Article

# Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Είκοσι Πέντε

Αριθμός Είκοσι Πέντε

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το βιβλίο του Ιωήλ φέρνει αντιμέτωπη την ηγεσία της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας με τη μαρτυρία της κλιμακούμενης αποστασίας της επί τέσσερις γενεές. Αυτές οι τέσσερις γενεές απεικονίζονται επίσης στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, όπου οι είκοσι πέντε άνδρες εκείνης της τετάρτης γενεάς προσκυνούν τον ήλιο. Το 1901, δεκατρία έτη μετά την αποστασία του 1888, η Εκκλησία των Αντβεντιστών οργάνωσε μια επιτροπή για να ηγείται της εκκλησίας.

Η αρχική Εκτελεστική Επιτροπή της Γενικής Διάσκεψης συγκροτήθηκε κατά τη μεγάλη αναδιοργάνωση στη Σύνοδο της Γενικής Διάσκεψης του 1901 και αποτελούνταν από 25 μέλη. Αυτό αποτέλεσε σημαντική διεύρυνση σε σχέση με την προ του 1901 επιτροπή, η οποία είχε μόνον 13 μέλη. Τα μέλη αυξήθηκαν με την πάροδο των ετών, αλλά ο Ιησούς πάντοτε ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή. Η αρχή ήταν 25 μέλη, με ένα ως ηγέτη, παραλληλιζόμενη με μία τάξη στο αγιαστήριο, η οποία αποτελούνταν από 24 ιερείς και έναν αρχιερέα.

Ο Ιούδας και το Συνέδριο είναι δύο σύμβολα αποστασίας στον καιρό του Χριστού. Το Συνέδριο αντιπροσωπεύει τη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Η συμμετοχή του Συνεδρίου στη σταύρωση του Χριστού προτυπώνει τον ρόλο του Αντβεντισμού στην κρίση του νόμου της Κυριακής. Το Συνέδριο —το ανώτατο ιουδαϊκό συμβούλιο στην Ιερουσαλήμ, αποτελούμενο από αρχιερείς, πρεσβυτέρους και γραμματείς, υπό την προεδρία του αρχιερέως Καϊάφα— διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στον θάνατο του Ιησού.

Μετά τη σύλληψη του Ιησού στη Γεθσημανή (η οποία οργανώθηκε μέσω της προδοσίας του Ιούδα), οδηγήθηκε ενώπιον του Σανχεδρίν τη νύχτα, στην οικία του Καϊάφα. Αναζητούσαν μαρτυρία για να τον καταδικάσουν, παρουσιάζοντας μάρτυρες που τον κατηγορούσαν για βλασφημία και στάση.

Όταν ο Καϊάφας ρώτησε ευθέως τον Ιησού αν ήταν ο Μεσσίας (ή ο Υἱός τοῦ Θεοῦ), η καταφατική απάντηση του Ιησού, «Σὺ εἶπας», οδήγησε τον αρχιερέα να διακηρύξει: «Βλασφημία!» Το συνέδριο Τον καταδίκασε ως άξιο θανάτου. Επειδή δεν διέθεταν εξουσία υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία να επιβάλουν θανατικές ποινές, παρέδωσαν τον Ιησού στον Πόντιο Πιλάτο, τον Ρωμαίο ηγεμόνα, κατηγορώντας Τον για στάση, ώστε να εξασφαλίσουν ρωμαϊκή εκτέλεση. Η ίδια η σταύρωση πραγματοποιήθηκε από Ρωμαίους στρατιώτες κατ’ εντολήν του Πιλάτου, αλλά μόνον αφού ο Πιλάτος υπέκυψε στην πίεση των αρχιερέων και του πλήθους (οι οποίοι απαιτούσαν τον θάνατο του Ιησού και την απολύτρωση του Βαραββᾶ).

> «Όταν ο Χριστός ήταν επάνω σε τούτη τη γη, ο κόσμος προτίμησε τον Βαραββά. Και σήμερα ο κόσμος και οι εκκλησίες κάνουν την ίδια επιλογή. Οι σκηνές της προδοσίας, της απορρίψεως και της σταυρώσεως του Χριστού έχουν αναπαρασταθεί, και θα αναπαρασταθούν πάλι σε τεράστια κλίμακα. Οι άνθρωποι θα πληρωθούν με τα χαρακτηριστικά του εχθρού, και μαζί τους οι πλάνες του θα έχουν μεγάλη δύναμη. Κατά τον ακριβή βαθμό που το φως απορρίπτεται, θα υπάρχει εσφαλμένη αντίληψη και παρανόηση. Εκείνοι που απορρίπτουν τον Χριστό και επιλέγουν τον Βαραββά εργάζονται κάτω από ολέθρια απάτη. Η διαστρέβλωση και η ψευδομαρτυρία θα αυξηθούν έως φανερή ανταρσία. Εάν ο οφθαλμός είναι πονηρός, όλο το σώμα θα είναι γεμάτο από σκότος. Όσοι δίνουν τις στοργές τους σε οποιονδήποτε ηγέτη εκτός του Χριστού θα βρεθούν υπό τον έλεγχο, σώμα, ψυχή και πνεύμα, μιας γοητείας τόσο καταπλανητικής, ώστε υπό την εξουσία της οι ψυχές αποστρέφονται να ακούσουν την αλήθεια για να πιστέψουν το ψεύδος. Είναι παγιδευμένοι και αιχμαλωτισμένοι, και με κάθε τους πράξη κραυγάζουν: Απόλυσε σε εμάς τον Βαραββάν, αλλά σταύρωσε τον Χριστό».

