Article

# Μέλλον για την Αμερική και 18 Ιουλίου 2020 - Αριθμός Ένα

Οι Σπηλαιάνθρωποι της Διαθήκης: Ο Μωυσής και ο Ηλίας στο Τέλος του Κόσμου

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ο Μωυσής και ο Ηλίας είναι προφητικά σύμβολα, τα οποία, αναλόγως του συμφραζομένου, μπορούν να γίνουν κατανοητά το καθένα ως ενιαίο σύμβολο, ή επίσης μπορούν να γίνουν κατανοητά ως ένα σύμβολο που περιλαμβάνει αμφότερους τους προφήτες. Επί τη μαρτυρία δύο, ένα πράγμα εδραιώνεται, και στην Αποκάλυψη ένδεκα ο Μωυσής και ο Ηλίας αντιπροσωπεύουν τους δύο μάρτυρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Στο Όρος της Μεταμορφώσεως, το οποίο αντιπροσωπεύει τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, το διττό σύμβολο αντιπροσωπεύει τόσο τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες (Ηλίας) όσο και τους μάρτυρες (Μωυσής) της κρίσεως του νόμου της Κυριακής. Μαζί ως σύμβολο, στο σπήλαιο του Χωρήβ, αντιπροσωπεύουν τον λαό του Θεού στο τέλος του κόσμου, ο οποίος «ακούει», «αναγινώσκει» και «τηρεί» το μήνυμα που είναι Αποκάλυψη του χαρακτήρα του Θεού και το οποίο περιέχει τη δύναμη να μεταμορφώσει έναν Λαοδικέα σε Φιλαδελφέα. Συντόμως, (πολύ συντόμως), θα έλθει σημείο κατά το οποίο δεν θα είναι πλέον δυνατόν για τους μωρούς Λαοδικείς Αντβεντιστές να επωφεληθούν από το «έλαιον» που απαιτείται ώστε να ανταποκριθούν ορθώς στην κραυγή: «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται».

> Και ο Μωυσής είπε προς τον Κύριον· Ιδού, συ μου λες· Ανάγαγε τον λαόν τούτον· και δεν με έκανες να γνωρίσω ποιον θέλεις αποστείλει μετ’ εμού. Και όμως είπες· Σε γνωρίζω κατ’ όνομα, και επίσης βρήκες χάριν ενώπιόν μου. Τώρα λοιπόν, σε παρακαλώ, εάν βρήκα χάριν ενώπιόν σου, δείξε μου τώρα την οδόν σου, διά να σε γνωρίσω, ώστε να βρω χάριν ενώπιόν σου· και σκέψου ότι το έθνος τούτο είναι λαός σου. Και είπε· Η παρουσία μου θέλει υπάγει μετὰ σου, και θέλω σοι δώσει ανάπαυσιν. Και είπε προς αυτόν· Εάν η παρουσία σου δεν υπάγει μετ’ εμού, μη μας αναβιβάσεις εντεύθεν. Διότι πώς θα γίνει γνωστό εδώ ότι εγώ και ο λαός σου βρήκαμε χάριν ενώπιόν σου; Δεν είναι διότι συ υπάγεις μεθ’ ημών; Έτσι θα είμεθα διακεκριμένοι, εγώ και ο λαός σου, από όλους τους λαούς που είναι επί προσώπου πάσης της γης. Και ο Κύριος είπε προς τον Μωυσήν· Και τούτο ακόμη, το οποίον είπες, θέλω πράξει· διότι βρήκες χάριν ενώπιόν μου, και σε γνωρίζω κατ’ όνομα. Και εκείνος είπε· Δέομαί σου, δείξε μοι την δόξαν σου. Και είπε· Εγώ θέλω κάμει να περάσει έμπροσθέν σου όλη η αγαθότητά μου, και θέλω κηρύξει το όνομα του Κυρίου έμπροσθέν σου· και θέλω ελεήσει όντινα θέλω ελεήσει, και θέλω δείξει οικτιρμούς εις όντινα θέλω δείξει οικτιρμούς. Και είπε· Δεν δύνασαι να ιδείς το πρόσωπόν μου· διότι άνθρωπος δεν θέλει με ιδεί και ζήσει. Και ο Κύριος είπε· Ιδού, υπάρχει τόπος πλησίον μου, και θέλεις σταθεί επί της πέτρας· και όταν η δόξα μου παρέρχεται, θέλω σε βάλει εις σχισμήν της πέτρας, και θέλω σε σκεπάσει με την χείρα μου, έως ότου παρέλθω· και θέλω αφαιρέσει την χείρα μου, και τότε θέλεις ιδεί τα οπίσω μου· το δε πρόσωπόν μου δεν θέλει ιδεί ουδείς. Και ο Κύριος είπε προς τον Μωυσήν· Λάξευσε εις σεαυτόν δύο πλάκες λίθινες όμοιες με τις πρώτες, και εγώ θέλω γράψει επάνω εις τις πλάκες τους λόγους που ήσαν εις τις πρώτες πλάκες, τις οποίες συνέτριψες. Και να είσαι έτοιμος το πρωί, και το πρωί να αναβείς εις το όρος Σινά, και να παρουσιασθείς εκεί ενώπιόν μου επί της κορυφής του όρους. Και ουδείς ας αναβεί μετά σου, ούτε ας φανεί άνθρωπος καθ’ όλον το όρος· ούτε τα ποίμνια ούτε τα βόδια ας βοσκήσουν απέναντι του όρους εκείνου. Και ελάξευσε δύο λίθινες πλάκες όμοιες με τις πρώτες· και ο Μωυσής εσηκώθη ενωρίς το πρωί, και ανέβη εις το όρος Σινά, καθώς ο Κύριος προσέταξεν εις αυτόν, και έλαβε εις την χείρα αυτού τις δύο λίθινες πλάκες. Και ο Κύριος κατέβη εν τη νεφέλη, και εστάθη εκεί μετ’ αυτού, και εκήρυξε το όνομα του Κυρίου. Και ο Κύριος παρήλθεν έμπροσθεν αυτού, και εκήρυξε· Κύριος, Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος, και πολύς εις αγαθότητα και αλήθειαν, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν, και ουδόλως αθωώνων τον ένοχον· ανταποδίδων την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα, και επί τα τέκνα των τέκνων, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Και ο Μωυσής έσπευσε, και έκλινε την κεφαλήν αυτού προς την γην, και προσεκύνησε. Και είπε· Εάν τώρα βρήκα χάριν ενώπιόν σου, Κύριε, ας υπάγει, παρακαλώ, ο Κύριός μου εν μέσω ημών· διότι είναι λαός σκληροτράχηλος· και συγχώρησε την ανομίαν ημών και την αμαρτίαν ημών, και λάβε ημάς ως κληρονομίαν σου. Και είπε· Ιδού, εγώ κάμνω διαθήκην· ενώπιον παντός του λαού σου θέλω κάμει θαυμάσια, όπως δεν έγιναν εις πάσαν την γην, ουδέ εις ουδέν έθνος· και όλος ο λαός, εν μέσω του οποίου είσαι, θέλει ιδεί το έργον του Κυρίου· διότι είναι φοβερό το πράγμα το οποίον εγώ θέλω κάμει μετὰ σου. Ἔξοδος 33:12–34:10.

