Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Δεκαοκτώ

The Sins of the Fathers

Αι Αμαρτίαι των Πατέρων

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

Το 1856, ο έως τότε Φιλαδελφικός Μιλλεριτικός Αντβεντισμός προσδιορίστηκε από τον Ιάκωβο και την Ελένη Ουάιτ ως Λαοδικειακός. Κατόπιν, ο Ιάκωβος Ουάιτ άρχισε να προωθεί προς το κίνημα το μήνυμα της Λαοδίκειας μέσω του Review and Herald. Στο ίδιο έντυπο, κατά το ίδιο έτος, παρουσιάστηκε επίσης αυξημένο φως σχετικά με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι σε μια σειρά οκτώ άρθρων του Χάιραμ Έντσον, τον οποίο οι Ουάιτ εκτιμούσαν τόσο πολύ ώστε ονόμασαν προς τιμήν του τον πρωτότοκο γιο τους. Η σειρά ολοκληρώθηκε με την υπόσχεση ότι θα συνεχιζόταν στο μέλλον, αλλά δεν επανεμφανίστηκε ποτέ. Στο σημείο μεταβάσεως του κινήματος του πρώτου αγγέλου, από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια, το κίνημα προσέκοψε στους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, οι οποίοι αντιπροσώπευαν την πρώτη κιόλας «χρονική προφητεία» την οποία οι άγγελοι του Θεού είχαν οδηγήσει τον Γουίλλιαμ Μίλλερ να αναγνωρίσει και να διακηρύξει.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

Οι «επτά καιροί» ήσαν ο ακρογωνιαίος λίθος του θεμελίου του ναού των Μιλλεριτών. Κάθε προφητική απεικόνιση ενός ιερού θεμελίου είναι απεικόνιση του Χριστού, διότι άλλο θεμέλιο δεν δύναται να τεθή παρά ο Χριστός.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Διότι θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέσει εκτός από εκείνο που έχει τεθεί, το οποίο είναι ο Ιησούς Χριστός. Α΄ Κορινθίους 3:11.

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

Ο Χριστός δεν είναι μόνον το θεμέλιο, αλλά και ο ακρογωνιαίος λίθος, τον οποίο απέρριψαν οι οικοδόμοι και επάνω στον οποίο στη συνέχεια προσέκοψαν. Είναι ο λίθος που τελικά γίνεται κεφαλή γωνίας. Στην ιστορία των Μιλλεριτών, οι «επτά καιροί» υπήρξαν το σύμβολο εκείνου του ακρογωνιαίου λίθου.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

Ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς επί μία εβδομάδα. Η δομή της προφητείας των «επτά καιρών» εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ (την οποία ο Hiram Edson είχε επισημάνει στα οκτώ ημιτελή άρθρα) αναπαρήγαγε την ίδια ακριβώς δομή της προφητικής εβδομάδος κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη, σε εκπλήρωση του ένατου κεφαλαίου του Δανιήλ και του εδαφίου είκοσι επτά. Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός συνήγε τον Ισραήλ είναι η ίδια ακριβώς δομή της εβδομάδος κατά την οποία ο Χριστός διεσκόρπισε τον Ισραήλ. Η διασπορά του αρχαίου Ισραήλ ήταν δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, και η συνάθροιση του πνευματικού Ισραήλ ήταν δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες. Συνήγαγε τον Ισραήλ για να επικυρώσει τη διαθήκη, και διεσκόρπισε τον Ισραήλ εξαιτίας της φιλονεικίας περί της διαθήκης Του. Το να προσδιορίζει κανείς τους «επτά καιρούς» ως τον θεμέλιο λίθο του Μιλλεριτικού ναού βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με το να προσδιορίζει τον Χριστό ως τον θεμέλιο λίθο. Το να απορρίπτει κανείς εκείνον τον λίθο, είναι να απορρίπτει τον Χριστό.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

