Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number One

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Ένα

Seeds of Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry from Parables to the Final Warning

Σπέρματα Αποκάλυψης: Αποκαλύπτοντας το Προφητικό Υφαντό από τις Παραβολές έως την Τελική Προειδοποίηση

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The United States is specifically identified in the Bible. There are several biblical passages that specifically identify the United States at the end of the world. In Revelation chapter thirteen the United States is the second, or the two-horned beast that comes up out of the earth and forbids the entire world from buying or selling—except they have the mark of the beast.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατονομάζονται ρητώς στην Αγία Γραφή. Υπάρχουν αρκετά βιβλικά χωρία που προσδιορίζουν συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά το τέλος του κόσμου. Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το δεύτερο θηρίο, δηλαδή το δικέρατο θηρίο, που αναβαίνει από τη γη και απαγορεύει σε ολόκληρο τον κόσμο να αγοράζει ή να πωλεί—εκτός εάν έχει το χάραγμα του θηρίου.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.

> Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς· καὶ εἶχεν δύο κέρατα ὅμοια μὲ ἀρνίου, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἐξασκεῖ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιόν του, καὶ κάμνει τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσωσι τὸ πρῶτον θηρίον, τοῦ ὁποίου ἐθεραπεύθη ἡ πληγὴ τοῦ θανάτου. Καὶ ποιεῖ μεγάλα σημεῖα, ὥστε καὶ πῦρ νὰ κάμνῃ νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τῶν σημείων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐξουσίαν νὰ κάμῃ ἐνώπιον τοῦ θηρίου, λέγων πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς νὰ κατασκευάσωσιν εἰκόνα εἰς τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶχε τὴν πληγὴν ἐκ μαχαίρας καὶ ἔζησε. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν νὰ δώσῃ πνοὴν εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου, ὥστε ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ νὰ λαλήσῃ καὶ νὰ κάμῃ ὅσοι δὲν προσκυνήσωσι τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου νὰ θανατωθῶσι. Καὶ κάμνει πάντας, μικροὺς καὶ μεγάλους, πλουσίους καὶ πτωχούς, ἐλευθέρους καὶ δούλους, νὰ λάβωσι χάραγμα ἐπὶ τῆς δεξιᾶς χειρὸς αὐτῶν ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν· καὶ ἵνα μηδεὶς δύναται νὰ ἀγοράσῃ ἢ νὰ πωλήσῃ, εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, ἢ τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου, ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Εδώ είναι η σοφία. Όποιος έχει νου, ας υπολογίσει τον αριθμό του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι εξακόσιοι εξήκοντα έξι. Αποκάλυψις 13:11–18.

There are seven primary prophetic characteristics in this passage associated with the two-horned earth-beast. He exercises the power of the beast that preceded him; he causes everyone in the world to worship the beast that was before him; he does great wonders that all men see; he deceives the entire world and commands the world to make an image of the beast before him; he gives life to the image of the beast and it speaks; he forces with the penalty of death the entire world to worship the image to the beast; and he forces the entire world to receive the mark either in the forehead or hand and forbids buying and selling against those who do not have the mark, name or number of the beast.

Υπάρχουν επτά κύρια προφητικά χαρακτηριστικά στο παρόν χωρίο, τα οποία συνδέονται με το δίκερο θηρίο της γης. Ασκεί την εξουσία του θηρίου που προηγήθηκε απ’ αυτόν· κάνει όλους τους ανθρώπους του κόσμου να προσκυνήσουν το θηρίο που ήταν πριν απ’ αυτόν· επιτελεί μεγάλα θαύματα, τα οποία βλέπουν όλοι οι άνθρωποι· πλανά ολόκληρο τον κόσμο και προστάζει τον κόσμο να κατασκευάσει μια εικόνα του θηρίου που ήταν πριν απ’ αυτόν· δίνει πνοή στην εικόνα του θηρίου, και αυτή μιλά· εξαναγκάζει, με την ποινή του θανάτου, ολόκληρο τον κόσμο να προσκυνήσει την εικόνα του θηρίου· και εξαναγκάζει ολόκληρο τον κόσμο να λάβει το χάραγμα είτε στο μέτωπο είτε στο χέρι, και απαγορεύει την αγορά και την πώληση σε όσους δεν έχουν το χάραγμα, το όνομα ή τον αριθμό του θηρίου.

The work of deception accomplished by the beast that comes “up out of the earth” in verse eleven is so delusive and powerful that it “deceiveth them that dwell on the earth.” The entire world will be deceived by the United States. That is, with the exception of God’s church—the entire world is to be deceived into accepting the mark of antichrist. The prophetic events that precede this world-wide deception are already under way.

Το έργο της πλάνης που επιτελεί το θηρίο το οποίο «ανεβαίνει εκ της γης» στο εδάφιο ένδεκα είναι τόσο παραπλανητικό και ισχυρό, ώστε «πλανά τους κατοικούντας επί της γης». Ολόκληρος ο κόσμος θα πλανηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, με εξαίρεση την εκκλησία του Θεού, ολόκληρος ο κόσμος πρόκειται να πλανηθεί ώστε να αποδεχθεί το χάραγμα του αντίχριστου. Τα προφητικά γεγονότα που προηγούνται αυτής της παγκόσμιας πλάνης βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.

There are stories from the Bible that most people know, if only at a surface level. Most have heard about the confrontations between Moses and Pharoah, Daniel and Nebuchadnezzar or Jesus and Pilate. Persons know these Bible stories at varying levels of understanding, but don’t necessarily recognize that Bible prophecy directly and very specifically identifies kings and kingdoms. It was certainly the case with Moses, Daniel and Christ. Egypt, Babylon and Rome were all specifically identified in Bible prophecy in advance of the history where they fulfilled the predictions concerning their respective kingdoms. God never changes.

Υπάρχουν αφηγήσεις από την Αγία Γραφή που οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν, έστω και μόνο επιφανειακά. Οι περισσότεροι έχουν ακούσει για τις αντιπαραθέσεις μεταξύ του Μωυσή και του Φαραώ, του Δανιήλ και του Ναβουχοδονόσορος ή του Ιησού και του Πιλάτου. Οι άνθρωποι γνωρίζουν αυτές τις βιβλικές αφηγήσεις σε διαφορετικά επίπεδα κατανόησης, αλλά δεν αναγνωρίζουν κατ’ ανάγκην ότι η βιβλική προφητεία κατονομάζει άμεσα και πολύ συγκεκριμένα βασιλείς και βασίλεια. Αυτό ίσχυε ασφαλώς στην περίπτωση του Μωυσή, του Δανιήλ και του Χριστού. Η Αίγυπτος, η Βαβυλώνα και η Ρώμη κατονομάστηκαν όλες ρητά στη βιβλική προφητεία εκ των προτέρων της ιστορίας μέσα στην οποία εκπλήρωσαν τις προρρήσεις που αφορούσαν τα αντίστοιχα βασίλειά τους. Ο Θεός δεν αλλάζει ποτέ.

> For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:6.

> Διότι εγώ είμαι ο Κύριος, δεν μεταβάλλομαι· διά τούτο εσείς, υιοί του Ιακώβ, δεν αφανίσθητε. Μαλαχίας 3:6.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα και εις τους αιώνας. Εβραίους 13:8.

The fact that God never changes allows us to apply some simple logic to our consideration of the two-horned earth-beast of Revelation thirteen. Because we know that God set forth predictions directly identifying the kingdoms of Egypt, Babylon and Rome as they each interacted with and persecuted God’s church, we can establish some facts concerning the earth-beast of Revelation thirteen. The earth-beast, as with Egypt, Babylon and Rome, will be directly identified in Bible prophecy in advance of the history where the prediction concerning that nation is fulfilled. I say we can establish this fact based upon a very simple but important biblical rule. The rule identifies that truth is established based upon a testimony of two.

Το γεγονός ότι ο Θεός ουδέποτε μεταβάλλεται μάς επιτρέπει να εφαρμόσουμε κάποια απλή λογική στην εξέτασή μας του δίκερου θηρίου της γης της Αποκάλυψης δεκατρία. Εφόσον γνωρίζουμε ότι ο Θεός παρουσίασε προφητείες που προσδιόριζαν άμεσα τα βασίλεια της Αιγύπτου, της Βαβυλώνας και της Ρώμης, καθώς το καθένα αλληλεπιδρούσε με την εκκλησία του Θεού και την καταδίωκε, μπορούμε να θεμελιώσουμε ορισμένα δεδομένα σχετικά με το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία. Το θηρίο της γης, όπως και η Αίγυπτος, η Βαβυλώνα και η Ρώμη, θα προσδιορισθεί άμεσα στη βιβλική προφητεία πριν από την ιστορία στην οποία εκπληρώνεται η προφητεία σχετικά με εκείνο το έθνος. Λέγω ότι μπορούμε να θεμελιώσουμε αυτό το γεγονός βάσει ενός πολύ απλού αλλά σημαντικού βιβλικού κανόνα. Ο κανόνας αυτός προσδιορίζει ότι η αλήθεια θεμελιώνεται βάσει της μαρτυρίας δύο.

> At the mouth of two witnesses, or three witnesses, shall he that is worthy of death be put to death; but at the mouth of one witness he shall not be put to death. Deuteronomy 17:6.

> Με τη μαρτυρία δύο μαρτύρων ή τριών μαρτύρων θα θανατώνεται εκείνος που είναι άξιος θανάτου· με τη μαρτυρία όμως ενός μάρτυρα δεν θα θανατώνεται. Δευτερονόμιο 17:6.

> One witness shall not rise up against a man for any iniquity, or for any sin, in any sin that he sinneth: at the mouth of two witnesses, or at the mouth of three witnesses, shall the matter be established. Deuteronomy 19:15.

> Οὐδείς μάρτυς θέλει ἐγερθῆ κατὰ ἀνθρώπου διὰ οἵανδήποτε ἀδικίαν ἢ διὰ οἵανδήποτε ἁμαρτίαν, εἰς οἵανδήποτε ἁμαρτίαν ἂν ἔπραξε· ἐκ στόματος δύο μαρτύρων ἢ ἐκ στόματος τριῶν μαρτύρων θέλει βεβαιωθῆ τὸ πρᾶγμα. Δευτερονόμιον 19:15.

> This is the third time I am coming to you. In the mouth of two or three witnesses shall every word be established. 2 Corinthians 13:1.

> Αυτή είναι η τρίτη φορά που έρχομαι σε εσάς. Ἐκ στόματος δύο ἢ τριῶν μαρτύρων θέλει βεβαιωθῇ πᾶς λόγος. Β΄ Κορινθίους 13:1.

> Against an elder receive not an accusation, but before two or three witnesses. 1 Timothy 5:19.

> Κατὰ πρεσβυτέρου μὴ παραδέχου κατηγορίαν, εἰ μὴ ἐπὶ δύο ἢ τριῶν μαρτύρων. Α΄ Τιμοθέου 5:19.

Bible prophecy predicted ancient Egypt’s demise when God dealt with Egypt’s rebellious Pharaoh. Bible prophecy predicted ancient Babylon’s rise and fall while also dealing with Babylon’s rebellious kings. Bible prophecy predicted the rise and fall of the empire of pagan Rome and identified and dealt with Rome’s corrupt representatives. The consistency of God’s never-changing character identifies that the most significant kingdom mentioned within Bible prophecy—the earth-beast of Revelation thirteen—will most definitely be identified by Bible prophecy.

Η βιβλική προφητεία προείπε την πτώση της αρχαίας Αιγύπτου, όταν ο Θεός αντιμετώπισε τον στασιαστικό Φαραώ της. Η βιβλική προφητεία προείπε την άνοδο και την πτώση της αρχαίας Βαβυλώνας, ενώ συγχρόνως αντιμετώπισε τους στασιαστικούς βασιλείς της Βαβυλώνας. Η βιβλική προφητεία προείπε την άνοδο και την πτώση της αυτοκρατορίας της ειδωλολατρικής Ρώμης και προσδιόρισε και αντιμετώπισε τους διεφθαρμένους εκπροσώπους της. Η συνέπεια του αμετάβλητου χαρακτήρα του Θεού καταδεικνύει ότι το πλέον σημαντικό βασίλειο που μνημονεύεται στη βιβλική προφητεία —το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία— ασφαλώς και θα ταυτοποιηθεί από τη βιβλική προφητεία.

When the prophecy of the earth-beast of Revelation thirteen is fulfilled, God’s church will be in confrontation with the political and religious leadership of the earth-beast as prophetically illustrated by Moses, Daniel and Christ. The United States’ prophetic role at the end of the world is a primary subject of Bible prophecy. As we develop the biblical information that identifies the United States’ role in Bible prophecy, we will employ rules that are found within the Bible, for the Word of God needs no human definition. Ancient Israel was given ceremonial rules, health rules, ten moral rules, rules for agriculture and on and on. God is orderly.

Όταν εκπληρωθεί η προφητεία του θηρίου της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η εκκλησία του Θεού θα βρεθεί σε αντιπαράθεση με την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του θηρίου της γης, όπως αυτό απεικονίζεται προφητικά από τον Μωυσή, τον Δανιήλ και τον Χριστό. Ο προφητικός ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά το τέλος του κόσμου αποτελεί πρωτεύον θέμα της βιβλικής προφητείας. Καθώς θα αναπτύσσουμε τα βιβλικά στοιχεία που προσδιορίζουν τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη βιβλική προφητεία, θα χρησιμοποιούμε κανόνες που βρίσκονται μέσα στην ίδια τη Βίβλο, διότι ο Λόγος του Θεού δεν έχει ανάγκη από ανθρώπινο ορισμό. Στον αρχαίο Ισραήλ δόθηκαν τελετουργικοί κανόνες, κανόνες υγείας, οι δέκα ηθικοί κανόνες, κανόνες για τη γεωργία, και ούτω καθεξής. Ο Θεός είναι Θεός τάξεως.

> Let all things be done decently and in order. 1 Corinthians 14:40.

> Πάντα ας γίνονται ευσχημόνως και κατά τάξιν. 1 Κορινθίους 14:40.

The biblical record supplies no witness that suggests that a person would be blessed by simply ignoring rules given by God. Who can expect to be blessed if they ignore the rules of prophetic interpretation established in and by the Bible for the purpose of prophetic study?

Η βιβλική μαρτυρία δεν παρέχει καμία ένδειξη που να υποδηλώνει ότι κάποιος θα ευλογηθεί απλώς και μόνο επειδή αγνοεί τους κανόνες που δόθηκαν από τον Θεό. Ποιος μπορεί να αναμένει ότι θα ευλογηθεί, αν αγνοεί τους κανόνες της προφητικής ερμηνείας που θεσπίστηκαν μέσα στην Αγία Γραφή και από αυτήν, με σκοπό τη μελέτη της προφητείας;

> Come now, and let us reason together, saith the Lord: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. Isaiah 1:18.

> Ἔλθετε τώρα, καὶ ἀς διαλεχθῶμεν μαζί, λέγει ὁ Κύριος· καὶ ἐὰν αἱ ἁμαρτίαι σας ᾖναι ὡς κόκκινον, θὰ γίνωσι λευκαὶ ὡς χιών· καὶ ἐὰν ᾖναι ἐρυθραὶ ὡς πορφύρα, θὰ γίνωσιν ὡς ἔριον. Ἠσαΐας 1:18.

As we employ the biblical rules we will allow the Bible to establish and validate whether the rules are genuine or false. As with all of God’s various rules there is always a satanic counterfeit to the rules. It is therefore a necessity that when a rule is employed to establish a truth, that both the truth identified and the rule employed should be tested.

Καθώς εφαρμόζουμε τους βιβλικούς κανόνες, θα επιτρέψουμε στην ίδια τη Βίβλο να καθορίσει και να επικυρώσει αν οι κανόνες είναι γνήσιοι ή ψευδείς. Όπως συμβαίνει με όλους τους διάφορους κανόνες του Θεού, υπάρχει πάντοτε ένα σατανικό πλαστό αντίγραφο των κανόνων. Είναι, επομένως, αναγκαίο, όταν ένας κανόνας χρησιμοποιείται για να θεμελιώσει μια αλήθεια, να δοκιμάζονται τόσο η αλήθεια που προσδιορίστηκε όσο και ο κανόνας που χρησιμοποιήθηκε.

> Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. 1 John 4:1.

> Αγαπητοί, μη πιστεύετε εις κάθε πνεύμα, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα αν είναι εκ του Θεού· διότι πολλοί ψευδοπροφήται έχουν εξέλθει εις τον κόσμον. 1 Ιωάννου 4:1.

Another purpose, beyond identifying the prophetic role of the United States in this study, is to identify the secret message from the book of Revelation that Jesus hid until this particular generation.

