Article

# Rome Establishes the Vision - Number Four

Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Τέσσερα

Reviving Old Controversies: The Battle Over Prophetic Interpretation in Adventism

Αναβιώνοντας Παλαιές Διαμάχες: Η Μάχη για την Προφητική Ερμηνεία στον Αντβεντισμό

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been forewarned that “old controversies” would be revived in the last days.

Έχουμε προειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι «παλαιές διαμάχες» θα αναζωπυρωθούν κατά τις έσχατες ημέρες.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising.” Selected Messages, book 2, 109.

> «Στην ιστορία και στην προφητεία ο Λόγος του Θεού παρουσιάζει τη μακρόχρονη σύγκρουση μεταξύ της αλήθειας και της πλάνης. Η σύγκρουση αυτή εξακολουθεί ακόμη να βρίσκεται σε εξέλιξη. Εκείνα τα οποία έχουν υπάρξει, θα επαναληφθούν. Παλιές διαμάχες θα αναβιώσουν, και νέες θεωρίες θα αναφύονται διαρκώς.» Selected Messages, βιβλίο 2, 109.

Invariably those old controversies were a satanic attempt to undermine the role of Modern Rome, for it is papal Rome of the last days who establishes the vision. There are several examples of this fact in the history of Adventism. The first was the controversy between the Protestants and the Millerites as represented upon the 1843 pioneer chart. The only reference on the sacred 1843 pioneer chart, which “was directed by the Lord and should not be altered,” that was not a direct reference to a prophetic truth of God’s word, was the representation of the controversy of the Millerites with the Protestants of that period. The Protestants identified the “robbers of thy people” of Daniel chapter eleven, verse fourteen as Antiochus Epiphanes, while the Millerites knew it was Rome.

Αναπόφευκτα, εκείνες οι παλαιές διαμάχες αποτελούσαν σατανική απόπειρα υπονομεύσεως του ρόλου της Σύγχρονης Ρώμης, διότι είναι η παπική Ρώμη των εσχάτων ημερών εκείνη που εδραιώνει την όραση. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα αυτού του γεγονότος στην ιστορία του Αντβεντισμού. Το πρώτο ήταν η διαμάχη μεταξύ των Προτεσταντών και των Μιλλεριτών, όπως παριστάνεται στο πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843. Η μόνη αναφορά στο ιερό πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843, το οποίο «κατευθύνθηκε από τον Κύριο και δεν πρέπει να αλλοιωθεί», που δεν ήταν άμεση αναφορά σε κάποια προφητική αλήθεια του λόγου του Θεού, ήταν η απεικόνιση της διαμάχης των Μιλλεριτών με τους Προτεστάντες εκείνης της περιόδου. Οι Προτεστάντες ταύτιζαν τους «ληστάς του λαού σου» του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο δεκατέσσερα, με τον Αντίοχο Επιφανή, ενώ οι Μιλλερίτες γνώριζαν ότι ήταν η Ρώμη.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.” 1843 Pioneer Chart.

> «164 Θάνατος τοῦ Ἀντιόχου Ἐπιφανοῦς, ὁ ὁποῖος, βεβαίως, δὲν ἐγέρθη ἐναντίον τοῦ Ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων, καθὼς εἶχε ἀποθάνει 164 ἔτη πρὶν γεννηθῇ ὁ Ἄρχων τῶν ἀρχόντων.» Διάγραμμα τῶν Πρωτοπόρων τοῦ 1843.

Thereafter there was the controversy between James White and Uriah Smith over the correct identification of the “king of the north” in Daniel chapter eleven. James was correct in identifying the “king of the north” in the final verses of Daniel eleven as papal Rome, or as I call it modern Rome. Smith argued the “king of the north” of Daniel chapter eleven, verse thirty-six was atheistic France.

Κατόπιν προέκυψε η διαμάχη μεταξύ του James White και του Uriah Smith σχετικά με τη σωστή ταυτοποίηση του «βασιλέως του βορρά» στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο James είχε δίκιο όταν ταύτιζε τον «βασιλέα του βορρά» στα τελευταία εδάφια του Δανιήλ 11 με την παπική Ρώμη, ή, όπως την αποκαλώ εγώ, τη σύγχρονη Ρώμη. Ο Smith υποστήριζε ότι ο «βασιλεύς του βορρά» του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο 36, ήταν η αθεϊστική Γαλλία.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> «ΣΤΙΧΟΣ 36. Και ο βασιλεύς θέλει πράξει κατά το θέλημα αυτού· και θέλει υψώσει εαυτόν και μεγαλύνει εαυτόν υπεράνω παντός θεού, και θέλει λαλήσει θαυμαστά πράγματα εναντίον του Θεού των θεών, και θέλει ευοδωθή έως ότου συντελεσθή η αγανάκτησις· διότι εκείνο το οποίον είναι ωρισμένον θέλει εκτελεσθή.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 292.

> «Ο βασιλιάς που εισάγεται εδώ δεν μπορεί να δηλώνει την ίδια δύναμη που μνημονεύθηκε τελευταία· δηλαδή, την παπική εξουσία· διότι οι επιμέρους προσδιορισμοί δεν ευσταθούν, εάν εφαρμοστούν σε εκείνη τη δύναμη.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 292.

Smith inserted his own “private interpretation” when he stated, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” God’s word never fails, and it is grammatically incorrect to use a human proposition to deny the clear grammatical structure of the passage. The verse says “and the king” which demands that the king being identified is the same king represented in the previous passage. There is no evidence of a new king, and Smith affirms the “same power which was last noticed” was the “papal power.” He acknowledges in his book that from verse thirty-one through verse thirty-five is the papal power, and with no grammatical evidence identifying a new king in verse thirty-six, he simply argues that the verses following verse thirty-five do not represent the prophetic characteristics of the papal power. He therefore inserts his opinion about France.

Ο Σμιθ εισήγαγε τη δική του «ιδιωτική ερμηνεία» όταν δήλωσε: «Ο βασιλεύς που εισάγεται εδώ δεν μπορεί να δηλώνει την ίδια δύναμη που μνημονεύθηκε τελευταία· δηλαδή, την παπική δύναμη· διότι οι λεπτομέρειες δεν θα ευσταθούν αν εφαρμοσθούν σε εκείνη τη δύναμη.» Ο λόγος του Θεού ουδέποτε αποτυγχάνει, και είναι γραμματικώς εσφαλμένο να χρησιμοποιείται μια ανθρώπινη θέση για να αναιρείται η σαφής γραμματική δομή του χωρίου. Το εδάφιο λέγει «και ο βασιλεύς», πράγμα που απαιτεί ότι ο βασιλεύς που προσδιορίζεται είναι ο ίδιος βασιλεύς που παριστάνεται στο προηγούμενο χωρίο. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη περί νέου βασιλέως, και ο Σμιθ βεβαιώνει ότι η «ίδια δύναμη που μνημονεύθηκε τελευταία» ήταν η «παπική δύναμη». Αναγνωρίζει στο βιβλίο του ότι από το εδάφιο τριάντα ένα έως το εδάφιο τριάντα πέντε πρόκειται για την παπική δύναμη, και, χωρίς καμία γραμματική απόδειξη που να προσδιορίζει νέο βασιλέα στο εδάφιο τριάντα έξι, απλώς ισχυρίζεται ότι τα εδάφια που ακολουθούν το εδάφιο τριάντα πέντε δεν αντιπροσωπεύουν τα προφητικά χαρακτηριστικά της παπικής δύναμης. Επομένως, παρεμβάλλει τη γνώμη του περί της Γαλλίας.

When Smith addresses verse forty, the faulty prophetic platform he has erected with his private interpretation forces him to identify a three way war, that by his conjectures identifies the king of the south as Egypt, who in the verse “pushes” against France, and Turkey he identifies as the king of the north who also comes against France. That added human interpretation builds a prophetic model that has Smith identifying a literal Armageddon, where Turkey marches to Jerusalem, marking the close of human probation as Michael stands up. Many books in Adventism’s history have been written correctly identifying the fallacy of such an application.

Όταν ο Σμιθ εξετάζει το τεσσαρακοστό εδάφιο, η εσφαλμένη προφητική βάση που έχει ανεγείρει με την ιδιωτική του ερμηνεία τον αναγκάζει να προσδιορίσει έναν πόλεμο τριών μερών, ο οποίος, σύμφωνα με τις εικασίες του, ταυτοποιεί τον βασιλιά του νότου ως την Αίγυπτο, η οποία στο εδάφιο «ωθεί» εναντίον της Γαλλίας, και την Τουρκία την ταυτοποιεί ως τον βασιλιά του βορρά, ο οποίος επίσης έρχεται εναντίον της Γαλλίας. Αυτή η πρόσθετη ανθρώπινη ερμηνεία οικοδομεί ένα προφητικό υπόδειγμα που οδηγεί τον Σμιθ να προσδιορίζει έναν κυριολεκτικό Αρμαγεδδώνα, όπου η Τουρκία πορεύεται προς την Ιερουσαλήμ, σηματοδοτώντας το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας καθώς ο Μιχαήλ εγείρεται. Πολλά βιβλία στην ιστορία του Αντβεντισμού έχουν γραφεί, προσδιορίζοντας ορθώς την πλάνη μιας τέτοιας εφαρμογής.

It is not the purpose of this article to address the fruits of Uriah Smith’s private interpretation, but simply to identify the controversy that ensued when he began to promote his private interpretation, for as James White opposed his fallacious view it became another line of controversy in Adventism where the correct identification of Rome was attacked by a false application.

Δεν είναι σκοπός αυτού του άρθρου να εξετάσει τους καρπούς της ιδιωτικής ερμηνείας του Uriah Smith, αλλά απλώς να επισημάνει τη διαμάχη που επακολούθησε όταν άρχισε να προωθεί την ιδιωτική του ερμηνεία· διότι, καθώς ο James White αντιτάχθηκε στην εσφαλμένη άποψή του, αυτή κατέστη μία ακόμη γραμμή διαμάχης μέσα στον Αντβεντισμό, όπου η ορθή ταυτοποίηση της Ρώμης προσβλήθηκε από μια ψευδή εφαρμογή.

There was also the long-drawn-out controversy over “the daily” in the book of Daniel, when Laodicean Adventism adopted the apostate Protestant view identifying “the daily” in the book of Daniel as Christ’s sanctuary ministry, in contradiction to the established foundational truth that “the daily” was a symbol of pagan Rome.

Υπήρξε επίσης και η παρατεταμένη διαμάχη σχετικά με «το διαπαντός» στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός υιοθέτησε την αποστατική προτεσταντική άποψη, η οποία ταυτίζει «το διαπαντός» στο βιβλίο του Δανιήλ με τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο, σε αντίθεση προς την καθιερωμένη θεμελιώδη αλήθεια ότι «το διαπαντός» ήταν σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74.

> «Κατόπιν είδα, σε σχέση με το “καθημερινόν” (Δανιήλ 8:12), ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από την ανθρώπινη σοφία και δεν ανήκει στο κείμενο, και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή κατανόησή του σε εκείνους που ανήγγειλαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι ως προς τη σωστή κατανόηση του “καθημερινού”; αλλά μέσα στη σύγχυση μετά το 1844, υιοθετήθηκαν άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση. Ο χρόνος δεν υπήρξε δοκιμασία από το 1844, και δεν θα είναι ποτέ πλέον δοκιμασία.» Early Writings, 74.

At the time of the end, in 1989, when the last six verses of Daniel eleven were unsealed, the king of the north was then recognized to be papal Rome, just as James White previously identified in his controversy with Uriah Smith. White had applied the methodology of “line upon line” as he addressed Smith’s fallacy. White argued if the last power represented in Daniel two, and the last power represented in Daniel seven, and the last power represented in Daniel eight were all Rome, then upon three lines of witnesses the power who comes to his end in Daniel eleven is Rome, not Smith’s claim that it is Turkey.

Κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, όταν αποσφραγίσθηκαν τα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο βασιλεύς του βορρά αναγνωρίσθηκε τότε ότι είναι η παπική Ρώμη, ακριβώς όπως είχε προηγουμένως προσδιορίσει ο James White στην αντιπαράθεσή του με τον Uriah Smith. Ο White είχε εφαρμόσει τη μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμήν» καθώς αντιμετώπιζε την πλάνη του Smith. Ο White υποστήριξε ότι, εφόσον η τελευταία δύναμη που παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, και η τελευταία δύναμη που παριστάνεται στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, και η τελευταία δύναμη που παριστάνεται στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ ήταν όλες η Ρώμη, τότε, επί τριών γραμμών μαρτύρων, η δύναμη που φθάνει στο τέλος της στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι η Ρώμη, και όχι ο ισχυρισμός του Smith ότι είναι η Τουρκία.

The prophetic movement of the third angel which began in 1989, was confronted shortly after September 11, 2001 with a controversy over Joel chapter one. Within the first five verses, two witnesses, first of generations, then of insects identify a progressive destruction brought upon Adventism by Rome. The “drunkards” in prophecy according to Isaiah are the “scornful men which rule Jerusalem.” They awake in the fourth and final generation. The progressive destruction is a spiritual destruction for it is addressing Jerusalem of the last days, and from the rebellion of 1863 onward the Laodicean Seventh-day Adventists progressively imbibed in the doctrines of Rome.

Το προφητικό κίνημα του τρίτου αγγέλου, το οποίο άρχισε το 1989, ήλθε αντιμέτωπο λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με μια διαμάχη σχετικά με το πρώτο κεφάλαιο του Ιωήλ. Μέσα στα πρώτα πέντε εδάφια, δύο μάρτυρες, πρώτα των γενεών και έπειτα των εντόμων, προσδιορίζουν μια προοδευτική καταστροφή που επιβλήθηκε στον Αντβεντισμό από τη Ρώμη. Οι «μεθύοντες» στην προφητεία, σύμφωνα με τον Ησαΐα, είναι οι «χλευασταί οι εξουσιάζοντες επί Ιερουσαλήμ». Αυτοί αφυπνίζονται κατά την τέταρτη και τελική γενεά. Η προοδευτική καταστροφή είναι πνευματική καταστροφή, διότι απευθύνεται στην Ιερουσαλήμ των εσχάτων ημερών, και από την αποστασία του 1863 και έπειτα οι Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας συμμετείχαν προοδευτικώς στα δόγματα της Ρώμης.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpillar eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine, for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> Λόγος Κυρίου, ο οποίος ήλθε προς τον Ιωήλ, υιόν του Φαθουήλ. Ακούσατε τούτο, γέροντες, και δώσατε ακρόασιν, πάντες οι κάτοικοι της γης. Έγινε τοιούτο στις ημέρες σας, ή ακόμη στις ημέρες των πατέρων σας; Διηγηθήκατε το στα τέκνα σας, και ας διηγηθούν τα τέκνα σας στα δικά τους τέκνα, και τα δικά τους τέκνα σε άλλη γενεά. Ό,τι άφησε η κάμπη, το έφαγε η ακρίδα· και ό,τι άφησε η ακρίδα, το έφαγε ο βρούχος· και ό,τι άφησε ο βρούχος, το έφαγε η ερυσίβη. Ξυπνήσατε, μέθυσοι, και κλάψατε· και ολολύξατε, πάντες οι πότες οίνου, εξαιτίας του νέου οίνου, διότι αφαιρέθηκε από το στόμα σας. Ιωήλ 1:1–5.

After the great buildings of New York City came down, it was understood that the latter rain then began to “sprinkle”, and that the controversy of Habakkuk chapter two, that was fulfilled in Millerite history, was once again under way. The controversy was over correct prophetic methodology.

Αφού κατέρρευσαν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης, έγινε κατανοητό ότι τότε άρχισε να «ραντίζει» η όψιμη βροχή και ότι η διαμάχη του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, η οποία εκπληρώθηκε στη Μιλλεριτική ιστορία, είχε εκ νέου τεθεί σε εξέλιξη. Η διαμάχη αφορούσε την ορθή προφητική μεθοδολογία.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:1–5.

> Θέλω σταθεί επί της σκοπιάς μου, και θέλω σταθεί επί του πύργου, και θέλω αγρυπνεί διά να ίδω τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκριθή όταν ελεγχθώ. Και απεκρίθη προς εμέ ο Κύριος, και είπε, Γράψον την όρασιν, και κάμε αυτήν σαφή επί πινακίδων, διά να αναγινώσκη τις ευκόλως. Διότι η όρασις είναι έτι διά προσδιωρισμένον καιρόν, και θέλει λαλήσει εν τω τέλει, και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενον αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Ιδού, η ψυχή αυτού επήρθη, δεν είναι ευθεία εν αυτώ· ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεως αυτού. Έτι δε, επειδή παραβαίνει διά του οίνου, είναι άνθρωπος υπερήφανος, και δεν ησυχάζει εις την κατοικίαν αυτού· όστις πλατύνει την επιθυμίαν αυτού ως ο άδης, και είναι ως ο θάνατος, και δεν χορταίνει, αλλά συνάγει προς εαυτόν πάντα τα έθνη, και συσσωρεύει προς εαυτόν πάντας τους λαούς. Αββακούμ 2:1–5.

The testing of Habakkuk two typified the testing of the movement of the one hundred and forty-four thousand which began when the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001. Then a controversy began between those who stood upon the foundations of Adventism represented upon the 1843 pioneer chart, and those who in Habakkuk transgress “by wine” and who were the “drunkards” of Joel who then “awoke,” only to have the “new wine” cut off from their “mouth.”

Η δοκιμασία του Αββακούμ δύο προεικόνιζε τη δοκιμασία του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκαοκτώ, κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Τότε άρχισε μία διαμάχη μεταξύ εκείνων που στέκονταν επί των θεμελίων του Αντβεντισμού, όπως παριστάνονται στο πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843, και εκείνων που στον Αββακούμ παραβαίνουν «διὰ τοῦ οἴνου» και οι οποίοι ήσαν οι «μεθύοντες» του Ιωήλ, οι οποίοι τότε «ἐξύπνησαν», μόνο και μόνο για να αποκοπεί ο «νέος οἶνος» από το «στόμα» τους.

The Hebrew word “reproved” in verse one means “argued with”. The argument given to the Millerite watchmen was represented upon the 1843 pioneer chart which was produced in May of 1842 in fulfillment of these verses. One class who lived by their faith was in controversy over the prophetic present truth message for that period, with another class who transgressed by wine. Those are Joel’s drunkards who awake to find the wine, a symbol of doctrine, is cut off from their mouths. They are Isaiah’s drunkards of Ephraim who rule Jerusalem and are unable to understand the book that is sealed.

Η εβραϊκή λέξη «reproved» στο πρώτο εδάφιο σημαίνει «διαπληκτίσθηκε με». Ο ισχυρισμός που δόθηκε στους Μιλλεριτικούς σκοπούς απεικονίσθηκε επάνω στο πρωτοπόρο διάγραμμα του 1843, το οποίο παρήχθη τον Μάιο του 1842 σε εκπλήρωση αυτών των εδαφίων. Μία τάξη, η οποία ζούσε δια της πίστεώς της, βρισκόταν σε αντιπαράθεση σχετικά με το παρόν προφητικό μήνυμα της αληθείας για εκείνη την περίοδο, με μία άλλη τάξη η οποία παρέβαινε εξαιτίας του οίνου. Αυτοί είναι οι μεθύοντες του Ιωήλ, οι οποίοι εγείρονται για να διαπιστώσουν ότι ο οίνος, σύμβολο διδασκαλίας, έχει αποκοπεί από το στόμα τους. Αυτοί είναι οι μεθύοντες του Εφραΐμ του Ησαΐα, οι οποίοι κυβερνούν την Ιερουσαλήμ και είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το βιβλίο που είναι σφραγισμένο.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet. . .. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. . .. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 28:1–3, 14; 29:9–12.

> Οὐαί εἰς τὸν στέφανον τῆς ὑπερηφανίας, εἰς τοὺς μεθύοντας τοῦ Ἐφραΐμ, ὧν τὸ ἔνδοξον κάλλος εἶναι ἄνθος μαραινόμενον, οἵτινες εἶναι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τῶν παχέων κοιλάδων τῶν νενικημένων ὑπὸ τοῦ οἴνου! Ἰδού, ὁ Κύριος ἔχει ἕνα ἰσχυρὸν καὶ δυνατόν, ὅστις, ὡς θύελλα χαλάζης καὶ καταιγὶς ἀφανισμοῦ, ὡς κατακλυσμὸς ὑδάτων κραταιῶν ὑπερχειλιζόντων, θέλει καταρρίψει εἰς τὴν γῆν διὰ χειρός. Ὁ στέφανος τῆς ὑπερηφανίας, οἱ μεθύοντες τοῦ Ἐφραΐμ, θέλει καταπατηθῇ ὑπὸ πόδας.... Σταθῆτε καὶ θαυμάσατε· ἀναβοήσατε καὶ κράξατε· εἶναι μεθυσμένοι, ἀλλ’ οὐχὶ ἀπὸ οἶνον· παραπατοῦσιν, ἀλλ’ οὐχὶ ἀπὸ σίκερα.... Διὰ τοῦτο ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἄνδρες χλευασταί, οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ. Διότι ὁ Κύριος ἐξέχεεν ἐφ’ ὑμᾶς πνεῦμα βαθέος ὕπνου καὶ ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμούς σας· τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἄρχοντάς σας, τοὺς βλέποντας, ἐκάλυψε. Καὶ πᾶσα ἡ ὅρασις ἐγένετο εἰς ὑμᾶς ὡς οἱ λόγοι βιβλίου ἐσφραγισμένου, τὸ ὁποῖον παραδίδουσιν εἰς ἕνα πεπαιδευμένον, λέγοντες· Ἀνάγνωθι τοῦτο, δέομαί σου· καὶ ἐκεῖνος λέγει· Δὲν δύναμαι, διότι εἶναι ἐσφραγισμένον. Καὶ τὸ βιβλίον παραδίδεται εἰς ἕνα ἀπαίδευτον, λέγοντες· Ἀνάγνωθι τοῦτο, δέομαί σου· καὶ ἐκεῖνος λέγει· Δὲν εἶμαι πεπαιδευμένος. Ησαΐας 28:1–3, 14· 29:9–12.

The argument of Habakkuk between the drunkards of Ephraim and those who walk by faith in God’s prophetic Word is specifically identified as the argument over correct versus incorrect methodology in Isaiah’s testimony, for Isaiah identifies that it is the methodology of “line upon line” that causes the drunkards to stumble and enter into a covenant of death.

Η αντιπαράθεση του Αββακούμ ανάμεσα στους μέθυσους του Εφραΐμ και σε εκείνους που περιπατούν διά πίστεως στον προφητικό Λόγο του Θεού προσδιορίζεται συγκεκριμένα ως η διαμάχη περί ορθής έναντι εσφαλμένης μεθοδολογίας μέσα στη μαρτυρία του Ησαΐα, διότι ο Ησαΐας δηλώνει ότι είναι η μεθοδολογία του «γραμμήν επί γραμμήν» που κάνει τους μέθυσους να προσκόπτουν και να εισέρχονται σε διαθήκη θανάτου.

> But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:7–15.

> Αλλά και αυτοί παρεπλανήθησαν εξαιτίας του οίνου, και εξαιτίας του σίκερα εξέκλιναν από την οδό· ο ιερεύς και ο προφήτης παρεπλανήθησαν εξαιτίας του σίκερα, κατεπόθησαν από τον οίνο, εξέκλιναν εξαιτίας του σίκερα· πλανώνται στην όραση, σκοντάφτουν στην κρίση. Διότι όλες οι τράπεζες είναι γεμάτες από εμετό και ακαθαρσία, ώστε δεν υπάρχει καθαρός τόπος. Ποιον θα διδάξει γνώση; και ποιον θα κάμει να εννοήσει διδασκαλία; αυτούς που απογαλακτίστηκαν από το γάλα, αυτούς που αποσπάστηκαν από τους μαστούς. Διότι προσταγή πρέπει να είναι επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· διότι με τραυλίζοντα χείλη και με άλλη γλώσσα θα μιλήσει προς αυτόν τον λαό. Προς τον οποίο είπε, Αυτή είναι η ανάπαυση, με την οποία μπορείτε να αναπαύσετε τον κουρασμένο· και αυτή είναι η αναζωογόνηση· όμως δεν θέλησαν να ακούσουν. Αλλά ο λόγος του Κυρίου έγινε προς αυτούς προσταγή επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· ώστε να πορευθούν, και να πέσουν προς τα οπίσω, και να συντριβούν, και να παγιδευθούν, και να συλληφθούν. Διά τούτο ακούστε τον λόγο του Κυρίου, σεις οι χλευαστές άνδρες, που άρχετε αυτού του λαού ο οποίος είναι στην Ιερουσαλήμ. Επειδή είπατε, Κάναμε διαθήκη με τον θάνατο, και με τον άδη είμαστε σε συμφωνία· όταν περάσει η κατακλύζουσα μάστιγα, δεν θα έλθει επάνω μας· διότι κάναμε το ψεύδος καταφύγιό μας, και κάτω από το ψεύδος κρυφτήκαμε. Ησαΐας 28:7–15.

Isaiah then identifies what God placed into the controversy of Habakkuk that would bring judgment upon the drunkards, and it was the foundation stone, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the first time prophecy that Gabriel and the angels led William Miller to understand.

Κατόπιν, ο Ησαΐας προσδιορίζει τι έθεσε ο Θεός μέσα στη διαμάχη του Αββακούμ που θα επέφερε κρίση επάνω στους μεθύοντες· και αυτό ήταν ο θεμέλιος λίθος, οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι, που ήταν η πρώτη χρονική προφητεία την οποία ο Γαβριήλ και οι άγγελοι οδήγησαν τον Ουίλλιαμ Μίλλερ να κατανοήσει.

> Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:16–18.

> Διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέτω ἐν Σιὼν λίθον διὰ θεμέλιον, λίθον δεδοκιμασμένον, ἀκρογωνιαῖον λίθον πολύτιμον, θεμέλιον ἀσφαλές· ὁ πιστεύων δὲν θέλει σπεύσει. Καὶ θὰ θέσω τὴν κρίσιν εἰς κανόνα, καὶ τὴν δικαιοσύνην εἰς στάθμην· καὶ τὸ χάλαζον θὰ σαρώσῃ τὸ καταφύγιον τοῦ ψεύδους, καὶ τὰ ὕδατα θὰ κατακλύσουν τὸ κρησφύγετον. Καὶ ἡ διαθήκη σας μὲ τὸν θάνατον θὰ ἀκυρωθῇ, καὶ ἡ συμφωνία σας μὲ τὸν ᾅδην δὲν θὰ σταθῇ· ὅταν ἡ κατακλύζουσα μάστιξ διέλθῃ, τότε θὰ καταπατηθῆτε ὑπ’ αὐτῆς. Ἠσαΐας 28:16–18.

Shortly after the Lord led His people back to the old paths, beginning on September 11, 2001 there was a group who had been participating in the movement who determined that the four insects of Joel represented Islam of the third Woe. When the methodology of “line upon line” had been opened up to God’s people in that final generation, a key prophetic rule was recognized. That rule is the triple application of prophecy, and the group that determined the four generations of Joel represented Islam of the third Woe, they incorrectly applied the rule of a triple application of prophecy to uphold their incorrect application.

Λίγο αφότου ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του πίσω στις αρχαίες οδούς, αρχίζοντας από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, υπήρξε μια ομάδα που συμμετείχε στο κίνημα, η οποία κατέληξε ότι τα τέσσερα έντομα του Ιωήλ αντιπροσώπευαν το Ισλάμ του τρίτου Οὐαί. Όταν η μεθοδολογία του «γραμμή ἐπὶ γραμμήν» είχε αποκαλυφθεί στον λαό του Θεού κατά την τελική εκείνη γενεά, αναγνωρίσθηκε ένας καίριος προφητικός κανόνας. Ο κανόνας αυτός είναι η τριπλή εφαρμογή της προφητείας, και η ομάδα που κατέληξε ότι οι τέσσερις γενεές του Ιωήλ αντιπροσώπευαν το Ισλάμ του τρίτου Οὐαί, εφάρμοσε εσφαλμένα τον κανόνα της τριπλής εφαρμογής της προφητείας, προκειμένου να στηρίξει την εσφαλμένη της εφαρμογή.

Then in the 2014 time period Satan was allowed into this movement with the homosexual “woke” agenda out of Great Britain and Australia that based its attack upon a false interpretation of the history represented in Daniel chapter eleven verses one through fifteen. The pro-homosexual leaders who infiltrated and attacked this movement ultimately claimed that Adventism needed to apologize to the pope of Rome, for supposedly making false accusations against the antichrist, the pope of Rome. The purpose of this attack was to slay the movement, and primarily to produce confusion on the very passage (Daniel 11:1–15) where “the robbers of thy people” are identified.

Κατόπιν, κατά την περίοδο του 2014, επετράπη στον Σατανά να εισέλθει σε αυτό το κίνημα με την ομοφυλοφιλική «woke» ατζέντα, προερχόμενη από τη Μεγάλη Βρετανία και την Αυστραλία, η οποία θεμελίωσε την επίθεσή της επάνω σε μια ψευδή ερμηνεία της ιστορίας που παριστάνεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια ένα έως δεκαπέντε. Οι φιλο-ομοφυλοφιλικοί ηγέτες που διείσδυσαν και επιτέθηκαν σε αυτό το κίνημα, τελικώς ισχυρίσθηκαν ότι ο Αντβεντισμός έπρεπε να απολογηθεί προς τον πάπα της Ρώμης, επειδή δήθεν είχε διατυπώσει ψευδείς κατηγορίες εναντίον του αντιχρίστου, του πάπα της Ρώμης. Ο σκοπός αυτής της επιθέσεως ήταν να θανατώσει το κίνημα, και πρωτίστως να προκαλέσει σύγχυση ακριβώς ως προς το ίδιο το χωρίο (Δανιήλ 11:1–15) όπου ταυτοποιούνται «οι λησταί του λαού σου».

All these controversies were an attempt by Satan to confuse the symbol of papal Rome. There is nothing new under the sun, according to the wisest man who ever lived. Today the controversy is again based upon the identification of Rome, symbolized as “the robbers of thy people”. The new and private interpretation claims “the robbers of thy people” is the United States, and in doing so they are evidently unaware that this is the identical controversy as the very first controversy between the Millerites and Protestants, and the old saying attributed to sixteenth century author John Heywood that states, “There are none so blind as those who will not see.” Another variation of his phrase is “None so deaf as those who will not hear.” Most probably don’t know this phrase is attributed to Heywood, nor do they understand that the phrase of Heywood was derived from the Bible passages such as found in Jeremiah, Isaiah and quoted by Jesus in the New Testament.

Όλες αυτές οι αντιπαραθέσεις υπήρξαν μια απόπειρα του Σατανά να συγχύσει το σύμβολο της παπικής Ρώμης. Δεν υπάρχει τίποτε νέο υπό τον ήλιο, σύμφωνα με τον σοφότερο άνθρωπο που έζησε ποτέ. Σήμερα η αντιπαράθεση βασίζεται και πάλι στην ταυτοποίηση της Ρώμης, η οποία συμβολίζεται ως «οι λησταί του λαού σου». Η νέα και ιδιωτική ερμηνεία ισχυρίζεται ότι «οι λησταί του λαού σου» είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, και πράττοντας έτσι προφανώς αγνοούν ότι πρόκειται για την ίδια ακριβώς αντιπαράθεση με την πρώτη κιόλας αντιπαράθεση μεταξύ των Μιλλεριτών και των Προτεσταντών, καθώς και το παλαιό ρητό που αποδίδεται στον συγγραφέα του δέκατου έκτου αιώνα Τζον Χέιγουντ, το οποίο λέγει: «Δεν υπάρχει κανείς τόσο τυφλός όσο εκείνοι που δεν θέλουν να δουν». Μια άλλη παραλλαγή της φράσεώς του είναι: «Κανείς δεν είναι τόσο κωφός όσο εκείνοι που δεν θέλουν να ακούσουν». Κατά πάσα πιθανότητα, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι η φράση αυτή αποδίδεται στον Χέιγουντ, ούτε κατανοούν ότι η διατύπωσή του προήλθε από βιβλικά χωρία, όπως εκείνα που απαντώνται στον Ιερεμία, στον Ησαΐα και παρατίθενται από τον Ιησού στην Καινή Διαθήκη.

> Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:21.

> Ακούσατε τώρα τούτο, λαέ μωρέ και ασύνετε, που έχετε οφθαλμούς και δεν βλέπετε, που έχετε ώτα και δεν ακούετε. Ιερεμίας 5:21.

It is Daniel’s “wicked” and Matthew’s “foolish virgins” that do not understand the “increase of knowledge”. The increase of knowledge in 1989 was primarily the recognition that the last six verses of Daniel chapter eleven identify the final rise and fall of papal, or as I labeled it Modern Rome. The verses identify the United States, but only the relation of the United States to the papal power. The “wicked” and “foolish” are contrasted with the “wise”, and the wise of the last days do have understanding of the increase of knowledge in 1989. The foolish are those who have eyes, but do not see, and ears and do not hear.

Είναι οι «ασεβείς» του Δανιήλ και οι «μωρές παρθένοι» του Ματθαίου εκείνοι που δεν κατανοούν την «αύξηση της γνώσεως». Η αύξηση της γνώσεως το 1989 ήταν πρωτίστως η αναγνώριση ότι οι τελευταίοι έξι στίχοι του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζουν την τελική άνοδο και πτώση της παπικής εξουσίας, ή, όπως την ονόμασα, της Σύγχρονης Ρώμης. Οι στίχοι προσδιορίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μόνο σε σχέση με την παπική εξουσία. Οι «ασεβείς» και οι «μωρές» αντιπαραβάλλονται προς τους «σοφούς», και οι σοφοί των εσχάτων ημερών έχουν πράγματι κατανόηση της αύξησης της γνώσεως το 1989. Οι μωρές είναι εκείνες που έχουν οφθαλμούς, αλλά δεν βλέπουν, και ώτα, αλλά δεν ακούν.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:8–10.

> Καὶ ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, λέγουσαν, Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; Τότε εἶπα, Ἰδοὺ ἐγώ, ἀπόστειλόν με. Καὶ εἶπε, Ὕπαγε, καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον, Ἀκοῇ θέλετε ἀκούσει, καὶ δὲν θέλετε ἐννοήσει· καὶ βλέποντες θέλετε ἰδεῖ, καὶ δὲν θέλετε καταλάβει. Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ σφράγισον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν. Ἠσαΐας 6:8–10.

The people being addressed in Isaiah chapter six, are those who profess to be in the “present truth” message that arrived on September 11, 2001, for Isaiah six marks the passage as occurring when “the earth is full of the glory of the Lord”. The earth was lightened with God’s glory when the angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God.

Ο λαός προς τον οποίο απευθύνεται το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι εκείνοι που ομολογούν ότι βρίσκονται στο μήνυμα της «παρούσας αλήθειας» το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, διότι το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει το χωρίο ως εκτυλισσόμενο όταν «η γη είναι πλήρης της δόξης του Κυρίου». Η γη φωτίσθηκε με τη δόξα του Θεού όταν ο άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατέβηκε, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν με ένα άγγιγμα από τον Θεό.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Isaiah 6:1–4.

> Κατὰ τὸ ἔτος καθ’ ὃ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ὀζίας, εἶδον ἔτι τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου, ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἐπλήρου τὸν ναόν. Ἄνωθεν αὐτοῦ ἵσταντο σεραφίμ· ἓν ἕκαστον εἶχεν ἓξ πτέρυγας· μετὰ τῶν δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ μετὰ τῶν δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ μετὰ τῶν δύο ἐπέτατο. Καὶ ἔκραζεν τὸ ἓν πρὸς τὸ ἕτερον, καὶ ἔλεγεν· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἐσαλεύθησαν οἱ στύλοι τῶν θυρῶν ἀπὸ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Ἠσαΐας 6:1–4.

Sister White connects the angel’s proclamation with the event that marks when the angel of Revelation chapter eighteen fills the earth with his glory.

Η αδελφή Ουάιτ συνδέει τη διακήρυξη του αγγέλου με το γεγονός που σηματοδοτεί τον χρόνο κατά τον οποίο ο άγγελος του δεκάτου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως γεμίζει τη γη με τη δόξα του.

> “When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

> «Όταν ο Θεός επρόκειτο να αποστείλει τον Ησαΐα με μήνυμα προς τον λαό Του, επέτρεψε πρώτα στον προφήτη να αντικρίσει εν οράματι τα άγια των αγίων μέσα στο αγιαστήριο. Αίφνης η πύλη και το εσωτερικό καταπέτασμα του ναού εφάνησαν να ανυψώνονται ή να αποσύρονται, και του επετράπη να ατενίσει στο εσωτερικό, προς τα άγια των αγίων, όπου ούτε τα πόδια του προφήτη δεν μπορούσαν να εισέλθουν. Ενεφανίσθη ενώπιόν του όραμα του Ιεχωβά καθήμενου επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, ενώ το κράσπεδο της δόξας Του εγέμιζε τον ναό. Γύρω από τον θρόνο ήσαν σεραφείμ, ως φύλακες περί τον μέγαν Βασιλέα, και αντανακλούσαν τη δόξα που τα περιέβαλλε. Καθώς οι ύμνοι της αινέσεώς τους αντηχούσαν με βαθείς τόνους λατρείας, οι στύλοι της πύλης εσείοντο, ως να είχαν συγκλονισθεί από σεισμό. Με χείλη αμόλυντα από αμαρτία, οι άγγελοι αυτοί εξέχεαν τους αίνους του Θεού. «Άγιος, άγιος, άγιος είναι ο Κύριος των δυνάμεων», ανέκραζαν· «πάσα η γη είναι πλήρης της δόξης Αυτού». [Βλ. Ησαΐας 6:1–8.]»

> “The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’” Gospel Workers, 21.

> «Τα σεραφείμ γύρω από τον θρόνο είναι τόσο πλήρως διαποτισμένα από ευλαβικό δέος, καθώς αντικρίζουν τη δόξα του Θεού, ώστε ούτε για μια στιγμή δεν στρέφουν το βλέμμα επάνω στον εαυτό τους με θαυμασμό. Ο αίνος τους ανήκει στον Κύριο των δυνάμεων. Καθώς ατενίζουν το μέλλον, όταν ολόκληρη η γη θα πληρωθεί από τη δόξα Του, ο θριαμβευτικός ύμνος αντιλαλεί από το ένα προς το άλλο με μελωδική ψαλμωδία: “Άγιος, άγιος, άγιος, είναι ο Κύριος των δυνάμεων.”» Gospel Workers, 21.

Isaiah, representing God’s people during the sealing time that began on September 11, 2001, was given a message to carry to a people who had eyes, but did not choose to see, and ears, but did not choose to hear. Jesus, as Alpha and Omega, illustrates the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand with the beginning. At the end there will again be a messenger represented by Isaiah who carries a message to a people who choose not to see and hear. That message will produce the final purging of the one hundred and forty-four thousand. The message is the words of Truth, that are brought from God’s prophetic testimony. That prophetic testimony is the “vision” that is established by the power symbolized as “the robbers of thy people”.

Ο Ησαΐας, εκπροσωπώντας τον λαό του Θεού κατά τον καιρό της σφραγίσεως που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, έλαβε ένα μήνυμα για να το μεταφέρει σε έναν λαό που είχε μάτια, αλλά δεν επέλεγε να δει, και αυτιά, αλλά δεν επέλεγε να ακούσει. Ο Ιησούς, ως Άλφα και Ωμέγα, απεικονίζει το τέλος του καιρού της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων σε συνάρτηση με την αρχή. Στο τέλος θα υπάρξει και πάλι ένας αγγελιοφόρος, εκπροσωπούμενος από τον Ησαΐα, ο οποίος θα μεταφέρει ένα μήνυμα σε έναν λαό που επιλέγει να μη βλέπει και να μην ακούει. Το μήνυμα εκείνο θα επιφέρει την τελική εκκαθάριση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το μήνυμα είναι οι λόγοι της Αληθείας, που μεταφέρονται από την προφητική μαρτυρία του Θεού. Εκείνη η προφητική μαρτυρία είναι η «όραση» που εδραιώνεται από τη δύναμη η οποία συμβολίζεται ως «οι λησταί του λαού σου».

In the next article we will take each of these controversies and lay them over each other in a line-upon-line fashion. The Millerite line, the Smith and White line, the “daily” line, the “king of the north” in 1989 line, the insects of Joel line and the current controversy. Six old controversies, which when viewed line-upon-line clearly uphold the truth of the first controversy which is represented upon the 1843 pioneer chart. That truth being that Rome is “the robbers of thy people”, who exalt themselves, and who fall, and establish the vision.

Στο επόμενο άρθρο θα λάβουμε καθεμιά από αυτές τις διαμάχες και θα τις τοποθετήσουμε τη μία επάνω στην άλλη κατά τρόπο «γραμμή επί γραμμή». Τη γραμμή των Μιλλεριτών, τη γραμμή των Smith και White, τη γραμμή του «καθημερινού», τη γραμμή του «βασιλέως του βορρά» το 1989, τη γραμμή των εντόμων του Ιωήλ και την τρέχουσα διαμάχη. Έξι παλαιές διαμάχες, οι οποίες, όταν θεωρηθούν «γραμμή επί γραμμή», στηρίζουν σαφώς την αλήθεια της πρώτης διαμάχης, η οποία παρίσταται στο πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843. Αυτή δε η αλήθεια είναι ότι η Ρώμη είναι «οι λησταί του λαού σου», οι οποίοι υψώνουν εαυτούς, και οι οποίοι πίπτουν, και εδραιώνουν το όραμα.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Είδα ότι ο πίνακας του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήσαν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη δύναται να το δει, έως ότου το χέρι Του αποσύρθηκε.» Early Writings, 74.

To reject the truths upon that chart is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy, and the chart identifies that it is Rome, not the United States, who establishes “the vision”, which is the vision that Solomon instructs us that without that “vision”, God’s people will perish.

Το να απορρίπτει κανείς τις αλήθειες επάνω σε εκείνο το διάγραμμα σημαίνει ότι συγχρόνως απορρίπτει την εξουσία του Πνεύματος της Προφητείας, και το διάγραμμα προσδιορίζει ότι είναι η Ρώμη, όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκείνη που θεσπίζει «την όρασιν», η οποία είναι η όρασις για την οποία ο Σολομών μάς διδάσκει ότι χωρίς αυτήν «την όρασιν» ο λαός του Θεού θα απολεσθεί.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «Ο Σατανάς... επιδιώκει διαρκώς να εισαγάγει το νόθο—για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η ύστατη αυτή απάτη του Σατανά θα είναι να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. “Χωρίς όραμα, ο λαός αφανίζεται” (Παροιμίες 29:18). Ο Σατανάς θα ενεργήσει με επινοητικότητα, με διαφορετικούς τρόπους και μέσω διαφορετικών οργάνων, για να κλονίσει την εμπιστοσύνη του υπολοίπου λαού του Θεού στην αληθινή μαρτυρία.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «Θα υποκινηθεί ένα μίσος εναντίον των Μαρτυριών, το οποίο είναι σατανικό. Οι ενέργειες του Σατανά θα αποβλέπουν στο να κλονίσουν την πίστη των εκκλησιών σε αυτές, για τον εξής λόγο: ο Σατανάς δεν μπορεί να έχει τόσο απρόσκοπτη οδό για να εισαγάγει τις απάτες του και να δέσει τις ψυχές μέσα στις πλάνες του, εάν οι προειδοποιήσεις και οι επιτιμήσεις και οι συμβουλές του Πνεύματος του Θεού εισακούονται.» Selected Messages, βιβλίο 1, 48.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που διαβάζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που έλαβαν μεγάλο φως: “Δεν θλίβονται ούτε μένουν έκθαμβοι εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως.” Ναι, εξέλεξαν τις δικές τους οδούς, και η ψυχή τους ευφραίνεται στα βδελύγματά τους. Και εγώ επίσης θα εκλέξω τις πλάνες τους και θα επιφέρω επάνω τους εκείνα που φοβούνται· επειδή, όταν εκάλεσα, κανείς δεν απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το κακό ενώπιον των οφθαλμών Μου και εξέλεξαν εκείνο στο οποίο δεν ευαρεστήθηκα.” «Ο Θεός θα τους στείλει ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν το ψεύδος», επειδή δεν εδέχθησαν «την αγάπη της αληθείας, διά να σωθούν», «αλλά ευαρεστήθηκαν στην αδικία.» Ησαΐας 66:3, 4· 2 Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Ο επουράνιος Διδάσκαλος ερώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την προσποίηση ότι οικοδομείτε επάνω στο ορθό θεμέλιο και ότι ο Θεός αποδέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα εργάζεστε πολλά πράγματα σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, μια γοητευτική πλάνη, που κυριεύει τους νούς όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια, εκλαμβάνουν τη μορφή της ευσέβειας αντί του πνεύματος και της δυνάμεώς της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και επλούτησαν και δεν έχουν ανάγκη ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη των πάντων.”» Testimonies, τόμος 8, 249, 250.

Back to Articles