Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fourteen

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Δέκατο Τέταρτο

The Last Generation: Unveiling Ezekiel’s Prophetic Fulfillment and the Sealing of the 144,000

Η Τελευταία Γενεά: Αποκάλυψη της Προφητικής Εκπλήρωσης του Ιεζεκιήλ και της Σφράγισης των 144.000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.

Η γενεά που έγινε μάρτυς της ελεύσεως του τρίτου αλίμονο, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, είναι η τελευταία γενεά της ιστορίας της γης. Το χωρίο από τον Ιεζεκιήλ, το οποίο επιβεβαιώνει αυτήν την αλήθεια, έγινε κατανοητό από τους Μιλλεριτικούς ως ευθέως συνδεδεμένο με την παραβολή των δέκα παρθένων, και, επομένως, με το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Σε εκείνη την ιστορία, το όραμα του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, το οποίο «δεν θα αργούσε πλέον», και το οποίο εκπληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844, προεικόνιζε τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η προφητεία του Ιεζεκιήλ περί του οράματος που δεν θα παρατεινόταν πλέον εκπληρώνεται τελείως στην ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε με την έλευση του τρίτου αλίμονο, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Και ήλθε προς εμέ ο λόγος του Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, τί είναι αυτή η παροιμία που έχετε στη γη του Ισραήλ, λέγοντας, Αι ημέραι παρατείνονται, και πάσα όρασις εκλείπει; Διά τούτο είπον προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Θέλω παύσει την παροιμίαν ταύτην, και δεν θέλουσι πλέον μεταχειρίζεσθαι αυτήν ως παροιμίαν εν τω Ισραήλ· αλλά είπον προς αυτούς, Αι ημέραι είναι πλησίον, και η έκβασις πάσης οράσεως. Διότι δεν θέλει υπάρχει πλέον ουδεμία ματαία όρασις ουδέ κολακευτική μαντεία εν μέσω του οίκου του Ισραήλ. Διότι εγώ είμαι ο Κύριος· εγώ θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκτελεσθή· δεν θέλει πλέον βραδύνει· διότι εν ταις ημέραις σας, ω οίκος αποστάτης, θέλω είπει τον λόγον και θέλω εκτελέσει αυτόν, λέγει Κύριος ο Θεός. Πάλιν ήλθε προς εμέ ο λόγος του Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, ιδού, οι του οίκου του Ισραήλ λέγουσι, Η όρασις την οποίαν βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας, και προφητεύει περί καιρών μακρινών. Διά τούτο είπον προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουδείς εκ των λόγων μου θέλει πλέον βραδύνει, αλλά ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή, λέγει Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 12:21–28.

All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.

Όλοι οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών, και το «ματαία όρασις» και η «κολακευτική μαντεία» «εντός του οίκου του Ισραήλ» είναι η κίβδηλη όψιμη βροχή, ένα μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας», το οποίο υποστηρίζει ότι «η όρασις την οποίαν βλέπει είναι διά πολλές ημέρες ακόμη, και προφητεύει περί καιρών μακρινών». Αυτή είναι η «αντιλογία» του Αββακούμ, διότι όσοι προβάλλουν τη «ματαία όραση» αντιλέγουν προς «την όραση που αυτός βλέπει». Ισχυρίζονται ότι «Η όραση που αυτός βλέπει είναι διά πολλές ημέρες ακόμη, και προφητεύει περί καιρών μακρινών». Οι αγγελιοφόροι του μηνύματος της ειρήνης και ασφάλειας ισχυρίζονται: «αι ημέραι παρατείνονται, και πάσα όρασις αποτυγχάνει»· άλλωστε, δεν προείπε την 18η Ιουλίου 2020; Οι αγγελιοφόροι της «ματαίας οράσεως» προσδιορίζονται επίσης από τον Ιεζεκιήλ στα δύο πρώτα εδάφια του κεφαλαίου.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς εμέ, λέγων: Υιέ ανθρώπου, κατοικείς εν μέσω οίκου αποστατικού, οι οποίοι έχουν οφθαλμούς διά να βλέπουν, και δεν βλέπουν· έχουν ώτα διά να ακούν, και δεν ακούν· διότι είναι οίκος αποστατικός. Ιεζεκιήλ 12:1, 2.

The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.

Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους και όλοι ομιλούν περί των εσχάτων ημερών· και όταν ο Χριστός απευθύνθηκε προς τους φιλονεικούντες Ιουδαίους στην ιστορία της διακονίας Του, παρέθεσε τον Ησαΐα για να προσδιορίσει τους φιλονεικούντες Ιουδαίους, οι οποίοι τότε αποχωρίζονταν από τον Θεό, ως έχοντες οφθαλμούς διά να βλέπουν, και όμως μη βλέποντες, και ώτα διά να ακούουν, και όμως μη ακούοντες. Τότε όπως και τώρα, ο Ιεζεκιήλ απευθύνεται προς τους χλευαστές άνδρες του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, τους φιλονεικούντες Ιουδαίους της εποχής μας, οι οποίοι προβάλλουν ένα μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας σε αντίθεση προς το μήνυμα της όψιμης βροχής. Ο Ιησούς διέπετο από τους κανόνες που ο Ίδιος έθεσε στον Λόγο Του, ώστε και οι προρρήσεις Του να απευθύνονται επίσης στις έσχατες ημέρες, ακόμη πιο συγκεκριμένα από ό,τι στις ημέρες κατά τις οποίες απευθύνθηκε προς τους φιλονεικούντες Ιουδαίους.

> Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.

> Διὰ τοῦτο λαλῶ πρὸς αὐτοὺς διὰ παραβολῶν· διότι βλέποντες δὲν βλέπουν, καὶ ἀκούοντες δὲν ἀκούουν, οὐδὲ κατανοοῦν. Καὶ ἐν αὐτοῖς ἐκπληροῦται ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐου, ἡ ὁποία λέγει· Ἀκούοντες θὰ ἀκούσητε καὶ δὲν θὰ ἐννοήσητε, καὶ βλέποντες θὰ ἰδῆτε καὶ δὲν θὰ καταλάβητε· διότι ἐπαχύνθη ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τὰ ὦτα αὐτῶν ἔγειναν βαρήκοα, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἔκλεισαν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσω αὐτούς. Μακάριοι δὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν, διότι βλέπουν· καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν, διότι ἀκούουν. Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἄνθρωποι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδουν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βλέπετε, καὶ δὲν τὰ εἶδαν, καὶ νὰ ἀκούσουν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀκούετε, καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν. Κατὰ Ματθαῖον 13:13–17.

The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.

Το φαινόμενο ενός λαού που ακούει, και όμως δεν ακούει, και βλέπει, αλλά δεν βλέπει, αποτελεί το γνώρισμα ενός άλλοτε λαού του Θεού, ο οποίος βρίσκεται στη διαδικασία του παραμερισμού. Το προφητικό αυτό φαινόμενο αποτελεί εκπλήρωση της προφητείας του Ησαΐα περί μιας τέτοιας καταστάσεως. Όπως συμβαίνει με όλους τους προφήτες, ο Ησαΐας, μαζί με τον Χριστό, ομιλεί για τις έσχατες ημέρες.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.

> Κατὰ τὸ ἔτος καθ’ ὃ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ὀζίας, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου, ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ ἡ οὐρὰ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἐπλήρου τὸν ναόν. Ἄνωθεν αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφείμ· ἕκαστον εἶχε ἓξ πτέρυγας· με τὰς δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ με τὰς δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ με τὰς δύο ἐπέτατο. Καὶ ἔκραζεν τὸ ἓν πρὸς τὸ ἄλλο, καὶ ἔλεγεν, Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος τῶν δυνάμεων· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ οἱ παραστάται τῆς θύρας ἐσαλεύθησαν ἀπὸ τὴν φωνὴν τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Τότε εἶπα, Οὐαί εἰς ἐμέ! διότι ἐχάθην· ἐπειδὴ εἰμὶ ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων, καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· διότι οἱ ὀφθαλμοί μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων. Τότε ἐπέταξεν πρὸς ἐμὲ ἓν τῶν Σεραφείμ, ἔχον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἄνθρακα πυρός, τὸν ὁποῖον εἶχε λάβει με τὰς λαβίδας ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου· καὶ ἥγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου, καὶ εἶπεν, Ἰδοὺ, τοῦτο ἥγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἡ ἀνομία σου ἀφῃρέθη, καὶ ἡ ἁμαρτία σου ἐκαθαρίσθη. Ἤκουσα ἔτι τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέγουσαν, Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; Τότε εἶπα, Ἰδοὺ ἐγώ· ἀπόστειλόν με. Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε, καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον, Ἀκοῇ θέλετε ἀκούσει, ἀλλὰ δὲν θέλετε ἐννοήσει· καὶ βλέποντες θέλετε ἰδεῖ, ἀλλὰ δὲν θέλετε καταλάβει. Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ κλεῖσον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν. Ἠσαΐας 6:1–10.

Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.

Ο Ησαΐας, ο Ιεζεκιήλ και ο Χριστός αντιπροσωπεύουν όλοι εκείνους που σφραγίζονται κατά τις έσχατες ημέρες, κατά την όψιμη βροχή, όταν το αληθινό και το ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής αποτελεί αντικείμενο αντιλογίας, σε εκπλήρωση του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Σύμφωνα με τον Ιησού, κατά τη χρονική περίοδο κατά την οποία αυτό εκπληρώνεται, οι δίκαιοι «βλέπουν» τις παραβολές, πράγμα που αποτελεί σύμβολο προφητείας. Οι «σοφοί» κατανοούν το προφητικό μήνυμα της όψιμης βροχής, αλλά εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τους φιλονικούντες Ιουδαίους ούτε βλέπουν ούτε ακούν, και σύμφωνα με τον Ιεζεκιήλ προβάλλουν ένα μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας, υποστηρίζοντας ότι η εκπλήρωση των προρρήσεων βρίσκεται πολύ μακριά στο μέλλον. Δεν αρνούνται τις προρρήσεις· οι φιλονικούντες Ιουδαίοι απέδιδαν απλώς λεκτική συγκατάθεση στην πρόρρηση περί του ερχομού του Μεσσία· αλλά απλώς τοποθετούσαν το γεγονός σε ένα μακρινό μέλλον. Ωστόσο ο Ιησούς απηύθυνε μακαρισμό προς εκείνους που θα «έβλεπαν» το προφητικό μήνυμα του καιρού τους.

In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:

Κατά τις ημέρες του Χριστού, ήταν το μήνυμα που έφθασε κατά το βάπτισμά Του, όταν κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος κατά το βάπτισμά Του προεικόνιζε την κάθοδο του αγγέλου της Αποκάλυψης δέκα στις 11 Αυγούστου 1840. Η θεία κάθοδος σε καθεμιά από τις δύο αυτές ιστορίες σημείωνε την άφιξη του μηνύματος της παρούσας αλήθειας για εκείνη την εποχή· για τον Ιησού, ήταν το μήνυμα του θανάτου και της αναστάσεώς Του, όπως παριστάνεται με το βάπτισμά Του. Για τους Μιλλερίτες, ήταν το μήνυμα του Ισλάμ, του πρώτου και του δευτέρου αλίμονο, το οποίο επιβεβαίωνε το δοκιμαστικό μήνυμα της προφητείας του χρόνου. Αμφότερες αυτές οι ιστορίες ευθυγραμμίζονται με την άφιξη του δοκιμαστικού μηνύματος της όψιμης βροχής στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Γι’ αυτό η Αδελφή White καταγράφει τα εξής:

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840 έως το 1844 πρέπει να καταστούν ισχυρά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να μεταβούν προς όλες τις εκκλησίες.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «Ο Χριστός είπε: “Μακάριοι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούουν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι άνδρες επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν εκείνα τα οποία ακούετε, και δεν τα ήκουσαν” [Matthew 13:16, 17]. Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.

> «Το μήνυμα δόθηκε. Και δεν πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να ολοκληρωθεί. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεσθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύντομα θα δοθεί, κατά τον ορισμό του Θεού, ένα μήνυμα που θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.»

> “The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .

> Η προσοχή των εκκλησιών μας πρέπει να αφυπνισθεί. Στεκόμαστε στα όρια του μεγαλειωδεστέρου γεγονότος στην ιστορία του κόσμου, και ο Σατανάς δεν πρέπει να έχει εξουσία επάνω στον λαό του Θεού, ώστε να τον αποκοιμίσει. Ο παπισμός θα εμφανισθεί με τη δύναμή του. Όλοι πρέπει τώρα να αφυπνισθούν και να ερευνήσουν τις Γραφές, διότι ο Θεός θα γνωστοποιήσει στους πιστούς Του εκείνα που θα συμβούν στον έσχατο καιρό. Ο λόγος του Κυρίου πρέπει να έλθει προς τον λαό Του με δύναμη....

> “This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

> «Αυτό είναι που μου έχει παρουσιαστεί—ότι είμαστε κοιμισμένοι και δεν γνωρίζουμε τον καιρό της επισκέψεώς μας. Αλλά αν ταπεινώσουμε τους εαυτούς μας ενώπιον του Θεού και Τον εκζητήσουμε με όλη την καρδιά, θα ευρεθεί από εμάς.» Manuscript Releases, τόμος 21, 436–438.

The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.

Τὸ μήνυμα ποὺ ἔχει προτυπωθεῖ διὰ τοῦ μηνύματος τῆς παρούσης ἀληθείας τοῦ Μεσσία στὴν ἱστορία τοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ μηνύματος τῆς παρούσης ἀληθείας ἀπὸ τὸ 1840 ἕως τὸ 1844, ὑποδεικνύει τὶς ἔσχατες ἡμέρες, ὅταν τὸ Μιλλεριτικὸ μήνυμα ἐπαναλαμβάνεται. Ἐκεῖνοι ποὺ, στὶς ἱστορίες ποὺ παριστάνονται, παρουσιάζονται ὡς ἀνίκανοι νὰ «βλέπουν καὶ νὰ ἀκούουν», «δὲν γνωρίζουν τὸν καιρὸ τῆς ἐπισκέψεώς τους». Ὅταν ὁ Ἠσαΐας παρουσιάζει τὴν πρώτη ἀναφορὰ στοὺς ἀγγελιοφόρους τοῦ παραχαραγμένου μηνύματος τῆς ὄψιμης βροχῆς, οἱ ὁποῖοι βλέπουν, ἀλλὰ δὲν βλέπουν, ἐπισημαίνει τὸν καιρὸ ὅταν ἀρχίζει αὐτὴ ἡ περίοδος, ἡ περίοδος τὴν ὁποία ἡ Ἀδελφὴ White εἶπε ὅτι εἶναι «ἕνα μήνυμα θεόσταλτα ὡρισμένο, ποὺ θὰ διογκωθεῖ σὲ δυνατὴ κραυγή». Ὁ ὅρος «θεόσταλτα ὡρισμένο» ἀντιπροσωπεύει συγκεκριμένο καιρὸ κατὰ τὸν ὁποῖο τὸ μήνυμα θὰ ἔφθανε, καὶ στὸ ἐδάφιο τρία τοῦ ἕκτου κεφαλαίου τοῦ Ἠσαΐα, ὁ Ἠσαΐας προσδιορίζει ἀκριβῶς ἐκεῖνον τὸν καιρό.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> Και ἔκραζεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, καὶ ἔλεγεν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Ησαΐας 6:3.

Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.

Η αδελφή Ουάιτ επισημαίνει ότι, όταν οι άγγελοι κράζουν ο ένας προς τον άλλον: «Άγιος, Άγιος, Άγιος» στο χωρίο όπου ο Ησαΐας παριστάνει εκείνους που έχουν οφθαλμούς, που βλέπουν, αλλά δεν βλέπουν, αυτό εκπληρώνεται στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.

> «Καθώς αυτοί [οι άγγελοι] βλέπουν το μέλλον, όταν ολόκληρη η γη θα γεμίσει με τη δόξα Του, ο θριαμβευτικός ύμνος αίνου αντιλαλεί από τον έναν προς τον άλλον με μελωδική ψαλμωδία: “Άγιος, άγιος, άγιος, είναι ο Κύριος των Δυνάμεων.” Είναι πλήρως ικανοποιημένοι να δοξάζουν τον Θεό· και στην παρουσία Του, κάτω από το χαμόγελο της επιδοκιμασίας Του, δεν επιθυμούν τίποτε περισσότερο. Στο να φέρουν την εικόνα Του, στο να επιτελούν την υπηρεσία Του και να Τον προσκυνούν, η ύψιστη φιλοδοξία τους φθάνει σε πλήρη εκπλήρωση.» Review and Herald, 22 Δεκεμβρίου 1896.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει, και η διαμάχη του Αββακούμ άρχισε, καθώς η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβανόταν. Σε εκείνο το σημείο η προφητεία του Ιεζεκιήλ έφθασε στην τέλεια εκπλήρωσή της. Ο προφητικός Λόγος δεν θα καθυστερήσει πλέον, και η γενεά που έγινε μάρτυρας της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είναι η τελευταία γενεά του πλανήτη γη, διότι το όραμα στο τέλος του Αντβεντισμού αναγγέλλει το κλείσιμο της δοκιμασίας κατά τη δεύτερη έλευση του Χριστού. Μία δεύτερη μαρτυρία αυτού του γεγονότος βρίσκεται στο βιβλίο του Λουκά, κεφάλαιο είκοσι ένα.

> Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.

> Αληθώς σας λέγω, ότι η γενεά αυτή δεν θα παρέλθει, έως ότου εκπληρωθούν όλα. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν· οι δε λόγοι μου δεν θα παρέλθουν. Λουκάς 21:32, 33.

In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.

Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς προσδιορίζει την τελευταία γενεά της ιστορίας της γης. Μόλις έχει παρουσιάσει μια επισκόπηση μιας προοδευτικής ιστορίας, από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70, έως και διαμέσου της Μιλλεριτικής ιστορίας. Έπειτα παρεκκλίνει από την αφήγηση της άμεσης προσδιορίσεως της προφητικής ιστορίας και παραθέτει μια παραβολή, η οποία απλώς επαναλαμβάνει και επεκτείνει την προφητική ιστορία που παρουσίασε. Έτσι παρείχε δύο εσωτερικούς μάρτυρες της αυτής αφήγησης, και κατέληξε προσδιορίζοντας ότι η «γενεά» η οποία υπήρξε μάρτυς αυτών των γεγονότων θα ζούσε έως την επιστροφή Του, προσδιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, από τα συμφραζόμενα, τη γενεά που αντιπροσωπεύεται από τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.

Η ιστορία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αφορά την τελευταία γενεά, και αυτοί δεν γεύονται θάνατο, παρότι ζουν στον καιρό κατά τον οποίο ο ουρανός και η γη παρέρχονται.

> But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.

> Πλην, ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου θέλει ἐλθεῖ ὡς κλέπτης ἐν νυκτί· καθ’ ἣν οἱ οὐρανοὶ θέλουσι παρέλθει μετὰ μεγάλου συριγμοῦ, καὶ τὰ στοιχεῖα θέλουσι διαλυθῆ ὑπὸ καύσου, καὶ ἡ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα θέλουσι κατακαῆ. Ἐπειδὴ λοιπόν πάντα ταῦτα διαλύονται, ποίους πρέπει νὰ εἶσθε ὑμεῖς εἰς πᾶσαν ἁγίαν διαγωγὴν καὶ εὐσέβειαν, προσμένοντες καὶ σπεύδοντες τὴν παρουσίαν τῆς ἡμέρας τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν οἱ οὐρανοὶ πυρούμενοι θέλουσι διαλυθῆ, καὶ τὰ στοιχεῖα πυρακτούμενα θέλουσι χωνευθῆ; Β΄ Πέτρου 3:10–12.

The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.

Η δευτέρα παρουσία του Χριστού παραστάθηκε κατά τη μεταμόρφωση του Χριστού.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

> «Ο Μωυσής επάνω στο όρος της μεταμορφώσεως ήταν μάρτυρας της νίκης του Χριστού επί της αμαρτίας και του θανάτου. Αντιπροσώπευε εκείνους οι οποίοι θα εξέλθουν από τον τάφο κατά την ανάσταση των δικαίων. Ο Ηλίας, ο οποίος είχε μετατεθεί στον ουρανό χωρίς να δει θάνατο, αντιπροσώπευε εκείνους που θα είναι ζώντες επάνω στη γη κατά τη δευτέρα παρουσία του Χριστού, και οι οποίοι θα «μεταμορφωθούν εν ριπή οφθαλμού, εν μια στιγμή, κατά την εσχάτη σάλπιγγα», όταν «το θνητόν τούτο πρέπει να ενδυθή αθανασίαν» και «το φθαρτόν τούτο πρέπει να ενδυθή αφθαρσίαν». Α΄ Κορινθίους 15:51–53. Ο Ιησούς ήταν ενδεδυμένος με το φως του ουρανού, όπως θα εμφανισθεί όταν έλθει «εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις σωτηρίαν». Διότι θα έλθει «εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγίων αγγέλων». Εβραίους 9:28· Μάρκος 8:38. Η υπόσχεση του Σωτήρος προς τους μαθητές είχε τώρα εκπληρωθεί. Επάνω στο όρος η μέλλουσα ένδοξη βασιλεία παριστάνετο σε μικρογραφία,—ο Χριστός ο Βασιλεύς, ο Μωυσής ως αντιπρόσωπος των αναστημένων αγίων, και ο Ηλίας των μετατεθειμένων». Η Ζωή του Χριστού, 421.

Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.

Ο Ηλίας, ο οποίος δεν πέθανε, αντιπροσωπεύει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που δεν πεθαίνουν, και ο Μωυσής αντιπροσωπεύει εκείνους που πράγματι πεθαίνουν. Στις έσχατες ημέρες, αυτές οι δύο τάξεις παριστάνονται στο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες και ο πολύς όχλος. Όταν ανοίγεται η πέμπτη σφραγίδα στο έκτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, σε εκείνους που φονεύθηκαν από τον παπισμό κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δίδονται λευκές στολές.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Και όταν ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων διά τον λόγον του Θεού και διά την μαρτυρίαν την οποίαν εκράτουν· και έκραξαν μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες· Έως πότε, Δέσποτα, άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείς το αίμα ημών από τους κατοικούντας επί της γης; Και εδόθη εις έκαστον εξ αυτών στολή λευκή [Κηρύχθηκαν καθαροί και άγιοι]· και ερρέθη προς αυτούς να αναπαυθούν έτι ολίγον καιρόν, έως ότου συμπληρωθούν και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών, οι μέλλοντες να θανατωθούν καθώς και αυτοί» [Αποκάλυψις 6:9–11]. Εδώ παρουσιάσθηκαν στον Ιωάννη σκηνές οι οποίες δεν ήσαν κατά κυριολεξίαν πραγματικότης, αλλά εκείνα τα οποία επρόκειτο να συμβούν σε μελλονική χρονική περίοδο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 197.

The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.

Οι μάρτυρες ερωτούν πότε ο Θεός θα εκδικήσει τον φόνο τους. Ένας μάρτυρας είχε την πίστη του Ιησού πριν θανατωθεί, διότι η εκδήλωση ακριβώς αυτής της πίστεως ώθησε τον παπισμό να τον φονεύσει. Οι λευκές στολές αντιπροσωπεύουν τη δικαιοσύνη του Χριστού, αλλά οι λευκές στολές που δόθηκαν σε αυτές τις ψυχές, οι οποίες είχαν φονευθεί, τους δόθηκαν μετά το μαρτύριό τους. Οι στολές είναι σύμβολο του μαρτυρίου, όχι απλώς της δικαιοσύνης του Χριστού. Ένας μάρτυρας έχει τη στολή της δικαιοσύνης του Χριστού πριν θανατωθεί. Στο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, στο μεγάλο πλήθος δίδονται λευκές στολές, αντιπροσωπεύοντας έτσι εκείνους που θα πεθάνουν κατά την επερχόμενη αιματοχυσία του νόμου της Κυριακής. Έτσι, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αντιπροσωπεύονται από τον Ηλία, και οι πιστοί που αποθνήσκουν εν Κυρίω από τον Μωυσή στο όρος της μεταμορφώσεως.

The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι η γενεά που δεν πεθαίνει, και είναι η γενεά στην οποία αναφέρεται ο Χριστός, ότι είναι ζωντανή όταν ο ουρανός και η γη παρέλθουν, στο κατά Λουκᾶν κεφάλαιο είκοσι ένα.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.

> «Ο φόνος του Άβελ ήταν το πρώτο παράδειγμα της έχθρας που ο Θεός είχε δηλώσει ότι θα υπήρχε μεταξύ του όφεως και του σπέρματος της γυναικός — μεταξύ του Σατανά και των υπηκόων του και του Χριστού και των ακολούθων Του. Μέσω της αμαρτίας του ανθρώπου, ο Σατανάς είχε αποκτήσει κυριαρχία επί του ανθρώπινου γένους, αλλά ο Χριστός θα τους καθιστούσε ικανούς να αποτινάξουν τον ζυγό του. Κάθε φορά που, διά της πίστεως στον Αμνό του Θεού, μια ψυχή απαρνείται την υπηρεσία της αμαρτίας, η οργή του Σατανά εξάπτεται. Η αγία ζωή του Άβελ μαρτυρούσε εναντίον του ισχυρισμού του Σατανά ότι είναι αδύνατον για τον άνθρωπο να τηρήσει τον νόμο του Θεού. Όταν ο Κάιν, κινούμενος από το πνεύμα του πονηρού, είδε ότι δεν μπορούσε να ελέγξει τον Άβελ, εξοργίσθηκε τόσο ώστε αφαίρεσε τη ζωή του. Και όπου υπάρχουν κάποιοι που θα σταθούν για τη δικαίωση της δικαιοσύνης του νόμου του Θεού, το ίδιο πνεύμα θα εκδηλωθεί εναντίον τους. Είναι το πνεύμα που, διαμέσου όλων των αιώνων, έχει υψώσει τον πάσσαλο και έχει ανάψει τη φλεγόμενη πυρά για τους μαθητές του Χριστού. Αλλά οι σκληρότητες που σωρεύονται επάνω στον ακόλουθο του Ιησού υποκινούνται από τον Σατανά και τις δυνάμεις του, επειδή δεν μπορούν να τον εξαναγκάσουν να υποταχθεί στον έλεγχό τους. Είναι η μανία ενός νικημένου εχθρού. Κάθε μάρτυρας του Ιησού έχει πεθάνει ως νικητής. Λέγει ο προφήτης: “Και αυτοί ενίκησαν αυτόν [‘τον όφιν τον αρχαίον, τον καλούμενον διάβολον, και τον Σατανάν’] διά του αίματος του Αρνίου και διά τον λόγον της μαρτυρίας αυτών· και δεν ηγάπησαν την ζωήν αυτών μέχρι θανάτου.” Αποκάλυψις 12:11, 9.» Πατριάρχαι και Προφήται, 77.

Back to Articles