Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι Ένα

In Measure

Κατὰ Μέτρον

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Εξεταζούμε το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, διότι αυτό θεμελιώνει το πλαίσιο για τα επόμενα κεφάλαια του Ησαΐα. Τα επόμενα εκείνα κεφάλαια προσδιορίζουν την όψιμη βροχή ως τη σωστή βιβλική μεθοδολογία. Η μεθοδολογία αυτή, όταν αναγνωριστεί και εφαρμοστεί, αποκαλύπτει το προφητικό μήνυμα, το οποίο, εάν γίνει αποδεκτό, παράγει την αντίστοιχη εμπειρία.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το άσμα που πρόκειται να ψαλθεί προς τον πρώην λαό της διαθήκης του Θεού, ο οποίος είναι ο λαός των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, είναι ότι παραθεωρούνται ως λαός του Θεού, διότι δεν έφεραν τους καρπούς που ο Θεός είχε ορίσει να παραγάγει ο αμπελώνας Του. Το άσμα επρόκειτο να βασίζεται στη σχέση της διαθήκης, η οποία παριστάνεται από τον αμπελώνα που ο Θεός είχε φυτεύσει, καθώς και από την από μέρους τους απόρριψη του λίθου του προσκόμματος το 1863. Είχαν καταστεί Λαοδίκεια το 1856, και επί επτά έτη, ή «επτά καιρούς», ή δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες, ο Θεός ζητούσε είσοδο, αλλά εκείνοι έκλεισαν τη θύρα εναντίον Του το 1863.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

Από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δένονται σε δεμάτια ενόψει τού να εξεμέσουν πλήρως από το στόμα Του κατά τον νόμο της Κυριακής. Το μήνυμα που πρέπει να ψάλλεται προς τον Αντβεντισμό από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 είναι το Λαοδικειακό μήνυμα, το οποίο είναι το μήνυμα του αμπελώνα που περιέχει τον λίθο του προσκόμματος, ο οποίος συντρίβει κάθε έναν που αρνείται να «δει» και να «γευθεί» τον πολύτιμο λίθο. Η υπόσχεση προς τους Λαοδικείς στο χωρίο του Ησαΐα είναι ότι κάθε Αντβεντιστής που επιλέγει να δεχθεί αυτή την τελική προειδοποίηση έχει ακόμη χρόνο να «πιαστεί από» τη «δύναμη» του Χριστού, «ώστε» να «κάνει ειρήνη με» τον Χριστό, διότι ο Χριστός είναι ακόμη πρόθυμος «να κάνει ειρήνη με» αυτούς. Αλλά κατά την κραυγή του μεσονυκτίου, ακριβώς πριν από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, εκείνη η ευκαιρία τελειώνει για πάντα.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

Κατά τη χρονική περίοδο που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Θεός υποσχέθηκε να καταστήσει εκείνους που «πρότερον δεν ήσαν λαός», «ρίζα εκ ξηράς γης», ώστε να «ριζώσωσι», να «ανθίσωσι και βλαστήσωσι, και να γεμίσωσι το πρόσωπον της οικουμένης από καρπού». Εκείνο που κάνει τη ρίζα του Ιεσσαί να ανθίζει και να βλαστάνει είναι η όψιμη βροχή, διότι η ρίζα που πρόκειται να ανθίσει και να βλαστήσει είναι προφητικώς προορισμένη να είναι το σημείον που υψώνεται, και το σημείον είναι η ρίζα του Ιεσσαί.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> Και κατά την ημέραν εκείνην θέλει είσθαι η ρίζα του Ιεσσαί, ήτις θέλει στήκει ως σημαία των λαών· εις αυτήν θέλουσι ζητήσει τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θέλει είσθαι δόξα. Ησαΐας 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

Η όψιμη βροχή προκάλεσε τη ρίζα του Ιεσσαί να ανθίσει και να βλαστήσει, αρχίζοντας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής η ρίζα θα γεμίσει ολόκληρη τη γη με καρπό. Ο νόμος της Κυριακής στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι η προοδευτική ιστορία που παριστάνεται επίσης στα κεφάλαια ένα έως τρία στο βιβλίο του Δανιήλ. Η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει όταν τα έθνη οργίσθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 με την εξαπόλυση και κατόπιν την άμεση συγκράτηση του Ισλάμ της τρίτης Αλλοίμονο.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Η έναρξη εκείνου του καιρού θλίψεως», που αναφέρεται εδώ, δεν αναφέρεται στον καιρό κατά τον οποίο οι πληγές θα αρχίσουν να εκχέονται, αλλά σε μια σύντομη περίοδο ακριβώς πριν από την έκχυσή τους, ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο αγιαστήριο. Κατά τον καιρό εκείνο, ενώ το έργο της σωτηρίας πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μη ματαιώσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατά τον καιρό εκείνο, η «όψιμη βροχή», ή η αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν κατά την περίοδο κατά την οποία οι επτά τελευταίες πληγές θα εκχυθούν». Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

Στο απόσπασμα αυτό, η αδελφή Γουάιτ διευκρινίζει ότι υπάρχει ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά το οποίο η σωτηρία παραμένει ακόμη ανοιχτή. Ο «καιρός θλίψεως» στον οποίο αναφέρεται είναι διακριτός από τον μεγάλο καιρό θλίψεως, ο οποίος αρχίζει όταν κλείσει πλήρως η δοκιμασία. Στον Αντβεντισμό ορθώς αποκαλείται «ο μικρός καιρός θλίψεως» σε σχέση με τον μεγάλο καιρό θλίψεως που αρχίζει όταν ο Μιχαήλ εγείρεται. Ο «μικρός καιρός θλίψεως» αντιπροσωπεύει την περίοδο κατά την οποία η εθνική καταστροφή αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής και συνεχίζεται έως ότου κλείσει η δοκιμασία.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

Στην ιστορία από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως και τον νόμο της Κυριακής, η τελική κάθαρση και κρίση του Αντβεντισμού απεικονίζεται ως λαμβάνουσα χώρα κατά τη διάρκεια του «ραντισμού» της όψιμης βροχής. Εκείνη η περίοδος κατά την οποία η όψιμη βροχή, η οποία είναι επίσης η «αναζωογόνηση», αρχίζει ως «ραντισμός», αλλά προχωρεί έως την πλήρη έκχυση κατά τον νόμο της Κυριακής. Κατά την περίοδο αυτή, η οποία αρχίζει όταν το Ισλάμ του τρίτου Ουαί καθιστά τα έθνη οργισμένα, η όψιμη βροχή αρχίζει να πέφτει, και μερικοί αναγνωρίζουν την όψιμη βροχή και τη λαμβάνουν, ενώ άλλοι δεν αναγνωρίζουν την όψιμη βροχή. Μερικοί αναγνωρίζουν ότι κάτι συμβαίνει, αλλά δεν κατανοούν τι είναι, και οχυρώνονται εναντίον του.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> «Πολλοί, σε μεγάλο βαθμό, απέτυχαν να δεχθούν την πρώιμη βροχή. Δεν απέκτησαν όλα τα οφέλη που ο Θεός είχε έτσι προβλέψει γι’ αυτούς. Αναμένουν ότι η έλλειψη θα αναπληρωθεί με την όψιμη βροχή. Όταν θα χορηγηθεί η πλουσιότερη αφθονία της χάριτος, σκοπεύουν να ανοίξουν την καρδιά τους για να τη δεχθούν. Διαπράττουν φοβερό σφάλμα. Το έργο που ο Θεός άρχισε στην ανθρώπινη καρδιά, δίνοντας το φως και τη γνώση Του, πρέπει να προχωρεί αδιάκοπα. Κάθε άτομο πρέπει να συνειδητοποιήσει τη δική του ανάγκη. Η καρδιά πρέπει να αδειάσει από κάθε μιασμό και να καθαριστεί για την ενοίκηση του Πνεύματος. Με την εξομολόγηση και εγκατάλειψη της αμαρτίας, με θερμή προσευχή και αφιέρωση του εαυτού τους στον Θεό, οι πρώτοι μαθητές προετοιμάστηκαν για την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Το ίδιο έργο, μόνο σε μεγαλύτερο βαθμό, πρέπει να γίνει τώρα. Τότε ο ανθρώπινος παράγοντας είχε μόνο να ζητήσει την ευλογία και να περιμένει τον Κύριο να τελειοποιήσει το έργο που τον αφορούσε. Ο Θεός είναι εκείνος που άρχισε το έργο, και Αυτός θα ολοκληρώσει το έργο Του, καθιστώντας τον άνθρωπο τέλειο εν Ιησού Χριστώ. Αλλά δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμέλεια της χάριτος που παριστάνεται με την πρώιμη βροχή. Μόνο εκείνοι που ζουν σύμφωνα με το φως που έχουν θα λάβουν μεγαλύτερο φως. Εάν δεν προοδεύουμε καθημερινά στην έμπρακτη εκδήλωση των ενεργών χριστιανικών αρετών, δεν θα αναγνωρίσουμε τις εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος στην όψιμη βροχή. Μπορεί να πέφτει επάνω σε καρδιές ολόγυρά μας, αλλά εμείς δεν θα τη διακρίνουμε ούτε θα τη δεχθούμε.» Testimonies to Ministers, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

Η όψιμη βροχή πέφτει τώρα, και υπάρχουν εκείνοι που την αναγνωρίζουν και, επομένως, τη λαμβάνουν, και υπάρχουν εκείνοι που δεν την αναγνωρίζουν και, επομένως, δεν τη λαμβάνουν. Η όψιμη βροχή πρέπει να αναγνωριστεί για να ληφθεί. Η όψιμη βροχή δεν είναι απλώς και μόνο μια εμπειρία· είναι μια εμπειρία που παράγεται από ένα μήνυμα, αλλά το μήνυμα μπορεί να ληφθεί μόνον όταν χρησιμοποιείται η ορθή μεθοδολογία για την εδραίωση του μηνύματος. Χωρίς την αναγνώριση της μεθοδολογίας που εδραιώνει το μήνυμα της όψιμης βροχής, είναι σχεδόν αδύνατον να κατανοηθούν τα προφητικά διδάγματα που παριστάνονται στην άνοδο και την πτώση βασιλείων, όπως εκτίθενται στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Το λάβαρο που υψώνεται προς τον κόσμο προσδιορίζεται από τον Ησαΐα ως η «ρίζα του Ιεσσαί», και στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο εκείνοι που «έρχονται εκ του Ιακώβ» «ριζώνουν». Εκείνοι που είναι η «ρίζα του Ιεσσαί» προσδιορίζονται επίσης εκεί ως «Ισραήλ», και είναι εκείνοι που πρώτοι ανθίζουν και βλαστάνουν, και κατόπιν γεμίζουν τον κόσμο με καρπό. Οι νόμοι της φύσεως δεν αντιφάσκουν προς τους νόμους της προφητείας, διότι ο ίδιος Νομοθέτης παρήγαγε και τη φύση και την προφητεία. Πριν ένα φυτό φέρει καρπό, πρέπει πρώτα να εξέλθει από την αδράνειά του, όπως αποδεικνύεται από τους οφθαλμούς, και κατόπιν από τα άνθη. Ο πνευματικός Ισραήλ, ο οποίος είναι η «ρίζα του Ιεσσαί», λαμβάνει μια προοδευτική έκχυση βροχής. Αρχίζει με έναν «ραντισμό» και κλιμακώνεται σε πλήρη έκχυση όταν ο κόσμος γεμίζει με τον καρπό που παρουσιάζεται από το λάβαρο.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

Στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, το σημείο ενάρξεως του ραντίσματος της βροχής παριστάνεται ότι λαμβάνει χώρα όταν οι βλαστοί «εκβλαστάνουν». Όταν πρωτοεμφανίζονται, η βροχή προσδιορίζεται ως εκχεομένη «κατὰ μέτρον». «Κατὰ μέτρον, ὅταν αὐτὴ ἐκβλαστάνῃ». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 το ράντισμα της όψιμης βροχής άρχισε να εκχέεται «κατὰ μέτρον», διότι κατά τον καιρό εκείνο ο σίτος και τα ζιζάνια, ή οι φρόνιμοι και οι μωροί, ήσαν ακόμη αναμεμιγμένοι μαζί.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> «Η μεγάλη έκχυση του Πνεύματος του Θεού, η οποία φωτίζει ολόκληρη τη γη με τη δόξα Του, δεν θα έλθει έως ότου έχουμε έναν λαό πεφωτισμένο, που να γνωρίζει εκ πείρας τι σημαίνει να είναι συνεργοί του Θεού. Όταν έχουμε πλήρη, ολόψυχη αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού, ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός Του χωρίς μέτρο· αλλά αυτό δεν θα συμβεί όσο το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας δεν είναι συνεργοί του Θεού. Ο Θεός δεν μπορεί να εκχύσει το Πνεύμα Του όταν ο εγωισμός και η φιληδονία εκδηλώνονται τόσο φανερά· όταν επικρατεί ένα πνεύμα που, αν εκφραζόταν με λόγια, θα απέδιδε εκείνη την απάντηση του Κάιν,—“Μήπως εγώ είμαι φύλακας του αδελφού μου;” Εάν η αλήθεια για τον παρόντα καιρό, εάν τα σημεία που πυκνώνουν παντού, τα οποία μαρτυρούν ότι το τέλος πάντων είναι πλησίον, δεν επαρκούν για να αφυπνίσουν την κοιμώμενη ενεργητικότητα εκείνων που ομολογούν ότι γνωρίζουν την αλήθεια, τότε σκότος ανάλογο προς το φως που έχει λάμψει θα καταλάβει αυτές τις ψυχές. Δεν υπάρχει ούτε το φαινόμενο δικαιολογίας για την αδιαφορία τους, που θα μπορέσουν να παρουσιάσουν ενώπιον του Θεού κατά τη μεγάλη ημέρα της τελικής λογοδοσίας. Δεν θα έχουν να προσφέρουν κανέναν λόγο για το γιατί δεν έζησαν και δεν περπάτησαν και δεν εργάστηκαν μέσα στο φως της ιερής αλήθειας του λόγου του Θεού, και έτσι να αποκαλύψουν σε έναν κόσμο σκοτισμένο από την αμαρτία, μέσω της διαγωγής τους, της συμπάθειάς τους και του ζήλου τους, ότι η δύναμη και η πραγματικότητα του ευαγγελίου δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν.» Review and Herald, July 21, 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει την ιστορία της αρχής της εκχύσεως της όψιμης βροχής, όταν η ρίζα βλαστάνει από ξηρά γη, και κατόπιν σε όλη τη διαδρομή έως ότου η γη γεμίσει με καρπό. Το κεφάλαιο προσδιορίζει ότι «ἐν μέτρῳ, ὅταν ἐκβάλῃ, θέλεις διαλεχθῆ μετ’ αὐτοῦ». Όταν η όψιμη βροχή μετρείται ως «ράντισμα», η Αδελφή White δηλώνει ότι η όψιμη βροχή «μπορεί να πέφτει επάνω σε καρδιές παντού γύρω μας, αλλά εμείς δεν θα τη διακρίνουμε ούτε θα τη λάβουμε».

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

Με το να πράττει τούτο, προσδιορίζει μια εκκλησία η οποία είναι αναμεμιγμένη με εκείνους που αναγνωρίζουν και με άλλους που δεν αναγνωρίζουν την πτώση της βροχής. Στο προηγούμενο χωρίο προσδιορίζει ότι, όταν ο Θεός εκχέει την όψιμη βροχή χωρίς μέτρο, αυτό σηματοδοτεί τον χρόνο κατά τον οποίο δεν υπάρχει πλέον ανάμειξη φρονίμων και μωρών παρθένων, δηλώνοντας: «Όταν έχουμε πλήρη, ολόψυχη αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού, ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός με έκχυση του Πνεύματός του χωρίς μέτρο· αλλά αυτό δεν θα συμβεί όσο το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας δεν είναι συνεργοί του Θεού.»

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας, ή η πλειονότητα της εκκλησίας, παριστάνεται στο κατά Ματθαίον εικοστό πέμπτο κεφάλαιο ως μωρές παρθένοι, διότι βιβλικώς «πολλοί» είναι κεκλημένοι, αλλά «ολίγοι» εκλεκτοί. Οι φρόνιμες και οι μωρές χωρίζονται κατά θεία πρόνοια κατά την κρίση του μεσονυκτίου, η οποία προηγείται του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Ο χωρισμός αυτός δημιουργεί έναν λαό που μπορεί τότε να λάβει την πλήρη έκχυση του Πνεύματος κατά την όψιμη βροχή και να καταστεί το «έθνος που γεννάται εν μια ημέρα». Τότε η ρίζα του Ιεσσαί θα υψωθεί ως σημείο και θα γεμίσει τον κόσμο με καρπό.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει ότι, όταν η όψιμη βροχή άρχισε να εκχέεται «κατά μέτρον», στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, «θέλεις αντιδικήσει με αυτήν». «Κατά μέτρον, όταν εκβλαστή, θέλεις αντιδικήσει με αυτήν». Το γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έγινε αμέσως αντικείμενο αντιλογίας στον κόσμο και στην εκκλησία. Μέχρι και αυτήν ακριβώς την ημέρα —πάνω από είκοσι χρόνια αργότερα— εξακολουθούν να υπάρχουν επιχειρήματα κατά του να αποδοθούν εκείνα τα γεγονότα σε πράξη του Ισλάμ, σε αντίθεση με κάποια μορφή παγκοσμιοποιητικής συνωμοσίας. Η αντιλογία που συνδέεται με την άφιξη του ραντίσματος της όψιμης βροχής άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά οι αντιλογίες που διεξάγονται στον κόσμο δεν είναι η «αντιδικία» που προσδιορίζεται στον προφητικό Λόγο του Θεού. Η αντιδικία αφορά προβλέψεις όπως εκείνη που ακολουθεί.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Σε μία περίσταση, όταν βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη, κατά τη νυχτερινή ώρα εκλήθηκα να αντικρίσω κτίρια να υψώνονται, όροφο επάνω σε όροφο, προς τον ουρανό. Τα κτίρια αυτά εγγυώνταν ότι ήταν πυράντοχα, και είχαν ανεγερθεί για να δοξάσουν τους ιδιοκτήτες και τους κατασκευαστές τους. Όλο και υψηλότερα υψώνονταν αυτά τα κτίρια, και σε αυτά χρησιμοποιούνταν τα πλέον δαπανηρά υλικά. Εκείνοι στους οποίους ανήκαν αυτά τα κτίρια δεν αναρωτιούνταν: “Πώς μπορούμε να δοξάσουμε καλύτερα τον Θεό;” Ο Κύριος δεν ήταν στις σκέψεις τους.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> Σκέφθηκα: «Ω, να μπορούσαν όσοι έτσι επενδύουν τα μέσα τους να δουν την πορεία τους όπως τη βλέπει ο Θεός! Σωρεύουν μεγαλοπρεπή κτίρια, αλλά πόσο ανόητος είναι, στα μάτια του Κυβερνήτη του σύμπαντος, ο σχεδιασμός και οι επινοήσεις τους. Δεν μελετούν με όλες τις δυνάμεις της καρδιάς και του νου πώς να δοξάσουν τον Θεό. Έχουν χάσει από τα μάτια τους αυτό, το πρώτο καθήκον του ανθρώπου».

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Καθώς αυτά τα επιβλητικά οικοδομήματα υψώνονταν, οι ιδιοκτήτες χαίρονταν με φιλόδοξη υπερηφάνεια ότι είχαν χρήματα για να τα χρησιμοποιούν προς ικανοποίηση του εαυτού τους και προς πρόκληση του φθόνου των γειτόνων τους. Μεγάλο μέρος των χρημάτων που επένδυσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο είχε αποκτηθεί με εκβιαστική απαίτηση, με καταδυνάστευση των πτωχών. Λησμόνησαν ότι στον ουρανό τηρείται λογαριασμός κάθε εμπορικής συναλλαγής· κάθε άδικη δοσοληψία, κάθε δόλια πράξη, καταγράφεται εκεί. Έρχεται ο καιρός κατά τον οποίο, μέσα στην απάτη και την αλαζονεία τους, οι άνθρωποι θα φθάσουν σε σημείο που ο Κύριος δεν θα τους επιτρέψει να υπερβούν, και θα μάθουν ότι υπάρχει όριο στη μακροθυμία του Ιεχωβά.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> «Η σκηνή που κατόπιν πέρασε μπροστά μου ήταν συναγερμός πυρκαγιάς. Άνδρες κοίταζαν τα υψηλά και υποτιθέμενα πυράντοχα κτίρια και έλεγαν: “Είναι απολύτως ασφαλή”. Αλλά τα κτίρια αυτά καταναλώθηκαν σαν να ήταν φτιαγμένα από πίσσα. Οι πυροσβεστικές αντλίες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να αναχαιτίσουν την καταστροφή. Οι πυροσβέστες δεν ήταν σε θέση να θέσουν σε λειτουργία τις αντλίες». Testimonies, τόμος 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Η Αντβεντιστική εκκλησία, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, επιχείρησε να αποκρύψει από τον κόσμο περικοπές όπως αυτή. Πώς θα μπορούσε αυτό να μη αφορά τη Νέα Υόρκη και τα υπέρμετρα υψηλά κτίρια, στα οποία τα πυροσβεστικά οχήματα δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν τις πυρκαγιές που ακολούθησαν; Πώς θα μπορούσε ένα τέτοιο χωρίο από τα συγγράμματα, τα οποία η Αντβεντιστική εκκλησία ομολογεί ότι έχουν γραφεί από μία προφήτισσα, να μη διακηρυχθεί από τις στέγες έπειτα από μια τέτοια εκπλήρωση;

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Η εμφάνιση του ραντίσματος της όψιμης βροχής, που σηματοδοτεί την έλευση της προφητικής «διαμάχης», προσδιορίζει επίσης και την τελική αποστασία του Αντβεντισμού, διότι εκεί είναι που απορρίπτουν πλήρως τα σαφή και απλά λόγια εκείνης την οποία αναγνωρίζουν ως προφήτισσα προς το υπόλοιπο.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «Ο Σατανάς... προωθεί αδιάκοπα το κίβδηλο, για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η έσχατη ακριβώς εξαπάτηση του Σατανά θα είναι να καταστήσει ανενεργό τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. “Χωρὶς ὅρασιν ὁ λαὸς διαφθείρεται” (Παροιμίαι 29:18). Ο Σατανάς θα ενεργήσει με επινοητικότητα, με διαφορετικούς τρόπους και μέσω διαφορετικών οργάνων, για να κλονίσει την εμπιστοσύνη του υπολοίπου λαού του Θεού στην αληθινή μαρτυρία.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «Θα ανάψει ένα μίσος εναντίον των Μαρτυριών, το οποίο είναι σατανικό. Οι ενέργειες του Σατανά θα αποσκοπούν στο να κλονίσουν την πίστη των εκκλησιών σε αυτές, για τον εξής λόγο: ο Σατανάς δεν μπορεί να έχει τόσο καθαρό πεδίο για να εισάγει τις πλάνες του και να δένει τις ψυχές μέσα στις απάτες του, εάν οι προειδοποιήσεις και οι έλεγχοι και οι συμβουλές του Πνεύματος του Θεού λαμβάνονται υπόψη.» Selected Messages, βιβλίο 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Η προφητική δέσμευση τόσο του σίτου όσο και των ζιζανίων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με την αποστασία εναντίον του Πνεύματος της Προφητείας, η οποία σηματοδότησε την ολοκλήρωση μιας προοδευτικής αποστασίας που άρχισε εναντίον της Αγίας Γραφής το 1863.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> «Εμείς, ως λαός, ομολογούμε ότι κατέχουμε την αλήθεια πριν από κάθε άλλον λαό επάνω στη γη. Τότε η ζωή και ο χαρακτήρας μας θα πρέπει να είναι σε αρμονία με μια τέτοια πίστη. Η ημέρα είναι ακριβώς προ των πυλών, όταν οι δίκαιοι θα δεθούν σαν πολύτιμος σίτος σε δεμάτια για την επουράνια αποθήκη, ενώ οι ασεβείς, όπως τα ζιζάνια, συγκεντρώνονται για τις φωτιές της τελευταίας μεγάλης ημέρας. Αλλά το σιτάρι και τα ζιζάνια “αυξάνονται μαζί μέχρι τον θερισμό”.» Testimonies, τόμος 5, σ. 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Πώς θα μπορούσε ο Αντβεντισμός να αγνοήσει το ακόλουθο χωρίο, το οποίο δηλώνει ευθέως ότι, όταν τα κτίρια αυτά κατεδαφίζονταν, θα εκπληρωνόταν η Αποκάλυψη, κεφάλαιο δεκαοκτώ, εδάφια ένα έως τρία;

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Και τώρα έρχεται ο λόγος ότι εγώ δήλωσα πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Είπα, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει τρομερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα έρχονται επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνον ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς Του δύναμης, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, των οποίων τη φρικτότητα δεν μπορούμε να φανταστούμε». Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Το ζήτημα που εξετάζουμε εδώ δεν είναι αν αυτά τα χωρία εκπληρώθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, διότι ασφαλώς εκπληρώθηκαν, αλλά το ζήτημα που επιδιώκουμε να εξετάσουμε είναι η «διαμάχη» που θα άρχιζε εκείνον τον καιρό. Η διαμάχη αφορούσε την ορθή ή εσφαλμένη μεθοδολογία. Η Εκκλησία των Αντβεντιστών άρχισε την απόρριψη των δεκατεσσάρων κανόνων προφητικής ερμηνείας του William Miller το 1863, και έχουν πλέον προχωρήσει σε τέτοιο σημείο ώστε δεν μπορεί κανείς να αγοράσει βιβλίο βιβλικής μελέτης γραμμένο από Αντβεντιστές θεολόγους, το οποίο να μη φέρει επανειλημμένα την επιδοκιμασία των θεολόγων του αποστάτη Προτεσταντισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού. Από το 1863 έως το 2001, και ακόμη και σήμερα, η μεθοδολογία που αρχικά εκπροσωπούνταν από τους κανόνες προφητικής ερμηνείας του William Miller παραμερίστηκε υπέρ της μεθοδολογίας του Ρωμαιοκαθολικισμού και του αποστάτη Προτεσταντισμού. Η προφητική «διαμάχη» που άρχισε όταν εκπληρώθηκε το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια ένα έως τρία, αφορούσε την αληθή ή την ψευδή μεθοδολογία.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της «διαμάχης» του εικοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα στο επόμενο άρθρο.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «Πρέπει να γνωρίζουμε οι ίδιοι τι συνιστά τον Χριστιανισμό, τι είναι η αλήθεια, ποια είναι η πίστη που έχουμε παραλάβει, ποιοι είναι οι βιβλικοί κανόνες—οι κανόνες που μας έχουν δοθεί από την υψίστη αυθεντία». The 1888 Materials, 403.

Back to Articles