Όταν ο Χριστός, το 1856, για πρώτη φορά στην ιστορία του Χριστιανισμού, στάθηκε κρούοντας τη θύρα της Λαοδίκειας, επιζητούσε να επιφέρει αύξηση γνώσεως επάνω στην πέτρα του προσκόμματος, την οποία οι οικοδόμοι επρόκειτο να παραμερίσουν. Επτά έτη αργότερα, ή, αν θέλετε, δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι συμβολικές ημέρες αργότερα, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός έκλεισε τη θύρα. Δυστυχώς, ο Αντβεντισμός αρνήθηκε να δει την αύξηση της γνώσεως. Μία πέτρα επάνω στην οποία προσκόπτεις είναι μία πέτρα που δεν βλέπεις, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ο λαός μου αφανίζεται διὰ ἔλλειψιν γνώσεως· ἐπειδὴ σὺ ἀπέρριψες τὴν γνώσιν, κἀγὼ θὰ σὲ ἀπορρίψω, ὥστε νὰ μὴν εἶσαι ἱερεύς μου· ἐπειδὴ λησμόνησες τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου, κἀγὼ θὰ λησμονήσω τὰ τέκνα σου. Ὡσηέ 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

Η κατάρα των «επτά καιρών» εναντίον του νοτίου βασιλείου του Ιούδα άρχισε το 677 π.Χ. και έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1844, μαζί με τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του όγδοου κεφαλαίου, εδάφιο δεκατέσσερα, του Δανιήλ. Οι «επτά καιροί» αποτελούν μέρος αυτής ακριβώς της προφητείας που έχει προσδιορισθεί ως το «θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος» του Αντβεντικού κινήματος. Το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Αντβεντισμού εκπληρώθηκαν ακριβώς την ίδια χρονική στιγμή με αρκετές άλλες προφητείες. Οι «επτά καιροί», οι δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες, το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, το έβδομο κεφάλαιο, εδάφιο δεκατρία, του Δανιήλ, και η παραβολή των δέκα παρθένων στο κατά Ματθαίον κεφάλαιο είκοσι πέντε, όλα εκπληρώθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η ημερομηνία της 22ας Οκτωβρίου 1844 είναι η θεμελιώδης ημερομηνία του Αντβεντικού κινήματος, και σε σύνδεση με αυτήν την ημερομηνία, προσδιορίσθηκε μία μόνον εντολή.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Και ο άγγελος, τον οποίο είδα να στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη, ύψωσε το χέρι του προς τον ουρανό, και ορκίσθηκε εις Αυτόν που ζει στους αιώνας των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όσα είναι εν αυτώ, και τη γη και όσα είναι εν αυτή, και τη θάλασσα και όσα είναι εν αυτή, ότι δεν θα υπάρχει πλέον χρόνος. Αποκάλυψις 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

Η αδελφή White ταυτοποιεί τον άγγελο του δέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ο οποίος στάθηκε επάνω στη γη και στη θάλασσα, ως τον Ιησού Χριστό.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Ο ισχυρός άγγελος που έδωσε οδηγίες στον Ιωάννη δεν ήταν άλλος από τον Ιησού Χριστό. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι επάνω στη θάλασσα και το αριστερό επάνω στην ξηρά δείχνει τον ρόλο που επιτελεί στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η θέση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του πάνω σε ολόκληρη τη γη.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

Ο Χριστός έλαβε τη θέση του ισταμένου επί της θαλάσσης και της γης, για να παραστήσει την υπέρτατη εξουσία Του. Έπειτα ύψωσε τη χείρα Του και διέταξε ότι «χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον». Ο Χριστός εισήρχετο σε διαθήκη με τους Μιλλερίτες και τους έδωσε μία εντολή, καθώς είχε δώσει και στον Αβραάμ όταν εισήλθε σε διαθήκη με αυτόν. Διέταξε τον Αβραάμ να περιτέμνει τα άρρενα τέκνα. Όταν εισήλθε σε διαθήκη με εκλεκτό λαό κατά την ιστορία του Μωυσέως, έδωσε πολλές εντολές, και μεταξύ αυτών των εντολών περιλαμβανόταν η κατεύθυνση ότι μόνον οι ιερείς μπορούσαν να αγγίζουν την κιβωτό. Ύψωσε τη χείρα Του και ορκίσθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844 ότι ο προφητικός χρόνος δεν θα ενσωματωνόταν πλέον στις βιβλικές προφητείες. Ο Ιησούς είχε πραγματευθεί το θέμα των «καιρών και εποχών» όταν ανήλθε στον ουρανό εντός νεφέλης αγγέλων, προτυπώνοντας έτσι την ανάληψη των δύο μαρτύρων ως του σημαιοφόρου σημείου. Αυτό που διέταξε τότε αφορούσε τους «καιρούς και τις εποχές».

