Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Δύο

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

Ταυτοποίηση της Σύγχρονης Ρώμης και του Προφητικού Οράματος κατά τις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Καὶ ἐν ἐκείνοις τοῖς καιροῖς πολλοὶ θέλουσιν ἐγερθῆ κατὰ τοῦ βασιλέως τοῦ νότου· καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θέλουσιν ὑψωθῆ, διὰ νὰ στηρίξωσι τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θέλουσι πέσει. Δανιήλ 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

Η ορθή ταυτοποίηση της δύναμης των εσχάτων ημερών, η οποία παρουσιάζεται ως Σύγχρονη Ρώμη, και, ως εκ τούτου, της δύναμης που «καθιδρύει το όραμα», είναι ουσιώδης και σωτηριώδης. Αντιπροσωπεύει ένα στοιχείο της τελικής διαδικασίας δοκιμασίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η λέξη «όραμα» στο εδάφιο είναι η ίδια εβραϊκή λέξη την οποία επέλεξε ο Σολομών όταν προσδιόρισε γιατί ο λαός του Θεού απολλύεται.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὅρασις, ὁ λαὸς ἀφανίζεται· ἀλλ᾽ εὐτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ τὸν νόμον. Παροιμίαι 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

Όλοι οι προφήτες μιλούν πιο άμεσα σχετικά με τις έσχατες ημέρες παρά για οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ιερής ιστορίας, και η προειδοποίηση του Σολομώντος σχετικά με την ανάγκη κατοχής του «οράματος» αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου. Η αλήθεια πάντοτε διαιρεί και παράγει δύο τάξεις προσκυνητών· στο εδάφιο υπάρχει μια τάξη που χάνεται και μια τάξη που τηρεί ευτυχώς τον νόμο. Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η συμβουλή του Σολομώντος τίθεται μέσα στο πλαίσιο μιας διαμάχης περί της «αληθείας». Βρίσκεται επίσης μέσα στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων, διότι η παραβολή των δέκα παρθένων αποτελεί πρωτεύουσα απεικόνιση της εμπειρίας του λαού του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> Ὁ ἄφρων ἐκχέει ὅλον τὸν νοῦν αὐτοῦ· ὁ δὲ σοφὸς τὸν συγκρατεῖ ἕως ὕστερον. Ἐὰν ἄρχων προσέχῃ εἰς ψεύδη, πάντες οἱ ὑπηρέται αὐτοῦ γίνονται πονηροί. Ὁ πτωχὸς καὶ ὁ δόλιος ἄνθρωπος συναντῶνται· ὁ Κύριος φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀμφοτέρων. Ὁ βασιλεὺς ὁ κρίνων πιστῶς τοὺς πτωχούς, ὁ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ εἰς τὸν αἰῶνα. Ἡ ῥάβδος καὶ ὁ ἔλεγχος δίδουσι σοφίαν· παιδίον δὲ ἀφειμένον εἰς ἑαυτὸ καταισχύνει τὴν μητέρα αὐτοῦ. Ὅταν πληθύνωνται οἱ ἀσεβεῖς, πληθύνεται ἡ παράβασις· οἱ δὲ δίκαιοι θέλουσιν ἰδεῖ τὴν πτῶσιν αὐτῶν. Παίδευε τὸν υἱόν σου, καὶ θέλει σοι δώσει ἀνάπαυσιν· ναί, θέλει δώσει τέρψιν εἰς τὴν ψυχήν σου. Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὅρασις, ὁ λαὸς ἀποθνήσκει· ἀλλ’ ὁ φυλάττων τὸν νόμον, μακάριος ἐκεῖνος. Παροιμίαι 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