> «Ακόμη και τώρα αυτή η απόφαση λαμβάνεται. Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν επάνω στον σταυρό αναπαρίστανται εκ νέου. Στις εκκλησίες που έχουν αποστατήσει από την αλήθεια και τη δικαιοσύνη αποκαλύπτεται τι δύναται να πράξει και τι θα πράξει η ανθρώπινη φύση, όταν η αγάπη του Θεού δεν αποτελεί μόνιμη αρχή στην ψυχή. Δεν χρειάζεται να εκπλησσόμαστε με οτιδήποτε μπορεί να συμβεί τώρα. Δεν χρειάζεται να απορούμε για καμία εκδήλωση φρίκης. Εκείνοι που καταπατούν με τα ανόσια πόδια τους τον νόμο του Θεού έχουν το ίδιο πνεύμα που είχαν οι άνθρωποι οι οποίοι ύβρισαν και πρόδωσαν τον Ιησού. Χωρίς κανέναν έλεγχο συνειδήσεως, θα πράξουν τα έργα του πατέρα τους, του διαβόλου. Θα θέσουν το ερώτημα που βγήκε από τα προδοτικά χείλη του Ιούδα: Τι θέλετε να μου δώσετε, για να σας παραδώσω τον Ιησού τον Χριστό; Ακόμη και τώρα ο Χριστός προδίδεται στο πρόσωπο των αγίων του.» Review and Herald, 30 Ιανουαρίου 1900.

Εάν το χωρίο πράγματι σημαίνει αυτό που λέει, τότε εκείνοι που προσδιορίζονται ως «επιλέγοντες τον Βαραββά» θα είναι ανίκανοι να κατανοήσουν τι διδάσκει το χωρίο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι της Β΄ Θεσσαλονικείς οι οποίοι δέχονται ενέργεια πλάνης, επειδή δεν αγάπησαν την αλήθεια. Εκείνη λέγει για όσους επιλέγουν τον Βαραββά: «Όσοι δίδουν τις στοργές τους σε οποιονδήποτε ηγέτη εκτός από τον Χριστό θα βρεθούν υπό τον έλεγχο, σώματος, ψυχής και πνεύματος, μιας γοητείας τόσο σαγηνευτικής, ώστε υπό τη δύναμή της οι ψυχές αποστρέφονται το να ακούσουν την αλήθεια, για να πιστεύσουν το ψεύδος.» Όσοι επιλέγουν τον Βαραββά βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Σατανά πριν από το ορόσημο του σταυρού και του νόμου της Κυριακής. Σε αυτή την κατάσταση είναι αδύνατον να κατανοήσουν τι διδάσκει το χωρίο. Γι’ αυτό θα ισχυριστούν ότι «οι συνθήκες όταν η αδελφή Γουάιτ έγραφε αυτά τα λόγια αφορούσαν εκείνη την ιδιότυπη ιστορία, όχι το παρόν». Ίσως να έλεγαν: «Ομιλεί περί του Χριστιανισμού κατά γενικό τρόπο, και αυτό δεν εφαρμόζεται άμεσα στους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας.» Ανοησίες.

Βεβαίως, οι περιστάσεις της ιστορίας κατά τον καιρό που η Αδελφή Γουάιτ έγραψε εκείνα τα λόγια αποτελούσαν πράγματι σχόλιο επάνω στην προσωπική της ιστορία· αλλά, ακριβώς όπως με τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη, όταν ένας προφήτης λαμβάνει εντολή να γράψει, λαμβάνει εντολή να γράψει «εκείνα τα οποία είδες, και όσα είναι, και όσα μέλλει να γείνωσι μετά ταύτα». Όταν ένας προφήτης καταγράφει τα πράγματα που είναι, συγχρόνως καταγράφει και τα πράγματα που θα είναι.

Η ηγεσία του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύεται από τους 25 άνδρες του Ιεζεκιήλ, οι οποίοι ευθυγραμμίζονται επίσης προφητικώς με τους 250 άνδρες που στάθηκαν μαζί με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι στασιαστές του 1888 και της Γενικής Συνδιάσκεψης της Μινεάπολης ταυτοποιήθηκαν από την αδελφή White ως επαναλαμβάνοντες τη στάση του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών. Η αδελφή White διδάσκει ευθέως ότι, όταν ο άγγελος της δέκατης ογδόης Αποκαλύψεως καταβαίνει και φωτίζει τη γη με τη δόξα του, αρχίζει η όψιμη βροχή.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτισθεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

Η αδελφή Γουάιτ διδάσκει ευθέως ότι ο άγγελος της δέκατης όγδοης κεφαλαίου της Αποκαλύψεως κατέβηκε κατά τη Γενική Συνδιάσκεψη του 1888 με τα αγγέλματα των A. T. Jones και E. J. Waggoner. Όταν βρισκόταν στη Συνδιάσκεψη, είχε τόσο κατακλυσθεί από την ανταρσία, ώστε αποφάσισε να συσκευάσει τα πράγματά της και να αναχωρήσει, αλλά ένας άγγελος της είπε ότι έπρεπε να παραμείνει και να καταγράψει την ιστορία, διότι επρόκειτο για επανάληψη της ανταρσίας του Κορέ. Γιατί ο άγγελος ήθελε να καταγραφεί, αν δεν ήταν για μαρτυρία στις έσχατες ημέρες; Εάν είναι μαρτυρία για τις έσχατες ημέρες, τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει, παρά ότι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας θα βαδίσει στα ίχνη του Συνεδρίου κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, και ιδιαιτέρως ως προς την ιστορία που οδηγεί σε αυτήν.

Το μήνυμα των Jones και Waggoner παρουσιάστηκε ως το «μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως, εν αληθεία», το «Λαοδικιανό μήνυμα», το «μήνυμα της δικαιοσύνης του Χριστού» και το «μήνυμα του τρίτου αγγέλου». Οι στασιαστές αντιστάθηκαν στο μήνυμα και επίσης απέρριψαν την καθοδήγηση του Πνεύματος της Προφητείας και τους εκλεγμένους αγγελιοφόρους της συγκεντρώσεως. Η Αδελφή White διδάσκει επίσης ότι, όταν τα μεγάλα κτίρια της πόλεως της Νέας Υόρκης καταρριφθούν με ένα άγγιγμα της δυνάμεως του Θεού, τότε θα εκπληρωθεί το Αποκάλυψη 18:1–3. Από την 11η Σεπτεμβρίου, η ηγεσία της Λαοδικιανής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας επαναλαμβάνει την ανταρσία του Κορέ, την ανταρσία των 25 αρχαίων ανδρών, την ανταρσία της ηγεσίας το 1888 και την ανταρσία του Συνεδρίου κατά τον χρόνο που προηγήθηκε του σταυρού. Εκείνοι οι 25 άνδρες είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει ένα πλαστό Λευιτικό ιερατείο.