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> Ἐκεῖνοι λοιπόν, ἀφού συνήχθησαν, τὸν ἐρώτησαν, λέγοντες· Κύριε, ἄραγε εἰς τοῦτον τὸν καιρὸν ἀποκαθιστᾷς πάλιν τὴν βασιλείαν εἰς τὸν Ἰσραήλ; Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Δὲν εἶναι δικό σας νὰ γνωρίζετε τοὺς χρόνους ἢ τοὺς καιρούς, τοὺς ὁποίους ὁ Πατὴρ ἔθεσεν ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτοῦ ἐξουσίᾳ. Ἀλλὰ θὰ λάβετε δύναμιν, ὅταν ἐπέλθῃ ἐφ’ ὑμᾶς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· καὶ θὰ εἶσθε μάρτυρές μου καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ, καὶ Σαμαρείᾳ, καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Πράξεις 1:6–8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

Ο Ιησούς δεν είπε ότι δεν υπάρχουν καιροί και χρόνοι, διότι, μιλώντας μέσω του Σολομώντος, είχε επιβεβαιώσει ότι υπάρχουν «χρόνοι και καιροί».

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> Εἰς πάντα υπάρχει καιρός, και χρόνος διὰ πᾶν σκοπὸν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· Ἐκκλησιαστής 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

Υπάρχουν «καιροί και χρόνοι» μέσα στη βιβλική καταγραφή, οι οποίοι αποτελούν μαρτυρίες για τον Παλμωνί, τον «Θαυμαστό Αριθμητή»· αλλά από τις 22 Οκτωβρίου 1844, ο λαός του Θεού έχει λάβει την εντολή να μη παρουσιάσει ποτέ πλέον προφητικό μήνυμα εξαρτημένο από χρόνο. Η συμβουλή του Ιησού προς τους μαθητές λίγο πριν αναληφθεί αντιπροσωπεύει την ιστορία ακριβώς πριν ο καθαρισμένος λαός Του υψωθεί ως σημείο στη δωδεκάτη κεφαλαία της Αποκάλυψης, και συμφωνεί με την εντολή που έδωσε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Κατά τη θεμελιώδη χρονολογία του Αντβεντισμού, ο Χριστός διέταξε να μην υπάρξουν πλέον προφητικά μηνύματα βασισμένα στον χρόνο, και κατά την ανάληψή Του, η οποία προτυπώνει την ανάληψη των δύο μαρτύρων στην ενδέκατη κεφαλαία της Αποκάλυψης, επανέλαβε εκείνη την εντολή.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> «Ας προσέξουν όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μας κάθε άνθρωπο που θα επιχειρούσε να ορίσει χρόνο για να εκπληρώσει ο Κύριος τον λόγο Του σχετικά με την έλευσή Του, ή σχετικά με οποιαδήποτε άλλη υπόσχεση που έχει δώσει και η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία. “Δεν ανήκει σε σας να γνωρίζετε χρόνους ή καιρούς, τους οποίους ο Πατήρ έθεσε εν τη ιδία αυτού εξουσία.” Ψευδοδιδάσκαλοι μπορεί να φαίνονται πολύ ζηλωτές για το έργο του Θεού και μπορεί να δαπανούν μέσα για να φέρουν τις θεωρίες τους ενώπιον του κόσμου και της εκκλησίας· αλλά, καθώς αναμειγνύουν την πλάνη με την αλήθεια, το μήνυμά τους είναι μήνυμα απάτης και θα οδηγήσει ψυχές σε ψευδείς οδούς. Πρέπει να αντιμετωπίζονται και να αντικρούονται, όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή είναι διδάσκαλοι ψεύδους και επιχειρούν να επιβάλουν στο ψεύδος τη σφραγίδα της αλήθειας.» Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

Η αδελφή White ήταν σαφής ότι δεν θα έχουμε ποτέ μήνυμα χρόνου που να προσδιορίζει οτιδήποτε ιδιαίτερης σημασίας, όχι απλώς τη Δευτέρα Του Παρουσία. Η προφητεία χρόνου, η οποία ήταν το θέμα του κινήματος των Μιλλεριτών, έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1844, και η μόνη εντολή που συνδέθηκε με εκείνη τη θεμελιώδη ημερομηνία ήταν ότι ο χρόνος δεν θα έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ξανά στην παρουσίαση του μηνύματος του Θεού.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

Κατά την αρχική κίνηση του πρώτου αγγέλου, ακριβώς στο σημείο της μετάβασης από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια, δόθηκε αυξημένο φως επάνω στη θεμελιώδη αλήθεια του κινήματος των Μιλλεριτών. Επτά έτη αργότερα, ή δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι συμβολικές ημέρες αργότερα, ή μία «έρημος» αργότερα, το 1863, ο θεμέλιος λίθος των «επτά καιρών» παραμερίστηκε από τους οικοδόμους.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

Στην καταληκτική κίνηση του τρίτου αγγέλου, ακριβώς στο σημείο της μετάβασης από τη Λαοδίκεια στη Φιλαδέλφεια, δίδεται μια δοκιμασία που περιλαμβάνει ομολογία των αμαρτιών των πατέρων. Η δοκιμασία του θεμελίου για τους πατέρες ήταν οι «επτά καιροί», που ήταν ο θεμέλιος λίθος τους. Θα περιφρονούσε η καταληκτική κίνηση τη μόνη εντολή που συνδέεται με τη θεμελιώδη ημερομηνία, καθώς οι πατέρες τους περιφρόνησαν τον θεμέλιο λίθο τους;

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

Ναι. Ασφαλώς έπραξαν ακριβώς αυτό. Επανέλαβαν τις αμαρτίες των πατέρων τους.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

Οι πατέρες τους δεν αμάρτησαν κατά τη θεμελιώδη ημερομηνία, διότι, μεταξύ άλλων, κατά εκείνη τη θεμελιώδη ημερομηνία ήταν ακόμη Φιλαδελφείς. Οι πατέρες τους απέτυχαν στη θεμελιώδη δοκιμασία τους όταν μετασχηματίστηκαν σε Λαοδίκεια και απέρριψαν τους «επτά καιρούς» μαζί με το αυξανόμενο φως.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

Η θεμελιώδης αποτυχία τους το 1863 είχε προηγηθεί από επτά έτη κατά τα οποία ο Χριστός κτυπούσε τη θύρα των Λαοδικειακών καρδιών τους. Τα επτά έτη είναι συμβολικά των «επτά καιρών» και της «ερήμου». Μετά την «έρημο» από το 1856 έως το 1863, απέτυχαν στη θεμελιώδη δοκιμασία τους.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

Κατά την πρώτη απογοήτευση του κινήματος του τρίτου αγγέλου, ο λαός του Θεού αμάρτησε, απορρίπτοντας τη μόνη εντολή που συνδεόταν άμεσα με τη θεμελιώδη ημερομηνία. Επέλεξαν να ενσωματώσουν χρονοπρόρρηση στο προφητικό μήνυμα, ενώ γνώριζαν καλύτερα. Πράττοντας έτσι, επανέλαβαν την αμαρτία του Μωυσή, ο οποίος παρέλειψε να περιτμήσει τον γιο του, και την αμαρτία του Οζά, αγγίζοντας την κιβωτό, πράγμα που γνώριζε ότι του απαγορευόταν να κάνει. Το κίνημα του τρίτου αγγέλου έπραξε εκείνο που γνώριζε ότι δεν ήταν ορθό! Εάν κάποιος επιθυμεί να καλύψει εκείνο το γεγονός, τότε ας χρησιμοποιήσει και το υπόλοιπο του δοχείου με τη μπογιά, για να καλύψει την αλήθεια ότι και ο Μωυσής και ο Οζά αμάρτησαν και εκδήλωσαν ανταρσία εναντίον του θελήματος του Θεού, καθώς προεικόνιζαν την πρώτη απογοήτευση της εσχάτης όλων των γραμμών μεταρρύθμισης—της γραμμής μεταρρύθμισης προς την οποία έδειχνε εκ των προτέρων κάθε γραμμή μεταρρύθμισης. Οι απεικονίσεις της πρώτης απογοήτευσης στις γραμμές μεταρρύθμισης φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, και το σχετικό υπόμνημα υπάρχει προς όφελος του λαού του Θεού, ακόμη και αν ο λαός του Θεού αρνείται να ωφεληθεί από αυτό.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

Η κίνηση του πρώτου αγγέλου έλαβε περίοδο επτά ετών, η οποία αποτελεί σύμβολο της ερήμου των «επτά καιρών», ώστε να αποδεχθεί το μήνυμα της Λαοδίκειας μαζί με το φως των «επτά καιρών». Η κατάρα των «επτά καιρών» είναι η κατάρα τού να εκβληθεί κανείς από το στόμα του Κυρίου. Το 1863 επανέλαβαν το έργο της ανοικοδόμησης της Ιεριχώς, έργο που περιείχε «κατάρα». Τα επτά έτη από το 1856 έως το 1863 αποτελούν μια μικρογραφική απεικόνιση της αποστασίας των πατέρων της αμαρτίας του αρχαίου Ισραήλ, η οποία επέφερε επάνω τους την κατάρα των «επτά καιρών». Ο σύγχρονος Ισραήλ επανέλαβε τις αμαρτίες των πατέρων του το 1863.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