Ο Μωυσής αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού στο τέλος του κόσμου. Είναι εκείνοι οι οποίοι, κατά τις «έσχατες ημέρες» της ανακριτικής κρίσεως, ζητούν από τον Θεό να τους δείξει την «οδόν» Του, «ώστε» να «γνωρίσουν» τον Θεό, και ως απάντηση λαμβάνουν από τον Θεό μια απόκριση που περιλαμβάνει την υπόσχεση ότι η «παρουσία» Του «θέλει υπάγει μετ’» αυτών, και ότι ο Θεός θα δώσει σε εκείνον τον λαό «ανάπαυσιν».

> Οὕτως λέγει Κύριος· Σταθῆτε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν παλαιῶν τρίβων, ποῦ εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ, καὶ θέλετε εὑρεῖ ἀνάπαυσιν διὰ τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπον· Δὲν θέλομεν περιπατήσει ἐν αὐτῇ. Ἔτι κατέστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοποὺς, λέγων· Ἀκούσατε τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπον· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Ἰερεμίας 6:16, 17.

Ο Ιερεμίας προσδιορίζει μια τάξη ανθρώπων που αρνούνται να «ιδούν» και να «ακούσουν» και, ως εκ τούτου, δεν λαμβάνουν την «ανάπαυση» που υποσχέθηκε σε όσους αναζητούν την «αγαθήν οδόν» και «περιπατούν εν αυτή». Η ανάπαυση αυτή προσδιορίζεται από τον Ησαΐα ως η «αναψυχή».

> Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; Εκείνους που απεγαλακτίσθησαν από το γάλα, και απεσπάσθησαν από των μαστών. Διότι πρέπει να είναι προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· επειδή με τραυλά χείλη και με άλλην γλώσσαν θέλει λαλήσει προς τον λαόν τούτον· προς τους οποίους είπε, Ούτος είναι ο αναπαυμός, με τον οποίον δύνασθε να αναπαύσητε τον κεκοπιασμένον· και ούτη είναι η αναψυχή· αλλά δεν ηθέλησαν να ακούσουν. Και ο λόγος του Κυρίου ήτο προς αυτούς προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον· διά να υπάγωσι, και να πέσωσι προς τα οπίσω, και να συντριφθώσι, και να παγιδευθώσι, και να συλληφθώσι. Ησαΐας 28:9–13.

Η «ανάπαυση» και η «αναψυχή» αντιπροσωπεύουν την όψιμη βροχή, η οποία εκχέεται κατά τη διάρκεια της διακήρυξης του τελικού προειδοποιητικού αγγέλματος.

> «Μου υπεδείχθη ο χρόνος κατά τον οποίον το μήνυμα του τρίτου αγγέλου έφθανε στο τέλος του. Η δύναμις του Θεού είχε αναπαυθεί επί του λαού Του· είχαν επιτελέσει το έργον τους και ήσαν προετοιμασμένοι για την ώρα της δοκιμασίας που ευρίσκετο ενώπιόν τους. Είχαν λάβει την όψιμη βροχή, ή την αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, και η ζώσα μαρτυρία είχε αναζωπυρωθεί. Η τελευταία μεγάλη προειδοποίησις είχε αντηχήσει παντού, και είχε διεγείρει και εξαγριώσει τους κατοίκους της γης, οι οποίοι δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα». Early Writings, 279.

Η υπόσχεση της «ανάπαυσης» ή της «αναζωογόνησης», που είναι η «όψιμη βροχή», περιλαμβάνει την υπόσχεση που δόθηκε στον Μωυσή μέσα στο σπήλαιο, ότι η «παρουσία» του Θεού θα συνόδευε τον λαό Του.

> «Το έργο θα είναι παρόμοιο με εκείνο της ημέρας της Πεντηκοστής. Καθώς η “πρώιμη βροχή” δόθηκε, με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά την έναρξη του ευαγγελίου, για να προκαλέσει το βλάστημα του πολύτιμου σπόρου, έτσι και η “όψιμη βροχή” θα δοθεί κατά το τέλος του, για την ωρίμανση του θερισμού. “Τότε θέλομεν γνωρίσει, εάν εξακολουθώμεν να γνωρίζωμεν τον Κύριον· η έξοδός αυτού είναι προδιατεταγμένη ως η αυγή· και θέλει ελθεί προς ημάς ως βροχή, ως βροχή όψιμος και πρώιμος επί την γην.” (Ωσηέ 6:3.) “Χαίρετε λοιπόν, υιοί της Σιών, και ευφραίνεσθε εις Κύριον τον Θεόν σας· διότι έδωκεν εις εσάς την πρώιμη βροχήν κατά το δέον, και θέλει καταβιβάσει εις εσάς βροχήν, πρώιμην και όψιμην.” (Ιωήλ 2:23.) “Εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του Πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα.” “Και πας όστις αν επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου θέλει σωθή.” (Πράξεις 2:17, 21.) Το μεγάλο έργο του ευαγγελίου δεν πρόκειται να κλείσει με μικρότερη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού από εκείνη που σημάδεψε το άνοιγμά του. Οι προφητείες που εκπληρώθηκαν με την έκχυση της πρώιμης βροχής κατά την έναρξη του ευαγγελίου, πρόκειται να εκπληρωθούν και πάλι με την όψιμη βροχή κατά το τέλος του. Εδώ είναι «οι καιροί της αναψυχής», τους οποίους ο απόστολος Πέτρος προείδε όταν είπε: “Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθώσιν αι αμαρτίαι σας [κατά την ανακριτική Κρίση], όταν έλθωσι καιροί αναψυχής από προσώπου του Κυρίου, και αποστείλη τον Ιησούν.” (Πράξεις 3:19–20.)»

> «Δούλοι τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ πρόσωπά τους φωτισμένα καὶ λάμποντα ἀπὸ ἁγία ἀφιέρωση, θὰ σπεύσουν ἀπὸ τόπο σὲ τόπο γιὰ νὰ διακηρύξουν τὸ μήνυμα ἀπὸ τὸν Οὐρανό. Μὲ χιλιάδες φωνές, σὲ ὅλη τὴ γῆ, θὰ δοθεῖ ἡ προειδοποίηση. Θαυματουργίες θὰ ἐπιτελοῦνται, οἱ ἀσθενεῖς θὰ θεραπεύονται, καὶ σημεῖα καὶ τέρατα θὰ συνοδεύουν τοὺς πιστούς. Ὁ Σατανᾶς ἐπίσης ἐνεργεῖ μὲ ψευδῆ τέρατα, φθάνοντας ἀκόμη καὶ νὰ καταβάζῃ φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. (Ἀποκάλυψις 13:13.) Ἔτσι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς θὰ ὁδηγηθοῦν νὰ λάβουν θέση.» The Great Controversy, 611, 612.

Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά τις έσχατες ημέρες έχει προτυπωθεί από την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στην αρχή της κηρύξεως του ευαγγελίου. Ο «λόγος του Κυρίου προς αυτούς» οι οποίοι δεν θέλουν να ακούσουν ό,τι το Πνεύμα λέγει προς τις εκκλησίες, ήταν η προφητική αρχή της προσθήκης μίας προφητικής γραμμής ιστορίας σε μία άλλη προφητική γραμμή ιστορίας, προκειμένου να καταδειχθεί το τέλος του κόσμου. Δεν είναι τίποτε λιγότερο από την αρχή ότι το τέλος ενός πράγματος απεικονίζεται από την αρχή ενός πράγματος. Αυτός ο προφητικός κανόνας απορρίπτεται από τον μωρό λαό των Λαοδικέων Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Όταν γίνεται αποδεκτός, ο Θεός μπορεί να «διδάξει γνώση», την οποία ο Δανιήλ προσδιορίζει ότι αυξάνεται στον καιρό του τέλους, και την ίδια ακριβώς γνώση για την οποία ο Ωσηέ λέγει ότι ο λαός του Θεού καταστρέφεται επειδή την απορρίπτει. Η τάξη στον Ησαΐα και τον Ιερεμία που αρνείται να ακούσει ή να δει, απορρίπτει την «αναψυχή», η οποία είναι η «ανάπαυση» που ο Θεός υπόσχεται να δώσει στον λαό Του των «εσχάτων ημερών», ώστε να μπορέσει να διαπλεύσει με ασφάλεια την κρίση στο τέλος των ημερών.

Το «όνομα του Κυρίου» (χαρακτήρας) που ο Θεός διακήρυξε στον Μωυσή ήταν ότι «ο Κύριος ο Θεός» είναι «οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός». Ο χαρακτήρας Του είναι έλεος και αλήθεια. Η αλήθεια, η οποία αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα Του, συνδέεται πάντοτε με το έλεός Του, διότι κανένας άνθρωπος δεν θα κατανοήσει την αλήθειά Του, εκτός εάν ο Θεός πρώτα ασκήσει το έλεός Του προς αυτόν, επειδή πάντες αμάρτησαν και υστερούνται της δόξης (χαρακτήρος) του Θεού. Η αλήθεια ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το Άλφα και το Ωμέγα αναγνωρίζεται και τηρείται από εκείνους τους οποίους ο Θεός έχει συγχωρήσει από τις ανομίες και την αμαρτία τους. Αυτή η συγχώρηση λαμβάνει χώρα στις τελικές σκηνές της ανακριτικής κρίσεως. Εκείνους προς τους οποίους ασκεί το έλεός Του, συγχωρώντας έτσι τις αμαρτίες τους, τους λαμβάνει ως κληρονομία Του και εισέρχεται σε διαθήκη μαζί τους.

> «Στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης, η διαθήκη του Θεού με τον λαό Του που τηρεί τις εντολές Του πρόκειται να ανανεωθεί.» Review and Herald, 26 Φεβρουαρίου 1914.

Όλοι οι προφήτες, συμπεριλαμβανομένου του Μωυσή, προσδιορίζουν τις έσχατες ημέρες της ανακριτικής κρίσεως, όταν ο Θεός ανανεώνει τη διαθήκη Του με εκείνους που ταυτοποιούνται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Και όταν αυτή η διαθήκη εγκαθιδρυθεί, ο Θεός «θέλει κάμει θαυμάσια, τα οποία δεν έγιναν εν πάση τη γη, ουδέ εν παντί έθνει· και πας ο λαός, εν μέσω του οποίου είσαι, θέλει ιδεί το έργον του Κυρίου· διότι είναι φοβερόν το πράγμα το οποίον εγώ θέλω κάμει μετά σου».

Η εμπειρία του Μωυσή στο σπήλαιο του όρους Χωρήβ, γνωστού επίσης ως όρους Σινά, τοποθετήθηκε μέσα στο πλαίσιο του αγώνα του Μωυσή με τον λαό του Θεού. Ο αγώνας του ήταν να εκπληρώσει το έργο που ο Θεός τού είχε αναθέσει. Ο Μωυσής βρισκόταν σε αγώνα σχετικά με το μήνυμα του Θεού προς τον κόσμο. Ακριβώς πριν ο Κύριος δείξει τη δόξα Του στον Μωυσή, βρίσκουμε τον Μωυσή να χρησιμοποιεί λογικά επιχειρήματα απέναντι στον Κύριο, υποστηρίζοντας ότι, αν ο Κύριος κατέστρεφε τους στασιαστές που μόλις είχαν χορεύσει γύρω από το χρυσό μοσχάρι του Ααρών, η καταστροφή των στασιαστών θα κατέστρεφε το μήνυμα που φανέρωνε τη δύναμη του Θεού.

> Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσήν· Είδον τον λαόν τούτον, και ιδού, είναι λαός σκληροτράχηλος· τώρα λοιπόν άφες με, διά να εξαφθή η οργή μου εναντίον αυτών και να τους καταναλώσω· και θέλω κάμει από σε μέγα έθνος. Και ο Μωυσής εδεήθη του Κυρίου του Θεού αυτού και είπε· Κύριε, διά τι εξαφθή η οργή σου εναντίον του λαού σου, τον οποίον εξήγαγες εκ γης Αιγύπτου με δύναμιν μεγάλην και με χείρα κραταιάν; Διατί να λαλήσωσιν οι Αιγύπτιοι και να είπωσιν· Διά κακόν τους εξήγαγεν, διά να θανατώση αυτούς εν τοις όρεσι και να τους εξαλείψη από προσώπου της γης; Στρέψον από της φλογεράς οργής σου και μεταμελήθητι περί του κακού τούτου εναντίον του λαού σου. Ενθυμήθητι τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ισραήλ, τους δούλους σου, προς τους οποίους ώμοσας εις εαυτόν και είπας προς αυτούς· Θέλω πληθύνει το σπέρμα σας ως τα άστρα του ουρανού, και πάσαν ταύτην την γην, περί της οποίας ελάλησα, θέλω δώσει εις το σπέρμα σας, και θέλουσι κληρονομήσει αυτήν εις τον αιώνα. Και μετεμελήθη ο Κύριος περί του κακού, το οποίον είπε να κάμη εις τον λαόν αυτού. Έξοδος 32:9–14.

Η εμπειρία του Μωυσή στο σπήλαιο περιλαμβάνει το μήνυμα που ο Μωυσής είχε χειροτονηθεί να παρουσιάσει στον κόσμο. Η μαρτυρία του Κυρίου, ο οποίος παρήλθε εμπρός από τον Μωυσή και διακήρυξε τον χαρακτήρα Του, τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο ενός εσωτερικού μηνύματος σχετικά με τον επαναστατημένο (Λαοδικειακό) λαό του Θεού, και το πλαίσιο της εμπειρίας του Ηλία στο σπήλαιο τοποθετήθηκε μέσα στον αγώνα του με την Ιεζάβελ, ή την τριπλή ένωση των Ηνωμένων Πολιτειών, του Παπισμού και των Ηνωμένων Εθνών. Το ένα αντιπροσωπεύει το εσωτερικό μήνυμα για την εκκλησία, το άλλο το εξωτερικό μήνυμα για τον κόσμο, αλλά οι δύο μάρτυρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας, βρίσκονται στο ίδιο σπήλαιο του Χωρήβ, και αμφότεροι αντιπροσωπεύονται στο σπήλαιο κατά το τέλος του κόσμου.

> Καὶ ἀνήγγειλεν ὁ Ἀχαὰβ τῇ Ἰεζάβελ πάντα ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἠλίας, καὶ πῶς ἐφόνευσεν πάντας τοὺς προφήτας ἐν ῥομφαίᾳ. Τότε ἔστειλεν ἡ Ἰεζάβελ ἄγγελον πρὸς τὸν Ἠλίαν, λέγουσα· Οὕτω νὰ μοι κάμωσιν οἱ θεοί, καὶ ἔτι περισσότερα, ἐὰν αὔριον περὶ τὴν ὥραν ταύτην δὲν κάμω τὴν ζωήν σου ὡς τὴν ζωήν ἑνὸς ἐξ αὐτῶν. Καὶ ὅτε εἶδεν τοῦτο, ἐσηκώθη καὶ ἀπῆλθεν διὰ νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὐτοῦ, καὶ ἦλθεν εἰς Βηρσαβεέ, ἥτις ἀνήκει εἰς τὸν Ἰούδαν, καὶ ἀφῆκε ἐκεῖ τὸν παῖδα αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ ἐπορεύθη μιᾶς ἡμέρας ὁδὸν εἰς τὴν ἔρημον, καὶ ἦλθε καὶ ἐκάθησεν ὑπὸ μίαν ἄρκευθον· καὶ ἐζήτησε διὰ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ νὰ ἀποθάνῃ, καὶ εἶπεν· Ἀρκεῖ· τώρα, Κύριε, λάβε τὴν ζωήν μου, διότι δὲν εἶμαι καλύτερος ἀπὸ τοὺς πατέρας μου. Καὶ καθὼς ἐκοιμᾶτο καὶ ἐκοιμήθη ὑπὸ τὴν ἄρκευθον, ἰδοὺ, τότε ἄγγελος ἥγγισεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ἐγέρθητι καὶ φάγε. Καὶ ἔβλεψεν, καὶ ἰδοὺ, πρὸς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἦτο ἄρτος ἐψημένος ἐπὶ τῶν ἀνθράκων, καὶ στάμνος ὕδατος. Καὶ ἔφαγε καὶ ἔπιε, καὶ πάλιν ἐκοιμήθη. Καὶ ἦλθεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐκ δευτέρου, καὶ ἥγγισεν αὐτόν, καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητι καὶ φάγε, διότι πολὺς εἶναι διὰ σὲ ὁ δρόμος. Καὶ ἐσηκώθη, καὶ ἔφαγε καὶ ἔπιε, καὶ ἐπορεύθη ἐν τῇ δυνάμει τῆς τροφῆς ἐκείνης τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας ἕως Χωρὴβ τοῦ ὄρους τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἦλθεν ἐκεῖ εἰς τὸ σπήλαιον, καὶ διενυκτέρευσε ἐκεῖ· καὶ ἰδοὺ, ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἦλθεν πρὸς αὐτόν, καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Τί κάμνεις ἐνταῦθα, Ἠλία; Καὶ εἶπεν· Ἐστάθην σφόδρα ζηλωτὴς ὑπὲρ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων· διότι οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην σου, κατέσκαψαν τὰ θυσιαστήριά σου, καὶ ἐφόνευσαν τοὺς προφήτας σου ἐν ῥομφαίᾳ· καὶ ἐγὼ μόνος ἐναπελείφθην, καὶ ζητοῦσι τὴν ζωήν μου, διὰ νὰ τὴν ἀφαιρέσωσιν. Καὶ εἶπεν· Ἔξελθε, καὶ στῆθι ἐπὶ τοῦ ὄρους ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἰδοὺ, ὁ Κύριος διῆλθεν, καὶ ἄνεμος μέγας καὶ ἰσχυρὸς ἔσχιζε τὰ ὄρη, καὶ συνέτριβε τοὺς βράχους ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου· ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν ἦτο ἐν τῷ ἀνέμῳ· καὶ μετὰ τὸν ἄνεμον σεισμός· ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν ἦτο ἐν τῷ σεισμῷ· καὶ μετὰ τὸν σεισμὸν πῦρ· ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν ἦτο ἐν τῷ πυρί· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς. Καὶ ὅτε ἤκουσεν αὐτὴν ὁ Ἠλίας, περιετύλιξε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ μὲ τὴν μηλωτήν αὐτοῦ, καὶ ἐξῆλθε, καὶ ἐστάθη εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου. Καὶ ἰδοὺ, φωνὴ ἦλθεν πρὸς αὐτόν, καὶ εἶπεν· Τί κάμνεις ἐνταῦθα, Ἠλία; Καὶ εἶπεν· Ἐστάθην σφόδρα ζηλωτὴς ὑπὲρ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων· διότι οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην σου, κατέσκαψαν τὰ θυσιαστήριά σου, καὶ ἐφόνευσαν τοὺς προφήτας σου ἐν ῥομφαίᾳ· καὶ ἐγὼ μόνος ἐναπελείφθην, καὶ ζητοῦσι τὴν ζωήν μου, διὰ νὰ τὴν ἀφαιρέσωσιν. Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· Ὕπαγε, ἐπίστρεψον εἰς τὴν ὁδόν σου πρὸς τὴν ἔρημον τῆς Δαμασκοῦ· καὶ ὅταν ἔλθῃς, χρῖσον τὸν Ἀζαὴλ βασιλέα ἐπὶ τὴν Συρίαν· καὶ τὸν Ἰηοὺ υἱὸν τοῦ Νιμσὶ θέλεις χρίσει βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ τὸν Ἐλισαιὲ υἱὸν τοῦ Σαφὰτ ἀπὸ Ἀβελμεωλὰ θέλεις χρίσει προφήτην ἀντὶ σοῦ. Καὶ θέλει συμβῇ ὅτι ὅστις διαφύγῃ ἀπὸ τῆς ῥομφαίας τοῦ Ἀζαὴλ, τοῦτον θέλει θανατώσει ὁ Ἰηού· καὶ ὅστις διαφύγῃ ἀπὸ τῆς ῥομφαίας τοῦ Ἰηού, τοῦτον θέλει θανατώσει ὁ Ἐλισαιέ. Ἀλλὰ ἀφῆκα εἰς ἐμαυτὸν ἑπτὰ χιλιάδας ἐν τῷ Ἰσραήλ, πάντα τὰ γόνατα τὰ ὁποῖα δὲν ἔκαμψαν εἰς τὸν Βάαλ, καὶ πᾶν στόμα τὸ ὁποῖον δὲν ἐφίλησεν αὐτόν. Γ΄ Βασιλειῶν 19:1–18.

Η εμπειρία του Ηλία στο σπήλαιο αντιπροσωπεύει την αποθάρρυνση του προφήτη ως προς το μήνυμα και ως προς την επίδραση που εκείνος αντιλαμβανόταν ότι είχε το μήνυμά του και το έργο του. Ο Μωυσής υπερασπιζόταν το διακηρυγμένο μήνυμα του Θεού, ενώ ο Ηλίας είχε εγκαταλείψει το μήνυμα. Πρόκειται για το ίδιο μήνυμα, με τη διαφορά ότι το ένα είναι εσωτερικό σε σχέση με την εκκλησία και το άλλο εξωτερικό προς την εκκλησία. Ωστόσο, προφητικώς, από κοινού αμφότερα απεικονίζουν το διττό μήνυμα της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ. Εκείνο που χρειάζεται να τονίσω σχετικά με όλες τις αλήθειες που συνδέονται με το σπήλαιο είναι ότι κατά τις «έσχατες ημέρες» η αποθάρρυνση που εκφράζεται σε κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις αφορά το μήνυμα και την επίδρασή του.

Ο Μωυσής και ο Ηλίας αμφότεροι αντιπροσωπεύουν εκείνους που «ακούν» και «βλέπουν» τη «φωνή», η οποία είναι ο «λόγος του Κυρίου». Αυτός ο «λόγος» αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα Του της ελέους και της αληθείας. Ο Ψαλμωδός επίσης ζητεί να του δειχθεί το έλεος του Θεού, το οποίο είναι ο χαρακτήρας Του. Προκειμένου να δει το «έλεός» Του, ο Ψαλμωδός υπόσχεται να «ακούσει» τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας.

> Εἰς τὸν πρωτοψάλτην· Ψαλμός διὰ τοὺς υἱοὺς Κορέ. Κύριε, ἔδειξας εὐμένειαν πρὸς τὴν γῆν σου· ἐπανέφερες [ἀντέστρεψες] τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ Ἰακώβ. Συνεχώρησες τὴν ἀνομίαν τοῦ λαοῦ σου, ἐσκέπασες πᾶσαν τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν. Διάψαλμα. Ἀπέσυρες πᾶσαν τὴν ὀργήν σου· ἀπεστράφης ἀπὸ τοῦ σφοδροῦ θυμοῦ σου. Ἐπίστρεψον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ παῦσον τὴν ὀργήν σου ἐφ’ ἡμᾶς. Μήπως θὰ ὀργίζῃ ἐφ’ ἡμᾶς εἰς τὸν αἰῶνα; μήπως θὰ παρατείνῃς τὴν ὀργήν σου εἰς πάσας τὰς γενεάς; Δὲν θὰ μᾶς ζωοποιήσῃς πάλιν, ἵνα ὁ λαός σου εὐφρανθῇ ἐν σοὶ; Δεῖξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου, καὶ δὸς ἡμῖν τὴν σωτηρίαν σου. Θέλω ἀκούσει τί θέλει λαλήσει ὁ Θεὸς Κύριος· διότι θὰ λαλήσῃ εἰρήνην πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ πρὸς τοὺς ὁσίους αὐτοῦ· ἀλλὰ ἀς μὴ ἐπιστρέψωσι πάλιν εἰς ἀφροσύνην. Βεβαίως ἡ σωτηρία αὐτοῦ εἶναι πλησίον τῶν φοβουμένων αὐτόν, διὰ νὰ κατοικῇ δόξα ἐν τῇ γῇ ἡμῶν. Ἔλεος καὶ ἀλήθεια συνηντήθησαν· δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη κατεφίλησαν ἀλλήλας. Ἡ ἀλήθεια θὰ ἀναβλαστήσῃ ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἡ δικαιοσύνη θὰ ἐπιβλέψῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ναί, ὁ Κύριος θὰ δώσῃ τὸ ἀγαθόν, καὶ ἡ γῆ ἡμῶν θὰ δώσῃ τὸν καρπὸν αὐτῆς. Ἡ δικαιοσύνη θὰ προπορεύηται αὐτοῦ, καὶ θὰ μᾶς θέτῃ εἰς τὴν ὁδὸν τῶν βημάτων αὐτοῦ. Ψαλμός 85:1–13.

Παρατηρήστε ότι το «ἔλεος καὶ ἀλήθεια» (καὶ ἡ «ἀλήθεια» εἶναι ἡ ἑβραϊκὴ λέξη ‘emet’, στὴν ὁποία ἀναφερόμαστε) ποὺ παράγει δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη, «ἐφιλήθησαν». Εἶναι ἡνωμένα. Ὁ Ψαλμωδὸς τοποθετεῖ τὸ ἄσμα του στὶς ἔσχατες ἡμέρες τῆς ἀνακριτικῆς κρίσεως, ὅταν ὁ Θεὸς ἔχει «συγχωρήσει τὴν ἀνομίαν» τοῦ «λαοῦ» Του. Τὸ αἴτημα εἶναι ὁ Κύριος νὰ «ἀναζωογονήσει» τὸν λαό Του.

> «Μια αναζωπύρωση και μια μεταρρύθμιση πρέπει να λάβουν χώρα, υπό τη διακονία του Αγίου Πνεύματος. Η αναζωπύρωση και η μεταρρύθμιση είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Αναζωπύρωση σημαίνει ανανέωση της πνευματικής ζωής, ζωογόνηση των δυνάμεων του νου και της καρδιάς, ανάσταση από τον πνευματικό θάνατο. Μεταρρύθμιση σημαίνει αναδιοργάνωση, αλλαγή στις ιδέες και στις θεωρίες, στις συνήθειες και στις πρακτικές. Η μεταρρύθμιση δεν θα φέρει τον καλό καρπό της δικαιοσύνης, εκτός αν συνδέεται με την αναζωπύρωση του Πνεύματος. Η αναζωπύρωση και η μεταρρύθμιση έχουν να επιτελέσουν το καθορισμένο έργο τους, και καθώς επιτελούν αυτό το έργο, πρέπει να συνενώνονται.» Selected Messages, βιβλίο 1, 128.

Η «αναζωπύρωση» την οποία ζητεί ο Ψαλμωδός φανερώνει ένα αίτημα εκ μέρους κάποιου που γνωρίζει ότι είναι νεκρός. Η αναζωπύρωση που ζητεί ο Ψαλμωδός είναι ένα πολύ δύσκολο αίτημα για έναν Λαοδικέα να το διατυπώσει, διότι ο Λαοδικέας αγνοεί ότι είναι πνευματικώς νεκρός· αλλά, αν δεν ήταν, δεν θα είχε ανάγκη να αναζωπυρωθεί. Η αναζωπύρωση επιτελείται με το να συμφωνούμε να «ακούσωμεν τι θέλει λαλήσει ο Θεός, ο Κύριος», και κανένα άλλο έργο δεν πρέπει να προηγηθεί της εξασφαλίσεως εκείνης της αναζωπυρώσεως, η οποία έρχεται όταν το Άγιον Πνεύμα κατοικεί εντός ημών.

> «Μια αναζωπύρωση της αληθινής ευσέβειας ανάμεσά μας είναι η μεγαλύτερη και πιο επείγουσα από όλες τις ανάγκες μας. Το να επιζητούμε αυτό θα πρέπει να είναι το πρώτο μας έργο.» Selected Messages, βιβλίο 1, 121.

Αναφερόμενη στο βιβλίο της Αποκάλυψης, η Αδελφή Ουάιτ δηλώνει τα εξής.

> «Όταν εμείς ως λαός κατανοήσουμε τι σημαίνει αυτό το βιβλίο για εμάς, θα φανεί ανάμεσά μας μια μεγάλη αναζωπύρωση.» Testimonies to Ministers, 113.

Η λέξη «αναζωπύρωση» ορίζεται ως επαναφορά στη ζωή. Εκείνοι που έχουν εκλεγεί να είναι μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουν ότι είναι νεκροί και ότι έχουν ανάγκη αναζωπύρωσης. Το γεγονός ότι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι νεκροί αποτελεί σημαντικό στοιχείο του μηνύματος που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία. Έχουμε πολλά περισσότερα να πούμε σχετικά με αυτήν την αλήθεια. Εκείνο που τους αναζωογονεί είναι το «έλεος» το οποίο ο Θεός τους παρέχει όταν τους «αναζωπυρώνει» και τους δίνει τη δικαιοσύνη Του. Εκείνο που τους αναζωογονεί είναι η αλήθεια ότι ο Ιησούς είναι το Άλφα και το Ωμέγα, και αυτή η κατανόηση παράγει μέσα τους μια «ειρήνη» που υπερβαίνει κάθε νόηση. Η υπόσχεση είναι ότι η «αλήθεια» «θέλει αναβλύσει εκ της γης». Το μήνυμα που παριστάνεται ως η «αλήθεια», η οποία είναι το Άλφα και το Ωμέγα, προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι αναβλύζει «εκ της γης». Το μήνυμα στην αρχή προήλθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το μήνυμα στο τέλος αναβλύζει από τον ίδιο τόπο.

Με δεδομένο ότι οι σπηλαιάνθρωποι του Θεού αποτελούν σύμβολο, θα εξετάσουμε άλλους προφήτες που βρέθηκαν σε συμβολικό σπήλαιο. Ο Ιησούς προσδιόρισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Ηλία, και ο Ιωάννης βρισκόταν στη φυλακή όταν είχε ανάγκη να γνωρίσει αν ο Ιησούς ήταν ο ερχόμενος Μεσσίας. Είχε ανάγκη να γνωρίσει τον αληθινό χαρακτήρα του Ιησού. Είχε ανάγκη να γνωρίσει αν το μήνυμα που είχε κηρύξει και το μήνυμα που ο Ιησούς συνέχιζε να κηρύττει ήταν το αληθινό μήνυμα. Έστειλε τους μαθητές του να υποβάλουν στον Ιησού το ερώτημα, και ο Ιησούς, προσπερνώντας το ερώτημά τους, προχώρησε να τους δείξει τη δόξα Του.

> «Έτσι η ημέρα περνούσε, ενώ οι μαθητές του Ιωάννη έβλεπαν και άκουγαν τα πάντα. Τελικά ο Ιησούς τούς κάλεσε κοντά Του και τους πρόσταξε να πάνε και να αναγγείλουν στον Ιωάννη όσα είχαν γίνει μάρτυρες, προσθέτοντας: “Μακάριος είναι εκείνος, όποιος δεν θα βρει σε Μένα κανένα πρόσκομμα.” Luke 7:23, R. V. Η απόδειξη της θεότητός Του φανερωνόταν στην προσαρμογή της προς τις ανάγκες της πάσχουσας ανθρωπότητας. Η δόξα Του αποκαλυπτόταν στη συγκατάβασή Του προς τη δική μας ταπεινή κατάσταση.»

> «Οι μαθητές μετέφεραν το μήνυμα, και αυτό ήταν αρκετό. Ο Ιωάννης ανακάλεσε στη μνήμη του την προφητεία σχετικά με τον Μεσσία: “Το Πνεύμα του Κυρίου του Θεού είναι επ’ εμέ· διότι ο Κύριος με έχρισε, για να ευαγγελίζωμαι προς τους πραείς· με απέστειλε, για να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους και άνοιγμα δεσμωτηρίου στους δεσμίους· να κηρύξω το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου.” Ησαΐας 61:1, 2. Τα έργα του Χριστού όχι μόνο Τον διακήρυσσαν ως τον Μεσσία, αλλά έδειχναν και με ποιον τρόπο επρόκειτο να εδραιωθεί η βασιλεία Του. Στον Ιωάννη αποκαλύφθηκε η ίδια αλήθεια που είχε έλθει στον Ηλία στην έρημο, όταν “άνεμος μέγας και ισχυρός έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους ενώπιον του Κυρίου· αλλ’ ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον άνεμο· και μετά τον άνεμο σεισμός· αλλ’ ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον σεισμό· και μετά τον σεισμό πυρ· αλλ’ ο Κύριος δεν ήταν μέσα στο πυρ·” και μετά το πυρ, ο Θεός μίλησε στον προφήτη με “φωνή λεπτού αέρος.” Α΄ Βασιλέων 19:11, 12. Έτσι ο Ιησούς επρόκειτο να επιτελέσει το έργο Του, όχι με τη σύγκρουση των όπλων και την ανατροπή θρόνων και βασιλείων, αλλά μιλώντας στις καρδιές των ανθρώπων μέσω μιας ζωής ελέους και αυτοθυσίας.» Η Ζωή του Χριστού, 217.

Η δύναμη του Θεού μεταδίδεται μέσω του Λόγου Του. Παραδίδεται «στις καρδιές των ανθρώπων». Αυτό ήταν το δίδαγμα της «λεπτής, ήρεμης φωνής». Ωστόσο, το μήνυμα του Ηλία είναι το εξωτερικό μήνυμα που προσδιορίζει τις δυνάμεις έξω από τον λαό του Θεού. Ο Χριστός έλεγε στον Ηλία ότι κατά τις «έσχατες ημέρες» ο Λόγος Του είναι εκεί όπου βρίσκεται η δύναμη· όμως «η σύγκρουση των όπλων και η ανατροπή θρόνων και βασιλειών», που παριστάνονται από τον καταστρεπτικό άνεμο, τον σεισμό και τη φωτιά, αντιπροσωπεύουν τρεις από τις εξωτερικές δυνάμεις που παρουσιάζονται στο βιβλίο της Αποκάλυψης και με τις οποίες θα βρεθεί αντιμέτωπος ο λαός του Θεού. Ο καταστρεπτικός «άνεμος» είναι σύμβολο του Ισλάμ στη βιβλική προφητεία. Ο «σεισμός» είναι η εξέγερση και η αναρχία της Γαλλικής Επανάστασης. Η «φωτιά» είναι η καταστροφή που επήλθε στα Σόδομα και στα Γόμορρα. Ο Ηλίας είχε διαφύγει από την παπική εξουσία για να φθάσει στο σπήλαιο· έτσι ο Κύριος του αποκάλυψε ότι, παρά όλες τις πονηρές δυνάμεις που συνθέτουν την κρίση στο τέλος του κόσμου, στη λεπτή, ήρεμη φωνή είναι όπου βρίσκεται η δύναμη του Θεού.

Ο Μωυσής, ο Ηλίας και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μαρτυρούν όλοι ότι είδαν τον χαρακτήρα του Θεού από ένα σπήλαιο. Το «σπήλαιο» είναι το μόνο σημείο που θα δοθεί σε μια πονηρή και μοιχαλίδα γενεά. Ο Ιησούς μίλησε για την «μοιχαλίδα και πονηρή γενεά», η οποία είναι η γενεά των «εσχάτων ημερών» της ερευνητικής κρίσεως. Το σημείο για εκείνη τη γενεά ήταν ο προφήτης Ιωνάς, ο οποίος είχε περάσει τρεις ημέρες σε ένα σπήλαιο—την κοιλία ενός κήτους.

> Καθώς δε τα πλήθη συνέρρεαν κατά μάζες, ήρχισε να λέγει: Γενεά πονηρά είναι αύτη· σημείον ζητεί, και σημείον δεν θα δοθή εις αυτήν, ειμή το σημείον Ιωνά του προφήτου. Διότι καθώς ο Ιωνάς έγινε σημείον εις τους Νινευίτας, ούτω και ο Υιός του ανθρώπου θα είναι εις την γενεάν ταύτην. Λουκάς 11:29, 30.

Ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά του κήτους επί τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, όπως και ο Ιησούς ήταν στον τάφο επί τρεις ημέρες. Ο Ιωνάς ήταν σημείο, και το ίδιο είναι και ο Ιησούς. Αντιπροσωπεύουν το σημείο της αναστάσεως, η οποία βεβαίως ακολουθεί τον θάνατο.

> Τότε αποκρίθησαν κάποιοι από τους γραμματείς και από τους Φαρισαίους, λέγοντας· Διδάσκαλε, θέλομεν να ίδωμεν από σέ σημείον. Εκείνος όμως, απαντώντας, είπε προς αυτούς· Γενεά πονηρά και μοιχαλίς ζητεί σημείον· και σημείον δεν θα δοθή εις αυτήν, παρά μόνον το σημείον Ιωνά του προφήτου· διότι καθώς ο Ιωνάς ήτο τρεις ημέρας και τρεις νύκτας εις την κοιλίαν του κήτους, ούτω και ο Υιός του ανθρώπου θα είναι τρεις ημέρας και τρεις νύκτας εις την καρδίαν της γης. Άνδρες Νινευίται θα αναστηθούν εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης και θα κατακρίνουν αυτήν· διότι μετενόησαν εις το κήρυγμα του Ιωνά· και ιδού, πλείονας του Ιωνά είναι εδώ. Ματθαίος 12:38–41.

Εάν κατανοήσουμε την αρχή της επανάληψης της ιστορίας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλη η ιερή ιστορία προσδιορίζει το τέλος του κόσμου, τότε ο Ιωνάς και ο θάνατος, η ταφή και η ανάσταση του Χριστού αποτελούν το «σημείο» και επίσης το μήνυμα για τον λαό του Θεού τώρα. Όταν ο Ιωνάς εξεβλήθη από την κοιλία του κήτους, εκήρυξε το μήνυμα, όπως ακριβώς το μήνυμα της αναστάσεως του Χριστού εκηρύχθη αμέσως όταν ο άγγελος απομάκρυνε τον λίθο από το σπήλαιο στο οποίο βρισκόταν ο Χριστός. Εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Μωυσή, τον Ηλία, τον Ιωνά και τον Χριστό συμβολίζουν όχι μόνον τον λαό του Θεού των «εσχάτων ημερών», αλλά και το μήνυμα που έδωσε ο καθένας από αυτούς.

Το σημείο τοῦ Ἰωνᾶ περιλαμβάνει τὴν ἐμπειρία τοῦ σπηλαίου, ὅπου φανερώνεται ὁ ἐλεήμων χαρακτὴρ τοῦ Χριστοῦ. Τὸ αὐτὸ ἔλεος ποὺ ὁ Ἰησοῦς ἐπέδειξε πρὸς τὸν Ἠλία, ἐπεδείχθη καὶ πρὸς τὸν Ἰωνᾶ, καθὼς ἐκεῖνος ἔφευγε ἀπὸ τὴν εὐθύνη τοῦ νὰ κηρύξῃ τὸ μήνυμα. Ὑπάρχουν πολλὰ περισσότερα ποὺ δύνανται νὰ λεχθοῦν περὶ τοῦ Ἰωνᾶ, ἀλλὰ ἄλλα σημεῖα πρέπει τώρα νὰ ἐξετασθοῦν.

Το σπήλαιο, μεταξύ άλλων, συμβολίζει τον θάνατο και την ανάσταση. Ο λαός της διαθήκης του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες έχει προσδιορισθεί, βάσει πολλαπλών μαρτυριών, ως νεκρός και έπειτα αναστημένος. Βεβαίως, ο χριστιανός πρέπει να γεννηθεί εκ νέου για να δει τη βασιλεία του Θεού, και αυτό αντιπροσωπεύει τον θάνατο του παλαιού σαρκικού ανθρώπου, αλλά προφητικώς σημαίνει περισσότερα. Ομιλεί για ένα μήνυμα που ανακόπτεται απότομα στην πορεία του. Ο Ηλίας έπαυσε να κηρύττει το μήνυμα, ο Ιωνάς έφυγε για να αποφύγει την κήρυξη του μηνύματος. Ο Ιωάννης ρίχθηκε στη φυλακή και εκτελέσθηκε. Ο Ιησούς σταυρώθηκε.

Το σημείο τοῦ Ἰωνᾶ, λοιπόν, δὲν ἀφορᾷ ἀπλῶς τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση, ἀλλὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση ἑνὸς μηνύματος, καὶ ὅλα τὰ μηνύματα ποὺ προτυπώνονται στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀντιπροσωπεύουν τὸ τελικὸ προειδοποιητικὸ μήνυμα ποὺ δόθηκε στὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἔπειτα τὸ ἔδωσε στὸν Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος ἔπειτα τὸ ἔδωσε στὸν προφήτη, ὁ ὁποῖος ἔπειτα τὸ ἔγραψε καὶ τὸ ἀπέστειλε στὶς ἐκκλησίες. Ὁ Θεὸς ἦταν πρόθυμος νὰ τερματίσει τὸ μήνυμα καὶ νὰ ἀρχίσει ἐκ νέου μέσα στὴν ἐμπειρία τοῦ σπηλαίου τοῦ Μωυσέως. Ὁ Ἠλίας ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο του ὡς ἀγγελιαφόρος καὶ ἔφυγε στὸ σπήλαιο. Ὁ Ἰωνᾶς ἔφυγε στὴ Θαρσίς. Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς δολοφονήθηκε, ὅπως καὶ ὁ Ἰησοῦς. Ὅλες αὐτὲς οἱ μαρτυρίες πρέπει νὰ μεταφερθοῦν στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ νὰ εὐθυγραμμισθοῦν ἡ μία μὲ τὴν ἄλλη. Ὁ Δανιὴλ καὶ ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι δύο βιβλία, ἀλλὰ ἡ «μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ» προσδιορίζει ὅτι εἶναι καὶ ἕνα βιβλίο. Ἔχουν τὰ ἴδια χαρακτηριστικὰ μὲ τὴν Ἁγία Γραφή. Δύο βιβλία ποὺ ἀποτελοῦν ἕνα βιβλίο καὶ δύο συγγραφεῖς ποὺ ἀντιπροσωπεύουν δύο μάρτυρες.

Ο Δανιήλ, αιχμάλωτος της Βαβυλώνος και κατόπιν της Μηδοπερσίας, συμβολικώς πέθανε όταν ρίφθηκε στον λάκκο των λεόντων. Ο Ιωνάς συμβολικώς πέθανε όταν καταβροχθίσθηκε από το κήτος. Ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής συμβολικώς πέθανε όταν ρίφθηκε στο ζέον έλαιο. Ο Γουίλλιαμ Μίλλερ πέθανε, αλλά έχει την υπόσχεση ότι άγγελοι αναμένουν στον τάφο του την ανάσταση των δικαίων. Η διακονία Future for America συμβολικώς πέθανε στις 18 Ιουλίου 2020.

Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο της θεραπείας της θανατηφόρου πληγής της παπικής εξουσίας. Η θεραπεία της πληγής αποτελεί ειδικό θέμα των κεφαλαίων δεκατρία και δεκαεπτά της Αποκάλυψης. Όταν η θανατηφόρος πληγή θεραπευθεί, ο αναστημένος παπισμός θα καταστεί η όγδοη βασιλεία που παριστάνεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Προσδιορίζεται ως η όγδοη, η οποία είναι εκ των επτά. Το οκτώ είναι σύμβολο της αναστάσεως, διότι η περιτομή, ως σφραγίδα της σχέσεως της διαθήκης, έπρεπε να τελείται την όγδοη ημέρα μετά τη γέννηση άρρενος παιδίου. Η τελετή εκείνη αντικαταστάθηκε από το βάπτισμα στη χριστιανική οικονομία, και το βάπτισμα αντιπροσωπεύει τον θάνατο, την ταφή και την ανάσταση του Χριστού. Ο Χριστός αναστήθηκε την ημέρα μετά την έβδομη ημέρα. Επομένως, προφητικώς αναστήθηκε την όγδοη ημέρα. Μετά από χίλια έτη αναπαύσεως, η γη, ανακαινισμένη πλέον, ανασταίνεται στην όγδοη χιλιετία.

Back to Articles