Ένας Λευίτης έπρεπε να είναι είκοσι πέντε ετών όταν άρχιζε να υπηρετεί.

> Και ο Κύριος ελάλησε προς τον Μωυσή, λέγοντας· Τούτο είναι εκείνο που ανήκει στους Λευίτες: από είκοσι πέντε ετών και άνω θα εισέρχονται για να υπηρετούν στη διακονία της σκηνής του μαρτυρίου· και από την ηλικία των πενήντα ετών θα παύουν από τη διακονία της υπηρεσίας αυτής και δεν θα υπηρετούν πλέον· αλλά θα διακονούν μαζί με τους αδελφούς τους στη σκηνή του μαρτυρίου, για να τηρούν την υποχρέωσή τους, και υπηρεσία δεν θα εκτελούν. Ούτως θα πράττεις προς τους Λευίτες σχετικά με την υποχρέωσή τους. Αριθμοί 8:23–26.

Ένας Λευίτης αρχίζει τη διακονία του στην ηλικία των είκοσι πέντε ετών και υπηρετεί επί είκοσι πέντε έτη, έως ότου γίνει πενήντα ετών. Ο Άγγελος της Διαθήκης, στο Μαλαχία 3, εξαγνίζει και επίσης καθαρίζει τους Λευίτες κατά τον νόμο της Κυριακής, καθώς έπραξε και στις 22 Οκτωβρίου 1844.

> Ιδού, εγώ αποστέλλω τον αγγελιαφόρον μου, και θέλει ετοιμάσει την οδόν έμπροσθέν μου· και εξαίφνης θέλει ελθεί εις τον ναόν αυτού ο Κύριος, τον οποίον σεις ζητείτε, ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, εις τον οποίον σεις ευαρεστείσθε· ιδού, έρχεται, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων.

> Αλλ’ τίς δύναται να υπομείνη την ημέραν της ελεύσεως αυτού; και τίς θέλει σταθή όταν εμφανισθή; διότι είναι ως πυρ χωνευτηρίου και ως σάπων των λευκαντών· και θέλει καθίσει ως ο χωνευτής και καθαριστής του αργύρου· και θέλει καθαρίσει τους υιούς του Λευΐ και θέλει εκκαθαρίσει αυτούς ως τον χρυσόν και ως τον άργυρον, διά να προσφέρωσιν εις τον Κύριον προσφοράν εν δικαιοσύνη. Τότε η προσφορά του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ θέλει είσθαι ευάρεστος εις τον Κύριον, ως εν ταις ημέραις ταις αρχαίαις και ως εν τοις προτέροις έτεσι. Μαλαχίας 3:1–4.

Ο αριθμός «25», ως σύμβολο, αντιπροσωπεύει όχι μόνο έναν πιστό Λευίτη, αλλά και έναν πλαστό Λευίτη. Το «25» ως σύμβολο προσδιορίζει, επομένως, τον διαχωρισμό δύο τάξεων προσκυνητών, είτε πρόκειται για φρόνιμες και μωρές παρθένες, πρόβατα και ερίφια, σίτον και ζιζάνια. Ο αριθμός είκοσι πέντε είναι σύμβολο όχι μόνο ενός Λευίτη, αλλά, εξίσου σημαντικά, είναι σύμβολο του διαχωρισμού (εκκαθαρίσεως) των Λευιτών. Αυτός ο διαχωρισμός λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής, και αποτελεί πρωτεύον θέμα του προφητικού Λόγου του Θεού. Είναι εύλογο το ότι το εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Ματθαίου είναι απλώς συνέχεια της προφητείας του Ιησού περί του τέλους του κόσμου στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο του Ματθαίου.

> Και ο Ιησούς εξήλθε και ανεχώρησε από τον ναό· και οι μαθηταί αυτού προσήλθον προς αυτόν διά να δείξωσιν εις αυτόν τα οικοδομήματα του ναού. Και ο Ιησούς είπε προς αυτούς· Δεν βλέπετε πάντα ταύτα; αληθώς σας λέγω, δεν θέλει αφεθή εδώ λίθος επί λίθον, ο οποίος να μη καταβληθή. Ματθαίος 24:1, 2.

Όταν ο Ιησούς εξήλθε από τον ναό, δεν επέστρεψε πλέον ποτέ. Στους τελευταίους στίχους του εικοστού τρίτου κεφαλαίου, ο Ιησούς είχε απαγγείλει κρίση κατά του Σανχεδρίν, και η κρίση εκφράζεται ως «οκτώ» οὐαί, παραχαράσσοντας έτσι τις οκτώ ψυχές επάνω στην κιβωτό, την όγδοη ημέρα της περιτομής, την όγδοη ημέρα της αναστάσεως, τις οκτώ γενεές του Αβραάμ, τα 430 έτη και εξής. Ο παραχαραγμένος αριθμός «οκτώ» ευθυγραμμίζεται με τον παραχαραγμένο Λευίτη.

> Αληθώς σας λέγω, πάντα ταῦτα θέλουσιν ἐπέλθει ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην.

> Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα εκείνους που απεστάλησαν προς εσένα, ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου, καθώς η όρνις συνάγει τα νοσσία της υπό τας πτέρυγάς της, και δεν θελήσατε! Ιδού, ο οίκος σας αφήνεται εις εσάς έρημος.

> Διότι σας λέγω: δεν θα με δείτε πλέον από τώρα και στο εξής, έως ότου πείτε: Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Κατά Ματθαίον 23:36–39.

Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ματθαίου καταλήγει με μια απεικόνιση του δεσίματος των πονηρών σε δεμάτια και ολοκληρώνεται με την τελευταία συνάντηση μεταξύ του Χριστού και των σχολαστικολογούντων Ιουδαίων. Έπειτα, στο κεφάλαιο 24, Εκείνος εγκαταλείπει τον ναό για τελευταία φορά, παύοντας τους κόπους Του υπέρ του αρχαίου Ισραήλ. Το κεφάλαιο τελειώνει όπως άρχισε, με τη διακήρυξη ότι ο οίκος τους αφέθηκε σ’ αυτούς έρημος, και εκείνο που αποκάλεσε οίκο του Πατρός Του όταν καθάρισε τον ναό για πρώτη φορά ήταν τώρα ο έρημος Ιουδαϊκός οίκος.

