Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Ο Όγδοος είναι εκ των Επτά - Αριθμός Τρία

Daniel Two

Δανιήλ Δύο

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Το ερώτημα που θα επιδιώξουμε να επιλύσουμε στο παρόν άρθρο είναι πώς η πρώτη μνεία των βασιλείων της βιβλικής προφητείας στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ συμφωνεί με την τελευταία μνεία των βασιλείων της βιβλικής προφητείας στην Αποκάλυψη δεκαεπτά. Προτίθεμαι να θέσω ορισμένα ερωτήματα σχετικά με το τι ακριβώς προσδιορίζεται στην εικόνα του Ναβουχοδονόσορα και τη θέση των πρωτοπόρων, ότι η ιστορία τους αντιπροσώπευε το σημείο κατά το οποίο ο λίθος θα κτυπούσε τα πόδια της εικόνας.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Η Αδελφή White επισημαίνει ότι είχαμε φθάσει στο σημείο όπου «το ιερό έργο του Θεού παριστάνεται από τα πόδια της εικόνας, στα οποία ο σίδηρος ήταν αναμεμειγμένος με πηλώδη άργιλο», το οποίο περαιτέρω περιγράφει ως την «ανάμειξη εκκλησιαστικής πολιτικής και κρατικής πολιτικής».

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «Έχουμε φθάσει σε καιρό κατά τον οποίο το ιερό έργο του Θεού παριστάνεται από τα πόδια της εικόνας, όπου ο σίδηρος ήταν αναμεμιγμένος με τον πηλώδη άργιλο. Ο Θεός έχει λαό, εκλεκτό λαό, του οποίου η διάκριση πρέπει να αγιασθεί, ο οποίος δεν πρέπει να καταστεί ανόσιος επισωρεύοντας επάνω στο θεμέλιο ξύλα, χόρτο και καλάμη. Κάθε ψυχή που είναι πιστή στις εντολές του Θεού θα διακρίνει ότι το διακριτικό γνώρισμα της πίστεώς μας είναι το Σάββατο της εβδόμης ημέρας. Εάν η κυβέρνηση τιμούσε το Σάββατο όπως ο Θεός έχει προστάξει, θα στεκόταν με τη δύναμη του Θεού και προς υπεράσπιση της πίστεως που άπαξ παρεδόθη στους αγίους. Αλλά οι πολιτικοί άρχοντες θα υποστηρίξουν το νόθο σάββατο και θα αναμείξουν τη θρησκευτική τους πίστη με την τήρηση αυτού του τέκνου του παπισμού, θέτοντάς το υπεράνω του Σαββάτου το οποίο ο Κύριος έχει αγιάσει και ευλογήσει, ξεχωρίζοντάς το για να το τηρεί ο άνθρωπος ως άγιο, ως σημείο μεταξύ Αυτού και του λαού Του έως χιλίες γενεές. Η ανάμειξη εκκλησιαστικής πολιτικής και κρατικής πολιτικής παριστάνεται από τον σίδηρο και τον άργιλο. Αυτή η ένωση αποδυναμώνει όλη τη δύναμη των εκκλησιών. Αυτή η περιβολή της εκκλησίας με την εξουσία του κράτους θα επιφέρει πονηρά αποτελέσματα. Οι άνθρωποι έχουν σχεδόν υπερβεί το όριο της μακροθυμίας του Θεού. Έχουν επενδύσει τη δύναμή τους στην πολιτική και έχουν ενωθεί με τον παπισμό. Αλλά θα έλθει καιρός όταν ο Θεός θα τιμωρήσει εκείνους που ακύρωσαν τον νόμο Του, και το πονηρό έργο τους θα επιστρέψει επάνω στους ίδιους». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Ο καιρός στον οποίο έχουμε φθάσει, κατά τον οποίον το ιερό έργο του Θεού αναμειγνύει την εκκλησιαστική τέχνη με την κρατική πολιτική, αποτελεί περιγραφή μιας προοδευτικής χρονικής περιόδου. Εκείνη λέγει ότι η ανάμειξη αυτή «αποδυναμώνει κάθε δύναμη των εκκλησιών», και ότι «θα επιφέρει κακά αποτελέσματα», και ότι «θα έλθει ο καιρός όταν ο Θεός θα τιμωρήσει εκείνους που κατέστησαν άκυρο τον νόμο Του».

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Η ανάμειξη εκκλησίας και κράτους, η οποία αποδυναμώνει τη δύναμη των εκκλησιών, αποτελεί περιγραφή της εκκλησίας της Περγάμου, όπου ο συνδυασμός εκκλησιαστικής πανουργίας και κρατικής πολιτικής αντιπροσώπευε την αποστασία που προηγείται της αποκάλυψης του ανθρώπου της αμαρτίας. Η Πέργαμος και ο αυτοκράτορας, που συμβολίζει τον συμβιβασμό μεταξύ Χριστιανισμού και ειδωλολατρίας, λαμβάνει χώρα στην τέταρτη βασιλεία του Δανιήλ δύο. Αυτός ο συμβιβασμός παριστάνεται στο Δανιήλ δύο με τη χρήση της λέξης «πηλός».

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Σὺ, ὦ βασιλεῦ, ἔβλεπες, καὶ ἰδοὺ εἰκών μεγάλη. Αὕτη ἡ μεγάλη εἰκών, ἧς ἡ λαμπρότης ἦτο ἐξαίρετος, ἵστατο ἐνώπιόν σου· καὶ ἡ ὄψις αὐτῆς ἦτο φοβερά. Ἡ κεφαλὴ ταύτης τῆς εἰκόνος ἦτο ἐκ χρυσοῦ καθαροῦ, τὸ στῆθος αὐτῆς καὶ οἱ βραχίονες αὐτῆς ἐξ ἀργύρου, ἡ κοιλία αὐτῆς καὶ οἱ μηροὶ αὐτῆς ἐκ χαλκοῦ, αἱ κνῆμαι αὐτῆς ἐκ σιδήρου, οἱ πόδες αὐτῆς μέρος μὲν ἐκ σιδήρου καὶ μέρος ἐκ πηλοῦ. Ἔβλεπες ἕως ὅτου λίθος ἀπεκόπη ἄνευ χειρῶν, ὅστις ἐπάταξε τὴν εἰκόνα εἰς τοὺς πόδας αὐτῆς τοὺς ἐκ σιδήρου καὶ πηλοῦ, καὶ συνέτριψεν αὐτούς. Δανιὴλ 2:31–34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

Καθώς η ερμηνεία του Δανιήλ συνεχίζεται, δεν είναι πλέον «πηλός», αλλά έγινε ακάθαρτος ή «λασπώδης πηλός».

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> Καὶ καθώς εἶδες τοὺς πόδας καὶ τοὺς δακτύλους, μέρος ἀπὸ πηλὸ κεραμέως καὶ μέρος ἀπὸ σίδηρο, ἡ βασιλεία θὰ εἶναι διηρημένη· ἀλλ’ ἐν αὐτῇ θὰ ὑπάρχει κάτι ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ σιδήρου, καθόσον εἶδες τὸν σίδηρο μεμιγμένον μὲ πηλὸν ἰλυώδη. Δανιήλ 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

Ο καθαρός πηλός, που ήταν ο πηλός του Αγγειοπλάστη, μεταβάλλεται σε βορβορώδη πηλό. Ο Θεός είναι ο θείος Αγγειοπλάστης, και το έργο Του δεν είναι ποτέ βορβορώδες.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Αλλ’ τώρα, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας· εμείς είμαστε ο πηλός, και εσύ ο αγγειοπλάστης μας· και όλοι εμείς είμαστε έργο της χειρός σου. Ησαΐας 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

Στην ιστορία της ειδωλολατρικής Ρώμης, η εκκλησία της Σμύρνης ήταν καθαρός πηλός. Στην ιστορία της Περγάμου, η οποία είναι η τέταρτη βασιλεία στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο πηλός μεταβάλλεται σε πηλό πηλώδη. Εκείνο που αρχικά αναφέρεται στο χωρίο απλώς ως «πηλός» και κατόπιν ως «πηλός αγγειοπλάστου», μεταβάλλεται σε «πηλό πηλώδη», καθώς η ερμηνεία προχωρεί. Η Πέργαμος είναι το σημείο όπου επιτελέσθηκε εκείνη η μεταβολή, προκειμένου να προετοιμασθεί η οδός για τα Θυάτειρα, δηλαδή για την παπική Ρώμη. Η μεταβολή από «πηλό» σε «πηλό πηλώδη» είναι η αποστασία που προετοιμάζει την οδό για τα Θυάτειρα, την οποία ο Παύλος προσδιορίζει ως την «αποστασίαν πρώτον» στη Β΄ Θεσσαλονικείς.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Οι Μιλλερίτες δεν μπορούσαν να δουν πέρα από το τέταρτο βασίλειο της Ρώμης και ανέμεναν ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα ήταν το επόμενο προφητικό γεγονός, διότι ο λίθος που πλήττει τα πόδια της εικόνας αντιπροσωπεύει τη Δευτέρα Παρουσία. Αλλά εγκαθίδρυσε ο Χριστός βασιλεία το 1798; Πράγματι, εισήλθε στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844, για να παραλάβει βασιλεία, αλλά εγκαθιδρύθηκε αυτή τότε;

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Η απάντηση στο πρώτο από εκείνα τα δύο ερωτήματα είναι ότι ο Χριστός δεν εγκαθίδρυσε την αιώνια βασιλεία Του το 1798. Και στο δεύτερο ερώτημα, αν δηλαδή ο Χριστός εγκαθίδρυσε την αιώνια βασιλεία Του στις 22 Οκτωβρίου 1844, η απάντηση είναι επίσης αρνητική.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

Υπήρξε βασιλεία εγκαθιδρυμένη κατά τον καιρό της ειδωλολατρικής Ρώμης; Το ερωτώ αυτό διότι οι πρωτοπόροι κατανοούσαν ότι η τέταρτη βασιλεία ήταν τόσο η ειδωλολατρική όσο και η παπική Ρώμη, πράγμα που προσδιορίζει το 1798 ως τη λήξη της τέταρτης βασιλείας, όταν ο Χριστός θα εγκαθίδρυε αιώνια βασιλεία. Πλην όμως, το βιβλίο της Αποκαλύψεως προσδιορίζει τέσσερις βασιλείες που ακολουθούν την ειδωλολατρική Ρώμη.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Εάν το τέταρτο βασίλειο του σιδήρου στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ απλώς αντιπροσωπεύει την ειδωλολατρική Ρώμη, όπου ο συμβιβασμός του Κωνσταντίνου παριστάνεται με τον πηλό που μεταβάλλεται σε λασπώδη πηλό, μήπως ο Χριστός εγκαθίδρυσε βασίλειο μέσα σε εκείνη την ιστορία; Η απάντηση είναι ναι. Στον σταυρό, που είναι η ιστορία της Περγάμου, όχι των Θυατείρων, ο Χριστός εγκαθίδρυσε το βασίλειό Του της «χάριτος». Ένα αιώνιο βασίλειο εγκαθιδρύθηκε στον σταυρό, και ο θρόνος εκείνου του βασιλείου προτυπώνει έναν θρόνο που θα εγκαθιδρυθεί κατά την όψιμη βροχή. Εκείνος ο θρόνος της όψιμης βροχής αντιπροσωπεύει το βασίλειό Του της «δόξας».

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Η αγγελία που είχε γίνει από τους μαθητές στο όνομα του Κυρίου ήταν από κάθε άποψη ορθή, και τα γεγονότα στα οποία αυτή παρέπεμπε λάμβαναν ήδη τότε χώρα. «Επληρώθη ο καιρός, και επλησίασεν η βασιλεία του Θεού»· αυτό ήταν το μήνυμά τους. Με την εκπνοή «του καιρού» —των εξήντα εννέα εβδομάδων του Δανιήλ 9, που επρόκειτο να εκτείνονται έως τον Μεσσία, «τον Κεχρισμένον»— ο Χριστός είχε λάβει το χρίσμα του Πνεύματος μετά το βάπτισμά Του από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη. Και η «βασιλεία του Θεού», την οποία είχαν διακηρύξει ως πλησιάζουσα, εδραιώθηκε με τον θάνατο του Χριστού. Αυτή η βασιλεία δεν ήταν, όπως είχαν διδαχθεί να πιστεύουν, μια επίγεια αυτοκρατορία. Ούτε ήταν εκείνη η μέλλουσα, αθάνατη βασιλεία, η οποία θα εγκαθιδρυθεί όταν «η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλειότης των βασιλειών των υπό παντός του ουρανού δοθήσεται τω λαώ των αγίων του Υψίστου»· εκείνη η αιώνια βασιλεία, στην οποία «πάσαι αι εξουσίαι θέλουσι λατρεύει και υπακούει εις αυτόν». Δανιήλ 7:27. Όπως χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, η έκφραση «βασιλεία του Θεού» χρησιμοποιείται για να δηλώσει τόσο τη βασιλεία της χάριτος όσο και τη βασιλεία της δόξας. Η βασιλεία της χάριτος τίθεται υπόψη από τον Παύλο στην προς Εβραίους Επιστολή. Αφού στρέψει την προσοχή στον Χριστό, τον συμπονετικό μεσίτη που «συμπαθεί εις τας ασθενείας ημών», ο απόστολος λέγει: «Ας πλησιάζωμεν λοιπόν με παρρησίαν εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος και να εύρωμεν χάριν». Εβραίους 4:15, 16. Ο θρόνος της χάριτος αντιπροσωπεύει τη βασιλεία της χάριτος· διότι η ύπαρξη θρόνου προϋποθέτει την ύπαρξη βασιλείας. Σε πολλές από τις παραβολές Του ο Χριστός χρησιμοποιεί την έκφραση «η βασιλεία των ουρανών» για να δηλώσει το έργο της θείας χάριτος επάνω στις καρδιές των ανθρώπων.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> «Επομένως, ο θρόνος της δόξας αντιπροσωπεύει τη βασιλεία της δόξας· και σε αυτήν τη βασιλεία αναφέρεται ο Σωτήρας με τα λόγια Του: “Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού, και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού, τότε θέλει καθίσει επί του θρόνου της δόξης αυτού· και έμπροσθεν αυτού θέλουσι συναχθή πάντα τα έθνη.” Κατά Ματθαίον 25:31, 32. Αυτή η βασιλεία είναι ακόμη μέλλουσα. Δεν πρόκειται να εγκαθιδρυθεί παρά μόνο κατά τη δευτέρα παρουσία του Χριστού.»

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> «Η βασιλεία της χάριτος θεσπίσθηκε αμέσως μετά την πτώση του ανθρώπου, όταν καταρτίσθηκε σχέδιο για τη λύτρωση του ενόχου γένους. Τότε υπήρχε στον σκοπό και με την υπόσχεση του Θεού· και διά της πίστεως οι άνθρωποι μπορούσαν να γίνουν υπήκοοί της. Ωστόσο, δεν εγκαθιδρύθηκε πραγματικά παρά μόνο με τον θάνατο του Χριστού. Ακόμη και αφού ανέλαβε την επίγεια αποστολή Του, ο Σωτήρας, καταβεβλημένος από την πείσμα και την αχαριστία των ανθρώπων, θα μπορούσε να είχε υπαναχωρήσει από τη θυσία του Γολγοθά. Στη Γεθσημανή το ποτήριο της θλίψεως έτρεμε στο χέρι Του. Θα μπορούσε ακόμη και τότε να είχε σκουπίσει τον αιματηρό ιδρώτα από το μέτωπό Του και να είχε αφήσει το ένοχο γένος να αφανισθεί μέσα στην ανομία του. Αν το είχε πράξει αυτό, δεν θα μπορούσε να υπάρξει λύτρωση για τους πεπτωκότες ανθρώπους. Αλλά όταν ο Σωτήρας παρέδωσε τη ζωή Του και με την εκπνέουσα πνοή Του αναφώνησε: “Τετέλεσται”, τότε η εκπλήρωση του σχεδίου της λύτρωσης εξασφαλίσθηκε. Η υπόσχεση της σωτηρίας που δόθηκε στο αμαρτωλό ζεύγος στην Εδέμ επικυρώθηκε. Η βασιλεία της χάριτος, η οποία προηγουμένως υπήρχε διά της υπόσχεσης του Θεού, τότε εγκαθιδρύθηκε.» The Great Controversy, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Ο Χριστός όντως εγκαθίδρυσε μία αιώνια βασιλεία μέσα στην προφητική ιστορία της ειδωλολατρικής Ρώμης, όχι στο τέλος της παπικής Ρώμης. Επίσης εγκαθιδρύει τη βασιλεία της δόξας Του κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, η οποία περιλαμβάνει την ιστορία της όψιμης βροχής, όταν οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ εξαπολύονται.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί—τότε όλοι θα τη λάβουν όπως και παλαιότερα.》

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν ελεύθερο, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον εκείνοι που κάνουν ό,τι μπορούν. Ο Χριστός θα μας βοηθούσε. Όλοι θα μπορούσαν να είναι νικητές με τη χάρη του Θεού, διά του αίματος του Ιησού. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για το έργο. Οι άγγελοι ενδιαφέρονται.» Spalding and Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Όταν οι τέσσερις άνεμοι αφεθούν ελεύθεροι, ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του. Τόσο η όψιμη βροχή όσο και η απελευθέρωση των τεσσάρων ανέμων αντιπροσωπεύουν προοδευτικά γεγονότα, και κανένα από τα δύο δεν αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Οι τέσσερις άνεμοι αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Ἄγγελοι κρατοῦν τοὺς τέσσαρας ἀνέμους, οἵτινες παριστῶνται ὡς ἵππος ἐξαγριωμένος, ἐπιδιώκων νὰ ἀποσπασθῇ καὶ νὰ ὁρμήσῃ ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον ὅλης τῆς γῆς, φέρων καταστροφήν καὶ θάνατον εἰς τὸ πέρασμά του.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Θα κοιμόμαστε επάνω ακριβώς στο χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειάζεται να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς περνούμε διά της στενής πύλης, το πλάτος της είναι χωρίς όριο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Οι άγγελοι συγκρατούν τον οργισμένο ίππο του Ισλάμ, ο οποίος επιζητεί να λυθεί και να ξεχυθεί, φέροντας θάνατο και καταστροφή στο διάβα του, κατά τη χρονική περίοδο κατά την οποία το Πνεύμα του Θεού εμφυσάται επάνω στον λαό του Θεού. Τότε αυτοί στέκονται επί των ποδών τους και ζουν. Πριν εμφυσηθεί επάνω τους το Πνεύμα, ο λαός του Θεού είναι νεκρός, διότι η πνοή του Πνεύματος τούς κάνει να εγερθούν και να ζήσουν. Όταν η Αδελφή Ουάιτ λέγει ότι έχουμε πλέον φθάσει σε καιρό κατά τον οποίο τα πόδια της εικόνας, τα αναμεμιγμένα με σίδηρο και πηλώδη άργιλο, αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, η έκχυση της όψιμης βροχής ήταν ακόμη μέλλουσα.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να κατεβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτιστεί με τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου, 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

Υπάρχουν δύο φωνές στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> «Όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του, καθάρισε τον Ναό από τη βέβηλη ιεροσυλία του. Ανάμεσα στις τελευταίες πράξεις της διακονίας Του ήταν ο δεύτερος καθαρισμός του Ναού. Έτσι, στο τελευταίο έργο για την προειδοποίηση του κόσμου, απευθύνονται δύο διακριτές κλήσεις προς τις εκκλησίες.» Selected Messages, βιβλίο 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

Η πρώτη φωνή είναι ένα κάλεσμα αφυπνίσεως για τον λαό του Θεού· η δεύτερη φωνή είναι το κάλεσμα αφυπνίσεως για τα άλλα τέκνα του Θεού, τα οποία βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «Υπάρχει ένας κόσμος που κείται μέσα στην πονηρία, στην απάτη και στην πλάνη, στην ίδια τη σκιά του θανάτου,—κοιμώμενος, κοιμώμενος. Ποιοι αισθάνονται ωδίνες ψυχής για να τους αφυπνίσουν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει; Ο νους μου μεταφέρεται στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού.” Αλλά μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευθούν το έλαιο για την αναπλήρωση των λαμπάδων τους, και πολύ αργά θα διαπιστώσουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται με το έλαιο, δεν είναι μεταβιβάσιμος.» Bible Echo, May 4, 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

Στο απόσπασμα τέθηκαν δύο ερωτήματα. Ποιοι αισθάνονται αγωνία ψυχής ώστε να αφυπνιστούν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει;

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

Η «φωνή» που αφυπνίζει τον κόσμο είναι η δεύτερη φωνή της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, η οποία καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Τόσο ο λαός του Θεού όσο και ο κόσμος χρειάζονται να αφυπνιστούν από την Κραυγή του Μεσονυκτίου, η οποία είναι απλώς ένα ακόμη σύμβολο της όψιμης βροχής.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Ήταν οι Μιλλερίτες ορθοί όταν προσδιόριζαν ότι κατά τις ημέρες του τετάρτου βασιλείου ο Χριστός θα εγκαθίδρυε μια αιώνια βασιλεία; Ναι.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

Εδραίωσε τη βασιλεία της «χάριτός» Του επάνω στον σταυρό, κατά τη διάρκεια της ιστορίας της τετάρτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας. Η βασιλεία εκείνη ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, παριστάνεται η αποστασία που προηγείται της εκκλησίας των Θυατείρων; Ναι, διότι ο πηλός, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού, μεταβλήθηκε από πηλό σε πηλό πηλώδη. Πού, λοιπόν, βρίσκονται τα Θυάτειρα μέσα στην εικόνα; Ή μήπως βρίσκονται καν στην εικόνα; Παριστάνονται στην εικόνα, και ο Ναβουχοδονόσορ ρίχνει φως σε αυτό το γεγονός, όταν φθάνει στο αποκορύφωμα της υπερήφανης αλαζονείας του στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Ἐλάλησεν ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Οὐχὶ αὕτη ἐστὶν ἡ μεγάλη Βαβυλών, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ᾠκοδόμησα εἰς οἶκον τοῦ βασιλείου διὰ τῆς ἰσχύος τῆς δυνάμεώς μου καὶ εἰς τιμὴν τῆς μεγαλειότητός μου; Δανιήλ 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Λίγο πριν από την κρίση του Ναβουχοδονόσορος, κατά την οποία επρόκειτο να ζήσει επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες ως θηρίο του αγρού, εξέφρασε την υπερηφάνειά του θέτοντας το ερώτημα αν αυτός δεν ήταν που έκτισε το βασίλειο, τη Βαβυλώνα τη μεγάλη. Η πόρνη της Αποκάλυψης δεκαεπτά έχει γραμμένο επάνω στο μέτωπό της: «ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ, ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ, Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ». Η Ρωμαϊκή εκκλησία, όπως την αποκαλεί η Αδελφή White, είναι η Βαβυλώνα η Μεγάλη. Η κεφαλή του χρυσού στην εικόνα αντιπροσωπεύει την κυριολεκτική Βαβυλώνα και επίσης αντιπροσωπεύει την πνευματική Βαβυλώνα, την πέμπτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, η οποία έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό ότι είναι η δύναμη που έλαβε θανατηφόρο τραύμα. Στο Ησαΐας είκοσι τρία η παπική εξουσία, η οποία παριστάνεται ως Τύρος, θα λησμονείτο επί εβδομήντα έτη, ως αι ημέραι ενός βασιλέως. Η κυριολεκτική Βαβυλώνα, την οποία αντιπροσωπεύει ο Ναβουχοδονόσορ, έλαβε επίσης θανατηφόρο τραύμα, το οποίο θεραπεύθηκε όταν ο Ναβουχοδονόσορ εξορίσθηκε από το βασίλειό του επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες. Η κυριολεκτική Βαβυλώνα η μεγάλη ήταν τύπος της πνευματικής Βαβυλώνας της μεγάλης, και αμφότερες στερήθηκαν προσωρινώς τα βασίλειά τους και κατόπιν αποκαταστάθηκαν. Η πόρνη της Αποκάλυψης δεκαεπτά δεν είχε στο χέρι της αργυρό ποτήριο, ούτε χάλκινο ή σιδηρό ποτήριο· είχε χρυσό ποτήριο.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> Και η γυναίκα ήτο ενδεδυμένη πορφύραν και κόκκινον, και κεκοσμημένη με χρυσίον και πολύτιμους λίθους και μαργαρίτας, έχουσα εν τη χειρί αυτής ποτήριον χρυσούν, πλήρες βδελυγμάτων και ακαθαρσίας της πορνείας αυτής. Αποκάλυψις 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Ο χρυσός αντιπροσώπευε την κυριολεκτική Βαβυλώνα και επίσης αντιπροσωπεύει την πνευματική Βαβυλώνα, την πέμπτη βασιλεία της Βιβλικής προφητείας, η οποία έλαβε θανατηφόρο πλήγμα το 1798, όταν η έκτη βασιλεία της Βιβλικής προφητείας ανέλαβε τον θρόνο. Την κυριολεκτική Βαβυλώνα στην εικόνα διαδέχθηκε μια αργυρή βασιλεία που αποτελούνταν από δύο δυνάμεις, τους Μήδους και τους Πέρσες, και το περσικό κέρας στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ ανέβηκε τελευταίο και υψηλότερα. Ο Δαρείος ο Μήδος ήταν το πρώτο κέρας, και ο στρατηγός του, ο Κύρος, ήταν Πέρσης, ο οποίος τελικώς θα ερχόταν στην εξουσία μετά τον Μήδο βασιλιά Δαρείο.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Ο Κύρος ήταν τύπος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἀρχίσει τὴ διαδικασία τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Ἡ Μηδοπερσικὴ αὐτοκρατορία ἀντιπροσωπεύει τὴν ἕκτη βασιλεία τῆς βιβλικῆς προφητείας, ἥτις εἶναι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔχουν δύο κέρατα, τὰ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύουν τὸν Ρεπουμπλικανισμό καὶ τὸν Προτεσταντισμό. Ὁ Δαρεῖος ἀντιπροσωπεύει τὸ ρεπουμπλικανικὸ κέρας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, καὶ ὁ Κύρος ἀντιπροσωπεύει τὸ κέρας τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Καθὼς ὁ Κύρος ἄρχισε τὴ διαδικασία τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴν Ἰερουσαλὴμ καὶ τὸν ναό, οὕτως οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἦσαν ἡ γῆ ἡ ὁποία ἀνυψώθηκε γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τοὺς αἰχμαλώτους ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῆς πνευματικῆς Βαβυλῶνος, ὥστε νὰ ἀνεγερθεῖ ὁ πνευματικὸς ναός, τοῦ ὁποίου οἱ Μιλλερίτες ἔθεσαν τὸ θεμέλιο. Ἡ κυριολεκτικὴ αἰχμαλωσία στὴ Βαβυλῶνα, ὄντας ἑβδομήκοντα ἔτη, προετύπωνε τὴν αἰχμαλωσία στὴν πνευματικὴ Βαβυλῶνα ἐπὶ χίλια διακόσια ἑξήκοντα ἔτη. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶναι οἱ ἀργυροῦς ὦμοι τῆς εἰκόνος τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Η τρίτη βασιλεία του χαλκού ήταν η Ελλάδα, η οποία αντιπροσωπεύει μια παγκόσμια βασιλεία. Αυτή η βασιλεία είναι τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία, στην Αποκάλυψη δεκαεπτά, ήταν η βασιλεία που το 1798 δεν είχε ακόμη έλθει. Οι δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά συμφωνούν να δώσουν τη βασιλεία τους στον παπισμό, την όγδοη βασιλεία, η οποία είναι εκ των επτά. Κάνουν αυτή τη συμφωνία επειδή εξαναγκάζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και επειδή ο κόσμος καταστρέφεται από τους «τέσσερις ανέμους» του Ισλάμ, οι οποίοι εξαπολύονται κατά τον καιρό της όψιμης βροχής, η οποία αρχίζει να εκχύνεται πλήρως κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Θεός εγκαθιδρύει τη βασιλεία της «δόξας» Του, καθώς υψώνει τον λαό Του ως λάβαρο για να καλέσει τα άλλα τέκνα του Θεού να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. Έτσι, το κέρας του Προτεσταντισμού αναφύεται τελευταίο και είναι υψηλότερο από το πρώτο, σε συμφωνία με τα δύο κέρατα της Μηδοπερσίας. Μόλις τα Ηνωμένα Έθνη συμφωνήσουν να παραδώσουν τον έλεγχο του κόσμου στον παπισμό, οι τέσσερις άνεμοι του Ισλάμ απελευθερώνονται και η παγκόσμια βασιλεία έρχεται αντιμέτωπη με τον πόλεμο που ακολούθησε τον θάνατο του πρώτου κέρατος της Ελλάδος, το οποίο συνετρίβη και παρήγαγε τέσσερα κέρατα.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

Όταν η εικόνα φθάνει στα πόδια από σίδηρο (κρατική εξουσία) και πηλώδη άργιλο (εκκλησιαστική εξουσία) και στα δέκα δάκτυλα (δέκα βασιλείς), ο λίθος που αποκόπηκε από το όρος χωρίς χέρια κτυπά τα πόδια της εικόνας. Οι Μιλλερίτες ήσαν ακριβείς ως προς την εικόνα του Δανιήλ, όσο θα μπορούσαν να είναι ακριβείς από τη δική τους οπτική θέση στην προφητική ιστορία. Αλλά το Άλφα και το Ωμέγα πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή, και οι τέσσερις βασιλείες της εικόνας του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν τέσσερις κυριολεκτικές βασιλείες, οι οποίες προτυπώνουν τα πνευματικά τους αντίστοιχα κατά το τέλος του κόσμου.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

Με τα βασίλεια της ιστορίας, η Ρώμη ανέρχεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, η Ρώμη ανέρχεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, η Ρώμη ανέρχεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Στη δέκατη έβδομη κεφάλαιο της Αποκάλυψης, η Ρώμη ανέρχεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, το οποίο αντιπροσωπεύει την πρώτη μνεία των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, η σύγχρονη πνευματική Ρώμη ανέρχεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Η πρώτη (Άλφα) απεικόνιση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας προσδιορίζει την τελευταία (Ωμέγα).

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «Έχουμε φθάσει σε καιρό κατά τον οποίο το ιερό έργο του Θεού παριστάνεται από τα πόδια της εικόνας, όπου ο σίδηρος ήταν αναμεμιγμένος με τον πηλό τον πηλώδη. Ο Θεός έχει λαό, εκλεκτό λαό, του οποίου η διάκριση πρέπει να είναι αγιασμένη, ο οποίος δεν πρέπει να γίνει ανόσιος, τοποθετώντας επάνω στο θεμέλιο ξύλα, χόρτο και καλάμη. Κάθε ψυχή που είναι πιστή στις εντολές του Θεού θα δει ότι το διακριτικό γνώρισμα της πίστεώς μας είναι το Σάββατο της εβδόμης ημέρας. Εάν η κυβέρνηση τιμούσε το Σάββατο όπως ο Θεός έχει προστάξει, θα στεκόταν στη δύναμη του Θεού και στην υπεράσπιση της πίστεως που άπαξ παραδόθηκε στους αγίους. Αλλά οι πολιτικοί άνδρες θα υποστηρίξουν το νόθο σάββατο και θα αναμείξουν τη θρησκευτική τους πίστη με την τήρηση αυτού του τέκνου του παπισμού, τοποθετώντας το υπεράνω του Σαββάτου το οποίο ο Κύριος έχει αγιάσει και ευλογήσει, θέτοντάς το κατά μέρος, ώστε ο άνθρωπος να το τηρεί άγιο, ως σημείο μεταξύ Αυτού και του λαού Του έως χιλίες γενεές. Η ανάμειξη εκκλησιαστικής τεχνοτροπίας και κρατικής πολιτικής παριστάνεται από τον σίδηρο και τον πηλό. Αυτή η ένωση αποδυναμώνει όλη τη δύναμη των εκκλησιών. Αυτή η περιβολή της εκκλησίας με την εξουσία του κράτους θα επιφέρει πονηρά αποτελέσματα. Οι άνθρωποι σχεδόν έχουν υπερβεί το σημείο της μακροθυμίας του Θεού. Έχουν επενδύσει τη δύναμή τους στην πολιτική και έχουν ενωθεί με τον παπισμό. Αλλά θα έλθει καιρός κατά τον οποίο ο Θεός θα τιμωρήσει εκείνους που κατήργησαν τον νόμο Του, και το πονηρό έργο τους θα επιστρέψει επάνω στους ίδιους.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Το Ἄλφα καὶ τὸ Ὦμέγα ἔκαμε νέα τὴν ὀρθή πρωτοπόρο κατανόηση τοῦ Δανιήλ δύο.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> Και Εκείνος που καθόταν επάνω στον θρόνο είπε· Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα. Και μου είπε· Γράψε· διότι αυτοί οι λόγοι είναι αληθινοί και πιστοί. Και μου είπε· Έγινε. Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος. Εγώ θα δώσω δωρεάν εις εκείνον που διψά από την πηγή του ύδατος της ζωής. Αποκάλυψις 21:5, 6.

Back to Articles