Article

# Elijah - Number Twelve

Ηλίας — Αριθμός Δώδεκα

Every valley shall be exalted

Κάθε κοιλάδα θα υψωθεί

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

Εξακολουθούμε να εξετάζουμε τον Ηλία ως προφητικό σύμβολο. Ο Ηλίας ανήγγειλε στον Αχαάβ ότι δεν θα υπήρχε βροχή, παρά μόνον με τον λόγο του, επί τρία έτη.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> Και ο Ηλίας ο Θεσβίτης, από τους κατοίκους της Γαλαάδ, είπε προς τον Αχαάβ: Ζει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, ενώπιον του οποίου παρίσταμαι, δεν θα υπάρξει κατά τα έτη αυτά ούτε δρόσος ούτε βροχή, παρά μόνον σύμφωνα με τον λόγο μου. Βασιλέων Α΄ 17:1.

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

Ο Χριστός μάς πληροφορεί στο βιβλίο του Λουκά ότι τα τρία έτη ήταν στην πραγματικότητα τριάμισι έτη.

> An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

> Και είπε· Αληθώς σας λέγω, ουδείς προφήτης είναι δεκτός στην πατρίδα του. Αλλά επ’ αληθείας σας λέγω, πολλές χήρες ήσαν εν τω Ισραήλ κατά τας ημέρας του Ηλία, όταν ο ουρανός έκλεισε επί τρία έτη και έξ μήνας, όταν μεγάλη πείνα ήτο καθ’ όλην την γην· αλλά προς ουδεμίαν εξ αυτών εστάλη ο Ηλίας, ειμή εις τα Σάρεπτα της Σιδώνος, προς γυναίκα χήραν. Λουκάς 4:24–26.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

Τα τριάμισι έτη έλαβαν χώρα στην εποχή του Αχάβ και της Ιεζάβελ, προσδιορίζοντας έτσι τα τριάμισι προφητικά έτη από το 538 έως το 1798, όταν ο παπισμός, ο οποίος παριστάνεται ως Ιεζάβελ στην εκκλησία των Θυατείρων, εξουσίαζε κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

> Πλην έχω ολίγα εναντίον σου, διότι ανέχεσαι τη γυναίκα Ιεζάβελ, η οποία λέγει ότι είναι προφήτισσα, και διδάσκει και πλανά τους δούλους μου να πορνεύουν και να τρώγουν ειδωλόθυτα. Και έδωσα εις αυτήν καιρό να μετανοήσει από την πορνείαν αυτής, και δεν μετενόησε. Ιδού, θέλω βάλει αυτήν εις κλίνην, και εκείνους που μοιχεύουν μετ’ αυτής εις θλίψιν μεγάλην, εάν δεν μετανοήσουν από τα έργα αυτών. Και τα τέκνα αυτής θέλω θανατώσει με θάνατον· και θέλουσι γνωρίσει πάσαι αι εκκλησίαι ότι εγώ είμαι ο ερευνών νεφρούς και καρδίας· και θέλω δώσει εις έκαστον από σας κατά τα έργα σας. Αποκάλυψις 2:20–23.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

Το «διάστημα για να μετανοήσει» της Ιεζάβελ ήταν τριάμισι έτη στις ημέρες του Ηλία, και τριάμισι προφητικά έτη από το 538 έως το 1798 κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες του παπικού διωγμού. Η τιμωρία της Ιεζάβελ και των βασιλέων της Ευρώπης που διέπραξαν πορνεία μαζί της ήταν να ριφθούν σε κλίνη θλίψεως και ο θάνατος των τέκνων της. Υπήρχαν πιστές ψυχές κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες, οι οποίες είχαν επίσης ριφθεί σε κλίνη θλίψεως, αλλά αυτές θα ζούσαν. Όταν ρίπτονταν στην κλίνη της θλίψεως, η έκβαση σε ζωή για τους πιστούς ή σε θάνατο για τους απίστους βασιζόταν στα «έργα» τους. Η κλίνη θλίψεως των πιστών παρήγε υπομονή και ζωή. Η κλίνη της θλίψεώς τους θα έπαυε προς το τέλος των τριάμισι ετών, ακριβώς πριν ο Ηλίας αφήσει τα Σάρεπτα για να προστάξει τον Αχαάβ να συγκαλέσει όλον τον Ισραήλ στο Όρος Κάρμηλος.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> «Ο διωγμός της εκκλησίας δεν συνεχίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου των 1260 ετών. Ο Θεός, με έλεος προς τον λαό Του, συντόμευσε τον χρόνο της πύρινης δοκιμασίας τους. Προλέγοντας τη “μεγάλη θλίψη” που επρόκειτο να επέλθει στην εκκλησία, ο Σωτήρας είπε: “Καὶ ἐὰν μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διὰ δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι.” Ματθαῖος 24:22. Μέσω της επιρροής της Μεταρρύθμισης, ο διωγμός έλαβε τέλος πριν από το 1798.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

Η κρίση της «κλίνης θλίψεως» για τον παπισμό θα «θανατώσει τα τέκνα αυτής διά θανάτου», αλλά η κρίση της «κλίνης θλίψεως» περιείχε υπόσχεση ζωής για εκείνους των οποίων τα έργα αποδείκνυαν την πιστότητά τους, όπως εικονίζεται στον θάνατο του υιού της χήρας των Σαρεπτών.

> And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

> Και συνέβη, μετά τα πράγματα ταύτα, ο υιός της γυναικός, της κυρίας του οίκου, να αρρωστήσει· και η ασθένειά του ήταν τόσο βαρεία, ώστε δεν έμεινε πνοή εν αυτώ. Και είπε προς τον Ηλίαν, Τι έχω εγώ με σέ, άνθρωπε του Θεού; ήλθες προς εμέ διά να φέρεις την αμαρτία μου εις ενθύμησιν και να θανατώσεις τον υιόν μου; Και είπε προς αυτήν, Δος μοι τον υιόν σου. Και έλαβεν αυτόν από τον κόλπον αυτής, και ανέβασεν αυτόν εις το υπερώον, όπου διέμενεν, και έθεσεν αυτόν επί της κλίνης αυτού. Και εβόησε προς τον Κύριον και είπε, Κύριε ο Θεός μου, επέφερες άραγε και επί την χήραν, μετά της οποίας παροικώ, κακόν, θανατώσας τον υιόν αυτής; Και εξηπλώθη επί το παιδίον τρεις φοράς, και εβόησε προς τον Κύριον και είπε, Κύριε ο Θεός μου, δέομαί σου, ας επανέλθη η ψυχή του παιδίου τούτου εις αυτό πάλιν. Και ήκουσεν ο Κύριος της φωνής του Ηλία· και η ψυχή του παιδίου επανήλθεν εις αυτό, και ανέζησε. Και έλαβεν ο Ηλίας το παιδίον, και κατήγαγεν αυτό εκ του υπερώου εις τον οίκον, και έδωκεν αυτό εις την μητέρα αυτού· και είπε ο Ηλίας, Ιδού, ο υιός σου ζη. Και είπε η γυνή προς τον Ηλίαν, Τώρα εκ τούτου γνωρίζω ότι συ είσαι άνθρωπος του Θεού, και ότι ο λόγος του Κυρίου εν τω στόματί σου είναι αλήθεια. Α΄ Βασιλέων 17:17–24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

Η χήρα αναγνώρισε ότι ο Ηλίας ήταν «άνθρωπος του Θεού», διότι «ο λόγος του Κυρίου» που επανέφερε το παιδί της στη ζωή ήταν λόγος «αληθείας». Η τριμερής ενέργεια του Ηλία, με την οποία απλώθηκε επάνω στον γιο της χήρας, έγινε κατανοητή από τη χήρα ως ο «λόγος» στο στόμα του Ηλία ως «αλήθεια». Η εβραϊκή λέξη ‘emeth’ μεταφράζεται στο χωρίο ως «αλήθεια» και αντιπροσωπεύει τη δημιουργική δύναμη του Άλφα και του Ωμέγα. Είναι η εβραϊκή λέξη που σχηματίζεται από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και αντιπροσωπεύει τη Δύναμη που μπορεί να επαναφέρει τους νεκρούς στη ζωή.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

Οι πιστοί, όπως ακριβώς και οι άπιστοι, μέσα στο «διάστημα» του δοκιμαστικού χρόνου που παριστάνεται από τα τριάμισι έτη, έλαβαν την κρίση μιας «κλίνης θλίψεως». Ο θάνατος υπήρξε το αποτέλεσμα για τα τέκνα της τάξεως που ακολούθησε την πόρνη, η οποία διέπραξε πορνεία και δίδαξε τα δόγματα του παγανισμού. Ζωή δόθηκε στην άλλη τάξη, η οποία ακολούθησε τις οδηγίες του Ηλία και επίστευσε στον Λόγο της «αληθείας».

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

Η χήρα είχε ακολουθήσει την εντολή του Ηλία να του φέρει λίγο νερό και να του δώσει λίγο ψωμί, και η υπακοή της στον λόγο του προφήτη αντιπροσωπεύει τους πιστούς στους Σκοτεινούς Αιώνες των Θυατείρων. (Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Ηλίας προστάζει τη χήρα να τον θρέψει πρώτα, και κατόπιν να θρέψει τον γιο της και τον εαυτό της, εκείνο που παριστάνεται είναι ότι ο Ηλίας είναι ο πρώτος που λαμβάνει την τροφή για να φάγει. Αυτός είναι ο πρώτος που λαμβάνει το μήνυμα, και κατόπιν η εκκλησία.) Πληροφορούμεθα ότι τα έργα των πιστών ήσαν μεγαλύτερα στο τέλος παρά στην αρχή.

> And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

> Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας ἐν Θυατείροις γράψον· Τάδε λέγει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἔχων τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὡς φλόγα πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι με χαλκολίβανον· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, καὶ τὴν ἀγάπην, καὶ τὴν διακονίαν, καὶ τὴν πίστιν, καὶ τὴν ὑπομονήν σου, καὶ τὰ ἔργα σου· καὶ ὅτι τὰ ἔσχατα εἶναι πλείονα τῶν πρώτων. Ἀποκάλυψις 2:18, 19.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

Οι πιστοί εκδήλωσαν καλά «έργα» κατά τη διάρκεια του «χρόνου» που δόθηκε στον παπισμό για να μετανοήσει, αλλά τα έργα τους στα έσχατα ήταν «περισσότερα από τα πρώτα». Καθώς ο «χρόνος» έφθανε στο τέλος του, ο Χριστός απέστειλε τον αυγερινό αστέρα της Μεταρρυθμίσεως, ο οποίος άρχισε το έργο του να μην ανέχεται πλέον τον παπισμό, ο οποίος δίδασκε την εκκλησία να «πορνεύει και να τρώγει ειδωλόθυτα».

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

> Και εις τον νικώντα, και τον φυλάττοντα τα έργα μου έως τέλους, εις αυτόν θέλω δώσει εξουσίαν επί των εθνών· και θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδῳ σιδηρά· ως τα σκεύη του κεραμέως θέλουσι συντριβεί εις θραύσματα· καθώς και εγώ έλαβον παρά του Πατρός μου. Και θέλω δώσει εις αυτόν τον αστέρα τον πρωϊνόν. Όστις έχει ους, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Αποκάλυψις 2:26–29.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

Ο Χριστός είχε «ολίγα τινά εναντίον» των πιστών κατά την αρχή του «καιρού» που δόθηκε στον παπισμό για να μετανοήσει, διότι είχαν επιτρέψει στην Ιεζάβελ, «ήτις λέγει εαυτήν προφήτιδα, να διδάσκει και να πλανά τους δούλους μου, ώστε να πορνεύωσι και να τρώγωσι ειδωλόθυτα». Αλλά στο τέλος του «καιρού» οι πιστοί θα έπαυαν να ανέχονται ώστε ο παπισμός να συνεχίζει τις αποπλανήσεις του.

> “In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

> «Κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα ανέτειλε στην Αγγλία ο “αυγερινός της Μεταρρύθμισης”. Ο Ιωάννης Ουίκλιφ υπήρξε ο πρόδρομος της μεταρρυθμίσεως, όχι μόνο για την Αγγλία, αλλά για ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη. Η μεγάλη διαμαρτυρία κατά της Ρώμης, την οποία του επετράπη να εκφέρει, δεν επρόκειτο ποτέ να σιγήσει. Εκείνη η διαμαρτυρία άνοιξε τον αγώνα που επρόκειτο να καταλήξει στη χειραφέτηση ατόμων, εκκλησιών και εθνών.» The Great Controversy, 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

Η τροφή που τρώγουν οι δούλοι του Θεού είναι τα δόγματα ή το μήνυμα που λαμβάνουν. Πορνεία είναι η εκκλησία να χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία για να επιτύχει την επιβολή των ειδωλολατρικών δογμάτων της. Κατά το «διάστημα» που δόθηκε στην Ιεζάβελ για να μετανοήσει, η εκκλησία έφυγε στην έρημο για προστασία.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

> Και η γυναίκα έφυγε στην έρημο, όπου έχει τόπο ητοιμασμένο από τον Θεό, για να τη τρέφουν εκεί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες…. Και δόθηκαν στη γυναίκα δύο πτέρυγες μεγάλου αετού, για να πετάξει στην έρημο, στον τόπο της, όπου τρέφεται έναν καιρό και καιρούς και ήμισυ καιρού, μακριά από το πρόσωπο του όφεως. Και ο όφις έριξε από το στόμα του πίσω από τη γυναίκα νερό σαν ποταμό, για να την παρασύρει ο ποταμός. Και η γη βοήθησε τη γυναίκα, και η γη άνοιξε το στόμα της και κατάπιε τον ποταμό, τον οποίο ο δράκων έριξε από το στόμα του. Αποκάλυψη 12:6, 14–16.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

Κατά τον καιρό του διωγμού από την Ιεζάβελ και τον Αχαάβ, ο Οβδιού αντιπροσώπευε την προστασία που παρεχόταν από την έρημο κατά τον καιρό της παπικής κυριαρχίας.

> And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

> Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Ἀχαὰβ τὸν Ἀβδιού, ὃς ἦτο ἐπὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ. (Ὁ δὲ Ἀβδιοὺ ἐφοβεῖτο σφόδρα τὸν Κύριον· διότι, ὅτε ἡ Ἰεζάβελ ἐξωλόθρευε τοὺς προφήτας τοῦ Κυρίου, ὁ Ἀβδιοὺ ἔλαβε ἑκατὸν προφήτας καὶ ἔκρυψεν αὐτοὺς ἀνὰ πεντήκοντα εἰς σπήλαιον, καὶ ἔτρεφεν αὐτοὺς μὲ ἄρτον καὶ ὕδωρ.) Γ΄ Βασιλέων 18:3, 4.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Το έργο του Αβδιού να αποκρύψει τους προφήτες ανά πενήντα μέσα σε σπήλαια είναι το σύμβολο του τόπου στην έρημο που είχε ετοιμαστεί από τον Θεό για να τρέφει τους πιστούς, οι οποίοι αρνήθηκαν να φάνε τα δόγματα του παπισμού και οι οποίοι επίσης αρνήθηκαν να αποδεχθούν την ανίερη σχέση που παριστάνεται από την πορνεία της με τους βασιλείς της Ευρώπης. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ηλίας είχε κατευθυνθεί προς τη χήρα των Σαρεπτών για τροφή και προστασία από την Ιεζάβελ και τον Αχαάβ, ήταν το χρονικό διάστημα κατά το οποίο η εκκλησία έφυγε στην έρημο, και ο τόπος που είχε ετοιμαστεί γι’ αυτούς από τον Θεό παριστανόταν από το έργο του Αβδιού.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

Ο τόπος της κρύψεως του Ηλία στα Σάρεπτα, που στα εβραϊκά ονομάζεται «Σαρεπτά», σημαίνει καθαρισμός. Όταν έληξε ο χρόνος που είχε δοθεί στην Ιεζάβελ για να μετανοήσει, ο Ηλίας πήγε στον Αβδιού και κάλεσε τον Αχαάβ να συγκαλέσει όλον τον Ισραήλ στο Κάρμηλο.

> And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

> Και ενώ ο Οβαδίας ήταν καθ’ οδόν, ιδού, ο Ηλίας τον συνάντησε· και τον γνώρισε, και έπεσε κατά πρόσωπον, και είπε· Εσύ είσαι ο κύριός μου Ηλίας; Και εκείνος του αποκρίθηκε· Εγώ είμαι· πήγαινε, πες στον κύριό σου· Ιδού, ο Ηλίας είναι εδώ. 1 Βασιλέων 18:17, 18.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

Ο καιρός του Ηλία με τη χήρα των Σαρεπτών συμβολίζει τους Σκοτεινούς Αιώνες. Στην αφήγηση του Ηλία και της χήρας, εκείνη συνέλεγε δύο ξύλα, διότι επρόκειτο να πεθάνει. Μια χήρα στην προφητεία είναι μια εκκλησία, και εκείνη αντιπροσώπευε την εκκλησία στην έρημο, η οποία επρόκειτο να πεθάνει.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

> Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας τῶν Σάρδεων γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ ἔχων τὰ ἑπτὰ Πνεύματα τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι ἔχεις ὄνομα ὅτι ζῇς, καὶ εἶσαι νεκρός. Γίνου ἄγρυπνος καὶ στήριξον τὰ λοιπὰ, ἃ μέλλουν νὰ ἀποθάνουν· διότι δὲν εὗρα τὰ ἔργα σου τέλεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 3:1, 2.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

Μάζευε «δύο ξύλα» και ετοιμαζόταν για τον θάνατό της, όταν ο Ηλίας τη διέκοψε.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

> Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς αὐτόν, λέγων· Σηκώθητι, πορεύθητι εἰς Σαρεπτά τῆς Σιδῶνος καὶ κατοίκησον ἐκεῖ· ἰδοὺ, ἔδωκα ἐντολήν ἐκεῖ εἰς γυναῖκα χήραν νὰ σε τρέφῃ. Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἐπορεύθη εἰς Σαρεπτά. Καὶ ὡς ἦλθεν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως, ἰδοὺ, ἡ γυνὴ ἡ χήρα ἦτο ἐκεῖ συλλέγουσα ξύλα· καὶ ἐφώνησε πρὸς αὐτήν καὶ εἶπεν· Φέρε μοι, παρακαλῶ, ὀλίγον ὕδωρ ἐν σκεύει, διὰ νὰ πίω. Καὶ ἐνῶ ἐπορεύετο διὰ νὰ τὸ φέρῃ, ἐφώνησε πρὸς αὐτὴν καὶ εἶπεν· Φέρε μοι, παρακαλῶ, καὶ ἕνα μικρὸ τεμάχιον ἄρτου ἐν τῇ χειρί σου. Καὶ ἐκείνη εἶπεν· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός σου, δὲν ἔχω πλακοῦντα, ἀλλὰ μόνον μίαν χουφτὰν ἀλεύρου εἰς τὸ πιθάριον καὶ ὀλίγον ἔλαιον εἰς τὴν λήκυθον· καὶ ἰδοὺ, συλλέγω δύο ξύλα, διὰ νὰ εἰσέλθω καὶ νὰ τὸ ἑτοιμάσω δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τὸν υἱόν μου, διὰ νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ἀποθάνωμεν. 1 Βασιλέων 17:8–12.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

Η χήρα της Σαρεπτά συνέλεγε «δύο ξύλα». Η χήρα αντιπροσωπεύει τους πιστούς στον καιρό της Ιεζάβελ. Ο γιος της αντιπροσωπεύει εκείνους οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της ιστορίας των Θυατείρων, πέθαναν με την υπόσχεση ότι θα αναστηθούν κατά την πρώτη ανάσταση.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

> Και είδα θρόνους, και εκάθισαν επάνω σε αυτούς, και τους εδόθη κρίσις· και είδα τας ψυχάς εκείνων οι οποίοι απεκεφαλίσθησαν διά την μαρτυρίαν του Ιησού και διά τον λόγον του Θεού, και οίτινες δεν προσεκύνησαν το θηρίον, ούτε την εικόνα αυτού, και δεν έλαβον το χάραγμα επί των μετώπων αυτών ή επί των χειρών αυτών· και ανέζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. Οι δε λοιποί των νεκρών δεν ανέζησαν έως ου ετελείωσαν τα χίλια έτη. Αύτη είναι η πρώτη ανάστασις. Μακάριος και άγιος εκείνος όστις έχει μέρος εις την πρώτη ανάστασιν· επί τούτων ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσίαν, αλλά θέλουσιν είσθαι ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θέλουσι βασιλεύσει μετ’ αυτού χίλια έτη. Αποκάλυψις 20:4–6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

Η χήρα αντιπροσωπεύει επίσης τους ολίγους στις Σάρδεις, οι οποίοι ήσαν άξιοι και στους οποίους δόθηκαν λευκά ιμάτια.

> Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

> Ἔχεις ὀλίγα ὀνόματα καὶ ἐν Σάρδεσιν, ἅτινα δὲν ἐμόλυναν τὰ ἱμάτιά των· καὶ θέλουσι περιπατήσει μετ’ ἐμοῦ ἐν λευκοῖς, διότι εἶναι ἄξιοι. Ὁ νικῶν, οὗτος θέλει ἐνδυθῆ λευκὰ ἱμάτια· καὶ δὲν θέλω ἐξαλείψει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς, ἀλλὰ θέλω ὁμολογήσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου καὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ. Ἀποκάλυψις 3:4, 5.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

Εκείνοι που ανήκαν στην τέταρτη εκκλησία των Θυατείρων, οι οποίοι πέθαναν πιστά, και οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον γιο της χήρας, έλαβαν λευκά ιμάτια στην πέμπτη σφραγίδα.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Και όταν ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν την οποίαν είχον· και έκραξαν μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες· Έως πότε, Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείς το αίμα ημών από τους κατοικούντας επί της γης; Και εδόθη εις έκαστον εξ αυτών στολή λευκή· και ερρέθη προς αυτούς να αναπαυθώσιν έτι ολίγον καιρόν, έως ου συμπληρωθώσι και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών, οι μέλλοντες να θανατωθώσι καθώς και αυτοί. Αποκάλυψις 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

Στους μάρτυρες του Σκοτεινού Μεσαίωνα δόθηκαν λευκές στολές, και τους ειπώθηκε να αναπαυθούν στους τάφους τους, έως ότου μια άλλη ομάδα παπικών μαρτύρων θανατωνόταν, όπως είχαν θανατωθεί και εκείνοι. Είχαν φονευθεί από τον παπισμό κατά τη διάρκεια τριάμισι ετών, και τους είχε υποσχεθεί ότι ο παπισμός τελικά θα κρινόταν, αλλά όχι προτού μια δεύτερη ομάδα παπικών μαρτύρων φονευόταν, κατά τη διάρκεια της επικείμενης κρίσης του νόμου της Κυριακής. Η Αδελφή Ουάιτ συνδέει το αίτημα των μαρτύρων για κρίση επί του παπισμού με δύο περικοπές στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Όταν ανοίχθηκε η πέμπτη σφραγίδα, ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής είδε σε όραμα κάτω από το θυσιαστήριο την ομάδα εκείνων που θανατώθηκαν για τον Λόγο του Θεού και τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Έπειτα ακολούθησαν οι σκηνές που περιγράφονται στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είναι πιστοί και αληθινοί καλούνται να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. [Αποκάλυψη 18:1–5, παρατίθεται.]» Manuscript Releases, τόμος 20, 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

Η δέκατη όγδοη κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια ένα έως πέντε, αντιπροσωπεύει τις δύο φωνές του εδαφίου ένα και του εδαφίου τέσσερα. Η δεύτερη φωνή είναι το κάλεσμα εξόδου από τη Βαβυλώνα, και σηματοδοτεί την αρχή του διωγμού του νόμου της Κυριακής, όταν το ισχυρό κίνημα του τρίτου αγγέλου καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Επίσης, τοποθετεί το χωρίο από την πέμπτη σφραγίδα στο άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας.

> “[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «[Παρατίθεται η Αποκάλυψις 6:9–11.] Εδώ παρουσιάσθηκαν στον Ιωάννη σκηνές οι οποίες δεν ήσαν πραγματικές, αλλά εκείνες που επρόκειτο να υπάρξουν σε μία μελλοντική χρονική περίοδο.»

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Η Αποκάλυψις 8:1–4 παρατίθεται.» Manuscript Releases, τόμος 20, 197.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

Στο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια ένα έως τέσσερα, ανοίγεται η έβδομη σφραγίδα.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

> Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν ἑβδόμην σφραγῖδα, ἐγένετο σιγὴ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἡμίωρον. Καὶ εἶδον τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες. Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων χρυσοῦν θυμιατήριον· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν θυμιάματα πολλά, ἵνα τὰ προσφέρῃ μετὰ τῶν προσευχῶν πάντων τῶν ἁγίων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου. Καὶ ὁ καπνὸς τῶν θυμιαμάτων, ὁ ἐλθὼν μετὰ τῶν προσευχῶν τῶν ἁγίων, ἀνέβη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου. Ἀποκάλυψις 8:1–4.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

Οι προσευχές των μαρτύρων του Σκοτεινού Μεσαίωνα, οι οποίοι στην πέμπτη σφραγίδα ζητούν να επιφέρει ο Θεός κρίση επάνω στην πόρνη που πορνεύει με τους βασιλείς της γης, ανέρχονται «ενώπιον του Θεού» όταν ανοίγεται η έβδομη σφραγίδα. Η Θεόπνευστη μαρτυρία συσχετίζει το άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας με τη δεύτερη φωνή της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, διότι κατά τη δεύτερη φωνή ο Θεός ενθυμείται τις ανομίες της, και τότε διπλασιάζει την κρίση της. Μία φορά για τους μάρτυρες του Σκοτεινού Μεσαίωνα, και μία φορά για το λουτρό αίματος της κρίσεως του νόμου της Κυριακής.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη συμμετάσχητε εις τας αμαρτίας αυτής και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας ανομίας αυτής. Ανταποδώσατε εις αυτήν καθώς και αυτή ανταπέδωκεν εις εσάς, και διπλασιάσατε εις αυτήν διπλά κατά τα έργα αυτής· εν τω ποτηρίω το οποίον εγέμισε, γεμίσατε εις αυτήν διπλά. Αποκάλυψις 18:4–6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

Οι ολίγοι στις Σάρδεις που δεν μόλυναν τα ιμάτιά τους αντιπροσωπεύουν εκείνους που εξήλθαν από την ιστορία των Θυατείρων, η οποία έληξε το 1798. Αντιπροσωπεύονται από τη χήρα των Σαρεπτών, μια χήρα η οποία επρόκειτο να μεταβεί στον γάμο το 1844.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Η έλευση του Χριστού ως Αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, η οποία τίθεται ενώπιον μας στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιόν των Ημερών, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, η οποία προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του ιδίου γεγονότος· και τούτο παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Ματθαίον 25.» The Great Controversy, 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

Η χήρα ετοίμαζε το τελευταίο της δείπνο πριν από τον θάνατό της, όταν ο Ηλίας την πρόσταξε να τον υπηρετήσει. Αυτή απεικονίζει τους πιστούς ολίγους στα Θυάτειρα, οι οποίοι μεταβαίνουν στους πιστούς ολίγους στις Σάρδεις που συνέλεγαν «δύο ξύλα» για «φωτιά».

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

Τα «δύο ραβδιά» αντιπροσωπεύουν αμφότερους τους οίκους του αρχαίου Ισραήλ, οι οποίοι καταπατήθηκαν από τον παγανισμό και έπειτα από τον παπισμό, αλλά επρόκειτο να συναχθούν μαζί και να ενωθούν ως «ένα ραβδί», μέσα στην ιστορία από το 1798 έως το 1844.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Και έγινε πάλιν λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων· Σύ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον, και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν, και διά τους υιούς Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλη ράβδον, και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάντα τον οίκον Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς την μίαν με την άλλην εις μίαν ράβδον· και θέλουσι γείνει μία εις την χείρά σου. Και όταν οι υιοί του λαού σου σοι λαλήσωσι, λέγοντες· Δεν θέλεις αναγγείλει εις ημάς τι σημαίνουσι ταύτα διά σε; ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει την ράβδον του Ιωσήφ, ήτις είναι εν τη χειρί του Εφραΐμ, και τας φυλάς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού, και θέλω θέσει αυτούς μετ’ αυτού, μετά της ράβδου του Ιούδα, και θέλω κάμει αυτάς μίαν ράβδον, και θέλουσιν είσθαι μία εν τη χειρί μου. Και αι ράβδοι, επί των οποίων γράφεις, θέλουσιν είσθαι εν τη χειρί σου ενώπιον των οφθαλμών αυτών. Και ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών, όπου υπήγον, και θέλω συνάξει αυτούς εκ πανταχόθεν, και θέλω φέρει αυτούς εις την γην αυτών· και θέλω κάμει αυτούς έθνος εν εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς εις πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη, ουδέ θέλουσι διαιρεθή πλέον εις δύο βασίλεια· ουδέ θέλουσι μιανθή πλέον με τα είδωλα αυτών, ουδέ με τα βδελύγματα αυτών, ουδέ με πάσας τας παραβάσεις αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικιών αυτών, εις τας οποίας ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου, και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Και ο δούλος μου Δαβίδ θέλει είσθαι βασιλεύς επ’ αυτούς· και πάντες θέλουσιν έχει ένα ποιμένα· θέλουσι περιπατεί επίσης εν ταις κρίσεσί μου, και θέλουσι φυλάττει τα διατάγματά μου, και εκτελεί αυτά. Και θέλουσι κατοικεί εν τη γη, την οποίαν έδωκα εις Ιακώβ τον δούλον μου, όπου κατώκησαν οι πατέρες σας· και θέλουσι κατοικεί εν αυτή, αυτοί και τα τέκνα αυτών και τα τέκνα των τέκνων αυτών, εις τον αιώνα· και ο δούλος μου Δαβίδ θέλει είσθαι άρχων αυτών εις τον αιώνα. Και θέλω κάμει μετ’ αυτών διαθήκην ειρήνης· αύτη θέλει είσθαι διαθήκη αιώνιος μετ’ αυτών· και θέλω στερεώσει αυτούς, και πληθύνει αυτούς, και θέλω θέσει το αγιαστήριόν μου εν τω μέσω αυτών εις τον αιώνα. Και η σκηνή μου θέλει είσθαι μετ’ αυτών· ναι, εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. Και τα έθνη θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ ο Κύριος αγιάζω τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριόν μου ήναι εν τω μέσω αυτών εις τον αιώνα. Ιεζεκιήλ 37:15–28.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

Όταν ο Ηλίας εγκαταλείπει τη Σαρεπτά για να καλέσει τον Αχαάβ και ολόκληρο τον Ισραήλ στο όρος Κάρμηλος, η εκκλησία της χήρας, η οποία είχε καταφύγει στην έρημο, συνέλεγε δύο ξύλα για τη φωτιά που εξαγνίζει τη χήρα πριν από τον γάμο στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η σύναξη των δύο ξύλων είναι η σύναξη του Μιλλεριτικού κινήματος, η οποία συντελείται κατά την τελευταία περίοδο των εξήντα πέντε ετών που προσδιορίζεται στο Ησαΐας επτά. Το βόρειο βασίλειο υπέστη την κατάρα του Μωυσή από το 723 π.Χ. έως το 1798, και το νότιο βασίλειο υπέστη την ίδια κατάρα από το 677 π.Χ. έως το 1844. Το 1844, οι πνευματικοί απόγονοι εκείνων των δύο κυριολεκτικών εθνών συνάχθηκαν μαζί ως ένα ξύλο, ή ένα έθνος.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

Εάν τίποτε άλλο, ο Ιεζεκιήλ ορίζει τα δύο ραβδιά ως δύο έθνη, τα οποία γίνονται ένα έθνος.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Διότι κεφαλὴ τῆς Συρίας εἶναι ἡ Δαμασκός, καὶ κεφαλὴ τῆς Δαμασκοῦ ὁ Ρασίν· καὶ ἐντὸς ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ὁ Ἐφραὶμ θέλει συντριβῆ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι λαός. Καὶ κεφαλὴ τοῦ Ἐφραὶμ εἶναι ἡ Σαμάρεια, καὶ κεφαλὴ τῆς Σαμαρείας ὁ υἱὸς τοῦ Ρεμαλία. Ἐὰν δὲν πιστεύσητε, βεβαίως δὲν θέλετε στερεωθῆ. Ἠσαΐας 7:8, 9.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

Εάν δεν πιστεύσουμε την προφητεία των εξήντα πέντε ετών, δεν θα στερεωθούμε.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

Θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε τον συμβολισμό του Ηλία στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles