Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Είκοσι Ένα

Unlocking the Signs of the Last Days: Understanding Christ’s Pointers to the Budding Trees of Spring

Ξεκλειδώνοντας τα Σημεία των Εσχάτων Ημερών: Κατανοώντας τις Υποδείξεις του Χριστού προς τα Ανθίζοντα Δέντρα της Άνοιξης

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

Ο Χριστός υπέδειξε στον λαό Του τα δέντρα που βλαστάνουν την άνοιξη, ώστε να κατανοήσουν τα «σημεία» και τη σημασία των «σημείων» των εσχάτων ημερών.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> «Ο Χριστός είχε παραγγείλει στον λαό Του να αγρυπνεί για τα σημεία της παρουσίας Του και να χαίρεται καθώς θα έβλεπε τα προμηνύματα του ερχομού του Βασιλέως τους. «Όταν δε αυτά αρχίσωσι να γίνωνται», είπε, «ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας· διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας». Υπέδειξε στους ακολούθους Του τα δένδρα της άνοιξης όταν βλαστάνουν, και είπε: «Όταν ήδη εκβλαστήσωσι, βλέποντες γνωρίζετε αφ’ εαυτών ότι ήδη το θέρος είναι πλησίον. Ούτω και σεις, όταν ίδητε ότι ταύτα γίνονται, γνωρίσατε ότι είναι πλησίον η βασιλεία του Θεού». Λουκάν 21:28, 30, 31.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 308.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

Τα «σημεία» των εσχάτων ημερών προτυπώθηκαν από τα «σημεία» που ανήγγειλαν και εισήγαγαν την κίνηση του πρώτου αγγέλου. Τα «σημεία» εκείνα περιλάμβαναν τον σαλευμό των ουρανών, αλλά ο Ιωήλ προσδιορίζει ότι τα «σημεία» των εσχάτων ημερών, των ημερών κατά τις οποίες η ανομία του Ισραήλ θα αναζητηθεί και δεν θα βρεθεί, όταν το άγιο όρος του Θεού θα είναι άγιο για πάντα, διότι ξένοι δεν θα περάσουν πλέον ποτέ μέσα απ’ αυτήν, ο σαλευμός των δυνάμεων των ουρανών, θα περιλαμβάνουν επίσης και τον σαλευμό των δυνάμεων της γης. Η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ του σαλευμού των δυνάμεων των ουρανών και των δυνάμεων της γης.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «Στις 16 Δεκεμβρίου 1848, ο Κύριος μού έδωσε μια θέαση του σείσματος των δυνάμεων των ουρανών. Είδα ότι, όταν ο Κύριος είπε “ουρανός”, δίνοντας τα σημεία που είναι καταγεγραμμένα από τον Ματθαίο, τον Μάρκο και τον Λουκά, εννοούσε ουρανό, και όταν είπε “γη” εννοούσε γη. Οι δυνάμεις του ουρανού είναι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα. Αυτά εξουσιάζουν στους ουρανούς. Οι δυνάμεις της γης είναι εκείνες που εξουσιάζουν επί της γης. Οι δυνάμεις του ουρανού θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού. Τότε ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα θα μετακινηθούν από τις θέσεις τους. Δεν θα παρέλθουν, αλλά θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού.»

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Σκοτεινά, βαριά σύννεφα υψώθηκαν και συγκρούονταν μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα χωρίστηκε και τυλίχθηκε προς τα πίσω· τότε μπορέσαμε να κοιτάξουμε προς τα επάνω μέσα από το ανοιχτό διάστημα στον Ωρίωνα, απ’ όπου ήλθε η φωνή του Θεού. Η Αγία Πόλη θα κατεβεί μέσω εκείνου του ανοιχτού διαστήματος. Είδα ότι οι δυνάμεις της γης τώρα σαλεύονται και ότι τα γεγονότα έρχονται κατά σειρά. Πόλεμος και φήμες πολέμου, μάχαιρα, πείνα και λοιμός είναι πρώτα για να σαλεύσουν τις δυνάμεις της γης· έπειτα η φωνή του Θεού θα σαλεύσει τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, και επίσης αυτήν τη γη. Είδα ότι το σάλευμα των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν μερικοί, το σάλευμα των δυνάμεων του ουρανού, αλλά είναι το σάλευμα των οργισμένων εθνών». Early Writings, 41.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

