; Και μου είπε: Έως δύο χιλιάδας και τριακοσίας ημέρας· τότε το αγιαστήριον θα καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

Η διαδικασία της δοκιμασίας που άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844 φέρει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Η αρχή εκείνης της διαδικασίας δοκιμασίας ήταν μια χρονική προφητεία που παρίστανε το αγιαστήριο το οποίο επρόκειτο να καταπατηθεί. Ήταν μια προφητεία που, όταν εκπληρώθηκε, παρήγαγε μεγάλο φως. Η διαδικασία της δοκιμασίας που έληξε το 1863 φέρει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Το τέλος εκείνης της διαδικασίας δοκιμασίας ήταν μια χρονική προφητεία που παρίστανε το στράτευμα το οποίο επρόκειτο να καταπατηθεί. Ήταν μια προφητεία που είχε σκοπό να παραγάγει μεγάλο φως όταν θα εκπληρωνόταν. Ήταν μια χρονική προφητεία που παρουσιάστηκε από τον Ηλία εκείνης της ιστορίας, και όταν απορρίφθηκε και παραμερίστηκε, παρήγαγε μεγάλο σκότος.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

> Καὶ αὕτη εἶναι ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τὸ σκότος παρὰ τὸ φῶς, διότι τὰ ἔργα αὐτῶν ἦσαν πονηρά. Ἰωάννης 3:19.

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

Η λογική με την οποία προτίθεμαι να ολοκληρώσω αυτό το άρθρο είναι εκείνη που έχω ήδη επισημάνει. Επικύρωσε ο Θεός, μέσω της Ellen White, τα διαγράμματα του 1843 και του 1850;

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Είδα ότι ο πίνακας του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου, και ότι δεν έπρεπε να μεταβληθεί· ότι οι αριθμοί ήσαν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη δύναται να το δει, έως ότου αποσύρθηκε το χέρι Του». Early Writings, 74.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> «Είδα ότι ο Θεός ήταν στην έκδοση του διαγράμματος από τον Αδελφό Nichols. Είδα ότι υπήρχε μια προφητεία αυτού του διαγράμματος μέσα στην Αγία Γραφή, και αν αυτό το διάγραμμα προορίζεται για τον λαό του Θεού, αν είναι επαρκές για τον έναν, είναι και για τον άλλον, και αν κάποιος χρειαζόταν να ζωγραφιστεί ένα νέο διάγραμμα σε μεγαλύτερη κλίμακα, όλοι το χρειάζονται το ίδιο πολύ.» Manuscript Releases, αριθμός 13, 359· 1853.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

Μήπως ο Θεός, μέσω της Έλεν Γουάιτ, επικύρωσε το μήνυμα που παρουσίασαν οι Μιλλερίτες κατά την περίοδο από το 1840 έως το 1844;

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «Ο Θεός δεν μας δίνει ένα νέο μήνυμα. Πρέπει να διακηρύξουμε το μήνυμα που το 1843 και το 1844 μας έβγαλε από τις άλλες εκκλησίες.» Review and Herald, 19 Ιανουαρίου 1905.

> “God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> «Ο Θεός μάς καλεί να αφιερώσουμε τον χρόνο και τη δύναμή μας στο έργο του κηρύγματος προς τον λαό των αγγελμάτων που συγκλόνισαν άνδρες και γυναίκες το 1843 και το 1844.» Manuscript Release, Number 760.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840 έως το 1844 πρέπει να καταστούν επιτακτικά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν σε όλες τις εκκλησίες.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Ο Χριστός είπε: «Μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί σας, διότι βλέπουσι· καὶ τὰ ὦτά σας, διότι ἀκούουσι. Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδωσιν ἐκεῖνα ἃ βλέπετε, καὶ δὲν τὰ εἶδον· καὶ νὰ ἀκούσωσιν ἐκεῖνα ἃ ἀκούετε, καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν» [Matthew 13:16, 17]. Μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί οἵτινες εἶδον τὰ πράγματα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐθεάθησαν ἐν τοῖς ἔτεσιν 1843 καὶ 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Το μήνυμα δόθηκε. Και δεν πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεστεί σε σύντομο χρόνο. Σύντομα θα δοθεί, κατά τον διορισμό του Θεού, ένα μήνυμα που θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «Οι αλήθειες που λάβαμε το 1841, το ’42, το ’43 και το ’44 πρέπει τώρα να μελετώνται και να διακηρύσσονται. Τα μηνύματα του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου αγγέλου θα διακηρυχθούν στο μέλλον με δυνατή φωνή. Θα δοθούν με θερμή αποφασιστικότητα και με τη δύναμη του Πνεύματος.» Manuscript Releases, τόμος 15, 371.

> “We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> «Κατανοούμε την παρούσα αδυναμία και μικρότητα του έργου. Έχουμε αποκτήσει πείρα. Καθώς επιτελούμε το έργο που ο Θεός μάς έχει αναθέσει, μπορούμε να προχωρούμε εμπιστευόμενοι, βέβαιοι ότι Αυτός θα είναι η επάρκειά μας. Θα είναι μαζί μας το 1906, όπως ήταν μαζί μας το 1841, το 1842, το 1843 και το 1844.» Loma Linda Messages, 156.

> “Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> «Εκείνοι που υπηρετούν ως διδάσκαλοι και ηγέτες στα ιδρύματά μας πρέπει να είναι υγιαίνοντες στην πίστη και στις αρχές του μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Ο Θεός θέλει ο λαός Του να γνωρίζει ότι έχουμε το μήνυμα όπως Εκείνος μας το έδωσε το 1843 και το 1844.» General Conference Bulletin, 1 Απριλίου 1903.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Η προειδοποίηση έχει δοθεί: Δεν πρέπει να επιτραπεί να εισέλθει τίποτε που θα διαταράξει το θεμέλιο της πίστεως, επάνω στο οποίο οικοδομούμε από τότε που το μήνυμα ήλθε το 1842, το 1843 και το 1844. Ήμουν μέσα σε αυτό το μήνυμα, και από τότε στέκομαι ενώπιον του κόσμου, πιστή στο φως που ο Θεός μάς έχει δώσει. Δεν προτιθέμεθα να απομακρύνουμε τα πόδια μας από την εξέδρα επάνω στην οποία ετέθησαν, καθώς ημέρα με την ημέρα εκζητούσαμε τον Κύριο με ένθερμη προσευχή, ζητώντας φως. Νομίζετε ότι θα μπορούσα να εγκαταλείψω το φως που ο Θεός μού έχει δώσει; Είναι για μένα ως ο Βράχος των Αιώνων. Με καθοδηγεί από τότε που μου δόθηκε». Review and Herald, 14 Απριλίου 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

Μήπως ο Θεός, μέσω της Έλεν Γουάιτ, προειδοποίησε τον λαό Του να προφυλάσσεται από επιθέσεις που θα υπονόμευαν τις αλήθειες της ιστορίας των Μιλλεριτών;

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> «Τα μεγάλα ορόσημα της αλήθειας, που μας δείχνουν τον προσανατολισμό μας μέσα στην προφητική ιστορία, πρέπει να διαφυλάσσονται επιμελώς, μήπως γκρεμιστούν και αντικατασταθούν από θεωρίες που θα επέφεραν σύγχυση αντί για γνήσιο φως.» Selected Messages, βιβλίο 2, 101, 102.

> “Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

> «Σήμερα ο Σατανάς αναζητεί ευκαιρίες να κατεδαφίσει τα ορόσημα της αλήθειας,—τα μνημεία που έχουν υψωθεί κατά μήκος της οδού· και έχουμε ανάγκη από την πείρα των ηλικιωμένων εργατών, οι οποίοι έχουν οικοδομήσει τον οίκο τους επάνω στον στερεό βράχο, και οι οποίοι, τόσο εν μέσω δυσφημίας όσο και ευφημίας, έχουν παραμείνει σταθεροί στην αλήθεια.» Gospel Workers, 104.

> “God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

> «Ο Θεός ουδέποτε αφήνει τον κόσμο χωρίς άνδρες που δύνανται να διακρίνουν μεταξύ του καλού και του κακού, της δικαιοσύνης και της αδικίας. Ο Θεός έχει άνδρες τους οποίους έχει διορίσει να στέκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης σε καιρούς εκτάκτου ανάγκης. Σε περίοδο κρίσεως, θα εγείρει άνδρες, όπως έπραξε κατά τους αρχαίους χρόνους. Οι νέοι άνδρες θα κληθούν να συνδεθούν με τους ηλικιωμένους σημαιοφόρους, ώστε να ενδυναμωθούν και να διδαχθούν από την πείρα αυτών των πιστών, οι οποίοι έχουν περάσει μέσα από τόσες πολλές συγκρούσεις, και προς τους οποίους, μέσω των μαρτυριών του Πνεύματός του, ο Θεός έχει τόσο συχνά μιλήσει, υποδεικνύοντας την ορθή οδό και καταδικάζοντας την εσφαλμένη οδό. Όταν ανακύπτουν κίνδυνοι, οι οποίοι δοκιμάζουν την πίστη του λαού του Θεού, αυτοί οι πρωτοπόροι εργάτες οφείλουν να αναδιηγούνται τις εμπειρίες του παρελθόντος, όταν ακριβώς τέτοιες κρίσεις παρουσιάσθηκαν, όταν η αλήθεια ετέθη υπό αμφισβήτηση, όταν παράξενα φρονήματα, που δεν προέρχονταν από τον Θεό, εισήχθησαν.»

> “The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

> «Η πείρα εκείνων των ηλικιωμένων εργατών είναι αναγκαία τώρα· διότι ο Σατανάς παρακολουθεί κάθε ευκαιρία για να καταστήσει ανενεργά τα παλαιά ορόσημα,—τα μνημεία που έχουν ανεγερθεί κατά μήκος της οδού». Review and Herald, 19 Νοεμβρίου 1903.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

Το 1863 το Μιλλεριτικό κίνημα έφθασε στο τέλος του, απορρίπτοντας την πρώτη αλήθεια την οποία ο Ηλίας εκείνης της ιστορίας είχε οδηγηθεί να κατανοήσει. Η τελική του δοκιμασία βασίσθηκε στα δύο εδάφια του Δανιήλ οκτώ που προσδιορίζουν την καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος. Το φως του αγιαστηρίου αποκαλύφθηκε στην πρώτη από δέκα δοκιμασίες, και σκότος επεβλήθη επί του στρατεύματος στην τελευταία από δέκα δοκιμασίες.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> «Ἕνα πρᾶγμα εἶναι βέβαιο: ἐκεῖνοι οἱ Ἀντβεντισταὶ τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας ποὺ τάσσονται ὑπὸ τὸ λάβαρον τοῦ Σατανᾶ, πρῶτα θὰ ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους στὶς προειδοποιήσεις καὶ τοὺς ἐλέγχους ποὺ περιέχονται στὶς Μαρτυρίες τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ.»

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> Το κάλεσμα για μεγαλύτερο αγιασμό και αγιότερη υπηρεσία απευθύνεται και θα συνεχίσει να απευθύνεται. Μερικοί, οι οποίοι τώρα εκφράζουν τις υποβολές του Σατανά, θα συνέλθουν. Υπάρχουν εκείνοι που κατέχουν σημαντικές θέσεις εμπιστοσύνης και δεν κατανοούν την αλήθεια για τον παρόντα καιρό. Προς αυτούς πρέπει να δοθεί το μήνυμα. Αν το δεχθούν, ο Χριστός θα τους αποδεχθεί και θα τους καταστήσει συνεργούς μαζί του. Αν όμως αρνηθούν να ακούσουν το μήνυμα, θα ταχθούν κάτω από τη μαύρη σημαία του Άρχοντα του Σκότους.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> «Έχω λάβει εντολή να πω ότι η πολύτιμη αλήθεια για τον παρόντα καιρό ανοίγεται ολοένα και σαφέστερα στον ανθρώπινο νου. Με ιδιαίτερη έννοια, άνδρες και γυναίκες πρέπει να τρώνε τη σάρκα του Χριστού και να πίνουν το αίμα του. Θα υπάρξει ανάπτυξη της κατανόησης, διότι η αλήθεια είναι δεκτική αδιάκοπης διεύρυνσης. Ο θείος εισηγητής της αλήθειας θα έλθει σε στενότερη και ολοένα στενότερη κοινωνία με εκείνους που προχωρούν για να τον γνωρίσουν. Καθώς ο λαός του Θεού δέχεται τον λόγο του ως τον άρτο του ουρανού, θα γνωρίσει ότι οι έξοδοί του είναι ετοιμασμένες ως η αυγή. Θα λάβει πνευματική δύναμη, καθώς το σώμα λαμβάνει σωματική δύναμη όταν τρώγεται τροφή.»

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> «Δεν κατανοούμε ούτε κατά το ήμισυ το σχέδιο του Κυρίου, καθώς έλαβε τα τέκνα του Ισραήλ από την αιγυπτιακή δουλεία και τα οδήγησε διαμέσου της ερήμου στη Χαναάν. »

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> «Καθώς συγκεντρώνουμε τις θείες ακτίνες που λάμπουν από το ευαγγέλιο, θα αποκτούμε σαφέστερη κατανόηση της ιουδαϊκής οικονομίας και βαθύτερη εκτίμηση των σπουδαίων αληθειών της. Η διερεύνησή μας της αλήθειας είναι ακόμη ατελής. Έχουμε συγκεντρώσει μόνο λίγες ακτίνες φωτός. Εκείνοι που δεν είναι καθημερινοί μελετητές του Λόγου δεν θα επιλύσουν τα προβλήματα της ιουδαϊκής οικονομίας. Δεν θα κατανοήσουν τις αλήθειες που διδάσκονταν μέσω της υπηρεσίας του ναού. Το έργο του Θεού παρεμποδίζεται από μια κοσμική αντίληψη του μεγάλου σχεδίου Του. Η μέλλουσα ζωή θα αποκαλύψει το νόημα των νόμων που ο Χριστός, περιβεβλημένος από τον στύλο της νεφέλης, έδωσε στον λαό Του.» Spalding and Magan, 305, 306.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση του συμβολισμού του Ηλία σε σχέση με το 1863 στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles