Article

# Laodicea - Number One

Λαοδίκεια — Αριθμός Ένα

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Η Προφητεία του Ησαΐα περί Καταστροφής για την Κοιλάδα της Οράσεως

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> Τὸ βάρος τῆς κοιλάδος τῆς ὁράσεως. Τί ἔχεις τώρα, ὥστε ἀνέβης ὅλη ἐπάνω εἰς τὰ δώματα; Σὺ ἡ πλήρης θορύβου, πόλις ταραχώδης, πόλις εὐφραινομένη· οἱ θανατωθέντες σου δὲν ἐθανατώθησαν μὲ μάχαιραν, οὐδὲ ἀπέθανον ἐν πολέμῳ. Πάντες οἱ ἄρχοντές σου ἔφυγον ὁμοῦ, ἐδέθησαν ὑπὸ τῶν τοξοτῶν· πάντες οἱ εὑρεθέντες ἐν σοὶ ἐδέθησαν ὁμοῦ, μολονότι ἔφυγον μακράν. Διὰ τοῦτο εἶπα, Ἀποστρέψατε τὸ βλέμμα ἀπ’ ἐμοῦ· θέλω πικρῶς κλαύσει· μὴ κοπιάζετε νὰ μὲ παρηγορήσετε διὰ τὸν ὄλεθρον τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου. Διότι εἶναι ἡμέρα ταραχῆς καὶ καταπατήσεως καὶ συγχύσεως ἀπὸ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων, ἐν τῇ κοιλάδι τῆς ὁράσεως, ἡμέρα κατεδαφίσεως τῶν τειχῶν καὶ κραυγῆς πρὸς τὰ ὄρη. Ἠσαΐας 22:1–5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

Στο βιβλίο του Ησαΐα, η λέξη «φορτίον» απαντά δεκαοκτώ φορές. Οι ένδεκα από αυτές τις αναφορές προσδιορίζουν άμεσα προφητείες καταστροφής, ενώ οι άλλες επτά αναφορές παραπέμπουν σε φορτίο ως κάτι που φέρεται επί του ώμου. Μόνον μία από τις αναφορές που αποδίδονται ως «φορτίον» αντιπροσωπεύει κάτι που φέρεται επί του ώμου και συγχρόνως αποτελεί προφητεία καταστροφής. Προτίθεμαι να εξετάσω αυτήν τη μία αναφορά, η οποία αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη που δηλώνει κάτι το οποίο φέρεται, αλλά είναι επίσης και προφητεία καταστροφής· γι’ αυτό επισημαίνω εξαρχής τη διάκριση, μολονότι δεν θα επανέλθουμε στα στοιχεία αυτά παρά αργότερα.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Το κεφάλαιο δεν είναι αόριστο ως προς τον ορισμό της «κοιλάδας της οράσεως», διότι ταυτοποιείται ως η «Πόλις του Δαβίδ» και επίσης ως «Ιερουσαλήμ». Η κοιλάδα της οράσεως αποτελεί αναφορά στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό κατά την ιστορία των τελευταίων έξι εδαφίων του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Ο Ησαΐας έθεσε το πλαίσιο αυτής της καταστροφής με την ιστορία που παριστάνεται στο εικοστό κεφάλαιο, περιγράφοντας τη σταδιακή κατάκτηση του κόσμου από τον βασιλέα της Ασσυρίας, ο οποίος είχε αποστείλει έναν στρατιωτικό ηγέτη ονόματι Ταρτάν για να καταλάβει μια πόλη της Αιγύπτου που ονομαζόταν Ασδώδ.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

Ο νόμος της Κυριακής ταυτοποιείται στο Δανιήλ ια΄ 41 και προσδιορίζει τρεις ομάδες που «διαφεύγουν» από το χέρι του παπισμού κατά τον νόμο της Κυριακής.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> Κατὰ τὸ ἔτος καθ’ ὃ ἦλθεν ὁ Ταρτάν εἰς Ἄζωτον, (ὅτε ὁ Σαργὼν βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας ἀπέστειλεν αὐτόν,) καὶ ἐπολέμησε κατὰ τῆς Ἀζώτου καὶ κατέλαβεν αὐτήν, κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐλάλησε Κύριος διὰ Ἠσαΐου τοῦ υἱοῦ Ἀμώς, λέγων· Ὕπαγε καὶ λύσον τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου, καὶ βγάλε τὸ ὑπόδημά σου ἀπὸ τοῦ ποδός σου. Καὶ ἐποίησεν οὕτως, περιπατῶν γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος· Καθὼς ὁ δοῦλός μου Ἠσαΐας περιεπάτησε γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος τρία ἔτη εἰς σημεῖον καὶ τέρας ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἐπὶ τὴν Αἰθιοπίαν, οὕτως ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας θὰ ἀπαγάγῃ τοὺς Αἰγυπτίους αἰχμαλώτους καὶ τοὺς Αἰθίοπας δεσμίους, νέους καὶ γέροντας, γυμνοὺς καὶ ἀνυποδήτους, μὲ τοὺς γλουτοὺς αὐτῶν ἀνακεκαλυμμένους, πρὸς καταισχύνην τῆς Αἰγύπτου. Καὶ θὰ φοβηθοῦν καὶ θὰ αἰσχυνθοῦν διὰ τὴν Αἰθιοπίαν, τὴν ἐλπίδα αὐτῶν, καὶ διὰ τὴν Αἴγυπτον, τὴν δόξαν αὐτῶν. Καὶ ὁ κάτοικος τῆς νήσου ταύτης θὰ εἴπῃ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· Ἰδοὺ, τοιαύτη εἶναι ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, πρὸς ἣν καταφεύγομεν διὰ βοήθειαν, ἵνα σωθῶμεν ἀπὸ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας· καὶ πῶς ἡμεῖς θὰ διαφύγωμεν; Ἠσαΐας 20:1–6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

Το ερώτημα που εγείρουν οι κάτοικοι της νήσου είναι πώς θα διαφύγουν από τον βασιλέα της Ασσυρίας, ο οποίος επίσης παριστάνεται ως ο βασιλεύς του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Καὶ θέλει εἰσέλθει ἐπίσης εἰς τὴν ἔνδοξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταβληθῆ· ἀλλ’ οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωὰβ καὶ τὸ ἐξαίρετον τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

Σε αυτό το εδάφιο ταυτοποιείται ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υπάρχουν ορισμένες λεπτές αποχρώσεις στο χωρίο του Δανιήλ που αξίζει να εξεταστούν. Υπάρχουν τρία συνεχόμενα εδάφια στο Δανιήλ ένδεκα, εδάφια σαράντα έως σαράντα τρία, τα οποία όλα προσδιορίζουν «χώρες». Στο εδάφιο σαράντα, οι χώρες που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1989. Οι σύγχρονοι ιστορικοί επιβεβαιώνουν αυτό το γεγονός.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Κατόπιν, στο εδάφιο σαράντα δύο, βρίσκουμε τη λέξη «χώρες» να αντιπροσωπεύει όλες τις χώρες του πλανήτη γη, καθώς ο βασιλιάς του βορρά (ο παπισμός) κυριεύει την Αίγυπτο, η οποία αντιπροσωπεύει ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή είναι μία από τις αποχρώσεις. Η άλλη από τις δύο αποχρώσεις στις οποίες αναφέρομαι μέσα στα τρία εδάφια αφορά τη λέξη «διαφεύγω» στο εδάφιο σαράντα ένα και κατόπιν πάλι στο εδάφιο σαράντα δύο. Πρόκειται για δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, μολονότι και οι δύο μεταφράζονται ως «διαφεύγω». Η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «διαφεύγω» στο εδάφιο σαράντα δύο σημαίνει ότι δεν βρίσκεται καμία λύτρωση· διότι όταν οι «δέκα βασιλείς», που αντιπροσωπεύουν τα Ηνωμένα Έθνη, συμφωνούν να παραδώσουν την παγκόσμια κυβέρνησή τους στον έλεγχο του παπικού θηρίου, δεν υπάρχει διαφυγή — δεν υπάρχει λύτρωση.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες βασιλείαν δὲν ἔλαβον ἔτι· ἀλλὰ λαμβάνουσιν ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι ἔχουσι μίαν γνώμην, καὶ θέλουσι δώσει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον. Οὗτοι θέλουσι πολεμήσει μετὰ τοῦ Ἀρνίου, καὶ τὸ Ἀρνίον θέλει νικήσει αὐτούς· διότι εἶναι Κύριος κυρίων καὶ Βασιλεὺς βασιλέων· καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ εἶναι κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Τὰ ὕδατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, ὅπου ἡ πόρνη κάθεται, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες ἐπὶ τοῦ θηρίου, οὗτοι θέλουσι μισήσει τὴν πόρνην, καὶ θέλουσι κάμει αὐτὴν ἔρημον καὶ γυμνήν, καὶ θέλουσι φάγει τὰς σάρκας αὐτῆς, καὶ κατακαύσει αὐτὴν ἐν πυρί. Διότι ὁ Θεὸς ἔβαλεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ ἐκτελέσωσι τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ νὰ συμφωνήσωσι, καὶ νὰ δώσωσι τὴν βασιλείαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἕως οὗ ἐκπληρωθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 17:12–17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

Αυτοί οι «δέκα βασιλείς» μνημονεύονται επανειλημμένως στον λόγο του Θεού, και στην ιστορία του Ηλία ο Αχαάβ, ο βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν η κεφαλή δέκα φυλών και ήταν νυμφευμένος με την Ιεζάβελ. Η Ιεζάβελ είναι ο παπισμός στο τέλος του κόσμου, ο Ηλίας είναι οι αγγελιοφόροι του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου, και ο Αχαάβ είναι η κεφαλή μιας συμμαχίας δέκα βασιλέων. Ο Αχαάβ αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ηγέτιδα των Ηνωμένων Εθνών κατά την προφητική ιστορία του νόμου της Κυριακής. Όταν η Αίγυπτος αιχμαλωτίζεται από την Ασσυρία, ο βασιλιάς του βορρά στο Δανιήλ 11:42 μόλις έχει εξαναγκάσει τους δέκα βασιλείς να συμφωνήσουν να παραδώσουν τη βασιλεία τους στην παπική εξουσία.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «Καθώς πλησιάζουμε στην τελευταία κρίση, είναι ζωτικής σημασίας να υπάρχει αρμονία και ενότητα μεταξύ των οργάνων του Κυρίου. Ο κόσμος είναι γεμάτος από θύελλα και πόλεμο και διχόνοια. Ωστόσο, υπό μία κεφαλή —την παπική εξουσία— οι άνθρωποι θα ενωθούν για να αντιταχθούν στον Θεό στο πρόσωπο των μαρτύρων Του. Αυτή η ένωση συγκολλάται από τον μεγάλο αποστάτη. Ενώ επιδιώκει να ενώσει τους πράκτορές του στον πόλεμο κατά της αλήθειας, θα εργάζεται για να διαιρεί και να διασκορπίζει τους υποστηρικτές της. Η ζήλια, οι κακές υποψίες, η κακολογία, υποκινούνται από αυτόν για να προξενήσουν ασυμφωνία και διχασμό.» Testimonies, τόμος 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

Στο τεσσαρακοστό πρώτο εδάφιο βρίσκουμε τη λέξη «διαφεύγω», και βρίσκουμε επίσης τη λέξη «διαφεύγω» στο τεσσαρακοστό δεύτερο εδάφιο, αλλά πρόκειται για δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις. Η λέξη που αποδίδεται ως «διαφεύγω» στο τεσσαρακοστό πρώτο εδάφιο σημαίνει να διαφεύγει κανείς σαν να ξεγλιστρά. Αυτή είναι η λέξη που μεταφράζεται ως «διαφεύγω» στο έκτο εδάφιο του εικοστού κεφαλαίου του Ησαΐα. «Κατ’ εκείνη την ημέρα» «ο κάτοικος αυτής της νήσου» διερωτάται πώς μπορεί να διαφύγει από τον Ασσύριο, ο οποίος «κατ’ εκείνη την ημέρα» κατακτά προοδευτικά τον κόσμο, όπως απεικονίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και σε αρκετά άλλα χωρία της Γραφής.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο σαράντα ένα, όταν ο παπισμός, ή όπως τον παριστάνει ο Δανιήλ, ο βασιλεύς του βορρά, ή όπως τον παριστάνει ο Ησαΐας, ο Ασσύριος, κατακτά την «ένδοξη γη», η οποία αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσδιορίζονται δύο ομάδες.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Καὶ θέλει εἰσέλθει καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταστραφῇ· πλὴν οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωάβ καὶ τὸ ἐκλεκτὸν τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

Η μία είναι οι «πολλοί» που καταβάλλονται, και η άλλη ομάδα παριστάνεται ως «ο Εδώμ, ο Μωάβ και οι πρόκριτοι των υιών Αμμών». Κατά τον νόμο της Κυριακής, η Αποκάλυψη 18:4 καλεί εκείνους που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα να «εξέλθουν».

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη συγκοινωνήσητε εις τας αμαρτίας αυτής, και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Αποκάλυψις 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Ο Εδώμ, ο Μωάβ και η κεφαλή των υιών του Αμμών είναι εκείνοι που διαφεύγουν διά της ολισθηρότητος, καθώς οι λαοί της νήσου στο Ησαΐας είκοσι ελπίζουν να πράξουν.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

Στο εδάφιο σαράντα ένα, η άλλη απόχρωση στην οποία αναφέρομαι είναι ότι στα εδάφια σαράντα, σαράντα ένα και σαράντα δύο βρίσκουμε τη λέξη «χώρες», αλλά στο εδάφιο σαράντα ένα είναι μια λέξη που έχει προστεθεί, δεν βρίσκεται στα πρωτότυπα λόγια του Δανιήλ και δεν ανήκει εκεί. Πολλές χώρες ανετράπησαν σε εκπλήρωση του εδαφίου σαράντα κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και πολλές χώρες αιχμαλωτίζονται όταν ο παπισμός αναλαμβάνει τα Ηνωμένα Έθνη. Αλλά κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι «πολλοί» που ανατρέπονται δεν είναι πολλές χώρες· μπορούν να είναι μόνον Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Εάν το φως της αλήθειας σάς έχει παρουσιαστεί, αποκαλύπτοντας το Σάββατο της τετάρτης εντολής και δείχνοντας ότι δεν υπάρχει κανένα θεμέλιο στον Λόγο του Θεού για την τήρηση της Κυριακής, και όμως εξακολουθείτε να προσκολλάστε στο ψευδές σάββατο, αρνούμενοι να αγιάζετε το Σάββατο το οποίο ο Θεός αποκαλεί “την άγια ημέρα Μου”, λαμβάνετε το χάραγμα του θηρίου. Πότε λαμβάνει χώρα αυτό; Όταν υπακούετε στο διάταγμα που σας διατάσσει να παύετε από την εργασία την Κυριακή και να λατρεύετε τον Θεό, ενώ γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει ούτε μία λέξη στην Αγία Γραφή που να δείχνει ότι η Κυριακή είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μία κοινή εργάσιμη ημέρα, συναινείτε να λάβετε το χάραγμα του θηρίου και αρνείστε τη σφραγίδα του Θεού.» Review and Herald, 13 Ιουλίου 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Κάθε μέλος της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αποδέχθηκε το δόγμα του Σαββάτου όταν πρωτοβαπτίστηκε ως μέλος της εκκλησίας και λογοδοτεί για το «φως της αλήθειας» σχετικά με το Σάββατο.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> «Η μεταβολή του Σαββάτου είναι το σημείο ή το χάραγμα της εξουσίας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Εκείνοι οι οποίοι, κατανοώντας τις αξιώσεις της τέταρτης εντολής, επιλέγουν να τηρούν το ψευδές σάββατο στη θέση του αληθινού, αποδίδουν έτσι φόρο τιμής σε εκείνη τη δύναμη από την οποία και μόνον αυτό επιτάσσεται. Το χάραγμα του θηρίου είναι το παπικό σάββατο, το οποίο έχει γίνει αποδεκτό από τον κόσμο στη θέση της ημέρας που όρισε ο Θεός.»

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> «Κανείς δεν έχει ακόμη λάβει το χάραγμα του θηρίου. Ο καιρός της δοκιμασίας δεν έχει ακόμη έλθει. Υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί σε κάθε εκκλησία, μη εξαιρουμένης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Κανείς δεν καταδικάζεται προτού λάβει το φως και διακρίνει την υποχρέωση της τέταρτης εντολής. Όταν όμως εκδοθεί το διάταγμα που θα επιβάλλει το παραποιημένο σάββατο, και η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου θα προειδοποιήσει τους ανθρώπους εναντίον της λατρείας του θηρίου και της εικόνας του, τότε η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ψευδούς και του αληθινού θα χαραχθεί καθαρά. Τότε όσοι εξακολουθούν ακόμη να παραβαίνουν θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου.»

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> «Με ταχέα βήματα πλησιάζουμε αυτή την περίοδο. Όταν οι προτεσταντικές εκκλησίες ενωθούν με την κοσμική εξουσία για να υποστηρίξουν μια ψευδή θρησκεία, εναντιούμενες στην οποία οι πρόγονοί τους υπέστησαν τον σφοδρότερο διωγμό, τότε το παπικό σάββατο θα επιβληθεί με τη συνδυασμένη εξουσία εκκλησίας και κράτους. Θα υπάρξει εθνική αποστασία, η οποία θα καταλήξει μόνο σε εθνική καταστροφή.» Χειρόγραφο 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Κατά τον κυριακάτικο νόμο, οι μόνοι άνθρωποι που καθίστανται υπόλογοι για το φως του τρίτου αγγέλου είναι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, διότι μόνον τότε θα τους παρουσιασθεί η δοκιμασία του τρίτου αγγέλου σε εκείνους που βρίσκονται εκτός του Αντβεντισμού. Οι «πολλοί» που ανατρέπονται κατά τον κυριακάτικο νόμο είναι Λαοδικείς Αντβεντιστές, διότι «η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού».

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Οὕτως οἱ ἔσχατοι θέλουσιν εἶσθαι πρῶτοι, καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· διότι πολλοὶ εἶναι κεκλημένοι, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί. Κατὰ Ματθαῖον 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Ο Ησαΐας είναι «σημείον και τέρας» για την Αίγυπτο και την Αιθιοπία σχετικά με την προοδευτική κατάκτηση του κόσμου από τον παπισμό. Η Αίγυπτος είναι τα Ηνωμένα Έθνη· η Αιθιοπία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, και η Ασσυρία είναι ο παπισμός. Μέσα στο πλαίσιο εκείνης της προφητικής ιστορίας, ο Ησαΐας αρχίζει να εκθέτει μια σειρά προφητειών καταστροφής. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο αφορά τους Λαοδικείς που ανατρέπονται κατά τον νόμο της Κυριακής και τους Φιλαδελφείς που καλούν «τον Εδώμ, τον Μωάβ και τους πρώτους των υιών Αμμών» να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός στερείται του αναγκαίου χαρακτήρα για να σωθεί, και εκχέεται από το στόμα του Κυρίου κατά τον νόμο της Κυριακής. Σημειώνω το γεγονός αυτό μόνο για να τονίσω το επόμενο σημείο. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα παρουσιάζει έναν ακόμη λόγο για τον οποίο η Λαοδίκεια χάνεται, διότι η προφητεία της καταδίκης στρέφεται κατά της κοιλάδας της «οράσεως». Υπάρχουν δύο κύριες εβραϊκές λέξεις που μεταφράζονται ως «όραση». Η μία αντιπροσωπεύει την προφητική ακολουθία των γεγονότων και η άλλη αντιπροσωπεύει μία όραση του Χριστού. Η μία είναι εξωτερική προς την εκκλησία και η άλλη είναι εσωτερική προς την εκκλησία. Η λέξη στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο είναι η όραση που αντιπροσωπεύει προφητικά γεγονότα, και είναι η ίδια λέξη που αποδίδεται ως «όραση» στο βιβλίο των Παροιμιών.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὅρασις, ὁ λαὸς ἀποθνήσκει· ἀλλ᾽ εὐτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ τὸν νόμον. Παροιμίαι 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

Το «βάρος τῆς κοιλάδος τῆς ὁράσεως» είναι η προφητεία που προσδιορίζει δύο τάξεις προσκυνητών στην εκκλησία του Θεού κατά το τέλος του κόσμου. Η μία τάξη, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Σεβνά, είναι η Λαοδίκεια, και η άλλη τάξη είναι η Φιλαδέλφεια, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκίου. Η διάκριση μεταξύ των δύο τάξεων στο κεφάλαιο είναι, βεβαίως, η ίδια διάκριση όπως στην παραβολή των δέκα παρθένων. Η μία τάξη έχει το έλαιον κατά το μεσονύκτιον και η άλλη τάξη δεν έχει. Το «έλαιον», ως σύμβολο, αντιπροσωπεύει διαφορετικές αλήθειες, αναλόγως του συμφραζομένου στο οποίο απαντάται, αλλά στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα το «έλαιον» των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύεται από τη λέξη «όραση». Η μία τάξη έχει το «έλαιον», η άλλη δεν έχει.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «Οι κεχρισμένοι, οι ιστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης, κατέχουν τη θέση που είχε κάποτε δοθεί στον Σατανά ως επισκιάζον χερουβείμ. Διά των αγίων όντων που περιβάλλουν τον θρόνο Του, ο Κύριος διατηρεί αδιάλειπτη επικοινωνία με τους κατοίκους της γης. Το χρυσούν έλαιον παριστά τη χάρη με την οποία ο Θεός διατηρεί τροφοδοτουμένους τους λύχνους των πιστών, ώστε να μη τρεμοσβήνουν και σβήνουν. Εάν το άγιο αυτό έλαιον δεν εξεχέετο εξ ουρανού διά των μηνυμάτων του Πνεύματος του Θεού, οι δυνάμεις του κακού θα είχαν πλήρη έλεγχο επί των ανθρώπων.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τις επικοινωνίες που μας αποστέλλει. Έτσι αρνούμαστε το χρυσό έλαιο, το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, ώστε να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι. Όταν ακουσθεί η κλήση, “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού”, εκείνοι που δεν έλαβαν το άγιο έλαιο, που δεν εφύλαξαν τη χάρη του Χριστού στις καρδιές τους, θα διαπιστώσουν, όπως οι μωρές παρθένες, ότι δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Κύριό τους. Δεν έχουν, μέσα στον εαυτό τους, τη δύναμη να αποκτήσουν το έλαιο, και η ζωή τους καταστρέφεται. Αλλά εάν ζητηθεί το Άγιο Πνεύμα του Θεού, εάν ικετεύσουμε, όπως έκανε ο Μωυσής, “Δείξον μοι την δόξαν σου”, η αγάπη του Θεού θα εκχυθεί στις καρδιές μας. Μέσω των χρυσών σωλήνων, το χρυσό έλαιο θα μεταδοθεί σε εμάς. “Ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων.” Καθώς δέχονται τις λαμπρές ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης, τα τέκνα του Θεού λάμπουν ως φώτα μέσα στον κόσμο.» Review and Herald, July 20, 1897.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

Τα πνεύματα των προφητών συμφωνούν μεταξύ τους, και οι δύο κεχρισμένοι του Ζαχαρία είναι επίσης οι δύο μάρτυρες της Αποκαλύψεως ένδεκα.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> «Σχετικά με τους δύο μάρτυρες ο προφήτης δηλώνει περαιτέρω: “Οὗτοί εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι αἱ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῆς γῆς ἑστῶσαι.” “Ο λόγος σου,” είπε ο ψαλμωδός, “είναι λύχνος εις τους πόδας μου και φως εις την οδόν μου.” Αποκάλυψη 11:4· Ψαλμός 119:105. Οι δύο μάρτυρες αντιπροσωπεύουν τις Γραφές της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Και οι δύο αποτελούν σημαντικές μαρτυρίες για την προέλευση και τη διαιώνιση του νόμου του Θεού. Και οι δύο είναι επίσης μάρτυρες του σχεδίου της σωτηρίας. Οι τύποι, οι θυσίες και οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης δείχνουν προς έναν Σωτήρα που επρόκειτο να έλθει. Τα Ευαγγέλια και οι Επιστολές της Καινής Διαθήκης μιλούν για έναν Σωτήρα που έχει έλθει ακριβώς με τον τρόπο που είχε προαναγγελθεί μέσω τύπου και προφητείας.» The Great Controversy, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Οι δύο κεχρισμένοι του Ζαχαρία αντιπροσωπεύουν τη διαδικασία της επικοινωνίας που απεικονίζεται στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Το «έλαιον», το οποίο είναι το προφητικό «όραμα» των ιστορικών γεγονότων, μεταδίδεται μέσω της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Στην Αποκάλυψη ένδεκα, οι δύο αυτοί μάρτυρες προσδιορίζονται, από τα συμφραζόμενα, ως ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο Μωυσής και ο Ηλίας αποτελούν σύμβολο αφ’ εαυτών.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Όταν παρουσιάζονται μαζί, όπως στο Όρος της Μεταμορφώσεως ή στην Αποκάλυψη ένδεκα, αποτελούν σύμβολα δύο διαφορετικών αληθειών. Στο όρος αντιπροσωπεύουν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της κρίσεως του νόμου της Κυριακής και τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ενώ στην Αποκάλυψη ένδεκα αντιπροσωπεύουν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Αλλά για τον Αντβεντισμό αντιπροσωπεύουν ακόμη περισσότερα. Οι δύο μάρτυρες για τους Ιουδαίους ήσαν «ο νόμος και οι προφήτες», αντιπροσωπεύοντας την Παλαιά Διαθήκη, και οι δύο μάρτυρες για τους Χριστιανούς ήσαν η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, αλλά για τον Αντβεντισμό οι δύο μάρτυρες είναι ο λόγος του Θεού και η μαρτυρία του Ιησού. Γι’ αυτό ο Ιωάννης βρισκόταν στην Πάτμο.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Εγώ ο Ιωάννης, ο οποίος είμαι και αδελφός σας και συγκοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, βρισκόμουν στο νησί το καλούμενο Πάτμος, για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Αποκάλυψις 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

Στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα παριστάνονται οι δύο μάρτυρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας, αν και αυτό μπορεί να αναγνωριστεί μόνον εάν εφαρμόσετε στο κεφάλαιο την αρχή του Άλφα και του Ωμέγα. Σκεφθείτε από πού άρχισε ο Ιησούς την εξήγησή Του περί της «οράσεως» των προφητικών γεγονότων προς τους μαθητές Του στον δρόμο προς Εμμαούς.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> «Αρχίζοντας από τον Μωυσή, το ίδιο το Άλφα της βιβλικής ιστορίας, ο Χριστός εξέθεσε σε όλες τις Γραφές τα περί Εαυτού». Desire of Ages, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

Ο Ηλίας είναι ο προφήτης που εμφανίζεται πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου, με ένα μήνυμα βασισμένο στην αρχή του Άλφα και του Ωμέγα, επιστρέφοντας τις καρδιές των πατέρων (άλφα) προς τα τέκνα (ωμέγα). Ο Μωυσής και ο Ηλίας αντιπροσωπεύουν το άλφα και το ωμέγα της βιβλικής προφητείας. Αν μπορείτε να το ακούσετε, ο Μωυσής ήταν ο William Miller. Και ο Μωυσής και ο Miller πέθαναν, και αμφότεροι αναγνωρίστηκαν δια της έμπνευσης ως σωσμένοι. Ο Μωυσής, βεβαίως, ανασταίνεται αμέσως μετά τον θάνατό του, αλλά άγγελοι περιμένουν γύρω από τον τάφο του Miller έως την ανάστασή του. Ο Ηλίας αντιπροσωπεύει τον τελευταίο αγγελιαφόρο πριν από τον ερχομό της μεγάλης και φοβερής ημέρας του Κυρίου.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> «Οι Ιουδαίοι επιχείρησαν να παρεμποδίσουν την κήρυξη του μηνύματος που είχε προλεχθεί στον Λόγο του Θεού· αλλά η προφητεία πρέπει να εκπληρωθεί. Ο Κύριος λέγει: “Ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς Ηλίαν τον προφήτην πριν έλθει η μεγάλη και φοβερά ημέρα του Κυρίου” (Μαλαχίας 4:5). Κάποιος πρόκειται να έλθει με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία, και όταν εμφανισθεί, οι άνθρωποι ενδέχεται να πουν: “Είσαι υπερβολικά ζηλωτής, δεν ερμηνεύεις τις Γραφές με τον ορθό τρόπο. Άφησέ με να σου πω πώς να διδάσκεις το μήνυμά σου.”»

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> «Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ του έργου του Θεού και εκείνου του ανθρώπου. Θα πω την αλήθεια όπως ο Θεός μού τη δίνει, και λέγω τώρα: εάν εξακολουθείτε να βρίσκετε σφάλματα, να έχετε πνεύμα φιλονεικίας, δεν θα γνωρίσετε ποτέ την αλήθεια. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: “Έτι πολλά έχω να σας είπω, αλλά δεν δύνασθε τώρα να βαστάζητε αυτά” (John 16:12). Δεν βρίσκονταν σε κατάσταση ώστε να εκτιμήσουν ιερά και αιώνια πράγματα· αλλά ο Ιησούς υποσχέθηκε να στείλει τον Παράκλητο, ο οποίος θα τους δίδασκε τα πάντα και θα τους έφερνε στη μνήμη όλα όσα Αυτός τους είχε πει. Αδελφοί, δεν πρέπει να εναποθέτουμε την εξάρτησή μας στον άνθρωπο. “Απόσχετε από του ανθρώπου, του οποίου η πνοή είναι εν τη ρινί αυτού· διότι εις τί πρέπει να λογαριάζεται;” (Isaiah 2:22). Πρέπει να αναρτήσετε τις αβοήθητες ψυχές σας στον Ιησού. Δεν αρμόζει σε εμάς να πίνουμε από την πηγή της κοιλάδας, όταν υπάρχει πηγή στο βουνό. Ας αφήσουμε τα κατώτερα ρεύματα· ας έλθουμε στις ανώτερες πηγές. Εάν υπάρχει κάποιο σημείο αλήθειας το οποίο δεν κατανοείτε, επί του οποίου δεν συμφωνείτε, ερευνήστε, συγκρίνετε γραφή με γραφή, βυθίστε το φρέαρ της αλήθειας βαθιά μέσα στο μεταλλείο του Λόγου του Θεού. Πρέπει να τοποθετήσετε τους εαυτούς σας και τις γνώμες σας επάνω στο θυσιαστήριο του Θεού, να αποβάλετε τις προειλημμένες ιδέες σας και να αφήσετε το Πνεύμα του Ουρανού να σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια.» Selected Messages, βιβλίο 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

Στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα, ο Σεβνά και ο Ελιακίμ αντιπροσωπεύουν τους φρόνιμους και τους μωρούς μέσα στον Αντβεντισμό στο τέλος του κόσμου, όταν ο βασιλεύς του βορρά πορεύεται εναντίον της Ιερουσαλήμ. Ο Ελιακίμ, ο υιός του Χελκία, κατείχε το «όραμα», ενώ ο Σεβνά όχι.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται· αλλ’ εκείνος που τηρεί τον νόμο, μακάριος είναι. Παροιμίες 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

Το προφητικό μήνυμα, δηλαδή το «όραμα» αυτού του εδαφίου, απευθύνεται σε δύο πράγματα. Κατανοείς την αύξηση του προφητικού φωτός και ζεις, και αν δεν το κάνεις — πεθαίνεις. Αν δεν κατανοείς, τότε δεν μπορείς να είσαι προετοιμασμένος να τηρήσεις το Σάββατο κατά τη δοκιμασία του νόμου της Κυριακής. Θα είναι «πολύ αργά». Όταν οι Λαοδικείς Αντβεντιστές ανατρέπονται κατά τον νόμο της Κυριακής, απορρίπτουν τον νόμο επειδή απέρριψαν το «όραμα της αλήθειας». Δεν έχουν έλαιο· δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Επειδή λέγεις, Πλούσιος είμαι, και επλούτησα, και δεν έχω χρείαν ουδενός· και δεν γνωρίζεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος, και ελεεινός, και πτωχός, και τυφλός, και γυμνός. Αποκάλυψις 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Το σημείο του Ησαΐα είναι ότι περπάτησε γυμνός και ανυπόδητος επί τρία έτη. Το έπραξε αυτό για να προειδοποιήσει εκείνους που θα εδέχοντο την προειδοποίηση του προφητικού του μηνύματος, ότι, εάν δεν κατανοήσετε το όραμα των προφητικών γεγονότων, θα φθάσετε στον νόμο της Κυριακής και θα καταστείτε αιχμάλωτοι, οδηγημένοι μακριά σε μία κατάσταση άθλια, ταλαίπωρη, πτωχή, τυφλή και γυμνή. Ο Ησαΐας υπήρξε σημείο και τέρας για την ιστορία του Ησαΐα, αλλά ακόμη περισσότερο για το τέλος του κόσμου.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ταύτα δε πάντα συνέβαινον εις αυτούς ως παραδείγματα· και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους έφθασαν τα τέλη των αιώνων. 1 Κορινθίους 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

Στα πρώτα πέντε εδάφια του εικοστού δευτέρου κεφαλαίου, η Ιερουσαλήμ, η πόλη του Δαβίδ, προσδιορίζεται ως «θορυβώδης», «εύθυμη πόλη», γεμάτη από «ταραχές». Μια κλασική βιβλική ρήση, την οποία χρησιμοποιούν ακόμη και οι άνθρωποι του κόσμου, χρησιμοποιείται σε αυτό το κεφάλαιο για να παραστήσει την «εύθυμη» «θορυβώδη» πόλη που είναι γεμάτη από «ταραχές», όταν εκείνοι του δεκάτου τρίτου εδαφίου λέγουν με χαρά: «ας φάγωμεν και ας πίωμεν· διότι αύριον αποθνήσκομεν». Εντούτοις, μολονότι είναι εύθυμοι, οι άνδρες τους φονεύονται, αλλ’ όχι με μάχαιρα, ούτε σε μάχη, και γι’ αυτό ο Ησαΐας θέτει το ερώτημα: «Τι έχεις;»

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Ὅ,τι κι ἂν τοὺς ταλαιπωρεῖ, τοὺς ἔχει ὁδηγήσει ἐπάνω στὰ δώματα. Τὰ δώματα ἀποτελοῦν σύμβολο λατρείας τοῦ ἡλίου, τῆς σελήνης καὶ τῶν ἄστρων· εἶναι σύμβολο πνευματισμοῦ. Ὁ Ἀντβεντισμὸς τελεῖ, στὸ ἐν λόγῳ χωρίο, ὑπὸ πνευματικὴ πλάνη.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τῶν δωμάτων· καὶ τοὺς προσκυνοῦντας καὶ ὀμνύοντας εἰς τὸν Κύριον, καὶ ὀμνύοντας εἰς τὸν Μαλχάμ· καὶ τοὺς ἀποστραφέντας ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καὶ τοὺς μὴ ἐκζητήσαντας τὸν Κύριον μηδὲ ἐρωτήσαντας περὶ αὐτοῦ.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Σιώπα ενώπιον του Κυρίου του Θεού· διότι η ημέρα του Κυρίου είναι πλησίον· διότι ο Κύριος ητοίμασε θυσίαν, εκάλεσε τους κεκλημένους αυτού. Και θέλει συμβεί εν τη ημέρα της θυσίας του Κυρίου, ότι θέλω τιμωρήσει τους άρχοντας και τους υιούς του βασιλέως και πάντας τους ενδεδυμένους ενδύματα αλλότρια. Εν τη αυτή ημέρα θέλω τιμωρήσει και πάντας όσοι υπερπηδώσι το κατώφλιον, οίτινες γεμίζουσι τους οίκους των κυρίων αυτών από βίαν και δόλον. Σοφονίας 1:5–9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

Κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, ο Αντβεντισμός, ο οποίος παριστάνεται ως η Ιερουσαλήμ, βρίσκεται «στην κοιλάδα της οράσεως». Εκείνοι που απορρίπτουν το προφητικό μήνυμα, το οποίο παριστάνεται από το «έλαιον» ή την «όραση», ασκούν πνευματισμό, περί του οποίου ο Παύλος ομιλεί στη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς. Εκεί επίσης βρίσκουμε εκείνους (Σεβνά) που δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> Καὶ διὰ τοῦτο θέλει πέμψει εἰς αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐνέργειαν πλάνης, ὥστε νὰ πιστεύσωσι τὸ ψεῦδος· διὰ νὰ κατακριθῶσι πάντες οἱ μὴ πιστεύσαντες εἰς τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ εὐδοκήσαντες εἰς τὴν ἀδικίαν. 2 Θεσσαλονικεῖς 2:11, 12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Βεβαίως, η λέξη «ἀλήθεια» που χρησιμοποιεί ο Παύλος είναι η ελληνική λέξη η οποία προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «ἀλήθεια», η οποία σχηματίζεται με τον συνδυασμό των τριών εβραϊκών γραμμάτων που αντιπροσωπεύουν το Άλφα και το Ωμέγα. Η απόρριψη της «ἀληθείας», όπως αυτή εκπροσωπείται ως η αρχή του Άλφα και του Ωμέγα, επιφέρει ισχυρή πλάνη επί των Λαοδικέων, και αυτή η πλάνη είναι ο πνευματισμός.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> «Λέγει ο προφήτης Ησαΐας: “Και όταν σας είπωσι, Ζητήσατε προς τους έχοντας πνεύματα οικεία και προς τους μάγους, τους ψιθυρίζοντας και μουρμουρίζοντας· δεν πρέπει λαός να ζητή προς τον Θεόν αυτού; υπέρ των ζώντων να προστρέχη προς τους νεκρούς; Εις τον νόμον και εις την μαρτυρίαν· εάν δεν λαλώσι κατά τον λόγον τούτον, τούτο γίνεται διότι δεν υπάρχει φως εν αυτοίς.” Ησαΐας 8:19, 20. Εάν οι άνθρωποι ήσαν πρόθυμοι να δεχθούν την αλήθεια, η οποία τόσο σαφώς εκτίθεται στις Γραφές σχετικά με τη φύση του ανθρώπου και την κατάσταση των νεκρών, θα έβλεπαν στους ισχυρισμούς και στις εκδηλώσεις του πνευματισμού την ενέργεια του Σατανά με δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους. Αλλ’ αντί να απαρνηθούν την ελευθερία που είναι τόσο αρεστή στη σαρκική καρδιά και να αποκηρύξουν τις αμαρτίες που αγαπούν, πλήθη κλείνουν τα μάτια τους στο φως και προχωρούν ευθεία εμπρός, αδιαφορώντας για τις προειδοποιήσεις, ενώ ο Σατανάς υφαίνει τα δίχτυά του γύρω τους, και αυτοί γίνονται λεία του. “Διότι δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας, διά να σωθώσι,” διά τούτο “ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσι το ψεύδος.” 2 Θεσσαλονικείς 2:10, 11.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

Στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα, οι άνδρες της εύθυμης πόλεως θανατώνονται, αλλά όχι σε μάχη ούτε από μάχαιρα· δένονται όλοι μαζί και θανατώνονται μαζί με τους άρχοντες που έχουν διαφύγει.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> «Εάν η εκκλησία ακολουθήσει πορεία παρόμοια με εκείνη του κόσμου, θα έχει την ίδια τύχη. Όχι· μάλλον, επειδή έχει λάβει μεγαλύτερο φως, η τιμωρία της θα είναι βαρύτερη από εκείνη των αμετανοήτων.»

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> «Εμείς, ως λαός, ομολογούμε ότι κατέχουμε την αλήθεια περισσότερο από κάθε άλλον λαό επάνω στη γη. Τότε η ζωή και ο χαρακτήρας μας πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία με μια τέτοια πίστη. Η ημέρα είναι ακριβώς εμπρός μας, όταν οι δίκαιοι θα δεθούν σαν πολύτιμος σίτος σε δεμάτια για την ουράνια αποθήκη, ενώ οι ασεβείς, όπως τα ζιζάνια, θα συναχθούν για τις φωτιές της τελευταίας μεγάλης ημέρας. Αλλά το σιτάρι και τα ζιζάνια “αυξάνονται μαζί μέχρι του θερισμού”.» Testimonies, τόμος 5, σ. 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Η ηγεσία στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα έχει δεθεί μαζί από «τους τοξότες». Ο Σεβνά προσδιορίζεται ως άρχοντας επί του οίκου, και η θέση του θα δοθεί στον Ελιακείμ, τον υιό του Χελκία. Στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα το προφητικό μήνυμα που παριστάνεται από την «όραση» των προφητικών γεγονότων έχει παραγάγει δύο τάξεις προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ καθώς ο βασιλιάς του βορρά πλησιάζει. Η μία τάξη δένεται για την ουράνια αποθήκη, και η άλλη για τις φωτιές των εσχάτων ημερών. Εκείνο που έχει δέσει τους ασεβείς είναι «οι τοξότες», που αποτελεί ένα από τα πολλά σύμβολα του Ισλάμ στον Λόγο του Θεού.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> Και το υπόλοιπο του αριθμού των τοξοτών, των ισχυρών ανδρών των υιών του Κηδάρ, θα ελαττωθεί· διότι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, ελάλησε. Ησαΐας 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> Και αυτά είναι τα ονόματα των υιών του Ισμαήλ, κατά τα ονόματά τους, σύμφωνα με τις γενεές τους: ο πρωτότοκος του Ισμαήλ, ο Ναβαϊώθ· και ο Κηδάρ, και ο Αδβεήλ, και ο Μιβσάμ, και ο Μισμά, και ο Δουμά, και ο Μασσά, ο Αδάρ, και ο Θαιμάν, ο Ιετούρ, ο Ναφίς, και ο Κέδμα· αυτοί είναι οι υιοί του Ισμαήλ, και αυτά είναι τα ονόματά τους, κατά τας πόλεις αυτών, και κατά τας κώμας αυτών· δώδεκα άρχοντες κατά τα έθνη αυτών. Γένεσις 25:13–16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

Η ηγεσία του Αντβεντισμού δεσμεύθηκε από τοξότες όταν απέρριψε το μήνυμα ότι το Ισλάμ επιτέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, σε εκπλήρωση της βιβλικής προφητείας. Η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν η επιβεβαίωση του μηνύματος που είχε αποσφραγισθεί το 1989, κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η επίθεση του Ισλάμ στις 11 Σεπτεμβρίου παραλλήλιζε την 11η Αυγούστου 1840, όταν μια προφητεία περί του ότι το Ισλάμ θα ετίθετο υπό περιορισμό ενδυνάμωσε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, επιβεβαιώνοντας τον πρωταρχικό προφητικό κανόνα του Μίλλερ, ότι μία ημέρα αντιπροσώπευε ένα έτος. Η 11η Αυγούστου 1840 ήταν εκπλήρωση ενός προειρημένου γεγονότος που βασιζόταν στην αρχή της μίας ημέρας αντί ενός έτους. Όταν εκπληρώθηκε, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

Η 11η Σεπτεμβρίου επιβεβαίωσε τον πρωταρχικό κανόνα του «οράματος» που δόθηκε στον Αντβεντισμό να διακηρύξει. Ο κανόνας αυτός είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όταν η αρχή ημέρα αντί έτους επιβεβαιώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, ο ισχυρός άγγελος του δέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης κατήλθε, επισημαίνοντας την ενδυνάμωση του αγγέλματος της ώρας της κρίσεως του Μίλλερ, προτυπώνοντας έτσι τον καιρό κατά τον οποίο ο άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης κατήλθε την 11η Σεπτεμβρίου.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Πώς προέκυψε ο λόγος ότι εγώ δήλωσα πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Είπα, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια που υψώνονταν εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει φοβερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι προειδοποίηση για όσα πρόκειται να επέλθουν επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνον ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από την περιστροφή και την ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου δόθηκε, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της πανίσχυρης δύναμής Του, και αυτές οι ογκώδεις κατασκευές θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, τη φρικτότητα των οποίων δεν μπορούμε να φαντασθούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Υπάρχουν, βεβαίως, πολλά ακόμη να ειπωθούν σχετικά με το Ισλάμ, αλλά ο Σεβνά αντιπροσωπεύει εκείνους που απορρίπτουν το «όραμα» της προφητικής ιστορίας, το οποίο βασίζεται στην επανάληψη της ιστορίας, συνοδευόμενο από την πρωταρχική αλήθεια της επανάληψης της ιστορίας—ότι η αρχή ενός πράγματος απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος. Ο περιορισμός του Ισλάμ στις 11 Αυγούστου 1840 έφερε κάτω τον άγγελο του κεφαλαίου δέκα της Αποκάλυψης, και η αποδέσμευση του Ισλάμ στις 11/9 έφερε κάτω τον άγγελο του κεφαλαίου δεκαοκτώ της Αποκάλυψης.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> Και είπα, Ακούσατε, παρακαλώ, κεφαλαί του Ιακώβ και άρχοντες του οίκου του Ισραήλ· δεν είναι σε σας να γνωρίζετε την κρίση; σεις που μισείτε το καλό και αγαπάτε το κακό· που γδέρνετε το δέρμα τους από επάνω τους και τη σάρκα τους από επάνω στα οστά τους· που ακόμη τρώγετε τη σάρκα του λαού μου και εκδέρνετε το δέρμα τους από επάνω τους· και συντρίβετε τα οστά τους και τα κατακόπτετε σε τεμάχια, όπως για τη χύτρα και όπως σάρκα μέσα στο καζάνι. Τότε θα κράξουν προς τον Κύριο, αλλά δεν θα τους ακούσει· αλλά και θα κρύψει το πρόσωπό του από αυτούς κατά τον καιρό εκείνο, καθώς φέρθηκαν πονηρά στα έργα τους. Ούτω λέγει ο Κύριος περί των προφητών που πλανώνουν τον λαό μου, που δαγκάνουν με τα δόντια τους και κηρύττουν, Ειρήνη· και όποιος δεν βάζει τίποτε στο στόμα τους, ετοιμάζουν εναντίον του πόλεμο. Διά τούτο νύχτα θα είναι σε σας, ώστε να μη βλέπετε όραση· και σκοτάδι θα είναι σε σας, ώστε να μη μαντεύετε· και ο ήλιος θα δύσει επάνω στους προφήτες, και η ημέρα θα σκοτεινιάσει επάνω τους. Τότε οι βλέποντες θα καταισχυνθούν και οι μάντεις θα συγχυθούν· ναι, όλοι θα καλύψουν τα χείλη τους· διότι δεν υπάρχει απόκριση από τον Θεό. Εγώ όμως αληθινά είμαι πλήρης δυνάμεως διά του πνεύματος του Κυρίου, και κρίσεως, και ισχύος, για να αναγγείλω στον Ιακώβ την παράβασή του και στον Ισραήλ την αμαρτία του. Ακούσατε αυτό, παρακαλώ, κεφαλαί του οίκου του Ιακώβ και άρχοντες του οίκου του Ισραήλ, που βδελύσσεσθε την κρίση και διαστρέφετε κάθε ευθύτητα. Οικοδομούν τη Σιών με αίματα και την Ιερουσαλήμ με ανομία. Οι κεφαλές της κρίνουν για δώρο, και οι ιερείς της διδάσκουν για μισθό, και οι προφήτες της μαντεύουν για χρήματα· όμως στηρίζονται στον Κύριο και λέγουν, Δεν είναι ο Κύριος ανάμεσά μας; κανένα κακό δεν θα έλθει επάνω μας. Μιχαίας 3:1–11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> Καὶ τὸ πλῆθος πάντων τῶν ἐθνῶν τῶν πολεμούντων ἐναντίον τοῦ Αριήλ [Ιερουσαλήμ], πάντες μάλιστα ὅσοι πολεμοῦν ἐναντίον αὐτῆς και τοῦ οχυρώματός της και την θλίβουν, θέλει είσθαι ως ενύπνιον νυκτερινής οπτασίας. Και θέλει είσθαι καθώς όταν άνθρωπος πεινών ονειρεύεται, και ιδού, τρώγει· αλλά εξυπνά, και η ψυχή αυτού είναι κενή· ή καθώς όταν διψών ονειρεύεται, και ιδού, πίνει· αλλά εξυπνά, και ιδού, είναι εξηντλημένος, και η ψυχή αυτού επιθυμεί· ούτως θέλει είσθαι το πλῆθος πάντων τῶν ἐθνῶν τῶν πολεμούντων ἐναντίον τοῦ όρους Σιών. Σταθήτε και θαυμάσατε· βοήσατε και κραυγάσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από οίνον· παραπατούν, αλλά όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεεν επάνω σας πνεύμα βαθέος ύπνου, και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτας και τους άρχοντάς σας, τους βλέποντας, εσκέπασε. Και πάσα η όρασις έγινε εις εσάς ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίον παραδίδουν εις άνθρωπον εγγράμματον, λέγοντες, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν δύναμαι· διότι είναι εσφραγισμένον· και το βιβλίον παραδίδεται εις τον αγράμματον, λέγοντες, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν είμαι εγγράμματος. Διά τούτο είπεν ο Κύριος, Επειδή ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτού, και με τα χείλη αυτού με τιμά, αλλά έχει απομακρύνει την καρδίαν αυτού μακράν απ’ εμού, και ο φόβος αυτού προς εμέ διδάσκεται διά προστάγματος ανθρώπων· διά τούτο, ιδού, εγώ θέλω πράξει πάλιν θαυμαστόν έργον μεταξύ του λαού τούτου, θαυμαστόν έργον και τέρας· διότι η σοφία των σοφών αυτού θέλει απολεσθή, και η σύνεσις των συνετών αυτού θέλει αποκρυβή. Ουαί εις τους επιζητούντας να αποκρύψουν βαθέως την βουλήν αυτών από του Κυρίου, και τα έργα αυτών είναι εν σκότει, και λέγουν, Τίς μας βλέπει; και τίς μας γνωρίζει; Βεβαίως, η ανατροπή σας των πραγμάτων θέλει λογισθή ως ο πηλός του κεραμέως· διότι θέλει ειπεί το έργον περί του ποιήσαντος αυτό, Δεν με έκαμεν; ή το πλάσμα θέλει ειπεί περί του πλάσαντος αυτό, Δεν είχε σύνεσιν; Ησαΐας 29:7–16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Η κοιλάδα της οράσεως, σύμφωνα με τον Ησαΐα, είναι «ημέρα θλίψεως και καταπατήσεως και συγχύσεως παρά Κυρίου, του Θεού των δυνάμεων, εν τη κοιλάδι της οράσεως, καταστρέφοντος τα τείχη και βοής προς τα όρη». Ο Ησαΐας, λοιπόν, κλαίει πικρώς, καθώς έκλαυσε και ο Ιησούς.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> «Τα δάκρυα του Ιησού δεν οφείλονταν στην προσδοκία του δικού Του παθήματος. Ακριβώς εμπρός Του βρισκόταν η Γεθσημανή, όπου σύντομα η φρίκη μεγάλου σκότους θα Τον επισκίαζε. Σε ορατή απόσταση ήταν και η προβατική πύλη, διά της οποίας επί αιώνες οδηγούνταν τα ζώα των θυσιών. Η πύλη αυτή επρόκειτο σύντομα να ανοιχθεί για Εκείνον, το μεγάλο Αντίτυπο, προς τη θυσία του οποίου για τις αμαρτίες του κόσμου είχαν καταδείξει όλες εκείνες οι προσφορές. Πλησίον ήταν και ο Γολγοθάς, ο τόπος της επικείμενης αγωνίας Του. Ωστόσο, δεν ήταν εξαιτίας αυτών των υπενθυμίσεων του σκληρού θανάτου Του που ο Λυτρωτής έκλαψε και στέναξε με οδύνη πνεύματος. Η λύπη Του δεν ήταν εγωιστική. Η σκέψη της δικής Του αγωνίας δεν εκφόβισε εκείνη τη γενναία, αυτοθυσιαζόμενη ψυχή. Το θέαμα της Ιερουσαλήμ ήταν εκείνο που διαπέρασε την καρδιά του Ιησού—της Ιερουσαλήμ που είχε απορρίψει τον Υιό του Θεού και είχε περιφρονήσει την αγάπη Του, που αρνιόταν να πεισθεί από τα κραταιά θαύματά Του και επρόκειτο να Του αφαιρέσει τη ζωή. Είδε τι ήταν μέσα στην ενοχή της επειδή απέρριψε τον Λυτρωτή της, και τι θα μπορούσε να είχε γίνει, αν είχε δεχθεί Εκείνον που μόνος μπορούσε να θεραπεύσει το τραύμα της. Είχε έλθει για να τη σώσει· πώς θα μπορούσε να την εγκαταλείψει;»

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> Ο Ισραήλ υπήρξε λαός ευνοημένος· ο Θεός είχε καταστήσει τον ναό τους κατοικητήριό Του· ήταν «ωραία διά την θέσιν αυτού, χαρά πάσης της γης». Ψαλμός 48:2. Η μαρτυρία περισσότερων από χιλίων ετών της προστατευτικής φροντίδας του Χριστού και της τρυφερής αγάπης Του, όπως ενός πατέρα προς το μονογενές του παιδί, βρισκόταν εκεί. Μέσα σε εκείνον τον ναό οι προφήτες είχαν απευθύνει τις επίσημες προειδοποιήσεις τους. Εκεί είχαν κυματισθεί τα καιόμενα θυμιατήρια, ενώ το θυμίαμα, αναμεμιγμένο με τις προσευχές των λατρευτών, είχε αναβεί προς τον Θεό. Εκεί είχε χυθεί το αίμα των ζώων, ως προτύπωση του αίματος του Χριστού. Εκεί ο Ιεχωβά είχε φανερώσει τη δόξα Του επάνω από το ιλαστήριο. Εκεί οι ιερείς είχαν ιερουργήσει, και η μεγαλοπρέπεια του συμβόλου και της τελετουργίας συνεχιζόταν επί αιώνες. Αλλά όλα αυτά έπρεπε να λάβουν τέλος.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> «Ο Ιησούς ύψωσε το χέρι Του,—εκείνο που τόσο συχνά είχε ευλογήσει τους ασθενείς και τους πάσχοντες,—και, σαλεύοντάς το προς την καταδικασμένη πόλη, αναφώνησε με σπασμένες από θλίψη φράσεις: “Εάν εγνώριζες, και συ, τουλάχιστον κατά την ημέραν ταύτην, τα προς ειρήνην σου ανήκοντα!—” Εδώ ο Σωτήρ εσιώπησε και άφησε ανείπωτο ποία θα μπορούσε να είχε υπάρξει η κατάστασις της Ιερουσαλήμ, εάν είχε δεχθεί τη βοήθεια που ο Θεός επεθύμει να της δώσει,—το δώρο του ηγαπημένου Του Υιού. Εάν η Ιερουσαλήμ είχε γνωρίσει εκείνο το οποίο είχε το προνόμιο να γνωρίσει και είχε προσέξει το φως που ο Ουρανός της είχε αποστείλει, θα μπορούσε να είχε προβάλει με την υπερηφάνεια της ευημερίας, βασίλισσα των βασιλείων, ελεύθερη με τη δύναμη της δοσμένης από τον Θεό ισχύος της. Δεν θα υπήρχαν ένοπλοι στρατιώτες να στέκονται στις πύλες της, ούτε ρωμαϊκά λάβαρα να κυματίζουν επάνω από τα τείχη της. Το ένδοξο πεπρωμένο που θα μπορούσε να είχε ευλογήσει την Ιερουσαλήμ, εάν είχε δεχθεί τον Λυτρωτή της, ανεφάνη ενώπιον του Υιού του Θεού. Είδε ότι θα μπορούσε, μέσω Αυτού, να είχε θεραπευθεί από τη βαριά της νόσο, να είχε ελευθερωθεί από τη δουλεία και να είχε εδραιωθεί ως η κραταιά μητρόπολη της γης. Από τα τείχη της θα είχε εξέλθει προς όλα τα έθνη η περιστερά της ειρήνης. Θα ήταν το λαμπρό διάδημα της δόξης του κόσμου.»

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> «Αλλ’ η λαμπρά εικόνα τού τι θα μπορούσε να είχε γίνει η Ιερουσαλήμ σβήνει από το βλέμμα του Σωτήρος. Συνειδητοποιεί τι είναι τώρα υπό τον ρωμαϊκό ζυγό, φέροντας τη δυσμένεια του Θεού, καταδικασμένη στην ανταποδοτική Του κρίση. Αναλαμβάνει εκ νέου το σπασμένο νήμα του θρήνου Του: “Αλλ’ τώρα εκρύβησαν από των οφθαλμών σου. Διότι θέλουσιν ελθεί επί σε ημέραι, καθ’ ας οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χάρακα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει, και στενοχωρήσει πανταχόθεν, και θέλουσι σε κατεδαφίσει, και τα τέκνα σου εν σοι· και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον· διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου.”»

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> «Ο Χριστός ήλθε για να σώσει την Ιερουσαλήμ μαζί με τα τέκνα της· αλλ’ η φαρισαϊκή υπερηφάνεια, η υποκρισία, ο φθόνος και η κακία είχαν εμποδίσει Αυτόν να πραγματοποιήσει τον σκοπό Του. Ο Ιησούς εγνώριζε την τρομερή ανταπόδοση που θα επερχόταν επί της καταδικασμένης πόλεως. Είδε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα, τους πολιορκημένους κατοίκους παραδομένους στην πείνα και στον θάνατο, μητέρες να τρέφονται από τα νεκρά σώματα των ιδίων των τέκνων τους, και γονείς και τέκνα να αρπάζουν ο ένας από τον άλλον την τελευταία μπουκιά τροφής, ενώ η φυσική στοργή αφανιζόταν από τα σπαρακτικά άλγη της πείνας. Είδε ότι η πείσμων στάση των Ιουδαίων, όπως φανερωνόταν με την απόρριψη της σωτηρίας Του, θα τους οδηγούσε επίσης να αρνηθούν την υποταγή στα εισβάλλοντα στρατεύματα. Εθεώρησε τον Γολγοθά, όπου έμελλε να υψωθεί, κατάσπαρτο από σταυρούς πυκνούς σαν τα δένδρα του δάσους. Είδε τους δυστυχείς κατοίκους να υφίστανται βασανιστήρια επί του τροχού και διά σταυρώσεως, τα ωραία ανάκτορα κατεστραμμένα, τον ναό ερειπωμένο, και από τα ογκώδη τείχη του να μη μείνει λίθος επί λίθον, ενώ η πόλη να οργώνεται ως αγρός. Δικαίως ο Σωτήρ θα μπορούσε να κλαύσει με αγωνία ενώπιον εκείνης της φοβερής σκηνής.»

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> «Η Ιερουσαλήμ είχε υπάρξει το τέκνο της φροντίδας Του· και καθώς ένας στοργικός πατέρας θρηνεί για έναν παραστρατημένο γιο, έτσι ο Ιησούς έκλαψε για την αγαπημένη πόλη. Πώς να σε παραδώσω; Πώς να σε δω αφιερωμένη στην καταστροφή; Πρέπει να σε αφήσω να συμπληρώσεις το ποτήρι της ανομίας σου; Μία ψυχή έχει τέτοια αξία ώστε, σε σύγκριση με αυτήν, οι κόσμοι βυθίζονται στην ασημαντότητα· εδώ όμως επρόκειτο να χαθεί ολόκληρο έθνος. Όταν ο ταχέως δύων ήλιος της Δύσης θα χανόταν από τον ουρανό, η ημέρα της χάριτος της Ιερουσαλήμ θα είχε λήξει. Ενώ η πομπή είχε σταματήσει στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, δεν ήταν ακόμη πολύ αργά για την Ιερουσαλήμ να μετανοήσει. Ο άγγελος του ελέους τότε δίπλωνε τις πτέρυγές του για να κατεβεί από τον χρυσό θρόνο και να δώσει τη θέση του στη δικαιοσύνη και στην ταχέως επερχόμενη κρίση. Αλλά η μεγάλη καρδιά αγάπης του Χριστού εξακολουθούσε ακόμη να ικετεύει για την Ιερουσαλήμ, η οποία είχε περιφρονήσει τα ελέη Του, είχε καταφρονήσει τις προειδοποιήσεις Του και επρόκειτο να βάψει τα χέρια της με το αίμα Του. Αν μόνο η Ιερουσαλήμ μετανοούσε, δεν ήταν ακόμη πολύ αργά. Ενώ οι τελευταίες ακτίνες του δύοντος ηλίου παρέμεναν ακόμη πάνω στον ναό, στον πύργο και στο ακροκέραμο, δεν θα οδηγούσε κάποιος αγαθός άγγελος αυτήν προς την αγάπη του Σωτήρος και δεν θα απέτρεπε την καταδίκη της; Ωραία και ανόσια πόλη, που είχε λιθοβολήσει τους προφήτες, που είχε απορρίψει τον Υιό του Θεού, που με την αμετανοησία της έδενε τον εαυτό της με δεσμά δουλείας,—η ημέρα του ελέους της είχε σχεδόν εκπνεύσει!» Desire of Ages, 576–578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Καθώς ο πόλεμος εναντίον της Ιερουσαλήμ περιγράφεται από τον Ησαΐα στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο, οι επιτιθέμενοι «παρατάσσονται στην πύλη». Ο Ελάμ και ο Κιρ βρίσκονται στην πύλη με τα όπλα έτοιμα και τότε αποκαλύπτουν το κάλυμμα της Ιερουσαλήμ. Στον Ησαΐα, το «κάλυμμα» που αποκαλύπτεται από τους εχθρούς στην πύλη είναι η σκιά της Αιγύπτου.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Οὐαὶ εἰς τὰ τέκνα τὰ ἀποστάτηντα, λέγει Κύριος, οἵτινες λαμβάνουσι βουλήν, ἀλλ’ οὐχὶ ἀπ’ ἐμοῦ· καὶ σκεπάζονται με σκέπασμα, ἀλλ’ οὐχὶ ἐκ τοῦ πνεύματός μου, ἵνα προσθέσωσιν ἁμαρτίαν ἐπὶ ἁμαρτίαν· οἵτινες πορεύονται διὰ νὰ καταβῶσιν εἰς Αἴγυπτον, καὶ δὲν ἠρώτησαν τὸ στόμα μου· διὰ νὰ ἐνισχυθῶσιν ἐν τῇ ἰσχύϊ τοῦ Φαραώ, καὶ νὰ ἐλπίσωσιν ἐν τῇ σκιᾷ τῆς Αἰγύπτου! Ἠσαΐας 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Αναγνωρίζεται από τους εχθρούς της Ιερουσαλήμ ότι εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Σεβνά έχουν θέσει την εμπιστοσύνη τους στην Αίγυπτο, νομίζοντας ότι η Αίγυπτος θα τους προστατεύσει, ενώ εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκία, δεν εμπιστεύονται στη «σκιά της Αιγύπτου», αλλά σκεπάζονται με το σκέπασμα του Πνεύματος του Θεού και εμπιστεύονται στη «σκιά του Υψίστου».

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> Ὁ κατοικῶν ἐν τῇ κρύπτῃ τοῦ Ὑψίστου, ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ Παντοκράτορος θέλει διαμένει. Θέλω λέγει περὶ τοῦ Κυρίου, Αὐτὸς εἶναι τὸ καταφύγιόν μου καὶ τὸ φρούριόν μου· Θεός μου· ἐπ’ αὐτὸν θέλω ἐλπίζει. Ψαλμοί 91:1, 2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, οι φρόνιμες παρθένοι, οι οποίες αντιπροσωπεύονται από τον Ελιακείμ, τον υιό του Χελκία, εμπιστεύονται τη σκιά του Υψίστου, ενώ οι μωρές παρθένοι, οι οποίες αντιπροσωπεύονται από τον Σεβνά, εμπιστεύονται στη σκιά της Αιγύπτου. Η λέξη που μεταφράζεται ως «ανακαλύφθηκε» σημαίνει να γυμνωθεί και να οδηγηθεί σε αιχμαλωσία. Οι εχθροί στην πύλη αναγνωρίζουν ότι η προστασία της Ιερουσαλήμ έχει αφαιρεθεί, και τότε ο Σεβνά και οι ομόφρονές του αρχίζουν να προσπαθούν να σώσουν τους εαυτούς τους, διότι βλέπουν «τα ρήγματα της πόλεως του Δαβίδ» και βλέπουν ότι υπάρχουν πολλά ρήγματα που θα επιτρέψουν στον εχθρό να εισέλθει. Μέσα σε πανικό, όπως παριστάνεται στην παραβολή των δέκα παρθένων, οι μωρές αρχίζουν να αναζητούν προστασία, αλλά δεν έχουν καμία.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Ο Σεβνά αποβλέπει στην «πανοπλία τοῦ δρυμοῦ» για να σωθεί, αλλά είναι πολύ αργά. Αριθμεί τις οικίες στην Ιερουσαλήμ και αρχίζει να τις κατεδαφίζει για να οχυρώσει το τείχος, αλλά είναι πολύ αργά. Συγκεντρώνουν τα ύδατα της κάτω δεξαμενής και προσπαθούν να συνδεθούν με τα ύδατα της παλαιάς δεξαμενής, αλλά είναι πολύ αργά. Το ύδωρ, ως πρωταρχικό σύμβολο του Αγίου Πνεύματος, φανερώνει ότι απεγνωσμένα αναζητούν έλαιο, αλλά είναι πολύ αργά. Μέσα σε όλες τις προσπάθειές τους λησμόνησαν τον Δημιουργό των δεξαμενών και ότι Εκείνος είχε κατασκευάσει αυτές τις «δεξαμενές» της αληθείας προ πολλού. Λησμόνησαν ότι ο Αιώνιος Βράχος ήταν Εκείνος που παρείχε το μήνυμα κατά τους παλαιούς καιρούς. Επέλεξαν να μη βαδίσουν στις παλαιές τρίβους, που αντιπροσωπεύονται από τα θεμέλια τα οποία ετέθησαν μέσω του έργου του William Miller.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «Ο εχθρός επιδιώκει να αποσπάσει τη διάνοια των αδελφών και των αδελφών μας από το έργο της προετοιμασίας ενός λαού ώστε να σταθεί κατά τις έσχατες αυτές ημέρες. Οι σοφιστείες του είναι σχεδιασμένες να απομακρύνουν τις διάνοιες από τους κινδύνους και τα καθήκοντα της παρούσας ώρας. Εκτιμούν ως μηδέν το φως που ο Χριστός ήλθε από τον ουρανό να δώσει στον Ιωάννη για τον λαό Του. Διδάσκουν ότι οι σκηνές που βρίσκονται ακριβώς ενώπιόν μας δεν έχουν αρκετή σπουδαιότητα ώστε να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Καθιστούν άνευ αποτελέσματος την αλήθεια της ουράνιας προελεύσεως και στερούν από τον λαό του Θεού την παρελθούσα πείρα του, δίνοντάς του αντ’ αυτής μια ψευδή επιστήμη.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Στάθητε ἐν ταῖς ὁδοῖς, καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν ἀρχαίων τρίβων, ποία ἐστὶν ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ». Ιερεμίας 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Κανείς ας μη ζητεί να αποσπάσει τα θεμέλια της πίστεώς μας—τα θεμέλια που τέθηκαν κατά την αρχή του έργου μας με προσευχητική μελέτη του λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε κατά τα τελευταία πενήντα έτη. Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι έχουν βρει νέα οδό και ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί. Αλλά αυτό είναι μεγάλη πλάνη. Θεμέλιο άλλο ουδείς δύναται να θέσει παρά εκείνο που έχει τεθεί.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Κατά το παρελθόν πολλοί ανέλαβαν την οικοδόμηση μιας νέας πίστης, τη θεμελίωση νέων αρχών. Αλλά πόσο καιρό παρέμεινε όρθιο το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέρρευσε, διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Δεν είχαν άραγε οι πρώτοι μαθητές να αντιμετωπίσουν τα λόγια των ανθρώπων; Δεν είχαν άραγε να ακούσουν ψευδείς θεωρίες και έπειτα, αφού έπρατταν τα πάντα, να σταθούν σταθεροί, λέγοντας: “Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέσει, παρά το κείμενον”; 1 Κορινθίους 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Επομένως, οφείλουμε να κρατήσουμε σταθερή μέχρι τέλους την αρχή της πεποιθήσεώς μας. Λόγοι δυνάμεως έχουν αποσταλεί από τον Θεό και από τον Χριστό προς αυτόν τον λαό, εξάγοντάς τον από τον κόσμο, σημείο προς σημείο, στο καθαρό φως της παρούσας αλήθειας. Με χείλη που έχουν αγγιχθεί από άγιο πυρ, οι δούλοι του Θεού έχουν διακηρύξει το μήνυμα. Η θεία ρήση έχει θέσει τη σφραγίδα της στη γνησιότητα της αλήθειας που διακηρύχθηκε.» Testimonies, τόμος 8, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

Η «ημέρα» κατά την οποία λαμβάνουν χώρα όλα αυτά είναι η βιβλική «ημέρα» την οποία ο Ησαΐας προσδιορίζει ως εκείνη κατά την οποία ο Κύριος, ο Θεός των Δυνάμεων, εκάλεσε «εις κλαυθμόν, και εις πένθος, και εις φαλάκρωσιν, και εις περιζώσιν σάκκου».

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> Και ελάλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγων· Επίσης, κατά την δεκάτην ημέραν του εβδόμου τούτου μηνός θέλει είσθαι ημέρα εξιλασμού· αγία σύναξις θέλει είσθαι εις εσάς· και θέλετε ταπεινώσει τας ψυχάς σας, και θέλετε προσφέρει προσφοράν διά πυρός προς τον Κύριον. Και δεν θέλετε κάμει ουδέν έργον κατά την αυτήν ημέραν· διότι είναι ημέρα εξιλασμού, διά να γείνη εξιλασμός υπέρ υμών ενώπιον Κυρίου του Θεού σας. Διότι πάσα ψυχή, ήτις δεν ταπεινωθή κατά την αυτήν ημέραν, θέλει εξολοθρευθή εκ μέσου του λαού αυτής. Και πάσα ψυχή, ήτις κάμει οποιονδήποτε έργον κατά την αυτήν ημέραν, την ψυχήν εκείνην θέλω εξαλείψει εκ μέσου του λαού αυτής. Δεν θέλετε κάμει ουδέν είδος έργου· τούτο θέλει είσθαι διάταγμα αιώνιον εις τας γενεάς σας, εις πάσας τας κατοικίας σας. Σάββατον αναπαύσεως θέλει είσθαι εις εσάς, και θέλετε ταπεινώσει τας ψυχάς σας· από της εσπέρας της ενάτης ημέρας του μηνός, από εσπέρας έως εσπέρας, θέλετε εορτάζει το σάββατόν σας. Λευιτικόν 23:26–32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

Η ημέρα που απεικονίζεται μέσω του Σεβνά και του Ελιακίμ, υιού του Χελκία, είναι η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, η οποία καλύπτει την ιστορία από το 1844 έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ. Κατά την περίοδο εκείνη ο Αντβεντισμός έχει κληθεί να «ταλαιπωρήσει» τις ψυχές του, ή, όπως το παρουσιάζει ο Ησαΐας, έχει κληθεί «εις κλαυθμόν, και εις θρήνον, και εις φαλάκρωσιν, και εις περιζώσιν σάκκου».

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> «Το 1844 ο μέγας Αρχιερεύς μας εισήλθε στα Άγια των Αγίων του επουρανίου αγιαστηρίου, για να αρχίσει το έργο της ανακριτικής κρίσεως. Οι υποθέσεις των δικαίων νεκρών παρελαύνουν προς εξέταση ενώπιον του Θεού. Όταν το έργο αυτό ολοκληρωθεί, η κρίση πρόκειται να εκφωνηθεί επί των ζώντων. Πόσο πολύτιμες, πόσο σπουδαίες είναι αυτές οι επίσημες στιγμές! Καθένας από εμάς έχει μια υπόθεση εκκρεμή στο δικαστήριο του ουρανού. Ο καθένας μας πρόκειται να κριθεί ατομικώς σύμφωνα με τα έργα που έγιναν δια του σώματος. Στην τυπική λατρεία, όταν το έργο της εξιλεώσεως επιτελείτο από τον αρχιερέα στα Άγια των Αγίων του επίγειου αγιαστηρίου, ο λαός όφειλε να ταπεινώνει την ψυχή του ενώπιον του Θεού και να εξομολογείται τις αμαρτίες του, ώστε να εξιλεωθούν και να εξαλειφθούν. Θα απαιτηθεί άραγε από εμάς κάτι λιγότερο κατά την παρούσα αντιτυπική ημέρα του εξιλασμού, όταν ο Χριστός στο άνω αγιαστήριο μεσιτεύει υπέρ του λαού Του, και η τελική, αμετάκλητη απόφαση πρόκειται να εκφωνηθεί για κάθε περίπτωση;»

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> «Ποια είναι η κατάστασή μας σε αυτόν τον φοβερό και κατανυκτικό καιρό; Αλλοίμονο, πόση υπερηφάνεια επικρατεί στην εκκλησία, πόση υποκρισία, πόση απάτη, πόση αγάπη για την ενδυμασία, τη ματαιότητα και τη διασκέδαση, πόση επιθυμία για υπεροχή! Όλες αυτές οι αμαρτίες έχουν συσκοτίσει τον νου, ώστε τα αιώνια πράγματα να μην έχουν διακριθεί. Δεν θα ερευνήσουμε τις Γραφές, ώστε να γνωρίσουμε πού βρισκόμαστε μέσα στην ιστορία αυτού του κόσμου; Δεν θα γίνουμε νοήμονες ως προς το έργο που επιτελείται για εμάς αυτή την ώρα, και ως προς τη θέση την οποία εμείς, ως αμαρτωλοί, οφείλουμε να κατέχουμε ενώ αυτό το έργο της εξιλέωσης προχωρεί; Αν έχουμε οποιαδήποτε μέριμνα για τη σωτηρία των ψυχών μας, πρέπει να κάνουμε μια αποφασιστική αλλαγή. Πρέπει να αναζητήσουμε τον Κύριο με αληθινή μετάνοια· πρέπει, με βαθιά συντριβή ψυχής, να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας, ώστε να εξαλειφθούν.» Selected Messages, βιβλίο 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ἐκάλεσε εἰς κλαυθμὸν καὶ εἰς πένθος, καὶ εἰς φαλάκρωσιν, καὶ εἰς περιζώσιν σάκκου· καὶ ἰδοὺ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη, σφάζοντες βόας καὶ ἀποκτένοντες πρόβατα, τρώγοντες κρέας καὶ πίνοντες οἶνον· ἀς φάγωμεν καὶ ἀς πίωμεν, διότι αὔριον ἀποθνήσκομεν. Ἠσαΐας 22:12, 13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

Ο Κύριος κάλεσε τον Σεβνά να ταπεινώσει την ψυχή του, αλλά εκείνος επέλεξε να τρώγει και να πίνει και να συνεχίζει τις διασκεδάσεις. Ο Κύριος «απεκάλυψε» στα «ώτα» του ότι η αμαρτία του Σεβνά δεν θα εξιλεωθεί. Η λέξη που αποδίδεται ως «εξιλεωθεί» είναι η λέξη που χρησιμοποιείται στο Λευιτικό για την «εξιλέωση». Αυτή η αμαρτία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού δεν θα εξιλεωθεί. Τώρα ο Ησαΐας αρχίζει να πραγματεύεται τη σχέση του Σεβνά (των Λαοδικειαών Αντβεντιστών) με τον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκία (των Φιλαδελφειακών Αντβεντιστών).

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Ο Σεβνά είναι ο «ταμίας», όπως ήταν και ο Ιούδας. Και ο Τωβίας στις ημέρες του Νεεμία κατοικούσε στο αγιαστήριο του Θεού, σε ένα δωμάτιο (θησαυροφυλάκιο) όπου έπρεπε να φυλάσσονται οι προσφορές. Όταν ο Νεεμίας καθάρισε τον ναό, εξέβαλε τον Τωβία και τα πράγματά του. Και ο Σεβνά πρόκειται επίσης να εκβληθεί. Αμφότεροι απεικονίζουν το εξεμέσιμο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού κατά τον νόμο της Κυριακής.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> «Εξαιτίας τῆς σκληρότητας καὶ τῆς δολιότητος τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ Μωαβιτῶν ἀπέναντι τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Θεὸς εἶχε διακηρύξει διὰ τοῦ Μωυσέως ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποκλεισθοῦν παντοτινὰ ἀπὸ τὴ σύναξη τοῦ λαοῦ Του. Βλ. Δευτερονόμιον 23:3–6. Ἀψηφῶντας τοῦτον τὸν λόγον, ὁ ἀρχιερεὺς εἶχε ἐκβάλει τὶς προσφορὲς ποὺ ἦταν ἀποθηκευμένες στὸν θάλαμο τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ δημιουργήσει τόπο γι᾽ αὐτὸν τὸν ἐκπρόσωπο ἑνὸς ἀπαγορευμένου γένους. Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιδειχθεῖ μεγαλύτερη περιφρόνηση πρὸς τὸν Θεὸ ἀπὸ τὸ νὰ παρασχεθεῖ τέτοια εὔνοια σ᾽ αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀληθείας Του.»

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> «Όταν επέστρεψε από την Περσία, ο Νεεμίας πληροφορήθηκε τη θρασεία βεβήλωση και έλαβε αμέσως μέτρα για να εκβάλει τον εισβολέα. “Με ελύπησε σφόδρα,” δηλώνει· “διὰ τοῦτο ἐξέβαλα ἔξω πάντα τὰ οἰκιακὰ σκεύη τοῦ Τωβία ἐκ τοῦ θαλάμου. Κατόπιν διέταξα, και εκαθάρισαν τους θαλάμους· και εκεί έφερα πάλι τα σκεύη του οίκου του Θεού, μαζί με την προσφορά εξ αλεύρου και το λιβάνι.”»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> «Όχι μόνον είχε βεβηλωθεί ο ναός, αλλά και οι προσφορές είχαν χρησιμοποιηθεί εσφαλμένα. Αυτό είχε την τάση να αποθαρρύνει τη γενναιοδωρία του λαού. Είχαν χάσει τον ζήλο και τη θέρμη τους και δίσταζαν να αποδώσουν τα δέκατά τους. Τα θησαυροφυλάκια του οίκου του Κυρίου ήταν πενιχρά εφοδιασμένα· πολλοί από τους ψάλτες και άλλοι που υπηρετούσαν στη λατρευτική υπηρεσία του ναού, επειδή δεν ελάμβαναν επαρκή υποστήριξη, είχαν εγκαταλείψει το έργο του Θεού για να εργαστούν αλλού.» Prophets and Kings, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Ο Σεβνά, ο Ιούδας και ο Τωβίας αντιπροσωπεύουν όλοι τους Λαοδικείς Αντβεντιστές των εσχάτων ημερών.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων· Ὕπαγε, εἴσελθε πρὸς τοῦτον τὸν ταμίαν, πρὸς τὸν Σεβνὰ, τὸν ἐπὶ τοῦ οἴκου, καὶ εἰπὲ· Τί ἔχεις σὺ ἐνταῦθα; καὶ τίνα ἔχεις σὺ ἐνταῦθα, ὥστε νὰ λαξεύσῃς διὰ σεαυτὸν ἐνταῦθα τάφον, ὡς ἐκεῖνος ποὺ λαξεύει διὰ σεαυτὸν τάφον ἐν ὑψηλῷ, καὶ σμιλεύει διὰ σεαυτὸν κατοικίαν ἐν βράχῳ; Ἰδοὺ, ὁ Κύριος θὰ σὲ μεταφέρει βιαίως εἰς αἰχμαλωσίαν κραταιάν, καὶ βεβαίως θὰ σὲ περιτυλίξῃ. Βεβαίως θὰ σὲ περιστρέψῃ καὶ θὰ σὲ ἐκσφενδονίσει ὡς σφαῖραν εἰς χώραν εὐρεῖαν· ἐκεῖ θὰ ἀποθάνῃς, καὶ ἐκεῖ τὰ ἅρματα τῆς δόξης σου θὰ εἶναι ἡ αἰσχύνη τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου. Καὶ θὰ σὲ ἐκβάλω ἀπὸ τὴν θέσιν σου, καὶ ἀπὸ τὸ ἀξίωμά σου θὰ σὲ καταβιβάσῃ. Ἠσαΐας 22:15–19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Καθώς ο βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ πλησιάζει πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα ὅτι ἡ προσέγγιση αὐτὴ εἶναι προοδευτική, μία προσέγγιση τὴν ὁποίαν οἱ πολῖτες τῆς Ἱερουσαλήμ ἐγνώριζαν ὅτι ἐρχόταν. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ προσδιορίζεται στὸ εἰκοστὸ κεφάλαιο τοῦ Ἠσαΐα, ὅταν ὁ Ταρτάν, ὁ Ἀσσύριος διοικητής, κατέκτησε τὴν Ἀσδώδ τῆς Αἰγύπτου. Ἐγνώριζαν τί ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ, καὶ ὁ Σεβνὰ ἐδαπανοῦσε τὸν χρόνον του κατασκευάζοντας γιὰ τὸν ἑαυτό του ἕναν πολυτελῆ τάφο. Οἱ ἀρχαιολόγοι ἀνεκάλυψαν τὸν τάφο τοῦ Σεβνὰ καὶ ἀφαίρεσαν τὴν γραπτὴ δήλωση ποὺ ὑπῆρχε ἐπάνω στὴν εἴσοδο τοῦ τάφου, καὶ αὐτὴ βρίσκεται τώρα σὲ ἕνα Βρετανικὸ Μουσεῖο. Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι, ὅταν ὁ Σεβνὰ ἀπομακρύνθηκε καὶ ὁ Ἐλιακεὶμ ὁ υἱὸς τοῦ Χελκίου ἀνέλαβε τὴν ἡγετικὴ θέση τοῦ Σεβνὰ, ὁ Ἐλιακεὶμ ὁ υἱὸς τοῦ Χελκίου ἔλαβε μία βασιλικὴ σφραγῖδα, τὴν ὁποία μπορούσε νὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἐπικυρώνει τὸ ὄνομά του ἐπάνω σὲ ἐπίσημα ἔγγραφα. Καὶ ἐκείνη ἡ σφραγίδα εὑρέθη ἐπίσης ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολόγους καὶ βρίσκεται στὸ ἴδιο μουσείο στὴν Ἀγγλία. Ὁ Σεβνὰ βρίσκεται στὸ μουσείο ἀντιπροσωπευόμενος διὰ τοῦ τάφου του, τοῦ σημείου τοῦ θανάτου, καὶ ὁ Ἐλιακεὶμ, ὁ υἱὸς τοῦ Χελκίου, βρίσκεται στὸ μουσείο μὲ τὴν ἀναπαράσταση τῆς σφραγῖδος τῆς ζωῆς.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Διότι, εξαιτίας της απόρριψης εκ μέρους του Σεβνά του προειδοποιητικού αγγέλματος σχετικά με τον βασιλέα του βορρά, εξεβλήθη από το στόμα του Κυρίου, και η λέξη που αποδίδεται ως «εξεμέσθη» στην προειδοποίηση της Αποκαλύψεως προς τη Λαοδίκεια σημαίνει στην πραγματικότητα εκτοξευόμενο έμετο. Με τον Νεεμία εξέβαλε τον Τωβία και τα υπάρχοντά του, και με τον Σεβνά ερρίφθη βιαίως σαν σφαίρα σε μακρινή χώρα. Ο Σεβνά είναι οι Λαοδικείς Αντβεντιστές που απορρίπτουν το προφητικό άγγελμα το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1989 και προετοιμάζονται για τον τάφο — το χάραγμα του θηρίου — και ο Ελιακίμ, ο υιός του Χελκία, είναι ο Φιλαδελφειακός Αντβεντισμός που λαμβάνει τη σφραγίδα του Θεού.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> Καὶ θέλει συμβῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὅτι θέλω καλέσει τὸν δοῦλόν μου Ἐλιακείμ, τὸν υἱὸν τοῦ Χελκίου· καὶ θέλω ἐνδύσει αὐτὸν με τὴν στολήν σου, καὶ θέλω ἐνισχύσει αὐτὸν με τὴν ζώνην σου, καὶ θέλω ἐμπιστευθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ἐξουσίαν σου· καὶ θέλει εἶσθαι πατὴρ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς τὸν οἶκον Ἰούδα. Ἠσαΐας 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

Κατά τον νόμο της Κυριακής, ο σίτος και τα ζιζάνια του Αντβεντισμού διαχωρίζονται, και η ηγεσία της θριαμβεύουσας εκκλησίας δίδεται στον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκία, και τότε ο Κύριος υψώνει την εκκλησία Του ως σημαία, καθώς το μήνυμα του τρίτου αγγέλου διογκώνεται σε δυνατή κραυγή. Ίσως υπήρξα υπερβολικά επαναληπτικός συμπεριλαμβάνοντας τη φράση «τον υιό του Χελκία», ενώ θα μπορούσα απλώς να πω Ελιακίμ. Αλλά μαζί ο πατέρας και το παιδί του αποτελούν σύμβολο του μηνύματος του Ηλία πριν από τις επτά τελευταίες πληγές. Το μήνυμα του Ηλία χρησιμοποιεί τον συμβολισμό των πατέρων και των τέκνων για να παραστήσει το πρώτο (πατέρας) και το τελευταίο (υιός). Αυτή η προφητική σχέση συμβάλλει στα τελικά αινίγματα του εικοστού δευτέρου κεφαλαίου. Η υπόσχεση προς τον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκία, είναι ότι ο Κύριος θα επιθέσει επάνω στον ώμο του το κλειδί του οίκου του Δαβίδ.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

Ο «οίκος του Δαβίδ» είναι το μήνυμα του πατέρα και του υιού, στο οποίο αναφέρθηκε ο Ιησούς κατά την τελευταία συνομιλία Του με τους αποστάτες Ιουδαίους. Είναι επίσης το σημείο όπου κλείνει το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ο οίκος του Δαβίδ είχε ένα κλειδί, το οποίο, αν δεν χρησιμοποιείται πουθενά αλλού στις 22 Οκτωβρίου 1844, διότι το μόνο σημείο στις Γραφές που αναφέρεται σε αυτό το κλειδί βρίσκεται στο μήνυμα προς την εκκλησία της Φιλαδελφείας.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Καὶ τὴν κλεῖδα τοῦ οἴκου τοῦ Δαβὶδ θὰ θέσω ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ· καὶ θὰ ἀνοίγῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ κλείῃ· καὶ θὰ κλείῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ ἀνοίγῃ. Ησαΐας 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> Και προς τον άγγελο της εν Φιλαδελφείᾳ εκκλησίας γράψον· Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων, και ουδείς κλείει· και κλείων, και ουδείς ανοίγει· Γνωρίζω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείσει αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν, και εφύλαξας τον λόγον μου, και δεν ηρνήθης το όνομά μου. Ιδού, θέλω κάμει εκείνους εκ της συναγωγής του Σατανά, οι οποίοι λέγουσιν ότι είναι Ιουδαίοι, και δεν είναι, αλλά ψεύδονται· ιδού, θέλω κάμει αυτούς να έλθωσι και να προσκυνήσωσιν ενώπιον των ποδών σου, και να γνωρίσωσιν ότι εγώ σε ηγάπησα. Επειδή εφύλαξας τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης. Ιδού, έρχομαι ταχέως· κράτει εκείνο το οποίον έχεις, διά να μη λάβη μηδείς τον στέφανόν σου. Όστις νικά, θέλω κάμει αυτόν στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω· και θέλω γράψει επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου, και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου· και το νέον μου όνομα. Όστις έχει ους, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:7–12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Ο Ελιακείμ αντιπροσωπεύει έναν Φιλαδελφιανό κατά το κίνημα των Μιλλεριτών, το οποίο ανοίγει τα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844. Γνωρίζω ότι ήταν ο Χριστός, ο Αρχιερέας μας, ο οποίος άνοιξε εκείνη τη δογματική θύρα, αλλά ο Χριστός έθεσε το κλειδί στον ώμο του Ελιακείμ, του υιού του Χελκίου, και δηλώνει ότι «αυτός θέλει ανοίξει». Έχουμε φθάσει στο σημείο το οποίο επισήμανα στην αρχή αυτού του άρθρου.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

Στο βιβλίο του Ησαΐα συναντούμε δεκαοκτώ φορές τη λέξη «φορτίο», αλλά επτά από αυτές τις φορές δηλώνει κάτι που μεταφέρεται επάνω στον ώμο, ενώ ένδεκα φορές δηλώνει προφητεία καταστροφής. Σε μία από αυτές τις δεκαοκτώ περιπτώσεις, η λέξη που σημαίνει προφητεία καταστροφής χρησιμοποιείται ταυτοχρόνως και για να δηλώσει ένα φορτίο που μεταφέρεται επάνω στον ώμο.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Η ιστορία της κοιλάδας της οράσεως αφορά ένα μήνυμα καταδίκης, το οποίο δημιουργεί δύο τάξεις προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ. Το προφητικό μήνυμα που προσδιόριζε την έναρξη της κρίσεως παρουσιάσθηκε από τον Πατέρα Μίλλερ, και είναι το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, το οποίο έληξε όταν έκλεισε η θύρα των Αγίων και άνοιξε τα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το «φορτίο» που ετέθη επί του ώμου του Ουίλλιαμ Μίλλερ, το οποίο είχε λάβει εντολή να μεταφέρει στον κόσμο, ήταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, μια προφητεία καταδίκης που έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1844 με την έλευση του μηνύματος του τρίτου αγγέλου.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

«Καὶ τὴν κλεῖδα τοῦ οἴκου Δαβὶδ θέλω θέσει ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ», και λέγει: «Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ ἧλος ὁ ἐστερεωμένος ἐν τόπῳ βεβαίῳ θέλει μετακινηθῆ, καὶ θέλει κατακοπῆ, καὶ πεσεῖ· καὶ τὸ φορτίον τὸ ἐπ’ αὐτοῦ θέλει ἀποκοπῆ.»

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Η λέξη που μεταφράζεται εδώ ως «φορτίο» είναι η λέξη που δηλώνει μια προφητεία ολέθρου, αλλά αυτή η προφητεία ολέθρου δεν είναι η εβραϊκή λέξη που χρησιμοποιεί ο Ησαΐας για να παραστήσει κάτι που φέρεις επάνω στον ώμο σου. Ως λέξη για προφητεία ολέθρου, σημαίνει ότι στον Ελιακίμ, τον υιό του Χελκίου, θα τεθεί επί του ώμου του το κλειδί του Δαβίδ, και το φορτίο που είναι επάνω στον ώμο του είναι προφητεία ολέθρου. Πρόκειται για ένα βαθύ λογοπαίγνιο!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Η αδελφή Γουάιτ λέγει το εξής σχετικά με ένα κλειδί που είναι συνδεδεμένο με τη Βίβλο.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> «Σε συνάρτηση με τον Λόγο του Θεού υπάρχει ένα κλειδί που ανοίγει το πολύτιμο θησαυροφυλάκιο, προς ικανοποίηση και ευφροσύνη μας. Αισθάνομαι ευγνώμων για κάθε ακτίνα φωτός. Στο μέλλον, εμπειρίες που τώρα μας είναι πολύ μυστηριώδεις θα εξηγηθούν. Μερικές εμπειρίες ίσως να μη μπορέσουμε ποτέ να τις κατανοήσουμε πλήρως έως ότου το θνητό τούτο ενδυθεί αθανασία.» Manuscript Releases, τόμος 17, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Οι εναρκτήριες παρατηρήσεις του Μίλλερ σχετικά με το όνειρό του λέγουν το εξής.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> «Ονειρεύθηκα ότι ο Θεός, διά μιας αοράτου χειρός, μου έστειλε ένα περίτεχνα κατασκευασμένο κιβώτιο, μήκους περίπου δέκα ιντσών και έξι επί έξι, κατασκευασμένο από έβενο και μαργαριτάρια, με επιδέξια ένθετη διακόσμηση. Στο κιβώτιο ήταν προσαρτημένο ένα κλειδί. Αμέσως πήρα το κλειδί και άνοιξα το κιβώτιο, όταν, προς θαυμασμό και έκπληξή μου, το βρήκα γεμάτο με κάθε λογής και μεγέθους κοσμήματα, διαμάντια, πολύτιμους λίθους, και νομίσματα χρυσά και αργυρά κάθε διαστάσεως και αξίας, όμορφα τακτοποιημένα το καθένα στη θέση του μέσα στο κιβώτιο· και έτσι τακτοποιημένα αντανακλούσαν φως και δόξα, που εξισωνόταν μόνον με τον ήλιο.» Early Writings, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

Στις υποσημειώσεις τοῦ ὀνείρου ἀπὸ τὸν James White, λέγει τοῦτο περὶ τοῦ κλειδιοῦ.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> Το «κλειδί που ήταν προσαρτημένο» ήταν ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευε τον προφητικό Λόγο—συγκρίνοντας Γραφή με Γραφή—η Βίβλος ως ο ίδιος ο ερμηνευτής της. Με αυτό το κλειδί ο αδελφός Μίλλερ άνοιξε την «κασέλα», ή τη μεγάλη αλήθεια της παρουσίας προς τον κόσμο. James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

Ο Ιάκωβος Γουάιτ σχολίασε αυτό το όνειρο και, πράττοντας τούτο, έγραψε μία εισαγωγή. Είναι υψίστης σημασίας να αναγνωρισθεί ότι ο Μίλλερ είδε το όνειρό του και το δημοσίευσε το 1847, τουλάχιστον δύο έτη μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση, όταν οι άλλοτε ενωμένοι Μιλλεριτικοί Αντβεντιστές είχαν διασκορπισθεί. Ο Μίλλερ είχε αποχωρισθεί από το κίνημα, και το «μικρό ποίμνιο» που ήταν «διασκορπισμένο στο εξωτερικό» εξακολουθούσε ακόμη να υποφέρει από την απογοήτευση. Το όνειρο του Μίλλερ αναφερόταν στην κατάσταση αυτή, και ο Ιάκωβος Γουάιτ το σχολίασε, ενώ η Έλλεν Γουάιτ αναφέρθηκε σε αυτό με απολύτως θετικό τρόπο. Ο Ιάκωβος Γουάιτ έγραψε μία εισαγωγή στο όνειρό του, συμπεριέλαβε το όνειρό του και κατόπιν πρόσθεσε μερικές υποσημειώσεις. Η εισαγωγή του, το όνειρο και οι υποσημειώσεις θα παρατεθούν στο τέλος αυτού του άρθρου για όσους χρειάζονται πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα αποτελεί απεικόνιση της αρχής και του τέλους του Αντβεντισμού. Και στις δύο ιστορικές περιόδους υπήρξε και θα υπάρξει ένας διαχωρισμός που έλαβε χώρα στις 22 Οκτωβρίου 1844 και κατόπιν εκ νέου κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο διαχωρισμός και στις δύο περιπτώσεις, στην αρχή και στο τέλος, αποτελεί εκπλήρωση της παραβολής των δέκα παρθένων. Η Αδελφή Ουάιτ μάς πληροφορεί ότι οι μωρές παρθένοι είναι Λαοδικείς. Ο Σεβνά αντιπροσωπεύει τους Λαοδικείς Αντβεντιστές στην αρχή και στο τέλος του Αντβεντισμού. Ο Ελιακίμ, ο υιός του Χελκία, αντιπροσωπεύει τους Φιλαδελφείς Αντβεντιστές.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Αλλά ο Χελκίας αντιπροσωπεύει επίσης τον πατέρα του Αντβεντισμού, διότι «θα είναι πατέρας στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ και στον οίκο του Ιούδα». Ο William Miller αποκαλείτο με σεβασμό «Πατέρας Miller». Στον ώμο του Miller είχε τεθεί «το κλειδί του Δαβίδ», το οποίο αντιπροσωπεύει τη μέθοδό του στη μελέτη των Γραφών, «γραμμή επί γραμμή».

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

Το κιβώτιο ήταν η Αγία Γραφή, και αυτός χρησιμοποίησε το «κλειδί του Δαβίδ», το οποίο αντιπροσώπευε τους κανόνες της προφητικής ερμηνείας που εφάρμοσε για να ανοίξει τις αλήθειες του πρώτου αγγέλου. Εκείνοι οι κανόνες (το κλειδί του Δαβίδ) και η προφητεία του περί καταστροφής (το φορτίο), η οποία έγινε κατανοητή με το κλειδί του Δαβίδ, κρεμάσθηκαν «ως ήλος εν τόπω ασφαλεί» στο αγιαστήριο. Ο «ήλος» ήταν η ημερομηνία της 22ας Οκτωβρίου 1844. Η λέξη «ήλος» σημαίνει περόνη, καρφί ή πάσσαλο, και αντιπροσωπεύει ένα ορόσημο. Το «φορτίο», δηλαδή η προφητεία περί καταστροφής που είχε κρεμαστεί επάνω σε εκείνον τον ήλο, ήταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, και εκείνο το μήνυμα έφθασε στο τέλος του στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν η προφητεία περί καταστροφής είχε εκπληρωθεί και αφαιρέθηκε, αποκόπηκε και έπεσε. Αφαιρέθηκε, διότι το προφητικό μήνυμα περί καταστροφής είχε πλέον καταστεί παρελθόν, και τότε ο ήλος έπρεπε να μετακινηθεί στα Άγια των Αγίων, όπου άλλο φορτίο περί καταστροφής θα κρεμιόταν επάνω του.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

Η προφητεία του Μίλλερ περί ολέθρου, η οποία, σύμφωνα με τους προφητικούς κανόνες που παριστάνονται ως «το κλειδί του Δαβίδ», είχε γίνει κατανοητή, θα έθετε έναν ήλο στον άγιο τόπο, ο οποίος θα κρατούσε όλη τη δόξα του οίκου του πατέρα του. Η λέξη «δόξα» στο χωρίο σημαίνει βάρος. Εκείνο που βαστάζει το βάρος ενός οίκου είναι το θεμέλιο του οίκου. Το θεμελιώδες έργο του Μίλλερ βαστάζει το βάρος όλου του πρόσθετου φωτός του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου, που παριστάνεται από τους «εκγόνους και την έκβασιν». Βαστάζει το βάρος όλων των διαφόρων σκευών του ναού. Και το θεμέλιο τέθηκε για έναν ναό, ώστε να τοποθετηθεί ένδοξος θρόνος.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Ο Ελιακίμ, ο υιός του Χελκία, αντιπροσωπεύει την εκκλησία της Φιλαδελφείας. Το όνομα Ελιακίμ σημαίνει ο Θεός της ανύψωσης, διότι ο Ελιακίμ, ο πατέρας της Ιερουσαλήμ, αντιπροσωπεύει τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, τον οποίον ο Θεός χρησιμοποίησε για να ανυψώσει τα θεμέλια του εκλεκτού λαού της διαθήκης του Θεού. Είναι υιός του Χελκία, όνομα το οποίο παράγεται από δύο λέξεις, από τις οποίες η δεύτερη είναι ο Θεός και η πρώτη σημαίνει «ομαλότητα», όπως στην ομαλότητα του λόγου. Ο Χελκίας αντιπροσωπεύει τον Λόγο ή τη φωνή του Θεού, και ο υιός του αντιπροσωπεύει την ανύψωση του ναού.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Στο τέλος του Αντβεντισμού πρέπει να υπάρξει μια προφητεία ολέθρου, και εκείνη η προφητεία είναι ο τρίτος άγγελος της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Πρέπει να υπάρξει ένα κλειδί στο τέλος, το οποίο προτυπώθηκε από το κλειδί του Μίλλερ. Το «κλειδί» στις ημέρες μας βασίζεται στην επανάληψη της ιστορίας, και ιδίως στον κανόνα της πρώτης μνείας, ο οποίος περιλαμβάνει ή αποτελεί την αρχή που αντιπροσωπεύεται από τον ίδιο τον Χριστό ως το Άλφα και το Ωμέγα. Πρέπει να υπάρξει ένας υιός του Μίλλερ. Ο Μίλλερ, λοιπόν, ως πατέρας, γίνεται ο Χελκίας, ο Λόγος του Κυρίου, και ο υιός του Μίλλερ είναι ο Ελιακίμ, που σημαίνει ο Θεός της εγέρσεως. Ο πατέρας Μίλλερ ήγειρε τον ναό, και ο υιός του Μίλλερ προσδιορίζει πότε η Λαοδίκεια και η Φιλαδέλφεια χωρίζονται και οι Φιλαδελφείς εγείρονται ως σημείο. Πρέπει να υπάρξει ένας ήλος που είναι στερεωμένος, όχι όμως στον άγιο τόπο όπως στην ιστορία του Μίλλερ, αλλά στα Άγια των Αγίων. Εκείνος ο ήλος και το φορτίο που κρεμάται επ’ αυτού θα αποκοπούν στο τέλος του μηνύματος του τρίτου αγγέλου, όπως συνέβη στο τέλος του μηνύματος του πρώτου αγγέλου. Όταν ο Μιχαήλ εγερθεί και η ανθρώπινη δοκιμασία κλείσει, η προφητεία του ολέθρου θα είναι σε παρελθόντα χρόνο, απομακρυσμένη, αποκομμένη και πεσμένη.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

Ο διαχωρισμός ή η διασπορά μετά την πάροδο του χρόνου το 1844 θα επαναληφθεί κατά τον νόμο της Κυριακής. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ησαΐα αποτελεί απεικόνιση των περιστάσεων που οδηγούν στον διαχωρισμό των Λαοδικέων Αντβεντιστών από τους Φιλαδελφείς Αντβεντιστές, ο οποίος λαμβάνει χώρα κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> Και προς τον άγγελο της εκκλησίας των Λαοδικέων γράψον· Αυτά λέγει ο Αμήν, ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός, η αρχή της κτίσεως του Θεού· Γνωρίζω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε θερμός· είθε να ήσουν ψυχρός ή θερμός. Ούτως, επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε θερμός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός μου. Επειδή λέγεις· Είμαι πλούσιος, και επλούτησα, και δεν έχω χρείαν ουδενός· και δεν γνωρίζεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος, και ελεεινός, και πτωχός, και τυφλός, και γυμνός· σε συμβουλεύω να αγοράσεις από εμένα χρυσίον δεδοκιμασμένον εν πυρί, διά να πλουτήσεις· και ιμάτια λευκά, διά να ενδυθείς, και να μη φανερωθεί η αισχύνη της γυμνότητός σου· και να χρίσεις τους οφθαλμούς σου με κολλύριον, διά να βλέπεις. Όσους εγώ αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω· ζήλευε λοιπόν, και μετανόησε. Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν, και κρούω· εάν τις ακούσει την φωνήν μου, και ανοίξει την θύραν, θα εισέλθω προς αυτόν, και θα δειπνήσω μετ’ αυτού, και αυτός μετ’ εμού. Εις όποιον νικά, θα δώσω να καθίσει μετ’ εμού εις τον θρόνον μου, καθώς και εγώ ενίκησα, και εκάθισα μετά του Πατρός μου εις τον θρόνον αυτού. Όστις έχει ους, ας ακούσει τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 3:7–22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Μετά την εισαγωγή στο όνειρο, ο James White παραθέτει κατόπιν το όνειρο με υποσημειώσεις. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την εφαρμογή που κάνει ο James White στο όνειρο του Miller, παρά το γεγονός ότι έχουμε δημοσιεύσει επανειλημμένως μια ερμηνεία του ονείρου του η οποία διαφέρει κάπως από εκείνη του James White. Η βασική προσέγγιση του James White, η οποία διαφέρει από ό,τι έχουμε δημοσιεύσει, είναι ότι τοποθετεί τα «κοσμήματα» στο πλαίσιο του λαού του Θεού, ενώ εμείς κατανοούμε ότι τα κοσμήματα είναι προφητικές αλήθειες. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, διότι ο άνθρωπος αντανακλά εκείνο που πιστεύει, και η διασπορά των κοσμημάτων μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση προτυπώνει τη διασπορά του λαού του Θεού ΠΡΙΝ από τον νόμο της Κυριακής. Αλλά το γεγονός αυτό προορίζεται για μελλοντική μελέτη.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

Η εισαγωγή του James White στο Όνειρο του William Miller

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> «Το ακόλουθο όνειρο δημοσιεύθηκε στον Advent Herald πριν από περισσότερο από δύο έτη. Τότε είδα ότι αυτό χάρασσε με σαφήνεια την παρελθούσα εμπειρία μας σχετικά με τη δευτέρα παρουσία, και ότι ο Θεός έδωσε το όνειρο προς όφελος του διεσκορπισμένου ποιμνίου.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «Μεταξύ των σημείων της εγγύς προσεγγίσεως της μεγάλης και φοβερής ημέρας του Κυρίου, ο Θεός έχει θέσει τα όνειρα. Βλέπε Ιωήλ 2:28–31· Πράξεις 2:17–20. Τα όνειρα δύνανται να έρχονται με τρεις τρόπους· πρώτον, “από το πλήθος των ασχολιών”. Βλέπε Εκκλησιαστής 5:3. Δεύτερον, εκείνοι που τελούν υπό το μιαρό πνεύμα και την πλάνη του Σατανά δύνανται να έχουν όνειρα διά της επιρροής του. Βλέπε Δευτερονόμιο 8:1–5· Ιερεμίας 23:25–28· 27:9· 29:8· Ζαχαρίας 10:2· Ιούδας 8. Και τρίτον, ο Θεός πάντοτε δίδασκε, και ακόμη διδάσκει, τον λαό του περισσότερο ή λιγότερο διά των ονείρων, τα οποία έρχονται μέσω της ενέργειας των αγγέλων και του Αγίου Πνεύματος. Εκείνοι που στέκονται μέσα στο καθαρό φως της αληθείας θα γνωρίζουν πότε ο Θεός τούς δίδει ένα όνειρο· και αυτοί δεν θα πλανηθούν ούτε θα παρασυρθούν από ψευδή όνειρα.»

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> «Και είπε· Ακούσατε τώρα τους λόγους μου· αν υπάρχει μεταξύ σας προφήτης, εγώ, ο Κύριος, θα γνωρίσω τον εαυτό μου σ’ αυτόν με όραμα και θα μιλήσω προς αυτόν με όνειρο». Αριθμοί 12:5.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> «Εἶπεν ο Ιακώβ· “Ο άγγελος του Κυρίου ελάλησε προς εμέ εν ονείρω.”» Γένεσις 31:2. «Και ο Θεός ήλθε προς τον Λάβαν τον Σύρον ενυπνίως κατά την νύκτα.» Γένεσις 31:24. Αναγνώσατε τα ενύπνια του Ιωσήφ, εις Γένεσιν 37:5–9, και έπειτα την ενδιαφέρουσα διήγησιν της εκπληρώσεώς των εν Αιγύπτω.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «Στη Γαβαών ο Κύριος φάνηκε στον Σολομώντα σε όνειρο τη νύχτα.» Α΄ Βασιλέων 3:5. Η μεγάλη και σπουδαία εικόνα του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ δόθηκε επίσης σε όνειρο, καθώς και τα τέσσερα θηρία κτλ. του εβδόμου κεφαλαίου. Όταν ο Ηρώδης επιζήτησε να εξολοθρεύσει το θείο Βρέφος, ο Ιωσήφ προειδοποιήθηκε σε όνειρο να φύγει στην Αίγυπτο. Ματθαίος 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> «Καὶ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, θέλω ἐκχέει ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα· καὶ οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας θέλουσι προφητεύσει, καὶ οἱ νεανίσκοι σας θέλουσι ἰδεῖ ὁράσεις, καὶ οἱ πρεσβύτεροί σας θέλουσι ἐνυπνιασθῆ ἐνύπνια.» Πράξεις 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> «Το χάρισμα της προφητείας, δια ονείρων και οράσεων, είναι εδώ καρπός του Αγίου Πνεύματος, και κατά τις έσχατες ημέρες πρόκειται να εκδηλωθεί επαρκώς ώστε να συνιστά σημείο. Είναι ένα από τα χαρίσματα της εκκλησίας του ευαγγελίου.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> «Καὶ ἔδωκεν ἄλλους μὲν ἀποστόλους, ἄλλους δὲ ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ἄλλους δὲ εὐαγγελιστάς, ἄλλους δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους· πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων, διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.» Ἐφεσίους 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> «Καὶ ἄλλους μὲν ἔθεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον ΠΡΟΦΗΤΑΣ, κτλ.» Α΄ Κορινθίους 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «Μὴ ἐξουθενεῖτε προφητείας.» Α΄ Θεσσαλονικεῖς 5:20. Βλ. επίσης Πράξεις 13:1· 21:9· Ρωμαίους 12:6· Α΄ Κορινθίους 14:1, 24, 39. Οι προφήτες ή οι προφητείες είναι προς οικοδομήν της εκκλησίας του Χριστού· και δεν μπορεί να προσκομισθεί καμία απόδειξη από τον λόγο του Θεού ότι επρόκειτο να παύσουν προτού παύσουν οι ευαγγελιστές, οι ποιμένες και οι διδάσκαλοι. Αλλά, λέγει ο αντιλέγων, «Υπήρξαν τόσα πολλά ψευδή οράματα και ενύπνια, ώστε δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη σε τίποτε από αυτά.» Είναι αλήθεια ότι ο Σατανάς έχει το παραχάραγμά του. Πάντοτε είχε ψευδοπροφήτες, και βεβαίως μπορούμε να τους αναμένουμε και τώρα, σε αυτήν την τελευταία του ώρα πλάνης και θριάμβου. Όσοι απορρίπτουν τέτοιες ιδιαίτερες αποκαλύψεις επειδή υπάρχει το παραχάραγμα, μπορούν με την ίδια λογική να προχωρήσουν λίγο ακόμη και να αρνηθούν ότι ο Θεός απεκάλυψε ποτέ τον εαυτό Του στον άνθρωπο με ενύπνιο ή με όραμα, διότι το παραχάραγμα υπήρχε πάντοτε.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> «Τα όνειρα και τα οράματα είναι το μέσον μέσω του οποίου ο Θεός έχει αποκαλυφθεί στον άνθρωπο. Διά του μέσου αυτού ελάλησε προς τους προφήτες· έχει θέσει το χάρισμα της προφητείας μεταξύ των χαρισμάτων της εκκλησίας του ευαγγελίου και έχει κατατάξει τα όνειρα και τα οράματα μεταξύ των λοιπών σημείων των “ΕΣΧΑΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ”. Αμήν.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> «Σκοπός μου στις ανωτέρω παρατηρήσεις υπήρξε να άρω τις αντιρρήσεις κατά τρόπο σύμφωνο με τις Γραφές και να προετοιμάσω τον νου του αναγνώστη για τα ακόλουθα». James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

## William Miller’s Second Dream

Το Δεύτερο Όνειρο του William Miller

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> «Ονειρεύτηκα ότι ο Θεός, διά αοράτου χειρός, μου έστειλε ένα περίτεχνα κατασκευασμένο κιβώτιο, μήκους περίπου δέκα ιντσών και πλάτους έξι επί έξι, κατασκευασμένο από έβενο και μαργαριτάρια, με περίτεχνη ένθεση. Στο κιβώτιο ήταν προσαρτημένο ένα κλειδί. Αμέσως πήρα το κλειδί και άνοιξα το κιβώτιο, οπότε, προς θαυμασμό και έκπληξή μου, το βρήκα γεμάτο με παντός είδους και μεγέθους κοσμήματα, διαμάντια, πολύτιμους λίθους, καθώς και χρυσά και αργυρά νομίσματα κάθε διαστάσεως και αξίας, όμορφα τακτοποιημένα το καθένα στη θέση του μέσα στο κιβώτιο· και έτσι διατεταγμένα αντανακλούσαν ένα φως και μια δόξα που εξισώνονταν μόνο με τον ήλιο.»

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «Σκέφθηκα ότι δεν ήταν καθήκον μου να απολαμβάνω μόνος μου αυτή τη θαυμαστή θέα, μολονότι η καρδιά μου ήταν πλημμυρισμένη από αγαλλίαση για τη λαμπρότητα, την ομορφιά και την αξία του περιεχομένου της. Γι’ αυτό την τοποθέτησα επάνω σε ένα κεντρικό τραπέζι στο δωμάτιό μου και έδωσα γνωστοποίηση ότι όλοι όσοι το επιθυμούσαν μπορούσαν να έλθουν και να δουν το πλέον ένδοξο και λαμπρό θέαμα που είχε ποτέ αντικρίσει άνθρωπος σε αυτή τη ζωή.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> «Οι άνθρωποι άρχισαν να εισέρχονται, αρχικώς ολίγοι τον αριθμόν, αλλά αυξανόμενοι έως ότου έγιναν πλήθος. Όταν πρωτοκοίταζαν μέσα στο κιβώτιο, θαύμαζαν και ανεβόων από χαρά. Όταν όμως οι θεαταί πλήθυναν, όλοι άρχιζαν να αναστατώνουν τα κοσμήματα, βγάζοντάς τα από το κιβώτιο και σκορπίζοντάς τα επάνω εις την τράπεζαν. Άρχισα να σκέπτομαι ότι ο ιδιοκτήτης θα εζήτει πάλιν από την χείρα μου το κιβώτιο και τα κοσμήματα· και εάν επέτρεπα να διασκορπισθούν, ουδέποτε θα ηδυνάμην να τα τοποθετήσω και πάλιν εις τας θέσεις των μέσα στο κιβώτιο, όπως ήσαν προηγουμένως· και αισθανόμουν ότι δεν θα ηδυνάμην ποτέ να ανταποκριθώ εις την ευθύνην, διότι θα ήτο τεραστία. Τότε άρχισα να ικετεύω τους ανθρώπους να μη τα εγγίζουν, ούτε να τα βγάζουν από το κιβώτιο· αλλ’ όσον περισσότερον ικέτευα, τόσον περισσότερον τα διεσκόρπιζαν· και τώρα εφαίνετο να τα διασκορπίζουν σε όλον τον χώρον, εις το δάπεδον και επάνω εις κάθε έπιπλον του δωματίου.»

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Κατόπιν είδα ότι, ανάμεσα στα γνήσια πετράδια και στα νομίσματα, είχαν διασκορπίσει αμέτρητη ποσότητα από νόθα πετράδια και κίβδηλα νομίσματα. Εξοργίστηκα βαθύτατα για την ποταπή διαγωγή τους και την αχαριστία τους, και τους επέπληξα και τους ονείδισα γι’ αυτό· αλλά όσο περισσότερο τους επέπληττα, τόσο περισσότερο διασκόρπιζαν τα νόθα πετράδια και τα κίβδηλα νομίσματα ανάμεσα στα γνήσια.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «Τότε αγανάκτησα μέσα στην ψυχική μου φύση και άρχισα να χρησιμοποιώ σωματική βία για να τους εξωθήσω έξω από το δωμάτιο· αλλά ενώ έβγαζα έξω έναν, τρεις ακόμη έμπαιναν και έφερναν μέσα χώμα και ροκανίδια και άμμο και κάθε λογής απορρίμματα, ώσπου σκέπασαν όλα τα αληθινά κοσμήματα, τα διαμάντια και τα νομίσματα, τα οποία αποκλείσθηκαν τελείως από την όραση. Έσχισαν επίσης το κιβώτιό μου σε κομμάτια και το διασκόρπισαν ανάμεσα στα απορρίμματα. Νόμιζα ότι κανείς άνθρωπος δεν έδινε σημασία στη λύπη μου ούτε στην αγανάκτησή μου. Αποθαρρύνθηκα τελείως και έχασα κάθε θάρρος, και κάθισα και έκλαψα.»

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «Ενώ έτσι έκλαιγα και πενθούσα για τη μεγάλη μου απώλεια και ευθύνη, ενθυμήθηκα τον Θεό και προσευχήθηκα θερμά να μου στείλει βοήθεια. Αμέσως η θύρα άνοιξε, και ένας άνδρας εισήλθε στο δωμάτιο, οπότε όλοι οι άνθρωποι εξήλθαν από αυτό· και εκείνος, κρατώντας στο χέρι του μια βούρτσα για τη σκόνη, άνοιξε τα παράθυρα και άρχισε να απομακρύνει με τη βούρτσα από το δωμάτιο τη σκόνη και τα απορρίμματα.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> «Του φώναξα να απέχει, διότι υπήρχαν μερικά πολύτιμα πετράδια σκορπισμένα ανάμεσα στα ερείπια.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Μου είπε «να μη φοβούμαι», διότι θα «τους φρόντιζε».

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «Τότε, ενώ αυτός απομάκρυνε με τη σκούπα το χώμα και τα απορρίμματα, τα ψεύτικα κοσμήματα και τα κίβδηλα νομίσματα, όλα σηκώθηκαν και βγήκαν από το παράθυρο σαν νέφος, και ο άνεμος τα παρέσυρε μακριά. Μέσα στην αναστάτωση έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου· όταν τα άνοιξα, τα απορρίμματα είχαν όλα εξαφανιστεί. Τα πολύτιμα πετράδια, τα διαμάντια, τα χρυσά και ασημένια νομίσματα, κείτονταν σκορπισμένα με αφθονία σε όλο το δωμάτιο.»

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> «Ἔπειτα ἔθεσε ἐπάνω εἰς τὴν τράπεζαν μίαν κιβωτόν, πολὺ μεγαλυτέραν καὶ ὡραιοτέραν ἀπὸ τὴν προτέραν, καὶ συνήγαγε τοὺς πολυτίμους λίθους, τοὺς διαμάντας, τὰ νομίσματα, κατὰ δραξιάς, καὶ τὰ ἔρριπτεν εἰς τὴν κιβωτόν, ἕως ὅτου δὲν ἀπέμεινεν οὐδὲ ἕν, μολονότι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς διαμάντας δὲν ἦσαν μεγαλύτεροι ἀπὸ τὴν αἰχμὴν μιᾶς καρφίτσας.»

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> «Κατόπιν με κάλεσε να “έλθω και να δω”.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> «Κοίταξα μέσα στο κιβώτιο, αλλά τα μάτια μου εκθαμβώθηκαν από το θέαμα. Έλαμπαν με δόξα δεκαπλάσια από την προηγούμενή τους. Νόμισα ότι είχαν τριφτεί στην άμμο από τα πόδια εκείνων των ασεβών προσώπων που τα είχαν σκορπίσει και καταπατήσει στο χώμα. Ήταν τοποθετημένα μέσα στο κιβώτιο με ωραία τάξη, το καθένα στη θέση του, χωρίς να φαίνεται κανένας κόπος του ανθρώπου που τα έριξε μέσα. Αναφώνησα από καθαρή χαρά, και εκείνη η αναφώνηση με ξύπνησε.» Early Writings, 81–83.

## James White’s Footnotes

Οι Υποσημειώσεις του James White

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> Το «κιβώτιο» αντιπροσωπεύει τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου, σχετικά με τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, οι οποίες δόθηκαν στον Αδελφό Μίλλερ για να τις δημοσιεύσει στον κόσμο.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> Το «επισυναπτόμενο κλειδί» ήταν ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευε τον προφητικό Λόγο—συγκρίνοντας Γραφή με Γραφή—με την Αγία Γραφή ως τον ίδιο της τον ερμηνευτή. Με αυτό το κλειδί ο αδελφός Μίλλερ άνοιξε το «κιβώτιο», δηλαδή τη μεγάλη αλήθεια της παρουσίας προς τον κόσμο.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> «“Ο λαός άρχισε να προσέρχεται, στην αρχή ολιγάριθμος, αλλά αυξανόμενος έως ότου έγινε πλήθος.” Όταν το δόγμα της παρουσίας εκηρύχθη για πρώτη φορά από τον αδελφό Μίλλερ και από ελάχιστους ακόμη άλλους, είχε πολύ μικρή επίδραση, και πάρα πολύ λίγοι αφυπνίσθηκαν από αυτό· αλλά από το 1840 έως το 1844, όπου κι αν εκηρύσσετο, ολόκληρη η κοινότητα εγειρόταν.»

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> Τα «κοσμήματα, διαμάντια, κτλ.» «παντός είδους και μεγέθους», τόσο «ωραία τακτοποιημένα το καθένα στη θέση του μέσα στο κιβώτιο», παριστούν τα τέκνα του Θεού, [Μαλαχίας 3:17,] από όλες τις εκκλησίες και από σχεδόν κάθε τάξη και περίσταση του βίου, τα οποία δέχθηκαν την πίστη της παρουσίας και εθεάθησαν να λαμβάνουν θαρραλέα στάση στις διάφορες θέσεις τους υπέρ της αγίας υποθέσεως της αληθείας. Ενώ προχωρούσαν με αυτή την τάξη, έκαστος επιμελούμενος το δικό του καθήκον και περιπατώντας ταπεινά ενώπιον του Θεού, «αντανακλούσαν φως και δόξα» προς τον κόσμο, όμοια μόνον με εκείνη της εκκλησίας κατά τις ημέρες των αποστόλων. Το μήνυμα, [Αποκάλυψη 14:6, 7] εκινείτο, ούτως ειπείν, επάνω στις πτέρυγες του ανέμου, και η πρόσκληση, «Έλθετε, επειδή πάντα είναι ήδη έτοιμα», [Λουκάς 14:17.] εξήρχετο με δύναμη και αποτέλεσμα.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> «Όταν ο ιπτάμενος άγγελος [Αποκάλυψις 14:6, 7.] άρχισε πρώτα να κηρύττει το αιώνιο ευαγγέλιο, “Φοβήθητε τον Θεόν και δότε εις αυτόν δόξαν· διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού”, πολλοί ανεβόησαν από χαρά εν όψει της ελεύσεως του Ιησού και της αποκαταστάσεως, οι οποίοι κατόπιν αντιτάχθηκαν και χλεύασαν, και περιγέλασαν την αλήθεια που λίγο πρωτύτερα τους είχε γεμίσει με χαρά. Αυτοί ετάραξαν και διεσκόρπισαν τα κοσμήματα. Αυτό μας φέρει στο φθινόπωρο του 1844, όταν άρχισε ο καιρός του διασκορπισμού. Σημειώσατε τούτο: εκείνοι που κάποτε “ανεβόησαν από χαρά” ήσαν εκείνοι που ετάραξαν και διεσκόρπισαν τα κοσμήματα. Και κανείς δεν διεσκόρπισε τόσο αποτελεσματικά το ποίμνιο και δεν το έσυρε στην πλάνη από το 1844 και εντεύθεν, όσο εκείνοι που κάποτε εκήρυτταν την αλήθεια και εχάρησαν εν αυτή, αλλά έκτοτε ηρνήθησαν το έργον του Θεού και την εκπλήρωσιν της προφητείας εις την παρελθούσαν εμπειρίαν της προσδοκίας της ελεύσεώς μας.»

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> «Η μαρτυρία του αδελφού Μίλλερ, επί αρκετούς μήνες μετά την Κραυγή του Μεσονυκτίου, στον έβδομο μήνα του 1844, ήταν ότι η θύρα είχε κλείσει, και ότι το κίνημα της παρουσίας ήταν εκπλήρωση προφητείας, και ότι είχαμε ορθώς κηρύξει τον χρόνο. Τότε προέτρεψε τους αδελφούς του, μέσω του Advent Herald, να κρατούν σταθερά, να είναι υπομονετικοί και να μη γογγύζουν ο ένας εναντίον του άλλου· και ο Θεός σύντομα θα τους δικαίωνε για το κήρυγμα του χρόνου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ικέτευε για τα κοσμήματα, ενώ αισθανόταν την “υπευθυνότητά” του γι’ αυτά, και ότι “θα ήταν τεράστια”.»

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> Τα «νόθα κοσμήματα και τα κίβδηλα νομίσματα» που ήταν διασκορπισμένα ανάμεσα στα γνήσια, παριστούν σαφώς ψευδομεταστραφέντες, ή «τέκνα ἀλλότρια», [Ωσηέ 5:7,] αφότου έκλεισε η θύρα το 1844.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> Το δεύτερο «κιβώτιο πολύ μεγαλύτερο και ωραιότερο από το προηγούμενο», μέσα στο οποίο συγκεντρώθηκαν τα διασκορπισμένα «κοσμήματα», «διαμάντια» και «νομίσματα», αντιπροσωπεύει το ευρύ πεδίο της ζώσας παρούσας αλήθειας, μέσα στο οποίο θα συναχθεί το διασκορπισμένο ποίμνιο, δηλαδή οι 144.000, όλοι τους έχοντας τη σφραγίδα του ζώντος Θεού. Ούτε ένα από τα πολύτιμα διαμάντια δεν θα αφεθεί στο σκοτάδι. Μολονότι μερικά είναι «όχι μεγαλύτερα από την άκρη μιας καρφίτσας», δεν θα παραβλεφθούν ούτε θα αφεθούν έξω κατά την ημέρα αυτή, όταν ο Θεός συναθροίζει τα κοσμήματά του. [Μαλαχίας 3:16–18.] Μπορεί να στείλει τους αγγέλους του και να τους επισπεύσει να τους βγάλουν έξω, καθώς έβγαλε τον Λωτ έξω από τα Σόδομα. «Σύντομο έργο θα κάμει ο Κύριος επάνω στη γη». «Θα το συντέμει εν δικαιοσύνη». Βλέπε Ρωμαίους 9:28.

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> «Το “χώμα και τα ροκανίδια, η άμμος και κάθε είδους απορρίμματα” αντιπροσωπεύουν τις διάφορες και πολυάριθμες πλάνες που έχουν εισαχθεί μεταξύ των πιστών της δευτέρας παρουσίας από το φθινόπωρο του 1844. Εδώ θα επισημάνω μερικές από αυτές.»

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> «1. Η στάση που ορισμένοι από τους “ποιμένες” έλαβαν αυθαδώς αμέσως μετά την εκφώνηση της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ότι η επίσημη, κατανυκτική δύναμη του Αγίου Πνεύματος που συνόδευε το κίνημα του εβδόμου μηνός ήταν μια μεσμερική επιρροή. Ο George Storrs ήταν μεταξύ των πρώτων που έλαβαν αυτή τη στάση. Βλέπε τα γραπτά του στο τελευταίο μέρος του 1844, στην εφημερίδα Midnight Cry, που τότε εκδιδόταν στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ο J. V. Himes, στη Διάσκεψη του Albany την άνοιξη του 1845, είπε ότι το κίνημα του εβδόμου μηνός παρήγαγε μεσμερισμό βάθους επτά ποδών. Αυτό μου το είπε κάποιος που ήταν παρών και άκουσε την παρατήρηση. Άλλοι που έλαβαν ενεργό μέρος στην κραυγή του εβδόμου μηνός έκτοτε έχουν αποφανθεί ότι εκείνο το κίνημα ήταν έργο του Διαβόλου. Η απόδοση του έργου του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος στον Διάβολο ήταν, στις ημέρες του Σωτήρα μας, βλασφημία, και είναι βλασφημία και τώρα.»

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> «2. Τα πολλά πειράματα σχετικά με τον καθορισμένο χρόνο. Αφότου οι 2300 ημέρες έληξαν το 1844, αρκετές διαφορετικές χρονολογίες έχουν οριστεί, από διάφορα άτομα, για την ολοκλήρωσή τους. Πράττοντας τούτο, έχουν μετακινήσει τα “ορόσημα” και έχουν ρίψει σκότος και αμφιβολία επάνω σε ολόκληρο το κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> «3. Ὁ Πνευματισμὸς μὲ ὅλες τὶς φαντασιοπληξίες καὶ τὶς ἐκτροπές του. Αὐτὴ ἡ μεθόδευση τοῦ Διαβόλου, ἡ ὁποία ἐπέφερε ἕνα φοβερὸ ἔργο θανάτου, παριστάνεται πολὺ εὔστοχα μὲ “ροκανίδια” καὶ “κάθε λογῆς σκουπίδια”. Πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ κατάπιαν τὸ δηλητήριο τοῦ πνευματισμοῦ παραδέχθηκαν τὴν ἀλήθεια τῆς παρελθούσης Ἀντβεντιστικῆς ἐμπειρίας μας, καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς πολλοὶ ὁδηγήθηκαν νὰ πιστεύσουν ὅτι ὁ πνευματισμὸς ἦταν ὁ φυσικὸς καρπὸς τῆς πεποιθήσεως ὅτι ὁ Θεὸς καθοδήγησε τὰ μεγάλα Ἀντβεντιστικὰ κινήματα τοῦ 1843 καὶ τοῦ 1844. Ὁ Πέτρος, μιλώντας γιὰ ἐκείνους ποὺ θὰ “εἰσαγάγουν αἱρέσεις ἀπωλείας, ἀρνούμενοι καὶ τὸν Δεσπότην ὁ ὁποῖος τοὺς ἠγόρασε”, λέγει· “ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΘΑ ΒΛΑΣΦΗΜΗΘΗ.”»

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> «4. Ο S. S. Snow ισχυριζόμενος ότι είναι “ο Ηλίας ο Προφήτης”» Αυτός ο άνθρωπος, στη παράξενη και άγρια πορεία του, έπαιξε επίσης τον ρόλο του σε αυτό το έργο θανάτου, και η διαγωγή του είχε την τάση να φέρει σε ανυποληψία, στη σκέψη πολλών ειλικρινών ψυχών, την αληθινή θέση των αγίων που αναμένουν.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> «Στον κατάλογο αυτό των πλανών θα μπορούσα να προσθέσω και πολλές ακόμη, όπως τα “χίλια έτη” της Αποκαλύψεως 20:4, 7, στο παρελθόν, τους 144.000 της Αποκαλύψεως 7:4· 14:1, εκείνους που “εγέρθησαν και εξήλθον εκ των μνημείων” μετά την ανάσταση του Χριστού, το δόγμα της μη εργασίας, το δόγμα της καταστροφής των νηπίων, κτλ. κτλ.»

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> «Αυτές οι πλάνες διαδόθηκαν με τόση επιμέλεια και επιβλήθηκαν στο προσμένον ποίμνιο, ώστε, κατά τον καιρό που ο Αδελφός Μίλλερ είδε το όνειρο, τα αληθινά κοσμήματα ήσαν “αποκλεισμένα από την όραση”, και τα λόγια του προφήτου ήσαν εφαρμοστέα—“Και η κρίσις απωθήθη προς τα οπίσω, και η δικαιοσύνη ίσταται μακράν”, κτλ. κτλ. Βλέπε Ησαΐας 59:14. Κατά τον καιρό εκείνο δεν υπήρχε στη χώρα κανένα εντυπο της παρουσίας που να υποστήριζε την υπόθεση της παρούσης αληθείας. Το The Day-Dawn ήταν το τελευταίο που υπερασπίσθηκε την αληθινή θέση του μικρού ποιμνίου· αλλά και αυτό εξέλιπε αρκετούς μήνες προτού ο Κύριος δώσει στον Αδ. Μίλλερ τούτο το όνειρο· και στον τελευταίο επιθανάτιο αγώνα του υπέδειξε στους κουρασμένους αγίους, που ανέστεναζαν, το 1877, τότε τριάντα έτη στο μέλλον, ως τον χρόνο της τελικής τους λύτρωσης. Αλλοίμονο! αλλοίμονο! Δεν είναι παράδοξο ότι ο Αδελφός Μίλλερ, στο όνειρό του, “εκάθησε και έκλαυσε” για αυτή τη θλιβερή κατάσταση των πραγμάτων.»

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> «Ο Αδελφός Μίλλερ έκλεισε τα μάτια του εν θανάτῳ στις 22 Δεκεμβρίου 1849, πράγμα που εκπλήρωσε τα ακόλουθα λόγια του ονείρου του: “Μέσα στον θόρυβο έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή.” Αυτή η θαυμαστή εκπλήρωση είναι τόσο σαφής, ώστε κανείς δεν θα αποτύχει να τη διακρίνει.»

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> «Η λάρνακα αντιπροσωπεύει την αλήθεια της παρουσίας, την οποία ο Αδελφός Μίλλερ δημοσίευσε στον κόσμο, καθώς αυτή σκιαγραφείται από την παραβολή των δέκα παρθένων. [Κατά Ματθαίον 25:1–11.] Πρώτον, ο χρόνος, το 1843· δεύτερον, ο χρόνος της καθυστέρησης· τρίτον, η κραυγή του μεσονυκτίου, κατά τον έβδομο μήνα, το 1844· και τέταρτον, η κλειστή θύρα. Κανείς που έχει διαβάσει τα έντυπα της δευτέρας παρουσίας από το 1843 και εξής δεν θα αρνηθεί ότι ο Αδελφός Μίλλερ υποστήριξε αυτά τα τέσσερα σπουδαία σημεία της ιστορίας της παρουσίας. Αυτό το αρμονικό σύστημα αλήθειας, ή «λάρνακα», έχει κατακομματιασθεί και σκορπισθεί ανάμεσα στα απορρίμματα από εκείνους που απέρριψαν τη δική τους εμπειρία και αρνήθηκαν τις ίδιες αλήθειες που αυτοί, μαζί με τον Αδελφό Μίλλερ, κήρυξαν τόσο ατρόμητα στον κόσμο.»

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> «Τότε η εκκλησία θα είναι καθαρή και “άμωμη ενώπιον του θρόνου του Θεού”, έχοντας εξομολογηθεί όλες τις πλάνες, τα σφάλματα και τις αμαρτίες της, και αφού αυτά θα έχουν εκπλυθεί με το αίμα του Χριστού και εξαλειφθεί, θα είναι χωρίς “κηλίδα, ή ρυτίδα, ή τίποτε τοιούτο.” Τότε θα λάμψουν με “δέκα φορές περισσότερη από την προηγούμενη δόξα τους.”» JAMES WHITE Oswego, Μάιος, 1850.

Back to Articles