Στο κεφάλαιο 24, ο Ιησούς πρόκειται να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με τον ναό και την επικείμενη καταστροφή του. Η καταστροφή επρόκειτο να λάβει χώρα μέσα σε εκείνη ακριβώς τη γενεά, η οποία ήταν γενεά εχιδνών. Εγκατέλειψε εκείνον τον ναό για να μην επιστρέψει ποτέ, επομένως οι προρρήσεις που εκθέτει απευθύνονται στο πνευματικό και όχι στο κυριολεκτικό Ισραήλ. Όταν ο Χριστός εγκαταλείψει τον ναό, που είναι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, όπως έπραξε με το αρχαίο Ισραήλ, ταυτοχρόνως ο ανθρώπινος ναός των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων θα ενωθεί με τον Θείο ναό εις τον αιώνα. Όταν ο Ιησούς εγκατέλειψε τον ναό του αρχαίου Ισραήλ, διαζεύχθηκε τον πρώην λαό της διαθήκης Του εις τον αιώνα.

Το ενδέκατο κεφάλαιο έως και το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ματθαίου αποτελεί το ωμέγα της γραμμής των κεφαλαίων ένδεκα έως είκοσι δύο στο βιβλίο της Γενέσεως. Όταν η γραμμή αρχίζει στη Γένεση ένδεκα, σηματοδοτεί επίσης την αρχή της Βαβέλ και της διαθήκης θανάτου της Βαβέλ, η οποία φθάνει στην ωμέγα εκπλήρωσή της στην Αποκάλυψη κεφάλαιο δεκαεπτά, εδάφιο ένδεκα, το εδάφιο που αποτελεί το ακριβές κέντρο των εδαφίων που συνθέτουν τα κεφάλαια ένδεκα έως είκοσι δύο. Το μέσον των κεφαλαίων ένδεκα έως είκοσι δύο στη Γένεση, στον Ματθαίο και στην Αποκάλυψη τονίζει, σε κάθε περίπτωση, το λάβαρο ή το παραποιημένο λάβαρό του. Στη Γένεση ήταν η περιτομή, στον Ματθαίο ήταν ο Πέτρος και ο Βράχος επάνω στον οποίο ο Χριστός θα οικοδομούσε την εκκλησία του, και στην Αποκάλυψη ήταν το παραποιημένο θηρίο, το οποίο ήτο και δεν είναι και μέλλει να αναβεί, το οποίο είναι ο όγδοος, και είναι εκ των επτά, και το οποίο έπειτα νυμφεύεται τον δράκοντα.

Το ένδεκα και το είκοσι δύο είναι σύμβολα που προσδιορίζουν τον συνδυασμό της Θεότητας με την ανθρωπότητα, το οποίο είναι ακριβώς το ζήτημα που παριστάνεται από τον Χριστό όταν γράφει τον νόμο Του επάνω στις καρδιές και στις διάνοιές μας. Το 11 και το 22 είναι σύμβολα της διαθήκης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στο κατά Ματθαίον, κεφάλαιο είκοσι τρία, το ψευδές ιερατείο έλαβε οκτώ αλίμονα· στο ίδιο ακριβώς χρονικό σημείο, το αληθινό ιερατείο χρίεται. Οι ιερείς καθαγιάζονταν επί επτά ημέρες, και κατά την όγδοη ημέρα άρχιζαν να υπηρετούν.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι επτά ημέρες της καθιερώσεως των ιερέων, οι οποίες οδήγησαν στην έναρξη της διακονίας τους κατά την όγδοη ημέρα, αρχίζουν στο όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου των Αριθμών και στο πρώτο εδάφιο, διότι το «81» είναι σύμβολο των ιερέων.

> Καὶ ἐλάλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν, λέγων· Λάβε τὸν Ἀαρὼν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἱμάτια, καὶ τὸ ἔλαιον τοῦ χρίσματος, καὶ μόσχον διὰ προσφορὰν περὶ ἁμαρτίας, καὶ δύο κριοὺς, καὶ κάνιστρον ἀζύμων ἄρτων· καὶ σύναξον πᾶσαν τὴν συναγωγὴν ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ἐποίησεν ὁ Μωυσῆς καθὼς προσέταξεν αὐτῷ ὁ Κύριος· καὶ συνήχθη ἡ συναγωγὴ ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Καὶ εἶπεν ὁ Μωυσῆς πρὸς τὴν συναγωγήν· Τοῦτό ἐστι τὸ ῥῆμα ὃ προσέταξεν ὁ Κύριος ποιῆσαι. …

> Και δεν θέλετε εξέλθει από την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου επί επτά ημέρας, έως ου συμπληρωθούν αι ημέραι της καθιερώσεώς σας· διότι επί επτά ημέρας θέλει σας καθιερώσει. Καθώς έπραξεν εν τη ημέρα ταύτη, ούτω προσέταξεν ο Κύριος να γείνη, διά να κάμη εξιλέωσιν υπέρ υμών. Διά τούτο θέλετε μένει εις την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου ημέραν και νύκτα επί επτά ημέρας, και θέλετε φυλάττει την διαταγήν του Κυρίου, διά να μη αποθάνητε· διότι ούτως προσετάχθη εις εμέ. Και ο Ααρών και οι υιοί αυτού έπραξαν πάντα όσα προσέταξεν ο Κύριος διά χειρός Μωυσέως. Και εν τη ογδόη ημέρα ο Μωυσής εκάλεσε τον Ααρών και τους υιούς αυτού και τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ· και είπε προς τον Ααρών, Λάβε εις σεαυτόν μόσχον νεαρόν διά προσφοράν περί αμαρτίας και κριόν διά ολοκαύτωμα, αμώμους, και πρόσφερε αυτά ενώπιον του Κυρίου. … Και είπεν ο Μωυσής, Τούτο είναι το πράγμα το οποίον προσέταξεν ο Κύριος να κάμητε· και η δόξα του Κυρίου θέλει εμφανισθή εις εσάς. … Και υψώσας ο Ααρών την χείρα αυτού προς τον λαόν, ευλόγησεν αυτούς, και κατέβη, αφού προσέφερε την προσφοράν περί αμαρτίας και το ολοκαύτωμα και τας προσφοράς ειρήνης. Και ο Μωυσής και ο Ααρών εισήλθον εις την σκηνήν του μαρτυρίου, και εξελθόντες ευλόγησαν τον λαόν· και η δόξα του Κυρίου εφάνη εις πάντα τον λαόν. Και εξήλθε πυρ απ’ έμπροσθεν του Κυρίου και κατέφαγε επί του θυσιαστηρίου το ολοκαύτωμα και τα πάχη· και ιδόντες πας ο λαός, ηλάλαξαν και έπεσαν κατά πρόσωπον αυτών. Λευιτικόν 8:1–5, 33–36· 9:1, 2, 6, 22–24.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο προσδιορίζει τους πλαστούς Λευίτες, οι οποίοι αποκαλύπτονται κατά τον καιρό που οι γνήσιοι Λευίτες σφραγίζονται. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ματθαίου καταλήγει στο ότι κανείς πλέον δεν υπέβαλε στον Ιησού καμία ερώτηση· κατόπιν, στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο, εκθέτει τα οκτώ «ουαί», προσδιορίζοντας ότι η περίοδος δοκιμασίας του Συνεδρίου είχε λήξει και ότι τότε επρόκειτο να αρχίσει η εκτελεστική κρίση. Στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο, προσδιορίζει τον ναό ως οίκο των Ιουδαίων. Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τη διαδοχή των κεφαλαίων.

