Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόντα Τρία

The Eternal Foundation: Christ in Prophetic History and the Believer’s Faith

Το Αιώνιο Θεμέλιο: Ο Χριστός στην Προφητική Ιστορία και στην Πίστη του Πιστού

Author

Jeff Pippenger

Published

April 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a Divine symbol.

Η «αλήθεια την οποία είχε ομολογήσει ο Πέτρος είναι το θεμέλιο της πίστεως του πιστού. Είναι εκείνο το οποίο ο ίδιος ο Χριστός έχει δηλώσει ότι είναι αιώνια ζωή». Αυτή η «αλήθεια» προσδιόριζε δύο όψεις του Χριστού. Η πρώτη ήταν ότι ο Χριστός αποτελεί στοιχείο της προφητικής ιστορίας. Τα ορόσημα που αντιπροσωπεύουν τα γεγονότα της προφητικής ιστορίας, αντιπροσωπεύουν τον Χριστό. Η σύνδεσή Του με τα γεγονότα προσδιορίζει την ιερότητα των προφητικών οροσήμων και παρέχει τη λογική βάση για το ότι η Αδελφή White τόσο συχνά έλεγε πως πρέπει να φυλάττουμε τα ορόσημα· διότι αυτά τα ορόσημα αντιπροσωπεύουν τον Ιησού Χριστό. Το ορόσημο που αντιπροσώπευε το θέμα της δοκιμασίας στον καιρό του Χριστού ήταν το βάπτισμά Του, και ευθυγραμμιζόταν με άλλα γεγονότα στις ιερές γραμμές μεταρρύθμισης, διακεκριμένο από την κάθοδο ενός Θείου συμβόλου.

In the reform line of Moses, Divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of Divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of Divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

Στη γραμμή μεταρρύθμισης του Μωυσή, η Θεότητα κατήλθε και κατοίκησε σε μια καιομένη βάτο, σύμβολο του Δημιουργού που ενώνεται με την κτίση. Στη γραμμή μεταρρύθμισης στο τέλος των εβδομήντα ετών, ο Μιχαήλ κατήλθε για να ενδυναμώσει τον Κύρο να προχωρήσει με το πρώτο διάταγμα, και ταυτοχρόνως ο Δανιήλ μεταβλήθηκε στην εικόνα του Χριστού. Στη γραμμή μεταρρύθμισης του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα κατήλθε υπό μορφήν περιστεράς για να χρίσει τον Υιό του Θεού, το σύμβολο της Θεότητας ενωμένης με την ανθρωπότητα. Στη Μιλλεριτική ιστορία, ο άγγελος που κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840 ήταν «ουδείς άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός», ο οποίος κατήλθε με ένα μικρό βιβλίο που επρόκειτο να φαγωθεί, και Αυτός ήταν εκείνο το μικρό βιβλίο. Εκεί απέδειξε ότι η ένωση της Θεότητας με την ανθρωπότητα επιτελείται διά του να τρώγει και να πίνει κανείς τη σάρκα και το αίμα του Άρτου του Ουρανού.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s Word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His Word is Truth. It is His Word that sets forth the prediction, and it is His Word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

Η ιερή ιστορία είναι ιερή, διότι ενσαρκώνεται από την παρουσία του Χριστού. Οι προρρήσεις του Λόγου του Θεού, οι οποίες προσδιορίζουν μελλοντικά γεγονότα, είναι ο Ιησούς Χριστός, διότι Αυτός είναι ο «Λόγος». Όταν αυτές οι προρρήσεις εκπληρώνονται στην ιστορία, τα γεγονότα αποτελούν την εκπλήρωση του λόγου Του, και ο Λόγος Του είναι Αλήθεια. Είναι ο Λόγος Του που εκθέτει την πρόρρηση, και είναι ο Λόγος Του που εκπληρώνεται όταν το γεγονός λαμβάνει χώρα· ώστε, στην αρχή και στο τέλος, είναι ο Ιησούς Χριστός, διότι Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Επομένως, όταν ο Πέτρος διακήρυξε ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός και ο Υιός του ζώντος Θεού, προσδιόριζε ένα ορόσημο που ήταν ο Ιησούς Χριστός και ένα ορόσημο που φθάνει στην τέλεια εκπλήρωσή του κατά τις έσχατες ημέρες. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν η τέλεια εκπλήρωση του Χριστού.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the Son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Το να απορρίπτει κανείς την προφητική εκπλήρωση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, σημαίνει ότι απορρίπτει τον Χριστό, τον Υιό του ζώντος Θεού. Αυτή η αλήθεια, όπως εκφράσθηκε από τον Πέτρο, ήταν «το θεμέλιο της πίστεως του πιστού», και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ο Χριστός οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών πίσω στις «αρχαίες τρίβους» του Ιερεμία, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα «θεμέλια» του κινήματος του μηνύματος του πρώτου και του τρίτου αγγέλου. Ο Πέτρος αντιπροσώπευε τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι σφραγίζονται κατά την περίοδο κατά την οποία οι τέσσερις άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους. Ο καιρός της σφραγίσεως είναι μια συγκεκριμένη προφητική περίοδος, η οποία αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος μέσω της αρχής ενός πράγματος.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as the second angel descended on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

Στην αρχή του καιρού της σφραγίσεως, ο άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ κατέβηκε, καθώς το Άγιο Πνεύμα κατά το βάπτισμα, και εκείνος ο άγγελος ήταν «όχι λιγότερο πρόσωπο από τον Ιησού Χριστό», διότι ο άγγελος που κατέβηκε για να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν «όχι λιγότερο πρόσωπο από τον Ιησού Χριστό». Κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής, «όχι λιγότερο πρόσωπο από τον Ιησού Χριστό» κατέρχεται εκ νέου και παρουσιάζει το δεύτερο από τα δύο μηνύματα της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, καθώς καλεί τα άλλα πρόβατά Του έξω από τη Βαβυλώνα. Στο μέσον της περιόδου του καιρού της σφραγίσεως, ένας άγγελος κατέβηκε, όπως ο δεύτερος άγγελος κατέβηκε στις 19 Απριλίου 1844, κατά την πρώτη απογοήτευση του κινήματος των Μιλλεριτών.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

Μεταξύ της έλευσης εκείνου του δευτέρου αγγέλου και της έλευσης του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844, πολλοί άγγελοι εστάλησαν για να προσθέσουν δύναμη στον δεύτερο άγγελο, καθώς έφθανε το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αναφερόμενη στην ιστορία της περιόδου κατά την οποία οι άγγελοι αυτοί εμφανίσθηκαν μέσα στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, η Αδελφή White μάς πληροφορεί ότι όσοι απέρριψαν αυτά τα μηνύματα είχαν σταυρώσει τον Χριστό εξίσου βεβαίως όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Χριστό.

> “I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

> «Είδα ότι, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ιησού, έτσι και οι κατ’ όνομα εκκλησίες είχαν σταυρώσει αυτά τα μηνύματα, και γι’ αυτό δεν έχουν καμία γνώση της οδού προς τα Άγια των Αγίων, ούτε μπορούν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Ιησού εκεί». Early Writings, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

Τα μηνύματα που παριστάνονται από τους αγγέλους, όταν απορρίπτονται, παριστάνουν τη σταύρωση του Χριστού, διότι Αυτός ενσαρκώνει τα μηνύματα και την ιστορική εκπλήρωσή τους. Στις 18 Ιουλίου 2020, «όχι άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό» κατήλθε, σηματοδοτώντας την πρώτη απογοήτευση και την αρχή του χρόνου της αναμονής. Φονευμένοι στους δρόμους, τα νεκρά ξηρά οστά του λαού Του των εσχάτων ημερών επρόκειτο να αφυπνισθούν ακούοντας τη μόνη φωνή που μπορεί να επαναφέρει τους ανθρώπους στη ζωή.

> Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

> Αληθώς, αληθώς σας λέγω, ότι έρχεται ώρα, και ήδη είναι, όταν οι νεκροί θέλουσιν ακούσει τη φωνή του Υιού του Θεού· και όσοι ακούσουν, θέλουσι ζήσει. Διότι καθώς ο Πατήρ έχει ζωή εν εαυτώ, ούτως έδωκεν και εις τον Υιόν να έχει ζωή εν εαυτώ· και έδωκεν εις αυτόν εξουσία να κάμνει και κρίση, διότι είναι Υιός ανθρώπου. Μη θαυμάζετε τούτο· διότι έρχεται ώρα, κατά την οποία πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει τη φωνή αυτού, και θέλουσιν εξέλθει· οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως. Ιωάννης 5:25–29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

Τον Ιούλιο του 2023, η φωνή Του εκάλεσε τα νεκρά ξηρά οστά εις ζωήν, και ο Άλφα και το Ωμέγα επανέλαβαν τότε την αρχή του καιρού της σφραγίσεως, διότι ο Ιούλιος του 2023 σηματοδοτεί την καταληκτική περίοδο του καιρού της σφραγίσεως. Ο λαός Του εκλήθη τότε εκ νέου να επιστρέψει εις τας αρχαίας οδούς του Ιερεμία, εις τα θεμέλια της Μιλλεριτικής ιστορίας. Το θεμελιώδες μήνυμα της αρχής και του τέλους των Μιλλεριτών ήσαν το πρώτον και το έσχατον μήνυμα της Μιλλεριτικής ιστορίας, το οποίον ήτο τα «επτά καιροί» του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

Τον Ιούλιο του 2023, ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών προστάχθηκε εκ νέου να λάβει το βιβλαρίδιο και να το καταφάγει. Καθώς κατατρώγουν το βιβλαρίδιο, κατόπιν δοκιμάζονται, για να φανεί αν θα αναγνωρίσουν το μήνυμα του τρίτου Ουαί της Αποκάλυψης, κεφάλαιο 9 (τα νέα από ανατολών), και το μήνυμα του Δανιήλ, κεφάλαιο 11 (τα νέα από βορρά). Η διαδικασία της δοκιμασίας τούς οδηγεί στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του Δανιήλ, κεφάλαιο 11, που είναι η Μάχη του Πανίου, που είναι η Καισάρεια του Φιλίππου και που είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπου φανερώνονται οι δύο τάξεις που έχουν ακούσει τη φωνή Του, η μία τάξη «οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, και οι πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως».

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage than Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Υπάρχουν τρεις φωνές κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και όλες είναι η φωνή «ουδενός κατωτέρου προσώπου από τον Ιησού Χριστό». Η πρώτη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως ήχησε όταν τα μεγάλα κτίρια της πόλεως της Νέας Υόρκης κατεδαφίστηκαν με ένα άγγιγμα από τον Θεό. Η δεύτερη φωνή είναι η φωνή του Μιχαήλ του αρχαγγέλου, ο οποίος καλεί τους νεκρούς να εξέλθουν από τους τάφους τους. Η τρίτη φωνή είναι η δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, η οποία καλεί τα άλλα πρόβατά Του να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα κατά την ώρα του «μεγάλου σεισμού» του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η πλήρης εκπλήρωση της ομολογίας του Πέτρου στην Καισάρεια Φιλίππου πραγματοποιείται όταν ο Χριστός οδηγεί τον λαό Του των εσχάτων ημερών σε «εκείνο το μέρος της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες».

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

Το Panium των εδαφίων δεκατρία έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα είναι το «τμήμα» της προφητείας του Δανιήλ που είχε σφραγισθεί και το οποίο προσδιορίζει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το Panium είναι η συγκέντρωση κατασκήνωσης του Exeter τον Αύγουστο του 1844· είναι μία ιστορία που εκπληρώνεται κατά τη δεύτερη θητεία του Donald Trump, και είναι το προφητικό μήνυμα που εντυπώνει τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Τα εδάφια που μελετούμε τώρα είναι έδαφος πολύ άγιο.

> “The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

> «Η αλήθεια την οποία ο Πέτρος είχε ομολογήσει είναι το θεμέλιο της πίστεως του πιστού. Είναι εκείνο το οποίο ο ίδιος ο Χριστός έχει δηλώσει ότι είναι η αιώνια ζωή. Αλλ’ η κατοχή αυτής της γνώσεως δεν αποτελούσε λόγο αυτοδοξασμού. Δεν είχε αποκαλυφθεί στον Πέτρο μέσω κάποιας σοφίας ή αγαθότητος δικής του. Ποτέ δεν μπορεί η ανθρωπότητα, αφ’ εαυτής, να φθάσει σε γνώση του θείου. «Είναι υψηλή ως ο ουρανός· τι δύνασαι να κάμεις; βαθύτερη από τον άδη· τι δύνασαι να γνωρίσεις;» Ιώβ 11:8. Μόνον το πνεύμα της υιοθεσίας μπορεί να μας αποκαλύψει τα βάθη του Θεού, τα οποία «οφθαλμός δεν είδε και ους δεν ήκουσε, και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν». «Ο Θεός όμως απεκάλυψεν εις ημάς αυτά διά του Πνεύματος αυτού· διότι το Πνεύμα ερευνά τα πάντα, και τα βάθη του Θεού.» Α΄ Κορινθίους 2:9, 10. «Το απόρρητον του Κυρίου είναι μετά των φοβουμένων αυτόν»· και το γεγονός ότι ο Πέτρος διέκρινε τη δόξα του Χριστού ήταν απόδειξη ότι είχε «διδαχθεί υπό του Θεού». Ψαλμός 25:14· Ιωάννης 6:45. Αχ, πράγματι, «μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψαν τούτο».»

> “Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.” The Desire of Ages, 413

> «Ο Ιησούς συνέχισε: “Και εγώ δε σοι λέγω, ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν Μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ’ αυτής.” Η λέξη Πέτρος σημαίνει λίθος,—κυλιόμενος λίθος. Ο Πέτρος δεν ήταν ο βράχος επάνω στον οποίο θεμελιώθηκε η εκκλησία. Οι πύλες του άδου ίσχυσαν εναντίον του, όταν αρνήθηκε τον Κύριό του με κατάρες και ορκωμοσίες. Η εκκλησία οικοδομήθηκε επάνω σε Εκείνον εναντίον του Οποίου οι πύλες του άδου δεν μπορούσαν να ισχύσουν». The Desire of Ages, 413

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

Το μήνυμα που ο Χριστός παρουσίαζε στους μαθητές Του στην Καισάρεια Φιλίππου ήταν και είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο ενός πνευματικού πολέμου μεταξύ του ελληνικού θεού Πάνα, του οποίου ο ναός ονομαζόταν «οι πύλες του άδου», και των δύο αποστατικών κεράτων του θηρίου της γης. Οι Μακκαβαίοι ήταν ο αποστατικός λαός του Θεού, οι οποίοι ομολογούσαν ότι ήταν οι υπερασπιστές της εκκλησίας του Θεού, καθώς πολεμούσαν εναντίον της θρησκείας των Ελλήνων. Προσδιόριζαν τον εαυτό τους ως τόσο τους θρησκευτικούς όσο και τους πολιτικούς ηγέτες. Αντιπροσωπεύουν τον αποστατικό Προτεσταντισμό εκείνων των πεσμένων εκκλησιών που, μαζί με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, διαμορφώνουν τώρα μια εικόνα του θηρίου και πολεμούν εναντίον της θρησκείας των παγκοσμιοποιητών, του woke-ισμού και της Μητέρας Γης. Τα αποστατικά κέρατα υπερισχύουν στον αγώνα τους με τα θρησκευτικά και πολιτικά στοιχεία της παγκοσμιοποίησης, και ταυτόχρονα το αληθινό προτεσταντικό κέρατο καθαρίζεται με την απομάκρυνση των τελευταίων υπολειμμάτων των μωρών παρθένων, πριν ανυψωθεί ως λάβαρο κατά τον «μεγάλο σεισμό» του συντόμως επερχόμενου νόμου της Κυριακής.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry, is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beast from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

Το τμήμα της προφητείας του βιβλίου του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες, το οποίο είναι επίσης η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού και αποτελεί το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα στην Καισάρεια Φιλίππου, η οποία είναι το Πάνειον. Αποσφραγίζεται εν μέσω του πολέμου μεταξύ του αθεϊστικού θηρίου από την άβυσσο και του κέρατος του Ρεπουμπλικανισμού, το οποίο άρχισε να διεγείρει εκείνο το θηρίο το 2015, και εναντίον του γνησίου κέρατος του Προτεσταντισμού, το οποίο τώρα ανασταίνεται ως ισχυρός στρατός.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

Η αλήθεια που ομολόγησε ο Πέτρος αντιπροσωπεύει το ορόσημο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, και επίσης ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του ζώντος Θεού. Η αλήθεια εκείνου που αντιπροσωπεύεται από το ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού είναι δοκιμαστική αλήθεια, εξίσου βέβαια όσο ήταν το ερώτημα αν ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας ή όχι κατά τις ημέρες του Πέτρου. Η διακήρυξη ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού αντιπροσωπεύει όλα όσα είχαν αποκαλυφθεί σχετικά με το ποιος είναι ο Υιός. Αντιπροσωπεύει όχι μόνον ότι ήταν ο Υιός του Θεού, αλλά και ότι ήταν επίσης ο υιός του ανθρώπου. Είναι η αλήθεια της ενσάρκωσης της θεότητας στην ανθρωπότητα, η οποία είναι αυτό ακριβώς το έργο που επιτελείται κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η αλήθεια της «ενσάρκωσης» είναι η αλήθεια στο τέλος, η οποία προτυπώθηκε από την αλήθεια του «Σαββάτου» στην αρχή.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844, were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

Η 22α Οκτωβρίου 1844 σηματοδότησε την άφιξη του τρίτου αγγέλου. Όταν ένας άγγελος καταφθάνει, μια ιδιαίτερη αλήθεια, προσαρμοσμένη στην περίοδο κατά την οποία η αλήθεια αποσφραγίζεται, ανοίγεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και η αλήθεια εκείνη τότε δοκιμάζει τη γενεά μέσα στην οποία αποκαλύπτεται. Στις 22 Οκτωβρίου 1844 αποκαλύφθηκαν οι αλήθειες που συνδέονται με το έργο του Χριστού, ο οποίος εξαίφνης ήλθε εις τον ναόν τον οποίον είχε ανεγείρει κατά τα σαράντα έξι έτη από το 1798 έως το 1844. Το έργο της κρίσεως του Χριστού, ο νόμος του Θεού, ο ρόλος Του ως Αρχιερέως, το ζήτημα του χαράγματος του θηρίου και η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όλα αυτά ανοίχθηκαν. Στην αδελφή White δείχθηκε ότι, μεταξύ αυτών των αληθειών, υπήρχε μία αλήθεια την οποία το Άλφα και το Ωμέγα προσδιόρισε υπό ιδιαίτερο φως.

> “I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> «Έμεινα έκθαμβη καθώς είδα την τέταρτη εντολή ακριβώς στο κέντρο των δέκα εντολών, με μια απαλή φωτοστέφανο φωτός να την περιβάλλει. Είπε ο άγγελος: “Αυτή είναι η μόνη από τις δέκα που προσδιορίζει τον ζώντα Θεό, ο οποίος δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη και όλα όσα είναι εν αυτοίς. Όταν τέθηκαν τα θεμέλια της γης, τότε τέθηκε και το θεμέλιο του Σαββάτου.”» Testimonies, τόμος 1, 75.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

Ο καιρός της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είχε φθάσει, αλλά επρόκειτο να καθυστερήσει εξαιτίας της αποστασίας του 1863. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η διαδικασία της σφράγισης, όταν ο Χριστός, παρουσιαζόμενος ως ο ισχυρός άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, κατήλθε έχοντας στο χέρι Του ένα κεκρυμμένο βιβλίο, το οποίο ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών έπρεπε να φάγει. Ο Άλφα και το Ωμέγα απεικονίζει πάντοτε το τέλος διά της αρχής· έτσι, κατά τις έσχατες ημέρες, υπήρχε και άλλη μία αλήθεια η οποία τέθηκε σε ιδιαίτερο φως, και ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την αλήθεια του Σαββάτου, η οποία είχε τονισθεί την πρώτη φορά που ο Χριστός επιχείρησε να σφραγίσει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

> «Έχει έλθει ο καιρός ώστε ο Δανιήλ να σταθεί στον κλήρο του. Έχει έλθει ο καιρός ώστε το φως που του δόθηκε να πορευθεί προς τον κόσμο όπως ποτέ άλλοτε. Εάν εκείνοι για τους οποίους ο Κύριος έχει κάμει τόσα πολλά περιπατήσουν μέσα στο φως, η γνώση τους περί του Χριστού και των προφητειών που αναφέρονται σ’ Αυτόν θα αυξηθεί πολύ, καθώς πλησιάζουν προς την ολοκλήρωση της ιστορίας αυτής της γης.»

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

> «Εκείνοι που κοινωνούν με τον Θεό περιπατούν στο φως του Ηλίου της Δικαιοσύνης. Δεν ατιμάζουν τον Λυτρωτή τους διαφθείροντας την οδό τους ενώπιον του Θεού. Επουράνιο φως λάμπει επάνω τους. Είναι ανεκτίμητης αξίας στα μάτια του Θεού, διότι είναι ένα με τον Χριστό. Γι’ αυτούς ο λόγος του Θεού είναι ύψιστης ομορφιάς και χάριτος. Βλέπουν τη σπουδαιότητά του. Η αλήθεια αποκαλύπτεται σε αυτούς. Το δόγμα της ενανθρωπήσεως περιβάλλεται από απαλή λάμψη. Βλέπουν ότι η Γραφή είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει όλα τα μυστήρια και επιλύει όλες τις δυσκολίες. Εκείνοι που δεν θέλησαν να δεχθούν το φως και να περιπατήσουν στο φως δεν θα μπορέσουν να κατανοήσουν το μυστήριο της ευσεβείας, αλλά εκείνοι που δεν δίστασαν να σηκώσουν τον σταυρό και να ακολουθήσουν τον Ιησού θα δουν φως μέσα στο φως του Θεού.» Manuscript Releases, αριθμός 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that Divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

Το δόγμα της ενανθρωπήσεως είναι η αλήθεια ότι η θεότητα, ενωμένη με την ανθρώπινη φύση, δεν αμαρτάνει, και το σημείο εκείνων που έχουν φθάσει σε αυτή την εμπειρία κατά τις έσχατες ημέρες είναι το Σάββατο.

> Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

> Ἔτι δὲ τοὺς ἔδωκα καὶ τὰ σάββατά μου, διὰ νὰ εἶναι σημεῖον μεταξὺ ἐμοῦ καὶ αὐτῶν, ὥστε νὰ γνωρίζουν ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος ὁ ἁγιάζων αὐτούς. Ἰεζεκιὴλ 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time Divinity is combined with humanity, permanently.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες σφραγίζονται για την αιωνιότητα, και η διαδικασία της σφραγίσεως προσδιορίζει μια σύντομη χρονική περίοδο στο τέλος της διαδικασίας της σφραγίσεως, ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής, όταν η σφραγίδα αποτυπώνεται. Κατά τη σύντομη αυτή χρονική περίοδο, η Θεότητα ενώνεται με την ανθρωπότητα, μόνιμα.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

> «Τι κάνετε, αδελφοί, στο μεγάλο έργο της προετοιμασίας; Εκείνοι που ενώνονται με τον κόσμο λαμβάνουν το κοσμικό πρότυπο και προετοιμάζονται για το χάραγμα του θηρίου. Εκείνοι που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, που ταπεινώνονται ενώπιον του Θεού και καθαρίζουν τις ψυχές τους διά της υπακοής στην αλήθεια, αυτοί λαμβάνουν το ουράνιο πρότυπο και προετοιμάζονται για τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. Όταν εκδοθεί το διάταγμα και αποτυπωθεί η σφραγίδα, ο χαρακτήρας τους θα παραμείνει καθαρός και άσπιλος στην αιωνιότητα.»

> “Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

> «Τώρα είναι ο καιρός να ετοιμασθούμε. Η σφραγίδα του Θεού δεν θα τεθεί ποτέ επάνω στο μέτωπο ακάθαρτου άνδρα ή γυναίκας. Δεν θα τεθεί ποτέ επάνω στο μέτωπο του φιλόδοξου, κοσμοφιλούς άνδρα ή γυναίκας. Δεν θα τεθεί ποτέ επάνω στο μέτωπο ανδρών ή γυναικών με ψευδή γλώσσα ή δόλια καρδιά. Όλοι όσοι λαμβάνουν τη σφραγίδα πρέπει να είναι άσπιλοι ενώπιον του Θεού — υποψήφιοι για τον ουρανό. Προχωρείτε εμπρός, αδελφοί και αδελφές μου. Μπορώ μόνο να γράψω σύντομα επί αυτών των σημείων την παρούσα στιγμή, απλώς επιστώντας την προσοχή σας στην αναγκαιότητα της προετοιμασίας. Ερευνήστε μόνοι σας τις Γραφές, ώστε να κατανοήσετε τη φοβερή επισημότητα της παρούσας ώρας». Testimonies, τόμος 5, σ. 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

Το προηγούμενο απόσπασμα θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η σφραγίδα τίθεται κατά τον νόμο της Κυριακής, αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Η Αδελφή Γουάιτ είναι σαφής ότι ο νόμος της Κυριακής αποτελεί μεγάλη κρίση, και επίσης διδάσκει με σαφήνεια ότι ο χαρακτήρας φανερώνεται σε μια κρίση, αλλά ουδέποτε αναπτύσσεται μέσα σε μια κρίση. Η σφραγίδα τίθεται κατά τον νόμο της Κυριακής με την έννοια ότι τότε καθίσταται ορατή, διότι όσοι έχουν τότε τη σφραγίδα υψώνονται ως σημείο. Η σφραγίδα τίθεται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, και για τους τηρούντες το Σάββατο η δοκιμασία κλείνει κατά τον νόμο της Κυριακής. Η σφράγιση άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και τότε κανείς δεν έλαβε τη σφραγίδα του Θεού, διότι, όπως καταδεικνύεται στην περίοδο που ακολούθησε την 22α Οκτωβρίου 1844, έπρεπε πρώτα να υπάρξει μια διαδικασία δοκιμασίας.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

Σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα, όταν το θείο σύμβολο κατέρχεται για να ενδυναμώσει το μήνυμα που αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους, αρχίζει μια διαδικασία δοκιμασίας. Όταν ο Μιχαήλ κατήλθε για να ενδυναμώσει τον Κύρο ώστε να προχωρήσει με το πρώτο διάταγμα, οι Ιουδαίοι τότε δοκιμάσθηκαν ως προς το αν θα εγκατέλειπαν την κατοικία στην οποία είχαν ζήσει κατά τα προηγούμενα εβδομήντα έτη και θα επέστρεφαν σε μια ερειπωμένη πόλη για να την ανοικοδομήσουν. Όταν το Άγιο Πνεύμα κατήλθε κατά το βάπτισμα του Χριστού, οι Ιουδαίοι δοκιμάσθηκαν στο ζήτημα του Μεσσία. Όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δέκα κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840, η γενεά εκείνη δοκιμάσθηκε ως προς το αν θα έτρωγε το μικρό βιβλίο και όλα όσα αντιπροσώπευε το μικρό βιβλίο.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Μια διαδικασία δοκιμασίας άρχισε στις 11 Αυγούστου 1840, η οποία παρήγαγε δύο τάξεις προσκυνητών, και η τάξη που ακολούθησε το Αρνίο μέσα στα Άγια των Αγίων ήταν υποψήφια να συγκαταλεχθεί μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η τελική δοκιμασία για εκείνη τη γενεά, η οποία απέτυχε στη διαδικασία δοκιμασίας, άρχισε με την έλευση αυξημένου φωτός επάνω στους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Από το 1856 έως το 1863, το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια σηματοδότησε μια τελική χρονική περίοδο μέσα στην περίοδο που άρχισε με την έλευση του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Εκείνη η χρονική περίοδος παριστάνεται από τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

> «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο· καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ἀπὸ ὅσα ἐγένετο. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν· καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει· καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.» «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, (καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός,) πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας» (John 1:1–5, 14).

> “This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

> «Το παρόν κεφάλαιο σκιαγραφεί τον χαρακτήρα και τη σπουδαιότητα του έργου του Χριστού. Ως γνώστης του θέματος τούτου, ο Ιωάννης αποδίδει κάθε εξουσία στον Χριστό και ομιλεί περί του μεγαλείου και της μεγαλειότητός Του. Εκπέμπει θείες ακτίνες πολύτιμης αλήθειας, καθώς το φως από τον ήλιο. Παρουσιάζει τον Χριστό ως τον μόνο Μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρωπότητας.»

> “The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

> «Η διδασκαλία της ενανθρωπήσεως του Χριστού εν σαρκί ανθρωπίνῃ είναι μυστήριον, “το μυστήριον το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών” (Κολοσσαείς 1:26). Είναι το μέγα και βαθύ μυστήριον της ευσεβείας. “Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν” (Ιωάννης 1:14). Ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, φύση κατωτέρα της ουρανίου Αυτού φύσεως. Τίποτε δεν φανερώνει τόσο τη θαυμαστή συγκατάβαση του Θεού όσο αυτό. Αυτός “τόσον ηγάπησεν τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή” (Ιωάννης 3:16). Ο Ιωάννης παρουσιάζει αυτό το θαυμαστό θέμα με τόση απλότητα, ώστε όλοι δύνανται να κατανοήσουν τις ιδέες που εκτίθενται και να φωτισθούν.»

> “Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

> «Ο Χριστός δεν προσποιήθηκε ότι έλαβε την ανθρώπινη φύση· πράγματι την έλαβε. Κατείχε όντως την ανθρώπινη φύση. «Επειδή λοιπόν τα παιδία μετέχουν σαρκός και αίματος, και αυτός παρομοίως μετέσχε των αυτών» (Εβραίους 2:14). Ήταν υιός της Μαρίας· ήταν εκ του σπέρματος του Δαβίδ κατά την ανθρώπινη καταγωγή. Διακηρύσσεται ότι είναι άνθρωπος, ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς. «Ούτος ο άνθρωπος», γράφει ο Παύλος, «κρίθηκε άξιος μεγαλύτερης δόξας από τον Μωυσή, καθόσον εκείνος που έκτισε τον οίκο έχει περισσότερη τιμή από τον οίκο» (Εβραίους 3:3).»

> “But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

> «Αλλ’ ενώ ο Λόγος του Θεού ομιλεί περί της ανθρωπότητος του Χριστού όταν ευρίσκετο επί της γης ταύτης, ομιλεί επίσης κατηγορηματικώς και περί της προϋπάρξεώς Του. Ο Λόγος υπήρχε ως θείον Ον, ως ο αιώνιος Υιός του Θεού, εν ενώσει και ενότητι μετά του Πατρός Του. Από του αιώνος ήτο ο Μεσίτης της διαθήκης, εκείνος εν τω οποίω πάντα τα έθνη της γης, και Ιουδαίοι και Εθνικοί, εάν Τον εδέχοντο, επρόκειτο να ευλογηθούν. «Ο Λόγος ήτο μετά του Θεού, και Θεός ήτο ο Λόγος» (Ιωάννης 1:1). Πριν δημιουργηθούν άνθρωποι ή άγγελοι, ο Λόγος ήτο μετά του Θεού και ήτο Θεός.»

> “The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

> Ο κόσμος έγινε δι’ αὐτοῦ, «καὶ χωρὶς αὐτοῦ δὲν ἔγινε οὐδὲ ἕν, τὸ ὁποῖον ἔγινε» (Ἰωάννης 1:3). Ἐὰν ὁ Χριστὸς ἔπλασε τὰ πάντα, ὑπῆρχε πρὸ πάντων. Τὰ λόγια ποὺ ἐκφωνοῦνται ἐπὶ τούτου εἶναι τόσο κατηγορηματικά, ὥστε κανείς δὲν χρειάζεται νὰ παραμείνει σὲ ἀμφιβολία. Ὁ Χριστὸς ἦταν Θεὸς κατ’ οὐσίαν, καὶ μάλιστα μὲ τὴν ὑψίστη ἔννοια. Ἦταν μὲ τὸν Θεὸ ἀπὸ πάσης αἰωνιότητος, Θεὸς ἐπὶ πάντων, εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας.

> “The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

> «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο θείος Υιός του Θεού, υπήρχε από την αιωνιότητα, ως διακεκριμένο πρόσωπο, και όμως ήταν ένα με τον Πατέρα. Ήταν η υπέρτατη δόξα του ουρανού. Ήταν ο αρχηγός των ουρανίων νοημόνων όντων, και η λατρευτική προσκύνηση των αγγέλων αποδιδόταν σ’ Αυτόν ως δικαίωμά Του. Αυτό δεν ήταν αρπαγή έναντι του Θεού. «Ο Κύριος με είχε στην αρχή της οδού αυτού», δηλώνει, «προ των έργων αυτού, απ’ αιώνος. Εγώ εχρίσθην απ’ αιώνος, απ’ αρχής, πριν γίνει η γη. Όταν δεν υπήρχαν άβυσσοι, εγώ εγεννήθην· όταν δεν υπήρχαν πηγές πλούσιες σε ύδατα. Πριν στερεωθούν τα όρη, πριν από τους λόφους εγώ εγεννήθην· ενώ ακόμη δεν είχε κάνει τη γη, ούτε τους αγρούς, ούτε το ανώτατο μέρος του χώματος του κόσμου. Όταν ετοίμαζε τους ουρανούς, εγώ ήμην εκεί· όταν εχάρασσε κύκλο επάνω στο πρόσωπο της αβύσσου» (Παροιμίες 8:22–27).»

> “There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

> «Υπάρχουν φως και δόξα στην αλήθεια ότι ο Χριστός ήταν ένα με τον Πατέρα πριν τεθούν τα θεμέλια του κόσμου. Αυτό είναι το φως που λάμπει σε σκοτεινό τόπο, καθιστώντας τον λαμπρό με θεία, πρωταρχική δόξα. Αυτή η αλήθεια, απείρως μυστηριώδης καθ’ εαυτήν, εξηγεί άλλες μυστηριώδεις και διαφορετικά ανεξήγητες αλήθειες, ενώ η ίδια είναι περικλεισμένη σε φως, απρόσιτη και ακατανόητη.» Selected Messages, βιβλίο 1, 246–248.

Back to Articles