Το κίνημα του τρίτου αγγέλου απέτυχε στη δοκιμασία της πρώτης απογοητεύσεως, καθώς ασφαλώς απέτυχαν και ο Μωυσής και ο Ουζά. Τότε θανατώθηκαν στους δρόμους για μία «έρημη» περίοδο τριάμισι ημερών. Τώρα διαμορφώνονται σε σώματα διά του ήχου του Παρακλήτου. Ο ήχος του Παρακλήτου δίδεται μέσω της «φωνής» στην έρημο, και τώρα τίθενται ενώπιον της δοκιμασίας, όχι του καθορισμού χρόνου, αλλά των «επτά καιρών». Ήδη απέτυχαν στη δοκιμασία του καθορισμού χρόνου.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

Δεν δοκιμάζονται ως προς το αν πιστεύουν ότι οι «επτά καιροί» είναι έγκυρη αλήθεια, διότι έχουν ήδη δώσει μαρτυρία ότι αποδέχονται τους «επτά καιρούς» ως έγκυρη προφητεία. Έχουν ομολογήσει ότι πιστεύουν την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών διασκορπισμού. Αλλ’ ενδέχεται να αγνοούν ότι υπάρχει νέο δοκιμαστικό φως σχετικά με τους «επτά καιρούς». Στέκονται εκεί όπου στέκονταν οι πατέρες τους το 1856. Το νέο φως είναι ότι οι τρεις και ήμισυ ημέρες της Αποκαλύψεως ένδεκα δεν ταυτοποιούν απλώς τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά αποτελούν τώρα μια πραγματικότητα παρούσης αληθείας.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

Είναι το άνοιγμα της κρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών και το άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας πράγματι δύο μάρτυρες που ταυτοποιούν ότι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού αποσφραγίζεται τώρα; Εάν είναι, είναι πράγματι αληθές ότι ολόκληρο το βιβλίο της Αποκάλυψης ομιλεί για τις έσχατες ημέρες; Εάν αυτό είναι αληθές, τότε οι τρεισήμισι ημέρες αντιπροσωπεύουν τον χρόνο της καθυστέρησης στην παραβολή των παρθένων; Εάν το κάνουν, τότε το θεραπευτικό μέτρο των «επτά καιρών» αντιπροσωπεύει πράγματι μια εντολή που πρέπει να εκπληρωθεί από εκείνους που συμμετείχαν στην πρόβλεψη του Νάσβιλ της 18ης Ιουλίου 2020;

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

Ουάου! Ιδού μια δοκιμασία για εσάς! Εκείνοι που ξυπνούν και συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται στον χρόνο της καθυστέρησης, πρέπει πράγματι να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και για τις αμαρτίες των πατέρων τους στο τέλος των τρεισήμισι ημερών; Ήταν πράγματι αμαρτία το να παραβλέψουν την εντολή να μη χρησιμοποιείται χρόνος σε μια προφητική πρόβλεψη;

