Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Έξι

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Οι Προφητικές Διαμάχες στην Αντβεντιστική Ιστορία: Κατανόηση της Σύγκρουσης μεταξύ του Uriah Smith και του James White σχετικά με το Daniel 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Ασχολούμαστε με έξι γραμμές προφητικής αντιπαράθεσης που έχουν λάβει χώρα μέσα στην ιστορία του Αντβεντισμού από το 1798 έως την παρούσα ημέρα.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «Στην ιστορία και στην προφητεία ο Λόγος του Θεού απεικονίζει τη μακρόχρονη σύγκρουση μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Η σύγκρουση αυτή εξακολουθεί ακόμη να βρίσκεται σε εξέλιξη. Εκείνα τα οποία υπήρξαν, θα επαναληφθούν. Παλαιές διαμάχες θα αναζωπυρωθούν, και νέες θεωρίες θα αναφύονται συνεχώς. Αλλά ο λαός του Θεού, ο οποίος, στην πίστη του και στην εκπλήρωση της προφητείας, έλαβε μέρος στη διακήρυξη των μηνυμάτων του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, γνωρίζει πού στέκεται. Έχει μια εμπειρία πολυτιμότερη από το καθαρό χρυσάφι. Καλείται να μείνει σταθερός ως βράχος, κρατώντας την αρχή της πεποιθήσεώς του αμετακίνητη μέχρι τέλους.» Selected Messages, βιβλίο 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Το προηγούμενο άρθρο εξέτασε την πρώτη και την τελευταία διαμάχη σχετικά με τη ρωμαϊκή εξουσία, και τώρα θα ασχοληθούμε με τη διαμάχη που έλαβε χώρα μεταξύ του Uriah Smith και του James White. Ο Uriah Smith εισήγαγε τη δική του «ιδιωτική ερμηνεία» στο τριακοστό έκτο εδάφιο.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> «ΣΤΙΧΟΣ 36. Και ο βασιλεύς θέλει πράξει κατά το θέλημά του· και θέλει υψώσει εαυτόν και μεγαλύνει εαυτόν υπεράνω παντός θεού, και θέλει λαλήσει θαυμαστά πράγματα εναντίον του Θεού των θεών, και θέλει ευοδωθεί, έως ότου συντελεσθή η αγανάκτησις· διότι εκείνο το οποίον είναι ωρισμένον θέλει εκτελεσθή.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> «Ο βασιλιάς που εισάγεται εδώ δεν μπορεί να δηλώνει την ίδια δύναμη που αναφέρθηκε τελευταία· δηλαδή, την παπική εξουσία· διότι οι προσδιορισμοί δεν ευσταθούν, αν εφαρμοστούν σε εκείνη τη δύναμη». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Ο Σμιθ αναγνώρισε ότι η δύναμη στο προηγούμενο εδάφιο ήταν «η παπική Ρώμη», αλλά ισχυρίζεται ότι τα χαρακτηριστικά του τριακοστού έκτου εδαφίου δεν είναι προφητικά γνωρίσματα που ταυτοποιούν την παπική Ρώμη. Ο ισχυρισμός αυτός είναι ψευδής. Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι, κατά την αποστασία του 1863, οι επτά καιροί του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού παραμερίστηκαν, και επομένως απορρίφθηκε η αναπαράσταση των επτά καιρών και στους δύο πίνακες του Αββακούμ. Τόσο το διάγραμμα του 1843 όσο και εκείνο του 1850 απεικονίζουν τους επτά καιρούς ακριβώς στο κέντρο των διαγραμμάτων, και αμφότερες οι απεικονίσεις τοποθετούν τον σταυρό στο κέντρο της γραμμής των επτά καιρών. Όταν το νέο φως περί των επτά καιρών ήλθε το 1856 και κατόπιν απορρίφθηκε, αυτό σηματοδότησε απόρριψη των δύο πινάκων του Αββακούμ, καθώς και της εξουσίας του Πνεύματος της Προφητείας, το οποίο τόσο σαφώς ταυτοποιεί ότι και τα δύο διαγράμματα είχαν κατευθυνθεί από τον Θεό.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Σύμφωνα με την Αδελφή Γουάιτ, η τελευταία πλάνη του Σατανά είναι να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού, και εδώ η πρώτη πλάνη ήταν να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού, και επίσης αντιπροσώπευε μια ταυτόχρονη απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών επάνω στους δύο πίνακες, και πιο συγκεκριμένα των επτά καιρών.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

Κατά την αποστασία του 1863, δεν ήταν άλλος από τον Ουρίας Σμιθ εκείνος που παρήγαγε το παραχαραγμένο διάγραμμα του 1863, το οποίο αφαίρεσε τη γραμμή των επτά καιρών. Έως το 1863 ο Ουρίας Σμιθ είχε κλείσει τα μάτια του στο φως των επτά καιρών και ήταν ανίκανος να διακρίνει ότι υπάρχουν δύο «οργές», τις οποίες προσδιορίζει ο Δανιήλ. Οι δύο οργές αντιπροσωπεύουν τους επτά καιρούς εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ και του νότιου βασιλείου του Ιούδα. Η πρώτη, εναντίον των δέκα βόρειων φυλών, άρχισε το 723 π.Χ. και έληξε το 1798, και η δεύτερη άρχισε το 677 π.Χ. και έληξε το 1844.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Ο Γαβριήλ ήλθε προς τον Δανιήλ στο όγδοο κεφάλαιο για να εξηγήσει το όραμα μαρὰ, και, σε συνάρτηση με το έργο του, παρείχε μια δεύτερη μαρτυρία υπέρ του 1844. Οι δύο χιλιάδες τριακόσιες έτη του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ έληξαν το 1844, αλλά επίσης τότε έληξε και η τελευταία από τις δύο αγανακτήσεις εναντίον των βορείου και νοτίου βασιλείων.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> Καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ, θέλω σε κάμει νὰ γνωρίσῃς τί θέλει εἶσθαι ἐν τῷ ἐσχάτῳ τέλει τῆς ἀγανακτήσεως· διότι εἰς τὸν ὡρισμένον καιρὸν θέλει εἶσθαι τὸ τέλος. Δανιήλ 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Το τελευταίο τέλος προϋποθέτει ένα πρώτο τέλος. Η τελευταία από τις δύο αγανακτήσεις, που είναι απλώς μια άλλη έκφραση των επτά καιρών, έληξε το 1844, και η πρώτη αγανάκτηση έληξε το 1798. Το εδάφιο, για το οποίο ο Smith ισχυρίστηκε ότι δεν περιείχε καμία συγκεκριμένη αναφορά στην παπική εξουσία, προσδιόριζε το έτος κατά το οποίο ο παπισμός θα δεχόταν το θανάσιμο τραύμα του.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Και ο βασιλεύς θέλει πράξει κατά το θέλημά του· και θέλει υψώσει εαυτόν, και μεγαλύνει εαυτόν υπεράνω παντός θεού, και θέλει λαλήσει θαυμαστά πράγματα εναντίον του Θεού των θεών, και θέλει ευοδωθεί, εωσού συντελεσθεί η αγανάκτησις· διότι το ωρισμένον θέλει γίνει. Δανιήλ 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

«Ο βασιλεύς» στο εδάφιο τριάντα έξι θα «ευοδούται έως ότου συντελεσθεί η αγανάκτησις». Προσέξτε τι γράφει ο Σμιθ σχετικά με το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια είκοσι τρία και είκοσι τέσσερα, στο ίδιο βιβλίο όπου ισχυρίζεται ότι η παπική εξουσία δεν κατέχει τα ορθά γνωρίσματα για να εκπληρώσει το εδάφιο τριάντα έξι.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> «ΕΔΑΦΙΟ 23. Και κατά τον έσχατο καιρό της βασιλείας αυτών, όταν οι παραβάτες φθάσουν εις το πλήρες μέτρον, θα αναστηθή βασιλεύς σκληρού προσώπου και νοών αινιγματικούς λόγους. 24. Και η δύναμίς του θα είναι ισχυρά, αλλ’ ουχί εκ της ιδίας αυτού δυνάμεως· και θα καταστρέφη θαυμασίως, και θα ευημερή, και θα ενεργή, και θα εξολοθρεύση τους ισχυρούς και τον άγιον λαόν. 25. Και διά της πανουργίας αυτού επίσης θα κάμη την απάτην να ευοδοθή εν τη χειρί αυτού· και θα μεγαλυνθή εν τη καρδία αυτού, και εν ειρήνη θα αφανίση πολλούς· θέλει επίσης εγερθή εναντίον του Άρχοντος των αρχόντων· πλην θα συντριβή άνευ χειρός.»

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> «Η δύναμη αυτή διαδέχεται τις τέσσερις διαιρέσεις του βασιλείου του τράγου στον έσχατο καιρό της βασιλείας τους, δηλαδή προς τον τερματισμό της πορείας τους. Είναι, βεβαίως, η ίδια με το μικρό κέρας του εδαφίου 9 και εξής. Εφαρμόστε την στη Ρώμη, όπως εκτίθεται στις παρατηρήσεις επί του εδαφίου 9, και όλα είναι αρμονικά και σαφή.»

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> «“Βασιλεὺς σκληροπρόσωπος.” Ὁ Μωυσῆς, προλέγοντας τὴν τιμωρίαν ποὺ ἔμελλε νὰ ἐπέλθῃ ἐπὶ τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν αὐτὴν ταύτην δύναμιν, τὴν ὀνομάζει “ἔθνος σκληροπρόσωπον.” Δευτ. 28:49, 50. Κανένας λαὸς δὲν παρουσίαζε φοβερωτέραν ὄψιν ἐν πολεμικῇ παρατάξει ἀπὸ τοὺς Ῥωμαίους. “Κατανοῶν σκοτεινοὺς λόγους.” Ὁ Μωυσῆς, εἰς τὴν γραφὴν ποὺ μόλις ἀνεφέρθη, λέγει· “τῆς ὁποίας τὴν γλῶσσαν δὲν θὰ ἐννοῇς.” Τοῦτο δὲν ἠδύνατο νὰ λεχθῇ περὶ τῶν Βαβυλωνίων, Περσῶν ἢ Ἑλλήνων, ἐν σχέσει πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· διότι αἱ Χαλδαϊκὴ καὶ Ἑλληνικὴ γλῶσσαι ἐχρησιμοποιήθησαν εἰς μικροτέραν ἢ μεγαλυτέραν ἔκτασιν ἐν Παλαιστίνῃ. Δὲν συνέβαινε ὅμως τὸ αὐτὸ μὲ τὴν Λατινικήν.»

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> «Όταν οι παραβάτες φθάσουν στο πλήρες μέτρο τους». Καθ’ όλη τη διάρκεια, διατηρείται ενώπιον μας η σχέση μεταξύ του λαού του Θεού και των καταπιεστών του. Εξαιτίας των παραβάσεων του λαού Του παραδόθηκαν στην αιχμαλωσία. Και η επιμονή τους στην αμαρτία επέφερε βαρύτερη τιμωρία. Σε καμία άλλη εποχή οι Ιουδαίοι, ως έθνος, δεν υπήρξαν περισσότερο ηθικώς διεφθαρμένοι απ’ ό,τι κατά τον καιρό που υπήχθησαν στη δικαιοδοσία των Ρωμαίων.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> «Ισχυρός, αλλά όχι με τη δική του δύναμη». Η επιτυχία των Ρωμαίων οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στη βοήθεια των συμμάχων τους και στις διαιρέσεις μεταξύ των εχθρών τους, τις οποίες ήταν πάντοτε έτοιμοι να εκμεταλλευθούν. Και η παπική Ρώμη επίσης ήταν ισχυρή διά μέσου των κοσμικών εξουσιών, επάνω στις οποίες ασκούσε πνευματικό έλεγχο.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> «Θα καταστρέφει θαυμαστώς». Ο Κύριος είπε στους Ιουδαίους διά του προφήτου Ιεζεκιήλ ότι θα τους παραδώσει σε ανθρώπους «επιδεξίους εις το να καταστρέφωσι»· και η σφαγή ενός εκατομμυρίου και εκατό χιλιάδων Ιουδαίων κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον ρωμαϊκό στρατό υπήρξε φοβερή επιβεβαίωση των λόγων του προφήτου. Και η Ρώμη, κατά τη δεύτερη, ή παπική, φάση της, ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο πενήντα εκατομμυρίων μαρτύρων.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> «Καὶ διὰ τῆς πολιτικῆς αὐτοῦ θὰ κάμῃ νὰ εὐοδοηθῇ ἡ πανουργία ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ». Ἡ Ῥώμη ἐδιακρίθη ὑπὲρ πάσας τὰς ἄλλας δυνάμεις διὰ μίαν πολιτικὴν πανουργίας, διὰ μέσου τῆς ὁποίας ὑπέταξεν τὰ ἔθνη ὑπὸ τὸν ἔλεγχόν της. Τοῦτο ἰσχύει τόσον διὰ τὴν εἰδωλολατρικὴν ὅσον καὶ διὰ τὴν παπικὴν Ῥώμην. Καὶ οὕτως διὰ τῆς εἰρήνης ἀπώλεσε πολλούς.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> «Και η Ρώμη, τέλος, στο πρόσωπο ενός από τους διοικητές της, υψώθηκε εναντίον του Άρχοντος των αρχόντων, εκδίδοντας καταδικαστική απόφαση θανάτου κατά του Ιησού Χριστού. “Αλλ’ αυτός θέλει συντριφθή ουχί διὰ χειρός”, έκφραση η οποία ταυτίζει την καταστροφή αυτής της δυνάμεως με το πλήγμα κατά της εικόνος του 2ου κεφαλαίου.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Ο Σμιθ, δύο φορές στο απόσπασμα, επισημαίνει ότι τα προφητικά χαρακτηριστικά της παγανιστικής και της παπικής Ρώμης είναι εναλλάξιμα, διότι αποτελούν απλώς την εκδήλωση της Ρώμης στις δύο φάσεις της, όπως το μείγμα σιδήρου και πηλού στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, το οποίο η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει ως σύμβολα της εκκλησιοκρατίας και της κρατοκρατίας. Όταν ο Δανιήλ αναφέρει στα εδάφια στα οποία αναφέρεται ο Σμιθ —ότι η Ρώμη «θέλει ευοδωθή, και πράττει», και ότι η Ρώμη «θέλει κάμει την πανουργίαν να ευοδωθή εν τη χειρί αυτού»— ο Σμιθ ισχυρίζεται ότι στο εδάφιο τριάντα έξι ο «βασιλεύς» που «θέλει ευοδωθή εωσού συντελεσθή η αγανάκτησις» προσδιορίζει ένα προφητικό χαρακτηριστικό τόσο της παγανιστικής όσο και της παπικής Ρώμης. Κατόπιν ισχυρίζεται ότι κανένα από τα χαρακτηριστικά της Ρώμης στο εδάφιο τριάντα έξι δεν αναφέρεται στην παπική εξουσία.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Έχουμε αναφερθεί στον Smith προς υποστήριξη της ταυτίσεως της Ρώμης ως των λῃστών που εκπληρώνουν την όραση, και ένα από τα τέσσερα προφητικά χαρακτηριστικά στο εδάφιο δεκατέσσερα είναι ότι η Ρώμη υψώνει τον εαυτό της.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Καὶ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις πολλοὶ θέλουσιν ἐξεγερθῆ κατὰ τοῦ βασιλέως τοῦ νότου· καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θέλουσιν ὑψωθῆ, διὰ νὰ στηρίξωσι τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θέλουσι πέσει. Δανιήλ 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Ο Smith ισχυρίζεται ότι τα γνωρίσματα του βασιλέως στο τριακοστό έκτο εδάφιο δεν συμφωνούν με την παπική εξουσία, μολονότι προηγουμένως υποστήριξε ότι στη δέκατη τέταρτη εδάφιο εκείνο που αυτοϋψώνεται είναι η Ρώμη. Εντούτοις, ο βασιλεύς στο τριακοστό έκτο εδάφιο «θέλει υψώσει εαυτόν». Αυτός ακριβώς ο ίδιος βασιλεύς στο τριακοστό έκτο εδάφιο θα «λαλήσει θαυμαστά πράγματα εναντίον του Θεού των θεών». Στον Δανιήλ η παπική εξουσία «θέλει λαλήσει μεγάλους λόγους εναντίον του Υψίστου», και στο βιβλίο της Αποκαλύψεως η παπική εξουσία βλασφημεί εναντίον του Υψίστου.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> Και εδόθη εις αυτόν στόμα λαλούν μεγάλα πράγματα και βλασφημίας· και εδόθη εις αυτόν εξουσία να ενεργήση τεσσαράκοντα και δύο μήνας. Και ήνοιξε το στόμα αυτού εις βλασφημίαν κατά του Θεού, διά να βλασφημήση το όνομα αυτού, και την σκηνήν αυτού, και τους κατοικούντας εν τω ουρανώ. Αποκάλυψις 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Κάθε προφητική περιγραφή της παπικής εξουσίας προσδιορίζεται στο εδάφιο τριάντα έξι.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Καὶ ὁ βασιλεὺς θέλει πράξει κατὰ τὸ θέλημά του· καὶ θέλει ὑψωθῆ, καὶ μεγαλυνθῆ ὑπὲρ πάντα θεόν, καὶ θέλει λαλήσει θαυμαστὰ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν, καὶ θέλει εὐοδοθῆ, ἕως οὗ συντελεσθῇ ἡ ἀγανάκτησις· διότι τὸ ὡρισμένον θέλει γίνῃ. Δανιήλ 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

Οι ανθρώπινοι σχολιαστές είναι πολλές φορές αναξιόπιστοι, αλλά πολλοί Αντβεντιστές σχολιαστές μαρτυρούν την προφανή αλήθεια ότι ήταν το τριακοστό έκτο εδάφιο εκείνο το οποίο ο απόστολος Παύλος παρέφραζε στη Δεύτερη προς Θεσσαλονικείς, όταν αναφερόταν στον άνθρωπο της αμαρτίας.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Κανείς ας μη σας εξαπατήσει με κανέναν τρόπο· διότι εκείνη η ημέρα δεν θα έλθει, εάν δεν έλθει πρώτα η αποστασία και δεν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο οποίος αντιτίθεται και υπερυψώνει τον εαυτό του υπεράνω παντός λεγομένου θεού ή αντικειμένου λατρείας· ώστε αυτός, ως Θεός, να καθίσει στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Β΄ Θεσσαλονικείς 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Το τριακοστό έκτο εδάφιο δηλώνει ότι «καὶ ὑψωθήσεται, καὶ μεγαλυνθήσεται ὑπὲρ πάντα θεόν», και ο Παύλος λέγει: «να αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος». Είναι σαφές ότι ο Smith δεν είχε καμία προφητική εξουσία να ισχυρισθεί ότι ο βασιλεύς του τριακοστού έκτου εδαφίου ήταν διαφορετικός από τον βασιλέα περί του οποίου γίνεται λόγος στα εδάφια που οδηγούν στο τριακοστό έκτο εδάφιο. Γραμματικώς δεν είχε καμία δικαιολογία για να προβεί στην εσφαλμένη αυτή εφαρμογή, και ο ισχυρισμός του ότι έπραξε τούτο επειδή το τριακοστό έκτο εδάφιο δεν φέρει κανένα χαρακτηριστικό της παπικής εξουσίας ήταν διαστροφή της Γραφής, σε μια προσπάθεια να θεμελιώσει ιδιωτική ερμηνεία.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, εἰς τὸν ὁποῖον καλῶς ποιεῖτε νὰ προσέχετε, ὡς εἰς λυχνάριον φέγγον ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ ὁ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν· τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες, ὅτι πᾶσα προφητεία τῆς γραφῆς δὲν γίνεται ἀντικείμενον ἰδίας ἐπιλύσεως. Διότι δὲν ἦλθε ποτέ προφητεία κατὰ τὸ θέλημα ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κινούμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. 2 Πέτρου 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών του Λαοδικειανού Αντβεντισμού υπήρξαν πολλοί Αντβεντιστές θεολόγοι, ποιμένες και συγγραφείς οι οποίοι ασχολήθηκαν με το αν θεωρούν ορθή ή εσφαλμένη την εφαρμογή του Smith. Ένας Αυστραλός ποιμένας, ο Louis Were, ο οποίος έχει προ πολλού αποβιώσει, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της διακονίας του στην αντίκρουση του ψευδούς προφητικού υποδείγματος του Smith. Ο λόγος της αντιθέσεώς του δεν ήταν απλώς ότι ο Smith τελικώς ταύτισε με την Τουρκία τον βασιλέα που φθάνει στο τέλος του στο εδάφιο σαράντα πέντε, αλλά και ότι η πλατφόρμα του Smith παρήγαγε επίσης εσφαλμένη εφαρμογή του Αρμαγεδδώνος. Κατά τη δεκαετία του 1980, ή περίπου τότε, ένας Αντβεντιστής συγγραφέας συνέγραψε ένα βιβλίο με τίτλο, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? Το όνομα του συγγραφέα είναι Donald Mansell, και το βιβλίο εξακολουθεί να είναι διαθέσιμο.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Ο Mansell παρακολουθεί την ιστορία που οδήγησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δείχνοντας ότι, όταν φαινόταν πως αμφότεροι αυτοί οι πόλεμοι πλησίαζαν, οι Αντβεντιστές ευαγγελιστές άρχισαν να χρησιμοποιούν την ψευδή εφαρμογή του Smith, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα βάδιζε προς την κατά γράμμα Ιερουσαλήμ ως σημείο του Αρμαγεδδώνα και του τέλους του κόσμου. Αποδεικνύει, μέσω των μητρώων μελών της εκκλησίας, ότι καθώς πλησίαζε καθένας από αυτούς τους πολέμους, πολλές ψυχές προστίθεντο στη μετοχή της Αντβεντιστικής εκκλησίας, με βάση την προφητική έμφαση των ευαγγελιστών, η οποία αντλείτο από την εσφαλμένη άποψη του Smith περί του Αρμαγεδδώνα.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Όταν τελείωσε οποιοσδήποτε από τους δύο πολέμους και οι εσφαλμένες προβλέψεις δεν εκπληρώθηκαν, η εκκλησία έχασε περισσότερα μέλη από όσα είχε κερδίσει μέσω του προφητικού μοντέλου που είχε κατασκευάσει ο Smith.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Διά της απορρίψεως εκ μέρους του Smith του θεμελιώδους μηνύματος των Μιλλεριτών και της προθυμίας του να προωθήσει την ιδιωτική του ερμηνεία των εδαφίων τριάντα έξι έως σαράντα πέντε του Δανιήλ, η λογική του Smith παρήγαγε ένα προφητικό υπόδειγμα βασισμένο στα τρέχοντα γεγονότα.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

Στη διαμάχη μεταξύ του Σμιθ και του Τζέιμς Γουάιτ σχετικά με τον βασιλιά που φθάνει στο τέλος του στο τελευταίο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο Τζέιμς Γουάιτ παρουσίασε μια λογική που εκπροσωπούσε με συντομία την ασταθή προφητική θεμελίωση του Σμιθ. Ο Γουάιτ δίδασκε ότι «η προφητεία παράγει ιστορία, αλλά η ιστορία δεν παράγει προφητεία».

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Οι ευαγγελιστές του Αντβεντισμού που εργάστηκαν πριν από αμφότερους τους πολέμους χρησιμοποίησαν την εξελισσόμενη ιστορία για να παρουσιάσουν το εσφαλμένο προφητικό υπόδειγμα του Smith περί Αρμαγεδδώνος, και το έργο τους, το οποίο φαινόταν τόσο ευλογημένο κατά την πορεία προς τους πολέμους, επέφερε τελικώς καθαρή ζημία, όταν αποδείχθηκε ότι το προφητικό αυτό υπόδειγμα βασιζόταν σε ιδιωτική ερμηνεία.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι έρχονται προς εσάς με ένδυμα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες. Από τους καρπούς αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς. Μήπως συνάγουσιν από ακανθών σταφύλια, ή από τριβόλων σύκα; Ούτω παν δένδρον καλόν κάμνει καρπούς καλούς· το δε σαπρόν δένδρον κάμνει καρπούς πονηρούς. Δεν δύναται δένδρον καλόν να κάμνη καρπούς πονηρούς, ουδέ δένδρον σαπρόν να κάμνη καρπούς καλούς. Παν δένδρον μη κάμνον καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Άρα από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς. Ματθαίος 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

Η προθυμία του Smith να προωθήσει ένα ιδιωτικό προφητικό πρότυπο του βασιλέως στο εδάφιο τριάντα έξι απέφερε επίσης τον καρπό της δημιουργίας μιας εσφαλμένης εφαρμογής της Έκτης Πληγής και του Αρμαγεδδώνα.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> Και ο έκτος άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον μέγαν ποταμόν Ευφράτην· και το ύδωρ αυτού εξηράνθη, διά να ετοιμασθή η οδός των βασιλέων των από ανατολών ηλίου. Και είδον τρία ακάθαρτα πνεύματα, όμοια με βατράχους, να εξέρχωνται εκ του στόματος του δράκοντος, και εκ του στόματος του θηρίου, και εκ του στόματος του ψευδοπροφήτου. Διότι είναι πνεύματα δαιμόνων, τα οποία ενεργούν σημεία, και εξέρχονται προς τους βασιλείς της γης και της οικουμένης όλης, διά να συνάξουν αυτούς εις τον πόλεμον της μεγάλης ημέρας του Θεού του Παντοκράτορος. Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης. Μακάριος εκείνος όστις αγρυπνεί και φυλάττει τα ιμάτιά του, διά να μη περιπατή γυμνός, και βλέπωσι την αισχύνην αυτού. Και συνήγαγεν αυτούς εις τον τόπον τον καλούμενον Εβραϊστί Αρμαγεδδών. Αποκάλυψις 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Όπως έχουμε επισημάνει προηγουμένως, η έκτη πληγή έρχεται μετά το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας· επομένως, η προειδοποίηση που περιέχεται στο «να φυλάττεις τα ιμάτιά σου» πρέπει να αναφέρεται σε ένα δοκιμαστικό ζήτημα που λαμβάνει χώρα πριν ο Μιχαήλ εγερθεί, κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία και αρχίσει η πρώτη πληγή. Η έκτη πληγή προσδιορίζει τις ενέργειες του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου, οι οποίοι αποτελούν την τριπλή ένωση που συνενώνεται με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Αυτή η τριπλή ένωση είναι η Σύγχρονη Ρώμη, και το σύμβολο που προσδιορίζει και εγκαθιδρύει την τριπλή ένωση της Σύγχρονης Ρώμης είναι οι «λησταί του λαού σου», οι οποίοι «υψώνουσιν εαυτούς διά να στηρίξωσι το όραμα» και «πέφτουν».

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Η προειδοποίηση της έκτης πληγής, όταν γίνεται κατανοητή, επιτρέπει σε μια ψυχή να διαφυλάξει τα ιμάτιά της· αλλά, εάν απορριφθεί, αφήνει μια ψυχή γυμνή, πράγμα που αποτελεί ένα από τα πέντε γνωρίσματα ενός Λαοδικέα. Το σύμβολο που θεμελιώνει εκείνη την προειδοποίηση είναι οι λησταί του λαού σου, οι οποίοι υψώνουν εαυτούς και τελικώς πέφτουν. Ο Σολομών είπε ότι, εάν ο λαός του Θεού δεν έχει εκείνο το όραμα, αφανίζεται.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὅρασις, ὁ λαὸς διαφθείρεται· ἀλλ᾽ ὅστις τηρεῖ τὸν νόμον, μακάριος εἶναι. Παροιμίαι 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

Η εβραϊκή λέξη «perish» σημαίνει «γυμνώνω», και ο Ιωάννης κατέγραψε: «Μακάριος εκείνος που αγρυπνεί και φυλάττει τα ιμάτιά του, ώστε να μη περιπατεί γυμνός και να βλέπουν την αισχύνη του». Ο Smith έσφαλε ως προς τον Βασιλέα του Βορρά, και εκείνο το ψευδές προφητικό θεμέλιο τού επέτρεψε να αναπτύξει μια προφητική εφαρμογή η οποία, εάν γίνει αποδεκτή, παράγει γυμνότητα, που είναι σύμβολο των Λαοδικέων, οι οποίοι εξεμούνται από το στόμα του Κυρίου.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Ο Smith δεν είχε κανένα πρόβλημα να υποστηρίξει τη νέα ψευδή του ταύτιση του Βασιλέως του Βορρά εναντίον του James White, συζύγου της προφήτιδος. Οι ιστορικοί των Αντβεντιστών, καθώς και η Αδελφή White, αναφέρονται στη γνωστή τους διαφωνία. Η Ellen White επέπληξε τόσο τον σύζυγό της όσο και τον Smith, επειδή επέτρεψαν η διαφορά της γνώμης τους ως προς το ποιος παριστάνεται από τον βασιλέα του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ να δοθεί στη δημοσιότητα. Στην πρώτη κιόλας Αντβεντιστική έκδοση μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση του 1844, ο James White έγραψε:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> «Ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐσηκώθη, καὶ ἔκλεισε τὴν θύραν, καὶ ἦλθε πρὸς τὸν Παλαιὸν τῶν Ἡμερῶν, διὰ νὰ λάβῃ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, κατὰ τὸν 7ον μῆνα τοῦ 1844, τοῦτο πιστεύω πλήρως. Ἴδε Λουκᾶς 13:25· Ματθαῖος 25:10· Δανιήλ 7:13,14. Ἀλλὰ ἡ ἔγερσις τοῦ Μιχαὴλ, Δανιήλ 12:1, φαίνεται νὰ εἶναι ἄλλο γεγονός, δι’ ἄλλον σκοπόν. Ἡ ἔγερσίς του τὸ 1844 ἦτο διὰ νὰ κλείσῃ τὴν θύραν, καὶ νὰ ἔλθῃ πρὸς τὸν Πατέρα αὐτοῦ, διὰ νὰ λάβῃ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, καὶ ἐξουσίαν νὰ βασιλεύσῃ· ἀλλὰ ἡ ἔγερσις τοῦ Μιχαήλ εἶναι διὰ νὰ φανερώσῃ τὴν βασιλικὴν αὐτοῦ δύναμιν, τὴν ὁποίαν ἤδη ἔχει, ἐν τῇ καταστροφῇ τῶν ἀσεβῶν, καὶ ἐν τῇ λυτρώσει τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Ὁ Μιχαὴλ πρόκειται νὰ ἐγερθῇ κατὰ τὸν καιρὸν ὅτε ἡ τελευταία δύναμις ἐν τῷ κεφαλαίῳ 11 ἔρχεται εἰς τὸ τέλος αὐτῆς, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ βοηθὸς δι’ αὐτήν. Αὕτη ἡ δύναμις εἶναι ἡ τελευταία ἡ καταπατοῦσα τὴν ἀληθινὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀληθινὴ ἐκκλησία ἔτι καταπατεῖται, καὶ ἐκβάλλεται ἔξω ὑπὸ πάσης τῆς χριστιανοσύνης, ἕπεται ὅτι ἡ τελευταία καταθλιπτικὴ δύναμις δὲν «ἦλθεν εἰς τὸ τέλος αὐτῆς»· καὶ ὁ Μιχαὴλ δὲν ἐσηκώθη. Αὕτη ἡ τελευταία δύναμις, ἡ καταπατοῦσα τοὺς ἁγίους, παρουσιάζεται ἐν Ἀποκαλύψει 13:11-18. Ὁ ἀριθμὸς αὐτῆς εἶναι 666.» James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Όταν ο Σμιθ εισήγαγε το λεγόμενο «νέο φως» του σχετικά με το θέμα της «τελευταίας δυνάμεως στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ», ο Τζέιμς Γουάιτ θεώρησε την εφαρμογή του Σμιθ όχι ως νέο φως, αλλά ως επίθεση εναντίον των θεμελίων. Η διαμάχη περί της Ρώμης ως του βασιλέως του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, η οποία έλαβε χώρα μεταξύ του Ουράια Σμιθ και του Τζέιμς Γουάιτ, φέρει συγκεκριμένα γνωρίσματα, τα οποία, ως σπουδαστές της προφητείας, οφείλουμε να συνδυάσουμε με τις άλλες διαμάχες της Αντβεντιστικής ιστορίας σχετικά με το σύμβολο της Ρώμης.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Ένα από εκείνα τα γνωρίσματα είναι η εισαγωγή μιας ιδιωτικής ερμηνείας. Ένα άλλο γνώρισμα είναι ότι η εφαρμογή της ιδιωτικής ερμηνείας απαιτεί διαστρέβλωση της απλής γραμματικής, διότι ο Smith όχι μόνον αγνόησε ότι κάθε προφητικό γνώρισμα στο εδάφιο τριάντα έξι αναφέρεται στη Ρώμη, αλλά αγνόησε επίσης ότι η γραμματική δομή απαιτεί ο βασιλεύς του εδαφίου τριάντα έξι να είναι ο ίδιος βασιλεύς με εκείνον που παρουσιάζεται στο προηγούμενο χωρίο.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι η ιδιωτική ερμηνεία συνιστούσε απόρριψη θεμελιωδών αληθειών. Ένα ακόμη είναι ότι αντιπροσωπεύει απόρριψη της αυθεντίας του Πνεύματος της Προφητείας. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι η πρώτη εσφαλμένη ιδέα σχετικά με τη Ρώμη θα οδηγήσει σε ένα προφητικό υπόδειγμα που δεν επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να διατηρήσει τα ιμάτιά του καθώς πλησιάζουν στο κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας. Ένα ακόμη ήταν η προθυμία να προωθήσει δημοσίως την ιδιωτική του ερμηνεία. Ένα ακόμη είναι ότι η ιδιωτική ερμηνεία αναλλοίωτα προσδιορίζεται ως νέο φως. Όλα αυτά τα γνωρίσματα αντιπροσωπεύονται μέσα στην παρούσα συζήτηση περί των «ληστών του λαού σου».

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Όταν η έσχατη διαμάχη της Ρώμης, η οποία προτυπώθηκε από την πρώτη διαμάχη της Ρώμης που προσδιορίζει τους «ληστάς του λαού σου», συναφθεί με την προφητική γραμμή της διαμάχης του Uriah Smith και του James White, θα δούμε ότι μία τάξη θα οικοδομεί το προφητικό της υπόδειγμα επάνω σε ιδιωτική ερμηνεία, η οποία απορρίπτει τη θεμελιώδη αλήθεια.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Η απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών συνιστά αυτομάτως απόρριψη της αυθεντίας του Πνεύματος της Προφητείας, το οποίο υπερασπίζεται τόσο σθεναρά αυτές τις θεμελιώδεις αλήθειες. Η τάξη αυτή θα είναι επίσης πρόθυμη να παρουσιάσει δημοσίως την άποψή της, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε ανησυχιών ενδέχεται να εγερθούν σχετικά με τον αντίκτυπο που θα μπορούσε να έχει αυτή η διδασκαλία επί του λαού του Θεού σε ολόκληρο τον κόσμο.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

Αμέσως μετά το 1844, κατά την πρώτη γενεά του Αντβεντισμού, εισήχθη μία ακόμη διαμάχη σχετικά με τη Ρώμη. Η διαμάχη εκείνη συνέχισε να υποκινείται, έως ότου η εσφαλμένη άποψη έγινε αποδεκτή κατά την τρίτη γενεά του Αντβεντισμού. Θα εξετάσουμε τη διαμάχη περί του «καθημερινού» ως την τέταρτη από τις έξι γραμμές που εξετάζουμε τώρα στο υπόδειγμα «γραμμή επί γραμμή».

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Ἀλλ’ ἔμπροσθεν τοῦ νὰ ἀναλάβωμεν τὴν τετάρτην γραμμὴν τῶν ἀντιλογιῶν τῆς Ῥώμης, χρειάζεται νὰ ἐνθυμηθῶμεν ὅτι εἰς τὸ προηγούμενον ἄρθρον, ὅταν ἐξετάζαμεν τὸν δέκατον στίχον τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ, ἐδηλώσαμεν· «Ὁ δέκατος στίχος συνδέει ἐπίσης ἀμέσως τοὺς “ἑπτὰ καιρούς” τοῦ Λευιτικοῦ εἴκοσι ἕξ μὲ τὴν κεκρυμμένην ἱστορίαν, ἀλλ’ ἐκεῖνη ἡ γραμμὴ τῆς ἀληθείας εἶναι ἐκτὸς ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἐκθέτομεν ἐδῶ.»

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Ο Ουρίας Σμιθ υπήρξε ο ηγέτης στην απόρριψη των επτά καιρών το 1863. Είχε απορρίψει την αύξηση της γνώσεως επί του θέματος αυτού, η οποία παρουσιάσθηκε στα άρθρα που γράφτηκαν από τον Hiram Edson και δημοσιεύθηκαν στο Review το 1856. Οι συνεπαγωγές του ότι ο Σμιθ συνδέθηκε με ένα κίνημα που παρουσίασε τους επτά καιρούς, αλλά κατόπιν απέρριψε μια αύξηση γνώσεως ακριβώς επάνω σε εκείνο το θέμα, βρίσκονται επίσης εκτός του θέματος των χαρακτηριστικών της εισαγωγής από τον Σμιθ εκείνου που ισχυρίσθηκε ότι ήταν νέο φως επί του θέματος του βασιλέως του βορρά· αλλά όταν ολοκληρώσουμε την επισκόπησή μας της γραμμής των Αντβεντιστικών αντιπαραθέσεων περί της Ρώμης, θα επιστρέψουμε τόσο στη σημασία του εδαφίου δέκα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, όσο και σε ό,τι αντιπροσωπεύεται από την απόρριψη εκ μέρους του Σμιθ του Λαοδικειανού αγγέλματος, το οποίο έφθασε το 1856 μαζί με την αύξηση της γνώσεως σχετικά με τους επτά καιρούς.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> «Η πίστη μας σε σχέση με τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου ήταν ορθή. Τα μεγάλα ορόσημα από τα οποία περάσαμε είναι αμετακίνητα. Αν και οι στρατιές του άδη μπορεί να προσπαθούν να τα αποσπάσουν από το θεμέλιό τους και να θριαμβεύουν με τη σκέψη ότι πέτυχαν, εντούτοις δεν επιτυγχάνουν. Αυτοί οι στύλοι της αλήθειας στέκουν στερεοί σαν τους αιώνιους λόφους, ασάλευτοι από όλες τις προσπάθειες των ανθρώπων σε συνδυασμό με εκείνες του Σατανά και του στρατεύματός του. Μπορούμε να μάθουμε πολλά και πρέπει αδιάκοπα να ερευνούμε τις Γραφές για να δούμε αν έτσι έχουν αυτά τα πράγματα.» Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> «Τα μεγάλα ορόσημα της αλήθειας, που μας δείχνουν τον προσανατολισμό μας μέσα στην προφητική ιστορία, πρέπει να διαφυλάσσονται επιμελώς, μήπως κατεδαφισθούν και αντικατασταθούν από θεωρίες που θα έφερναν σύγχυση μάλλον παρά γνήσιο φως». Selected Messages, βιβλίο 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> «Κατά τον καιρό αυτόν θα καταβληθούν πολλές προσπάθειες για να κλονισθεί η πίστη μας στο ζήτημα του αγιαστηρίου· αλλά δεν πρέπει να ταλαντευθούμε. Ούτε μία καρφίτσα δεν πρέπει να μετακινηθεί από τα θεμέλια της πίστεώς μας. Η αλήθεια εξακολουθεί να είναι αλήθεια. Εκείνοι που γίνονται αβέβαιοι θα παρασυρθούν σε πεπλανημένες θεωρίες και, τελικά, θα βρεθούν άπιστοι ως προς τις παρελθούσες αποδείξεις που είχαμε για το τι είναι αλήθεια. Τα παλαιά ορόσημα πρέπει να διατηρηθούν, ώστε να μη χάσουμε τον προσανατολισμό μας.» Manuscript Releases, τόμος 1, 55

Back to Articles