Δεν είναι πρόθεσή μου να δείξω με το δάκτυλο εκείνους που ενδέχεται να διατηρούν διαφορετική αντίληψη περί της Σύγχρονης Ρώμης από τη δική μου. Σκοπός μου είναι να καταδείξω ότι ο Σολομών απευθύνεται σε δύο τάξεις λατρευτών, τις οποίες προσδιορίζει ως «σοφό» και «άφρονα». Ο «άφρων» προσδιορίζεται επίσης ως ο «ασεβής». Οι φρόνιμες και οι μωρές παρθένοι της παραβολής προσδιορίζονται επίσης στην προφητική γραμμή του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ ως οι σοφοί και οι ασεβείς.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ, καὶ λευκανθῆ, καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράττει ἀσεβῶς· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει· οἱ δὲ συνετοὶ θέλουσιν ἐννοήσει. Δανιήλ 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

Ο Σολομών και ο Δανιήλ συμφωνούν μεταξύ τους, διότι όλη η προφητική μαρτυρία εναρμονίζεται στις έσχατες ημέρες. Οι σοφοί κατανοούν την «αύξηση της γνώσεως».

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> Καὶ οἱ συνετοὶ θέλουσι λάμψει ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος· καὶ οἱ ἐπιστρέφοντες πολλοὺς εἰς δικαιοσύνην ὡς οἱ ἀστέρες εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ ἔτι. Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Δανιήλ 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

Το δέκατο εδάφιο προσδιορίζει την τριπλή διαδικασία δοκιμασίας που κοσκινίζει τις παρθένους, οι οποίες καλούνται να είναι μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Και στις δύο περιπτώσεις, η διαδικασία του κοσκινίσματος και της δοκιμασίας βασίζεται στο κατά πόσον οι παρθένες κατανοούν την αύξηση της γνώσεως (το όραμα), η οποία αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους, το 1989.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

«Ο καιρός του τέλους» στις έσχατες ημέρες ήταν το 1989, όταν αποσφραγίσθηκαν τα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Τότε κατεδείχθη ότι το θέμα των εδαφίων ήταν η τελική άνοδος και πτώση του βασιλέως του βορρά. Τότε κατεδείχθη ότι ο βασιλεύς του βορρά στα εδάφια είναι η παπική εξουσία των εσχάτων ημερών. Η Έμπνευση ουδέποτε χρησιμοποιεί την έκφραση «Σύγχρονη Ρώμη». Η έκφραση επινοήθηκε από εμένα, για να παραστήσει την παπική εξουσία των εσχάτων ημερών, διότι προφητικώς το «σύγχρονο» αντιπροσωπεύει τις έσχατες ημέρες. Η Ellen White ουδέποτε χρησιμοποίησε την έκφραση «Σύγχρονη Ρώμη».

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

Υπάρχουν εσφαλμένες απόψεις ως προς το ποιον αντιπροσωπεύει ο βασιλιάς του βορρά στις τελευταίες έξι εδαφικές περικοπές του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, αλλά υπάρχει μόνο μία ορθή κατανόηση. Η κατανόηση ότι ο βασιλιάς του βορρά στα εδάφια αυτά είναι η παπική εξουσία προέκυψε από πολλούς προφητικούς μάρτυρες. Το εδάφιο σαράντα αρχίζει προσδιορίζοντας ότι ο παπισμός έλαβε θανατηφόρο τραύμα το 1798· κατόπιν, τα εδάφια σαράντα ένα έως σαράντα τρία προσδιορίζουν τις δυναμικές που συνδέονται με τη θεραπεία του θανατηφόρου τραύματος. Το εδάφιο σαράντα τέσσερα περιγράφει το μήνυμα που εξοργίζει τον παπισμό και οδηγεί στο εδάφιο σαράντα πέντε, όταν η παπική εξουσία φθάνει στο τελικό και πλήρες τέλος της. Το όραμα που αποσφραγίσθηκε το 1989 είναι το όραμα της τελικής ανόδου και πτώσεως της παπικής εξουσίας κατά τις έσχατες ημέρες. Αυτό το όραμα είναι η αύξηση της γνώσεως που παράγει και φανερώνει δύο τάξεις προσκυνητών, βάσει της αποδοχής ή της απορρίψεώς τους της γνώσεως που βρίσκεται σε εκείνα τα εδάφια.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