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

Σε εκείνους που υιοθέτησαν τη θέση ότι η αποτυχημένη πρόρρηση του Νάσβιλ ήταν κατά κάποιον τρόπο ο προορισμένος σκοπός του Θεού, και οι οποίοι στη συνέχεια επιχείρησαν να στηρίξουν αυτόν τον ισχυρισμό, θα πρόσθετα μία ακόμη παρατήρηση, πέρα από την αμαρτία της χρήσεως χρονικών προσδιορισμών στις προφητείες του Θεού. Εκείνο που συνέβη με την ψευδή πρόρρηση του Νάσβιλ δεν ήταν απλώς μία εκδήλωση ανταρσίας προς την εντολή του Χριστού το 1844· ήταν μία πράξη που έλεγε σε όσους βρίσκονται εκτός του Αντβεντισμού ότι οι προρρήσεις που βρίσκονται στο Πνεύμα της Προφητείας είναι εσφαλμένες. Ήταν όνειδος επάνω στα συγγράμματα του Πνεύματος της Προφητείας. Παρέχει αποδείξεις για εκείνους που είναι στον κόσμο ότι τα συγγράμματα της Ellen White είναι εξίσου σημαντικά με τα συγγράμματα του Joseph Smith ή του Nostradamus. Τα πολύτιμα λόγια της Ellen White διαφθείρονταν από τα αισχρά λόγια της ανταρσίας μας. Δεν ήταν μόνο ανταρσία εναντίον του Χριστού, ο οποίος είναι ο Λόγος του Θεού· ήταν ταυτοχρόνως ανταρσία εναντίον του Πνεύματος της Προφητείας. Ο Ιωάννης διωκόταν στη νήσο που καλείται Πάτμος, όχι επειδή έθεσε την ανθρώπινη γνώμη του υπεράνω της Βίβλου και του Πνεύματος της Προφητείας, αλλά επειδή υπάκουσε σε εκείνους τους δύο μάρτυρες.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Εγώ, ο Ιωάννης, ο οποίος είμαι και αδελφός σας και συγκοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, βρισκόμουν στη νήσο την καλουμένη Πάτμο, για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Αποκάλυψη 1:9.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

Επαναλάβαμε τις αμαρτίες του πατέρα μας Μωυσή κατά την πρώτη μας απογοήτευση, και χρειάζεται να το ομολογήσουμε αυτό. Χρειάζεται να το ομολογήσουμε, διότι τώρα βρισκόμαστε στο 1856. Υπάρχει τώρα νέο φως σχετικά με τους «επτά καιρούς», ακριβώς όπως υπήρχε και τότε. Τώρα βρισκόμαστε στη μετάβαση από τη Λαοδίκεια στη Φιλαδέλφεια, καθώς το αρχικό κίνημα βρισκόταν στη μετάβαση από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια το 1856. Το 1856, οι πατέρες μας σταμάτησαν τη δημοσίευση της αύξησης της γνώσης σχετικά με τους «επτά καιρούς». Ίσως να μην είμαστε σε θέση να σταματήσουμε τη δημοσίευση εκείνου του φωτός, αλλά ασφαλώς μπορούμε να κλείσουμε τις θύρες των καρδιών μας απέναντι σε αυτό το φως. Μπορούμε να προσποιούμαστε, όπως έκαναν οι αρχικοί οικοδόμοι των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, ότι ο λίθος δεν ήταν στην πραγματικότητα εκεί, και να συνεχίζουμε να προσκόπτουμε επάνω του. Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν διαθέτουμε περισσότερο από έναν αιώνα για να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, διότι οι κρίσεις έχουν ήδη αρχίσει.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

Εάν επιτρέψουμε στον Άλφα και το Ωμέγα να μας διδάξει με την αρχή ότι το τέλος ενός πράγματος απεικονίζεται από την αρχή ενός πράγματος, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε ότι ο Άλφα και το Ωμέγα καταδεικνύει πως η προφητεία του Nashville προτυπώθηκε από τους πατέρες μας. Όταν αναγνωρίσουμε αυτήν την αλήθεια, τότε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα ότι, από την προφητεία και έπειτα, κάθε προσπάθεια να παραχθεί κάποιο είδος ανθρώπινης λογικής προκειμένου να δικαιολογηθεί η αποτυχημένη προφητεία δεν ήταν παρά ένα φύλλο συκής. Τότε θα δούμε ότι ο Θεός δεν περπατούσε μαζί μας όσο βρισκόμασταν στη γη του εχθρού. Ήταν εκεί, αλλά μόνο με την έννοια ότι κτυπούσε τις θύρες των καρδιών, ζητώντας είσοδο. Εάν το φύλλο συκής της ανθρώπινης λογικής αφαιρεθεί, τότε ίσως επίσης δούμε ότι η άρνηση, ή η εσφαλμένη ανθρώπινη λογική που χρησιμοποιήσαμε για να δικαιολογήσουμε την προφητεία του Nashville, αποτελεί απόδειξη ότι περπατούσαμε αντίθετα προς τον Χριστό.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

Το 1856, ο Φιλαδελφιανός Αντβεντισμός μεταβλήθηκε σε Λαοδίκεια, και το γνώριζαν. Ο Κύριος το επιβεβαίωσε μέσω των λόγων της προφήτιδος και του συζύγου της. Στεκόμενος στις θύρες εκείνων των λαοδικειακών καρδιών, ο Χριστός προσφέρθηκε να εισέλθει και να δειπνήσει μαζί τους. Η τροφή που έφερε για να δειπνήσουν ήταν ο θεμέλιος λίθος των «επτά καιρών». Αυτοί αρνήθηκαν.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

Το 2023, η τελευταία κίνηση υπερβαίνει πλέον από τη Λαοδίκεια προς τη Φιλαδέλφεια, διότι η όγδοη εκκλησία είναι εκ των επτά εκκλησιών. Ο Κύριος, το Άλφα και το Ωμέγα, το έχει επιβεβαιώσει δια του λόγου της «αληθείας» Του. Ο Χριστός στέκεται τώρα στην θύρα εκείνων των προσφάτως νεκρών ξηρών οστών, προσφέροντας να εισέλθει και να δειπνήσει μαζί τους, και το γεύμα που επιθυμεί να μοιρασθεί μαζί τους είναι το ίδιο ακριβώς γεύμα που επιχείρησε να μοιρασθεί με τους πατέρες τους το 1856. Δεν είναι απλώς τα βασικά δομικά στοιχεία του δόγματος των «επτά καιρών», όπως ήταν για τους πατέρες τους το 1856. Όχι· είναι η πικρά θεραπεία των «επτά καιρών», και η θεραπεία αυτή απαιτεί το είδος της ταπεινώσεως που συχνά είναι δύσκολο να καταποθεί.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> Και έγινε λόγος Κυρίου προς εμέ πάλιν, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπὲ πρὸς τὸν ἄρχοντα τῆς Τύρου, Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἐπειδὴ ὑψώθη ἡ καρδία σου, καὶ εἶπας, Θεός εἰμι, κάθημαι ἐπὶ θρόνου Θεοῦ, ἐν μέσῳ τῶν θαλασσῶν· ἀλλ’ εἶσαι ἄνθρωπος, καὶ οὐχὶ Θεός, μολονότι ἔθεσας τὴν καρδίαν σου ὡς καρδίαν Θεοῦ. Ἰδοὺ, εἶσαι σοφώτερος τοῦ Δανιήλ· οὐδὲν μυστικόν δύνανται νὰ κρύψουν ἀπὸ σέ. Ἰεζεκιὴλ 28:1–3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

Μήπως εμείς που συμμετείχαμε στην πρόβλεψη του Νάσβιλ είμαστε σοφότεροι από τον Δανιήλ;

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐγὼ ὁ Δανιὴλ ἐνόησα ἐν τοῖς βιβλίοις τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, περὶ τῶν ὁποίων ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἦλθε πρὸς Ἰερεμίαν τὸν προφήτην, ὅτι ἤθελε συμπληρώσει ἑβδομήκοντα ἔτη ἐν ταῖς ἐρημώσεσι τῆς Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔστρεψα τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἐκζητήσω αὐτὸν μετὰ προσευχῆς καὶ δεήσεων, μετὰ νηστείας καὶ σάκκου καὶ σποδοῦ· καὶ προσηυχήθην πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ ἔκαμα τὴν ἐξομολόγησίν μου καὶ εἶπα· Ὦ Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ φοβερός, ὁ τηρῶν τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν καὶ πρὸς τοὺς φυλάττοντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἡμαρτήσαμεν, καὶ ἠνομήσαμεν, καὶ ἐπράξαμεν πονηρῶς, καὶ ἀπεστατήσαμεν, ἐκκλίνοντες ἀπὸ τῶν προσταγμάτων σου καὶ ἀπὸ τῶν κρίσεών σου· οὐδὲ ἠκούσαμεν τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας, οἵτινες ἐλάλησαν ἐν τῷ ὀνόματί σου πρὸς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, τοὺς ἄρχοντάς ἡμῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν, καὶ πρὸς πάντα τὸν λαὸν τῆς γῆς. Ὦ Κύριε, εἰς σὲ ἀνήκει ἡ δικαιοσύνη, εἰς ἡμᾶς δὲ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου, ὡς τὴν ἡμέραν ταύτην· εἰς τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς πάντα τὸν Ἰσραήλ, τοὺς πλησίον καὶ τοὺς μακράν, ἐν πάσαις ταῖς χώραις, εἰς τὰς ὁποίας τοὺς ἐξέδιωξας, διὰ τὴν παράβασιν αὐτῶν καθ’ ἣν παρέβησαν εἰς σέ. Ὦ Κύριε, εἰς ἡμᾶς ἀνήκει ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου, εἰς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, εἰς τοὺς ἄρχοντάς ἡμῶν καὶ εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς σέ. Εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἀνήκουν οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ αἱ συγχωρήσεις, ἐπειδὴ ἀπεστατήσαμεν ἀπ’ αὐτοῦ· οὐδὲ ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὥστε νὰ περιπατῶμεν ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἔθεσεν ἔμπροσθεν ἡμῶν διὰ τῶν δούλων αὐτοῦ τῶν προφητῶν. Ναί, πᾶς ὁ Ἰσραὴλ παρέβη τὸν νόμον σου, ἀπομακρυνόμενος ὥστε νὰ μὴ ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα, καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐβεβαίωσε τοὺς λόγους αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλάλησε καθ’ ἡμῶν καὶ κατὰ τῶν κριτῶν ἡμῶν τῶν κρινόντων ἡμᾶς, ἐπάγων ἐφ’ ἡμᾶς μέγα κακόν· διότι ὑπὸ ὅλον τὸν οὐρανὸν δὲν ἔγινεν καθὼς ἔγινεν ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> Καθώς είναι γεγραμμένον εν τω νόμω του Μωυσέως, πάσα αυτή η συμφορά ήλθεν εφ’ ημάς· όμως δεν εδεηθήκαμεν ενώπιον του Κυρίου του Θεού ημών, ώστε να αποστραφώμεν από τας ανομίας ημών και να εννοήσωμεν την αλήθειάν σου. Διά τούτο ο Κύριος επαγρύπνησε επί το κακόν και επέφερεν αυτό εφ’ ημάς· διότι ο Κύριος ο Θεός ημών είναι δίκαιος εις πάντα τα έργα αυτού τα οποία πράττει, επειδή δεν υπηκούσαμεν εις την φωνήν αυτού. Και τώρα, Κύριε ο Θεός ημών, ο εξαγαγών τον λαόν σου εκ γης Αιγύπτου εν χειρί κραταιά, και αποκτήσας εις σεαυτόν όνομα, καθώς την ημέραν ταύτην, ημαρτήσαμεν, ηνομήσαμεν. Κύριε, κατά πάσαν την δικαιοσύνην σου, δέομαί σου, ας αποστραφεί η οργή σου και ο θυμός σου από της πόλεώς σου Ιερουσαλήμ, του αγίου όρους σου· διότι εξαιτίας των αμαρτιών ημών και των ανομιών των πατέρων ημών, η Ιερουσαλήμ και ο λαός σου έγιναν όνειδος εις πάντας τους πέριξ ημών. Τώρα λοιπόν, Θεέ ημών, άκουσον την προσευχήν του δούλου σου και τας δεήσεις αυτού, και κάμε το πρόσωπόν σου να λάμψη επί το ηρημωμένον αγιαστήριόν σου, ένεκεν του Κυρίου. Κλίνον, Θεέ μου, το ους σου και άκουσον· άνοιξον τους οφθαλμούς σου και ιδέ τας ερημώσεις ημών, και την πόλιν επί την οποίαν εκλήθη το όνομά σου· διότι δεν προσφέρομεν ενώπιόν σου τας ικεσίας ημών διά τας δικαιοσύνας ημών, αλλά διά τους πολλούς οικτιρμούς σου. Κύριε, άκουσον· Κύριε, συγχώρησον· Κύριε, πρόσεξον και πράξον· μη βραδύνης, ένεκεν σεαυτού, Θεέ μου· διότι το όνομά σου εκλήθη επί την πόλιν σου και επί τον λαόν σου. Και ενώ ελάλουν, και προσηυχόμην, και εξωμολογούμην την αμαρτίαν μου και την αμαρτίαν του λαού μου Ισραήλ, και παρουσίαζον την δέησίν μου ενώπιον του Κυρίου του Θεού μου υπέρ του αγίου όρους του Θεού μου· ναι, ενώ ελάλουν εν τη προσευχή, ο ανήρ Γαβριήλ, τον οποίον είχον ιδεί εν τη οράσει κατ’ αρχάς, πετόμενος ταχέως, με ήγγισεν περί την ώραν της εσπερινής θυσίας. Και με εδίδαξε, και ελάλησε μετ’ εμού, και είπεν· Δανιήλ, τώρα εξήλθον διά να σε κάμω να εννοήσης μετά συνέσεως. Δανιήλ 9:2–22.

Back to Articles