Η σάλευση των ουρανών στον Ματθαίο, τον Μάρκο και τον Λουκά αντιπροσωπεύει τη σάλευση των εξουσιών που κυβερνούν τους ουρανούς, όπως παριστάνονται από τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα. Όλες αυτές οι επουράνιες εξουσίες σαλεύθηκαν και παρήγαγαν τα «σημεία», τα οποία εισήγαγαν και ανήγγειλαν την κίνηση του πρώτου αγγέλου. Εκείνες οι επουράνιες εξουσίες θα σαλευθούν και πάλι κατά τη διάρκεια της κίνησης του τρίτου αγγέλου. Αλλά στην κίνηση του τρίτου αγγέλου θα σαλευθούν επίσης και οι εξουσίες της γης. Οι εξουσίες της γης είναι οι εξουσίες που κυβερνούν τη γη. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 σαλεύθηκαν οι εξουσίες της γης, όχι του ουρανού.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Τώρα προβάλλεται ο λόγος ότι εγώ δήλωσα πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Είπα, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να ανεγείρονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει φοβερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα έρχονται επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνον ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δυνάμεως του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της ισχυρής Του δυνάμεως, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, τον φοβερό χαρακτήρα των οποίων δεν μπορούμε να φαντασθούμε.» Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

Στην ιστορία των Μιλλεριτών, ένα από τα σημεία που κατέγραψε ο Λουκάς ήταν η «ἀπορία ἐθνῶν». Τα έθνη αντιπροσωπεύουν τις εξουσίες που κυβερνούν τη γη, και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 κάθε έθνος επάνω στη γη συγκλονίσθηκε, όταν το τρίτο Οὐαί εισήλθε στην προφητική ιστορία. Εκείνος ο επίγειος συγκλονισμός παριστάνεται στον Λουκά κεφάλαιο 21, όχι όμως με τη βιβλική έκφραση του συγκλονισμού των εξουσιών της γης. Παριστάνεται με τη φράση «ἀπορία ἐθνῶν», όπως επιβλήθηκε στα έθνη του κόσμου όταν κατερρίφθησαν τα μεγάλα κτήρια της Νέας Υόρκης. Η «ἀπορία ἐθνῶν» στον Λουκά είναι ο συγκλονισμός των εξουσιών της γης, και εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Είδα ότι οι δυνάμεις της γης κλονίζονται τώρα και ότι τα γεγονότα έρχονται κατά σειρά. Πόλεμος και φήμες πολέμου, μάχαιρα, πείνα και λοιμός είναι πρώτα για να κλονίσουν τις δυνάμεις της γης· έπειτα η φωνή του Θεού θα κλονίσει τον ήλιο, τη σελήνη και τους αστέρες, καθώς και αυτή τη γη. Είδα ότι ο κλονισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν μερικοί, ο κλονισμός των δυνάμεων του ουρανού, αλλά είναι ο κλονισμός των οργισμένων εθνών.» Early Writings, 41.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

Το «σείσμα των δυνάμεων των οργισμένων εθνών» είναι το σείσμα των «δυνάμεων της γης», όπως απεικονίζεται στην πρώιμη ιστορία του Αντβεντισμού μέσω του σεισμού των «δυνάμεων στην Ευρώπη». Ο Uriah Smith προσδιόρισε εκείνο που συγκλόνιζε τις δυνάμεις στην Ευρώπη το 1838.

> “As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

> «Καθώς η προφητική περίοδος αυτής της [6ης] σάλπιγγος άρχισε με την εκούσια παράδοση της εξουσίας στα χέρια των Τούρκων από τον χριστιανό αυτοκράτορα της Ανατολής, έτσι θα μπορούσαμε δικαίως να συμπεράνουμε ότι ο τερματισμός της θα σημειωνόταν από την εκούσια παράδοση εκείνης της εξουσίας από τον Τούρκο Σουλτάνο πάλι στα χέρια των χριστιανών. Το 1838 η Τουρκία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι φαίνονταν ικανοί να ανατρέψουν την τουρκική δύναμη. Για να αποτραπεί αυτό, οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, η Αγγλία, η Ρωσία, η Αυστρία και η Πρωσία, παρενέβησαν για να στηρίξουν την τουρκική κυβέρνηση. Η Τουρκία αποδέχθηκε την παρέμβασή τους. Συγκλήθηκε διάσκεψη στο Λονδίνο, κατά την οποία συντάχθηκε ένα τελεσίγραφο που θα παρουσιαζόταν στον Μεχέμετ Αλή, τον Πασά της Αιγύπτου. Είναι φανερό ότι, όταν το τελεσίγραφο αυτό θα παραδιδόταν στα χέρια του Μεχέμετ, η τύχη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα εναποτιθόταν ουσιαστικά στα χέρια των χριστιανικών δυνάμεων της Ευρώπης. Το τελεσίγραφο αυτό παραδόθηκε στα χέρια του Μεχέμετ στις 11 Αυγούστου 1840! και ακριβώς εκείνη την ημέρα ο Σουλτάνος απηύθυνε σημείωμα στους πρεσβευτές των τεσσάρων δυνάμεων, ερωτώντας τι έπρεπε να γίνει σε περίπτωση που ο Μεχέμετ αρνούνταν να συμμορφωθεί προς τους όρους που είχαν προτείνει. Η απάντηση ήταν ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για οποιοδήποτε ενδεχόμενο θα μπορούσε να προκύψει· διότι είχαν λάβει πρόνοια γι’ αυτό. Η προφητική περίοδος έληξε, και ακριβώς εκείνη την ημέρα ο έλεγχος των μωαμεθανικών υποθέσεων πέρασε στα χέρια των χριστιανών, όπως ακριβώς ο έλεγχος των χριστιανικών υποθέσεων είχε περάσει στα χέρια των μωαμεθανών 391 χρόνια και 15 ημέρες νωρίτερα. Έτσι το δεύτερο αλίμονο έληξε, και η έκτη σάλπιγγα έπαυσε να ηχεί». Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

Το Ισλάμ του δευτέρου Οὐαί εἶχε ὑπερβῆ τὸ ἀκρότατο σημεῖο τῆς δυνάμεώς του, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔπρεπε νὰ διαρκέσῃ τριακόσια ἐνενήντα ἕνα ἔτη καὶ δεκαπέντε ἡμέρες. Ὅμως, κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1830, ἡ Αἴγυπτος ἐπεχείρει νὰ ἐπανιδρύσῃ χαλιφάτο στὴν Αἴγυπτο, μὲ σκοπὸ νὰ συνεχίσῃ τὴ δεύτερη μεγάλη τζιχάντ τῆς μουσουλμανικῆς ἱστορίας. Ἡ πιθανότητα περαιτέρω ἰσλαμικοῦ πολέμου προεκαλοῦσε τρόμο στὶς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Ἐπὶ δεκαετίες, ἡ κρίση τῆς ἀναζωπυρώσεως τοῦ πολέμου τοῦ Ἰσλάμ ἐχαρακτηρίζετο ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς καὶ τοὺς ἀνταποκριτὲς ἐκείνων τῶν ἐτῶν ὡς τὸ «Ἀνατολικὸ Ζήτημα». Ὁ πόλεμος τῶν τέκνων τῆς ἀνατολῆς εἶχε διεξαχθῇ ἐπὶ αἰῶνες ἐναντίον τῶν ἐθνῶν τῆς Εὐρώπης, τὰ ὁποῖα ἔλαβαν τὴ θρησκεία τους ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία. Τὸ 1838, «ἡ ἀπορία ἐθνῶν», στὴν ὁποία ἀνεφέρθη ὁ Χριστός, ἀντιπροσώπευε τὸν κλονισμὸ τῶν ὀργισμένων ἐθνῶν ποὺ προεκλήθη ἀπὸ τὸν πόλεμο τὸν ὁποῖο ἐπέφερε τὸ Ἰσλάμ ἐναντίον τῆς πάλαι ποτέ Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.

> “By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

> «Διὰ τοῦ [λυθῆναι] τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, οἵτινες εἶναι δεδεμένοι ἐπὶ τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Εὐφράτου, ἐννοῶ ὅτι ὁ Θεὸς ἦτο τότε ἔτοιμος νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὰ τέσσαρα κυριώτερα ἔθνη, ἐκ τῶν ὁποίων συνετίθετο ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, τὰ ὁποῖα ματαίως εἶχαν ἐπιχειρήσει νὰ καθυποτάξουν τὴν Ἀνατολικὴν Αὐτοκρατορίαν ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ εἶχαν σημειώσει μόνον μικρὰν πρόοδον εἰς τὴν κατάκτησιν τῆς Εὐρώπης, νὰ καταλάβουν τώρα τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ νὰ κατατρέξουν καὶ νὰ καθυποτάξουν τὸ τρίτον μέρος τῆς Εὐρώπης, πράγμα τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε γεγονὸς περὶ τὰ μέσα τοῦ δεκάτου πέμπτου αἰῶνος.» Works of William Miller, Volume 2, 121.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

Η θλίψη των εθνών, στην αφήγηση που βρίσκεται στον Λουκά, ήταν «με απορίαν· η θάλασσα και τα κύματα βοῶντα», και με τις «καρδιές τῶν ἀνθρώπων νὰ ἀποψυχῶσιν ἀπὸ φόβον καὶ προσδοκίαν τῶν ἐπερχομένων ἐπὶ τὴν οἰκουμένην». Η αμηχανία τοῦ Ἀνατολικοῦ Ζητήματος ἐξακολούθησε νὰ ταράσσει τὰς δυνάμεις τῆς γῆς καθ’ ὅλην τὴν πορείαν εἰς τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα, καὶ τὸ σύμβολον ἐκείνης τῆς θλίψεως ἦταν «αἱ καρδίαι τῶν ἀνθρώπων ἀποψυχούσαι ἀπὸ φόβον» καὶ «ἡ θάλασσα καὶ τὰ κύματα βοῶντα».

> “This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

> «Αυτή η σφράγιση των δούλων του Θεού είναι η ίδια που παρουσιάσθηκε στον Ιεζεκιήλ σε όραση. Και ο Ιωάννης επίσης υπήρξε μάρτυρας αυτής της πλέον συγκλονιστικής αποκάλυψης. Είδε τη θάλασσα και τα κύματα να βρυχώνται, και τις καρδιές των ανθρώπων να λυγίζουν από τον φόβο. Είδε τη γη να σαλεύεται, και τα όρη να μεταφέρονται στο μέσον της θαλάσσης (πράγμα που κυριολεκτικώς λαμβάνει χώρα), τα ύδατά της να βρυχώνται και να ταράσσονται, και τα όρη να σείονται από το φούσκωμά της. Του εδείχθησαν πληγές, λοιμός, πείνα και θάνατος να επιτελούν τη φοβερή αποστολή τους». Testimonies to Ministers, 445.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Όταν στον Ιωάννη παρουσιάσθηκε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, είδε τη στενοχωρία των εθνών, όπως παριστάνεται από τις θάλασσες και τα κύματα που βρυχώνται, και τις καρδιές των ανθρώπων να λιποψυχούν από φόβο· και επρόκειτο για την ίδια σφράγιση που εδείχθη στον Ιεζεκιήλ στο ένατο κεφάλαιο. Στον Ιεζεκιήλ εδείχθησαν τα εσωτερικά στοιχεία της σφράγισης, ενώ στον Ιωάννη εδείχθησαν τα εξωτερικά στοιχεία που συνδέονται με τη σφράγιση. Ο Ιωάννης είδε ότι η εξόργιση των εθνών συνδέεται με τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και η εξόργιση των εθνών είναι επίσης η στενοχωρία των εθνών του Λουκά, η οποία ιστορικώς ταυτοποιείται ως το Ανατολικό Ζήτημα. Στον Ιωάννη εδείχθη ότι το Ισλάμ του τρίτου Ουαί είναι το εξωτερικό σημείο της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> Το παρόν είναι καιρός συντριπτικού ενδιαφέροντος για όλους τους ζώντες. Άρχοντες και πολιτικοί άνδρες, άνθρωποι που κατέχουν θέσεις εμπιστοσύνης και εξουσίας, σκεπτόμενοι άνδρες και γυναίκες όλων των τάξεων, έχουν την προσοχή τους προσηλωμένη στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα γύρω μας. Παρακολουθούν τις τεταμένες, ανήσυχες σχέσεις που επικρατούν μεταξύ των εθνών. Παρατηρούν την ένταση που καταλαμβάνει κάθε επίγειο στοιχείο και αναγνωρίζουν ότι κάτι μεγάλο και αποφασιστικό πρόκειται να συμβεί—ότι ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μιας συγκλονιστικής κρίσεως.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «Οι άγγελοι τώρα συγκρατούν τους ανέμους της έριδος, ώστε να μη φυσήξουν έως ότου ο κόσμος προειδοποιηθεί για την επερχόμενη καταστροφή του· αλλά μια θύελλα συναθροίζεται, έτοιμη να ξεσπάσει επάνω στη γη· και όταν ο Θεός προστάξει τους αγγέλους Του να αφήσουν ελεύθερους τους ανέμους, θα υπάρξει μια τέτοια σκηνή έριδος, την οποία καμία πένα δεν δύναται να περιγράψει.»

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

> «Η Αγία Γραφή, και μόνον η Αγία Γραφή, δίδει ορθή άποψη περί των πραγμάτων τούτων. Εδώ αποκαλύπτονται οι μεγάλες τελικές σκηνές της ιστορίας του κόσμου μας, γεγονότα τα οποία ήδη προβάλλουν εκ των προτέρων τη σκιά τους, ενώ ο ήχος της προσεγγίσεώς των κάμνει τη γη να τρέμει και οι καρδιές των ανθρώπων να λιποψυχούν από φόβο.» Education, 179, 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς προσδιόρισε τα «σημεία» που εισήγαγαν το Μιλλεριτικό κίνημα, και όλα αυτά τα «σημεία», σύμφωνα με την Αδελφή Γουάιτ, εκπληρώθηκαν. Ο σεισμός της Λισαβόνας, η σκοτεινή ημέρα, η πτώση των αστέρων και η ταραχή των εθνών, η οποία παρίστανε τον σάλον των δυνάμεων της γης και εκπληρώθηκε μέσω του Ισλάμ με τον φόβο που προκλήθηκε από το Ανατολικό Ζήτημα, έχουν όλα εκπληρωθεί. Τα Μιλλεριτικά «σημεία» περιλαμβάνουν επίσης τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται με νεφέλη, πράγμα το οποίο εκπληρώθηκε κατά τη σωστή σειρά με την οποία τα «σημεία» δόθηκαν από τον Χριστό· διότι, αφού η ταραχή των εθνών έληξε με τον περιορισμό της οθωμανικής υπεροχής το 1840, ο Χριστός ήλθε στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844, και όταν ήλθε, ήλθε με νεφέλες.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

> «“Και ιδού, ως Υιός ανθρώπου ήρχετο μετά των νεφελών του ουρανού, και ήλθε προς τον Παλαιόν των Ημερών, και παρέστησαν Αυτόν ενώπιον Αυτού. Και εδόθη εις Αυτόν εξουσία, και δόξα, και βασιλεία, ώστε πάντες οι λαοί, έθνη και γλώσσαι να λατρεύωσιν Αυτόν· η εξουσία Αυτού είναι εξουσία αιώνιος, ήτις δεν θέλει παρέλθει.” Δανιήλ 7:13, 14. Η εδώ περιγραφόμενη έλευση του Χριστού δεν είναι η δευτέρα έλευσή Του στη γη. Έρχεται προς τον Παλαιόν των Ημερών στον ουρανό για να λάβει εξουσία και δόξα και βασιλεία, τα οποία θα Του δοθούν κατά το τέλος του έργου Του ως Μεσίτου. Αυτή είναι η έλευση, και όχι η δευτέρα παρουσία Του στη γη, η οποία είχε προειπωθεί στην προφητεία ότι θα λάβει χώρα κατά τη λήξη των 2300 ημερών, το 1844. Συνοδευόμενος από ουράνιους αγγέλους, ο μέγας Αρχιερεύς μας εισέρχεται στα Άγια των Αγίων και εκεί εμφανίζεται ενώπιον του Θεού, για να επιτελέσει τις τελευταίες πράξεις της διακονίας Του υπέρ του ανθρώπου—να εκτελέσει το έργο της ανακριτικής κρίσεως και να κάμει εξιλέωση για όλους όσοι αποδεικνύονται ότι δικαιούνται τα οφέλη της.” Η Μεγάλη Διαμάχη, 479.»

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

Τα «σημεία» που συνδέονταν με την ιστορία των Μιλλεριτών προτυποποιούσαν τα «σημεία» που συνδέονται με την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Όταν ο Χριστός παρείχε τη δεύτερη μαρτυρία στην ιστορική αφήγηση μέσω της παραβολής, υπέδειξε στους μαθητές Του «τα δένδρα που βλαστάνουν την άνοιξη». Τους πληροφόρησε ότι, όταν τα δένδρα αρχίζουν να βγάζουν βλαστούς, γνωρίζετε ότι πλησιάζετε στο τέλος του κόσμου, και ότι η γενεά που γίνεται μάρτυρας των δένδρων που βλαστάνουν την άνοιξη θα ζήσει ώστε να δει τους ουρανούς και τη γη να παρέρχονται, μέσα στις φωτιές της δευτέρας παρουσίας Του.

> When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

> Όταν τώρα εκβλαστήσουν, βλέπετε και γνωρίζετε αφ’ εαυτών ότι ήδη το θέρος είναι πλησίον. Ούτω και σεις, όταν δείτε ταύτα να γίνονται, να γνωρίζετε ότι η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον. Αληθώς σας λέγω, δεν θα παρέλθει η γενεά αυτή, έως ότου εκπληρωθούν πάντα. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν· οι δε λόγοι μου δεν θα παρέλθουν. Λουκάς 21:30–33.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

Το ερώτημα, λοιπόν, γίνεται: «πότε άρχισαν τα δέντρα να βλαστάνουν;» Η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η οποία, σύμφωνα με τον Ησαΐα, είναι «η ημέρα» του «σκληρού ανέμου» του Θεού «την ημέρα του ανατολικού ανέμου».

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

> Με μέτρον, όταν αυτή εκβλαστήσει, θα αντιδικήσεις με αυτήν· συγκρατεί τον σφοδρόν αυτού άνεμον κατά την ημέραν του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θα καθαρθή η ανομία του Ιακώβ· και τούτος είναι όλος ο καρπός, το να αφαιρεθή η αμαρτία αυτού· όταν καταστήση πάντας τους λίθους του θυσιαστηρίου ως ασβεστολίθους συντετριμμένους, τα άλση και τα είδωλα δεν θέλουσι σταθή πλέον. Πλην η οχυρά πόλις θέλει μείνει έρημος, και η κατοικία εγκαταλελειμμένη, και αφημένη ως έρημος· εκεί θέλει βόσκει ο μόσχος, και εκεί θέλει κατακείσθαι, και κατατρώγει τους κλάδους αυτής. Όταν οι κλάδοι αυτής ξηρανθώσι, θέλουσι κοπή· γυναίκες έρχονται και ανάπτουσιν αυτούς εις πυρ· διότι είναι λαός ασύνετος· διά τούτο ο Ποιήσας αυτούς δεν θέλει ελεήσει αυτούς, και ο Πλάσας αυτούς δεν θέλει δείξει χάριν εις αυτούς. Και εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος θέλει αλωνίσει από του ρεύματος του ποταμού έως του χειμάρρου της Αιγύπτου, και σεις θέλετε συναχθή εις εις, ω υιοί Ισραήλ. Και εν εκείνη τη ημέρα η μεγάλη σάλπιγξ θέλει ηχήσει, και θέλουσιν ελθεί εκείνοι που ήσαν έτοιμοι να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας, και οι εκβεβλημένοι εν τη γη της Αιγύπτου, και θέλουσι προσκυνήσει τον Κύριον εν τω αγίω όρει εν Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 27:8–13.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

Η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει (μετρημένα) στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και τότε άρχισε η διαμάχη περί του μηνύματος της όψιμης βροχής και του πλαστού μηνύματος «ειρήνη και ασφάλεια». Η ιστορία εκείνης της διαμάχης είναι όπου αφαιρείται η ανομία του Ιακώβ (εκκαθαρίζεται, δηλαδή εξιλεώνεται). Η ιστορία της διαμάχης, η οποία είναι η διαμάχη του Αββακούμ, είναι η περίοδος της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία καταλήγει στο να εξεμέσει ο Κύριος από το στόμα Του τον Λαοδικέα Αντβεντιστή της Εβδόμης Ημέρας· διότι αυτή, ως «η οχυρωμένη πόλη», θα ερημωθεί, επειδή είχε καταστεί πόλη λαού ασυνέτου, που δεν βρίσκει έλεος ούτε χάρη. Κατά τον καιρό εκείνο η «δεύτερη φωνή» της Αποκάλυψης δεκαοκτώ θα σαλπίσει μεγάλη σάλπιγγα, η οποία είναι η έβδομη σάλπιγγα και το τρίτο αλίμονο, και το άλλο ποίμνιο του Θεού θα έλθει και θα προσκυνήσει στην «Ιερουσαλήμ», η οποία θα έχει καταστεί το κίνημα της θριαμβεύουσας εκκλησίας.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 προσδιορίζει ότι η τελευταία γενεά της ιστορίας της γης έχει φθάσει, και μόνον εκείνοι που αναγνωρίζουν τα εκβλαστάνοντα δένδρα της ανοίξεως θα λάβουν τη βροχή που προκαλεί την έκβλαστηση των δένδρων. Μόνον εκείνοι που αναγνωρίζουν ότι το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο είναι εκείνο που σηματοδοτεί την άφιξη της όψιμης βροχής και τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, θα συγκαταριθμηθούν μεταξύ εκείνης της ομάδας.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «Μόνον εκείνοι που ζουν σύμφωνα με το φως που έχουν θα λάβουν μεγαλύτερο φως. Εάν δεν προοδεύουμε καθημερινά στην εκδήλωση των ενεργών χριστιανικών αρετών, δεν θα αναγνωρίσουμε τις εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος στην όψιμη βροχή. Μπορεί να πέφτει επάνω σε καρδιές ολόγυρά μας, αλλά εμείς δεν θα τη διακρίνουμε ούτε θα τη δεχθούμε.» Testimonies to Ministers, 507.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> «Δεν πρέπει να περιμένουμε την όψιμη βροχή. Έρχεται επάνω σε όλους όσοι θα αναγνωρίσουν και θα ιδιοποιηθούν τη δρόσο και τις βροχές της χάριτος που πέφτουν επάνω μας. Όταν συνάγουμε τα θραύσματα του φωτός, όταν εκτιμούμε τα βέβαια ελέη του Θεού, ο οποίος ευαρεστείται να Τον εμπιστευόμαστε, τότε κάθε υπόσχεση θα εκπληρωθεί. “Διότι καθώς η γη εκβλαστάνει τον βλαστόν αυτής, και καθώς ο κήπος αναβλαστάνει τα σπειρόμενα εν αυτώ, ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει την δικαιοσύνην και την αίνεσιν να αναβλαστήσωσιν ενώπιον πάντων των εθνών” (Ησαΐας 61:11). Όλη η γη πρόκειται να γεμίσει με τη δόξα του Θεού». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 984.

We will continue the study in the next article.

Θα συνεχίσουμε τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «Εκτός εάν εκείνοι που μπορούν να βοηθήσουν στο —— αφυπνισθούν ως προς το αίσθημα του καθήκοντός τους, δεν θα αναγνωρίσουν το έργο του Θεού όταν ακουσθεί η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου. Όταν το φως εξέλθει για να φωτίσει τη γη, αντί να σπεύσουν εις βοήθειαν του Κυρίου, θα θελήσουν να περιβάλουν το έργο Του με περιορισμούς, ώστε να ανταποκρίνεται στις στενές τους αντιλήψεις. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι ο Κύριος θα εργασθεί σε αυτό το τελευταίο έργο κατά τρόπο πολύ διαφορετικό από τη συνήθη τάξη των πραγμάτων, και με τρόπο που θα είναι αντίθετος προς κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό. Θα υπάρχουν μεταξύ μας εκείνοι που θα θέλουν πάντοτε να ελέγχουν το έργο του Θεού, να υπαγορεύουν ακόμη και ποιες κινήσεις πρέπει να γίνουν όταν το έργο προχωρεί υπό τη διεύθυνση του αγγέλου που ενώνεται με τον τρίτο άγγελο στο μήνυμα που πρέπει να δοθεί στον κόσμο. Ο Θεός θα χρησιμοποιήσει τρόπους και μέσα, μέσω των οποίων θα καταστεί φανερό ότι Αυτός κρατεί τα ηνία στα ίδια Του τα χέρια. Οι εργάτες θα εκπλαγούν από τα απλά μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να επιτελέσει και να τελειοποιήσει το έργο της δικαιοσύνης Του.» Testimonies to Ministers, 300.

Back to Articles