Ένας ακόμη σκοπός, πέρα από τον προσδιορισμό του προφητικού ρόλου των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτή τη μελέτη, είναι να εντοπιστεί το μυστικό μήνυμα από το βιβλίο της Αποκάλυψης, το οποίο ο Ιησούς έκρυψε μέχρι αυτήν ακριβώς τη γενεά.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> Τὰ κρυπτὰ ἀνήκουσιν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν· τὰ δὲ ἀποκεκαλυμμένα εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς τὰ τέκνα ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ νὰ ἐκτελῶμεν πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου. Δευτερονόμιον 29:29.

God’s prophetic secrets that are revealed are for the purpose of allowing those who receive the secret to keep His law. Men can only keep His law if it is written upon their heart. The secret that is being unsealed in the book of Revelation is part of the process of the Holy Spirit writing God’s law on our inward parts and hearts. The secret that is opened up to God’s people, when and if accepted by faith, establishes the new covenant.

Τα αποκεκαλυμμένα προφητικά μυστικά του Θεού έχουν ως σκοπό να καταστήσουν εκείνους που λαμβάνουν το μυστικό ικανούς να τηρούν τον νόμο Του. Οι άνθρωποι μπορούν να τηρούν τον νόμο Του μόνον εάν αυτός είναι γραμμένος στην καρδιά τους. Το μυστικό που αποσφραγίζεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης αποτελεί μέρος της διαδικασίας κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα γράφει τον νόμο του Θεού στα ενδόμυχα μέρη και στις καρδιές μας. Το μυστικό που ανοίγεται στον λαό του Θεού, όταν και εφόσον γίνεται δεκτό διά της πίστεως, εγκαθιδρύει τη νέα διαθήκη.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. Jeremiah 31:31–33.

> Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει Κύριος, καθ’ ἃς θὰ συνάψω νέαν διαθήκην μὲ τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ καὶ μὲ τὸν οἶκον τοῦ Ἰούδα· οὐχὶ κατὰ τὴν διαθήκην ἣν ἔκαμα μὲ τοὺς πατέρας αὐτῶν, ἐν τῇ ἡμέρᾳ καθ’ ἣν τοὺς ἔλαβον ἀπὸ τῆς χειρὸς διὰ νὰ τοὺς ἐξαγάγω ἐκ γῆς Αἰγύπτου· τὴν διαθήκην μου, τὴν ὁποίαν αὐτοὶ παρέβησαν, καίτοι ἐγὼ ἤμην σύζυγος αὐτῶν, λέγει Κύριος· ἀλλ’ αὕτη θὰ εἶναι ἡ διαθήκη τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω μὲ τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ· μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος, θὰ θέσω τὸν νόμον μου εἰς τὰ ἐνδόμυχά των καὶ θὰ τὸν γράψω ἐπὶ τῶν καρδιῶν αὐτῶν· καὶ θὰ εἶμαι Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἱερεμίας 31:31–33.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «Στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης, η διαθήκη του Θεού με τον λαό Του που τηρεί τις εντολές Του πρόκειται να ανανεωθεί.» Review and Herald, 26 Φεβρουαρίου 1914.

Revelation 1:1–3 The Final Warning Message:

Αποκάλυψις 1:1–3 Το Τελικό Προειδοποιητικό Μήνυμα:

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Θεός, διὰ νὰ δείξῃ εἰς τοὺς δούλους αὐτοῦ ἐκεῖνα ἃ πρέπει ταχέως νὰ συμβῶσι· καὶ ἀποστείλας αὐτὴν ἐσήμανεν διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ πρὸς τὸν δοῦλον αὐτοῦ Ἰωάννην· ὅστις ἐμαρτύρησε περὶ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τῆς μαρτυρίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ περὶ πάντων ὅσα εἶδε. Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων, καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας ταύτης, καὶ φυλάττοντες τὰ γεγραμμένα ἐν αὐτῇ· διότι ὁ καιρὸς εἶναι ἐγγύς. Ἀποκάλυψις 1:1–3.

The first three verses of Revelation chapter one identify that the “Revelation of Jesus Christ” is the final message for mankind. It is clearly a message, because “the Revelation of Jesus Christ” was given to Him from the Heavenly Father to show his servants what “must shortly come to pass.”

Τα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης δηλώνουν ότι η «Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού» είναι το τελικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα. Είναι σαφώς ένα μήνυμα, διότι η «Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού» δόθηκε σ’ Αυτόν από τον Ουράνιο Πατέρα, για να δείξει στους δούλους Του εκείνα που «πρέπει να γίνουν εν τάχει».

We are told to consider that the “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy” and also “in the events portrayed.”.

Μας καλούν να λάβουμε υπ’ όψιν ότι το «Άγιο Πνεύμα έχει διαμορφώσει κατά τέτοιον τρόπο τα πράγματα, τόσο κατά τη δοσοληψία της προφητείας» όσο και «στα γεγονότα που απεικονίζονται».

> “The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το Άγιο Πνεύμα έχει διευθετήσει τα πράγματα κατά τέτοιον τρόπο, τόσο κατά τη δόση της προφητείας όσο και στα γεγονότα που απεικονίζονται, ώστε να διδάξει ότι ο ανθρώπινος παράγοντας πρέπει να παραμένει εκτός οράσεως, κεκρυμμένος εν Χριστώ, και ότι ο Κύριος Θεός του ουρανού και ο νόμος Του πρέπει να υψωθούν. Διαβάστε το βιβλίο του Δανιήλ. Ανακαλέστε, σημείο προς σημείο, την ιστορία των βασιλείων που εκεί παρουσιάζονται.» Testimonies to Ministers, 112.

The “events portrayed” and also the “giving of the prophecy” in the first three verses of Revelation chapter one specifically illustrates the step-by-step process of how God communicates to men, and also identifies that the message that is communicated is called “the Revelation of Jesus Christ.”

Τα «γεγονότα που απεικονίζονται» καθώς και η «δόση της προφητείας» στους τρεις πρώτους στίχους του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης απεικονίζουν συγκεκριμένα τη βήμα προς βήμα διαδικασία με την οποία ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους, και επίσης προσδιορίζουν ότι το μήνυμα που μεταδίδεται ονομάζεται «Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού».

Jesus Christ then did two things with the message which he received from God. He sent the message by his angel and he also signified his message by that angel. His angel then took the message to the prophet John who wrote it down, and sent it to the churches for you and me. The first three verses were “so shaped” by “the Holy Spirit” as to emphasize both the “message” and “the process of communication” involved in delivering the message.

Τότε ο Ιησούς Χριστός έπραξε δύο πράγματα με το μήνυμα που έλαβε από τον Θεό. Το απέστειλε διά του αγγέλου του και επίσης το εσήμανε διά του αγγέλου εκείνου. Έπειτα ο άγγελός του μετέφερε το μήνυμα στον προφήτη Ιωάννη, ο οποίος το κατέγραψε και το απέστειλε στις εκκλησίες για εσάς και για εμένα. Οι τρεις πρώτοι στίχοι «διαμορφώθηκαν» κατά τέτοιον τρόπο από «το Άγιο Πνεύμα», ώστε να δοθεί έμφαση τόσο στο «μήνυμα» όσο και στη «διαδικασία της επικοινωνίας» που περιλαμβανόταν στη μετάδοση του μηνύματος.

The three verses we are considering present the final message to mankind, but not simply the final message—more importantly, the three verses represent the final “warning” message to planet earth. The “warning” attribute of the message is identified when a class of persons are identified as “blessed” for having read, heard and kept “those things which are written therein.” There is a class of persons who will not read, nor hear a warning represented as “the Revelation of Jesus Christ”. It is impossible for them to be blessed. It is obvious that if there is a class that is blessed for reading, hearing and keeping those things which are written, then there is a class that is not blessed. Will a person read, hear and keep the message of the Revelation of Jesus Christ? If so, he will be blessed, if not he will be cursed.

Τα τρία εδάφια που εξετάζουμε παρουσιάζουν το τελικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα, αλλά όχι απλώς το τελικό μήνυμα· το σπουδαιότερο είναι ότι τα τρία αυτά εδάφια αντιπροσωπεύουν το τελικό μήνυμα «προειδοποίησης» προς τον πλανήτη γη. Ο χαρακτήρας της «προειδοποίησης» του μηνύματος καθίσταται εμφανής όταν μια τάξη προσώπων προσδιορίζεται ως «μακαρία» επειδή ανέγνωσε, άκουσε και ετήρησε «όσα είναι γεγραμμένα εν αυτή». Υπάρχει μια τάξη προσώπων που δεν θα αναγνώσει ούτε θα ακούσει μια προειδοποίηση η οποία παρουσιάζεται ως «η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού». Είναι αδύνατον να είναι μακαρία. Είναι προφανές ότι, εάν υπάρχει μια τάξη που είναι μακαρία επειδή αναγιγνώσκει, ακούει και τηρεί όσα είναι γεγραμμένα, τότε υπάρχει και μια τάξη που δεν είναι μακαρία. Θα αναγνώσει, θα ακούσει και θα τηρήσει ένας άνθρωπος το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού; Εάν ναι, θα είναι μακάριος· εάν όχι, θα είναι καταραμένος.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation; none of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives and to prepare for the coming of the Son of man, will be unblessed.” The Great Controversy, 341.

> «Λέγει ο προφήτης: “Μακάριος εκείνος που αναγινώσκει” — υπάρχουν εκείνοι που δεν θα αναγνώσουν· η ευλογία δεν είναι γι’ αυτούς. “Και εκείνοι που ακούν” — υπάρχουν επίσης μερικοί που αρνούνται να ακούσουν οτιδήποτε σχετικά με τις προφητείες· η ευλογία δεν είναι γι’ αυτή την τάξη. “Και τηρούν όσα είναι γεγραμμένα εν αυτή” — πολλοί αρνούνται να προσέξουν τις προειδοποιήσεις και τις οδηγίες που περιέχονται στην Αποκάλυψη· κανείς από αυτούς δεν μπορεί να διεκδικήσει την υποσχεμένη ευλογία. Όλοι όσοι χλευάζουν τα θέματα της προφητείας και περιγελούν τα σύμβολα που εδώ δίδονται με τόση επισημότητα, όλοι όσοι αρνούνται να μεταρρυθμίσουν τη ζωή τους και να προετοιμασθούν για την έλευση του Υιού του ανθρώπου, θα μείνουν χωρίς ευλογία.» The Great Controversy, 341.

The expression “the time is at hand” in verse three identifies that it is a specific time when the last warning message arrives in history. “The time,”—(a specific time) “is at hand.” A specific time is about to arrive, for it is at hand, and God’s people (represented by John) understand the message before the “time” arrives. John penned the book of Revelation around the end of the first century, yet these verses identify that there will be a point in the history long after the year 100, when the final warning message will be proclaimed. When that “time is” “at hand,” the message that identifies the “things which must shortly come to pass” will be revealed to God’s servants.

Η έκφραση «ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον» στο τρίτο εδάφιο δηλώνει ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος καιρός κατά τον οποίο το τελευταίο προειδοποιητικό μήνυμα φθάνει στην ιστορία. «Ὁ καιρός» —(ένας συγκεκριμένος καιρός)— «εἶναι πλησίον». Ένας συγκεκριμένος καιρός πρόκειται να φθάσει, διότι είναι πλησίον, και ο λαός του Θεού (τον οποίο αντιπροσωπεύει ο Ιωάννης) κατανοεί το μήνυμα πριν φθάσει ο «καιρός». Ο Ιωάννης έγραψε το βιβλίο της Αποκαλύψεως περίπου στα τέλη του πρώτου αιώνα, όμως αυτά τα εδάφια προσδιορίζουν ότι θα υπάρξει ένα σημείο στην ιστορία, πολύ μετά το έτος 100, κατά το οποίο θα διακηρυχθεί το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα. Όταν αυτός ο «καιρός» «είναι» «πλησίον», το μήνυμα που προσδιορίζει τα «όσα πρέπει να γίνουν συντόμως» θα αποκαλυφθεί στους δούλους του Θεού.

In this series of articles, the Bible and the writings of Ellen White will be used as the authority to uphold the explanation of the biblical passages we cite.

Σε αυτή τη σειρά άρθρων, η Βίβλος και τα συγγράμματα της Ellen White θα χρησιμοποιηθούν ως αυθεντία για να στηρίξουν την ερμηνεία των βιβλικών περικοπών που παραθέτουμε.

We will also refer to the rules of prophetic interpretation assembled by William Miller and to the rules identified in the compilation titled Prophetic Keys. We will also employ the prophetic study called Habakkuk’s Tables.

Θα αναφερθούμε επίσης στους κανόνες της προφητικής ερμηνείας που συγκέντρωσε ο William Miller και στους κανόνες που προσδιορίζονται στη συλλογή με τίτλο Prophetic Keys. Θα χρησιμοποιήσουμε επίσης την προφητική μελέτη που ονομάζεται Habakkuk’s Tables.

We do not intend to define every rule we employ. For brevity we will simply reference the Prophetic Keys compilation for any who wish to read a more detailed proof of the rule. With the Habakkuk’s Tables series, we intend to point out certain presentations where a subject we will briefly touch upon, is taken up in greater depth.

Δεν προτιθέμεθα να ορίσουμε κάθε κανόνα που χρησιμοποιούμε. Χάριν συντομίας, θα παραπέμπουμε απλώς στη συλλογή Prophetic Keys για όποιον επιθυμεί να διαβάσει μια λεπτομερέστερη τεκμηρίωση του κανόνα. Με τη σειρά Habakkuk’s Tables, σκοπεύουμε να υποδείξουμε ορισμένες παρουσιάσεις, στις οποίες ένα θέμα το οποίο θα θίξουμε εν συντομία αναπτύσσεται σε μεγαλύτερο βάθος.

As we work through a study of the book of Revelation we encourage public response, but we will only respond to input that contributes to the ongoing study. The scope of our discussion will involve the current series of presentations, the prophetic rules we exercise and the information found in Habakkuk’s Tables.

Καθώς προχωρούμε στη μελέτη του βιβλίου της Αποκάλυψης, ενθαρρύνουμε τη δημόσια ανταπόκριση, αλλά θα ανταποκρινόμαστε μόνο σε παρεμβάσεις που συμβάλλουν στη συνεχιζόμενη μελέτη. Το εύρος της συζήτησής μας θα περιλαμβάνει την τρέχουσα σειρά παρουσιάσεων, τους προφητικούς κανόνες που εφαρμόζουμε και τις πληροφορίες που βρίσκονται στους Πίνακες του Αββακούμ.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως· και απέστειλε και εφανέρωσεν αυτήν διά του αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην· όστις εμαρτύρησε τον λόγον του Θεού, και την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού, και όσα είδε. Μακάριος ο αναγινώσκων, και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας, και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον. Αποκάλυψις 1:1–3.

The Greek word translated as “signified” means to “indicate”. He sent the message by “his” angel and he signified it by “his” angel. “His” angel is Gabriel.

Η ελληνική λέξη που μεταφράζεται ως «ἐσήμανεν» σημαίνει «υπέδειξε». Έστειλε το μήνυμα μέσω του «ἀγγέλου αὐτοῦ» και το υπέδειξε μέσω του «ἀγγέλου αὐτοῦ». Ο «ἄγγελος αὐτοῦ» είναι ο Γαβριήλ.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> «Τα λόγια του αγγέλου, “Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, ο οποίος παρίσταμαι ενώπιον του Θεού”, δείχνουν ότι κατέχει θέση υψηλής τιμής στις ουράνιες αυλές. Όταν ήλθε με μήνυμα προς τον Δανιήλ, είπε: “Και δεν υπάρχει ουδείς που να με υποστηρίζει σε αυτά, παρά ο Μιχαήλ [Χριστός], ο άρχοντάς σας.” Δανιήλ 10:21. Για τον Γαβριήλ ο Σωτήρας μιλεί στην Αποκάλυψη, λέγοντας ότι “Απέστειλε και εσήμανε αυτά διά του αγγέλου Αυτού προς τον δούλο Αυτού Ιωάννη.” Αποκάλυψη 1:1.» Η Ζωή του Ιησού, 99.

The angel Gabriel is sent with the message and the angel Gabriel also represents the message. When mankind arrives at the point in history when “the time is at hand” for the final warning message to be proclaimed, that final message is represented by an angel. In the book of Revelation “messages” are often represented as angels, and of course the Greek word translated as “angel” in Revelation means messenger.

Ο άγγελος Γαβριήλ αποστέλλεται με το μήνυμα, και ο άγγελος Γαβριήλ επίσης αντιπροσωπεύει το μήνυμα. Όταν η ανθρωπότητα φθάνει στο σημείο της ιστορίας όπου «ο καιρός είναι πλησίον» για να κηρυχθεί το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, εκείνο το τελικό μήνυμα παριστάνεται από έναν άγγελο. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης τα «μηνύματα» συχνά παριστάνονται ως άγγελοι, και βεβαίως η ελληνική λέξη που μεταφράζεται ως «άγγελος» στην Αποκάλυψη σημαίνει αγγελιοφόρος.

Every revelation of God’s truth that has arrived in history is certainly a revelation of Jesus Christ, but the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one is the final warning for mankind and it occurs at a specific moment that is represented as being a “time.” There is another passage in the book of Revelation where John references that “the time is at hand”. That other passage provides a second witness to test the initial claims I have made about verses one through three.

Κάθε αποκάλυψη της αλήθειας του Θεού που έχει φθάσει στην ιστορία είναι ασφαλώς αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, αλλά η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως αποτελεί την τελική προειδοποίηση προς την ανθρωπότητα και λαμβάνει χώρα σε μια συγκεκριμένη στιγμή, η οποία παρίσταται ως «καιρός». Υπάρχει ένα ακόμη χωρίο στο βιβλίο της Αποκαλύψεως όπου ο Ιωάννης αναφέρει ότι «ο καιρός είναι εγγύς». Εκείνο το άλλο χωρίο παρέχει δεύτερη μαρτυρία, για να δοκιμασθούν οι αρχικοί ισχυρισμοί που έχω διατυπώσει σχετικά με τα εδάφια ένα έως τρία.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> Και μου είπε: Οὗτοι οἱ λόγοι εἶναι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί· καὶ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν ἁγίων προφητῶν ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ διὰ νὰ δείξῃ εἰς τοὺς δούλους αὐτοῦ τὰ ὅσα πρέπει νὰ γίνωσι ταχέως. Ἰδοὺ, ἔρχομαι ταχέως· μακάριος ὁ φυλάττων τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

> Και εγώ, ο Ιωάννης, είδα ταύτα και ήκουσα αυτά. Και αφού ήκουσα και είδα, έπεσα να προσκυνήσω εμπρός στα πόδια του αγγέλου που μου έδειξε αυτά τα πράγματα.

> Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> Καὶ λέγει μοι· Πρόσεχε, μὴ κάμῃς τοῦτο· διότι εἶμαι σύνδουλός σου, καὶ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν προφητῶν, καὶ τῶν τηρούντων τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου· τὸν Θεὸν προσκύνησον.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:6–11.

> Και μου λέγει· Μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι εγγύς. Όστις αδικεί, ας αδικήση έτι· και όστις είναι μεμιασμένος, ας μολυνθή έτι· και ο δίκαιος, ας γίνη δίκαιος έτι· και ο άγιος, ας αγιασθή έτι. Αποκάλυψις 22:6–11.

At the end of the book of Revelation we find the same subject as in the beginning of Revelation. The communication process and message are once again referred to when “the Lord God” “sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done.” And just as soon as the servants are shown the message identifying “things which must shortly be done” Christ announces that He is coming quickly. This is the message that precedes Christ’s second coming, and it therefore is the final warning message—the very same message represented as “the Revelation of Jesus Christ” in verse one of chapter one. The blessing that is promised in the first three verses of Revelation is repeated with the statement of “blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.”

Στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως βρίσκουμε το ίδιο θέμα όπως και στην αρχή της Αποκαλύψεως. Η διαδικασία της επικοινωνίας και το μήνυμα μνημονεύονται εκ νέου, όταν «ο Κύριος ο Θεός» «ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ ἃ δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει». Και αμέσως μόλις στους δούλους δειχθεί το μήνυμα που προσδιορίζει τα «ὅσα πρέπει νὰ γίνωσι ταχέως», ο Χριστός αναγγέλλει ότι έρχεται ταχέως. Αυτό είναι το μήνυμα που προηγείται της δευτέρας παρουσίας του Χριστού, και επομένως είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα—το ίδιο ακριβώς μήνυμα που παριστάνεται ως «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ» στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου. Η ευλογία που υπόσχεται στα τρία πρώτα εδάφια της Αποκαλύψεως επαναλαμβάνεται με τη δήλωση: «μακάριος ὁ τηρῶν τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου».

In these verses we find an expansion of the process of communication set forth in chapter one, for we find that after Gabriel delivers the message to John, John is so overwhelmed with the message that he seeks to worship Gabriel, who then uses John’s misunderstanding to identify that heavenly angels, earthly prophets, and all that keep the sayings of the message, are “fellow servants” who are to worship the Creator-God, not the creation of God.

Στα εδάφια αυτά βρίσκουμε μια ανάπτυξη της διαδικασίας της επικοινωνίας που εκτέθηκε στο πρώτο κεφάλαιο, διότι βλέπουμε ότι, αφού ο Γαβριήλ παραδίδει το μήνυμα στον Ιωάννη, ο Ιωάννης κατακλύζεται τόσο πολύ από το μήνυμα, ώστε επιζητεί να προσκυνήσει τον Γαβριήλ, ο οποίος τότε χρησιμοποιεί την παρεξήγηση του Ιωάννη για να καταδείξει ότι οι επουράνιοι άγγελοι, οι επίγειοι προφήτες και όλοι όσοι τηρούν τους λόγους του μηνύματος είναι «σύνδουλοι», οι οποίοι οφείλουν να προσκυνούν τον Θεό-Δημιουργό και όχι τη δημιουργία του Θεού.

These verses are describing the same events and message that we are considering in chapter one. They are repeating the faithful and true sayings that show God’s servants what must shortly be done. The message is once again set in the context of the process of communication between God and His servants. In chapter twenty-two we find more evidence that the message is the final warning message, for the “time” that is “at hand” is marked as taking place right before human probation closes, for the pronouncement that he “that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still,” marks the close of probation, marking the beginning of the seven last plagues, which in turn conclude with the Second Coming of Christ.

Αυτά τα εδάφια περιγράφουν τα ίδια γεγονότα και το ίδιο μήνυμα που εξετάζουμε στο πρώτο κεφάλαιο. Επαναλαμβάνουν τους πιστούς και αληθινούς λόγους που δείχνουν στους δούλους του Θεού όσα πρέπει σύντομα να γίνουν. Το μήνυμα τίθεται και πάλι μέσα στο πλαίσιο της διαδικασίας επικοινωνίας μεταξύ του Θεού και των δούλων Του. Στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο βρίσκουμε περισσότερες αποδείξεις ότι το μήνυμα είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, διότι ο «καιρός» που είναι «εγγύς» σημειώνεται ότι λαμβάνει χώρα ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας του ανθρώπου, διότι η διακήρυξη ότι «ὁ ἀδικῶν, ἀδικησάτω ἔτι· καὶ ὁ ῥυπαρὸς, ῥυπανθήτω ἔτι· καὶ ὁ δίκαιος, δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι· καὶ ὁ ἅγιος, ἁγιασθήτω ἔτι», σηματοδοτεί το κλείσιμο της δοκιμασίας, σηματοδοτώντας την έναρξη των επτά τελευταίων πληγών, οι οποίες με τη σειρά τους ολοκληρώνονται με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> «Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν θὰ ἐγερθῇ ὁ Μιχαὴλ, ὁ μέγας Ἄρχων, ὁ ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θὰ εἶναι καιρὸς θλίψεως, ὁποῖος δὲν ἔγινε ἀφ’ ὅτου ὑπῆρξε ἔθνος μέχρι ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ὁ λαός σου θὰ σωθῇ, πᾶς ὅστις βρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ.» Δανιήλ 12:1.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> «Όταν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ολοκληρωθεί, το έλεος δεν μεσιτεύει πλέον υπέρ των ενόχων κατοίκων της γης. Ο λαός του Θεού έχει επιτελέσει το έργο του. Έχει λάβει «την όψιμη βροχή», «την αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου», και είναι προετοιμασμένος για τη δοκιμαστική ώρα που βρίσκεται εμπρός του. Άγγελοι σπεύδουν εδώ και εκεί στον ουρανό. Ένας άγγελος που επιστρέφει από τη γη αναγγέλλει ότι το έργο του έχει τελειώσει· η τελική δοκιμασία έχει επέλθει στον κόσμο, και όλοι όσοι απέδειξαν τον εαυτό τους πιστό στις θείες εντολές έχουν λάβει «τη σφραγίδα του ζώντος Θεού». Τότε ο Ιησούς παύει τη μεσιτεία Του στο άνω αγιαστήριο. Υψώνει τα χέρια Του και με δυνατή φωνή λέγει: «Ετελέσθη·» και όλο το αγγελικό στράτευμα αποθέτει τα στέμματά του, καθώς Εκείνος απευθύνει τη σοβαρή αναγγελία: «Όποιος είναι άδικος, ας είναι ακόμη άδικος· και όποιος είναι μολυσμένος, ας μολυνθεί ακόμη· και όποιος είναι δίκαιος, ας δικαιωθεί ακόμη· και όποιος είναι άγιος, ας αγιασθεί ακόμη». Αποκάλυψη 22:11. Κάθε περίπτωση έχει κριθεί για ζωή ή θάνατο». Η Μεγάλη Διαμάχη, 613.

At the beginning of the book of Revelation and at the end of the book of Revelation the same story is presented. Combining the two passages allows us to understand that the “Revelation of Jesus Christ” is the final warning message to mankind before Christ’s Second Coming. The message is symbolically represented by an angel that arrives just before the close of probation. The message divides mankind into two classes based upon whether they read, hear and keep the message that is unsealed when the “time is at hand,”—just before probation closes.

Στην αρχή του βιβλίου της Αποκαλύψεως και στο τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως παρουσιάζεται η ίδια ιστορία. Ο συνδυασμός των δύο περικοπών μάς επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι η «Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού» είναι το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Το μήνυμα παριστάνεται συμβολικά από έναν άγγελο που φθάνει ακριβώς πριν από τη λήξη του χρόνου χάριτος. Το μήνυμα διαιρεί την ανθρωπότητα σε δύο τάξεις, ανάλογα με το αν διαβάζουν, ακούν και τηρούν το μήνυμα που αποσφραγίζεται όταν «ο καιρός είναι εγγύς»,—λίγο πριν λήξει ο χρόνος χάριτος.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study.

> «Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος της ιστορίας αυτού του κόσμου, οι προφητείες που σχετίζονται με τις έσχατες ημέρες απαιτούν ιδιαιτέρως τη μελέτη μας. Το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης είναι πλήρες αληθειών που έχουμε ανάγκη να κατανοήσουμε. Ο Σατανάς έχει τυφλώσει τη διάνοια πολλών, ώστε να έχουν ευχαρίστως δεχθεί κάθε πρόφαση για να μη καταστήσουν την Αποκάλυψη αντικείμενο της μελέτης τους.»

> “The book of Revelation, in connection with the book of Daniel, demands close study. Let every God-fearing teacher consider how most clearly to comprehend and present the Gospel that our Saviour came in person to make known to His servant John,—‘The revelation of Jesus Christ, which God gave unto Him, to show unto His servants things which must shortly come to pass.’ None should become discouraged in their study of Revelation because of its apparently mystical symbols. ‘If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all men liberally, and upbraideth not.’ ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ We are to proclaim to the world the great and solemn truths contained in the book of Revelation. Into the very designs and principles of the church of God these truths are to enter. There should be a closer and more diligent study of this book, a more earnest presentation of the truths it contains, truths which concern all who are living in these last days. All who are preparing to meet their Lord should make this book the subject of earnest study and prayer. It is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history. John, because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ, was banished to the Isle of Patmos. But his banishment did not separate him from Christ. The Lord visited His faithful servant in his banishment, and gave him instruction regarding what was to come upon the world.

> «Το βιβλίο της Αποκαλύψεως, σε συνάφεια με το βιβλίο του Δανιήλ, απαιτεί προσεκτική μελέτη. Κάθε θεοφοβούμενος διδάσκαλος ας εξετάσει πώς να κατανοήσει και να παρουσιάσει με τον σαφέστερο τρόπο το Ευαγγέλιο το οποίο ο Σωτήρας μας ήλθε αυτοπροσώπως να γνωστοποιήσει στον δούλο Του Ιωάννη,—“Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως”. Κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται κατά τη μελέτη της Αποκαλύψεως εξαιτίας των φαινομενικά μυστικιστικών συμβόλων της. “Εάν δε τις από σας ήναι ελλιπής σοφίας, ας ζητή παρά του Θεού, όστις δίδει εις πάντας απλώς και δεν ονειδίζει”. “Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον”. Οφείλομε να κηρύξωμε στον κόσμο τις μεγάλες και επίσημες αλήθειες που περιέχονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Στα ίδια τα σχέδια και τις αρχές της εκκλησίας του Θεού πρέπει να εισέλθουν αυτές οι αλήθειες. Πρέπει να υπάρξει στενότερη και επιμελέστερη μελέτη αυτού του βιβλίου, ειλικρινέστερη παρουσίαση των αληθειών που περιέχει, αληθειών οι οποίες αφορούν όλους όσοι ζουν σε αυτές τις έσχατες ημέρες. Όλοι όσοι ετοιμάζονται να συναντήσουν τον Κύριό τους πρέπει να καταστήσουν αυτό το βιβλίο αντικείμενο επιμελούς μελέτης και προσευχής. Είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει το όνομά του,—μια αποκάλυψη των σπουδαιοτέρων γεγονότων που πρόκειται να λάβουν χώρα στις τελευταίες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Ο Ιωάννης, εξαιτίας της πιστής εμπιστοσύνης του στον λόγο του Θεού και στη μαρτυρία του Χριστού, εξορίστηκε στη νήσο Πάτμο. Αλλά η εξορία του δεν τον χώρισε από τον Χριστό. Ο Κύριος επισκέφθηκε τον πιστό δούλο Του στην εξορία του και του έδωσε οδηγία σχετικά με όσα επρόκειτο να έλθουν επάνω στον κόσμο.»

> “This instruction is of the greatest importance to us; for we are living in the last days of this earth’s history. Soon we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place. As the messengers of the Lord present these solemn truths, they must realize that they are handling subjects of eternal interest, and they should seek for the baptism of the Holy Spirit, that they may speak, not their own words, but the words given them by God.

> «Αυτή η νουθεσία είναι υψίστης σημασίας για εμάς· διότι ζούμε στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Σύντομα θα εισέλθουμε στην εκπλήρωση των γεγονότων που ο Χριστός έδειξε στον Ιωάννη ότι επρόκειτο να λάβουν χώρα. Καθώς οι αγγελιοφόροι του Κυρίου παρουσιάζουν αυτές τις επίσημες αλήθειες, πρέπει να συνειδητοποιούν ότι διαχειρίζονται θέματα αιωνίου ενδιαφέροντος, και οφείλουν να ζητούν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, ώστε να λαλούν, όχι τα δικά τους λόγια, αλλά τα λόγια που τους δίδονται από τον Θεό.»

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> «Το βιβλίο της Αποκάλυψης πρέπει να ανοιχθεί στον λαό. Πολλοί έχουν διδαχθεί ότι είναι σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι σφραγισμένο μόνο για εκείνους που απορρίπτουν την αλήθεια και το φως. Οι αλήθειες που περιέχει πρέπει να διακηρυχθούν, ώστε οι άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να προετοιμαστούν για τα γεγονότα που τόσο σύντομα πρόκειται να λάβουν χώρα. Το Μήνυμα του Τρίτου Αγγέλου πρέπει να παρουσιαστεί ως η μόνη ελπίδα για τη σωτηρία ενός κόσμου που χάνεται.»

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> «Οι κίνδυνοι των εσχάτων ημερών είναι επάνω μας, και στο έργο μας οφείλουμε να προειδοποιήσουμε τον λαό για τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται. Ας μη μείνουν αθίκτες οι επίσημες σκηνές που η προφητεία έχει αποκαλύψει ότι πρόκειται σύντομα να λάβουν χώρα. Είμαστε αγγελιοφόροι του Θεού, και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Όσοι θα ήθελαν να είναι συνεργοί με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό θα δείξουν βαθύ ενδιαφέρον για τις αλήθειες που βρίσκονται στο βιβλίο αυτό. Με πένα και με φωνή θα αγωνιστούν να καταστήσουν σαφή τα θαυμαστά πράγματα τα οποία ο Χριστός ήλθε από τον ουρανό να αποκαλύψει.» Signs of the Times, 4 Ιουλίου, 1906.

Over a hundred years ago, in 1906, we were informed that soon “we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place.” The message was still sealed up in 1906. It is important to understand that the message of the Revelation of Jesus Christ is opened up to God’s people just before the events take place. We are told the book of Revelation “is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history.”

Πριν από περισσότερα από εκατό χρόνια, το 1906, πληροφορηθήκαμε ότι σύντομα «θα εισέλθουμε στην εκπλήρωση των γεγονότων τα οποία ο Χριστός έδειξε στον Ιωάννη ότι επρόκειτο να συμβούν». Το μήνυμα ήταν ακόμη σφραγισμένο το 1906. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού ανοίγεται στον λαό του Θεού ακριβώς πριν λάβουν χώρα τα γεγονότα. Μας λέγεται ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης «είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει το όνομά του,—μια αποκάλυψη των σπουδαιοτέρων γεγονότων που πρόκειται να λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης».

They are opened up so that God’s people might give the warning so those who are hearing the warning might “have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place.” It is worth noting (for John represents God’s people in the history when the message is to be proclaimed), that John identifies the two issues which he was being persecuted over. It was “because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ,” that he “was banished to the Isle of Patmos.” He was banished because he accepted both the Bible and the Spirit of Prophecy, which is the “testimony of Jesus.”

Αποκαλύπτονται, ώστε ο λαός του Θεού να μπορέσει να δώσει την προειδοποίηση, για να έχουν εκείνοι που ακούν την προειδοποίηση «μια ευκαιρία να προετοιμαστούν για τα γεγονότα τα οποία πολύ σύντομα πρόκειται να λάβουν χώρα». Αξίζει να σημειωθεί (διότι ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού στην ιστορική περίοδο κατά την οποία το μήνυμα πρόκειται να κηρυχθεί), ότι ο Ιωάννης προσδιορίζει τα δύο ζητήματα εξαιτίας των οποίων υφίστατο διωγμό. Ήταν «εξαιτίας της πιστής εμπιστοσύνης του στον λόγο του Θεού και στη μαρτυρία του Χριστού», που «εξορίστηκε στη νήσο Πάτμο». Εξορίστηκε επειδή αποδεχόταν τόσο τη Βίβλο όσο και το Πνεύμα της Προφητείας, το οποίο είναι η «μαρτυρία του Ιησού».

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> Και έπεσα στα πόδια του για να τον προσκυνήσω. Και μου λέγει, Πρόσεχε, μη το κάνεις· εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου που έχουν τη μαρτυρία του Ιησού· τον Θεό προσκύνησε· διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας. Αποκάλυψις 19:10.

John is representing a people at the end of the world who understand the message of the Revelation of Jesus Christ, and who are persecuted for upholding both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει έναν λαό στο τέλος του κόσμου, ο οποίος κατανοεί το μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού και διώκεται επειδή υπερασπίζεται τόσο τη Βίβλο όσο και το Πνεύμα της Προφητείας.

In the first three verses of chapter one the communication process between God the Father and his servants is emphasized. Chapter twenty-two adds to the narrative of the communication process. The two passages represent the beginning and the ending of the book Revelation and together they detail the role of John in the prophetic illustration. He is not simply the one who wrote the words of Revelation, but he also represents those at the end of the world who communicate the final warning message.

Στα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου δίνεται έμφαση στη διαδικασία της επικοινωνίας μεταξύ του Θεού Πατέρα και των δούλων Του. Το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο προσθέτει στη διήγηση της διαδικασίας της επικοινωνίας. Τα δύο αυτά χωρία αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του βιβλίου της Αποκαλύψεως και, από κοινού, εκθέτουν λεπτομερώς τον ρόλο του Ιωάννη στην προφητική απεικόνιση. Δεν είναι απλώς εκείνος που έγραψε τα λόγια της Αποκαλύψεως, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης εκείνους που, στο τέλος του κόσμου, μεταδίδουν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα.

> The Lord gave the word: great was the company of those that published it. Psalms 68:11

> Ο Κύριος έδωσε τον λόγο· μεγάλο ήταν το πλήθος εκείνων που τον ανήγγειλαν. Ψαλμοί 68:11

John “saw” and “heard” the “things” that make up the message and was commanded to write and send the message to the churches.

Ο Ιωάννης «είδε» και «άκουσε» τα «πράγματα» που αποτελούν το μήνυμα και έλαβε εντολή να γράψει και να αποστείλει το μήνυμα στις εκκλησίες.

> Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:19.

> Λέγων· Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καὶ· Ὃ βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον, καὶ πέμψον αὐτὸ εἰς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· εἰς Ἔφεσον, καὶ εἰς Σμύρναν, καὶ εἰς Πέργαμον, καὶ εἰς Θυάτειρα, καὶ εἰς Σάρδεις, καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν, καὶ εἰς Λαοδίκειαν. Ἀποκάλυψις 1:19.

What he “heard” and “saw” he was commanded to write down and send to the seven churches of Asia minor, but when it came to the individual churches Jesus dictated the messages directly to John, for every message to each of the seven churches begins with the phrase “And unto the angel of the church in … write.” Jesus dictated the individual messages to the churches.

Αυτό που «άκουσε» και «είδε» διατάχθηκε να το καταγράψει και να το αποστείλει στις επτά εκκλησίες της Μικράς Ασίας· αλλά όταν επρόκειτο για τις επιμέρους εκκλησίες, ο Ιησούς υπαγόρευσε τα μηνύματα απευθείας στον Ιωάννη, διότι κάθε μήνυμα προς καθεμιά από τις επτά εκκλησίες αρχίζει με τη φράση: «Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν … γράψον». Ο Ιησούς υπαγόρευσε τα επιμέρους μηνύματα προς τις εκκλησίες.

Jesus dictated to John, and also Jesus told John to write what he saw and heard, and once Jesus told John “not” to write what he had heard.

Ο Ιησούς υπαγόρευσε στον Ιωάννη, και επίσης ο Ιησούς είπε στον Ιωάννη να γράψει όσα είδε και άκουσε, και κάποτε ο Ιησούς είπε στον Ιωάννη «να μην» γράψει όσα είχε ακούσει.

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> Και έκραξε με φωνή μεγάλη, καθώς λέων μυκάται· και όταν έκραξε, αι επτά βρονταί ελάλησαν τας φωνάς αυτών. Και όταν αι επτά βρονταί ελάλησαν τας φωνάς αυτών, έμελλον να γράψω· και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού λέγουσαν προς εμέ, Σφράγισον όσα αι επτά βρονταί ελάλησαν, και μη τα γράψης. Αποκάλυψις 10:3, 4.

John was told to seal up what the seven thunders uttered and in so doing he was sealing up the message of the seven thunders, just as Daniel was commanded to seal up his book until the time of the end.

Ο Ιωάννης διατάχθηκε να σφραγίσει όσα ελάλησαν οι επτά βροντές, και με το να πράξει τούτο σφράγιζε το μήνυμα των επτά βροντών, όπως ακριβώς ο Δανιήλ έλαβε εντολή να σφραγίσει το βιβλίο του μέχρι του καιρού του τέλους.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . . . And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Daniel 12:4, 9.

> Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθάδε καὶ ἐκεῖσε, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ.... Καὶ εἶπε, Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους. Δανιήλ 12:4, 9.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Αφού οι επτά αυτές βροντές εξέφεραν τις φωνές τους, η εντολή δίδεται στον Ιωάννη, όπως και στον Δανιήλ, σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισε εκείνα τα πράγματα τα οποία εξέφεραν οι επτά βροντές.”» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

What we are identifying is that at both the end and beginning of the book of Revelation a message is identified. The process of communicating that message is also identified. The part which John plays in communicating the message is specifically addressed. Sometimes he simply wrote what he saw and heard. Other times he was dictated to, and once he was told to not write what he had heard. The message of the Revelation of Jesus Christ is given by the Father, to Jesus, to Gabriel and then to the prophet John who was given the responsibility of writing the message and sending it to the churches.

Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι τόσο στο τέλος όσο και στην αρχή του βιβλίου της Αποκάλυψης προσδιορίζεται ένα μήνυμα. Προσδιορίζεται επίσης και η διαδικασία μεταδόσεως αυτού του μηνύματος. Το μέρος που διαδραματίζει ο Ιωάννης στη μετάδοση του μηνύματος αναφέρεται συγκεκριμένα. Κάποτε απλώς έγραψε ό,τι είδε και άκουσε. Άλλοτε τού υπαγορευόταν τι να γράψει, και μία φορά τού ειπώθηκε να μη γράψει ό,τι είχε ακούσει. Το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού δίδεται από τον Πατέρα, στον Ιησού, στον Γαβριήλ, και έπειτα στον προφήτη Ιωάννη, στον οποίο δόθηκε η ευθύνη να γράψει το μήνυμα και να το στείλει στις εκκλησίες.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> Γράψε όσα είδες, και όσα είναι, και όσα πρόκειται να γίνουν μετά ταύτα. Αποκάλυψη 1:19.

It might be possible to read the verse and not recognize the prophetic principle identified within the command for John to write. Writing down “things” seen and heard is to record current history, for in John’s time those “things” were. Recording current history, and in so doing simultaneously writing down the things that shall be in the future, is the primary prophetic rule in the book of Revelation. John is used to emphasize and illustrate that very principle and its importance for he was essentially told to write “the things which are, and” in so doing you shall be writing “the things which shall be hereafter” because history repeats. This prophetic technique is Jesus’ signature, for a signature is a name and His name in chapter one of Revelation is the Alpha and Omega. He identifies the end with the beginning.

Ίσως να είναι δυνατόν να διαβάσει κανείς το εδάφιο και να μην αναγνωρίσει την προφητική αρχή που εντοπίζεται μέσα στην εντολή προς τον Ιωάννη να γράψει. Το να καταγράφει «πράγματα» που είδε και άκουσε σημαίνει να καταγράφει την παρούσα ιστορία, διότι στον καιρό του Ιωάννη εκείνα τα «πράγματα» υπήρχαν. Η καταγραφή της παρούσας ιστορίας και, πράττοντας έτσι, η ταυτόχρονη καταγραφή των πραγμάτων που θα υπάρξουν στο μέλλον, αποτελεί τον κύριο προφητικό κανόνα στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Ο Ιωάννης χρησιμοποιείται για να τονίσει και να καταδείξει ακριβώς αυτή την αρχή και τη σπουδαιότητά της, διότι κατ’ ουσίαν του ειπώθηκε να γράψει «τα όσα είναι, και» πράττοντας έτσι θα γράφεις «τα όσα μέλλει να γίνουν ύστερα», επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αυτή η προφητική τεχνική είναι η υπογραφή του Ιησού, διότι η υπογραφή είναι όνομα, και το όνομά Του στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Ταυτοποιεί το τέλος με την αρχή.

We are just beginning the study of “The Revelation of Jesus Christ” and we are currently considering the first three verses of chapter one. The final warning message titled “The Revelation of Jesus Christ” is communicated from the heavenly Father unto Jesus unto Gabriel unto John who records it in a book to be sent to the churches. Because the message is so directly named as “The Revelation of Jesus Christ” it is important to note that of all the elements that have been written to men through the inspired Word revealing Christ, the one characteristic of who and what Jesus is, is illustrated in the activity of John in recording the message. As he wrote the things that then were, he was also writing the things that would yet be.

Μόλις αρχίζουμε τη μελέτη της «Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού» και αυτή τη στιγμή εξετάζουμε τους τρεις πρώτους στίχους του πρώτου κεφαλαίου. Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, που επιγράφεται «Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού», μεταδίδεται από τον ουράνιο Πατέρα προς τον Ιησού, προς τον Γαβριήλ, προς τον Ιωάννη, ο οποίος το καταγράφει σε βιβλίο για να σταλεί στις εκκλησίες. Επειδή το μήνυμα ονομάζεται τόσο άμεσα «Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού», είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, από όλα τα στοιχεία που έχουν γραφεί προς τους ανθρώπους μέσω του εμπνευσμένου Λόγου, αποκαλύπτοντας τον Χριστό, το ένα χαρακτηριστικό τού ποιος είναι ο Ιησούς και τι είναι, απεικονίζεται στη δραστηριότητα του Ιωάννη καθώς καταγράφει το μήνυμα. Καθώς έγραφε τα πράγματα που τότε ήσαν, έγραφε επίσης και τα πράγματα που επρόκειτο ακόμη να είναι.

The truth of repeating history is represented when John writes out a warning for his day and age, which is also a warning for a future time. When John wrote to the seven churches at the beginning of the Christian church, he was also penning a warning for the Christian church at the end of the world. This attribute of Christ’s character is represented when Christ is called the Alpha and Omega, or the beginning and the ending, or the first and the last. In fact, the Bible identifies this attribute of Christ’s character as what proves that he is the only God.

Η αλήθεια της επαναλήψεως της ιστορίας παριστάνεται όταν ο Ιωάννης καταγράφει μια προειδοποίηση για τη δική του ημέρα και εποχή, η οποία είναι επίσης προειδοποίηση για έναν μελλοντικό καιρό. Όταν ο Ιωάννης έγραψε προς τις επτά εκκλησίες κατά την αρχή της χριστιανικής εκκλησίας, ταυτοχρόνως κατέγραφε και μια προειδοποίηση για τη χριστιανική εκκλησία στο τέλος του κόσμου. Αυτή η ιδιότητα του χαρακτήρος του Χριστού παριστάνεται όταν ο Χριστός αποκαλείται το Άλφα και το Ωμέγα, ή η αρχή και το τέλος, ή ο πρώτος και ο έσχατος. Πράγματι, η Αγία Γραφή ταυτοποιεί αυτή την ιδιότητα του χαρακτήρος του Χριστού ως εκείνο που αποδεικνύει ότι Αυτός είναι ο μόνος Θεός.

In the first chapter of Revelation we find Jesus identifying Himself as the Alpha and Omega.

Στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης βρίσκουμε τον Ιησού να αυτοπροσδιορίζεται ως το Άλφα και το Ωμέγα.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.

> Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην ὡς σάλπιγγος, λέγουσαν· Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καὶ· Ὃ βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον, καὶ πέμψον αὐτὸ ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις ταῖς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· εἰς Ἔφεσον, καὶ εἰς Σμύρναν, καὶ εἰς Πέργαμον, καὶ εἰς Θυάτειρα, καὶ εἰς Σάρδεις, καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν, καὶ εἰς Λαοδίκειαν.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength.

> Και εστράφην διά να ίδω την φωνήν, ήτις ελάλει μετ’ εμού. Και αφού εστράφην, είδον επτά λυχνίας χρυσάς· και εν μέσω των επτά λυχνιών, έναν όμοιον με Υιόν ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη χιτώνα, και περιεζωσμένον περί το στήθος με ζώνην χρυσήν. Η κεφαλή αυτού και αι τρίχες ήσαν λευκαί ως έριον, λευκαί ως χιών· και οι οφθαλμοί αυτού ως φλόξ πυρός· και οι πόδες αυτού όμοιοι με χαλκολίβανον, ως πεπυρωμένοι εν καμίνω· και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών. Και είχε εν τη δεξιά αυτού χειρί επτά αστέρας· και εκ του στόματος αυτού εξήρχετο ρομφαία δίστομος οξεία· και η όψις αυτού ήτο ως ο ήλιος λάμπει εν τη δυνάμει αυτού.

> And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:10–17.

> Καὶ ὅτε εἶδον αὐτόν, ἔπεσα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡς νεκρός. Καὶ ἔθεσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα ἐπ’ ἐμέ, λέγων μοι· Μὴ φοβοῦ· ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος. Ἀποκάλυψις 1:10–17.

There is much truth within these verses, but here I would simply point out that when John heard Christ’s trumpet-like voice and turned to see Who it was that spoke to him, he saw Jesus Christ as the heavenly High Priest within the holy place of the heavenly sanctuary. Jesus then identified Himself as Alpha and Omega and as the first and the last. In the message and its communication in the first three verses we found a line of truth that corresponded with the line of truth at the end of Revelation. As the Alpha and Omega Jesus illustrates the end with the beginning, the last with the first. At the end of the book of Revelation as in the beginning He once again identifies Himself as the Alpha and Omega.

Υπάρχει πολλή αλήθεια μέσα σε αυτά τα εδάφια, αλλά εδώ θα ήθελα απλώς να επισημάνω ότι, όταν ο Ιωάννης άκουσε τη φωνή του Χριστού σαν σάλπιγγα και στράφηκε για να δει Ποιος ήταν εκείνος που του μιλούσε, είδε τον Ιησού Χριστό ως τον ουράνιο Αρχιερέα μέσα στα Άγια του ουράνιου αγιαστηρίου. Κατόπιν ο Ιησούς προσδιόρισε τον Εαυτό Του ως το Άλφα και το Ωμέγα και ως τον πρώτο και τον τελευταίο. Στο μήνυμα και στη μετάδοσή του μέσα στα τρία πρώτα εδάφια βρήκαμε μια γραμμή αλήθειας που αντιστοιχούσε με τη γραμμή αλήθειας στο τέλος της Αποκάλυψης. Ως το Άλφα και το Ωμέγα, ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος με την αρχή, τον τελευταίο με τον πρώτο. Στο τέλος του βιβλίου της Αποκάλυψης, όπως και στην αρχή, προσδιορίζει για μία ακόμη φορά τον Εαυτό Του ως το Άλφα και το Ωμέγα.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> Και μου είπε: «Αυτοί οι λόγοι είναι πιστοί και αληθινοί· και ο Κύριος ο Θεός των αγίων προφητών απέστειλε τον άγγελό του για να δείξει στους δούλους του εκείνα που πρέπει να γίνουν σύντομα. Ιδού, έρχομαι ταχέως· μακάριος εκείνος που τηρεί τους λόγους της προφητείας αυτού του βιβλίου».

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> Και εγώ, ο Ιωάννης, είδα ταύτα και ήκουσα αυτά. Και όταν ήκουσα και είδα, έπεσα να προσκυνήσω εμπρός εις τους πόδας του αγγέλου, ο οποίος μου έδειξε ταύτα. Τότε μου λέγει: Πρόσεχε, μη πράξεις τούτο· διότι είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου των προφητών, και εκείνων οι οποίοι τηρούν τους λόγους του βιβλίου τούτου· τον Θεόν προσκύνησον.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

> Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Μὴ σφραγίσῃς τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· διότι ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

> Ὁ ἀδικῶν, ἀς ἀδικῇ ἔτι· καὶ ὁ μιαρός, ἀς μιανθῇ ἔτι· καὶ ὁ δίκαιος, ἀς πράττῃ δικαιοσύνην ἔτι· καὶ ὁ ἅγιος, ἀς ἁγιασθῇ ἔτι.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:7–13.

> Και ιδού, έρχομαι ταχέως· και ο μισθός μου είναι μετ’ εμού, διά να αποδώσω εις έκαστον καθώς θέλει είσθαι το έργον αυτού. Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος. Αποκάλυψις 22:7–13.

The book of Revelation carefully describes that when John records the message that the message would be premised upon the principle of the beginning illustrating the end. The message is the first truth opened up in the book of Revelation and the very same truth is the last to be spoken in the book. And in the testimony at the beginning and at the ending of the book of Revelation, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending and as the first and the last.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης περιγράφει προσεκτικά ότι, όταν ο Ιωάννης καταγράφει το μήνυμα, το μήνυμα αυτό θα εδράζεται στην αρχή κατά την οποία η αρχή απεικονίζει το τέλος. Το μήνυμα αυτό είναι η πρώτη αλήθεια που αποκαλύπτεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, και η ίδια ακριβώς αλήθεια είναι η τελευταία που διακηρύσσεται στο βιβλίο. Και στη μαρτυρία, στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου της Αποκάλυψης, ο Ιησούς προσδιορίζει τον εαυτό Του ως το Άλφα και το Ωμέγα, την αρχή και το τέλος, και ως τον πρώτο και τον έσχατο.

The first three verses of the book of Revelation identify the final warning message for mankind. It is the warning that precedes the seven last plagues and the Second Coming of Christ. The message of the Revelation of Jesus Christ was “sent and signified” “by his angel.”

Τα τρία πρώτα εδάφια του βιβλίου της Αποκαλύψεως προσδιορίζουν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα. Είναι η προειδοποίηση που προηγείται των επτά εσχάτων πληγών και της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού «εστάλη και εσημάνθη» «διά του αγγέλου αυτού».

That same warning message is then identified in the last passage of Revelation, and it is also represented as the third angel of Revelation fourteen.

Το ίδιο εκείνο προειδοποιητικό μήνυμα προσδιορίζεται κατόπιν και στο τελευταίο χωρίο της Αποκάλυψης, και παριστάνεται επίσης ως ο τρίτος άγγελος της Αποκάλυψης δεκατέσσερα.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> Και ο τρίτος άγγελος τούς ακολούθησε, λέγοντας με δυνατή φωνή: Εάν κάποιος προσκυνεί το θηρίο και την εικόνα του, και λαμβάνει το χάραγμά του επί του μετώπου αυτού ή επί της χειρός αυτού, αυτός θα πίει εκ του οίνου της οργής του Θεού, του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της αγανακτήσεως Αυτού· και θα βασανισθεί εν πυρί και θείω ενώπιον των αγίων αγγέλων και ενώπιον του Αρνίου· και ο καπνός του βασανισμού αυτών αναβαίνει εις τους αιώνας των αιώνων· και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύκτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα αυτού, και όποιος λαμβάνει το χάραγμα του ονόματός αυτού. Αποκάλυψη 14:9–11.

The final warning message is the message represented as the third angel. It’s the final warning for it directly identifies the last test for mankind. There is another angel that follows and joins the third angel, and that angel is also the final warning message.

Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα είναι το μήνυμα που παριστάνεται ως ο τρίτος άγγελος. Είναι η τελική προειδοποίηση, διότι προσδιορίζει άμεσα την έσχατη δοκιμασία για την ανθρωπότητα. Υπάρχει και ένας άλλος άγγελος που ακολουθεί και ενώνεται με τον τρίτο άγγελο, και εκείνος ο άγγελος είναι επίσης το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

> Και μετά ταύτα είδα άλλον άγγελο να καταβαίνει εκ του ουρανού, έχοντα μεγάλη εξουσία· και η γη εφωτίσθη από τη δόξα αυτού. Και έκραξε δυνατά με ισχυρή φωνή, λέγων· Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριο δαιμόνων και φυλακή παντός ακαθάρτου πνεύματος και κλωβός παντός ακαθάρτου και μισητού ορνέου· διότι εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής έπιον πάντα τα έθνη, και οι βασιλείς της γης επόρνευσαν μετ’ αυτής, και οι έμποροι της γης επλούτησαν εκ της αφθονίας της τρυφής αυτής.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσαν· Ἐξέλθετε ἐξ αὐτῆς, λαέ μου, διὰ νὰ μὴ συγκοινωνήσητε εἰς τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς, καὶ διὰ νὰ μὴ λάβητε ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς. Διότι αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς ἔφθασαν μέχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὁ Θεὸς ἐμνημόνευσε τὰς ἀνομίας αὐτῆς. Ἀποκάλυψις 18:1–5.

The message that is the Revelation of Jesus Christ is represented in chapter one, chapter fourteen, chapter eighteen and chapter twenty-two. The message is signified by an angel that is identified in the first and the last reference in Revelation as the angel Gabriel, and then in chapters fourteen and eighteen the message is symbolically represented by an angel flying in heaven or coming down out of heaven.

Το μήνυμα που αποτελεί την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού παριστάνεται στο πρώτο κεφάλαιο, στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο, στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο και στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο. Το μήνυμα συμβολίζεται από έναν άγγελο, ο οποίος προσδιορίζεται στην πρώτη και στην τελευταία αναφορά της Αποκαλύψεως ως ο άγγελος Γαβριήλ, και κατόπιν, στα κεφάλαια δεκατέσσερα και δεκαοκτώ, το μήνυμα παριστάνεται συμβολικά από έναν άγγελο που πετά στον ουρανό ή καταβαίνει από τον ουρανό.

The angel that comes down out of heaven in chapter eighteen is typified earlier in chapter ten when an angel descends and places one foot on the land and another on the sea. That angel has a book that John is commanded to eat that makes his mouth sweet and his belly bitter. The book John eats is a message, and the message represented by the little book typifies the message of the angel of Revelation eighteen, so it too is a representation of the final warning message.

Ο άγγελος που καταβαίνει από τον ουρανό στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο προτυπώνεται νωρίτερα στο δέκατο κεφάλαιο, όταν ένας άγγελος κατέρχεται και θέτει το ένα πόδι του στη γη και το άλλο στη θάλασσα. Εκείνος ο άγγελος έχει ένα βιβλίο, το οποίο ο Ιωάννης διατάσσεται να φάγει, και το οποίο κάνει το στόμα του γλυκό και την κοιλία του πικρή. Το βιβλίο που τρώγει ο Ιωάννης είναι ένα μήνυμα, και το μήνυμα που παριστάνεται από το μικρό βιβλίο προτυπώνει το μήνυμα του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ· επομένως και αυτό αποτελεί αναπαράσταση του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος.

We are told that God’s message was sent and signified by an angel and when we closely look for the final warning message to be illustrated in the book of Revelation, we find that seven times an angel signifies the final warning message. In the first and the last instances it was the angel, Gabriel. Then in Revelation ten we have an angel come down with a little book in his hand. In Revelation fourteen we have three more angels, all representing the final warning message. Then in Revelation eighteen we have another angel representing the very same final warning message. Seven final warning messages are represented by angels. The first and the last are the angel Gabriel and the five angels in the middle of the first and last are symbolic angels.

Μας λέγεται ότι το μήνυμα του Θεού απεστάλη και εσημάνθη διά αγγέλου, και όταν εξετάζουμε προσεκτικά, αναζητώντας το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα όπως εικονίζεται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, διαπιστώνουμε ότι επτά φορές ένας άγγελος σημαίνει το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα. Στην πρώτη και στην τελευταία περίπτωση ήταν ο άγγελος, ο Γαβριήλ. Έπειτα, στην Αποκάλυψη δέκα, βλέπουμε έναν άγγελο να καταβαίνει με ένα βιβλαρίδιο στο χέρι του. Στην Αποκάλυψη δεκατέσσερα βλέπουμε άλλους τρεις αγγέλους, οι οποίοι όλοι αντιπροσωπεύουν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα. Κατόπιν, στην Αποκάλυψη δεκαοκτώ, βλέπουμε έναν ακόμη άγγελο να αντιπροσωπεύει αυτό ακριβώς το ίδιο τελικό προειδοποιητικό μήνυμα. Επτά τελικά προειδοποιητικά μηνύματα παριστάνονται διά αγγέλων. Ο πρώτος και ο τελευταίος είναι ο άγγελος Γαβριήλ, και οι πέντε άγγελοι ανάμεσα στον πρώτο και στον τελευταίο είναι συμβολικοί άγγελοι.

Of course, each of the seven churches have an angel as well, but they are carrying a message to the churches, whereas the final warning message we have been discussing is a message which includes the entire world as its audience.

Βεβαίως, καθεμιά από τις επτά εκκλησίες έχει επίσης έναν άγγελο, αλλά αυτοί μεταφέρουν ένα μήνυμα προς τις εκκλησίες, ενώ το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα που εξετάζουμε είναι ένα μήνυμα του οποίου αποδέκτης είναι ολόκληρος ο κόσμος.

Each of the seven prophetic lines representing the final warning message should be closely evaluated and aligned with each other, but at this juncture I wish to simply define a basic principle of Alpha and Omega. The first time a subject is mentioned in God’s word is the most important reference. The first time “seed” is mentioned in the Bible is in Genesis 1:11 where we are told that the seed would produce “after its kind.” The first mention of the seed emphasizes that it has the DNA necessary to reproduce itself. Jesus identified God’s Word as a seed.

Καθεμία από τις επτά προφητικές γραμμές που αντιπροσωπεύουν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα θα πρέπει να εξετασθεί προσεκτικά και να εναρμονισθεί με τις υπόλοιπες, αλλά στο παρόν σημείο επιθυμώ απλώς να ορίσω μία βασική αρχή του Άλφα και του Ωμέγα. Η πρώτη φορά που ένα θέμα μνημονεύεται στον λόγο του Θεού αποτελεί την πλέον σημαντική αναφορά. Η πρώτη φορά που ο «σπόρος» μνημονεύεται στην Αγία Γραφή είναι στη Γένεση 1:11, όπου πληροφορούμαστε ότι ο σπόρος θα παρήγε «κατά το είδος αυτού». Η πρώτη μνεία του σπόρου τονίζει ότι αυτός φέρει το αναγκαίο DNA για να αναπαράγει τον εαυτό του. Ο Ιησούς προσδιόρισε τον Λόγο του Θεού ως σπόρο.

> The same day went Jesus out of the house, and sat by the sea side. And great multitudes were gathered together unto him, so that he went into a ship, and sat; and the whole multitude stood on the shore. And he spake many things unto them in parables, saying,

> Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὁ Ἰησοῦς ἐξῆλθεν ἀπὸ τῆς οἰκίας καὶ ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν ὄχλοι πολλοί, ὥστε ἐμβὰς εἰς πλοῖον ἐκάθητο· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος εἱστήκει ἐπὶ τὸν αἰγιαλόν. Καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς, λέγων,

> Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear.

> Ιδού, εξήλθε ο σπείρων διά να σπείρη· και ενώ έσπειρε, άλλα μεν έπεσαν παρά την οδόν, και ήλθον τα πετεινά και κατέφαγον αυτά· άλλα δε έπεσαν επί τα πετρώδη, όπου δεν είχον γην πολλήν· και ευθύς εβλάστησαν, επειδή δεν είχον βάθος γης· και όταν ανέτειλεν ο ήλιος, εκαυματίσθησαν· και επειδή δεν είχον ρίζαν, εξηράνθησαν. Άλλα δε έπεσαν μεταξύ των ακανθών· και ανέβησαν αι άκανθαι και έπνιξαν αυτά· άλλα δε έπεσαν επί την γην την καλήν, και έδιδον καρπόν, άλλο μεν εκατονταπλάσιον, άλλο δε εξηκονταπλάσιον, άλλο δε τριακονταπλάσιον. Ο έχων ώτα διά να ακούη, ας ακούη.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables?

> Και προσελθόντες οι μαθητές είπον προς αυτόν· Διατί λαλείς προς αυτούς διά παραβολών;

> He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.

> Και αποκρινόμενος είπε προς αυτούς· Επειδή εις εσάς εδόθη να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, εις εκείνους όμως δεν εδόθη. Διότι όστις έχει, εις αυτόν θέλει δοθή, και θέλει έχει περισσότερη αφθονία· όστις όμως δεν έχει, και εκείνο που έχει θέλει αφαιρεθή απ’ αυτού. Διά τούτο λαλώ προς αυτούς διά παραβολών· επειδή βλέποντες δεν βλέπουν, και ακούοντες δεν ακούν, ούτε νοούν. Και εις αυτούς εκπληρούται η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέγει· Με την ακοή θέλετε ακούσει, και δεν θέλετε εννοήσει· και βλέποντες θέλετε ιδεί, και δεν θέλετε καταλάβει· διότι η καρδία του λαού τούτου επαχύνθη, και με τα ώτα βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών έκλεισαν· μήποτε ιδούν με τους οφθαλμούς, και ακούσουν με τα ώτα, και εννοήσουν με την καρδία, και επιστρέψουν, και ιατρεύσω αυτούς.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them.

> Μακάριοι όμως είναι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι άνδρες επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν τα ήκουσαν.

> Hear ye therefore the parable of the sower.

> Ἀκούσατε, λοιπόν, τὴν παραβολὴ τοῦ σπείροντος.

> When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side.

> Παντός ακούοντος τον λόγον της βασιλείας και μη κατανοούντος, έρχεται ο πονηρός και αρπάζει εκείνο που εσπάρη στην καρδιά του. Αυτός είναι εκείνος που έλαβε τον σπόρο παρά την οδό.

> But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended.

> Εκείνος όμως που έλαβε τον σπόρο στα πετρώδη μέρη, αυτός είναι που ακούει τον λόγο και αμέσως τον δέχεται με χαρά· όμως δεν έχει ρίζα μέσα του, αλλά διαρκεί για λίγο· διότι, όταν εξαιτίας του λόγου εγείρεται θλίψη ή διωγμός, αμέσως σκανδαλίζεται.

> He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful.

> Εκείνος δε που έλαβε τον σπόρο ανάμεσα στα αγκάθια είναι αυτός που ακούει τον λόγο· και η μέριμνα του κόσμου τούτου και η απάτη του πλούτου συμπνίγουν τον λόγο, και γίνεται άκαρπος.

> But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Matthew 13:1–23.

> Εκείνος όμως που έλαβε τον σπόρο στην καλή γη είναι αυτός που ακούει τον λόγο και τον κατανοεί· ο οποίος και καρποφορεί και αποδίδει, άλλος μεν εκατονταπλάσια, άλλος δε εξηκονταπλάσια, άλλος δε τριακονταπλάσια. Κατά Ματθαίον 13:1–23.

A seed, which is God’s Word, has all the DNA necessary to produce a complete plant. The first mention of a subject in God’s Word includes all the elements of that subject that there is. This fact is identified as “the rule of first mention.” The closer this rule is examined the surer it becomes.

Ένας σπόρος, που είναι ο Λόγος του Θεού, έχει όλο το DNA που είναι αναγκαίο για να παραγάγει ένα πλήρες φυτό. Η πρώτη μνεία ενός θέματος μέσα στον Λόγο του Θεού περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που υπάρχουν σχετικά με αυτό το θέμα. Το γεγονός αυτό αναγνωρίζεται ως «ο κανόνας της πρώτης μνείας». Όσο πιο προσεκτικά εξετάζεται αυτός ο κανόνας, τόσο πιο βέβαιος καθίσταται.

Before we continue on in our explanation of the Alpha and Omega and the definition of God’s Word as a seed, it is worth considering from the passage we just cited in Matthew some relevant points in our consideration of the book of Revelation. All the prophets are speaking of the end of the world.

Προτού συνεχίσουμε στην εξήγησή μας περί τοῦ Ἄλφα καὶ τοῦ Ὠμέγα καὶ τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ὡς σπόρου, ἀξίζει νὰ ἐξετάσουμε, ἀπὸ τὸ χωρίο ποὺ μόλις παραθέσαμε στὸν Ματθαῖο, ὁρισμένα σχετικά σημεῖα γιὰ τὴ θεώρησή μας τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκάλυψης. Ὅλοι οἱ προφῆτες μιλούν γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική τους εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εἰς ἐκείνους παραδειγματικῶς· ἐγράφησαν δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων ἔφθασαν.” 1 Κορινθίους 10:11. “Εἰς οὓς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ἡμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ’ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακύψαι.” 1 Πέτρου 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Η Αγία Γραφή έχει συσσωρεύσει και έχει συνδέσει μαζί τους θησαυρούς της για αυτή την τελευταία γενεά. Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξαν, και επαναλαμβάνονται, στην εκκλησία κατά τις έσχατες αυτές ημέρες.» Selected Messages, βιβλίο 3, 338, 339.

This passage provides three witnesses, (Paul, Peter and Ellen White) testifying to the fact that all the prophets are speaking about the end of the world, which is the very time when the secret in the book of Revelation is unsealed. Therefore, in Matthew thirteen when Jesus said, “blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them,” He was expressing the same blessing that is noted in the first three verses of Revelation chapter one.

Αυτό το απόσπασμα παρέχει τρεις μάρτυρες, (τον Παύλο, τον Πέτρο και την Έλεν Γουάιτ), οι οποίοι μαρτυρούν το γεγονός ότι όλοι οι προφήτες μιλούν για το τέλος του κόσμου, που είναι ακριβώς ο καιρός κατά τον οποίο αποσφραγίζεται το μυστήριο στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Επομένως, στο κατά Ματθαίον κεφάλαιο δεκατρία, όταν ο Ιησούς είπε: «μακάριοι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούουν. Διότι αληθώς σας λέγω ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία βλέπετε, και δεν είδον· και να ακούσουν εκείνα τα οποία ακούετε, και δεν ήκουσαν», εξέφραζε την ίδια ευλογία που σημειώνεται στα τρία πρώτα εδάφια του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Μακάριος ο αναγινώσκων, και εκείνοι που ακούουν τους λόγους αυτής της προφητείας και τηρούν όσα είναι γραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον. Αποκάλυψις 1:3.

Jesus presented the parable of the Sower and then the disciples are led to engage him on the parable. But before they are brought into interaction with Jesus, He stated for them and more importantly for us, “Who hath ears to hear, let him hear.”

Ο Ιησούς παρουσίασε την παραβολή του Σπορέως, και κατόπιν οι μαθητές οδηγούνται να συνομιλήσουν μαζί Του σχετικά με την παραβολή. Αλλά προτού εισαχθούν σε αυτήν την αλληλεπίδραση με τον Ιησού, Εκείνος δήλωσε προς αυτούς και, το σπουδαιότερο, προς εμάς: «Ὅστις ἔχει ὦτα διὰ νὰ ἀκούῃ, ἀς ἀκούῃ».

Jesus gives the parable and concludes it with the warning for those who will—to hear. Then the disciples are led into the discussion where Jesus addresses at least three significant thoughts. He identifies a distinction between two classes of hearers, and in doing so he refers to a passage from the book of Isaiah to provide a second witness of two classes of hearers (for remember it is all set in the context of those that will hear). The third idea he sets forth, beyond the two classes of hearers and the book of Isaiah as a second witness, is the fact that the Word of God is a seed. The fact that the Word of God is a seed is therefore part of what is to be heard by those that hear the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one. There are two hearers in the first three verses, just as there are two classes of hearers in Matthew thirteen. Matthew thirteen simply adds some insight to the various ways those who refuse to hear make the choice not to hear. And the witness of Isaiah adds even more to the message we are to hear.

Ο Ιησούς παραθέτει την παραβολή και την ολοκληρώνει με την προειδοποίηση προς εκείνους που πρόκειται—να ακούσουν. Κατόπιν οι μαθητές εισάγονται στη συζήτηση, όπου ο Ιησούς πραγματεύεται τουλάχιστον τρεις σημαντικές σκέψεις. Διακρίνει μια διάκριση μεταξύ δύο τάξεων ακροατών, και πράττοντας τούτο αναφέρεται σε ένα χωρίο από το βιβλίο του Ησαΐα, προκειμένου να προσφέρει μια δεύτερη μαρτυρία περί δύο τάξεων ακροατών (διότι θυμηθείτε ότι όλα τίθενται μέσα στο πλαίσιο εκείνων που πρόκειται να ακούσουν). Η τρίτη ιδέα την οποία εκθέτει, πέρα από τις δύο τάξεις ακροατών και το βιβλίο του Ησαΐα ως δεύτερη μαρτυρία, είναι το γεγονός ότι ο Λόγος του Θεού είναι σπόρος. Το γεγονός ότι ο Λόγος του Θεού είναι σπόρος αποτελεί, επομένως, μέρος εκείνου το οποίο πρέπει να ακουσθεί από εκείνους που ακούν την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Υπάρχουν δύο ακροατές στα τρία πρώτα εδάφια, καθώς υπάρχουν και δύο τάξεις ακροατών στο κατά Ματθαίον δεκατρία. Το κατά Ματθαίον δεκατρία απλώς προσθέτει κάποια διαφώτιση ως προς τους διάφορους τρόπους με τους οποίους εκείνοι που αρνούνται να ακούσουν επιλέγουν να μην ακούσουν. Και η μαρτυρία του Ησαΐα προσθέτει ακόμη περισσότερα στο μήνυμα το οποίο καλούμαστε να ακούσουμε.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke.

> Κατὰ τὸ ἔτος καθ’ ὃ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Οζίας, εἶδον καὶ τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου, ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἐγέμιζεν τὸν ναόν. Ἄνωθεν αὐτοῦ εἱστήκεισαν σεραφίμ· ἕκαστον εἶχεν ἓξ πτέρυγας· μετὰ δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐπέτατο. Καὶ ἔκραζεν τὸ ἓν πρὸς τὸ ἄλλο καὶ ἔλεγεν· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἐσαλεύθησαν οἱ παραστάδες τῆς θύρας ἀπὸ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.

> Και είπα: Οὐαί εἰς ἐμέ! διότι χάθηκα· επειδή είμαι άνθρωπος με ακάθαρτα χείλη, και κατοικώ εν μέσω λαού με ακάθαρτα χείλη· διότι οι οφθαλμοί μου είδαν τον Βασιλέα, τον Κύριο των δυνάμεων.

> Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.

> Κατόπιν πέταξε προς εμένα ένα από τα σεραφείμ, έχοντας στο χέρι του αναμμένο κάρβουνο, το οποίο είχε λάβει με τη λαβίδα από επάνω στο θυσιαστήριο· και το έθεσε επάνω στο στόμα μου και είπε: Ιδού, τούτο ήγγισε τα χείλη σου· και η ανομία σου αφαιρέθηκε, και η αμαρτία σου καθαρίστηκε.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me.

> Καὶ ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέγουσαν· Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; τότε εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ· ἀπόστειλόν με.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.

> Και είπε, Πήγαινε και πες προς αυτόν τον λαό: Με την ακοή θα ακούετε, αλλά δεν θα κατανοείτε· και βλέποντας θα βλέπετε, αλλά δεν θα αντιλαμβάνεστε. Πάχυνε την καρδιά αυτού του λαού, και βάρυνε τα αυτιά τους, και κλείσε τα μάτια τους· μήπως δουν με τα μάτια τους, και ακούσουν με τα αυτιά τους, και νοήσουν με την καρδιά τους, και επιστρέψουν, και θεραπευθούν.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:1–13.

> Τότε είπα: Κύριε, ἕως πότε; Καὶ ἀπεκρίθη· Ἕως οὗ αἱ πόλεις ἐρημωθῶσιν, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν κάτοικον, καὶ αἱ οἰκίαι ἄνθρωπον, καὶ ἡ γῆ γίνῃ παντελῶς ἔρημος, καὶ ὁ Κύριος ἀπομακρύνῃ τοὺς ἀνθρώπους εἰς μακράν, καὶ γίνη μέγας ἐγκαταλειμὸς ἐν μέσῳ τῆς γῆς. Ἀλλ’ ἔτι θὰ εἶναι ἐν αὐτῇ ἕνα δέκατον, καὶ αὐτὸ θὰ ἐπιστρέψῃ, καὶ θὰ καταφαγωθῇ· ὡς τερέβινθος καὶ ὡς δρῦς, τῶν ὁποίων ἡ οὐσία μένει ἐν αὐτοῖς, ὅταν ῥίψουν τὰ φύλλα αὐτῶν· οὕτως τὸ ἅγιον σπέρμα θὰ εἶναι ἡ οὐσία αὐτῆς. Ἠσαΐας 6:1–13.

Of course, this passage from Isaiah is absolutely amazing in the depth of prophetic subjects it addresses. Many of these subjects have been repeatedly discussed in Habakkuk’s Tables, so we will simply summarize the points from the passage that support our consideration of Jesus’ reference to His word being a seed.

Βεβαίως, το χωρίο αυτό από τον Ησαΐα είναι απολύτως θαυμαστό ως προς το βάθος των προφητικών θεμάτων που πραγματεύεται. Πολλά από αυτά τα θέματα έχουν συζητηθεί επανειλημμένως στους Πίνακες του Αββακούμ, γι’ αυτό θα συνοψίσουμε απλώς τα σημεία του χωρίου που στηρίζουν την εξέτασή μας σχετικά με την αναφορά του Ιησού ότι ο λόγος Του είναι σπόρος.

In has been established that Isaiah in the passage represents a prophet, and therefore God’s people at the end of time. More importantly for our point, Isaiah represents a people who were living in sin, while functioning within God’s church. Until Isaiah had the revelation of God’s glory, he did not recognize his own sinfulness. He was Laodicean, he was blind.

Έχει καταδειχθεί ότι ο Ησαΐας, στο εν λόγω χωρίο, αντιπροσωπεύει έναν προφήτη και, συνεπώς, τον λαό του Θεού κατά το τέλος του χρόνου. Σημαντικότερο ακόμη για το σημείο μας είναι ότι ο Ησαΐας αντιπροσωπεύει έναν λαό που ζούσε μέσα στην αμαρτία, ενώ παράλληλα λειτουργούσε εντός της εκκλησίας του Θεού. Έως ότου ο Ησαΐας λάβει την αποκάλυψη της δόξας του Θεού, δεν αναγνώριζε την ίδια του την αμαρτωλότητα. Ήταν Λαοδικέας, ήταν τυφλός.

> “Isaiah had denounced the sin of others; but now he sees himself exposed to the same condemnation he had pronounced upon them. He had been satisfied with a cold, lifeless ceremony in his worship of God. He had not known this until the vision was given him of the Lord. How little now appeared his wisdom and talents as he looked upon the sacredness and majesty of the sanctuary. How unworthy he was! how unfitted for sacred service! His view of himself might be expressed in the language of the apostle Paul, ‘O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?’

> «Ο Ησαΐας είχε καταγγείλει την αμαρτία των άλλων· τώρα όμως βλέπει τον εαυτό του εκτεθειμένο στην ίδια καταδίκη που είχε εξαγγείλει εναντίον τους. Είχε αρκεσθεί σε μια ψυχρή, άψυχη τυπικότητα κατά τη λατρεία του προς τον Θεό. Δεν το είχε αντιληφθεί αυτό έως ότου του δόθηκε η όραση του Κυρίου. Πόσο μικρή τού φάνηκαν τώρα η σοφία και τα χαρίσματά του, καθώς ατένιζε την αγιότητα και τη μεγαλοπρέπεια του αγιαστηρίου. Πόσο ανάξιος ήταν! πόσο ακατάλληλος για ιερή υπηρεσία! Η εικόνα που είχε για τον εαυτό του θα μπορούσε να εκφρασθεί με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: “Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ! τις θέλει με ελευθερώσει εκ του σώματος του θανάτου τούτου;”»

> “But relief was sent to Isaiah in his distress. ‘Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.” Isaiah 6:6, 7.

> «Όμως, παρηγορία εστάλη προς τον Ησαΐα μέσα στη θλίψη του. “Τότε επέταξε προς εμέ εις εκ των Σεραφείμ, έχων εν τη χειρί αυτού άνθρακα πυρός, τον οποίον είχε λάβει μετά λαβίδος από του θυσιαστηρίου· και επέθηκεν αυτόν επί το στόμα μου, και είπεν, Ιδού, τούτο ήγγισε τα χείλη σου· και η ανομία σου αφηρέθη, και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη.” Ησαΐας 6:6, 7.»

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> «Το όραμα που δόθηκε στον Ησαΐα απεικονίζει την κατάσταση του λαού του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Έχουν το προνόμιο να βλέπουν διά της πίστεως το έργο που προχωρεί στο ουράνιο αγιαστήριο. “Και ηνοίγη ο ναός του Θεού εν τω ουρανώ, και εφάνη εν τω ναώ αυτού η κιβωτός της διαθήκης αυτού.” Καθώς ατενίζουν διά της πίστεως στα άγια των αγίων και βλέπουν το έργο του Χριστού στο ουράνιο αγιαστήριο, αντιλαμβάνονται ότι είναι λαός ακαθάρτων χειλέων,—λαός του οποίου τα χείλη συχνά ελάλησαν ματαιότητα, και του οποίου τα χαρίσματα δεν αγιάστηκαν ούτε χρησιμοποιήθηκαν προς δόξαν του Θεού. Δικαιολογημένα μπορούν να απελπίζονται, καθώς αντιπαραβάλλουν τη δική τους αδυναμία και αναξιότητα με την καθαρότητα και την ωραιότητα του ενδόξου χαρακτήρα του Χριστού. Αλλά αν αυτοί, όπως ο Ησαΐας, δεχθούν την εντύπωση που ο Κύριος προτίθεται να χαραχθεί στην καρδιά, αν ταπεινώσουν την ψυχή τους ενώπιον του Θεού, υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς. Το τόξο της επαγγελίας είναι επάνω από τον θρόνο, και το έργο που έγινε για τον Ησαΐα θα επιτελεσθεί και σε αυτούς. Ο Θεός θα ανταποκριθεί στις δεήσεις που αναβαίνουν από τη συντετριμμένη καρδιά.»

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, [then] the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> «Ο σκοπός αυτού του μεγάλου και επίσημου έργου του Θεού είναι να συγκεντρωθούν τα δεμάτια στην ουράνια αποθήκη· διότι η γη πρόκειται να πληρωθεί με τη δόξα του Κυρίου. Ας μη δειλιάζει λοιπόν κανείς καθώς βλέπει την επικρατούσα πονηρία και ακούει τη γλώσσα που εξέρχεται από ακάθαρτα χείλη. Όταν οι δυνάμεις του σκότους παρατάσσονται εναντίον του λαού του Θεού· όταν ο Σατανάς επιστρατεύσει τις δυνάμεις του για την τελευταία μεγάλη σύγκρουση και η δύναμή του φαίνεται μεγάλη και σχεδόν συντριπτική, [τότε] η καθαρή θέα της θείας δόξας, του θρόνου του υψηλού και επηρμένου, τοξωμένου με το τόξο της επαγγελίας, θα δώσει παρηγορία, βεβαιότητα και ειρήνη.» Review and Herald, December 22, 1896.

The vision “represents the condition of God’s people in the last days.” God’s people in the last days are Laodiceans.

Το όραμα «παριστά την κατάστασιν του λαού του Θεού κατά τας εσχάτας ημέρας». Ο λαός του Θεού κατά τας εσχάτας ημέρας είναι οι Λαοδικείς.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.

> Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας τῶν Λαοδικέων γράψον· Τάδε λέγει ὁ Ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστὸς καὶ ἀληθινός, ἡ ἀρχὴ τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε θερμός· εἴθε νὰ ἦσο ψυχρὸς ἢ θερμός. Οὕτως, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρός, καὶ οὔτε ψυχρὸς οὔτε θερμός, μέλλω νὰ σὲ ἐμέσω ἐκ τοῦ στόματός μου. Διότι λέγεις· Εἶμαι πλούσιος, καὶ ἐπλούτησα, καὶ δὲν ἔχω χρείαν οὐδενός· καὶ δὲν γνωρίζεις ὅτι σὺ εἶσαι ὁ ταλαίπωρος, καὶ ἐλεεινός, καὶ πτωχός, καὶ τυφλός, καὶ γυμνός· σε συμβουλεύω νὰ ἀγοράσῃς παρ’ ἐμοῦ χρυσίον δεδοκιμασμένον ἐν πυρί, διὰ νὰ πλουτήσῃς· καὶ ἱμάτια λευκά, διὰ νὰ ἐνδυθῇς, καὶ νὰ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου· καὶ χρίσον τοὺς ὀφθαλμούς σου μὲ κολλούριον, διὰ νὰ βλέπῃς.

> As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne.

> Εγώ, όσους αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω· γίνου λοιπόν ζηλωτής και μετανόησε. Ιδού, στέκομαι στη θύρα και κρούω· εάν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει τη θύρα, θα εισέλθω προς αυτόν και θα δειπνήσω μαζί του, και αυτός μαζί μου. Σε εκείνον που νικά, θα δώσω να καθίσει μαζί μου στον θρόνο μου, καθώς και εγώ ενίκησα και εκάθισα μαζί με τον Πατέρα μου στον θρόνο του.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Ὁ ἔχων οὖς, ἀς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα πρὸς τὰς ἐκκλησίας. Ἀποκάλυψις 3:14–22.

> “The message to the church of the Laodiceans is a startling denunciation, and is applicable to the people of God at the present time.

> Το μήνυμα προς την εκκλησία των Λαοδικέων είναι μια συγκλονιστική καταγγελία και εφαρμόζεται στον λαό του Θεού κατά τον παρόντα καιρό.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> «Καὶ πρὸς τὸν ἄγγελον τῆς ἐκκλησίας τῶν Λαοδικέων γράψον· Ταῦτα λέγει ὁ Ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστὸς καὶ ἀληθινός, ἡ ἀρχὴ τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε θερμός· εἴθε νὰ ἦσο ψυχρὸς ἢ θερμός. Οὕτως, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρός, καὶ οὔτε ψυχρὸς οὔτε θερμός, μέλλω νὰ σὲ ἐξεμέσω ἐκ τοῦ στόματός Μου. Διότι λέγεις· Εἶμαι πλούσιος, καὶ ἐπλούτησα, καὶ δὲν ἔχω χρείαν οὐδενός· καὶ δὲν γνωρίζεις ὅτι σὺ εἶσαι ὁ ταλαίπωρος, καὶ ἐλεεινός, καὶ πτωχός, καὶ τυφλός, καὶ γυμνός.»

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> «Ο Κύριος εδώ μάς δείχνει ότι το μήνυμα που πρέπει να μεταφερθεί στον λαό Του από λειτουργούς τους οποίους Εκείνος έχει καλέσει για να προειδοποιούν τον λαό δεν είναι μήνυμα ειρήνης και ασφάλειας. Δεν είναι απλώς θεωρητικό, αλλά πρακτικό σε κάθε επιμέρους σημείο. Ο λαός του Θεού παρουσιάζεται στο μήνυμα προς τους Λαοδικείς ως ευρισκόμενος σε κατάσταση σαρκικής ασφάλειας. Βρίσκονται σε ανάπαυση, πιστεύοντας ότι είναι σε υψηλή κατάσταση πνευματικών επιτευγμάτων. “Επειδή λέγεις, Πλούσιος είμαι, και επλούτησα, και δεν έχω χρείαν ουδενός· και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός.”»

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.

> «Ποια μεγαλύτερη πλάνη μπορεί να επέλθει στον ανθρώπινο νου από την πεποίθηση ότι έχουν δίκιο, ενώ είναι εντελώς εσφαλμένοι! Το μήνυμα του Αληθινού Μάρτυρος βρίσκει τον λαό του Θεού σε θλιβερή πλάνη, και όμως ειλικρινή μέσα σε αυτή την πλάνη. Δεν γνωρίζουν ότι η κατάστασή τους είναι αξιοθρήνητη ενώπιον του Θεού. Ενώ εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται κολακεύουν τον εαυτό τους ότι βρίσκονται σε υψηλή πνευματική κατάσταση, το μήνυμα του Αληθινού Μάρτυρος συντρίβει την ασφάλειά τους με τη συγκλονιστική καταγγελία της αληθινής τους καταστάσεως: πνευματικής τυφλότητος, πτωχείας και αθλιότητος. Η μαρτυρία, τόσο διαπεραστική και αυστηρή, δεν μπορεί να είναι εσφαλμένη, διότι ο ομιλών είναι ο Αληθινός Μάρτυς, και η μαρτυρία Του πρέπει να είναι ορθή.»

> “It is difficult for those who feel secure in their attainments, and who believe themselves to be rich in spiritual knowledge, to receive the message which declares that they are deceived and in need of every spiritual grace. The unsanctified heart is ‘deceitful above all things, and desperately wicked.’ I was shown that many are flattering themselves that they are good Christians, who have not a ray of light from Jesus. They have not a living experience for themselves in the divine life. They need a deep and thorough work of self-abasement before God before they will feel their true need of earnest, persevering effort to secure the precious graces of the Spirit.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

> «Είναι δύσκολο για εκείνους που αισθάνονται ασφαλείς στα επιτεύγματά τους και που πιστεύουν ότι είναι πλούσιοι σε πνευματική γνώση, να δεχθούν το μήνυμα που διακηρύσσει ότι είναι εξαπατημένοι και έχουν ανάγκη από κάθε πνευματική χάρη. Η ακαθαγίαστη καρδιά είναι “δόλια υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη”. Μου εδείχθη ότι πολλοί κολακεύουν τον εαυτό τους πως είναι καλοί Χριστιανοί, ενώ δεν έχουν ούτε μία αχτίδα φωτός από τον Ιησού. Δεν έχουν για τον εαυτό τους ζωντανή εμπειρία στη θεία ζωή. Χρειάζονται ένα βαθύ και πλήρες έργο αυτοταπεινώσεως ενώπιον του Θεού, προτού αισθανθούν την αληθινή τους ανάγκη για ειλικρινή, επίμονη προσπάθεια, ώστε να αποκτήσουν τις πολύτιμες χάριτες του Πνεύματος.» Testimonies, τόμος 3, 252, 253.

Once Isaiah was converted out of his Laodicean condition, he volunteered to take the final warning message to the world. Verse three of chapter six connects Isaiah’s prophetic history with the prophetic history of Revelation eighteen when the angel descends and lightens the earth with its glory.

Αφού ο Ησαΐας μεταστράφηκε από τη Λαοδικειακή του κατάσταση, προσφέρθηκε εθελοντικά να μεταφέρει στον κόσμο το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα. Το τρίτο εδάφιο του έκτου κεφαλαίου συνδέει την προφητική ιστορία του Ησαΐα με την προφητική ιστορία της Αποκάλυψης 18, όταν ο άγγελος καταβαίνει και φωτίζει τη γη με τη δόξα του.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον ἄλλον ἄγγελον νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα μεγάλην ἐξουσίαν· καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὴν δόξαν αὐτοῦ. Ἀποκάλυψις 18:1.

Isaiah is representing God’s people during the time when the angel of Revelation eighteen descends, for when he was taken into the heavenly sanctuary, he heard the seraphim proclaiming “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory.” Isaiah, as with John in the Revelation, represent God’s people who proclaim the final warning message. John called God’s people “the remnant” and Isaiah referred to them as “a tenth,” or a tithe. The root word in the Hebrew means “to tithe.”

Ο Ησαΐας αντιπροσωπεύει τον λαό τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν καιρὸ ὅταν ὁ ἄγγελος τῆς Ἀποκαλύψεως δεκαοκτὼ καταβαίνει, διότι, ὅταν μεταφέρθηκε στὸ οὐράνιο ἁγιαστήριο, ἤκουσε τοὺς σεραφὶμ νὰ ἀναγγέλλουν· «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ.» Ὁ Ησαΐας, ὅπως καὶ ὁ Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψη, ἀντιπροσωπεύει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ κηρύττει τὸ τελικὸ προειδοποιητικὸ μήνυμα. Ὁ Ἰωάννης ἀποκάλεσε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ «τὸ ὑπόλοιπον», καὶ ὁ Ησαΐας ἀναφέρθηκε σ᾽ αὐτὸν ὡς «ἕνα δέκατον», ἢ ὡς δέκατο. Ἡ ρίζα τῆς λέξεως στὰ ἑβραϊκὰ σημαίνει «δεκατώνω».

The prophetic question of “how long?” that Isaiah asked is asked repeatedly in God’s word (and for brevity’s sake, the answer for the question of “how long?” is that it marks the arrival of the national Sunday law in the United States.) According to Ellen White, at that time “national apostasy will be followed by national ruin,” and according to Isaiah it is when “the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking in the midst of the land” is the “many” who are overthrown at the Sunday Law according to Daniel 11:41. These are the persons of Isaiah six and Matthew thirteen that have eyes, but don’t see and have ears, but don’t hear, and also those in Revelation three that refuse the counsel to the Laodicean church.

Το προφητικό ερώτημα «ἕως πότε;» που έθεσε ο Ησαΐας τίθεται επανειλημμένως στον λόγο του Θεού (και, χάριν συντομίας, η απάντηση στο ερώτημα «ἕως πότε;» είναι ότι σηματοδοτεί την έλευση του εθνικού νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.) Σύμφωνα με την Ellen White, τότε «η εθνική αποστασία θα ακολουθηθεί από εθνική καταστροφή», και σύμφωνα με τον Ησαΐα, είναι όταν «αι πόλεις ερημωθώσιν, ώστε να μη κατοικήται, και οι οίκοι, ώστε να μη υπάρχη άνθρωπος, και η γη παντάπασι ερημωθή, και ο Κύριος απομακρύνη τους ανθρώπους, και γείνη μεγάλη εγκατάλειψις εν μέσω της γης». Η «μεγάλη εγκατάλειψις εν μέσω της γης» είναι οι «πολλοί» που ανατρέπονται κατά τον Νόμο της Κυριακής σύμφωνα με το Δανιήλ 11:41. Αυτοί είναι τα πρόσωπα του Ησαΐα 6 και του Ματθαίου 13 που έχουν οφθαλμούς, αλλά δεν βλέπουν, και έχουν ώτα, αλλά δεν ακούουν, καθώς και εκείνοι της Αποκάλυψης 3 που αρνούνται τη συμβουλή προς την εκκλησία της Λαοδικείας.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41

> Καὶ θέλει εἰσέλθει καὶ εἰς τὴν γῆν τὴν ἔνδοξον, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταβληθῇ· ἀλλ᾽ οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωὰβ καὶ τὸ ἐξαίρετον τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41

Isaiah had a vision of Jesus Christ in His sanctuary, as did John in the Revelation. Isaiah represents the “tenth” or tithe that “returns” and “shall be eaten” as a tree. The Hebrew word translated as “eaten” means to consume by fire. Yet the “tenth” have a “substance” within them that the fire does not consume. Evidently nine-tenths did not have that substance? The fire represented as eating up and consuming the teil and oak tree is the fire of the Messenger of the Covenant who comes suddenly to His temple in the book of Malachi.

Ο Ησαΐας είχε όραμα του Ιησού Χριστού στο αγιαστήριό Του, καθώς και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Ο Ησαΐας αντιπροσωπεύει το «δέκατο» ή το δέκατο που «επιστρέφει» και «θα καταφαγωθεί» ως δέντρο. Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «καταφαγωθεί» σημαίνει να καταναλωθεί από πυρ. Ωστόσο, το «δέκατο» έχει μέσα του μια «ουσία» την οποία το πυρ δεν καταναλώνει. Προφανώς τα εννέα δέκατα δεν είχαν αυτή την ουσία; Το πυρ που παριστάνεται ως κατατρώγον και καταναλίσκον την τέρμινθο και τη βαλανιδιά είναι το πυρ του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης, ο οποίος έρχεται αιφνιδίως στον ναό Του στο βιβλίο του Μαλαχία.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> Ἰδοὺ, ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ θέλει ἑτοιμάσει τὴν ὁδὸν ἔμπροσθέν μου· καὶ ἐξαίφνης θέλει ἐλθεῖ εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον σεις ζητεῖτε, ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, εἰς τὸν ὁποῖον σεις εὐαρεστεῖσθε· ἰδοὺ, ἔρχεται, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Αλλὰ τίς δύναται νὰ ὑπομείνῃ τὴν ἡμέραν τῆς ἐλεύσεως αὐτοῦ; καὶ τίς θὰ σταθῇ ὅταν ἐμφανισθῇ; διότι αὐτὸς εἶναι ὡς πῦρ χωνευτοῦ καὶ ὡς σάπωνος πλυνόντων· καὶ θὰ καθίσει ὡς χωνευτὴς καὶ καθαριστὴς ἀργύρου· καὶ θὰ καθαρίσῃ τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευῒ καὶ θὰ τοὺς ἐκκαθαρίσῃ ὡς χρυσὸν καὶ ἄργυρον, ἵνα προσφέρουν εἰς τὸν Κύριον προσφορὰν ἐν δικαιοσύνῃ. Τότε ἡ προσφορὰ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ εἶναι εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Κύριον, ὡς ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς ἀρχαίαις καὶ ὡς ἐν τοῖς προτέρους ἔτεσιν. Μαλαχίας 3:1–4.

Isaiah’s tenth, (which is a tithe) is also Malachi’s “offering in righteousness.” Malachi’s offering is God’s people, represented as “the sons of Levi” who are purified by fire to produce an “offering in righteousness” and those who are “eaten” by fire in Isaiah’s testimony are the tenth, or a tithe.

Το δέκατο του Ησαΐα (το οποίο είναι δέκατον) είναι επίσης η «προσφορά εν δικαιοσύνῃ» του Μαλαχία. Η προσφορά του Μαλαχία είναι ο λαός του Θεού, ο οποίος παριστάνεται ως «οι υιοί του Λευΐ», που καθαρίζονται διά πυρός ώστε να παραχθεί «προσφορά εν δικαιοσύνῃ», και εκείνοι που «κατατρώγονται» από το πυρ στη μαρτυρία του Ησαΐα είναι το δέκατο, ήτοι ένα δέκατον.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> Σύμφωνα με τη χάρη του Θεού, η οποία μου εδόθη, ως σοφός αρχιτέκτων έθεσα το θεμέλιον, και άλλος εποικοδομεί επ’ αυτού. Αλλά ας προσέχη έκαστος πώς εποικοδομεί επ’ αυτού. Διότι άλλον θεμέλιον ουδείς δύναται να θέσει παρά το ήδη τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός. Εάν δε τις εποικοδομεί επί τούτου του θεμελίου χρυσόν, άργυρον, τιμίους λίθους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, το έργον εκάστου θα φανερωθεί· διότι η ημέρα θα το καταστήσει φανερόν, επειδή εν πυρί αποκαλύπτεται· και το πυρ θα δοκιμάσει το έργον εκάστου, οποίας ποιότητος είναι. Α΄ Κορινθίους 3:10–13.

Paul here declares that every man’s works will be revealed by “fire”. In Malachi the fire burns away the dross. In Isaiah the purification of the “tenth” takes place “when” they cast off their leaves. Leaves are a symbol of hidden sin, pretension and presumption as testified to by Adam and Eve.

Ο Παύλος εδώ δηλώνει ότι τα έργα κάθε ανθρώπου θα αποκαλυφθούν διά «πυρός». Στον Μαλαχία, το πυρ κατακαίει τη σκωρία. Στον Ησαΐα, ο καθαρισμός του «δεκάτου» λαμβάνει χώρα «όταν» αποβάλλουν τα φύλλα τους. Τα φύλλα αποτελούν σύμβολο κρυφής αμαρτίας, προσποιήσεως και αυθαδείας, όπως μαρτυρείται από τον Αδάμ και την Εύα.

Isaiah’s “tenth” have a substance in them that cannot be burnt away, and that substance is the “holy seed”. They have Christ within them, the hope of glory. Isaiah is a “holy seed” himself and also the “tenth” that he identifies. Both the “holy seed” and the “tenth” return from a Laodicean condition to the Philadelphian condition through the Revelation of Jesus Christ in His sanctuary.

Το «δέκατον» του Ησαΐα έχει μέσα του μια ουσία που δεν μπορεί να κατακαεί, και αυτή η ουσία είναι το «άγιον σπέρμα». Έχουν τον Χριστό εντός αυτών, την ελπίδα της δόξης. Ο Ησαΐας είναι και ο ίδιος «άγιον σπέρμα» και επίσης το «δέκατον» με το οποίο ταυτίζεται. Τόσο το «άγιον σπέρμα» όσο και το «δέκατον» επιστρέφουν από μια Λαοδικειακή κατάσταση στη Φιλαδελφειακή κατάσταση διά της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού στο αγιαστήριό Του.

The vision of God’s glory that causes Isaiah to cry out that he is undone, that he is a person that is unclean and a sinner in need of forgiveness, takes place in the heavenly sanctuary when the trees cast off their leaves. The word “cast” means to “throw out”, or to “cut down” a tree. The casting out of Laodicea is here represented. A “tenth” or remnant will go through the cleansing “fire” brought about by Malachi’s Messenger of the Covenant, thus having their human works spiritually burnt away, and thus leaving only “the substance” that can’t be burnt away which is the “Holy Seed”. Those that refuse to hear will be cast off like dead dry leaves, or spewed out of the mouth of the Lord.

Το όραμα της δόξας του Θεού, που κάνει τον Ησαΐα να ανακράξει ότι είναι χαμένος, ότι είναι άνθρωπος ακάθαρτος και αμαρτωλός που έχει ανάγκη συγχωρήσεως, λαμβάνει χώρα στο ουράνιο αγιαστήριο όταν τα δέντρα αποβάλλουν τα φύλλα τους. Η λέξη «cast» σημαίνει «εκβάλλω» ή «κατακόπτω» ένα δέντρο. Η έκπτωση της Λαοδικείας παριστάνεται εδώ. Ένα «δέκατο» ή υπόλοιπο θα περάσει μέσα από το καθαρτικό «πυρ» που επιφέρει ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης του Μαλαχία, ώστε τα ανθρώπινα έργα τους να κατακαούν πνευματικώς, και έτσι να απομείνει μόνον «η ουσία» που δεν μπορεί να κατακαεί, η οποία είναι ο «Άγιος Σπόρος». Εκείνοι που αρνούνται να ακούσουν θα αποκοπούν όπως τα νεκρά ξηρά φύλλα ή θα εξεμεσθούν από το στόμα του Κυρίου.

Jesus is the Holy Seed, and a seed has all the necessary DNA to produce the entire plant. The Word of God is a seed, and therefore the first mention of a thing in the Word of God contains all the information necessary to bring that subject to full maturity in the believer, if rightly understood.

Ο Ιησούς είναι ο Άγιος Σπόρος, και ένας σπόρος έχει όλο το αναγκαίο DNA για να παραγάγει ολόκληρο το φυτό. Ο Λόγος του Θεού είναι σπόρος, και επομένως η πρώτη μνεία ενός πράγματος μέσα στον Λόγο του Θεού περιέχει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για να οδηγήσει το θέμα αυτό σε πλήρη ωριμότητα μέσα στον πιστό, εφόσον κατανοηθεί ορθώς.

Isaiah chapter six identifies a people who will not “hear” in the time period when you MUST hear in order to be blessed with the message of the Revelation of Jesus Christ. The people who Jesus referred to were the chosen people of God, they were His wife, they were His covenant people, they were ancient Israel.

Το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει έναν λαό που δεν θα «ακούσει» κατά τη χρονική περίοδο κατά την οποία ΠΡΕΠΕΙ να ακούσετε, για να ευλογηθείτε με το μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού. Ο λαός στον οποίο αναφέρθηκε ο Ιησούς ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού· ήταν η σύζυγός Του, ήταν ο λαός της διαθήκης Του, ήταν ο αρχαίος Ισραήλ.

Ancient Israel or the first Israel typifies modern Israel or the last Israel. The people of God at the end of the world are Seventh-day Adventists, His chosen people, His wife, His covenant people—modern Israel. The witness of Isaiah’s history, combined with the history of Christ, provides two witnesses that establish that at the end of the world Seventh-day Adventism will be in a lost and unsaveable “condition” represented in the message to Laodicea.

Ο αρχαίος Ισραήλ ή ο πρώτος Ισραήλ αποτελεί τύπο του σύγχρονου Ισραήλ ή του τελευταίου Ισραήλ. Ο λαός του Θεού στο τέλος του κόσμου είναι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, ο εκλεκτός λαός Του, η σύζυγός Του, ο λαός της διαθήκης Του—ο σύγχρονος Ισραήλ. Η μαρτυρία της ιστορίας του Ησαΐα, σε συνδυασμό με την ιστορία του Χριστού, παρέχει δύο μάρτυρες που βεβαιώνουν ότι στο τέλος του κόσμου ο Αντβεντισμός της Εβδόμης Ημέρας θα βρίσκεται σε μια χαμένη και αδύνατο να σωθεί «κατάσταση», η οποία παριστάνεται στο μήνυμα προς τη Λαοδίκεια.

They are not actually unsaveable, but simply unsaveable in their Laodicean condition, as was Isaiah before his experience and as were the Jews of Christ’s history.

Δεν είναι στην πραγματικότητα αδύνατον να σωθούν, αλλά απλώς αδύνατον να σωθούν στη Λαοδικειακή τους κατάσταση, όπως ήταν ο Ησαΐας πριν από την εμπειρία του και όπως ήταν οι Ιουδαίοι στην εποχή του Χριστού.

One of the things a Laodicean must “hear” is the parable of the Sower. He must “hear” in that parable that the Word of God is a “seed”, a holy seed. When that is “heard”, then there is a foundation laid that begins to open up the secret message of Revelation, for that message is wrapped up in the profound recognition that Jesus is the Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending. To understand the relationship of the end with the beginning includes understanding that Jesus is the Word, and He is the Seed.

Ἕνα ἀπὸ τὰ πράγματα ποὺ ὀφείλει νὰ «ἀκούσῃ» ἕνας Λαοδικεὺς εἶναι ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως. Ὀφείλει νὰ «ἀκούσῃ» μέσα σ’ αὐτὴν τὴν παραβολὴ ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι «σπέρμα», ἅγιον σπέρμα. Ὅταν τοῦτο «ἀκουσθῇ», τότε τίθεται ἕνα θεμέλιον ποὺ ἀρχίζει νὰ ἀνοίγῃ τὸ μυστικὸν μήνυμα τῆς Ἀποκαλύψεως, διότι τὸ μήνυμα αὐτὸ εἶναι περιτυλιγμένον μέσα στὴ βαθεῖα ἀναγνώρισι ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος, ἡ Ἀρχὴ καὶ τὸ Τέλος. Τὸ νὰ κατανοήσῃ κανείς τὴ σχέσι τοῦ τέλους μὲ τὴν ἀρχὴ περιλαμβάνει καὶ τὴν κατανόησι ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Λόγος, καὶ Αὐτὸς εἶναι τὸ Σπέρμα.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο· καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν, ὃ γέγονεν. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. Galatians 3:16.

> Τώρα, στον Αβραάμ και στο σπέρμα του δόθηκαν οι επαγγελίες. Δεν λέγει, «Και στα σπέρματα», ως περί πολλών, αλλά ως περί ενός, «Και στο σπέρμα σου», το οποίο είναι ο Χριστός. Γαλάτας 3:16.

To understand the relationship with the end and the beginning requires the understanding of the “rule of first mention.” The rule of first mention identifies that the beginning of a subject is the most important reference for it contains the entire story, for as the Word of God it is a seed. The last reference is the second in importance in the sense that it is there that all the elements of the story are tied together leaving no loose ends. But it is the middle references on a subject that add the strength and clarity to the story, and in that sense the middle is as essential as the beginning or the ending.

Για να κατανοήσει κανείς τη σχέση με το τέλος και την αρχή, απαιτείται η κατανόηση του «κανόνα της πρώτης μνείας». Ο κανόνας της πρώτης μνείας υποδεικνύει ότι η αρχή ενός θέματος αποτελεί τη σπουδαιότερη αναφορά, διότι περιέχει ολόκληρη την ιστορία, επειδή, ως Λόγος του Θεού, είναι σπόρος. Η τελευταία αναφορά είναι η δεύτερη κατά σπουδαιότητα, με την έννοια ότι εκεί συνδέονται όλα τα στοιχεία της ιστορίας, χωρίς να παραμένει καμία εκκρεμότητα. Αλλά είναι οι ενδιάμεσες αναφορές σε ένα θέμα που προσδίδουν ισχύ και σαφήνεια στην ιστορία, και υπό αυτή την έννοια το μέσον είναι εξίσου ουσιώδες με την αρχή ή το τέλος.

There is much more to address on this subject, but returning to the passage in Matthew thirteen we can note that Jesus identified two classes of persons who hear or don’t hear. He identifies more than one way to not hear, but he then pronounces a blessing upon those that do hear.

Υπάρχουν πολύ περισσότερα που πρέπει να εξεταστούν σχετικά με αυτό το θέμα, αλλά, επιστρέφοντας στο χωρίο του Ματθαίου δεκατρία, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι ο Ιησούς προσδιόρισε δύο κατηγορίες ανθρώπων που ακούν ή δεν ακούν. Προσδιορίζει περισσότερους από έναν τρόπους με τους οποίους κάποιος δεν ακούει, αλλά κατόπιν προφέρει μακαρισμό επάνω σε εκείνους που πράγματι ακούν.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. Matthew 13:16–18.

> Μακάριοι δε οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν, και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι άνδρες επεθύμησαν να ιδούν όσα εσείς βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν όσα εσείς ακούετε, και δεν τα ήκουσαν. Ακούσατε λοιπόν την παραβολή του σπορέως. Ματθαίος 13:16–18.

Prophetically this “blessing” is therefore the very same blessing as Revelation 1:3:

Προφητικώς, λοιπόν, αυτή η «ευλογία» είναι ακριβώς η ίδια ευλογία με εκείνη της Αποκάλυψης 1:3:

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand.

> Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων, καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας ταύτης, καὶ τηροῦντες τὰ γεγραμμένα ἐν αὐτῇ· διότι ὁ καιρὸς εἶναι ἐγγύς.

Jesus’ reference in Matthew thirteen to Isaiah six, in conjunction with the writings of Ellen White, confirms that there are things that are seen and heard at the end of the world that were so tremendous that many righteous men and prophets desired to live in that period of time when the final warning message was to be unsealed, and that people would then “see” and “hear” them.

Η αναφορά του Ιησού στο κατά Ματθαίον 13 στον Ησαΐα 6, σε συνδυασμό με τα γραπτά της Ellen White, επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν πράγματα που βλέπονται και ακούγονται στο τέλος του κόσμου, τα οποία ήσαν τόσο μεγαλειώδη, ώστε πολλοί δίκαιοι άνδρες και προφήτες επιθύμησαν να ζήσουν σε εκείνη τη χρονική περίοδο κατά την οποία το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα επρόκειτο να αποσφραγισθεί, και οι άνθρωποι τότε να τα «δουν» και να τα «ακούσουν».

John was told to seal up what the “Seven Thunders” uttered in chapter ten, and in chapter twenty-two the pronouncement is made to “Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.” The next verse identifies the close of human probation. Just before probation closes there is a pronouncement to unseal the “Seven Thunders”, which is the only passage in the book of Revelation that is sealed up at that time. Of the “Seven Thunders” we are informed that they represent the beginning and ending of Adventism.

Στον Ιωάννη δόθηκε εντολή να σφραγίσει όσα ελάλησαν οι «Επτά Βροντές» στο δέκατο κεφάλαιο, και στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο διατυπώνεται η διακήρυξη: «Μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι εγγύς». Το επόμενο εδάφιο προσδιορίζει το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας. Ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, διατυπώνεται διακήρυξη να αποσφραγισθούν οι «Επτά Βροντές», που είναι το μόνο χωρίο στο βιβλίο της Αποκαλύψεως το οποίο είναι σφραγισμένο εκείνον τον καιρό. Περί των «Επτά Βροντών» πληροφορούμεθα ότι αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> «Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη, το οποίο εκφράστηκε στους επτά βροντές, ήταν μια σκιαγράφηση γεγονότων που θα διαδραματίζονταν υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου....»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Αφού οι επτά αυτές βροντές εξέφεραν τις φωνές τους, δίνεται στον Ιωάννη η εντολή, όπως στον Δανιήλ σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισε εκείνα που είπαν οι επτά βροντές.” Αυτά σχετίζονται με μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

The Seven Thunders represent the events during the beginning of Adventism in the history of the first and second angel’s message, from 1798 until October 22, 1844, and in the same article noted above we are informed that the Seven Thunders “relate to future events which will be disclosed in their order.” The beginning history of Adventism illustrates the ending of Adventism, for Jesus Christ, as the Alpha and Omega, places His signature upon the entire history of Adventism, for it is as sacred a history as was the history of ancient Israel.

Οι Επτά Βροντές αντιπροσωπεύουν τα γεγονότα κατά την απαρχή του Αντβεντισμού στην ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγελικού μηνύματος, από το 1798 έως την 22α Οκτωβρίου 1844, και στο ίδιο άρθρο που σημειώθηκε ανωτέρω πληροφορούμαστε ότι οι Επτά Βροντές «σχετίζονται με μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους». Η αρχική ιστορία του Αντβεντισμού απεικονίζει το τέλος του Αντβεντισμού, διότι ο Ιησούς Χριστός, ως το Άλφα και το Ωμέγα, θέτει την υπογραφή Του επάνω σε ολόκληρη την ιστορία του Αντβεντισμού, διότι αυτή είναι ιστορία εξίσου ιερή όσο ήταν και η ιστορία του αρχαίου Ισραήλ.

According to Jesus in Matthew thirteen these events are what the prophets desired to see, and which the disciples were blessed for knowing. Those disciples represent God’s people at the end of the world who are blessed for what they see and hear. What they see and hear is the message of the Revelation of Jesus Christ, that is also represented by the message of the Seven Thunders, that represent both Millerite history and the history of the one hundred and forty-four thousand.

Σύμφωνα με τον Ιησού στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο του Ματθαίου, αυτά τα γεγονότα είναι εκείνα που οι προφήτες επιθύμησαν να δουν και για τη γνώση των οποίων οι μαθητές μακαρίσθηκαν. Εκείνοι οι μαθητές αντιπροσωπεύουν τον λαό του Θεού στο τέλος του κόσμου, ο οποίος μακαρίζεται για όσα βλέπει και ακούει. Εκείνο που βλέπουν και ακούν είναι το μήνυμα της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, το οποίο επίσης αντιπροσωπεύεται από το μήνυμα των Επτά Βροντών, που αντιπροσωπεύουν τόσο την ιστορία των Μιλλεριτών όσο και την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840 έως το 1844 πρέπει να καταστούν ισχυρά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να μεταβούν προς όλες τις εκκλησίες. »

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «Ο Χριστός είπε: “Μακάριοι είναι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν εκείνα τα οποία ακούετε, και δεν τα ήκουσαν” [Κατά Ματθαίον 13:16, 17]. Μακάριοι είναι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν κατά τα έτη 1843 και 1844.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Το μήνυμα δόθηκε. Και δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύντομα θα δοθεί, κατά τον διορισμό του Θεού, ένα μήνυμα που θα διογκωθεί σε μεγάλη κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του». Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

Ellen White identifies the history which Christ identified as the history that righteous men desired to see, as the history of the Millerites from 1840 through 1844, and then says that a “message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry.” The “loud cry” symbolizes the final warning of the third angel, and when that message is given, it will repeat the history of the beginning of Adventism. The final warning message is the “messages” that are “to go to all the churches,” and all “the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now.”

Η Έλεν Ουάιτ ταυτοποιεί την ιστορία την οποία ο Χριστός προσδιόρισε ως την ιστορία που οι δίκαιοι άνδρες επιθύμησαν να δουν, ως την ιστορία των Μιλλεριτών από το 1840 έως το 1844, και έπειτα λέγει ότι «ένα μήνυμα θα δοθεί σύντομα, με θεία πρόνοια, το οποίο θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή». Η «δυνατή κραυγή» συμβολίζει την τελική προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου, και όταν εκείνο το μήνυμα δοθεί, θα επαναλάβει την ιστορία της απαρχής του Αντβεντισμού. Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα είναι τα «μηνύματα» που είναι «να μεταβούν σε όλες τις εκκλησίες», και όλα «τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840–1844 πρέπει τώρα να καταστούν ισχυρά».

The Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. Ellen White states that “the messages are to go to all the churches,” and Jesus told John “I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”

Το Άλφα και το Ωμέγα απεικονίζει το τέλος με την αρχή. Η Έλλεν Ουάιτ δηλώνει ότι «τα μηνύματα πρέπει να μεταβιβασθούν σε όλες τις εκκλησίες», και ο Ιησούς είπε στον Ιωάννη: «Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος· και ό,τι βλέπεις, γράψ’ το σε βιβλίο και στείλε το στις επτά εκκλησίες που είναι στην Ασία: στην Έφεσο, και στη Σμύρνη, και στην Πέργαμο, και στα Θυάτειρα, και στις Σάρδεις, και στη Φιλαδέλφεια, και στη Λαοδίκεια.»

The messages of 1840 through 1844 are part of what is to be sent to the churches.

Τα μηνύματα των ετών 1840 έως 1844 αποτελούν μέρος εκείνου που πρόκειται να αποσταλεί στις εκκλησίες.

Back to Articles