Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εβδομήντα Τρία

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

Οι Παπικές Σκιές: Αποκαλύπτοντας την Επιρροή και τις Προθέσεις Πίσω από τον «Πάπα του Χίτλερ»

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

Στο βιβλίο με τίτλο *Ο Πάπας του Χίτλερ*, ο συγγραφέας Τζον Κόρνγουελ αρχίζει την αφήγηση για τον μελλοντικό πάπα, ο οποίος βασίλευσε όταν ο Χίτλερ κυβερνούσε τη Γερμανία, με τον παππού του και τον Πάπα Πίο Θ΄, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την πόλη της Ρώμης. Όταν ο Πίος Θ΄ διέφυγε από την πόλη της Ρώμης, μεταμφιεσμένος σε μοναχή, ο μόνος άνδρας που πήρε μαζί του ήταν ο παππούς του μελλοντικού πάπα. Ο Κόρνγουελ εξετάζει τη στενή σχέση των δύο ανδρών και κατόπιν επισημαίνει πώς και ο πατέρας του μελλοντικού πάπα συνδεόταν επίσης με το κέντρο εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό προσδιορίζει το κοινωνικό, πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της ιστορίας από την εποχή του Πίου Θ΄ έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιστορική αυτή επισκόπηση είναι εξαιρετικά διαφωτιστική.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> «Ένα ακόμη βήμα στην παπική αλαζονική αξίωση έγινε όταν, κατά τον ενδέκατο αιώνα, ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ διακήρυξε την τελειότητα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Μεταξύ των θέσεων που προέβαλε ήταν και μία που διακήρυττε ότι η εκκλησία ουδέποτε έσφαλε, ούτε θα έσφαλλε ποτέ, σύμφωνα με τις Γραφές. Πλην όμως, οι αποδείξεις από τη Γραφή δεν συνόδευαν τον ισχυρισμό αυτόν. Ο υπερήφανος ποντίφηκας αξίωσε επίσης την εξουσία να καθαιρεί αυτοκράτορες και διακήρυξε ότι καμία απόφαση την οποία εξέφερε δεν μπορούσε να ανατραπεί από κανέναν, αλλά ότι αποτελούσε δικό του προνόμιο να ανατρέπει τις αποφάσεις όλων των άλλων.»

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> «Μια εντυπωσιακή απεικόνιση του τυραννικού χαρακτήρα αυτού του υπερασπιστή του αλαθήτου δόθηκε με τον τρόπο που μεταχειρίστηκε τον Γερμανό αυτοκράτορα, Ερρίκο Δ΄. Επειδή τόλμησε να παραβλέψει την εξουσία του πάπα, ο μονάρχης αυτός κηρύχθηκε αφορισμένος και εκθρονισμένος. Τρομοκρατημένος από την εγκατάλειψη και τις απειλές των ίδιων του των ηγεμόνων, οι οποίοι είχαν ενθαρρυνθεί σε ανταρσία εναντίον του από το παπικό διάταγμα, ο Ερρίκος αισθάνθηκε την ανάγκη να συμφιλιωθεί με τη Ρώμη. Μαζί με τη σύζυγό του και έναν πιστό υπηρέτη διέσχισε τις Άλπεις καταμεσής του χειμώνα, για να ταπεινωθεί ενώπιον του πάπα. Όταν έφθασε στο κάστρο όπου είχε αποσυρθεί ο Γρηγόριος, οδηγήθηκε, χωρίς τη συνοδεία των φρουρών του, σε μια εξωτερική αυλή, και εκεί, μέσα στο δριμύ ψύχος του χειμώνα, με ακάλυπτο το κεφάλι και γυμνά τα πόδια, και με ενδυμασία άθλια, ανέμενε την άδεια του πάπα να παρουσιαστεί ενώπιόν του. Μόνον αφού παρέμεινε τρεις ημέρες νηστεύοντας και εξομολογούμενος, καταδέχθηκε ο ποντίφικας να του χορηγήσει συγχώρηση. Αλλά και τότε ακόμη, μόνο υπό τον όρο ότι ο αυτοκράτορας θα ανέμενε την έγκριση του πάπα προτού αναλάβει εκ νέου τα διακριτικά ή ασκήσει την εξουσία της βασιλείας. Και ο Γρηγόριος, υπερήφανος για τον θρίαμβό του, καυχιόταν ότι ήταν καθήκον του να συντρίβει την υπερηφάνεια των βασιλέων». Η Μεγάλη Διαμάχη, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

Ο Γρηγόριος Ζ΄ υπήρξε «υπέρμαχος του αλαθήτου», αλλά ο γελοίος αυτός ισχυρισμός δεν ανακηρύχθηκε επίσημο δόγμα έως τον Πίο Θ΄, ο οποίος κατέστησε τον ανόητο αυτόν ισχυρισμό καθιερωμένο δόγμα κατά την πρώτη Σύνοδο του Βατικανού. Το δόγμα εγκρίθηκε στις 18 Ιουλίου 1870, εκατόν πενήντα χρόνια ακριβώς πριν από την πρώτη απογοήτευση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

Εκείνο που είναι διαφωτιστικό στην ιστορία είναι ότι, όταν ο Πίος Θ΄ συγκάλεσε την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού και εφάρμοσε το δόγμα του αλαθήτου, το κίνητρό του προκλήθηκε από το μίσος του προς εκείνο που ονομαζόταν «μοντερνισμός». Δεν είχε ως ρίζα την ιδέα ότι ένας πάπας δεν μπορούσε να υποπέσει σε σφάλματα όταν όριζε βιβλικές δοξασίες· ήταν υπεράσπιση της παπικής αντιθέσεως προς την επιρροή που είχε παραχθεί από τη Γαλλική Επανάσταση. Στρεφόταν εναντίον εκείνου που τελικώς θα γινόταν γνωστό ως Κομμουνισμός.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

Η Γαλλική Επανάσταση επέφερε μια ανατροπή στη δομή διακυβερνήσεως των ευρωπαϊκών εθνών, με ιδιαίτερο μίσος κατά της μοναρχίας, η οποία είναι ο παπισμός. Μια ιταλική δημοκρατική εξέγερση είχε εκδιώξει προσωρινά τον Πίο Θ΄ και τον δεξιό του βραχίονα από τη Ρώμη. Ο «μοντερνισμός», ο οποίος εκπροσωπείτο από τις διάφορες φιλοσοφίες που παρήχθησαν από τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν ο μέγας εχθρός του Πίου Θ΄, και το δόγμα του περί αλαθήτου αποσκοπούσε στο να στηρίξει κάθε αξίωση που ο πάπας προέβαλλε εναντίον των μοντερνιστικών ιδεών που παρήχθησαν από τη Γαλλική Επανάσταση.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο σαράντα, δηλώνει ότι το 1798 ο βασιλεύς του νότου (η άθεη Γαλλία) κατάφερε το θανάσιμο πλήγμα στον βασιλέα του βορρά (τον παπισμό).

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

Το δόγμα του αλαθήτου του Πίου Θ΄ συνδεόταν με τον πόλεμο που παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και από το τελευταίο μέρος του 1869 έως το επόμενο έτος ο Πίος Θ΄ συγκάλεσε την πρώτη Σύνοδο του Βατικανού, γνωστή ως Vatican 1, με σκοπό να επικυρώσει ότι ο πάπας ήταν η κεφαλή του Καθολικισμού και ότι ο Καθολικισμός ήταν η κεφαλή όλων των εκκλησιών, όπως είχε διακηρυχθεί με το διάταγμα του Ιουστινιανού το έτος 533.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού, γνωστή επίσης ως Βατικανό II, πραγματοποιήθηκε από το 1962 έως το 1965. Υπήρξε γεγονός ορόσημο στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας και μία από τις σημαντικότερες οικουμενικές συνόδους των νεότερων χρόνων. Η σύνοδος συγκλήθηκε υπό την ηγεσία του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ και συνεχίσθηκε κατά τη διάρκεια της ποντιφικής θητείας του Πάπα Παύλου ΣΤ΄, μετά τον θάνατο του Ιωάννη ΚΓ΄ το 1963. Είναι σημαντικό να αναγνωρισθεί η σαφής διαφορά μεταξύ αυτών των δύο συνόδων.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

Η πρώτη σύνοδος είχε ως σκοπό να καθιερώσει αυτό που αποκαλείται «πρωτείο» του πάπα, δηλαδή ότι ο πάπας είναι ο ανώτατος άρχων, διδάσκαλος και ποιμήν της Εκκλησίας, υπεύθυνος για τη διαφύλαξη και την ερμηνεία των δογμάτων της πίστεως. Η εξουσία του συνίστατο στον καθορισμό δογμάτων, στην έκδοση δογματικών διαταγμάτων και στη διατύπωση αυθεντικών αποφάνσεων επί ζητημάτων πίστεως και ηθών, γνωστής ως παπικό αλάθητο. Περιλαμβάνει επίσης τη δικαιοδοτική εξουσία του πάπα επί της οικουμενικής Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης της εξουσίας να διορίζει επισκόπους, να ρυθμίζει τα μυστήρια και να διοικεί τη διοίκηση της Εκκλησίας.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

Η δεύτερη σύνοδος επρόκειτο να αναπροσανατολίσει την εκκλησία προς μια οικουμενική οντότητα. Οι σύνοδοι αποτελούσαν ευθέως αντίθετες προτάσεις. Η συντηρητική πρώτη σύνοδος αναιρέθηκε από τη φιλελεύθερη δεύτερη σύνοδο. Οι δύο αυτές παρατάξεις διέφεραν όσο η νύχτα από την ημέρα, και η προφητεία που αποδίδεται στα τρία μυστικά της Φάτιμα προσδιορίζει έναν εσωτερικό πόλεμο, ο οποίος αντιπροσωπεύεται εύστοχα από αυτές τις δύο συνόδους.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

Η προφητεία προσδιορίζει μία τάξη η οποία υποστηρίζει το πρωτείο που εκπροσωπείται από τον Πίο Θ΄, ως εκπροσωπούμενη από εκείνον που αποκαλείται είτε ο «λευκός πάπας», είτε ο «καλός πάπας», είτε ο «καλός επίσκοπος»· και η άλλη τάξη, η συνδεδεμένη με τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, εκπροσωπείται από τον «μαύρο πάπα», ή τον «κακό πάπα», ή τον «κακό επίσκοπο». Η διαμάχη των δύο πολιτικών εννοιών παριστάνεται όταν επισκέπτεται κανείς το ιερό του θαύματος της Φατίμα, στη Φατίμα της Πορτογαλίας. Κατά την είσοδο, ο διάδρομος είναι τοποθετημένος ανάμεσα σε ένα άγαλμα ενός μαύρου πάπα στη μία πλευρά και ενός λευκού πάπα στην άλλη.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

Καθίσταται, λοιπόν, μέρος της κληρονομιάς του ανθρώπου που επρόκειτο τελικά να καταστεί εκείνος που το βιβλίο προσδιορίζει ως τον πάπα του Χίτλερ, ότι οι ρίζες του είναι άρρηκτα συνυφασμένες με τον αγώνα μεταξύ του μοντερνισμού (του βασιλέως του νότου) και του παπικού πρωτείου (του βασιλέως του βορρά).

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο συγγραφέας του βιβλίου που εξετάζουμε ήταν καθολικός σε καλή εκκλησιαστική υπόσταση, και ότι ο δηλωμένος σκοπός του για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν να ρίξει φως στον ισχυρισμό ότι ο πάπας που βασίλευε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε υποστηρίξει τον Χίτλερ, τους Ναζί ή ότι έφερε οποιαδήποτε ενοχή για το ολοκαύτωμα κατά των Ιουδαίων και άλλων. Όταν ο Κόρνγουελ αναφέρεται στον παππού του Πίου ΙΒ΄, ο οποίος ήταν το δεξί χέρι που οργάνωσε τη σύγκληση της Α΄ Βατικανής Συνόδου, η ιστορία της πάλης μεταξύ των βασιλέων του νότου και του βορρά εκτυλίσσεται μέσα σε αυτήν ακριβώς την ιστορία. Όταν η επανάσταση του «Ρεπουμπλικανισμού» έφθασε στην Ιταλία, επί περίπου έναν χρόνο οι Ιταλοί εξεδίωξαν τον Πίο Θ΄ από την πόλη της Ρώμης, και από τότε, ακόμη και μετά την επιστροφή του, το μόνο που κατείχε ποτέ έκτοτε ο παπισμός ήταν τα εκατόν δέκα στρέμματα, γνωστά ως Πόλη του Βατικανού.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο κατόρθωσε έστω να επιστρέψει στο Βατικανό ήταν με τη βοήθεια γαλλικών στρατευμάτων και με δάνειο από τους Ρότσιλντ, τους διαβόητους Εβραίους τραπεζίτες. Για να κατανοηθεί με ορθή κρίση η παπική συνενοχή στο Ολοκαύτωμα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαιτείται κάποια βασική κατανόηση της στάσεως της Ευρώπης απέναντι στους Εβραίους από τη σταύρωση του Χριστού και εξής. Το βιβλίο υποστηρίζει ότι ο αντισημιτισμός και ο ρατσισμός είναι δύο διαφορετικές στάσεις, ισχυριζόμενο ότι το μίσος του Χίτλερ προς τους Εβραίους ήταν ρατσιστικό, διότι ο Χίτλερ θεωρούσε τους Εβραίους κατώτερη κατηγορία ανθρώπινων όντων, ενώ ο αντισημιτισμός ήταν το μίσος κατά των Εβραίων επειδή σκότωσαν τον Θεό. Είτε πρόκειται για ένα και το αυτό είτε πράγματι υφίσταται διάκριση μεταξύ των δύο, η πραγματικότητα της δοκιμασίας των Εβραίων αξίζει να γίνει κατανοητή.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

Παραδείγματος χάριν, στην Αμερική σήμερα, εάν χρησιμοποιηθεί η λέξη «γκέτο», οι περισσότεροι θεωρούν ότι αποτελεί τον ορισμό της φτωχής, εξαθλιωμένης πλευράς της πόλεως. Όμως ο όρος «γκέτο» αρχικώς αναφερόταν σε ένα τμήμα μιας πόλεως, ιδιαιτέρως στη Βενετία της Ιταλίας, όπου οι Ιουδαίοι εξαναγκάζονταν να κατοικούν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το πρώτο γκέτο ιδρύθηκε στη Βενετία το 1516, όταν η Βενετική Δημοκρατία περιόρισε τους Ιουδαίους σε μια καθορισμένη περιοχή της πόλεως, γνωστή ως «geto nuovo» (νέο χυτήριο), η οποία τελικώς κατέστη γνωστή ως το γκέτο.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

Στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στους Ιουδαίους επιβάλλονταν περιορισμοί ως προς το πού μπορούσαν να κατοικούν, καθώς και ως προς τα επαγγέλματα που τους επιτρεπόταν να ασκούν. Οι περιορισμοί αυτοί βασίζονταν στον παλαιό ορισμό του αντισημιτισμού, ο οποίος αναφερόταν στην πεποίθηση ότι οι Ιουδαίοι είχαν θανατώσει τον Θεό και ότι όλα τα μεταγενέστερα προβλήματά τους είχαν επισωρευθεί επάνω τους εξαιτίας των δικών τους πράξεων.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

Κατά τον Μεσαίωνα, είχε καθιερωθεί η παράδοση ότι οι Χριστιανοί δεν μπορούσαν να δανείζουν χρήματα ούτε να εισπράττουν τόκο για δάνειο. Οι Ιουδαίοι εξαιρούνταν από αυτόν τον περιορισμό, και ο δανεισμός χρημάτων κατέστη ένα από τα επαγγέλματα που επιτρεπόταν να ασκούν. Οι Ιουδαίοι τραπεζίτες, όπως η οικογένεια Ρότσιλντ, ήταν οι αργυραμοιβοί, ως αποτέλεσμα των νομικών περιορισμών ως προς τα επαγγέλματα που τους επιτρεπόταν να ασκούν. Όταν ο Πίος Θ΄ χρειάστηκε κεφάλαια για να επιστρέψει στο Βατικανό, η απογοήτευση του ότι δεν κυβερνούσε πλέον την πόλη της Ρώμης εντάθηκε από την ανάγκη του να στραφεί στους Ιουδαίους για χρήματα.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

Προτού εκδιωχθεί από τη Ρώμη, ο Πίος Θ΄ φαινόταν να ανήκει σε ένα από δύο στρατόπεδα όσον αφορά τους Ιουδαίους και τη σχέση της εκκλησίας προς αυτούς. Τα δύο στρατόπεδα αποτελούνταν από εκείνους που πίστευαν ότι οι Ιουδαίοι, ό,τι κι αν τους συμβεί, απλώς υφίστανται εκείνο που τους αξίζει, και από το άλλο, το οποίο έτεινε να δείχνει κάποια μικρή επιείκεια προς τους Ιουδαίους. Όταν ο Πίος Θ΄ επέστρεψε στο Βατικανό, αφού είχε εκδιωχθεί, η επιείκεια που είχε κατά καιρούς επιδείξει πριν από την εξορία του δεν εκδηλώθηκε ποτέ ξανά. Πριν από την εξορία του είχε καταργήσει το γκέτο στην πόλη της Ρώμης, και μετά την επιστροφή του το επανίδρυσε και επέβαλε φορολογία στους Ιουδαίους προκειμένου να ανακτήσει τις οικονομικές του απώλειες.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

Το δεξί χέρι του Πάπα Πίου Θ΄ ήταν ο Μαρκαντόνιο Πατσέλλι, ο παππούς του πάπα του Χίτλερ. Ήταν νομικός και ανήκε σε μια ιδιαίτερη τάξη νομικών που υποστήριζαν τον παπισμό. Ο γιος του έγινε μέλος της ίδιας εκείνης εκλεκτής τάξεως νομικών, όπως και ο εγγονός του, ο οποίος τελικώς θα γινόταν ο πάπας του Χίτλερ. Αφού το βιβλίο διατρέχει την ιστορία του παππού του Ευγενίου Πατσέλλι, του πατέρα του, καθώς και τα νεανικά του χρόνια και την εκπαίδευσή του, εξετάζει τη θέση που ανέλαβε ο Πατσέλλι όταν άρχισε το έργο του για τον παπισμό. Ως νομικός, προερχόμενος από την εκλεκτή τάξη των παπικών νομικών, επελέγη να τεθεί επικεφαλής ενός τμήματος που ειδικευόταν στις συμφωνίες, οι οποίες ονομάζονται κονκορδάτα. Το 1901 ο Πατσέλλι εισήχθη στο γραφείο της Παπικής Γραμματείας του Κράτους.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

Ο Πατσέλλι έγινε ο απεσταλμένος προς τα έθνη. Προφητικώς, ο Πατσέλλι έγινε το νομικό σημείο επαφής που ολοκλήρωσε την πορνεία των βασιλέων της γης με τον παπισμό. Το 1903, ο Πίος Ι΄ στέφθηκε πάπας. Αμέσως άρχισε να επιτίθεται στο «διανοητικό δηλητήριο» που παρήγαγε «σχετικισμό και σκεπτικισμό». Ο άνθρωπος που διηύθυνε την προσπάθεια του Πίου Ι΄ να εκριζώσει τον «μοντερνισμό» ήταν ο Ουμπέρτο Μπενίνι, ο οποίος εργαζόταν στο ίδιο γραφείο με τον Πατσέλλι. Ο Μπενίνι δήλωσε κάποτε, σχετικά με μία ομάδα ιστορικών παγκοσμίου κύρους, ότι επρόκειτο για ανθρώπους για τους οποίους «η ιστορία δεν είναι παρά μία συνεχής απεγνωσμένη προσπάθεια να κάνουν εμετό. Για αυτού του είδους τα ανθρώπινα όντα υπάρχει μόνο ένα φάρμακο: η Ιερά Εξέταση!» Για τον Μπενίνι, ένας ιστορικός που εξέφραζε οποιαδήποτε συμπάθεια προς τις ιδέες που προήλθαν από τη Γαλλική Επανάσταση έπρεπε να εκτελεστεί.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

Επισήμως, ο Μπενίνι διηύθυνε το υπουργείο προπαγάνδας του παπισμού, αλλά ανεπισήμως διηύθυνε επίσης ένα μυστικό κατασκοπευτικό δίκτυο, σχεδιασμένο να εντοπίζει οποιουσδήποτε Καθολικούς έτρεφαν οποιαδήποτε συμπάθεια προς τον «μοντερνισμό», ο οποίος είχε προέλθει από τον βασιλέα του νότου. Τελικώς, το 1910, το έργο του οδήγησε στην έκδοση μιας οδηγίας που υποχρέωνε τους υπαλλήλους του παπισμού να δίδουν έναν όρκο, αποκαλούμενο Αντιμοντερνιστικό Όρκο. Εξακολουθεί να ισχύει. Για να απασχολείται κανείς από το Βατικανό, πρέπει να ορκίζεται σε μίσος προς τις μοντερνιστικές ιδέες, τις οποίες σήμερα θα αποκαλούσαμε κομμουνιστικές ιδέες.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

Στην περίληψη του βιβλίου του Cronwell, στο εσώφυλλο αναφέρεται: «Κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα, ως λαμπρός νεαρός νομικός του Βατικανού, ο Pacelli συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας ιδεολογίας πρωτοφανούς παπικής εξουσίας· κατά τη δεκαετία του 1920 χρησιμοποίησε πανουργία και εκβιασμό για να επιβάλει ισχύ στη Γερμανία. Το 1933, ο Hitler έγινε ο ιδανικός του διαπραγματευτικός εταίρος και συνήφθη ένα κονκορδάτο που παραχωρούσε θρησκευτικά και εκπαιδευτικά προνόμια στην Καθολική Εκκλησία, σε αντάλλαγμα για την καθολική αποχώρηση από την κοινωνική και πολιτική δράση. Αυτή η “εκούσια” παραίτηση του πολιτικού καθολικισμού, επιβληθείσα από τη Ρώμη, διευκόλυνε την άνοδο του ναζισμού.॥

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

Σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 14 Ιουλίου 1933, ο Αδόλφος Χίτλερ εξέφρασε την άποψη, ήδη από εκείνον τον ίδιο μήνα, ότι το κονκορδάτο που είχε συνάψει ο Πατσέλλι με τους Ναζί παρείχε στη Γερμανία «έναν χώρο εμπιστοσύνης…. στον αναπτυσσόμενο αγώνα κατά του διεθνούς Εβραϊσμού».

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

Το βιβλίο του Κόρνγουελ δεν έγινε ευμενώς δεκτό από τους Καθολικούς, οι οποίοι αρνήθηκαν να αποδεχθούν τα τεκμήρια ότι ο Πατσέλλι υπήρξε ο πρωταρχικός λόγος για τον οποίο ο Χίτλερ κατόρθωσε να ανέλθει στην εξουσία, διότι η Γερμανία ήταν κατά πλειονότητα καθολική. Ο Πατσέλλι είχε συνάψει συμφωνία που εμπόδιζε τον καθολικό εκδοτικό οίκο, τα καθολικά πρακτορεία ειδήσεων και τα καθολικά σχολεία να λέγουν οτιδήποτε σχετικά με την κατεύθυνση του Χίτλερ από το 1933 και εξής. Το βιβλίο ανιχνεύει την πρόδηλη αντισημιτική κλίση του Πατσέλλι, ο οποίος στη συνέχεια έγινε πάπας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τουλάχιστον τρία σημεία μπορούν να τεκμηριωθούν βάσει πολύ αξιόπιστων ιστορικών πηγών από το βιβλίο.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

Η πρώτη είναι ο πόλεμος του βασιλιά του βορρά και του βασιλιά του νότου, όπως απεικονίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Σε εκείνον τον πόλεμο οι αντίπαλοι είναι ο Καθολικισμός εναντίον του αθεϊσμού, ο πάπας εναντίον του Κομμουνισμού. Το άλλο σημείο είναι ότι ο πάπας χρησιμοποίησε τον Ναζισμό ως πληρεξούσιο στρατό του εναντίον του αθεϊσμού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακριβώς όπως ο πάπας χρησιμοποίησε τον αποστάτη Προτεσταντισμό το 1989, ως πληρεξούσιο στρατό του εναντίον του αθεϊσμού της ΕΣΣΔ. Το βιβλίο επίσης προσδιορίζει την εσωτερική και εξωτερική προφητική δομή που παριστάνεται από τα σατανικά μηνύματα τα οποία προήλθαν από το θαύμα στη Φάτιμα.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

Ο συνοριακός πόλεμος της Ραφίας, ο οποίος παριστάνεται στα εδάφια ένδεκα και δώδεκα του Δανιήλ ένδεκα, παριστάνει τον πόλεμο των συνόρων που εκτυλίσσεται επί του παρόντος στην Ουκρανία. Ο αρχαίος πόλεμος ήταν θερμός πόλεμος· ο δεύτερος είναι ο δεύτερος πόλεμος δι’ αντιπροσώπων, με τα στρατεύματα των αντιπροσώπων να εμπλέκονται σε θανάσιμη σύγκρουση. Η Ραφία προσδιορίζει τον συνοριακό πόλεμο ως πόλεμο μεταξύ του βασιλέως του βορρά και του βασιλέως του νότου, αλλά η προφητεία διδάσκει ότι, έως τον σύντομα ερχόμενο νόμο της Κυριακής, η πόρνη της Τύρου είναι λησμονημένη, η Ιεζάβελ βρίσκεται στη Σαμάρεια, και η Ηρωδιάδα παρέλειψε το γενέθλιο συμπόσιο του Ηρώδη. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες του ρόλου του βασιλέως του βορρά στην παρούσα ιστορία δείχνουν ότι αυτή κινεί τα νήματα παρασκηνιακά. Οι θερμοί πόλεμοι, οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων και οι ψυχροί πόλεμοι που λαμβάνουν χώρα ενώ αυτή είναι λησμονημένη, διεξάγονται μέσω των στρατευμάτων των αντιπροσώπων της.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

Η Ρωσία είναι ο βασιλιάς του νότου, και τώρα εμπλέκεται σε έναν οριακό πόλεμο, ο οποίος χρηματοδοτείται από τους παγκοσμιοποιητές του δυτικού κόσμου, κυρίως από τους προοδευτικούς Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικανούς RINO (Republican In Name Only) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες παριστάνονται ως ο στρατός δι’ αντιπροσώπων του βασιλιά του βορρά στο εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, τα δύο προφητικά χαρακτηριστικά τους είναι η στρατιωτική ισχύς και η οικονομική δύναμη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτελούν στην Ουκρανία το ίδιο έργο που έκαναν το 1989, βοηθώντας τον Πάπα εναντίον της Ρωσίας, και ο στρατός δι’ αντιπροσώπων επί του πεδίου, που υπερασπίζεται την Ουκρανία, είναι τόσο γεμάτος από υποστηρικτές των Ναζί, ώστε ακόμη και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να το αρνηθούν. Η Ρώμη χρησιμοποιεί τώρα τους ίδιους στρατούς δι’ αντιπροσώπων που χρησιμοποίησε στον θερμό πόλεμο, ο οποίος ήταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, και το 1989, για να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας. Διαβάστε το βιβλίο: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> «Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο Θεός επρόκειτο να ανοίξει στον αγαπημένο Ιωάννη την ιστορία της εκκλησίας για τους μέλλοντες αιώνες, του έδωσε μια διαβεβαίωση του ενδιαφέροντος και της φροντίδας του Σωτήρος για τον λαό Του, αποκαλύπτοντάς του “Κάποιον όμοιον με Υιόν ανθρώπου”, να περιπατεί ανάμεσα στις λυχνίες, οι οποίες συμβόλιζαν τις επτά εκκλησίες. Ενώ στον Ιωάννη εδείχθησαν οι τελευταίοι μεγάλοι αγώνες της εκκλησίας με τις επίγειες εξουσίες, του επετράπη επίσης να ιδεί την τελική νίκη και απελευθέρωση των πιστών. Είδε την εκκλησία να οδηγείται σε θανατηφόρα σύγκρουση με το θηρίο και την εικόνα του, και την προσκύνηση εκείνου του θηρίου να επιβάλλεται επί ποινή θανάτου. Αλλά, ατενίζοντας πέρα από τον καπνό και τον κρότο της μάχης, είδε ένα πλήθος επάνω στο Όρος Σιών μαζί με το Αρνίον, που είχαν, αντί του χαράγματος του θηρίου, το “όνομα του Πατρός γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους.” Και πάλιν είδε “εκείνους οι οποίοι είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα του, και το χάραγμά του, και τον αριθμό του ονόματός του, να στέκονται επάνω στην υάλινη θάλασσα, έχοντας τας κιθάρας του Θεού” και να ψάλλουν την ωδή του Μωυσέως και του Αρνίου.»

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> «Αυτά τα διδάγματα είναι προς όφελός μας. Χρειάζεται να στηρίξουμε την πίστη μας στον Θεό, διότι ακριβώς εμπρός μας βρίσκεται καιρός που θα δοκιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Χριστός, επάνω στο Όρος των Ελαιών, επανέλαβε τις φοβερές κρίσεις που επρόκειτο να προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας Του: “Θέλετε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων.” “Διότι θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλείαν· και θέλουσι γείνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.” Ενώ αυτές οι προφητείες έλαβαν μερική εκπλήρωση κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έχουν αμεσότερη εφαρμογή στις έσχατες ημέρες.»

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «Βρισκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και επίσημων γεγονότων. Η προφητεία εκπληρώνεται ταχέως. Ο Κύριος είναι πλησίον. Σύντομα πρόκειται να ανοιχθεί ενώπιόν μας μια περίοδος συντριπτικού ενδιαφέροντος για όλους τους ζώντες. Οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος πρόκειται να αναζωπυρωθούν· νέες αντιπαραθέσεις θα ανακύψουν. Οι σκηνές που πρόκειται να εκτυλιχθούν στον κόσμο μας δεν έχουν ακόμη ούτε καν ονειρευθεί. Ο Σατανάς εργάζεται μέσω ανθρωπίνων οργάνων. Εκείνοι που καταβάλλουν προσπάθεια να αλλάξουν το Σύνταγμα και να εξασφαλίσουν νόμο που να επιβάλλει την τήρηση της Κυριακής ελάχιστα αντιλαμβάνονται ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Μια κρίση είναι ακριβώς επάνω μας.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> «Αλλ’ οι δούλοι του Θεού δεν πρέπει να εμπιστεύονται στον εαυτό τους μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη κρίση. Στα οράματα που δόθηκαν στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ και στον Ιωάννη βλέπουμε πόσο στενά συνδέεται ο ουρανός με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα επάνω στη γη και πόσο μεγάλη είναι η μέριμνα του Θεού για εκείνους που είναι πιστοί σ’ Αυτόν. Ο κόσμος δεν είναι χωρίς άρχοντα. Το σχέδιο των μελλόντων γεγονότων βρίσκεται στα χέρια του Κυρίου. Η Μεγαλειότητα του ουρανού έχει υπό την ίδια Της φροντίδα το πεπρωμένο των εθνών, καθώς και τις υποθέσεις της Εκκλησίας Του.» Testimonies, τόμος 5, 752, 753.

Back to Articles