Τα κεφάλαια ένδεκα έως είκοσι δύο του Ματθαίου προσδιορίζουν την ολοκλήρωση της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων μέσα στο πλαίσιο της διαθήκης του Θεού με έναν εκλεκτό λαό. Ο συμβολισμός του Παλμονί στο άλφα, το κεφάλαιο ένδεκα, και ο συμβολισμός Του στο ωμέγα, το κεφάλαιο είκοσι δύο, προσθέτουν στην αφήγηση που περιέχεται μέσα στα κεφάλαια.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο είναι η εξιλέωση, η ένωσις του θείου με το ανθρώπινο, όπως παριστάνεται από τον αριθμό είκοσι τρία. Πλην όμως, το κεφάλαιο αυτό αφηγείται την εκτελεστική κρίση των ζιζανίων, της πλαστής ιερωσύνης, των πλαστών Λευιτών. Κάθε ιερεύς ήταν Λευίτης, αλλά δεν ήταν κάθε Λευίτης ιερεύς. Μεταξύ των απογόνων του Λευί, μόνον η γραμμή αίματος του Ααρών είχε τα προσόντα για την ιερωσύνη. Η Βίβλος δηλώνει ότι οι Λευίτες θα άρχιζαν να υπηρετούν στην ηλικία των είκοσι πέντε ετών, αλλά οι υιοί του Καάθ θα υπηρετούσαν στην ηλικία των τριάντα ετών.

> Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν καὶ πρὸς τὸν Ἀαρών, λέγων· Λάβετε τὸ σύνολον τῶν υἱῶν Καάθ ἐκ μέσου τῶν υἱῶν Λευΐ, κατὰ τὰς πατριὰς αὐτῶν, κατὰ τοὺς οἴκους τῶν πατέρων αὐτῶν, ἀπὸ τριάκοντα ἐτῶν καὶ ἐπάνω ἕως πεντήκοντα ἐτῶν, πάντας τοὺς εἰσερχομένους εἰς τὴν στρατείαν, διὰ νὰ ἐκτελῶσι τὴν ἐργασίαν ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ μαρτυρίου. Ἀριθμοί 4:1–3.

Ο αριθμός «30» αντιπροσωπεύει τους ιερείς που ανήκαν στη γενεαλογική γραμμή του Καάθ, ο οποίος ήταν υιός του Λευί, και ο υιός του Καάθ ήταν ο Αμράμ, ο οποίος ήταν πατέρας του Ααρών. Το όνομα Λευί σημαίνει «προσκολλημένος ή ενωμένος με τον Θεό». Το όνομα Καάθ σημαίνει «συναγμένος γύρω από την παρουσία Του». Το όνομα Αμράμ σημαίνει «υψωμένος λαός», και το όνομα Ααρών σημαίνει «φορέας φωτός ή υψωμένος μεσίτης». Όλα αυτά μαζί χαράσσουν μια πορεία από την Ερυθρά Θάλασσα έως το Σινά, προτυπώνοντας έτσι τη διαθήκη μεταξύ του Θεού και των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι είναι ο ανθρώπινος ναός που ενώνεται με τον θεϊκό ναό, όταν ο Χριστός εκτείνει το χέρι Του δεύτερη φορά για να συνάξει τον υπόλοιπο λαό Του στο αγιαστήριό Του, όπου έπειτα τους ανυψώνει και τους υψώνει, καθώς φωτίζονται από τον Ουράνιο Αρχιερέα, όπως εφώτισε τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ.

Ο αριθμός «30» αντιπροσωπεύει μια περίοδο προετοιμασίας για τους ιερείς, και το 25, ως η ηλικία των Λευιτών, πρέπει να εφαρμοστεί στο 30, γραμμή επί γραμμή, διότι κάθε ιερέας ήταν Λευίτης, αλλά δεν ήταν κάθε Λευίτης ιερέας. Το τριάντα αντιπροσωπεύει την περίοδο προετοιμασίας που άρχισε το 1989, στον καιρό του τέλους, και λήγει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο αριθμός είκοσι πέντε, ως σύμβολο των Λευιτών, είναι επίσης το σύμβολο του διαχωρισμού μεταξύ δύο τάξεων, και σε σχέση με τους ιερείς προσδιορίζει έναν διαχωρισμό. Το είκοσι πέντε σηματοδοτεί τον διαχωρισμό των Λευιτών και των ψευδών Λευιτών κατά τον νόμο της Κυριακής, και στο πλαίσιο των γνησίων ιερέων και των γνησίων Λευιτών δημιουργεί επίσης μια διάκριση, όχι όμως έναν αρνητικό διαχωρισμό, όπως συμβαίνει με τους ψευδείς Λευίτες.

Ο Καάθ ήταν ένας από τους τρεις κύριους κλάδους των Λευιτών (μαζί με τον Γηρσών και τον Μεραρί). Η ιερατική γραμμή προήλθε ειδικώς μέσω του απογόνου του Καάθ, του Ααρών. Ο Ααρών είναι απόγονος του Λευί στην τέταρτη γενεά, και το ιερατικό προνόμιο περιοριζόταν στους άρρενες απογόνους του εντός αυτού του Κααθιτικού κλάδου. Οι Κααθίτες ως σύνολο (όλοι οι απόγονοι του Καάθ) είχαν την τιμή να μεταφέρουν τα ιερώτατα σκεύη, αλλά μόνον η γραμμή του Ααρών μπορούσε πράγματι να επιτελεί τις ιερατικές λειτουργίες στο θυσιαστήριο και στο αγιαστήριο. Ο Ααρών αντιπροσωπεύει την ίδια τέταρτη γενεά με τους «πρεσβυτέρους» του Ιωήλ, ή τους «πρεσβυτέρους άνδρες» στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, οι οποίοι προσκυνούν τον ήλιο.

Το σύστημα των 24 εναλλασσόμενων τάξεων (διαιρέσεων) για τους ιερείς (και, κατ’ αναλογίαν, για τους μη ιερατικούς Λευίτες σε υποστηρικτικούς ρόλους, όπως οι μουσικοί και οι θυρωροί) θεσπίστηκε από τον βασιλιά Δαβίδ. Ο Δαβίδ οργάνωσε τους απογόνους του Ααρών σε 24 τάξεις (διαιρέσεις), ώστε να υπηρετούν εκ περιτροπής (1 Χρονικών 24:1–19). Ο Δαβίδ, με τη βοήθεια των ιερέων Σαδώκ (από τη γραμμή του Ελεάζαρ) και Αχιμέλεχ (από τη γραμμή του Ιθάμαρ), τους διαίρεσε σε 24 ομάδες (16 από τη μεγαλύτερη οικογένεια του Ελεάζαρ και 8 από του Ιθάμαρ). Έριψαν κλήρους για να καθοριστεί η σειρά της υπηρεσίας.

Κάθε τάξη υπηρετούσε επί μία εβδομάδα (από Σάββατο σε Σάββατο), δύο φορές τον χρόνο, ενώ κατά τις μεγάλες εορτές όλες οι τάξεις υπηρετούσαν μαζί (Πάσχα, Πεντηκοστή, Σκηνοπηγία). Ο Δαβίδ οργάνωσε κατά παρόμοιο τρόπο και τους μη ιερατικούς Λευίτες σε 24 τάξεις για τη μουσική, τη φυλακή των πυλών κτλ. (1 Χρονικών 23–26). Το σύστημα αυτό εφαρμόσθηκε επί Σολομώντος (2 Χρονικών 8:14) και συνεχίσθηκε καθ’ όλη την περίοδο του Δευτέρου Ναού. Ο Ζαχαρίας, πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή, ανήκε στην τάξη του Αβιά—Λουκάς 1:5· 1 Χρονικών 24:10. Η σειρά των 24 τάξεων των ιερέων καθορίσθηκε με κλήρο, και ο Ζαχαρίας ανήκε στην τάξη του Αβιά, ο οποίος, μεταξύ των είκοσι τεσσάρων τάξεων, αντιπροσώπευε την «όγδοη» τάξη. Ζαχαρίας σημαίνει «ο Θεός ενθυμείται», και το όνομα του πατέρα του, Αβιά, σημαίνει «ο Θεός είναι ο πατέρας μου».

Ο ουράνιος Πατέρας ενθυμήθηκε την υπόσχεσή Του να αναστήσει έναν αγγελιοφόρο, ο οποίος θα προετοίμαζε την οδό για τον Μεσσία. Αλλά και ο Ζαχαρίας επίσης ευθυγραμμίζεται με τον νόμο της Κυριακής, διότι εκεί είναι όπου το Σάββατο, η ημέρα την οποία οι άνθρωποι έπρεπε πάντοτε να ενθυμούνται, γίνεται η τελική δοκιμασία. Ο Ζαχαρίας αντιπροσωπεύει έναν ιερέα, από την εφημερία του Αβιά, η οποία είναι η «όγδοη» εφημερία. Ο Ζαχαρίας δεν πιστεύει το μήνυμα του αγγέλου και καθίσταται άλαλος μέχρι τη γέννηση του υιού του, του Ιωάννη. Όταν γεννιέται ο Ιωάννης, ο Ζαχαρίας εισέρχεται στη συζήτηση περί του ονόματος του Ιωάννη, και τότε ομιλεί. Η προφητική ομιλία των εσχάτων ημερών είναι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ομιλούν ως δράκων.

> Και συνέβη, την ογδόη ημέρα ήλθαν για να περιτέμουν το παιδί· και το ονόμαζαν Ζαχαρία, κατά το όνομα του πατέρα του. Και η μητέρα του αποκρίθηκε και είπε· Όχι· αλλά Ιωάννης θα ονομασθεί. Και της είπαν· Δεν υπάρχει κανείς μεταξύ των συγγενών σου που να καλείται με αυτό το όνομα. Και έκαναν νεύματα στον πατέρα του, πώς θα ήθελε να ονομασθεί. Και εκείνος ζήτησε πινακίδιο γραφής και έγραψε, λέγοντας· Ιωάννης είναι το όνομά του. Και όλοι εθαύμασαν. Και αμέσως ανοίχθηκε το στόμα του, και λύθηκε η γλώσσα του, και μιλούσε και δοξολογούσε τον Θεό. Λουκάς 1:59–64.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι από την όγδοη τάξη τοῦ Ἀβιά, όπως ήταν και ο πατέρας του. Κατά την περιτομή τοῦ Ἰωάννη, την όγδοη ημέρα, το όνομά του αλλάζει. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αντιπροσωπεύει εκείνους που είναι ιερείς, της τετάρτης γενεάς, οι οποίοι βρίσκονται σε σχέση διαθήκης με τον Θεό, ο οποίος αλλάζει το όνομά τους (από Λαοδίκεια σε Φιλαδέλφεια), τους σφραγίζει με το σημείο της διαθήκης, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μιλούν ως δράκων.

Εμείς είμαστε ο ναός του Θεού. Οι προφητικές γραμμές που απευθύνονται στον ναό μιλούν σε άνδρες και γυναίκες ως άτομα, και επίσης συλλογικά, διότι η εκκλησία του Θεού είναι επίσης ναός. Και βεβαίως υπάρχει ουράνιος ναός, και ο Χριστός είναι Εκείνος που οικοδομεί τον ναό του Κυρίου. Αυτός είναι που θέτει το θεμέλιο και τοποθετεί τον ακρογωνιαίο λίθο επάνω στον ναό. Όσον αφορά τον αριθμό «25» ως σύμβολο, το 25 αντιπροσωπεύει τους Λευίτες, οι οποίοι καθαίρονται (διαχωρίζονται) από τους πλαστούς Λευίτες στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, και οι οποίοι επίσης εξαγνίζονται στο ίδιο χωρίο. Στα κεφάλαια 40 έως 48 του Ιεζεκιήλ περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια ένας συμβολικός ναός. Το ύδωρ της ζωής εξέρχεται από εκείνον τον ναό και πληροί τη γη.

> «Θαυμαστό είναι το έργο το οποίο ο Θεός σκοπεύει να επιτελέσει μέσω των υπηρετών Του, ώστε να δοξασθεί το όνομά Του. Ο Θεός κατέστησε τον Ιωσήφ πηγή ζωής για το αιγυπτιακό έθνος. Μέσω του Ιωσήφ διατηρήθηκε η ζωή ολόκληρου εκείνου του λαού. Και μέσω του Δανιήλ ο Θεός έσωσε τη ζωή όλων των σοφών της Βαβυλώνας. Και αυτές οι λυτρώσεις ήσαν ως εποπτικά μαθήματα· απεικόνιζαν ενώπιον του λαού τις πνευματικές ευλογίες που τους προσφέρονταν μέσω της σχέσεως με τον Θεό τον οποίον λάτρευαν ο Ιωσήφ και ο Δανιήλ. Έτσι και σήμερα, μέσω του λαού Του, ο Θεός επιθυμεί να φέρει ευλογίες στον κόσμο. Κάθε εργάτης στην καρδιά του οποίου κατοικεί ο Χριστός, καθένας που θα φανερώσει την αγάπη Του στον κόσμο, είναι συνεργός του Θεού για την ευλογία της ανθρωπότητας. Καθώς λαμβάνει από τον Σωτήρα χάρη για να τη μεταδώσει σε άλλους, από ολόκληρη την ύπαρξή του εκχέεται το ρεύμα της πνευματικής ζωής. Ο Χριστός ήλθε ως ο Μέγας Ιατρός για να θεραπεύσει τα τραύματα που η αμαρτία έχει προκαλέσει στην ανθρώπινη οικογένεια· και το Πνεύμα Του, ενεργώντας μέσω των υπηρετών Του, μεταδίδει σε αμαρτωλά, πάσχοντα ανθρώπινα όντα μια ισχυρή θεραπευτική δύναμη, αποτελεσματική για το σώμα και για την ψυχή. «Κατ’ εκείνην την ημέραν», λέγει η Γραφή, «θέλει αναβλύσει πηγή εις τον οίκον Δαβίδ και εις τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ διά την αμαρτίαν και διά την ακαθαρσίαν». Ζαχαρίας 13:1. Τα ύδατα αυτής της πηγής περιέχουν θεραπευτικές ιδιότητες που θα ιατρεύσουν τόσο τη σωματική όσο και την πνευματική ασθένεια.»

> «Από αυτή την πηγή εκχέεται ο ισχυρός ποταμός που φάνηκε στο όραμα του Ιεζεκιήλ. “Τα ύδατα ταύτα εκπορεύονται προς την ανατολική χώρα, και καταβαίνουν εις την έρημον, και εισέρχονται εις την θάλασσαν· και όταν εκχυθούν εις την θάλασσαν, τα ύδατα αυτής θέλουσιν ιαθή. Και θέλει συμβή, ότι παν ζώον, ό,τι κινείται, όπου αν έλθωσιν οι ποταμοί, θέλει ζήσει…. Και πλησίον του ποταμού, επί της όχθης αυτού, εντεύθεν και εκείθεν, θέλουσι φύεσθαι παντός είδους δένδρα προς τροφήν, των οποίων το φύλλον δεν θέλει μαραίνεσθαι, ουδέ ο καρπός αυτών θέλει εκλείψει· νέον καρπόν θέλουσι φέρει κατά τους μήνας αυτών, διότι τα ύδατα αυτών εκπορεύονται εκ του αγιαστηρίου· και ο καρπός αυτών θέλει είσθαι προς τροφήν, και το φύλλον αυτών προς θεραπείαν.” Ιεζεκιήλ 47:8–12.» Testimonies, τόμος 6, 227.

Ο ναός του Ιεζεκιήλ αποτελεί προφητικό συμβολισμό υψίστης τάξεως, και ο Ιωάννης διατάχθηκε στην ενδέκατη κεφαλαία της Αποκαλύψεως να μετρήσει τον ναό, αλλά να αφήσει έξω την αυλή. Όταν πράττουμε ακριβώς αυτό με τον ναό του Ιεζεκιήλ, διαπιστώνουμε ότι οι δύο πλέον εξέχοντες αριθμοί μέσα στις διαστάσεις του ναού αντιπροσωπεύουν την ιερωσύνη. Οι 50 πήχεις είναι ο πλέον εξέχων αριθμός, και επαναλαμβάνεται 11 φορές ως το συνολικό μήκος κάθε συγκροτήματος πύλης (Ιεζεκιήλ 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, κτλ.). Το 50 χρησιμοποιείται επίσης για ορισμένα μήκη τοίχων και θαλάμων (42:7–8). Καθορίζει ολόκληρο το πέρασμα της πύλης, από το εξωτερικό έως το εσωτερικό κατώφλι.

Οι 25 πήχεις αποτελούν το σαφώς δεύτερο πιο εξέχον μέτρο. Επαναλαμβάνεται 10 φορές ως το πλάτος και το εύρος των συγκροτημάτων των πυλών (Ιεζεκιήλ 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Σε συνδυασμό, οι 50 και οι 25 σχηματίζουν τα σταθερά ορθογώνια πρότυπα 50 επί 25 για τις έξι κύριες πύλες. Αυτό το ζεύγος 50 επί 25 κυριαρχεί στην αρχιτεκτονική περιγραφή των πυλών που οδηγούν προς τους εσωτερικούς χώρους. Δεν υπάρχει άλλο ζεύγος που να επαναλαμβάνεται με τόσο συστηματική συχνότητα στο ίδιο το οικοδόμημα του ναού.

Οι Λευίτες εισέρχονταν στην ενεργό υπηρεσία στην ηλικία των 25 ετών (Αριθμοί 8:24: «ἀπὸ εἴκοσι καὶ πέντε ἐτῶν καὶ ἐπάνω θέλουσιν εἰσέρχεσθαι διὰ νὰ ἐκτελῶσι τὴν διακονίαν τῆς ὑπηρεσίας»). Υπηρετούσαν μέχρι την ηλικία των 50 ετών (Αριθμοί 4:3, 39, 43· 8:25: «ἕως πεντήκοντα ἐτῶν»). Αυτό δίδει ακριβώς 25 έτη ενεργού υπηρεσίας (50 – 25 = 25).

Έτσι, το διάστημα των 25 ετών της Λευιτικής υπηρεσίας αντανακλάται άμεσα στις διαστάσεις των 25 επί 50 πήχεων που κυριαρχούν στις πύλες και στη δομή του ναού—ακριβώς στον τόπο όπου υπηρετούσαν οι Λευίτες. Οι κύριες διαστάσεις του ναού του Ιεζεκιήλ, δηλαδή του ναού της θριαμβεύουσας εκκλησίας και των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, έχουν ενσωματωθεί αρχιτεκτονικά μέσα στον ίδιο τον ναό όπου επρόκειτο να υπηρετήσουν· ΑΚΡΙΒΩΣ όπως οι σαράντα έξι χρωμοσωμικές μονάδες είναι ενσωματωμένες μέσα στον ίδιο τον ναό όπου πρόκειται να υπηρετήσει ο λαός του Θεού. Ο Παλμονί έχει θέσει την υπογραφή Του επάνω στον ατομικό ανθρώπινο ναό και στον συλλογικό ναό του σώματος που πρόκειται να είναι η νύμφη Του.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις γραμμές στο επόμενο άρθρο.

> «Εκείνοι που κατέχουν θέσεις ευθύνης δεν πρέπει να προσχωρούν στις αρχές του κόσμου, οι οποίες ευνοούν τη φιληδονία και τη σπατάλη, διότι δεν δύνανται να το αντέξουν· και ακόμη κι αν μπορούσαν, οι χριστόμορφες αρχές δεν θα το επέτρεπαν. Χρειάζεται να δίδεται πολύπλευρη διδασκαλία. “Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; τους απογαλακτισθέντας από του γάλακτος και απεσπασμένους από των μαστών. Διότι πρέπει να είναι προσταγή επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· κανών επί κανόνος, κανών επί κανόνος· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί.” Ούτως ο λόγος του Κυρίου πρέπει με υπομονή να τίθεται ενώπιον των παιδιών και να διατηρείται ενώπιόν τους, από γονείς οι οποίοι πιστεύουν τον λόγο του Θεού. “Διότι διά τραυλιζόντων χειλέων και διά άλλης γλώσσης θέλει λαλήσει προς τον λαόν τούτον· προς τους οποίους είπεν, Αύτη είναι η ανάπαυσις, δότε ανάπαυσιν εις τον κεκοπιακότα· και αύτη είναι η αναψυχή· όμως δεν ηθέλησαν να ακούσουν. Όθεν ο λόγος του Κυρίου εστάθη προς αυτούς προσταγή επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· κανών επί κανόνος, κανών επί κανόνος· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί· διά να υπάγωσι και να πέσωσιν οπίσω και να συντριφθώσι και να παγιδευθώσι και να πιασθώσι.” Γιατί;—επειδή δεν έδωσαν προσοχή στον λόγο του Κυρίου που ήλθε προς αυτούς.»

> «Αυτό σημαίνει εκείνους οι οποίοι δεν έχουν λάβει διδασκαλία, αλλά έχουν περιθάλψει τη δική τους σοφία και έχουν επιλέξει να ενεργούν οι ίδιοι σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις. Ο Κύριος δίνει σ’ αυτούς τη δοκιμασία, ώστε είτε να λάβουν τη θέση τους να ακολουθήσουν τη συμβουλή Του, είτε να αρνηθούν και να πράξουν σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες, και τότε ο Κύριος θα τους αφήσει στο βέβαιο αποτέλεσμα. Σε όλους τους δρόμους μας, σε όλη την υπηρεσία μας προς τον Θεό, Αυτός μας λέγει: “Δός Μου την καρδιά σου”. Εκείνο που ο Θεός θέλει είναι το υποτακτικό, δεκτικό στη διδασκαλία πνεύμα. Εκείνο που προσδίδει στην προσευχή την αριστεία της είναι το γεγονός ότι αναπνέεται από καρδιά αγαπώσα και υπάκουη.»

> «Ο Θεός απαιτεί ορισμένα πράγματα από τον λαό Του· εάν πουν: Δεν θα παραδώσω την καρδιά μου για να πράξω αυτό το πράγμα, ο Κύριος τούς αφήνει να προχωρούν κατά τη δήθεν σοφή τους κρίση, χωρίς ουράνια σοφία, έως ότου εκπληρωθεί αυτή η γραφή [Ησαΐας 28:13]. Δεν πρέπει να λέτε: Θα ακολουθήσω την καθοδήγηση του Κυρίου μέχρις ενός ορισμένου σημείου που συμφωνεί με τη δική μου κρίση, και έπειτα να προσκολλάσθε στις δικές σας ιδέες, αρνούμενοι να μορφωθείτε κατά την ομοιότητα του Κυρίου. Ας τίθεται το ερώτημα: Είναι αυτό το θέλημα του Κυρίου; και όχι: Είναι αυτή η γνώμη ή η κρίση του —–;» Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles