Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Τριακοστό Δεύτερο

Από τα Λιοντάρια στην Πλάνη: Μια Σε Βάθος Διερεύνηση του Δανιήλ 6 και της Προφητείας των Εσχάτων Καιρών

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι η τρίτη γραμμή στα πρώτα έξι κεφάλαια του Δανιήλ, η οποία παρουσιάζει άμεσα μια απεικόνιση της κρίσεως του νόμου της Κυριακής. Στο τρίτο κεφάλαιο, η χρυσή εικόνα του Ναβουχοδονόσορος και οι τρεις ευσεβείς νέοι αντιπροσωπεύουν το λάβαρο το οποίο υψώνεται, και το οποίο ολόκληρος ο κόσμος αντικρίζει.

> Τότε ο βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἀπέστειλε νὰ συνάξουν τοὺς σατράπας, τοὺς διοικητὰς καὶ τοὺς ἄρχοντας, τοὺς κριτὰς, τοὺς θησαυροφύλακας, τοὺς συμβούλους, τοὺς δικαστικοὺς ἀξιωματούχους καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ εἶχεν ἀναστήσει. Δανιήλ 3:2.

Στο τρίτο κεφάλαιο, οι τρεις άξιοι αρνήθηκαν να προσκυνήσουν, και η πράξη τους επέφερε επάνω τους τον διωγμό της καμίνου, ενώ ο Δανιήλ στο έκτο κεφάλαιο γονατίζει τρεις φορές την ημέρα, και η πράξη του επέφερε επάνω του τον διωγμό του λάκκου των λεόντων. Γραμμή επί γραμμής, αντιπροσωπεύουν τον διωγμό του νόμου της Κυριακής ως απόφαση λατρείας, η οποία, και στις δύο περιπτώσεις, έχει ήδη ληφθεί από τους πιστούς. Εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον συνδυασμό των τριών και του ενός, ο οποίος συμβολίζει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, έχουν στερεωθεί στην αλήθεια πριν φθάσει ο κλονισμός του διωγμού.

> «Είπε ο άγγελος: “Απαρνηθείτε τον εαυτό σας· πρέπει να προχωρείτε ταχέως.” Μερικοί από εμάς είχαμε χρόνο να γνωρίσουμε την αλήθεια και να προοδεύσουμε βήμα προς βήμα, και κάθε βήμα που κάναμε μάς έδινε δύναμη να κάνουμε το επόμενο. Αλλά τώρα ο χρόνος σχεδόν τελείωσε, και εκείνα που εμείς μάθαμε επί χρόνια, εκείνοι θα πρέπει να τα μάθουν μέσα σε λίγους μήνες. Θα έχουν επίσης πολλά να απομάθουν και πολλά να ξαναμάθουν. Εκείνοι που δεν θα δεχθούν το χάραγμα του θηρίου και της εικόνας του όταν εκδοθεί το διάταγμα, πρέπει να έχουν τώρα την αποφασιστικότητα να πουν: Όχι, δεν θα αναγνωρίσουμε τον θεσμό του θηρίου.” Early Writings, 68.»

Στο πέμπτο κεφάλαιο, ο νόμος της Κυριακής αναφέρεται στο τέλος του θηρίου της γης και στην κρίση που επέφεραν οι εχθροί οι οποίοι εισήλθαν δια του τείχους.

> Κατ’ ἐκείνην τὴν νύκτα ἐθανατώθη ὁ Βαλτάσαρ, ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων. Καὶ ὁ Δαρεῖος ὁ Μήδος παρέλαβε τὴν βασιλείαν, ὢν ὡσεὶ ἑξήκοντα δύο ἐτῶν. Δανιήλ 5:30, 31.

Στο έκτο κεφάλαιο, προσδιορίζεται η σφράγιση του λαού του Θεού, η οποία παριστάνεται με τη σφραγίδα του βασιλέως που τίθεται επάνω στον λάκκο των λεόντων.

> Καὶ ἔφεραν λίθον καὶ ἔθεσαν αὐτὸν ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ λάκκου· καὶ ὁ βασιλεὺς ἐσφράγισεν αὐτὸν μὲ τὸν ἴδιον δακτύλιον, καὶ μὲ τὸν δακτύλιον τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, ἵνα μὴ μεταβληθῇ ἡ ἀπόφασις περὶ τοῦ Δανιήλ. Δανιήλ 6:17.

Οι τρεις γραμμές συνεισφέρουν όλες στα χαρακτηριστικά του σημείου που υψώνεται μέσα σε νέφος, κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης.

> Και ήκουσαν μεγάλη φωνή εκ του ουρανού, λέγουσα προς αυτούς, Ανάβητε εδώ. Και ανέβησαν εις τον ουρανόν εν τη νεφέλη· και οι εχθροί αυτών είδον αυτούς. Και εν εκείνη τη ώρα έγεινε μέγας σεισμός, και το δέκατον της πόλεως έπεσε, και εν τω σεισμώ εφονεύθησαν επτά χιλιάδες άνθρωποι· και οι λοιποί εφοβήθησαν, και έδωκαν δόξαν εις τον Θεόν του ουρανού. Αποκάλυψις 11:12, 13.

Το έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζει τη σφράγιση του λαού του Θεού, αλλά, ειδικότερα, πραγματεύεται την τιμωρία της συνομοσπονδίας των «προέδρων, των διοικητών και των αρχόντων, των συμβούλων και των στρατηγών», οι οποίοι εξαπάτησαν τον βασιλιά ώστε να θανατώσει τον Δανιήλ. Η εξαπάτηση του βασιλέως (σύμβολο του κράτους) αποτελεί σημαντικό προφητικό θέμα, το οποίο περιλαμβάνει πολλαπλούς προφητικούς μάρτυρες. Σε αντίθεση με τον Ναβουχοδονόσορα στο τρίτο κεφάλαιο, ή με τον Βαλτάσαρ στο πέμπτο κεφάλαιο, οι οποίοι και οι δύο αγνοούσαν τον Δανιήλ και τους τρεις μάρτυρες έως ότου εκδηλώθηκε η κρίση, η «προτίμηση» του Δαρείου προς τον Δανιήλ, πριν από την κρίση, προσδιορίζει ένα διαφορετικό πλαίσιο για την κρίση του νόμου της Κυριακής.

Ο Δανιήλ «υπερείχε» έναντι των άλλων δύο σατραπών, και οι τρεις σατράπες ήσαν επάνω από τους εκατόν είκοσι σατράπες. Ο Δανιήλ αντιπαραβάλλεται πρωτίστως προς τους σατράπες και τους άρχοντες, και προτιμάται υπεράνω των δύο που συγκροτούν μια συνομοσπονδία απάτης, η οποία συμβολίζεται με το πέντε (οι πέντε μωρές παρθένοι).

> Εφάνη καλό στον Δαρείο να καταστήσει επί του βασιλείου εκατόν είκοσι σατράπες, οι οποίοι να είναι επί ολοκλήρου του βασιλείου· και επάνω από αυτούς τρεις προέδρους, εκ των οποίων ο Δανιήλ ήταν ο πρώτος· ώστε οι σατράπες να δίδουν λογαριασμό σε αυτούς και ο βασιλιάς να μην υφίσταται ζημία. Τότε αυτός ο Δανιήλ υπερείχε των προέδρων και των σατραπών, επειδή πνεύμα έξοχο ήταν εν αυτώ· και ο βασιλιάς σκεπτόταν να τον καταστήσει επί ολοκλήρου του βασιλείου. Τότε οι πρόεδροι και οι σατράπες ζητούσαν να βρουν αφορμή εναντίον του Δανιήλ σχετικά με το βασίλειο· αλλά δεν μπορούσαν να βρουν καμία αφορμή ούτε σφάλμα· επειδή ήταν πιστός, και δεν βρέθηκε σε αυτόν καμία αμέλεια ούτε σφάλμα. Τότε είπαν οι άνδρες αυτοί: Δεν θα βρούμε καμία αφορμή εναντίον αυτού του Δανιήλ, εκτός εάν τη βρούμε εναντίον του σχετικά με τον νόμο του Θεού του. Δανιήλ 6:1–5.

Ο Δαρείος χρησιμοποιείται για να καταδείξει μια απάτη που διαπράττεται εναντίον του βασιλέως, ο οποίος αντιπροσωπεύει τους δέκα βασιλείς (τα Ηνωμένα Έθνη), στο τέλος του κόσμου. Η απάτη αυτή συμβάλλει στο μίσος που εκδηλώνουν οι δέκα βασιλείς (τα Ηνωμένα Έθνη) εναντίον της πόρνης (του παπισμού), πράγμα το οποίο τους οδηγεί στο να «την ερημώσουν και να την γυμνώσουν» και να «φάγουν τις σάρκες της και να την κατακάψουν με πυρ».

> Καὶ τὰ δέκα κέρατα, ἃ εἶδες ἐπὶ τὸ θηρίον, αὐτὰ θέλουσι μισήσει τὴν πόρνην, καὶ θέλουσι καταστήσει αὐτὴν ἔρημον καὶ γυμνήν, καὶ θέλουσι καταφάγει τὰς σάρκας αὐτῆς, καὶ κατακαύσει αὐτὴν ἐν πυρί. Διότι ὁ Θεὸς ἔβαλεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ ἐκτελέσωσι τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ νὰ ὁμονοήσωσι, καὶ νὰ δώσωσι τὴν βασιλείαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἕως οὗ πληρωθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ γυνὴ, ἣν εἶδες, εἶναι ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Ἀποκάλυψις 17:16–18.

Τα Ηνωμένα Έθνη (η εβδόμη βασιλεία) θα καταστρέψουν το παπικό σύστημα, παρότι μόλις πρόσφατα θα της έχουν παραδώσει τη βασιλεία τους, διότι βασιλεύουν «ολίγον καιρόν».

> Και είναι επτά βασιλείς· οι πέντε έπεσαν, και ο ένας είναι, και ο άλλος δεν ήλθε ακόμη· και όταν έλθει, πρέπει να μείνει για λίγο. Αποκάλυψη 17:10.

Κατὰ τὸν νόμον τῆς Κυριακῆς, ἡ ἕκτη βασιλεία τῆς βιβλικῆς προφητείας, τὸ θηρίον τῆς γῆς τοῦ δεκάτου τρίτου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως (αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι), μόλις ἔχει τελειώσει τὴν βασιλείαν της τῶν ἑβδομήκοντα συμβολικῶν ἐτῶν, ἐν οἷς ἡ πέμπτη βασιλεία τῆς βιβλικῆς προφητείας, τὸ θηρίον τῆς θαλάσσης τοῦ δεκάτου τρίτου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως (ὁ παπισμός), ἔχει λησμονηθῆ διὰ τὰ ἑβδομήκοντα ἐκεῖνα συμβολικὰ ἔτη τοῦ εἰκοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ Ἠσαΐου.

> Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ότι η Τύρος θέλει λησμονηθή εβδομήκοντα έτη, κατά τας ημέρας ενός βασιλέως· μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών η Τύρος θέλει άδει ως πόρνη. Λάβε κιθάραν, περιέρχου την πόλιν, συ πόρνη λησμονημένη· παίξον γλυκέως, άσον πολλά άσματα, διά να ενθυμηθώσι σε. Και θέλει συμβή μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών, ότι ο Κύριος θέλει επισκεφθή την Τύρον, και αυτή θέλει επιστρέψει εις τον μισθόν αυτής, και θέλει πορνεύσει μετά πάντων των βασιλείων του κόσμου επί προσώπου της γης. Ησαΐας 23:15–17.

Κατά τον νόμο της Κυριακής, το έβδομο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, οι δέκα βασιλείς (τα Ηνωμένα Έθνη), αρχίζει να βασιλεύει, αλλά μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα· διότι ο πρωτεύων βασιλεύς των δέκα βασιλέων τότε αρχίζει το έργο του να εξαναγκάζει ολόκληρο τον κόσμο να ευθυγραμμισθεί υπό τη δομή του θηρίου, η οποία είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους και συμβολίζεται ως η εικόνα του θηρίου.

> Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς· καὶ εἶχεν δύο κέρατα ὅμοια μὲ ἀρνίου, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἀσκεῖ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιόν του, καὶ κάμνει τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσωσι τὸ πρῶτον θηρίον, τοῦ ὁποίου ἡ θανατηφόρος πληγὴ ἐθεραπεύθη. Καὶ κάμνει μεγάλα σημεῖα, ὥστε καὶ πῦρ κάμνει νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τῶν σημείων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἔλαβε ἐξουσίαν νὰ κάμῃ ἐνώπιον τοῦ θηρίου, λέγων πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς νὰ κάμωσιν εἰκόνα εἰς τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶχε τὴν πληγὴν ἀπὸ μάχαιραν καὶ ἔζησε. Ἀποκάλυψις 13:11–14.

Ένα πρωταρχικό στοιχείο του συμβολισμού του θηρίου της γης (των Ηνωμένων Πολιτειών), το οποίο αρχίζει ως αρνί και καταλήγει να μιλά ως δράκων, είναι η ομιλία του. Η ομιλία, σε προφητική έννοια, προσδιορίζει μία ενέργεια των νομοθετικών και δικαστικών αρχών.

> «Η ομιλία του έθνους είναι η ενέργεια των νομοθετικών και δικαστικών του αρχών.» The Great Controversy, 443.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μίλησαν αρχικά ως αρνί, θέσπισαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, εγκαθιδρύοντας έτσι μια γη καταφυγίου για όσους διέφευγαν από τον διωγμό του παπισμού και των βασιλέων της Ευρώπης.

> Καὶ ἡ γῆ ἐβοήθησε τὴν γυναῖκα, καὶ ἡ γῆ ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτῆς, καὶ κατέπιε τὸν ποταμὸν ὃν ἔβαλε ὁ δράκων ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ. Ἀποκάλυψις 12:16.

Στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών, το θηρίο της γης μιλά πάλι, αλλά τότε ως δράκων, καθώς επιβάλλει την κυριακάτικη λατρεία, η οποία είναι το σημείο της παπικής εξουσίας. Όταν επιβάλλεται το σημείο της παπικής εξουσίας, ο παπισμός ενθυμείται, και αυτή ενθυμείται, όταν η Εντολή που ποτέ δεν έπρεπε να λησμονηθεί καθίσταται παράνομο να τηρείται.

> Μνήσθητι τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου, διά να ἁγιάζῃς αὐτήν. Ἕξ ἡμέρας θέλεις ἐργάζεσθαι, καὶ θέλεις κάμνει πάντα τὰ ἔργα σου· ἀλλ᾽ ἡ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη εἶναι σάββατον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου· ἐν αὐτῇ μὴ κάμνῃς μηδὲν ἔργον, μήτε σύ, μήτε ὁ υἱός σου, μήτε ἡ θυγάτηρ σου, μήτε ὁ δοῦλός σου, μήτε ἡ δούλη σου, μήτε τὰ κτήνη σου, μήτε ὁ ξένος σου ὁ ἐντὸς τῶν πυλῶν σου· διότι εἰς ἓξ ἡμέρας ἐποίησεν ὁ Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ ἀνεπαύθη τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην· διὰ τοῦτο εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου, καὶ ἡγίασεν αὐτήν. Ἔξοδος 20:8–11.

Την εθνική αποστασία ακολουθεί τότε η εθνική καταστροφή, και οι τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα ενώνουν τας χείρας.

> «Με το διάταγμα που θα επιβάλλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός θα εκτείνει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της ρωμαϊκής εξουσίας, όταν θα απλώσει το χέρι του πάνω από την άβυσσο για να σφίξει χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας θα αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντική και δημοκρατική κυβέρνηση και θα προβλέψει τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός για τη θαυμαστή ενέργεια του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον». Testimonies, τόμος 5, 451.

Όταν ο «Προτεσταντισμός» (οι Ηνωμένες Πολιτείες), «η Ρωμαϊκή δύναμη» (το Βατικανό) και ο «Πνευματισμός» (τα Ηνωμένα Έθνη) ενώσουν τα χέρια τους στο ζήτημα του νόμου της Κυριακής, τότε αρχίζουν να οδηγούν τον κόσμο προς τον Αρμαγεδδώνα, ο οποίος παριστάνεται κατ’ αρχάς ως εξαναγκασμός του κόσμου να αποδεχθεί την εξουσία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία αποτελείται από εκκλησία και κράτος, με την εκκλησία να ελέγχει τη μεταξύ τους σχέση. Η δύναμη των θαυμάτων που χρησιμοποιούνται από το θηρίο της γης όχι μόνον επιφέρει την πορνεία της πόρνης της Τύρου με τους βασιλείς της γης, αλλά και επιβάλλει την «ομιλία» της παγκόσμιας εικόνας του θηρίου. Κατά τον προφητικό ορισμό, αυτό σημαίνει ότι η παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει ένα νομοθετικό σώμα (που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη) και ένα δικαστικό σώμα (που βρίσκεται στη Χάγη).

> Και πλανά εκείνους που κατοικούν επί της γης διά των θαυμάτων τα οποία είχε εξουσία να κάμει ενώπιον του θηρίου, λέγων προς εκείνους που κατοικούν επί της γης να κατασκευάσουν εικόνα εις το θηρίον, το οποίον είχε την πληγήν της μαχαίρας και έζησε. Και είχε εξουσία να δώσει πνοή εις την εικόνα του θηρίου, ώστε η εικόνα του θηρίου και να λαλήσει και να κάμει να θανατωθούν όσοι δεν ήθελαν να προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου. Και κάμει πάντας, μικρούς και μεγάλους, πλουσίους και πτωχούς, ελευθέρους και δούλους, να λάβουν χάραγμα εις την δεξιάν χείρα αυτών ή επί των μετώπων αυτών· και ώστε ουδείς να δύναται να αγοράσει ή να πωλήσει, ειμή μόνον εκείνος που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματός του. Εδώ είναι η σοφία. Όστις έχει νουν, ας λογαριάσει τον αριθμόν του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι εξακόσιοι εξήκοντα έξι. Αποκάλυψις 13:14–18.

Το θηρίο της γης (οι Ηνωμένες Πολιτείες) θα εξαπατήσει ολόκληρο τον κόσμο ώστε να αποδεχθεί μια παγκόσμια εικόνα του θηρίου, την ίδια εικόνα την οποία είχαν διαμορφώσει οι Ηνωμένες Πολιτείες καθώς οδηγούσαν προς τον νόμο της Κυριακής και τελικά τον επέβαλαν. Έπειτα θα εξουσιοδοτήσει την παγκόσμια κυβέρνηση να επιβάλει τους νόμους της επί ποινή θανάτου και/ή με οικονομικές κυρώσεις. Η εξαπάτηση του βασιλέως Δαρείου αποτελεί σύμβολο της εξαπάτησης των βασιλέων που επανειλημμένως προσδιορίζεται στην προφητεία· διότι, καθώς το θηρίο της γης αρχίζει να εξαναγκάζει τον κόσμο να αποδεχθεί την παγκόσμια κυβέρνηση, το επιχείρημα που χρησιμοποιείται για να εξαναγκασθεί ο κόσμος να αποδεχθεί αυτή τη διάταξη είναι ότι η δύναμη που έχει εξοργίσει τα έθνη (το Ισλάμ) πρέπει να αντιμετωπισθεί με έναν παγκόσμιο πόλεμο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν το σημάδι της παπικής εξουσίας, διότι οι κρίσεις του Θεού είχαν επιφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες μια τέτοια κατάσταση κρίσεως, που οδήγησε έως τον νόμο της Κυριακής, ώστε προτάθηκε ως λύση ότι, με την επιστροφή στον θεό του Καθολικισμού, θα έπαυαν οι οικονομικές δυσχέρειες που ολοένα αυξάνονταν. Όμως κατά τον νόμο της Κυριακής, ο εχθρός που είχε παρεισφρήσει κάτω από το κατώτερο τείχος επιφέρει την κρίση της εθνικής καταστροφής.

> «Και τότε ο μέγας πλάνος θα πείσει τους ανθρώπους ότι εκείνοι που υπηρετούν τον Θεό προκαλούν αυτά τα κακά. Η τάξη εκείνη που έχει επισύρει τη δυσαρέσκεια του Ουρανού θα επιρρίψει όλα τα δεινά της σε όσους η υπακοή τους στις εντολές του Θεού αποτελεί διαρκή έλεγχο για τους παραβάτες. Θα διακηρυχθεί ότι οι άνθρωποι προσβάλλουν τον Θεό με την παραβίαση του σαββάτου της Κυριακής· ότι αυτή η αμαρτία επέφερε συμφορές που δεν θα παύσουν μέχρις ότου η τήρηση της Κυριακής επιβληθεί αυστηρά· και ότι όσοι προβάλλουν τις αξιώσεις της τετάρτης εντολής, καταστρέφοντας έτσι τον σεβασμό προς την Κυριακή, είναι ταραχοποιοί του λαού, εμποδίζοντας την αποκατάστασή του στη θεία εύνοια και την πρόσκαιρη ευημερία. Έτσι θα επαναληφθεί η κατηγορία που άλλοτε προβλήθηκε εναντίον του δούλου του Θεού, και μάλιστα με εξίσου βάσιμους λόγους: “And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.” 1 Kings 18:17, 18. Καθώς η οργή του λαού θα διεγείρεται με ψευδείς κατηγορίες, θα ακολουθήσουν απέναντι στους πρεσβευτές του Θεού πορεία πολύ παρόμοια με εκείνη που ακολούθησε ο αποστατημένος Ισραήλ απέναντι στον Ηλία». The Great Controversy, 590.

Κατά την «ώρα» του «μεγάλου σεισμού» του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ακούγεται τότε και το «τρίτο Ουαί» του Ισλάμ, το οποίο είναι επίσης η Έβδομη Σάλπιγγα, και αυτό θα εξοργίσει τα έθνη. Αυτή η οργή των εθνών εναντίον του Ισλάμ θα χρησιμοποιηθεί για να εξαπατηθεί ο κόσμος, ώστε να αποδεχθεί την ίδια κενή υπόσχεση που μόλις είχε αποτύχει για το θηρίο της γης. Η κενή αυτή υπόσχεση είναι ότι, με την υποταγή στην εξουσία του Καθολικισμού, όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από το χάραγμα της παπικής εξουσίας, θα παύσουν οι αυξανόμενες κρίσεις του Θεού. Αυτή η υπόσχεση, που έχει ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματική για τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα χρησιμοποιηθεί τότε ως υπόσχεση προς τον πανικόβλητο κόσμο.

Θα προβληθεί μετ’ επιτάσεως ότι, εάν τα έθνη του κόσμου απλώς συμφωνούσαν και επέτρεπαν την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυβέρνησης με σκοπό την αντιμετώπιση του πολέμου που επιφέρει το Ισλάμ, η σταθερότητα θα επανερχόταν. Το Ισλάμ είναι η δύναμη που προσδιορίζεται στις Γραφές ως εκείνη που συναθροίζει κάθε άνθρωπο εναντίον του Ισλάμ, αλλά αυτή η συνάθροιση αποτελεί την έσχατη πλάνη των βασιλέων.

> Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν· Ιδού, είσαι έγκυος και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε την ταλαιπωρίαν σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χείρ πάντων εναντίον αυτού· και θέλει κατοικεί απέναντι πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.

Ο Ισμαήλ είναι ο πνευματικός πατέρας της θρησκείας του Ισλάμ. Είναι αλήθεια ότι ο Μωάμεθ, ο πατέρας του Ισλάμ, δεν εμφανίζεται στην ιστορία παρά μόνον κατά τον έβδομο αιώνα, αλλά οι αρχαίοι κυριολεκτικοί λαοί είναι εκείνοι που χρησιμοποιεί ο Θεός για να αντιπροσωπεύσουν τους πνευματικούς λαούς των εσχάτων ημερών.

> Οὕτως λέγει Κύριος, ο Βασιλεύς του Ισραήλ, και ο Λυτρωτής αυτού, ο Κύριος των δυνάμεων· εγώ είμαι ο πρώτος, και εγώ είμαι ο έσχατος· και εκτός εμού δεν υπάρχει Θεός. Και τίς, καθώς εγώ, θέλει καλέσει, και θέλει κηρύξει τούτο, και θέλει θέσει αυτό εις τάξιν ενώπιόν μου, αφ’ ότου διώρισα τον αρχαίον λαόν; και τα επερχόμενα, και όσα μέλλουσι να γείνωσι, ας αναγγείλωσιν εις αυτούς. Ησαΐας 44:6, 7.

Πριν γεννηθεί ο Ισμαήλ, του είχε δοθεί όνομα και είχε προσδιοριστεί ο προφητικός του ρόλος. Τα χέρια των πνευματικών του απογόνων θα ήσαν «εναντίον παντός ανθρώπου, και το χέρι παντός ανθρώπου» θα ήτο εναντίον «αυτού». Και, σε αντίθεση με τη μωρή διδασκαλία του προοδευτικού φιλελευθερισμού, η Αγία Γραφή διδάσκει ότι ο Ισμαήλ θα «κατοική εν τη παρουσία πάντων των αδελφών αυτού». Δεν αφομοιώνονται στον πολιτισμό που τους περιβάλλει, αλλά, αντιθέτως, πολλοί τον καταδικάζουν, διαμαρτύρονται εναντίον του και τον επιτίθενται. Το πνεύμα του Ισμαήλ είναι ότι «αυτός» θα ήτο «άνθρωπος άγριος». Η ιδέα ότι υπάρχει μία ειρηνική τάξη της ισλαμικής πίστεως δεν υποστηρίζεται ούτε από τον Λόγο του Θεού ούτε από το Κοράνιο.

Η πλάνη των δύο προέδρων και των εκατόν είκοσι αρχόντων στο έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζει την πλάνη που επιφέρεται επί των δέκα βασιλέων, όταν οδηγούνται να πιστεύσουν ότι ο σκοπός και η επείγουσα ανάγκη για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, υπό τον έλεγχο της Ρώμης, είναι να αντιμετωπισθεί η κλιμακούμενη κρίση του ισλαμικού πολέμου, που είναι το «τρίτο Αλίμονο». Μόλις στηθεί η εικόνα του θηρίου και λάβει εξουσία να «λαλεί», ο κόσμος θα ανακαλύψει, πολύ αργά, ότι οι σκοποί του παπισμού είναι να στραφεί εναντίον εκείνων που τηρούν το σάββατο της εβδόμης ημέρας (Δανιήλ), και όχι εναντίον του εχθρού που παρεισέφρησε από το αφύλακτο νότιο τείχος.

> «Ο λόγος του Θεού έχει δώσει προειδοποίηση για τον επικείμενο κίνδυνο· ας παραμεληθεί αυτή, και ο Προτεσταντικός κόσμος θα μάθει ποιοι είναι πραγματικά οι σκοποί της Ρώμης, μόνο όταν θα είναι πολύ αργά για να διαφύγει την παγίδα. Εκείνη αυξάνει σιωπηλά σε ισχύ. Τα δόγματά της ασκούν την επιρροή τους στις νομοθετικές αίθουσες, στις εκκλησίες και στις καρδιές των ανθρώπων. Συσσωρεύει τις υψηλές και ογκώδεις δομές της, στα μυστικά ενδότερα των οποίων θα επαναληφθούν οι προηγούμενοι διωγμοί της. Κρυφά και απαρατήρητα ενισχύει τις δυνάμεις της, ώστε να προωθήσει τους δικούς της σκοπούς όταν θα έλθει ο καιρός να πλήξει. Το μόνο που επιθυμεί είναι πλεονεκτική θέση, και αυτή ήδη της παραχωρείται. Σύντομα θα δούμε και θα αισθανθούμε ποιος είναι ο σκοπός του Ρωμαιοκαθολικού στοιχείου. Όποιος πιστέψει και υπακούσει στον λόγο του Θεού, θα υποστεί γι’ αυτόν τον τρόπο ονειδισμό και διωγμό». Η Μεγάλη Διαμάχη, 581.

Η απάτη των Ηνωμένων Εθνών, η οποία διαπράττεται από τον παπισμό και παράγει την εκδίκηση των καρδιών τους, απεικονίζεται συχνά στις Γραφές, και η ιστορία του Δαρείου αποτελεί πρωταρχικό παράδειγμα αυτής της αλήθειας. Είναι μια απάτη που επιτελείται πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν επαναλαμβάνεται επάνω στον κόσμο. Αυτή η αλήθεια προσδιορίζεται στην ιστορία του Ηλία και της Ιεζάβελ, έπειτα πάλι στην ιστορία του Ιωάννη του Βαπτιστή και της Ηρωδιάδας, καθώς και στη σταύρωση του Χριστού. Ο εξοργισμός των εθνών από το Ισλάμ είναι το τέχνασμα που χρησιμοποιεί η παπική εξουσία, το οποίο της παρέχει το πλεονεκτικό έδαφος για να επιτεθεί εναντίον των τηρούντων το Σάββατο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η πρώτη μνεία του Ισλάμ είναι η εισαγωγή του Ισμαήλ στις Γραφές, και ο ρόλος του Ισλάμ που προσδιορίζεται κατά το τέλος του κόσμου—εκείνος του να θέσει τον κόσμο σε καθολικό πανικό, ώστε να δεχθούν οποιαδήποτε πρόταση ως λύση—είναι εκείνος που επιτρέπει να επιτευχθεί η πλάνη. Η πλάνη είναι εκείνη που ωθεί τα Ηνωμένα Έθνη (τους δέκα βασιλείς) να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού και να συμφωνήσουν να δώσουν τη βασιλεία τους (την έβδομη βασιλεία) στον παπισμό (το θηρίο).

Η πλάνη που απεικονίζεται μέσω του Δαρείου, καθώς και οι άλλες προφητικές γραμμές, περιλαμβάνει τον ρόλο του Ισλάμ στο να εξοργίζει τα έθνη, τον τελικό λόγο για τον οποίο ο παπισμός καταστρέφεται από τα Ηνωμένα Έθνη, και, εξίσου σημαντικά, προσδιορίζει τις περιστάσεις που περιβάλλουν το αίνιγμα της ογδόης βασιλείας, η οποία είναι εκ των επτά και τίθεται ως η κεφαλή της σύγχρονης Βαβυλώνας.

Ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων αποτελεί μία πολύ σύνθετη προφητική απεικόνιση, αλλά η κατανόησή της καθίσταται δυνατή μόνο όταν εφαρμόζεται η μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμής».

Θα συνεχίσουμε με το έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> «Όταν εμείς ως λαός κατανοήσουμε τι σημαίνει για εμάς αυτό το βιβλίο, θα φανεί ανάμεσά μας μια μεγάλη αναζωπύρωση». Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles