Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ενενήντα Οκτώ

The Triple Application of Elijah and the Last Days’ Judgment: Understanding the Investigative and Executive Phases

Η Τριπλή Εφαρμογή του Ηλία και η Κρίση των Εσχάτων Ημερών: Κατανόηση των Διερευνητικών και Εκτελεστικών Φάσεων

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.

Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία προσδιόρισε ότι, στις έσχατες ημέρες, θα υπήρχε ένας Ηλίας στην αρχή των εσχάτων ημερών και στο τέλος των εσχάτων ημερών. Οι «έσχατες ημέρες» είναι οι ημέρες της κρίσεως, η οποία είναι προοδευτική και διαιρείται σε δύο είδη κρίσεως. Η ανακριτική κρίση, η οποία άρχισε στην αρχή των εσχάτων ημερών, και η εκτελεστική κρίση, η οποία λαμβάνει χώρα στο τέλος των εσχάτων ημερών. Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία αντιπροσωπεύει πρωτίστως την ιστορία της εκτελεστικής κρίσεως, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.

Η ανακριτική κρίση περιορίζεται σε εκείνους που έχουν ομολογήσει ότι είναι ακόλουθοι του Θεού, πρωτίστως με άμεση ομολογία, αλλά και, σε μειονότητα περιπτώσεων, με έμμεση ομολογία μέσω του τρόπου ζωής.

> (For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.

> (Διότι δεν είναι δίκαιοι ενώπιον του Θεού οι ακροατές του νόμου, αλλά οι εκτελεστές του νόμου θέλουσι δικαιωθή. Επειδή όταν τα έθνη, τα οποία δεν έχουσι νόμον, πράττωσι εκ φύσεως τα του νόμου, ούτοι, μη έχοντες νόμον, είναι νόμος εις εαυτούς· οίτινες δεικνύουσι το έργον του νόμου γεγραμμένον εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης και της συνειδήσεως αυτών, και των λογισμών μεταξύ αλλήλων κατηγορούντων ή και απολογουμένων.) Ρωμαίους 2:13–15.

The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.

Η ανακριτική κρίση έχει δύο πρωταρχικές διαιρέσεις, διότι άρχισε με την εξέταση της ζωής των νεκρών (από τις ημέρες του Αδάμ και εξής), οι οποίοι είχαν ομολογήσει ότι πίστευαν στον αληθινό Θεό, και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η διαδικασία της ανακριτικής «κρίσεως των ζώντων». Η ανακριτική κρίση έχει μία ακόμη διαίρεση, πέρα από τους νεκρούς και τους ζώντες, διότι η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού, και κατά τις έσχατες ημέρες ο οίκος του Θεού είναι ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός. Μόλις η κρίση του οίκου του Θεού ολοκληρωθεί κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, τότε κρίνεται το άλλο ποίμνιο του Θεού, που βρίσκεται τότε στη Βαβυλώνα.

The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.

Η εκτελεστική κρίση είναι η τιμωρία του Θεού επάνω σε εκείνους που απέρριψαν την προσφορά της σωτηρίας Του. Η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν τότε πληρώσει το ποτήριον της οργής τους, το οποίο είναι επίσης και το ποτήριον του χρόνου της δοκιμασίας τους, και η εθνική αποστασία θα ακολουθηθεί από εθνική καταστροφή. Κάθε έθνος επάνω στον πλανήτη γη θα ακολουθήσει το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στην επιβολή νόμου της Κυριακής, και καθένα από εκείνα τα έθνη θα πληρώσει τότε το ποτήριον αυτού και επίσης θα υποστεί εθνική καταστροφή.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Καθώς η Αμερική, η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό εξαναγκάζοντας τη συνείδηση και υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, οι λαοί κάθε χώρας επάνω στη γη θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, 18.

The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.

Η εκτελεστική κρίση διαιρείται επίσης σε δύο μέρη. Από τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες έως ότου λήξει η ανθρώπινη περίοδος δοκιμασίας, όταν ο Μιχαήλ εγείρεται, οι κρίσεις του Θεού είναι αναμεμειγμένες με έλεος· αλλά όταν ο Μιχαήλ εγείρεται, η οργή του Θεού, όπως παριστάνεται με την έκχυση των επτά εσχάτων πληγών, δεν περιέχει κανένα έλεος. Κατά την περίοδο της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, οι εκτελεστικές κρίσεις επί ανθρώπων και εθνών θα είναι αναμεμειγμένες με έλεος, διότι θα υπάρχουν ακόμη κάποιοι στη Βαβυλώνα στους οποίους τότε θα δίδεται ευκαιρία να κατανοήσουν τη διάκριση μεταξύ της λατρείας του Σαββάτου και της Κυριακής.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «Ω, είθε ο λαός να γνώριζε τον καιρό της επισκέψεώς του! Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ακόμη ακούσει τη δοκιμαστική αλήθεια για τον παρόντα καιρό. Υπάρχουν πολλοί με τους οποίους αγωνίζεται το Πνεύμα του Θεού. Ο καιρός των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν καμία ευκαιρία να μάθουν ποια είναι η αλήθεια. Με τρυφερότητα θα τους επιβλέψει ο Κύριος. Η καρδιά του ελέους Του συγκινείται· το χέρι Του είναι ακόμη απλωμένο για να σώσει, ενώ η θύρα είναι κλεισμένη για εκείνους που δεν θέλησαν να εισέλθουν.»

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> «Το έλεος του Θεού φανερώνεται στη μακροθυμία Του. Αναστέλλει τις κρίσεις Του, αναμένοντας να ηχήσει προς όλους το μήνυμα της προειδοποιήσεως. Ω, αν ο λαός μας αισθανόταν όπως θα έπρεπε την ευθύνη που αναπαύεται επάνω του να δώσει στον κόσμο το τελευταίο μήνυμα ελέους, τι θαυμαστό έργο θα επιτελείτο!» Testimonies, τόμος 9, σ. 97.

The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”

Ο «καιρός των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν καμία ευκαιρία να μάθουν τι είναι η αλήθεια». Αυτοί οι δύο «καιροί» αρχίζουν μαζί όταν «η θύρα κλείεται» για τους Λαοδικείς Αντβεντιστές «οι οποίοι δεν ήθελαν να εισέλθουν».

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were f illed with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> «Είδα ότι το άγιο Σάββατο είναι, και θα είναι, το διαχωριστικό τείχος μεταξύ του αληθινού Ισραήλ του Θεού και των απίστων· και ότι το Σάββατο είναι το μεγάλο ζήτημα, για να ενώσει τις καρδιές των αγαπητών αγίων του Θεού που προσμένουν. Και αν κάποιος επίστευε, και τηρούσε το Σάββατο, και ελάμβανε την ευλογία που το συνοδεύει, και έπειτα το εγκατέλειπε, και παρέβαινε την αγία εντολή, θα έκλεινε εναντίον του τις πύλες της Αγίας Πόλεως, τόσο βέβαια όσο υπάρχει Θεός που κυβερνά στον ουρανό επάνω. Είδα ότι ο Θεός είχε παιδιά, τα οποία δεν βλέπουν και δεν τηρούν το Σάββατο. Δεν είχαν απορρίψει το φως σχετικά με αυτό. Και κατά την έναρξη του καιρού της θλίψεως, πληρωθήκαμε με το Άγιο Πνεύμα καθώς εξελθόντες κηρύτταμε το Σάββατο πληρέστερα. Αυτό εξόργισε την εκκλησία και τους κατ’ όνομα Αντβεντιστές, επειδή δεν μπορούσαν να ανασκευάσουν την αλήθεια του Σαββάτου. Και κατά τον καιρό αυτόν, όλοι οι εκλεκτοί του Θεού είδαν καθαρά ότι είχαμε την αλήθεια, και εξήλθαν και υπέμειναν μαζί μας τον διωγμό». A Word to the Little Flock, 18, 19.

The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”

Η θύρα κλείεται κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, καθιστώντας την περίοδο που προηγείται του νόμου της Κυριακής «τον καιρό» της «επισκέψεως» του λαού του Θεού.

> How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.

> Πῶς λέγετε, Εἴμεθα σοφοί, καὶ ὁ νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι μεθ’ ἡμῶν; Ἰδοὺ, βεβαίως εἰς μάτην ἐποίησεν αὐτόν· ἡ γραφὶς τῶν γραμματέων εἶναι εἰς μάτην. Οἱ σοφοὶ κατῃσχύνθησαν, ἐταράχθησαν καὶ συνελήφθησαν· ἰδοὺ, ἀπέρριψαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· καὶ ποία σοφία ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς; Διὰ τοῦτο θὰ δώσω τὰς γυναῖκας αὐτῶν εἰς ἄλλους, καὶ τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν εἰς τοὺς κληρονομήσοντας αὐτούς· διότι πᾶς, ἀπὸ τοῦ ἐλαχίστου ἕως τοῦ μεγίστου, εἶναι δεδομένος εἰς πλεονεξίαν· ἀπὸ τοῦ προφήτου ἕως τοῦ ἱερέως, πᾶς πράττει δολίως. Διότι ἰάτρευσαν ἐλαφρῶς τὸ τραῦμα τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, λέγοντες, Εἰρήνη, εἰρήνη· ἐνῶ δὲν ὑπάρχει εἰρήνη. Κατῃσχύνθησαν ἄραγε ὅτε ἔπραξαν βδέλυγμα; οὐχί, δὲν κατῃσχύνθησαν παντελῶς, οὐδὲ ἠδύναντο νὰ ἐρυθριάσουν· διὰ τοῦτο θὰ πέσουν μεταξύ τῶν πιπτόντων· ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐπισκέψεως αὐτῶν θὰ καταβληθοῦν, λέγει ὁ Κύριος. Ἰερεμίας 8:8–12.

As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.

Όπως συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και με τον σύγχρονο Ισραήλ· αμφότεροι καταστρέφονται, διότι δεν εγνώρισαν τον καιρό της επισκέψεώς τους. Ο καιρός της επισκέψεως του Θεού για τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και ολοκληρώνεται με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής.

> And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.

> Και όταν επλησίασε, βλέποντας την πόλη, έκλαυσε επ’ αυτήν, λέγων· Εάν εγνώριζες, και συ, τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου! τώρα όμως είναι κεκρυμμένα από τους οφθαλμούς σου. Διότι θέλουσιν ελθεί επί σε ημέραι, καθ’ ας οι εχθροί σου θέλουσι κατασκευάσει χάρακά περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει, και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν, και θέλουσι σε καταστρέψει, και τα τέκνα σου εντός σου· και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον· διότι δεν εγνώρισες τον καιρόν της επισκέψεώς σου. Λουκάς 19:41–44.

At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.

Κατά τον καιρό της επισκέψεως του Θεού, οι φρόνιμοι και οι μωροί χωρίζονται για πάντα.

> “We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

> «Γνωρίζουμε ότι οι ακαθιέρωτοι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, οι οποίοι έχουν γνώση της αλήθειας, αλλά έχουν συνδεθεί με τους κοσμικούς, θα απομακρυνθούν ολοκληρωτικά από την πίστη, προσέχοντας σε πνεύματα πλάνης. Ο εχθρός θα τους προβάλλει ευχαρίστως δελεασμούς, για να τους οδηγήσει να διεξάγουν πόλεμο εναντίον του λαού του Θεού. Αλλά εκείνοι που είναι αληθινοί και σταθεροί θα έχουν στον Θεό ισχυρή και δυνατή υπεράσπιση.» Manuscript Releases, τόμος 7, σ. 186.

Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.

Ο καιρός της επισκέψεώς τους άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όπως προτυπώθηκε από τον καιρό της επισκέψεως επί των Προτεσταντικών εκκλησιών στις 11 Αυγούστου 1840, και καθώς ο καιρός της επισκέψεως είχε αρχίσει για τον αρχαίο Ισραήλ όταν το Άγιο Πνεύμα κατήλθε κατά το βάπτισμα του Χριστού.

The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.

Η εκτελεστική κρίση αρχίζει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες γεμίσουν το ποτήρι του δοκιμαστικού τους χρόνου με τον νόμο της Κυριακής που πρόκειται σύντομα να έλθει, οπότε επίσης και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών έχει γεμίσει το ποτήρι της. Η κρίση αρχίζει από τον οίκο του Θεού, και από το ποτήρι του δοκιμαστικού χρόνου και των δύο διεφθαρμένων κεράτων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το διεφθαρμένο κέρας του Προτεσταντισμού, το οποίο προηγουμένως είχε παρασταθεί από τη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών, τότε παύει, και το Φιλαδελφικό κίνημα του τρίτου αγγέλου είναι τότε το αληθινό κέρας του Προτεσταντισμού και η πνευματική Ιερουσαλήμ που υψώνεται ως σημαία. Στο σημείο εκείνο η Ιερουσαλήμ μεταβάλλεται από στρατευόμενη εκκλησία σε θριαμβεύουσα εκκλησία.

The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.

Η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τον καιρό των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού, ο οποίος είναι επίσης καιρός ελέους για το άλλο ποίμνιο του Θεού που βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα. Αρχίζει όταν λήγει ο καιρός της επισκέψεως του Θεού επί του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η εκτελεστική κρίση προχωρεί στις Επτά Έσχατες Πληγές, όπου οι κρίσεις δεν είναι πλέον αναμεμιγμένες με έλεος, και κατόπιν ο Ιησούς επιστρέφει.

When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.

Όταν ο Ιησούς επιστρέψει, η χιλιετία (χίλια έτη) του εικοστού κεφαλαίου της Αποκάλυψης δηλώνει ότι ο Σατανάς είναι δεσμευμένος επάνω σε μια ερημωμένη γη, μόνος, μαζί μόνο με τους επαναστατημένους αγγέλους που συμμετείχαν στην επίθεση εναντίον του Θεού.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.

> Καὶ εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα τὴν κλεῖδα τῆς ἀβύσσου καὶ μεγάλην ἅλυσιν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ. Καὶ ἐκράτησε τὸν δράκοντα, τὸν ὄφιν τὸν ἀρχαῖον, ὅς ἐστιν ὁ Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, καὶ ἔδησεν αὐτὸν χίλια ἔτη, καὶ ἔβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν ἄβυσσον, καὶ ἔκλεισεν αὐτὸν, καὶ ἔθεσεν σφραγῖδα ἐπάνω αὐτοῦ, διὰ νὰ μὴ πλανήσῃ πλέον τὰ ἔθνη, ἕως οὗ συμπληρωθῶσι τὰ χίλια ἔτη· καὶ μετὰ ταῦτα πρέπει νὰ λυθῇ διὰ μικρὸν καιρόν. Ἀποκάλυψις 20:1–3.

During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των χιλίων ετών, οι λυτρωμένοι θα διενεργήσουν μία διερευνητική κρίση επί των απολεσθέντων, οι οποίοι εξακολουθούν να κοιμούνται στους τάφους τους, αναμένοντας την ολοκλήρωση των ατομικών κρίσεων. Οι λυτρωμένοι θα εξετάσουν τη ζωή και τις περιστάσεις των απολεσθέντων, συμπεριλαμβανομένου του Σατανά και των αγγέλων του, προκειμένου να καθορίσουν ποιος αξίζει βαρύτερη τιμωρία στο τέλος των χιλίων ετών.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.

> Και είδα θρόνους, και εκάθισαν επ’ αυτών, και κρίσις εδόθη εις αυτούς· και είδα τας ψυχάς των πεπελεκισμένων διά την μαρτυρίαν του Ιησού και διά τον λόγον του Θεού, και οίτινες δεν προσεκύνησαν το θηρίον ούτε την εικόνα αυτού, και δεν έλαβον το χάραγμα επί των μετώπων αυτών ή επί των χειρών αυτών· και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. Αποκάλυψις 20:4.

The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.

Η χιλιετία, λοιπόν, περιλαμβάνει μια ανακριτική κρίση, η οποία, όταν ολοκληρωθεί, επιφέρει την τελική εκτελεστική κρίση, όταν ανασταίνονται οι νεκροί ασεβείς, και ο Σατανάς, ο οποίος τότε έχει πλήρη έλεγχο επάνω τους, πείθει τους ασεβείς να επιτεθούν εναντίον της Ιερουσαλήμ, η οποία στο τέλος των χιλίων ετών κατέρχεται από τον ουρανό. Καθώς οι ασεβείς εξαπολύουν την επίθεσή τους, φωτιά κατεβαίνει από τον ουρανό και η τελική εκτελεστική κρίση πραγματοποιείται.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.

> Καὶ ὅταν συμπληρωθῶσι τὰ χίλια ἔτη, ὁ Σατανᾶς θέλει λυθῆ ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ, καὶ θέλει ἐξέλθει διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη τὰ ἐν ταῖς τέσσαρσι γωνίαις τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγ, διὰ νὰ συνάξῃ αὐτοὺς εἰς πόλεμον· ὧν ὁ ἀριθμὸς εἶναι ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς, καὶ περιεκύκλωσαν τὸ στρατόπεδον τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην· καὶ κατέβη πῦρ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέφαγεν αὐτούς. Ἀποκάλυψις 20:7–9.

Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.

Παρότι οι τριπλές εφαρμογές του Ηλία και του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει για να έλθει αιφνιδίως στον ναό Του ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης συνδέονται στενά μεταξύ τους, μπορεί να επισημανθεί μια διάκριση στο έργο τους, καθότι ο Ηλίας πρωτίστως προσδιορίζει το έργο του αγγελιοφόρου και το κίνημα που συνδέεται με το μήνυμα του αγγελιοφόρου, το οποίο επιτελείται κατά την εκτελεστική κρίση που αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Ο αγγελιοφόρος που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης προσδιορίζει πρωτίστως ένα έργο που επιτελείται κατά την ανακριτική κρίση. Ο Αντβεντισμός της Λαοδίκειας δεν γνωρίζει τον καιρό της επισκέψεώς του, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο κρίσεως.

Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.

Ούτε κατανοούν το μήνυμα της «παρούσης αληθείας» που κηρύσσεται κατά τον καιρό της επισκέψεώς τους. Ήσαν υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τόσο την κρίση όσο και το μήνυμα εκείνων των ημερών. Ήσαν επίσης υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τον αγγελιαφόρο εκείνης της χρονικής περιόδου. Μέσα στην Λαοδικειακή τους τύφλωση αντιτάσσονται στο μήνυμα της ώρας, αρνούνται τον καιρό της επισκέψεώς τους με ένα μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας» και αμφιβάλλουν ως προς το ποιος είναι ο εκλεκτός αγγελιαφόρος εκείνης της περιόδου. Αυτή η αλήθεια προσδιορίσθηκε σαφώς στη μαρτυρία του δευτέρου Ηλία, ο οποίος ήταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.

The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.

Οι Ιουδαίοι γνώριζαν ότι η προφητεία προσδιόριζε έναν αγγελιοφόρο που επρόκειτο να έλθει, και ο Ιησούς δίδαξε ευθέως ότι ο Ιωάννης ήταν εκείνος ο αγγελιοφόρος που επρόκειτο να έλθει.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> Διότι πάντες οι προφήτες και ο νόμος προεφήτευσαν έως Ιωάννου. Και αν θέλητε να το δεχθήτε, αυτός είναι ο Ηλίας, ο οποίος επρόκειτο να έλθη. Όστις έχει ώτα διά να ακούη, ας ακούη. Ματθαίος 11:13–15.

At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.

Στο ίδιο το τέλος της περιόδου της επισκέψεώς τους (του χρόνου στην ιστορία του Χριστού που προτυπώνει τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής), καθώς ο Χριστός εκρέματο επί του σταυρού, οι Ιουδαίοι υπέθεταν αν τότε θα ερχόταν ο Ηλίας για να σώσει τον Ιησού. Εφόσον δεν αναγνώρισαν τον αγγελιαφόρο που επρόκειτο να προετοιμάσει για τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης, ο οποίος τότε επικύρωνε τη διαθήκη με το ίδιο Του το αίμα, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τον Μεσσία τους. Ο Αντβεντισμός της Λαοδικείας στις έσχατες ημέρες απαιτείται να γνωρίζει την κρίση του, η οποία είναι ο καιρός της επισκέψεώς του. Απαιτείται να αναγνωρίσει το μήνυμα εκείνης της χρονικής περιόδου, και απαιτείται να αναγνωρίσει τον εκλεκτό αγγελιαφόρο εκείνου του καιρού. Η αποστασία του 1888 παριστάνεται από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατήλθε ο άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Οι στασιαστές του 1888 αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τους εκλεκτούς αγγελιαφόρους της ιστορίας που προτυπούσε τις έσχατες ημέρες.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.

> Διότι οὕτως μοι εἶπεν Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Λάβε ἐκ τῆς χειρός μου τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τούτου τοῦ θυμοῦ, καὶ πότισον ἐξ αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς τὰ ὁποῖα σε ἀποστέλλω. Καὶ θέλουσι πιεῖ, καὶ σαλευθῆ, καὶ παραφρονήσει, ἐξ αἰτίας τῆς ῥομφαίας, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω ἀποστείλει ἐν μέσῳ αὐτῶν. Καὶ ἔλαβον τὸ ποτήριον ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Κυρίου, καὶ ἐπότισα πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς τὰ ὁποῖα μὲ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος· τουτέστιν, τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα, καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῆς, καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτῆς, διὰ νὰ καταστήσω αὐτοὺς ἐρήμωσιν, ἔκπληξιν, συριγμὸν καὶ κατάραν, καθὼς εἶναι τὴν σήμερον ἡμέραν· τὸν Φαραὼ βασιλέα τῆς Αἰγύπτου, καὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτοῦ, καὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ· καὶ πάντα τὸν σύμμικτον λαόν, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς Οὖς, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς τῶν Φιλισταίων, καὶ τὴν Ἀσκαλῶνα, καὶ τὴν Ἄζαν, καὶ τὴν Ἀκκαρὼν, καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς Ἀζώτου, τὴν Ἐδὼμ, καὶ τὸν Μωάβ, καὶ τοὺς υἱοὺς Ἀμμών, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς Τύρου, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς Σιδῶνος, καὶ τοὺς βασιλεῖς τῶν νήσων, αἵτινες εἶναι πέραν τῆς θαλάσσης, τὴν Δαιδάν, καὶ τὴν Θαιμάν, καὶ τὴν Βοὺζ, καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τοῖς ἐσχάτοις τόποις, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς Ἀραβίας, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τοῦ συμμίκτου λαοῦ τοῦ κατοικοῦντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς Ζαμβρὶ, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τοῦ Αἰλάμ, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῶν Μήδων, καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τοῦ βορρᾶ, τοὺς μακράν καὶ τοὺς πλησίον, τὸν ἕνα μετὰ τοῦ ἄλλου, καὶ πάντα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς· καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Σεσὰχ θέλει πιεῖ μετ’ αὐτούς. Διὰ τοῦτο θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτούς, Οὕτως λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Πίετε, καὶ μεθύσατε, καὶ ἐξεμέσατε, καὶ πέσατε, καὶ μὴ ἐγερθῆτε πλέον, ἐξ αἰτίας τῆς ῥομφαίας, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω ἀποστείλει ἀνάμεσά σας. Καὶ ἐὰν ἀρνηθῶσι νὰ λάβωσι τὸ ποτήριον ἐκ τῆς χειρός σου διὰ νὰ πίωσι, τότε θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτούς, Οὕτως λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Βεβαίως θέλετε πιεῖ. Διότι ἰδοὺ, ἐγὼ ἄρχομαι νὰ φέρω κακὸν ἐπὶ τὴν πόλιν ἐπὶ τὴν ὁποίαν ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά μου, καὶ σεῖς θέλετε μείνει ἐντελῶς ἀτιμώρητοι; Δὲν θέλετε μείνει ἀτιμώρητοι· διότι ἐγὼ θέλω προσκαλέσει ῥομφαίαν ἐπὶ πάντας τοὺς κατοίκους τῆς γῆς, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Σὺ λοιπόν προφήτευσον ἐναντίον αὐτῶν πάντα τοὺς λόγους τούτους, καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· Ὁ Κύριος θέλει βρυχηθῆ ἐξ ὕψους, καὶ ἀπὸ τοῦ ἁγίου κατοικητηρίου αὐτοῦ θέλει ἐκφωνήσει τὴν φωνὴν αὐτοῦ· θέλει βρυχηθῆ ἰσχυρῶς ἐπὶ τὴν κατοικίαν αὐτοῦ· θέλει ἀναβοήσει, ὡς οἱ πατοῦντες τὰ σταφύλια, ἐναντίον πάντων τῶν κατοίκων τῆς γῆς. Θόρυβος θέλει ἐλθεῖ ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς· διότι ὁ Κύριος ἔχει διαμάχην μετὰ τῶν ἐθνῶν, θέλει κριθῆ μετὰ πάσης σαρκός· τοὺς ἀσεβεῖς θέλει παραδώσει εἰς ῥομφαίαν, λέγει ὁ Κύριος. Οὕτως λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἰδοὺ, κακὸν θέλει ἐξέλθει ἀπὸ ἔθνους εἰς ἔθνος, καὶ μέγας ἀνεμοστρόβιλος θέλει ἐξεγερθῆ ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς. Καὶ οἱ πεφονευμένοι τοῦ Κυρίου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλουσιν εἶσθαι ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἄκρου τῆς γῆς ἕως τοῦ ἄλλου ἄκρου τῆς γῆς· δὲν θέλουσι θρηνηθῆ, οὔτε συναχθῆ, οὔτε ταφῆ· κόπρος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους θέλουσι γίνεσθαι. Ἰερεμίας 25:15–33.

Back to Articles