Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός εκατόν εξήντα εννέα

Ξετυλίγοντας τα Προφητικά Νήματα: Κατανόηση του Συμβολισμού του «Οχυρού» στον Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το δέκατο εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ συνδέει το εσωτερικό και το εξωτερικό μήνυμα με τη λέξη «οχύρωμα». Η σύνδεση που πραγματοποιεί με την προφητεία των εξήντα πέντε ετών του Ησαΐα ταυτοποιεί το «οχύρωμα» της εξωτερικής προφητείας ως τη Ρωσία, και το εσωτερικό «οχύρωμα» του ναού, τον οποίο εγείρει ο Χριστός κατά την ίδια ιστορία. Το εξωτερικό οχύρωμα, το οποίο βρίσκεται στο εδάφιο τριάντα ένα και προσδιορίζεται ως το «αγιαστήριο της ισχύος», αντιπροσωπεύει έναν επίγειο βασιλέα ή βασίλειο. Το εσωτερικό οχύρωμα, ή το εσωτερικό αγιαστήριο της ισχύος, είναι ο ναός τον οποίο ο Άγγελος της Διαθήκης εγείρει μέσα σε σαράντα έξι έτη.

Στα Άγια των Αγίων εκείνου του ναού (της ακροπόλεως), ο Θεός κάθεται εν τοις επουρανίοις.

Στο βιβλίο του Δανιήλ, δύο εβραϊκές λέξεις μεταφράζονται αμφότερες ως «αγιαστήριο». Η μία είναι «miqdash», και η άλλη είναι «qodesh». Το «miqdash» μπορεί να δηλώνει ένα ειδωλολατρικό αγιαστήριο, ή το αγιαστήριο του Θεού, ή ακόμη και ένα οχύρωμα. Το «qodesh» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή μόνο για να δηλώσει το αγιαστήριο του Θεού. Το «αγιαστήριο» (miqdash) της ισχύος (φρούριο), στο εδάφιο τριάντα ένα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, αποδίδεται ως το «αγιαστήριο της ισχύος», και η εβραϊκή λέξη που εκεί μεταφράζεται ως αγιαστήριο είναι «miqdash», η οποία αντιπροσωπεύει την Πόλη της Ρώμης, η οποία είναι το σύμβολο της ρωμαϊκής ισχύος στην ιστορία τόσο της παγανιστικής όσο και της παπικής Ρώμης. Ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τις δύο εβραϊκές λέξεις με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο. Στα εδάφια που αποτελούν τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού, βρίσκουμε τη λέξη «αγιαστήριο».

> Κατόπιν άκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιο που ομιλούσε: Έως πότε θα διαρκεί η όραση περί της παντοτινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδίδονται για να καταπατώνται; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθεί. Δανιήλ 8:13, 14.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «το αγιαστήριο» και στα δύο εδάφια είναι το «qodesh» και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να δηλώσει το αγιαστήριο του Θεού. Στο ενδέκατο εδάφιο, όπου προσδιορίζεται η παγανιστική Ρώμη, και ειδικότερα ο ναός του Πανθέου στην πόλη της Ρώμης, συναντούμε τη λέξη «αγιαστήριο», αλλά στο εδάφιο εκείνο η εβραϊκή λέξη είναι «miqdash».

> Καὶ ὑψώθη ἕως τοῦ ἄρχοντος τῆς δυνάμεως, καὶ δι’ αὐτοῦ ἀφαιρέθη ἡ παντοτινὴ θυσία, καὶ ὁ τόπος τοῦ ἁγιαστηρίου αὐτοῦ κατεβλήθη. Δανιήλ 8:11.

Το «ἁγιαστήριον τῆς ἰσχύος» στο τριακοστὸ πρῶτο ἐδάφιο τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ εἶναι ἡ ἑβραϊκὴ λέξις «miqdash», καὶ ἐμφανίζεται σε συνάφεια μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη ποὺ μεταφράζεται ὡς «ὀχύρωμα» στὰ ἐδάφια ἑπτὰ καὶ δέκα τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου. Στὸ ἑδάφιο ἑπτὰ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου εἰσῆλθε ἀπευθείας στὴν πόλη τῆς Ῥώμης καὶ ἔλαβε αἰχμάλωτο τὸν βασιλέα τοῦ βορρᾶ, διότι εἰσῆλθεν εἰς τὸ ὀχύρωμά του· ἀλλὰ στὸ ἑδάφιο δέκα, ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ μόνον ἀνέρχεται «ἕως» τοῦ «ὀχυρώματος», διότι ἐσταμάτησεν στὰ σύνορα τοῦ βασιλείου του καὶ τῆς Αἰγύπτου. Εἶναι στὰ σύνορα τῆς Ῥαφίας ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἀναφερθεῖ τὸ ἐπόμενο ἐδάφιο. Τὸ «ἁγιαστήριον τῆς ἰσχύος» στὸ τριακοστὸ πρῶτο ἐδάφιο εἶναι τὸ «miqdash» τοῦ «ὀχυρώματος».

Η μάχη του συνόρου στη Ραφία προτυπώνει τη μάχη του συνόρου στην Ουκρανία. Η προφητική εκείνη ιστορία αναγνωρίζεται με την κατανόηση ότι η «κεφαλή» είναι η βασιλεία ή ο βασιλιάς· είναι το οχύρωμα της ισχύος του· όμως η προφητεία απευθύνεται τόσο σε μια εσωτερική όσο και σε μια εξωτερική αλήθεια. Το «αγιαστήριο της ισχύος» για την εξωτερική γραμμή παριστάνεται από το αγιαστήριο «miqdash», και το αγιαστήριο της ισχύος για την εσωτερική γραμμή παριστάνεται από το αγιαστήριο «qodesh».

Το διάστημα από το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει μία γραμμή προφητικής ιστορίας, η οποία απεικονίζει το σφράγισμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη του διασκορπισμού εναντίον του βόρειου βασιλείου έληξαν το 1798, και η ίδια γραμμή των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών εναντίον του νότιου βασιλείου έληξε το 1844. Αυτές οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν την κατώτερη φύση της ανθρωπότητας και την ανώτερη φύση της ανθρωπότητας. Η κατώτερη φύση, η οποία αντιπροσωπεύεται από το βόρειο βασίλειο, είναι το σώμα, και η ανώτερη φύση είναι η κεφαλή. Η κεφαλή είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου, και είναι ο βασιλεύς. Για αυτή την απεικόνιση ο Χριστός επέλεξε τον Ιούδα, το νότιο βασίλειο, για να θέσει το όνομά Του, και η πρωτεύουσα πόλη είναι η Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος όπου βρίσκεται το αληθινό αγιαστήριο της ισχύος, και μέσα σε εκείνο το αγιαστήριο υπάρχει αίθουσα θρόνου για τον βασιλέα, ο οποίος είναι η κεφαλή.

Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι ήταν η τελική σφραγίζουσα αλήθεια το 1856, η οποία προοριζόταν να ενδυναμώσει ένα λάβαρο ώστε να ολοκληρώσει το έργο. Από το 1844 έως το 1863, ο Χριστός είχε σκοπό να ενώσει τη Θεότητά Του με την ανθρωπότητα για την αιωνιότητα, αλλά η ανθρωπότητα επαναστάτησε.

Δεν ήταν δυνατόν να μεταμορφώσει τότε την κατώτερη φύση του ανθρώπου, διότι αυτό λαμβάνει χώρα κατά τη δευτέρα παρουσία Του. Τότε θα μεταμορφώσει την ανώτερη φύση του ανθρώπου κατά την εικόνα Του, συνενώνοντας την κεφαλή της ανθρωπότητας με την κεφαλή της Θεότητας. Η κεφαλή ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου. Η κεφαλή ήταν ο βασιλιάς, και όταν ο Χριστός επιτελεί τη μεταμόρφωση της ενώσεως της Θεότητας με την ανθρωπότητα, συνενώνει την κεφαλή τόσο της ανθρωπότητας όσο και της Θεότητας μέσα στο αγιαστήριο στην Ιερουσαλήμ, στα Άγια των Αγίων, όπου ο Χριστός κάθεται μαζί με τον Πατέρα Του.

> Εἰς τὸν νικῶντα θέλω δώσει εἰς αὐτὸν νὰ καθίσει μετ’ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, καθὼς καὶ ἐγὼ ἐνίκησα, καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ Πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ. Ὅστις ἔχει οὖς, ἀς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὰς ἐκκλησίας. Ἀποκάλυψις 3:21, 22.

Ο Χριστός υπόσχεται ότι εκείνοι (οι Λαοδικείς) που νικούν, καθώς Αυτός ενίκησε (και γίνονται Φιλαδελφείς), θα καθίσουν μαζί Του στα επουράνια.

> Την οποία ενήργησε εν τω Χριστώ, όταν τον ανέστησε εκ των νεκρών και τον εκάθισε εν τη δεξιά αυτού εν τοις επουρανίοις, … και συνανέστησε και ημάς, και συνεκάθισε εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού. Εφεσίους 1:20, 2:6.

Η ένωση των δύο ράβδων του Ιεζεκιήλ (της ανθρωπότητας με τη Θεότητα) επιτελείται στο αγιαστήριο της ισχύος του Θεού (qodesh), ακριβώς κατά τον χρόνο κατά τον οποίο το φρούριο της ισχύος (miqdash) προσδιορίζεται ως το προφητικό κλειδί που συνδέει αμφότερες τις εσωτερικές και εξωτερικές γραμμές της προφητείας, την οποία ο Γαβριήλ ήλθε να καταστήσει τον Δανιήλ νοήμονα περί εκείνων που επρόκειτο να συμβούν στον λαό του Θεού κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Ο Χριστός επεθύμησε να επιτελέσει αυτό το έργο στην ιστορία των Μιλλεριτών, αλλά το έργο παρεμποδίσθηκε από την αποστασία του 1863· πλην όμως η ιστορία από το 1844 έως το 1863 εξακολουθεί να παραμένει ως μία γραμμή η οποία απεικονίζει εκείνο το επιχειρηθέν έργο.

Το δέκατο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ περιέχει το κλειδί για την κατανόηση του εσωτερικού και του εξωτερικού μηνύματος των εδαφίων ένδεκα έως δεκαπέντε, τα οποία εισήλθαν στην προφητική μας ιστορία το 2014. Το δέκατο εδάφιο προσδιορίζει το 1989, το οποίο είναι ο καιρός του τέλους στο μεταρρυθμιστικό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, αλλά περιέχει επίσης το κλειδί που επιτρέπει να αναγνωρισθεί το 2014 ως ορόσημο στην ιστορία της σφράγισης.

Στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό τον οποίο Αυτός είχε ανεγείρει. Εκείνο το ορόσημο προτυπώνει την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο τρίτος άγγελος ήλθε εκ νέου, και η έβδομη σάλπιγγα άρχισε πάλι να ηχεί. Τότε η ιστορία του 1840 έως 1844 επρόκειτο επίσης να επαναληφθεί, διότι ο άγγελος που κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840 δεν ήταν άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός, και το έργο Του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του.

Το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει επίσης το διάστημα από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, όπως και το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει την περίοδο από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η αδελφή Ουάιτ παραλληλίζει την ιστορία του 1844 με την ιστορία του σταυρού, και ο σταυρός αντιπροσωπεύει μια διαίρεση δύο ιστοριών διάρκειας τριάμισι ετών, οι οποίες αμφότερες αντιστοιχούν η μία προς την άλλη. Ο σταυρός καταδεικνύει ότι η προγενέστερη ιστορία, η οποία αρχίζει το 1840 και τελειώνει το 1844, και η επακόλουθη ιστορία έως το 1863, είναι δύο παράλληλες ιστορίες, οι οποίες αμφότερες αντιπροσωπεύουν την περίοδο της σφραγίσεως.

Η πρώτη γραμμή από το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει τη νίκη των Φιλαδελφιανών Αντβεντιστών· η άλλη γραμμή από το 1844 έως το 1863 αντιπροσωπεύει την αποτυχία των Λαοδικέων Αντβεντιστών. Αμφότερες οι τάξεις αντιπροσωπεύονται στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, διότι ο Δανιήλ, εκπροσωπώντας τις νικηφόρες φρόνιμες παρθένες κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, είδε την όραση, αλλά εκείνοι που ήσαν μαζί του έφυγαν από την όραση.

> Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην παρά την όχθη του μεγάλου ποταμού, όστις είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ανήρ τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με χρυσίον καθαρόν εκ του Ουφάζ· το σώμα αυτού ήτο ωσεί χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού όμοιοι κατά το χρώμα προς χαλκόν στίλβοντα, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς τρόμος μέγας, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Δανιήλ 10:4–7.

Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ είχε δει το όραμα των θηρίων της αρπαγής, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> Εγώ, ο Δανιήλ, ελυπήθηκα κατά το πνεύμα μου εντός του σώματός μου, και τα οράματα της κεφαλής μου με ετάραξαν. Προσήλθα εις έναν από εκείνους που παρίσταντο, και τον ηρώτησα την αλήθεια περί πάντων τούτων. Και εκείνος μου ελάλησε και μου εφανέρωσε την ερμηνεία των πραγμάτων. Δανιήλ 7:15, 16.

Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ είχε δει το όραμα των θηρίων του αγιαστηρίου, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> Καὶ ἐγένετο, ὅτε ἐγώ, ἐγώ ὁ Δανιήλ, εἶδον τὴν ὅρασιν καὶ ἐζήτησα τὴν σημασίαν αὐτῆς, τότε ἰδού, ἐστάθη ἐνώπιόν μου ὡς ὅρασις ἀνδρός. Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀνδρὸς ἀνὰ μέσον τῶν ὀχθῶν τοῦ Οὐλαι, ἥτις ἐκάλεσε καὶ εἶπεν· Γαβριήλ, κάμε τὸν ἄνθρωπον τοῦτον νὰ ἐννοήσῃ τὴν ὅρασιν. Δανιήλ 8:15, 16.

Στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, αφού ο Δανιήλ κατανόησε τον αριθμό των ετών που προσδιορίζεται από τον Ιερεμία και παρουσιάζεται στα συγγράμματα του Μωυσή τόσο ως κατάρα όσο και ως όρκος του Θεού, ο Γαβριήλ ήλθε για να εξηγήσει το όραμα.

> Και ενώ ακόμη ελάλουν, και προσηυχόμην, και εξομολογούμην την αμαρτίαν μου και την αμαρτίαν του λαού μου Ισραήλ, και παρουσίαζα την δέησίν μου ενώπιον Κυρίου του Θεού μου υπέρ του αγίου όρους του Θεού μου, ναι, ενώ ακόμη ελάλουν εν τη προσευχή, ο ανήρ Γαβριήλ, τον οποίον είχον ιδεί εν τη οράσει κατ’ αρχάς, πετόμενος ταχέως, ήγγισέ με περί τον καιρόν της εσπερινής θυσίας. Και με εδίδαξε, και ελάλησε μετ’ εμού, και είπε· Ω Δανιήλ, τώρα εξήλθον διά να σε καταστήσω νοήμονα και συνετόν. Δανιήλ 9:20–22.

Διότι, επί τη βάσει τριών μαρτύρων, όλων από το βιβλίο του Δανιήλ, όταν ο Γαβριήλ λέγει προς τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο ότι ήλθε για να κάμει τον Δανιήλ να εννοήσει τι θα συμβεί στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, ο Γαβριήλ ερμηνεύει το θηλυκό «marah», το οραματικό αίτιο όραμα, το οποίο είδε ο Δανιήλ και από το οποίο η άλλη τάξη έφυγε.

> Τώρα ήλθα για να σε κάνω να καταλάβεις τι θα συμβεί στον λαό σου κατά τις έσχατες ημέρες· διότι το όραμα αναφέρεται ακόμη σε πολλές ημέρες. Δανιήλ 10:14.

Το όραμα που είχε δει ο Δανιήλ, το οποίο προκάλεσε έναν διαχωρισμό των πιστών, ήταν το όραμα της εμφάνισης του Χριστού, το όραμα των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερονυχτίων· αλλά ήταν η θηλυκή έκφραση εκείνου του οράματος. Ήταν η κατανόηση του οράματος της αιφνίδιας εμφάνισης του Χριστού ως του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης που μετέβαλε τον Δανιήλ (και εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ) στην εικόνα του Χριστού. Εκείνο που «συμβαίνει στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες» παριστάνεται από την ιστορία των Μιλλεριτών από το 1840 έως το 1844, και επίσης από τους Μιλλερίτες από το 1844 έως το 1863. Η μία τάξη φεύγει από το όραμα με αποστασία, και η άλλη τάξη ακολουθεί τον Χριστό διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων, για να καθίσει μαζί Του στα επουράνια.

Ωστόσο, όταν ο Γαβριήλ ερμηνεύει την όραση κατά την οποία ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών μεταμορφώνεται κατά την εικόνα του Χριστού, εκθέτει την εξωτερική ιστορία του κόσμου. Η όραση του Δανιήλ περί του Χριστού ερμηνεύθηκε από τον Γαβριήλ ως η εξωτερική ιστορία του καιρού της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Όταν, στην ερμηνεία του Γαβριήλ, φθάνει η ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η ιστορία που τονίζεται ως προηγούμενη του κυριακάτικου νόμου του εδαφίου δεκαέξι, αναγνωρίζεται μόνο με το κλειδί της κατανοήσεως που παριστάνεται ως το «οχύρωμα» στο εδάφιο δέκα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η επίδραση κάθε οράσεως άρχισε να εκτυλίσσεται ως τροχοί εντός τροχών.

> Και έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, τίς είναι αυτή η παροιμία, την οποίαν έχετε εν τη γη του Ισραήλ, λέγοντες, Αι ημέραι μακρύνουν, και πάσα όρασις εκλείπει; Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Θέλω παύσει την παροιμίαν ταύτην, και δεν θέλουσι πλέον μεταχειρίζεσθαι αυτήν ως παροιμίαν εν τω Ισραήλ· αλλά ειπέ προς αυτούς, Επλησίασαν αι ημέραι και η εκπλήρωσις πάσης οράσεως. Διότι δεν θέλει υπάρχει πλέον ουδεμία ματαία όρασις, ουδέ κολακευτική μαντεία εν τω οίκω του Ισραήλ. Διότι εγώ είμαι ο Κύριος· θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκτελεσθή· δεν θέλει πλέον βραδύνει· διότι εν ταις ημέραις σας, ω οίκος αποστάτης, θέλω ειπεί τον λόγον και θέλω εκτελέσει αυτόν, λέγει Κύριος ο Θεός. Πάλιν έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, ιδού, ο οίκος του Ισραήλ λέγει, Η όρασις την οποίαν ούτος βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας, και προφητεύει περί καιρών μακρινών. Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουδείς εκ των λόγων μου θέλει πλέον βραδύνει· αλλ’ ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή, λέγει Κύριος ο Θεός. Ιεζεκιήλ 12:21–28.

Από όλους τους προφητικούς τροχούς που περιστρέφονται μέσα σε άλλους προφητικούς τροχούς σε εκείνη την ιστορία, υπάρχει ένας τροχός για τον οποίο η Θεόπνευστη έμπνευση έχει πληροφορήσει τους σπουδαστές της προφητείας των εσχάτων ημερών ότι είναι ο τροχός με τον οποίο θα κριθεί η αιώνια πεπρωμένη τους. Γραμμή επί γραμμής, εκείνος ο τροχός πρέπει επίσης να είναι το όραμα που είδε ο Δανιήλ, το οποίο τον μετέβαλε στην εικόνα του Χριστού, διότι αυτό είναι το όραμα που προσδιορίζει τι θα συμβεί στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες.

> Ο Κύριος μού έδειξε καθαρά ότι η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας· διότι αυτή πρόκειται να αποτελέσει τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, με την οποία θα κριθεί η αιώνια μοίρα τους. Η θέση σας είναι ένα τέτοιο συνονθύλευμα ασυνεπειών, ώστε ελάχιστοι μόνον θα πλανηθούν.

> «Στην Αποκάλυψη 13 το θέμα αυτό παρουσιάζεται με σαφήνεια· [Αποκάλυψη 13:11–17, παρατίθεται].»

> «Αυτή είναι η δοκιμασία που πρέπει να περάσει ο λαός του Θεού προτού σφραγιστεί. Όλοι όσοι απέδειξαν την πίστη τους προς τον Θεό τηρώντας τον νόμο Του και αρνούμενοι να δεχθούν ένα νόθο σάββατο, θα παραταχθούν υπό το λάβαρο του Κυρίου Θεού Ιεχωβά και θα λάβουν τη σφραγίδα του ζώντος Θεού. Εκείνοι που εγκαταλείπουν την αλήθεια ουράνιας προέλευσης και αποδέχονται το κυριακάτικο σάββατο, θα λάβουν το χάραγμα του θηρίου.» Manuscript Releases, τόμος 15, 15.

Η δοκιμασία που προσδιορίζεται ως η δοκιμασία της εικόνας του θηρίου είναι διττή. Είναι η δοκιμασία που απαιτεί από τον σπουδαστή της προφητείας να αναγνωρίσει την ανάπτυξη της εικόνας του θηρίου, η οποία είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από τον νόμο της Κυριακής. Είναι επίσης η δοκιμασία που παράγει είτε την εικόνα του θηρίου είτε την εικόνα του Χριστού μέσα σε εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ ή από εκείνους που έφυγαν. Ο διαχωρισμός βασίζεται στο αν εκείνες οι παρθένες «βλέπουν αυτή τη μεγάλη όραση», όπως ο Δανιήλ, ή αν φεύγουν από την όραση. Το κλειδί για να δει κανείς τη μεγάλη όραση αντιπροσωπεύεται από τη λέξη «οχύρωμα».

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> «Ο ισχυρός άγγελος που έδωσε οδηγίες στον Ιωάννη δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι επάνω στη θάλασσα και το αριστερό επί της ξηράς φανερώνει τον ρόλο που επιτελεί στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η θέση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του πάνω σε ολόκληρη τη γη. Η διαμάχη είχε καταστεί από εποχή σε εποχή ισχυρότερη και πιο αποφασιστική, και θα συνεχίσει να γίνεται ακόμη περισσότερο, έως τις τελικές σκηνές, όταν η δεξιοτεχνική ενέργεια των δυνάμεων του σκότους θα φθάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Σατανάς, ενωμένος με πονηρούς ανθρώπους, θα εξαπατήσει ολόκληρο τον κόσμο και τις εκκλησίες που δεν δέχονται την αγάπη της αλήθειας. Αλλά ο ισχυρός άγγελος απαιτεί προσοχή. Κράζει με δυνατή φωνή. Πρόκειται να καταδείξει τη δύναμη και την εξουσία της φωνής Του σε όσους έχουν ενωθεί με τον Σατανά για να αντιταχθούν στην αλήθεια.»

> «Αφού αυτοί οι επτά βροντές εξέφεραν τις φωνές τους, η εντολή έρχεται προς τον Ιωάννη, όπως προς τον Δανιήλ, αναφορικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισε εκείνα που είπαν οι επτά βροντές.” Αυτά σχετίζονται με μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους. Ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του στο τέλος των ημερών. Ο Ιωάννης βλέπει το μικρό βιβλίο αποσφραγισμένο. Τότε οι προφητείες του Δανιήλ έχουν την ορθή τους θέση στα μηνύματα του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου αγγέλου, τα οποία πρέπει να δοθούν στον κόσμο. Η αποσφράγιση του μικρού βιβλίου ήταν το μήνυμα σε σχέση με τον χρόνο.»

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια που εκφώνησαν οι βροντές, αλλά έλαβε εντολή να μην τα γράψει.»

> «Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη και εκφράστηκε στους επτά βροντές ήταν μια σκιαγράφηση γεγονότων που θα διαδραματίζονταν υπό τα αγγέλματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, σ. 971.

Back to Articles