Σύμφωνα με το ίδιο ακριβώς κεφάλαιο όπου η αύξηση της γνώσεως αποσφραγίσθηκε το 1989, οι «λησταί του λαού σου», οι οποίοι «υψώνουσιν εαυτούς» και τελικώς «πίπτουσι», αποτελούν το σύμβολο που εδραιώνει την «όρασιν». Κατά το τελικό κοσκίνισμα, το πρώτο δοκιμαστικό ερώτημα είναι ποιος παριστάνεται ως οι «λησταί του λαού σου», διότι αυτοί είναι το προφητικό σύμβολο που εδραιώνει την «όρασιν». Είναι οι λησταί η παπική εξουσία ή είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες;

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι το ίδιο βιβλίο, αντιπροσωπεύοντας δύο μάρτυρες της ίδιας γραμμής προφητείας. Ο Δανιήλ είναι η αρχή και η Αποκάλυψη είναι το τέλος, και μαζί αντιπροσωπεύουν δύο μάρτυρες της αλήθειας που αποσφραγίζεται κατά τον καιρό του τέλους το 1989.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

Ο Δανιήλ περιγράφει τη διαδικασία του εξαγνισμού που προκλήθηκε όταν ο Λέων της φυλής του Ιούδα αποσφράγισε τα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε το 1989. Κατά τον καιρό εκείνο άρχισε μια διαδικασία δοκιμασίας, προκειμένου να προσδιορισθεί και να φανερωθεί ποιοι θα ήσαν οι «ιερείς» που αποτελούν τον λαό της διαθήκης, ο οποίος είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες κατά τις έσχατες ημέρες. Ο Ωσηέ προσθέτει ότι όσοι απορρίπτουν την αύξηση της γνώσεως των εσχάτων ημερών δεν θα γίνουν ένας από τους ιερείς που αποτελούν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ο λαός μου αφανίζεται εξαιτίας ελλείψεως γνώσεως· επειδή απέρριψες τη γνώση, θα σε απορρίψω και εγώ, ώστε να μη μου είσαι ιερεύς· επειδή λησμόνησες τον νόμο του Θεού σου, θα λησμονήσω και εγώ τα τέκνα σου. Ωσηέ 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης επισημαίνει ότι η γνώση η οποία αποσφραγίζεται και απορρίπτεται από μία τάξη ανθρώπων επιφέρει την απόρριψή τους ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Και λέγει προς εμέ· Μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι πλησίον. Όστις αδικεί, ας αδικήση έτι· και όστις είναι μεμιασμένος, ας μιανθή έτι· και όστις είναι δίκαιος, ας γίνη έτι δικαιότερος· και όστις είναι άγιος, ας αγιασθή έτι. Αποκάλυψις 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

Η ιστορία των Μιλλεριτών απεικονίζει την ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και μαζί οι Μιλλερίτες και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του αγγέλματος και του έργου των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκατέσσερα. Οι παράλληλες ιστορίες προσδιορίζουν τα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της δοκιμασίας. Το έργο και των δύο ιστοριών έχει προτυπωθεί από τον Ηλία και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> «Με τρόμο ο William Miller άρχισε να εκθέτει ενώπιον του λαού τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, οδηγώντας τους ακροατές του μέσα από τις προφητείες έως τη δεύτερη έλευση του Χριστού. Με κάθε προσπάθεια αντλούσε δύναμη. Όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής προανήγγειλε την πρώτη έλευση του Ιησού και προετοίμασε την οδό για τον ερχομό Του, έτσι και ο William Miller και εκείνοι που ενώθηκαν μαζί του διακήρυξαν τη δεύτερη έλευση του Υιού του Θεού». Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

Το Μηλλεριτικό μήνυμα προσδιόρισε τα «γεγονότα» που συνδέονται με τη λήξη του καιρού της χάριτος, όπως αυτά παριστάνονται τόσο από τον Ηλία όσο και από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «Ήταν αναγκαίο οι άνθρωποι να αφυπνισθούν ως προς τον κίνδυνό τους· να διεγερθούν ώστε να προετοιμασθούν για τα επίσημα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της περιόδου της χάριτος». The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

Το 1989, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αποσφραγίσθηκε το τμήμα του βιβλίου του Δανιήλ που αφορούσε τις έσχατες ημέρες, και άρχισε μία διαδικασία δοκιμασίας. Η δοκιμασία βασιζόταν στην ικανότητα ή στην αδυναμία του λαού του Θεού να κατανοήσει ή να απορρίψει την αύξηση της γνώσεως που παριστάνεται στους τελευταίους έξι στίχους του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ· στίχους που οδηγούν στον πρώτο στίχο του δωδεκάτου κεφαλαίου, ο οποίος προσδιορίζει το «κλείσιμο της θύρας της χάριτος». Τότε αποσφραγίσθηκε το μήνυμα των «γεγονότων που συνδέονται με το κλείσιμο της θύρας της χάριτος», και άρχισε το έργο εκείνων που ήσαν οι υποψήφιοι να γίνουν οι «ιερείς» των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το έργο τους ήταν να «κατανοήσουν» και να διακηρύξουν το μήνυμα που παριστάνεται στο χωρίο αυτό. Το μήνυμα και το έργο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων ήταν να παρουσιάσουν το αποσφραγισμένο μήνυμα, ώστε να αφυπνίσουν τους ανθρώπους «να προετοιμασθούν για τα επίσημα γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της θύρας της χάριτος».

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «Σήμερα, με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία και του Ιωάννη του Βαπτιστή, αγγελιοφόροι διορισμένοι από τον Θεό εφιστούν την προσοχή ενός κόσμου που οδεύει προς την κρίση στα επίσημα γεγονότα που σύντομα πρόκειται να λάβουν χώρα σε συνάρτηση με τις τελευταίες ώρες της δοκιμασίας και την εμφάνιση του Χριστού Ιησού ως Βασιλέως βασιλέων και Κυρίου κυρίων. Σύντομα κάθε άνθρωπος πρόκειται να κριθεί για τα έργα που έγιναν εν τω σώματι. Η ώρα της κρίσεως του Θεού έχει έλθει, και επί των μελών της Εκκλησίας Του επί της γης αναπαύεται η επίσημη ευθύνη να προειδοποιήσουν εκείνους που στέκονται, τρόπον τινά, στο ίδιο το χείλος της αιώνιας απώλειας. Σε κάθε ανθρώπινο ον σε όλον τον κόσμο, που θα δώσει προσοχή, πρέπει να καταστούν σαφείς οι αρχές που διακυβεύονται στη μεγάλη διαμάχη που διεξάγεται, αρχές από τις οποίες εξαρτώνται τα πεπρωμένα όλης της ανθρωπότητας.» Προφήτες και Βασιλείς, 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

Η ιστορία του Ιωάννη του Βαπτιστή και του Χριστού, καθώς και η ιστορία των Μιλλεριτών, απεικονίζουν το μήνυμα και το έργο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τόσο ο Ιωάννης όσο και ο Χριστός κατανοούσαν το μήνυμά τους ως αντιπροσωπεύον το κλείσιμο της δοκιμασίας.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Ἰδὼν δὲ πολλοὺς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων ἐρχομένους εἰς τὸ βάπτισμα αὐτοῦ, εἶπεν πρὸς αὐτούς· Γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν νὰ φύγητε ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς; Ματθαῖος 3:7.

Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

Ο Χριστός παρίστανε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, την ίδια εκείνη καταστροφή για την οποία ο Ιωάννης είχε προειδοποιήσει τους φιλονείκους Ιουδαίους ότι πλησίαζε. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε την καταστροφή αυτή ως σύμβολο της «οργής» που αρχίζει όταν Εκείνος, ως Μιχαήλ, εγείρεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 1.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> Ο Χριστός έβλεπε στην Ιερουσαλήμ ένα σύμβολο του κόσμου, πεπωρωμένου μέσα στην απιστία και την ανταρσία, και σπεύδοντος να συναντήσει τις ανταποδοτικές κρίσεις του Θεού. Τα δεινά μιας πεσμένης φυλής, που βάραιναν την ψυχή Του, απέσπασαν από τα χείλη Του εκείνη την υπέρμετρα πικρή κραυγή. Έβλεπε την καταγραφή της αμαρτίας χαραγμένη μέσα στην ανθρώπινη δυστυχία, στα δάκρυα και στο αίμα· η καρδιά Του συγκινήθηκε με άπειρη ευσπλαχνία για τους θλιβομένους και πάσχοντες της γης· λαχταρούσε να τους ανακουφίσει όλους. Αλλά ούτε και το χέρι Του μπορούσε να αναχαιτίσει το ρεύμα της ανθρώπινης συμφοράς· λίγοι θα αναζητούσαν τη μόνη Πηγή της βοήθειάς τους. Ήταν πρόθυμος να εκχύσει την ψυχή Του έως θανάτου, για να θέσει τη σωτηρία μέσα στην εμβέλειά τους· αλλά λίγοι θα έρχονταν προς Αυτόν για να έχουν ζωή.

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> «Η Μεγαλειότητα του ουρανού σε δάκρυα! ο Υιός του άπειρου Θεού ταραγμένος κατά το πνεύμα, λυγισμένος από αγωνία! Η σκηνή γέμισε όλον τον ουρανό με κατάπληξη. Εκείνη η σκηνή μας αποκαλύπτει την υπερβάλλουσα αμαρτωλότητα της αμαρτίας· δείχνει πόσο δύσκολο έργο είναι, ακόμη και για την Άπειρη Δύναμη, να σώσει τους ενόχους από τις συνέπειες της παράβασης του νόμου του Θεού. Ο Ιησούς, ατενίζοντας έως την τελευταία γενεά, είδε τον κόσμο περιπλεγμένο σε μια πλάνη παρόμοια με εκείνη που προκάλεσε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η μεγάλη αμαρτία των Ιουδαίων ήταν η απόρριψη του Χριστού· η μεγάλη αμαρτία του χριστιανικού κόσμου θα ήταν η απόρριψη του νόμου του Θεού, του θεμελίου της διακυβέρνησής Του στον ουρανό και στη γη. Τα προστάγματα του Ιεχωβά θα καταφρονούνταν και θα λογίζονταν ως ουδέν. Εκατομμύρια σε δουλεία της αμαρτίας, δούλοι του Σατανά, καταδικασμένοι να υποστούν τον δεύτερο θάνατο, θα αρνούνταν να ακούσουν τα λόγια της αλήθειας κατά την ημέρα της επίσκεψής τους. Φρικτή τύφλωση! παράξενη αποπλάνηση!» The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

Το προειδοποιητικό μήνυμα που κηρύχθηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και επίσης από τον Χριστό ήταν το ίδιο προειδοποιητικό μήνυμα, ακριβώς όπως το προειδοποιητικό μήνυμα των Μιλλεριτών ήταν το ίδιο μήνυμα που προσδιορίζει τα γεγονότα τα συνδεδεμένα με το κλείσιμο της δοκιμασίας, το οποίο οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες θα διακηρύξουν. Τρεις μάρτυρες· ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Χριστός και οι Μιλλερίτες μαρτυρούν ότι το έργο και το μήνυμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι μια διαδικασία δοκιμασίας ζωής ή θανάτου, η οποία επιτελείται μέσω της αύξησης της γνώσης που αποσφραγίσθηκε το 1989. Το μήνυμα που αποσφραγίσθηκε εκείνον τον καιρό είναι το όραμα των εσχάτων ημερών, το οποίο πρέπει να κατανοηθεί από τους σοφούς, εάν πρόκειται να είναι οι «ιερείς» που αποτελούν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Εάν εκείνοι οι υποψήφιοι δεν κατανοήσουν εκείνο το όραμα, προσδιορίζονται ως ασεβείς ή ως μωροί, και απολλύονται. Αυτοί και τα τέκνα τους απορρίπτονται, σε συμφωνία με την απόρριψή τους του οράματος που αποτελεί την αύξηση της γνώσης.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

Ο Λόγος του Θεού προσδιορίζει ότι η Ρώμη είναι η δύναμη που υψώνει τον εαυτό της, απογυμνώνει τον λαό του Θεού και έπειτα πίπτει και εγκαθιδρύει την όραση. Το ερώτημα αν η Σύγχρονη Ρώμη είναι η παπική εξουσία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί τη δοκιμασία που αποκαλύπτει ότι οι υποψήφιοι αυτοί είναι είτε φρόνιμες είτε μωρές παρθένοι. Η δοκιμασία αυτή είναι προφητική δοκιμασία, αντλημένη από το βιβλίο του Δανιήλ, η οποία στη συνέχεια επιβεβαιώνεται και τελειοποιείται στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Το θέμα της Σύγχρονης Ρώμης δεν είναι απλώς μια επιλογή μεταξύ της παπικής εξουσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών· είναι η τελική δοκιμασία για τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Είναι προφητική δοκιμασία, και, όταν κατανοείται ορθώς, περικλείει κάθε παράσταση της τελικής διαδικασίας δοκιμασίας που εκτίθεται μέσα στην ηγιασμένη προφητική μαρτυρία του Θεού.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

Η διαδικασία της δοκιμασίας κατά την εποχή του Ιωάννη του Βαπτιστή και του Χριστού προήλθε από το βιβλίο του Δανιήλ, όπως και η διαδικασία της δοκιμασίας κατά την εποχή των Μιλλεριτών. Ως προφητική δοκιμασία, η μεθοδολογία με την οποία εδραιώνεται η αλήθεια είναι εξίσου ουσιώδης για τους υποψηφίους εκείνους, ώστε να την εφαρμόσουν ορθά, όσο και η απλή προσήλωση στη σωστή άποψη περί του ποια είναι η Σύγχρονη Ρώμη. Είτε εξετάζεται η ορθή ταυτοποίηση της Σύγχρονης Ρώμης είτε η εφαρμογή της ορθής μεθοδολογίας, και τα δύο στοιχεία της δοκιμασίας είναι διατυπωμένα στο βιβλίο του Δανιήλ. Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Δανιήλ διήλθε μέσα από μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, αρχίζοντας με τη δίαιτα, κατόπιν με μια οπτική δοκιμή, και έπειτα με μια δοκιμασία που διενεργήθηκε από τον Ναβουχοδονόσορ, βιβλικό σύμβολο του Βασιλέως του Βορρά, της παπικής εξουσίας των εσχάτων ημερών.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Καὶ εἰς ταῦτα τὰ τέσσαρα παιδία ὁ Θεὸς ἔδωκεν γνῶσιν καὶ σύνεσιν ἐν πάσῃ παιδείᾳ καὶ σοφίᾳ· καὶ ὁ Δανιὴλ εἶχεν κατανόησιν εἰς πάσας τὰς ὁράσεις καὶ τὰ ἐνύπνια. Καὶ ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν, καθὼς ὁ βασιλεὺς εἶχεν προστάξει νὰ προσαχθῶσιν, ὁ ἄρχων τῶν εὐνούχων τοὺς προσήγαγεν ἐνώπιον τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Καὶ ὁ βασιλεὺς ὡμίλησε μετ’ αὐτῶν· καὶ ἐν ἅπασιν αὐτοῖς δὲν εὑρέθη οὐδεὶς ὅμοιος πρὸς τὸν Δανιήλ, τὸν Ἁνανίαν, τὸν Μισαήλ, καὶ τὸν Ἀζαρίαν· διὰ τοῦτο παρέστησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Καὶ ἐν παντὶ πράγματι σοφίας καὶ συνέσεως, περὶ τοῦ ὁποίου ὁ βασιλεὺς ἐζήτησε παρ’ αὐτῶν, τοὺς εὗρεν δεκαπλασίως ἀνωτέρους ἀπὸ πάντας τοὺς μάγους καὶ τοὺς ἀστρολόγους ποὺ ἦσαν ἐν πάσῃ τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ. Δανιήλ 1:17–20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

«Στο τέλος των ημερών», το οποίο προφητικώς είναι οι έσχατες ημέρες, όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες δοκιμάζονται, ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι βρέθηκαν «δέκα φορές ανώτεροι από όλους τους μάγους και αστρολόγους που ήσαν σε όλη την επικράτειά του», και ο Δανιήλ είχε «σύνεση σε όλες τις οράσεις και τα ενύπνια». Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες στις έσχατες ημέρες κατανοούν την αύξηση της γνώσεως που έφθασε όταν ο Χριστός, ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα, αποσφράγισε «εκείνο το τμήμα του βιβλίου του Δανιήλ που αφορούσε τις έσχατες ημέρες», το 1989.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

Ο Δανιήλ δεν κατανοούσε απλώς περισσότερα από τους άλλους σχετικά με όνειρα και οράσεις· είχε «σύνεση σε όλες τις οράσεις και τα ενύπνια». Εκπροσωπεί εκείνους που εφαρμόζουν τη μεθοδολογία τού «γραμμή επί γραμμήν», διότι αυτή η μεθοδολογία συνενώνει «όλες τις οράσεις και τα ενύπνια» σε ένα συνεκτικό μήνυμα. Το μήνυμα που συνενώνει όλα τα όνειρα και όλες τις οράσεις σε μία προφητική γραμμή προσδιορίζει τα «γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της δοκιμασίας». Το μήνυμα αυτό εδραιώνεται μέσω του προφητικού συμβόλου που είναι η Σύγχρονη Ρώμη, η δύναμη που αυτοϋψώνεται, απογυμνώνει τον λαό του Θεού και πέφτει.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

Αυτή η δύναμη μπορεί να εδραιωθεί μόνο με την εφαρμογή της ορθής μεθοδολογίας. Οι περισσότεροι που ομολογούν ότι μελετούν τη Βίβλο απορρίπτουν τη μεθοδολογία τοῦ «γραμμή ἐπὶ γραμμήν», και μερικοί που ομολογούν ότι τη χρησιμοποιούν, εφαρμόζουν εσφαλμένα τους κανόνες που συνιστούν τη μεθοδολογία τοῦ «γραμμή ἐπὶ γραμμήν». Οι κανόνες αυτοί καταχωρίσθηκαν για πρώτη φορά δημόσια από τους Μιλλερίτες, και ο λαός τοῦ Θεοῦ των εσχάτων ημερών έχει προειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι εκείνοι που είναι πράγματι οι αγγελιοφόροι τοῦ τρίτου αγγέλου θα χρησιμοποιούν τους κανόνες προφητικής ερμηνείας τοῦ William Miller.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «Εκείνοι που είναι αφοσιωμένοι στη διακήρυξη του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου ερευνούν τις Γραφές σύμφωνα με το ίδιο σχέδιο που υιοθέτησε ο Πατήρ Μίλλερ». Review and Herald, 25 Νοεμβρίου, 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.

Ο Γουίλλιαμ Μίλλερ αντιπροσώπευε την αρχή των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, και προτυπωνόταν από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ο οποίος ήταν η αρχή του μηνύματος του οποίου ο Χριστός ήταν το τέλος. Η αδελφή Ουάιτ ευθυγραμμίζει ευθέως τη διαδικασία δοκιμασίας του Ιωάννη του Βαπτιστή προς τον Χριστό με τη διαδικασία δοκιμασίας των τριών αγγέλων. Ο Ιωάννης άρχισε το μήνυμα, και μόνον λίγο πριν από τον σταυρό, όταν ο Χριστός είχε πάρει τους μαθητές Του στην Καισάρεια Φιλίππου, ο Ιησούς πρόσθεσε τότε τις λεπτομέρειες του μηνύματος που είχε αρχίσει ο Ιωάννης. Η πρώτη αλήθεια, η αλήθεια της αρχής, την οποία ο Ιωάννης προσδιόρισε όταν είδε τον Χριστό, ήταν ότι αναγνώρισε τον Χριστό ως τον Αμνό του Θεού, ο οποίος αίρει τις αμαρτίες του κόσμου.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> Ταῦτα ἐγένοντο ἐν Βηθαβαρᾷ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου ὁ Ἰωάννης ἐβάπτιζεν. Τῇ ἐπαύριον βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτόν, καὶ λέγει, Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Οὗτός ἐστι περὶ οὗ ἐγὼ εἶπον, Ὀπίσω μου ἔρχεται ἀνήρ, ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. Ἰωάννης 1:28–30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

Τότε άρχισε η περίοδος της τριάμισι ετών δοκιμασίας, η οποία κατέληξε στον σταυρό. Αφού ο Ιωάννης θανατώθηκε λίγο πριν από τον σταυρό, ο Ιησούς τότε άρχισε να εξηγεί εκείνη την πρώτη ακριβώς δήλωση του Ιωάννη.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Ότε δε ήλθεν ο Ιησούς εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου, ηρώτα τους μαθητάς αυτού, λέγων, Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός του ανθρώπου; Οι δε είπον, Άλλοι μεν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, έτεροι δε Ιερεμίαν, ή ένα των προφητών. Λέγει προς αυτούς, Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι; Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος είπε, Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος. Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψαν τούτο, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ δε σοι λέγω, ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσι κατισχύσει αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δήσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Τότε παρήγγειλε εις τους μαθητάς αυτού να μη είπωσι προς μηδένα ότι αυτός είναι ο Ιησούς ο Χριστός. Από τότε ήρχισεν ο Ιησούς να δεικνύη εις τους μαθητάς αυτού ότι πρέπει να υπάγη εις Ιεροσόλυμα, και να πάθη πολλά από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων, και να φονευθή, και την τρίτην ημέραν να αναστηθή. Ματθαίος 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

Η Καισάρεια Φιλίππου είναι το όνομα του Πανίου κατά τον καιρό του Χριστού, και το Πάνιο ταυτίζεται με το εδάφιο που ακολουθεί το εδάφιο δεκατέσσερα του Δανιήλ ένδεκα, όπου εισάγονται οι λησταί του λαού σου, οι οποίοι υψώνουν εαυτούς, αλλά πέφτουν. Το μήνυμα του Ιωάννη του Βαπτιστή, θεόπνευστο και τέλειο, ήταν το μήνυμα στην αρχή που αντιπροσώπευε το Μιλλεριτικό μήνυμα, το οποίο είχε εδραιωθεί επάνω στους κανόνες του Μίλλερ. Το μήνυμα του Χριστού στο τέλος, οικοδομημένο επάνω στο μήνυμα του Ιωάννη και επεκτείνοντάς το, και αυτό προτυποποιούσε το μήνυμα στο τέλος των τριών αγγέλων, το οποίο βασίζεται στους κανόνες του Μίλλερ και στις λεπτομέρειες που προστίθενται στο μήνυμα του Μίλλερ όταν η μεθοδολογία γραμμή επάνω σε γραμμή φθάνει στο τέλος.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

Το να καταλήξει κανείς σε εσφαλμένη κατανόηση του συμβόλου που συνδέει την όραση με το σύμβολο της Σύγχρονης Ρώμης παραλληλίζεται με εκείνους, στην ιστορία του Χριστού, που απέρριψαν το μήνυμα του σταυρού. Μας πληροφορείται ότι οι Ιουδαίοι που απέρριψαν το μήνυμα του Ιωάννη του Βαπτιστή δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από τις διδασκαλίες του Ιησού, και ότι η ιστορία εκείνων των Ιουδαίων που έπραξαν ακριβώς τούτο αντιπροσωπεύει όσους απέρριψαν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Οι Μιλλερίτες ταύτισαν τους ληστάς του λαού σου, τους οποίους εγώ αργότερα απέδωσα με τις λέξεις «Σύγχρονη Ρώμη», με την παπική εξουσία.

We will continue these considerations in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles