Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ογδόντα Επτά

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

Αποκαλύπτοντας την Παραβολή των Δέκα Παρθένων: Ένα Βαθύ Ταξίδι μέσα από την Αντβεντιστική Ιστορία

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

Η παραβολή των δέκα παρθένων απεικονίζει την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων στο Κατά Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

Οι Αντβεντιστές του Μιλλερικού κινήματος εκπλήρωσαν την παραβολή κατά γράμμα.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες πέντε ήσαν φρόνιμες και πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια μέχρι το τέλος του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

Η ιστορία του κινήματος του πρώτου αγγέλου αντιπροσωπεύει το κίνημα του τρίτου αγγέλου, και η τελική εστίαση της παραβολής είναι κατά πόσον οι παρθένες κατέχουν το έλαιο, το οποίο είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «Υπάρχει ένας κόσμος που κείται μέσα στην πονηρία, μέσα στην απάτη και την πλάνη, στην ίδια τη σκιά του θανάτου,—κοιμισμένος, κοιμισμένος. Ποιοι αισθάνονται οδύνη ψυχής για να τους αφυπνίσουν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει; Ο νους μου μεταφέρεται στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού.” Αλλά μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευτούν το λάδι για την αναπλήρωση των λυχναριών τους, και πολύ αργά θα διαπιστώσουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται από το λάδι, δεν είναι μεταβιβάσιμος. Το λάδι αυτό είναι η δικαιοσύνη του Χριστού. Αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας δεν είναι μεταβιβάσιμος. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τον εξασφαλίσει για κάποιον άλλον. Καθένας πρέπει να αποκτήσει για τον εαυτό του έναν χαρακτήρα καθαρισμένο από κάθε κηλίδα αμαρτίας». Bible Echo, 4 Μαΐου, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

Το «έλαιον» στην παραβολή αντιπροσωπεύει τον «χαρακτήρα», καθώς και τη «δικαιοσύνη του Χριστού». Ένας εξαγιασμένος χαρακτήρας παράγεται μόνον από εκείνους που τρέφονται με τον Λόγο του Θεού.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Ἁγίασον αὐτοὺς διὰ τῆς ἀληθείας σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

Το «λάδι» είναι επίσης τα μηνύματα του Πνεύματος του Θεού.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τα μηνύματα που μας αποστέλλει. Έτσι απορρίπτουμε το χρυσό λάδι, το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, ώστε να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι.» Review and Herald, 20 Ιουλίου, 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

Το «έλαιον» είναι τα αγγέλματα του Λόγου του Θεού, τα οποία μεταδίδουν την αγιαστική παρουσία της δικαιοσύνης του Χριστού. Στην παραβολή των δέκα παρθένων, η οποία είναι επίσης η προφητεία του Αββακούμ, κεφάλαιο δύο, το άγγελμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι το άγγελμα της δικαιοσύνης του Χριστού, όπως εκπροσωπείται από το άγγελμα του Τζόουνς και του Γουάγκονερ στην ανταρσία του 1888.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «Ο Κύριος, με το μεγάλο Του έλεος, απέστειλε προς τον λαό Του ένα πολυτιμότατο μήνυμα μέσω των Πρεσβυτέρων Waggoner και Jones. Το μήνυμα αυτό είχε σκοπό να φέρει πιο εξέχοντα ενώπιον του κόσμου τον υψωμένο Σωτήρα, τη θυσία για τις αμαρτίες ολόκληρου του κόσμου. Παρουσίαζε τη δικαίωση διά της πίστεως στον Εγγυητή· προσκαλούσε τον λαό να δεχθεί τη δικαιοσύνη του Χριστού, η οποία φανερώνεται με την υπακοή σε όλες τις εντολές του Θεού. Πολλοί είχαν χάσει τον Ιησού από τα μάτια τους. Είχαν ανάγκη να στραφούν τα μάτια τους προς το θείο Του πρόσωπο, τις αξιότητές Του και την αμετάβλητη αγάπη Του προς την ανθρώπινη οικογένεια. Κάθε εξουσία έχει δοθεί στα χέρια Του, ώστε να διανέμει πλούσια δώρα στους ανθρώπους, μεταδίδοντας στον αβοήθητο ανθρώπινο παράγοντα το ανεκτίμητο δώρο της δικής Του δικαιοσύνης. Αυτό είναι το μήνυμα που ο Θεός πρόσταξε να δοθεί στον κόσμο. Είναι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο πρέπει να κηρυχθεί με δυνατή φωνή και να συνοδεύεται από την έκχυση του Πνεύματός Του σε μεγάλη αφθονία.» Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

Το μήνυμα είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτιστεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

Όταν ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει, και η ιστορία των Μιλλεριτών, όπως παριστάνεται στην παραβολή των δέκα παρθένων και στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, άρχισε να επαναλαμβάνεται. Τότε ήταν που ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών έφαγε το βιβλίο που ήταν στο χέρι του αγγέλου, και, πράττοντας τούτο, οδηγήθηκε πίσω στις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία, και έτσι έγινε ο φύλακας που έπρεπε να σαλπίσει την προειδοποιητική σάλπιγγα. Η προειδοποίηση της σάλπιγγας ήταν το μήνυμα της Λαοδίκειας, το οποίο ο Ησαΐας παριστάνει ως δυνατή κραυγή.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Βόησε δυνατά, μη φεισθείς· ύψωσε τη φωνή σου ως σάλπιγγα, και ανάγγειλε στον λαό μου την παράβασή τους, και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες τους. Ησαΐας 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

Το μεταρρυθμιστικό κίνημα του πρώτου και του τρίτου αγγέλου αρχίζει σε έναν «καιρό του τέλους». Κατά το σημείο εκείνο υπάρχει μια «αύξηση της γνώσεως», η οποία θα δοκιμάσει τη γενεά που τότε ζει, αλλά μόνον αφού η γνώση δημοσιευθεί ως επίσημα διατυπωμένο μήνυμα. Έπειτα, το επίσημα διατυπωμένο μήνυμα «ενδυναμώνεται», και η ενδυνάμωση επισημαίνεται από την κάθοδο ενός αγγέλου. Η κάθοδος του αγγέλου προσδιορίζει τη διαμάχη του Αββακούμ, και δύο τάξεις αρχίζουν να αναγνωρίζουν ένα μήνυμα που είναι είτε το αληθινό είτε το παραποιημένο μήνυμα της όψιμης βροχής. Τότε οι πιστοί καθίστανται φύλακες του Θεού, οι οποίοι αρχίζουν να σαλπίζουν ένα προειδοποιητικό μήνυμα σάλπιγγος.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

Το αληθινό μήνυμα της σάλπιγγας βασίζεται στο φως που απεικονίζεται επάνω στις δύο πινακίδες του Αββακούμ. Είναι η προειδοποίηση προς τη Λαοδίκεια, και η προειδοποίηση που προσδιορίζει τις αμαρτίες του λαού του Θεού. Η διαμάχη κλιμακώνεται έως την πρώτη απογοήτευση, όταν η μία τάξη γίνεται η «σύναξη των εμπαικτών», και οι αληθινοί φύλακες καλούνται να επιστρέψουν στον ζήλο για το μήνυμα που προηγουμένως είχαν επιδείξει πριν από την απογοήτευση. Καθώς οι φύλακες επέστρεφαν, αναγνώρισαν ότι βρίσκονταν στον «χρόνο της αναμονής» και ότι το μήνυμα που είχε αποτύχει επρόκειτο στην πραγματικότητα να εκπληρωθεί, αλλά σύμφωνα με την τάξη του Θεού. Το μήνυμα εκείνο αναπτύχθηκε μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα (αλλά πάντως σε μια χρονική περίοδο), και όταν το μήνυμα φθάνει, παριστάνεται ως το μήνυμα της «Μεσονυκτίου Κραυγής», το οποίο είναι απλώς μια αύξηση του μηνύματος που άρχισε να ενδυναμώνεται όταν κατέβηκε ο άγγελος.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Κατά την άφιξη του μηνύματος, επιτελέσθηκε πλήρως ένας διαχωρισμός μεταξύ εκείνων που είχαν αποδεχθεί τη θέση των φυλάκων κατά την κάθοδο του αγγέλου και εκείνων που αρνήθηκαν. Εκείνος ο διαχωρισμός προσδιορίζει το σημείο κατά το οποίο η σφραγίδα τίθεται επάνω στις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, πριν από την έκχυση της όψιμης βροχής, χωρίς το «μέτρημα» που είχε τεθεί επάνω στην όψιμη βροχή η οποία άρχισε όταν ο άγγελος κατήλθε.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

Η ιστορία των Μιλλεριτών αποτελεί απεικόνιση της όψιμης βροχής κατά τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στην ιστορία εκείνη, η διαμάχη του Αββακούμ βασιζόταν σε ένα αληθινό και σε ένα ψευδές μήνυμα της όψιμης βροχής. Ο Παύλος προσδιορίζει τη μία τάξη ως εκείνους που έχουν αγάπη της αλήθειας, και την άλλη τάξη ως εκείνους που δέχονται ισχυρή πλάνη, επειδή δεν έχουν αγάπη της αλήθειας, και επειδή έχουν πιστεύσει ένα «ψεύδος».

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

Το Μιλλεριτικό κίνημα αντιπροσωπεύει μία ανάπτυξη της αλήθειας, η οποία αυξάνει σε γνώση και δύναμη από «τον καιρό του τέλους», και συνεχίζει καθ’ όλη τη διαδρομή έως την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Το Μιλλεριτικό κίνημα προσδιόρισε ορισμένα συγκεκριμένα ορόσημα, τα οποία έχουν τα παράλληλά τους, όπως ένας «καιρός του τέλους», μία «τυποποίηση» του μηνύματος που αντιπροσωπεύεται από την «αύξηση της γνώσεως», μία «ενδυνάμωση» του μηνύματος που σηματοδοτείται από την κάθοδο ενός αγγέλου, μία «πρώτη απογοήτευση» που εισάγει την παραβολή των δέκα παρθένων, μία έκχυση του Αγίου Πνεύματος που παρουσιάζεται ως «η Κραυγή του Μεσονυκτίου», και κατόπιν μία τελική «δεύτερη απογοήτευση», όπου μία οικονομολογική θύρα «κλείεται» και μία άλλη οικονομολογική θύρα «ανοίγεται».

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> «Ο Θεός έχει δώσει στα μηνύματα της Αποκάλυψης 14 τη θέση τους στη γραμμή της προφητείας, και το έργο τους δεν πρόκειται να παύσει έως το κλείσιμο της ιστορίας αυτής της γης. Τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου εξακολουθούν να είναι αλήθεια για τον παρόντα καιρό και πρόκειται να πορεύονται παράλληλα με εκείνο που ακολουθεί. Ο τρίτος άγγελος διακηρύσσει την προειδοποίησή του με δυνατή φωνή. «Μετὰ ταῦτα», είπε ο Ιωάννης, «εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ». Μέσα σε αυτόν τον φωτισμό, το φως και των τριών μηνυμάτων συνδυάζεται». The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

Το Μιλλεριτικό κίνημα, το οποίο προτυπώνει τα κινήματα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τις προφητείες των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών και των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών του Δανιήλ, κεφάλαιο όγδοο, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. «Ο καιρός του τέλους» έφθασε κατά τη λήξη των «επτά καιρών» της αγανακτήσεως του Θεού εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ. Η επίσημη διατύπωση του μηνύματος του Μίλλερ το 1831 έλαβε χώρα διακόσια είκοσι έτη μετά την έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> «Ο κ. Μίλλερ, όπως και εκείνοι που παρακινήθηκαν από το μήνυμα αυτό σε άλλες χώρες, αρχικά σκέφθηκε να εκπληρώσει την αποστολή του γράφοντας και δημοσιεύοντας σε δημόσιες εφημερίδες και σε φυλλάδια. Δημοσίευσε πρώτα τις απόψεις του στην Vermont Telegraph, ένα Βαπτιστικό έντυπο που εκδιδόταν στο Μπράντον του Βερμόντ. Αυτό έγινε κατά το έτος 1831.» John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

Η κίνηση του «καιρού τοῦ τέλους» τοῦ τρίτου ἀγγέλου ἔφθασε το 1989, κατά τη λήξη εκατόν εἴκοσι ἓξ ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἀποστασία τοῦ 1863. Τὸ «εκατόν εἴκοσι ἕξ» εἶναι σύμβολο τῶν «ἑπτὰ καιρῶν». Καὶ οἱ δύο κινήσεις ἄρχισαν μὲ μία ἐκπλήρωση τῶν «ἑπτὰ καιρῶν».

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

Το μήνυμα του κινήματος του τρίτου αγγέλου έλαβε επίσημη διατύπωση το 1996, με την έκδοση μιας σειράς άρθρων με τίτλο The Time of the End, τα οποία είχαν δημοσιευθεί σε ένα περιοδικό που ονομαζόταν Our Firm Foundation. Τα άρθρα εκείνα δημοσιεύθηκαν διακόσια είκοσι χρόνια μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776. Το μήνυμα και των δύο κινημάτων έλαβε επίσημη διατύπωση διακόσια είκοσι χρόνια μετά από μια ιστορία που συνδεόταν άμεσα με το μήνυμα που έφθασε στο τέλος των διακοσίων είκοσι ετών.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

Ο αριθμός «διακόσια είκοσι» αντιπροσωπεύει τη σύνδεση (έναν συνδετικό κρίκο) μεταξύ των «επτά καιρών» της αγανακτήσεως του Θεού εναντίον του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, που άρχισε το 677 π.Χ., και της ενάρξεως των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο δεκατέσσερα, το 457 π.Χ. Ο αριθμός διακόσια είκοσι συνδέει τις δύο προφητείες μεταξύ τους, και οι δύο προφητείες παρουσιάσθηκαν μαζί στα θεμελιώδη εδάφια του Αντβεντισμού, δηλαδή στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Στα εδάφια αυτά ο Χριστός παρουσίασε προφητικώς τον εαυτό Του ως «εκείνον τον άγιον», που είναι η μετάφραση της εβραϊκής λέξεως «Palmoni», η οποία σημαίνει «ο Θαυμαστός Αριθμητής».

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

Ο Θαυμαστός Αριθμητής εισάγει τα δύο οράματα που αντιπροσωπεύουν τις δύο γραμμές της προφητείας, ακριβώς στα δύο εδάφια τα οποία η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει ως τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού. Το σημείο αφετηρίας συνδέεται, μέσω του συμβολικού δεσμού των διακοσίων είκοσι ετών, με τον χρόνο κατά τον οποίο αυτά εκπληρώνονται, το 1844. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ καταλήγει με το εδάφιο είκοσι, σημειώνοντας έτσι τον αριθμό «διακόσια είκοσι» με μια διαφορετική έκφραση από τον Θαυμαστό Αριθμητή, διότι το εδάφιο αυτό προσδιορίζει ένα πρωτεύον χαρακτηριστικό της αντιτυπικής Ημέρας του Εξιλασμού, η οποία άρχισε κατά την ημερομηνία εκείνη.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Αλλ’ ο Κύριος είναι εν τω αγίω ναώ αυτού· ας σιωπά ενώπιον αυτού πάσα η γη. Αββακούμ 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

Οι δύο προφητικές περίοδοι που αποτελούν τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού, οι οποίες εισήχθησαν απευθείας από τον Θαυμαστό Αριθμητή, συνδέονται μεταξύ τους με διακόσια είκοσι έτη, και ο Ιησούς (ο Θαυμαστός Αριθμητής), ο οποίος πάντοτε ταυτίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος, επισήμανε τη λήξη τους στις 22 Οκτωβρίου 1844 με τον αριθμό διακόσια είκοσι.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

Η κίνηση του πρώτου αγγέλου, όπως και η κίνηση του τρίτου αγγέλου, άρχισε σε «καιρό του τέλους» (1798 και 1989 αντιστοίχως), όπου τα «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι προσδιορίζονται. Το επόμενο ορόσημο και στις δύο ιστορίες σημειώνεται με τη συμπλήρωση διακοσίων είκοσι ετών, επίσης προφητικό γνώρισμα των «επτά καιρών», διότι τα σημεία ενάρξεως των δύο οράσεων (chazon και mareh) αντιπροσωπεύουν περίοδο διακοσίων είκοσι ετών που τις συνδέει μεταξύ τους.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

Η έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το 1611, η επίσημη διατύπωση του μηνύματος του Μίλλερ, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Vermont Telegraph, η έκδοση της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας και η δημοσίευση του έργου The Time of the End στο περιοδικό Our Firm Foundation, ήταν όλα δημοσιεύσεις. Η αρχή και το τέλος αμφοτέρων των περιόδων των διακοσίων είκοσι ετών αντιπροσωπεύουν αμφότερα μία δημοσίευση ως το ιστορικό ορόσημο. Ο αριθμός «διακόσια είκοσι» είναι σύμβολο ενός προφητικού συνδέσμου, και όλες οι τέσσερις δημοσιεύσεις συνδέονται τόσο διά του ότι είναι δημοσιεύσεις όσο και διά του μηνύματος που αντιπροσωπεύεται ως η «αύξηση της γνώσης» στις αντίστοιχες ιστορίες τους.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

Η Βίβλος του 1611 αντιπροσωπεύει τη μετάδοση του ευαγγελίου από τα ουράνια δικαστήρια προς την ανθρωπότητα. Το μήνυμα του Μίλλερ τοποθετήθηκε μέσα στο πλαίσιο των χρονικών προφητειών, και οι δύο ιερές διαγράμματα του Αββακούμ καθιστούν ευχερώς αναγνωρίσιμο ότι το μήνυμα του Μίλλερ απεικονιζόταν γραφικά μέσω γραμμών ιστορίας. Το «Βερμόντ» σημαίνει «πράσινο βουνό», και σύμφωνα με τη θεόπνευστη μαρτυρία το «πράσινο» είναι σύμβολο της πίστεως.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> «Αυτό το όνειρο μού έδωσε ελπίδα. Το πράσινο σχοινί, κατά τη σκέψη μου, αντιπροσώπευε την πίστη, και η ομορφιά και η απλότητα του να εμπιστεύεται κανείς τον Θεό άρχισαν να ανατέλλουν μέσα στην ψυχή μου». Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Το μήνυμα του Μίλλερ διατυπώθηκε επίσημα και κηρύχθηκε από την πιστή εκκλησία, διότι ένα «όρος» κατά τις έσχατες ημέρες είναι «εκκλησία».

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Καὶ θέλει συμβῆ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ὅτι τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῆ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὀρέων, καὶ θέλει ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν λόφων· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρεύσει εἰς αὐτό. Καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ εἰπεῖ, Ἔλθετε, καὶ ἀς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατεῖ ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ· διότι ἐκ Σιὼν θέλει ἐξέλθει ὁ νόμος, καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

Το τυποποιημένο δοκιμαστικό μήνυμα του Μίλλερ προήλθε από την πιστή εκκλησία, και το έντυπο που ονομαζόταν The Telegraph αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα από τον ουρανό, όπως και η Βίβλος King James· διότι η λέξη «telegraph», η οποία σχηματίζεται από δύο ελληνικές λέξεις, σημαίνει ένα μήνυμα από μακριά. Η πρώτη λέξη (tele) σημαίνει «μακρινός ή απόμακρος», και η δεύτερη λέξη (grapho), «γράφω ή καταγράφω». Μαζί σημαίνουν «γράφω ή μεταδίδω από απόσταση». Το 1611, ο Θεός, μέσω της εκδόσεως της Βίβλου King James, μετέδωσε το μήνυμά Του από τον ουρανό, και στο τέλος διακοσίων είκοσι ετών, το μήνυμα του Μίλλερ, όπως τυποποιήθηκε για πρώτη φορά το 1831 στο Vermont Telegraph, μετέδωσε επίσης το μήνυμα του Θεού από τον ουρανό. Εκείνο το μήνυμα ήταν η «αύξηση της γνώσεως» που αποκαλύφθηκε κατά «τον καιρό του τέλους» το 1798, η οποία κατόπιν παρήγαγε για εκείνη τη γενεά μια δοκιμαστική διαδικασία τριών βημάτων. Εκείνη η ιστορία προεικόνιζε την ιστορία του Future for America.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 αντιπροσωπεύει την αρχή του θηρίου της γης της Αποκάλυψης δεκατρία. Αντιπροσωπεύει την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών και, πράττοντας τούτο, προσδιορίζει τον περιορισμό της ανεξαρτησίας στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μήνυμα του Future for America (όπως υποδηλώνει το όνομα) προσδιορίζει το τέλος το οποίο προτυπώνεται στην αρχή με τη δημοσίευση της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Διακόσια είκοσι έτη αργότερα, το 1996, η διακονία που είχε εκδώσει το περιοδικό The Time of the End έλαβε τη νομική οντότητα η οποία είχε προηγουμένως ονομασθεί Future for America. Κατά το έτος εκείνο δημοσιεύθηκε το περιοδικό The Time of the End, το οποίο αποτελούνταν από άρθρα που είχαν δημοσιευθεί στο έντυπο με την ονομασία Our Firm Foundation.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Το όνομα της διακονίας Future for America αναφέρεται στην ιστορία της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, διότι εκείνη η έκδοση σηματοδότησε την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος μέσω της αρχής. Ο τίτλος της έκδοσης, The Time of the End, αναφέρεται τόσο στον «καιρό του τέλους» το 1989, όσο και στο τέλος του χρόνου της δοκιμασίας, όταν ο Μιχαήλ εγείρεται. Το διατυπωμένο μήνυμα στην έκδοση (Daniel ένδεκα, εδάφιο σαράντα έως σαράντα πέντε) αποσφραγίσθηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989 (τον καιρό του τέλους), και τα εδάφια που αποσφραγίσθηκαν παρουσιάζουν μια ακολουθία ιστορίας που προχωρεί από το 1989 έως ότου το εδάφιο ένα του κεφαλαίου δώδεκα προσδιορίζει την έγερση του Μιχαήλ και το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

Από τη δημοσίευση της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, το 1776, έως τη δημοσίευση του περιοδικού The Time of the End, μεσολαβούν διακόσια είκοσι έτη, και η αρχή και το τέλος πραγματεύονται τα ίδια προφητικά θέματα. Η δημοσίευση του The Time of the End συντάχθηκε από κεφάλαια τα οποία είχαν πρωτοδημοσιευθεί ως άρθρα στην έκδοση Our Firm Foundation, και αντιπροσωπεύει την προφητική αλήθεια ότι, χωρίς την προσήλωση στις θεμελιώδεις αλήθειες του κινήματος των Μιλλεριτών (το οποίο είναι «our firm foundation»), είναι αδύνατον να κατανοηθεί η «αύξηση της γνώσεως» κατά τον «καιρό του τέλους» το 1989.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

Το ορόσημο που παριστάνεται ως «ο καιρός του τέλους» και το ορόσημο που παριστάνει την «επισημοποίηση» του μηνύματος στις παράλληλες ιστορίες των κινημάτων του πρώτου και του τρίτου αγγέλου περιέχουν αμφότερα τα προφητικά στοιχεία των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Το επόμενο ορόσημο στις παράλληλες ιστορίες είναι η ενδυνάμωση του μηνύματος, όπως επισημαίνεται από την κάθοδο είτε του αγγέλου της Αποκάλυψης δέκα, στις 11 Αυγούστου 1840, είτε του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η εκπλήρωση του δεύτερου αλίμονο της Αποκάλυψης, κεφάλαιο εννέα, έφερε κάτω τον άγγελο της Αποκάλυψης δέκα, και η εκπλήρωση του τρίτου αλίμονο της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δέκα, έφερε κάτω τον άγγελο της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκαοκτώ.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Στις παράλληλες ιστορίες η όψιμη βροχή αρχίζει να «ραντίζει» στο σημείο όπου ο άγγελος καταβαίνει. Στο σημείο εκείνο το μήνυμα «ενδυναμώνεται» μέσω της επιβεβαιώσεως του προλεχθέντος γεγονότος. Για τους Μιλλερίτες αυτό ήταν η παύση της οθωμανικής υπεροχής, σε εκπλήρωση της χρονικής προφητείας περί του Ισλάμ της δευτέρας Ουαί στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο εννέα, εδάφιο δεκαπέντε. Για το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αυτό ήταν η «οργή των εθνών», προφητεία περί του Ισλάμ της τρίτης Ουαί, η οποία βρίσκεται στον χρόνο της εβδόμης σάλπιγγος στην Αποκάλυψη δέκα, εδάφιο επτά, και η οποία εκπληρώθηκε όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίσθηκαν.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Καθένα από τα κύρια ορόσημα των παραλλήλων ιστοριών έχει άμεσες συνδέσεις με το έργο του Θαυμαστού Αριθμητή, ο οποίος θέτει την υπογραφή Του επάνω στη σχέση των δύο οράσεων που αντιπροσωπεύουν δύο χιλιάδες τριακόσια έτη και δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Οι προφητικοί σκοποί, οι οποίοι εγείρονται κατά την κάθοδο του αγγέλου, σαλπίζουν προειδοποιητική σάλπιγγα που περιλαμβάνει το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, το οποίο, το 1856, συνδέθηκε άμεσα με την αποσφράγιση του μεγαλύτερου φωτός των «επτά καιρών». Το ορόσημο των δύο πινάκων του Αββακούμ, που αντιπροσωπεύονται από τους πρωτοποριακούς χάρτες του 1843 και του 1850, οι οποίοι αμφότεροι απεικονίζουν γραφικά τους «επτά καιρούς», εμφανίσθηκε μεταξύ της καθόδου του αγγέλου και της «πρώτης απογοήτευσης» σε κάθε παράλληλη ιστορία.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

Το ορόσημο του «χρόνου της καθυστέρησης» συνδέεται άμεσα με την αποτυχημένη πρόβλεψη του 1843, η οποία ήταν πρόβλεψη της εκπλήρωσης τόσο των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών όσο και των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου ήταν ο προσδιορισμός της επικείμενης εκπλήρωσης αυτών των δύο περιόδων προφητικού χρόνου. Η κλειστή οικονομική «θύρα» στο τελευταίο ορόσημο προσδιορίζει την εκπλήρωση αυτών των δύο προφητικών περιόδων και σηματοδοτεί το σημείο όπου αρχίζει να ηχεί η έβδομη, ή σαλπιγγα του Ιωβηλαίου. Κάθε ορόσημο σε κάθε ιστορία συνδέεται άμεσα με τους «επτά καιρούς», και οι «επτά καιροί» αποτελούν το νήμα που συνδέει μεταξύ τους και τις δύο ιστορίες, ενώ και οι δύο ιστορίες αντιπροσωπεύουν το μήνυμα της όψιμης βροχής.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> «Για εκείνους που προσκόπτουν στον λόγο, όντες απειθείς», ο Χριστός είναι πέτρα προσκόμματος. Αλλά «ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγινε κεφαλή γωνίας». Όπως ο απορριφθείς λίθος, έτσι και ο Χριστός, κατά την επίγεια αποστολή Του, είχε υποστεί παραμέληση και κακομεταχείριση. Ήταν «καταφρονημένος και απερριμμένος υπό των ανθρώπων, άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας· … καταφρονημένος ήτο, και δεν ελογαριάσαμεν αυτόν». Ησαΐας 53:3. Αλλά πλησίαζε ο καιρός που θα εδοξαζόταν. Με την ανάστασή Του εκ των νεκρών θα ανεκηρύσσετο «Υιός Θεού εν δυνάμει». Ρωμαίους 1:4. Κατά τη δευτέρα παρουσία Του θα αποκαλυπτόταν ως Κύριος του ουρανού και της γης. Εκείνοι που τώρα επρόκειτο να Τον σταυρώσουν θα αναγνώριζαν τη μεγαλοσύνη Του. Ενώπιον του σύμπαντος ο απορριφθείς λίθος θα γινόταν κεφαλή γωνίας.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Και εἰς ὃν δ’ ἂν πέσῃ, θέλει αὐτὸν συντρίψει.» Ο λαός που απέρριψε τον Χριστό επρόκειτο σύντομα να δει την πόλη του και το έθνος του να καταστρέφονται. Η δόξα τους επρόκειτο να συντριβεί και να διασκορπιστεί ως η σκόνη ενώπιον του ανέμου. Και τι ήταν εκείνο που κατέστρεψε τους Ιουδαίους; Ήταν ο βράχος επάνω στον οποίο, αν είχαν οικοδομήσει, θα ήταν η ασφάλειά τους. Ήταν η αγαθότητα του Θεού, την οποία περιφρόνησαν, η δικαιοσύνη που απέρριψαν, το έλεος που καταφρόνησαν. Οι άνθρωποι έθεσαν τον εαυτό τους σε αντίθεση προς τον Θεό, και όλα όσα θα ήταν η σωτηρία τους μεταβλήθηκαν σε καταστροφή τους. Όλα όσα ο Θεός είχε ορίσει προς ζωή, εκείνοι τα βρήκαν προς θάνατο. Στη σταύρωση του Χριστού από τους Ιουδαίους περιεχόταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το αίμα που χύθηκε επάνω στον Γολγοθά ήταν το βάρος που τους βύθισε στην καταστροφή για τον παρόντα κόσμο και για τον μέλλοντα. Έτσι θα γίνει και κατά τη μεγάλη τελική ημέρα, όταν η κρίση θα πέσει επάνω σε εκείνους που απορρίπτουν τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός, ο βράχος του προσκόμματος για αυτούς, τότε θα εμφανιστεί σε αυτούς ως εκδικητικό όρος. Η δόξα του προσώπου Του, η οποία για τους δικαίους είναι ζωή, για τους ασεβείς θα είναι καταναλίσκον πυρ. Εξαιτίας της αγάπης που απορρίφθηκε, της χάριτος που περιφρονήθηκε, ο αμαρτωλός θα καταστραφεί.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> «Με πολλές παραστάσεις και επανειλημμένες προειδοποιήσεις, ο Ιησούς έδειξε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα για τους Ιουδαίους, αν απέρριπταν τον Υιό του Θεού. Με αυτά τα λόγια απευθυνόταν σε όλους, σε κάθε εποχή, που αρνούνται να Τον δεχθούν ως Λυτρωτή τους. Κάθε προειδοποίηση απευθύνεται σ’ αυτούς. Ο βεβηλωμένος ναός, ο ανυπάκουος υιός, οι ψευδείς γεωργοί, οι περιφρονητικοί οικοδόμοι, βρίσκουν το αντίστοιχό τους στην εμπειρία κάθε αμαρτωλού. Αν δεν μετανοήσει, η καταδίκη που εκείνα προεικόνιζαν θα είναι δική του.» Η Ζωή του Χριστού, 599, 600.

Back to Articles