Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Nine

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός εκατόν εξήντα εννέα

Unraveling the Prophetic Threads: Understanding the Symbolism of “Fortress” in Daniel

Ξετυλίγοντας τα Προφητικά Νήματα: Κατανόηση του Συμβολισμού του «Οχυρού» στον Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.

Το δέκατο εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ συνδέει το εσωτερικό και το εξωτερικό μήνυμα με τη λέξη «οχύρωμα». Η σύνδεση που πραγματοποιεί με την προφητεία των εξήντα πέντε ετών του Ησαΐα ταυτοποιεί το «οχύρωμα» της εξωτερικής προφητείας ως τη Ρωσία, και το εσωτερικό «οχύρωμα» του ναού, τον οποίο εγείρει ο Χριστός κατά την ίδια ιστορία. Το εξωτερικό οχύρωμα, το οποίο βρίσκεται στο εδάφιο τριάντα ένα και προσδιορίζεται ως το «αγιαστήριο της ισχύος», αντιπροσωπεύει έναν επίγειο βασιλέα ή βασίλειο. Το εσωτερικό οχύρωμα, ή το εσωτερικό αγιαστήριο της ισχύος, είναι ο ναός τον οποίο ο Άγγελος της Διαθήκης εγείρει μέσα σε σαράντα έξι έτη.

In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.

Στα Άγια των Αγίων εκείνου του ναού (της ακροπόλεως), ο Θεός κάθεται εν τοις επουρανίοις.

In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.

Στο βιβλίο του Δανιήλ, δύο εβραϊκές λέξεις μεταφράζονται αμφότερες ως «αγιαστήριο». Η μία είναι «miqdash», και η άλλη είναι «qodesh». Το «miqdash» μπορεί να δηλώνει ένα ειδωλολατρικό αγιαστήριο, ή το αγιαστήριο του Θεού, ή ακόμη και ένα οχύρωμα. Το «qodesh» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή μόνο για να δηλώσει το αγιαστήριο του Θεού. Το «αγιαστήριο» (miqdash) της ισχύος (φρούριο), στο εδάφιο τριάντα ένα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, αποδίδεται ως το «αγιαστήριο της ισχύος», και η εβραϊκή λέξη που εκεί μεταφράζεται ως αγιαστήριο είναι «miqdash», η οποία αντιπροσωπεύει την Πόλη της Ρώμης, η οποία είναι το σύμβολο της ρωμαϊκής ισχύος στην ιστορία τόσο της παγανιστικής όσο και της παπικής Ρώμης. Ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τις δύο εβραϊκές λέξεις με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο. Στα εδάφια που αποτελούν τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού, βρίσκουμε τη λέξη «αγιαστήριο».

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Κατόπιν άκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιο που ομιλούσε: Έως πότε θα διαρκεί η όραση περί της παντοτινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδίδονται για να καταπατώνται; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθεί. Δανιήλ 8:13, 14.

The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «το αγιαστήριο» και στα δύο εδάφια είναι το «qodesh» και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να δηλώσει το αγιαστήριο του Θεού. Στο ενδέκατο εδάφιο, όπου προσδιορίζεται η παγανιστική Ρώμη, και ειδικότερα ο ναός του Πανθέου στην πόλη της Ρώμης, συναντούμε τη λέξη «αγιαστήριο», αλλά στο εδάφιο εκείνο η εβραϊκή λέξη είναι «miqdash».

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Καὶ ὑψώθη ἕως τοῦ ἄρχοντος τῆς δυνάμεως, καὶ δι’ αὐτοῦ ἀφαιρέθη ἡ παντοτινὴ θυσία, καὶ ὁ τόπος τοῦ ἁγιαστηρίου αὐτοῦ κατεβλήθη. Δανιήλ 8:11.

The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.

Το «ἁγιαστήριον τῆς ἰσχύος» στο τριακοστὸ πρῶτο ἐδάφιο τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ εἶναι ἡ ἑβραϊκὴ λέξις «miqdash», καὶ ἐμφανίζεται σε συνάφεια μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη ποὺ μεταφράζεται ὡς «ὀχύρωμα» στὰ ἐδάφια ἑπτὰ καὶ δέκα τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου. Στὸ ἑδάφιο ἑπτὰ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου εἰσῆλθε ἀπευθείας στὴν πόλη τῆς Ῥώμης καὶ ἔλαβε αἰχμάλωτο τὸν βασιλέα τοῦ βορρᾶ, διότι εἰσῆλθεν εἰς τὸ ὀχύρωμά του· ἀλλὰ στὸ ἑδάφιο δέκα, ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ μόνον ἀνέρχεται «ἕως» τοῦ «ὀχυρώματος», διότι ἐσταμάτησεν στὰ σύνορα τοῦ βασιλείου του καὶ τῆς Αἰγύπτου. Εἶναι στὰ σύνορα τῆς Ῥαφίας ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἀναφερθεῖ τὸ ἐπόμενο ἐδάφιο. Τὸ «ἁγιαστήριον τῆς ἰσχύος» στὸ τριακοστὸ πρῶτο ἐδάφιο εἶναι τὸ «miqdash» τοῦ «ὀχυρώματος».

The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.

Η μάχη του συνόρου στη Ραφία προτυπώνει τη μάχη του συνόρου στην Ουκρανία. Η προφητική εκείνη ιστορία αναγνωρίζεται με την κατανόηση ότι η «κεφαλή» είναι η βασιλεία ή ο βασιλιάς· είναι το οχύρωμα της ισχύος του· όμως η προφητεία απευθύνεται τόσο σε μια εσωτερική όσο και σε μια εξωτερική αλήθεια. Το «αγιαστήριο της ισχύος» για την εξωτερική γραμμή παριστάνεται από το αγιαστήριο «miqdash», και το αγιαστήριο της ισχύος για την εσωτερική γραμμή παριστάνεται από το αγιαστήριο «qodesh».

1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.

Το διάστημα από το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει μία γραμμή προφητικής ιστορίας, η οποία απεικονίζει το σφράγισμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη του διασκορπισμού εναντίον του βόρειου βασιλείου έληξαν το 1798, και η ίδια γραμμή των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών εναντίον του νότιου βασιλείου έληξε το 1844. Αυτές οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν την κατώτερη φύση της ανθρωπότητας και την ανώτερη φύση της ανθρωπότητας. Η κατώτερη φύση, η οποία αντιπροσωπεύεται από το βόρειο βασίλειο, είναι το σώμα, και η ανώτερη φύση είναι η κεφαλή. Η κεφαλή είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου, και είναι ο βασιλεύς. Για αυτή την απεικόνιση ο Χριστός επέλεξε τον Ιούδα, το νότιο βασίλειο, για να θέσει το όνομά Του, και η πρωτεύουσα πόλη είναι η Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος όπου βρίσκεται το αληθινό αγιαστήριο της ισχύος, και μέσα σε εκείνο το αγιαστήριο υπάρχει αίθουσα θρόνου για τον βασιλέα, ο οποίος είναι η κεφαλή.

The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.

Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι ήταν η τελική σφραγίζουσα αλήθεια το 1856, η οποία προοριζόταν να ενδυναμώσει ένα λάβαρο ώστε να ολοκληρώσει το έργο. Από το 1844 έως το 1863, ο Χριστός είχε σκοπό να ενώσει τη Θεότητά Του με την ανθρωπότητα για την αιωνιότητα, αλλά η ανθρωπότητα επαναστάτησε.

He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.

Δεν ήταν δυνατόν να μεταμορφώσει τότε την κατώτερη φύση του ανθρώπου, διότι αυτό λαμβάνει χώρα κατά τη δευτέρα παρουσία Του. Τότε θα μεταμορφώσει την ανώτερη φύση του ανθρώπου κατά την εικόνα Του, συνενώνοντας την κεφαλή της ανθρωπότητας με την κεφαλή της Θεότητας. Η κεφαλή ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου. Η κεφαλή ήταν ο βασιλιάς, και όταν ο Χριστός επιτελεί τη μεταμόρφωση της ενώσεως της Θεότητας με την ανθρωπότητα, συνενώνει την κεφαλή τόσο της ανθρωπότητας όσο και της Θεότητας μέσα στο αγιαστήριο στην Ιερουσαλήμ, στα Άγια των Αγίων, όπου ο Χριστός κάθεται μαζί με τον Πατέρα Του.

> To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.

> Εἰς τὸν νικῶντα θέλω δώσει εἰς αὐτὸν νὰ καθίσει μετ’ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, καθὼς καὶ ἐγὼ ἐνίκησα, καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ Πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ. Ὅστις ἔχει οὖς, ἀς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὰς ἐκκλησίας. Ἀποκάλυψις 3:21, 22.

Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.

Ο Χριστός υπόσχεται ότι εκείνοι (οι Λαοδικείς) που νικούν, καθώς Αυτός ενίκησε (και γίνονται Φιλαδελφείς), θα καθίσουν μαζί Του στα επουράνια.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.

> Την οποία ενήργησε εν τω Χριστώ, όταν τον ανέστησε εκ των νεκρών και τον εκάθισε εν τη δεξιά αυτού εν τοις επουρανίοις, … και συνανέστησε και ημάς, και συνεκάθισε εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού. Εφεσίους 1:20, 2:6.

The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.

Η ένωση των δύο ράβδων του Ιεζεκιήλ (της ανθρωπότητας με τη Θεότητα) επιτελείται στο αγιαστήριο της ισχύος του Θεού (qodesh), ακριβώς κατά τον χρόνο κατά τον οποίο το φρούριο της ισχύος (miqdash) προσδιορίζεται ως το προφητικό κλειδί που συνδέει αμφότερες τις εσωτερικές και εξωτερικές γραμμές της προφητείας, την οποία ο Γαβριήλ ήλθε να καταστήσει τον Δανιήλ νοήμονα περί εκείνων που επρόκειτο να συμβούν στον λαό του Θεού κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Ο Χριστός επεθύμησε να επιτελέσει αυτό το έργο στην ιστορία των Μιλλεριτών, αλλά το έργο παρεμποδίσθηκε από την αποστασία του 1863· πλην όμως η ιστορία από το 1844 έως το 1863 εξακολουθεί να παραμένει ως μία γραμμή η οποία απεικονίζει εκείνο το επιχειρηθέν έργο.

Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.

Το δέκατο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ περιέχει το κλειδί για την κατανόηση του εσωτερικού και του εξωτερικού μηνύματος των εδαφίων ένδεκα έως δεκαπέντε, τα οποία εισήλθαν στην προφητική μας ιστορία το 2014. Το δέκατο εδάφιο προσδιορίζει το 1989, το οποίο είναι ο καιρός του τέλους στο μεταρρυθμιστικό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, αλλά περιέχει επίσης το κλειδί που επιτρέπει να αναγνωρισθεί το 2014 ως ορόσημο στην ιστορία της σφράγισης.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.

Στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό τον οποίο Αυτός είχε ανεγείρει. Εκείνο το ορόσημο προτυπώνει την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο τρίτος άγγελος ήλθε εκ νέου, και η έβδομη σάλπιγγα άρχισε πάλι να ηχεί. Τότε η ιστορία του 1840 έως 1844 επρόκειτο επίσης να επαναληφθεί, διότι ο άγγελος που κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840 δεν ήταν άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός, και το έργο Του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του.

1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.

Το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει επίσης το διάστημα από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, όπως και το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει την περίοδο από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η αδελφή Ουάιτ παραλληλίζει την ιστορία του 1844 με την ιστορία του σταυρού, και ο σταυρός αντιπροσωπεύει μια διαίρεση δύο ιστοριών διάρκειας τριάμισι ετών, οι οποίες αμφότερες αντιστοιχούν η μία προς την άλλη. Ο σταυρός καταδεικνύει ότι η προγενέστερη ιστορία, η οποία αρχίζει το 1840 και τελειώνει το 1844, και η επακόλουθη ιστορία έως το 1863, είναι δύο παράλληλες ιστορίες, οι οποίες αμφότερες αντιπροσωπεύουν την περίοδο της σφραγίσεως.

The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.

Η πρώτη γραμμή από το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει τη νίκη των Φιλαδελφιανών Αντβεντιστών· η άλλη γραμμή από το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει την αποτυχία των Λαοδικέων Αντβεντιστών. Αμφότερες οι τάξεις αντιπροσωπεύονται στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, διότι ο Δανιήλ, εκπροσωπώντας τις νικηφόρες φρόνιμες παρθένες κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, είδε την όραση, αλλά εκείνοι που ήσαν μαζί του έφυγαν από την όραση.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.

> Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην παρά την όχθη του μεγάλου ποταμού, όστις είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ανήρ τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με χρυσίον καθαρόν εκ του Ουφάζ· το σώμα αυτού ήτο ωσεί χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού όμοιοι κατά το χρώμα προς χαλκόν στίλβοντα, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς τρόμος μέγας, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Δανιήλ 10:4–7.

In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.

Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ είχε δει το όραμα των θηρίων της αρπαγής, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.

> Εγώ, ο Δανιήλ, ελυπήθηκα κατά το πνεύμα μου εντός του σώματός μου, και τα οράματα της κεφαλής μου με ετάραξαν. Προσήλθα εις έναν από εκείνους που παρίσταντο, και τον ηρώτησα την αλήθεια περί πάντων τούτων. Και εκείνος μου ελάλησε και μου εφανέρωσε την ερμηνεία των πραγμάτων. Δανιήλ 7:15, 16.

In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.

Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ είχε δει το όραμα των θηρίων του αγιαστηρίου, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Καὶ ἐγένετο, ὅτε ἐγώ, ἐγώ ὁ Δανιήλ, εἶδον τὴν ὅρασιν καὶ ἐζήτησα τὴν σημασίαν αὐτῆς, τότε ἰδού, ἐστάθη ἐνώπιόν μου ὡς ὅρασις ἀνδρός. Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀνδρὸς ἀνὰ μέσον τῶν ὀχθῶν τοῦ Οὐλαι, ἥτις ἐκάλεσε καὶ εἶπεν· Γαβριήλ, κάμε τὸν ἄνθρωπον τοῦτον νὰ ἐννοήσῃ τὴν ὅρασιν. Δανιήλ 8:15, 16.

In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.

Στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ κατανόησε τον αριθμό των ετών που προσδιορίζεται από τον Ιερεμία και παρουσιάζεται στα συγγράμματα του Μωυσή τόσο ως κατάρα όσο και ως όρκος του Θεού, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> Και ενώ ακόμη ελάλουν, και προσηυχόμην, και εξομολογούμην την αμαρτίαν μου και την αμαρτίαν του λαού μου Ισραήλ, και παρουσίαζα την δέησίν μου ενώπιον Κυρίου του Θεού μου υπέρ του αγίου όρους του Θεού μου, ναι, ενώ ακόμη ελάλουν εν τη προσευχή, ο ανήρ Γαβριήλ, τον οποίον είχον ιδεί εν τη οράσει κατ’ αρχάς, πετόμενος ταχέως, ήγγισέ με περί τον καιρόν της εσπερινής θυσίας. Και με εδίδαξε, και ελάλησε μετ’ εμού, και είπε· Ω Δανιήλ, τώρα εξήλθον διά να σε καταστήσω νοήμονα και συνετόν. Δανιήλ 9:20–22.

Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.

Διότι, επί τη βάσει τριών μαρτύρων, όλων από το βιβλίο του Δανιήλ, όταν ο Γαβριήλ λέγει προς τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο ότι ήλθε για να κάμει τον Δανιήλ να εννοήσει τι θα συμβεί στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, ο Γαβριήλ ερμηνεύει το θηλυκό «marah», το οραματικό αίτιο όραμα, το οποίο είδε ο Δανιήλ και από το οποίο η άλλη τάξη έφυγε.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Τώρα ήλθα για να σε κάνω να καταλάβεις τι θα συμβεί στον λαό σου κατά τις έσχατες ημέρες· διότι το όραμα αναφέρεται ακόμη σε πολλές ημέρες. Δανιήλ 10:14.

The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.

Το όραμα που είχε δει ο Δανιήλ, το οποίο προκάλεσε έναν διαχωρισμό των πιστών, ήταν το όραμα της εμφάνισης του Χριστού, το όραμα των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερονυχτίων· αλλά ήταν η θηλυκή έκφραση εκείνου του οράματος. Ήταν η κατανόηση του οράματος της αιφνίδιας εμφάνισης του Χριστού ως του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης που μετέβαλε τον Δανιήλ (και εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ) στην εικόνα του Χριστού. Εκείνο που «συμβαίνει στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες» παριστάνεται από την ιστορία των Μιλλεριτών από το 1840 έως το 1844, και επίσης από τους Μιλλερίτες από το 1844 έως το 1863. Η μία τάξη φεύγει από το όραμα με αποστασία, και η άλλη τάξη ακολουθεί τον Χριστό διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων, για να καθίσει μαζί Του στα επουράνια.

Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.

Ωστόσο, όταν ο Γαβριήλ ερμηνεύει την όραση κατά την οποία ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών μεταμορφώνεται κατά την εικόνα του Χριστού, εκθέτει την εξωτερική ιστορία του κόσμου. Η όραση του Δανιήλ περί του Χριστού ερμηνεύθηκε από τον Γαβριήλ ως η εξωτερική ιστορία του καιρού της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Όταν, στην ερμηνεία του Γαβριήλ, φθάνει η ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η ιστορία που τονίζεται ως προηγούμενη του κυριακάτικου νόμου του εδαφίου δεκαέξι, αναγνωρίζεται μόνο με το κλειδί της κατανοήσεως που παριστάνεται ως το «οχύρωμα» στο εδάφιο δέκα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η επίδραση κάθε οράσεως άρχισε να εκτυλίσσεται ως τροχοί εντός τροχών.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Και έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, τίς είναι αυτή η παροιμία, την οποίαν έχετε εν τη γη του Ισραήλ, λέγοντες, Αι ημέραι μακρύνουν, και πάσα όρασις εκλείπει; Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Θέλω παύσει την παροιμίαν ταύτην, και δεν θέλουσι πλέον μεταχειρίζεσθαι αυτήν ως παροιμίαν εν τω Ισραήλ· αλλά ειπέ προς αυτούς, Επλησίασαν αι ημέραι και η εκπλήρωσις πάσης οράσεως. Διότι δεν θέλει υπάρχει πλέον ουδεμία ματαία όρασις, ουδέ κολακευτική μαντεία εν τω οίκω του Ισραήλ. Διότι εγώ είμαι ο Κύριος· θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκτελεσθή· δεν θέλει πλέον βραδύνει· διότι εν ταις ημέραις σας, ω οίκος αποστάτης, θέλω ειπεί τον λόγον και θέλω εκτελέσει αυτόν, λέγει Κύριος ο Θεός. Πάλιν έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, ιδού, ο οίκος του Ισραήλ λέγει, Η όρασις την οποίαν ούτος βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας, και προφητεύει περί καιρών μακρινών. Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουδείς εκ των λόγων μου θέλει πλέον βραδύνει· αλλ’ ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή, λέγει Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 12:21–28.

Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.

Από όλους τους προφητικούς τροχούς που περιστρέφονται μέσα σε άλλους προφητικούς τροχούς σε εκείνη την ιστορία, υπάρχει ένας τροχός για τον οποίο η Θεόπνευστη έμπνευση έχει πληροφορήσει τους σπουδαστές της προφητείας των εσχάτων ημερών ότι είναι ο τροχός με τον οποίο θα κριθεί η αιώνια πεπρωμένη τους. Γραμμή επί γραμμής, εκείνος ο τροχός πρέπει επίσης να είναι το όραμα που είδε ο Δανιήλ, το οποίο τον μετέβαλε στην εικόνα του Χριστού, διότι αυτό είναι το όραμα που προσδιορίζει τι θα συμβεί στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Ο Κύριος μού έδειξε καθαρά ότι η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας· διότι αυτή πρόκειται να αποτελέσει τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, με την οποία θα κριθεί η αιώνια μοίρα τους. Η θέση σας είναι ένα τέτοιο συνονθύλευμα ασυνεπειών, ώστε ελάχιστοι μόνον θα πλανηθούν.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «Στην Αποκάλυψη 13 το θέμα αυτό παρουσιάζεται με σαφήνεια· [Αποκάλυψη 13:11–17, παρατίθεται].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Αυτή είναι η δοκιμασία που πρέπει να περάσει ο λαός του Θεού προτού σφραγιστεί. Όλοι όσοι απέδειξαν την πίστη τους προς τον Θεό τηρώντας τον νόμο Του και αρνούμενοι να δεχθούν ένα νόθο σάββατο, θα παραταχθούν υπό το λάβαρο του Κυρίου Θεού Ιεχωβά και θα λάβουν τη σφραγίδα του ζώντος Θεού. Εκείνοι που εγκαταλείπουν την αλήθεια ουράνιας προέλευσης και αποδέχονται το κυριακάτικο σάββατο, θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου.» Manuscript Releases, τόμος 15, 15.

The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”

Η δοκιμασία που προσδιορίζεται ως η δοκιμασία της εικόνας του θηρίου είναι διττή. Είναι η δοκιμασία που απαιτεί από τον σπουδαστή της προφητείας να αναγνωρίσει την ανάπτυξη της εικόνας του θηρίου, η οποία είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από τον νόμο της Κυριακής. Είναι επίσης η δοκιμασία που παράγει είτε την εικόνα του θηρίου είτε την εικόνα του Χριστού μέσα σε εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ ή από εκείνους που έφυγαν. Ο διαχωρισμός βασίζεται στο αν εκείνες οι παρθένες «βλέπουν αυτή τη μεγάλη όραση», όπως ο Δανιήλ, ή αν φεύγουν από την όραση. Το κλειδί για να δει κανείς τη μεγάλη όραση αντιπροσωπεύεται από τη λέξη «οχύρωμα».

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> «Ο ισχυρός άγγελος που έδωσε οδηγίες στον Ιωάννη δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι επάνω στη θάλασσα και το αριστερό επί της ξηράς φανερώνει τον ρόλο που επιτελεί στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η θέση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του πάνω σε ολόκληρη τη γη. Η διαμάχη είχε καταστεί από εποχή σε εποχή ισχυρότερη και πιο αποφασιστική, και θα συνεχίσει να γίνεται ακόμη περισσότερο, έως τις τελικές σκηνές, όταν η δεξιοτεχνική ενέργεια των δυνάμεων του σκότους θα φθάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Σατανάς, ενωμένος με πονηρούς ανθρώπους, θα εξαπατήσει ολόκληρο τον κόσμο και τις εκκλησίες που δεν δέχονται την αγάπη της αλήθειας. Αλλά ο ισχυρός άγγελος απαιτεί προσοχή. Κράζει με δυνατή φωνή. Πρόκειται να καταδείξει τη δύναμη και την εξουσία της φωνής Του σε όσους έχουν ενωθεί με τον Σατανά για να αντιταχθούν στην αλήθεια.»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> «Αφού αυτοί οι επτά βροντές εξέφεραν τις φωνές τους, η εντολή έρχεται προς τον Ιωάννη, όπως προς τον Δανιήλ, αναφορικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισε εκείνα που είπαν οι επτά βροντές.” Αυτά σχετίζονται με μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους. Ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του στο τέλος των ημερών. Ο Ιωάννης βλέπει το μικρό βιβλίο αποσφραγισμένο. Τότε οι προφητείες του Δανιήλ έχουν την ορθή τους θέση στα μηνύματα του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου αγγέλου, τα οποία πρέπει να δοθούν στον κόσμο. Η αποσφράγιση του μικρού βιβλίου ήταν το μήνυμα σε σχέση με τον χρόνο.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια που εκφώνησαν οι βροντές, αλλά έλαβε εντολή να μην τα γράψει.»

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη και εκφράστηκε στους επτά βροντές ήταν μια σκιαγράφηση γεγονότων που θα διαδραματίζονταν υπό τα αγγέλματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 971.

Back to Articles