Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Επτά

The Prophetic Narrative: From Jeroboam to Josiah and the Restoration of the Old Paths

Η Προφητική Αφήγηση: Από τον Ιεροβοάμ στον Ιωσία και την Αποκατάσταση των Αρχαίων Οδών

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

Το 1844, οι Προτεστάντες των Ηνωμένων Πολιτειών αποσύρθηκαν από το Μιλλεριτικό κίνημα και έλαβαν την προφητική τους θέση ως θυγατέρα της Βαβυλώνας, όπως προτυπώνεται από τον Ιεροβοάμ, ο οποίος εγκαθίδρυσε ένα παραχαραγμένο σύστημα λατρείας όταν οι δέκα βόρειες φυλές του αποσχίσθηκαν από το νότιο βασίλειο του Ιούδα. Οι δύο χρυσοί μόσχοι του Ιεροβοάμ, ο ένας στην πόλη Βαιθήλ (που σημαίνει «ο οίκος του Θεού»/Εκκλησία), και ο άλλος στη Δαν (που σημαίνει κρίση/Κράτος), προτύπωναν το ψευδές σύστημα Εκκλησίας και Κράτους που προτυπώνει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλα τα στοιχεία του παραχαραγμένου συστήματος εκκλησίας και κράτους του Ιεροβοάμ είχαν διαμορφωθεί κατά το ίδιο ακριβώς πρότυπο που παρουσιάστηκε στην ανταρσία του Ααρών. Έτσι, το παραχαραγμένο σύστημα λατρείας του Ιεροβοάμ ήταν εικόνα του παραχαραγμένου συστήματος λατρείας του Ααρών.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

Το παραποιημένο σύστημα του Ιεροβοάμ αντιπροσώπευε το σύστημα λατρείας το οποίο υποστήριξε ο Προτεσταντισμός όταν αποχωρίστηκε από το κίνημα του πρώτου αγγέλου και έγινε θυγάτηρ, ή εικόνα του ρωμαϊκού θηρίου του παπισμού. Κατά την ίδια την εγκαθίδρυση του παραποιημένου συστήματος του Ιεροβοάμ, ένας προφήτης από τον Ιούδα ήλθε αντιμέτωπος με το θυσιαστήριό του και με το ψευδές σύστημα λατρείας του. Το 1844, ακριβώς κατά την έναρξη του ρόλου του αποστατημένου Προτεσταντισμού στην εγκαθίδρυση ενός συστήματος λατρείας που παριστάνεται ως θυγάτηρ της Ρώμης, οι Μιλλερίτες, διά της πίστεως, εισήλθαν στα Άγια των Αγίων του ουρανίου αγιαστηρίου και αναγνώρισαν το Σάββατο, και έτσι αποτέλεσαν μια προφητική επίπληξη προς τις θυγατέρες της Ρώμης, οι οποίες επέλεξαν να συνεχίσουν να τηρούν το σημείο της εξουσίας της Ρώμης — την κυριακάτικη λατρεία.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

Ο προφήτης του Ιούδα, που αντιμετώπισε τον Ιεροβοάμ, τότε και εκεί εξέθεσε μια προφητεία.

> And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

> Και εβόησε κατά του θυσιαστηρίου δια του λόγου του Κυρίου και είπε· Ω θυσιαστήριον, θυσιαστήριον, ούτω λέγει ο Κύριος· Ιδού, παιδίον θέλει γεννηθή εις τον οίκον του Δαβίδ, Ιωσίας το όνομα αυτού· και επί σε θέλει προσφέρει τους ιερείς των υψηλών τόπων, οίτινες θυμιώσιν επί σε, και οστά ανθρώπων θέλουσι καύσει επί σε. Και έδωκε σημείον εν εκείνη τη ημέρα, λέγων· Τούτο είναι το σημείον το οποίον ελάλησεν ο Κύριος· Ιδού, το θυσιαστήριον θέλει σχισθή, και η σποδός η επ’ αυτού θέλει εκχυθή. Α΄ Βασιλέων 13:2, 3.

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

Η προφητεία περιλάμβανε τον διπλασιασμό της λέξεως «θυσιαστήριο». Ο διπλασιασμός μιας λέξεως ή φράσεως στην προφητεία αντιπροσωπεύει σύμβολο του αγγέλματος του δευτέρου αγγέλου, προσδιορίζοντας έτσι το έτος 1844, όταν έφθασε ο δεύτερος άγγελος και ο Προτεσταντισμός εξέπεσε, καθιστάμενος θυγάτηρ της Βαβυλώνος. Ταυτοχρόνως ο προφήτης παρείχε ένα σημείο, καθώς ακριβώς και οι Μιλλερίτες το 1844 αναγνώρισαν το σημείο του Σαββάτου. Καθώς ο Ιεροβοάμ απειλούσε τον προφήτη στα ακόλουθα εδάφια, η χείρ αυτού παραλύθηκε, παραπέμποντας έτσι στο χάραγμα της Βαβυλώνος, το οποίο επιβάλλεται είτε επί του μετώπου είτε επί της χειρός, και το οποίο, όταν ληφθεί πνευματικώς, καθιστά τον άνθρωπο αιωνίως ανάπηρο.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

Για τους σκοπούς αυτής της μελέτης, εξετάζουμε την προφητεία την οποία ο προφήτης εξέθεσε, προσδιορίζοντας ότι «παιδίον θέλει γεννηθή εις τον οίκον Δαβίδ, Ιωσίας κατ’ όνομα· και επί σε θέλει προσφέρει τους ιερείς των υψηλών τόπων, τους καίοντας θυμίαμα επί σε, και οστά ανθρώπων θέλουσι καεί επί σε». Το όνομα Ιωσίας σημαίνει «το θεμέλιο του Θεού» και αντιπροσωπεύει τα θεμέλια του Αντβεντισμού, τα οποία οικοδομήθηκαν μέσα στην ίδια ακριβώς ιστορία που προτυπώθηκε από την εγκαθίδρυση του ψευδούς συστήματος λατρείας του Ιεροβοάμ. Επάνω στο ψευδές σύστημα λατρείας που εγκαθίδρυσε ο Ιεροβοάμ, ο Ιωσίας θα τιμωρούσε τους ιερείς που ηγούνταν της κίβδηλης λατρείας.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

Ο προφήτης παρήκουσε την εντολή του Κυρίου να μη επιστρέψει από την οδό διά της οποίας είχε έλθει στην εγκαινίαση του Ιεροβοάμ, και να μη φάγει ούτε να πιει στη Βαιθήλ. Όταν έφαγε την τροφή του ψευδόμενου προφήτη της Βαιθήλ, προετέθη ως σύμβολο του θανάτου που θα επέλθει σε εκείνους οι οποίοι, μετά το 1844, θα επέλεγαν να επιστρέψουν και να τραφούν από τα δόγματα και τις ψευδείς προφητικές μεθοδολογίες του αποστάτη Προτεσταντισμού, όπως αυτός αντιπροσωπεύεται από την αποστασία του 1863. Η επιθανάτια κλίνη εκείνων που αποστάτησαν το 1863 θα ήταν η ίδια επιθανάτια κλίνη με εκείνη του ψευδόμενου προφήτη της Βαιθήλ. Η επιθανάτια κλίνη του αποστάτη Προτεσταντισμού ήταν η ιστορία από τις 11 Αυγούστου 1840 έως το 1844, όταν αυτοί, ο πρώην εκλεκτός λαός του Θεού, παραμερίστηκαν και έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης. Η επιθανάτια κλίνη του Λαοδικειανού Αντβεντισμού θα είναι επίσης μεταξύ της ημερομηνίας κατά την οποία ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όπως είχε πράξει το 1840, και της ώρας του μεγάλου σεισμού, που αντιπροσωπεύει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και ο άγγελος άρχισε να διέρχεται μέσα από την Ιερουσαλήμ, θέτοντας σημείο επί του μετώπου εκείνων που στενάζουν και κραυγάζουν εξαιτίας των βδελυγμάτων που γίνονται στη γη (στις Ηνωμένες Πολιτείες), και στην εκκλησία (τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό). Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι αμαρτίες των πατέρων, τις οποίες αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα βδελύγματα του Ιεζεκιήλ, κατέστησαν παρούσες δοκιμαστικές αλήθειες στη διαδικασία της σφραγίσεως που τότε άρχισε.

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

Η δοκιμασία του 1863 αφορούσε τα θεμέλια του Μιλλεριτικού κινήματος, όπως εκπροσωπούνταν από τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, οι οποίοι είχαν απορριφθεί το 1863. Η δοκιμασία αφορούσε την προθυμία ή την απροθυμία επιστροφής στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, προκειμένου να βρεθεί η ανάπαυση της όψιμης βροχής. Η δοκιμασία του 1888 ήταν το μήνυμα προς την εκκλησία της Λαοδικείας, όπως αυτό μεταφέρθηκε από τους Πρεσβυτέρους Jones και Waggoner, το οποίο ήταν επίσης το μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

Το 1856, το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια έφθασε για πρώτη φορά στο κίνημα των Μιλλεριτών, και έφθασε με το αυξημένο φως των «επτά καιρών», αλλά τόσο η εμπειρία που αντιπροσωπευόταν από τα θεραπευτικά μέσα στο μήνυμα προς τη Λαοδίκεια όσο και το μήνυμα της προφητικής ιστορίας απορρίφθηκαν το 1863. Η εμπειρία αντιπροσωπευόταν από την όραση (mareh) της «εμφανίσεως», και η όραση (chazon) της «προφητικής ιστορίας» επίσης απορρίφθηκε. Και οι δύο αυτές οράσεις είχαν βρει την εκπλήρωσή τους στις 22 Οκτωβρίου 1844, και δεκαεννέα έτη αργότερα απορρίφθηκαν αμφότερες, διότι ο Ιησούς πάντοτε ταυτίζει το τέλος με την αρχή.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η δοκιμασία των αποστασιών του 1863 και του 1888 έγινε και πάλι δοκιμαστική αλήθεια, διότι αμφότερες συνδέονταν με τις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία. Κατά την ημερομηνία εκείνη έφθασε το μήνυμα της όψιμης βροχής, και έφθασε επίσης η δοκιμασία του 1919· διότι το 1919 προβλήθηκε το ψευδές ευαγγέλιο ενός Χριστού στερημένου κάθε προφητικής συνάφειας ως παραποιημένο μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας». Όταν ο ισχυρός άγγελος του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, εκπληρώθηκαν τα εδάφια 1 έως 3, και τα εδάφια 1 έως 3 αντιπροσωπεύουν το μήνυμα της «πρώτης φωνής».

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Τώρα έρχεται ο λόγος ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο επάνω σε όροφο, “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει φοβερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι προειδοποίηση για όσα έρχονται επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνον ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και την ανατροπή της δυνάμεως του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή είναι στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς Του δυνάμεως, και αυτές οι ογκώδεις κατασκευές θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, των οποίων τη φρίκη δεν μπορούμε να φαντασθούμε.» Review and Herald, July 5, 1906.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

Με την έλευση του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει, και η «προφητική διαμάχη» που παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ άρχισε. Η διαμάχη αφορούσε δύο μεθοδολογίες για την κατανόηση της βιβλικής προφητείας, καθώς και ένα ψευδές και ένα αληθινό μήνυμα της όψιμης βροχής. Η διαμάχη λήγει όταν η «δεύτερη φωνή» της Αποκάλυψης δεκαοκτώ έρχεται, προσδιορίζει την έναρξη της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού επί της σύγχρονης Βαβυλώνας και καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Η έλευση της δεύτερης φωνής σηματοδοτεί το τέλος της ιστορίας της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία παριστάνεται από το τέταρτο βδέλυγμα, το οποίο με τη σειρά του παριστάνει την τέταρτη και τελική γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού να προσκυνά τον ήλιο, κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

Η νεκρική κλίνη του αποστάτου Προτεσταντισμού, μεταξύ της καταβάσεως του αγγέλου και της κλειστής θύρας του 1844, προτυποποίησε τη νεκρική κλίνη του Λαοδικειανού Αντβεντισμού μεταξύ της καταβάσεως του αγγέλου και της κλειστής θύρας του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Ο προφήτης από τον Ιούδα ετάφη στον ίδιο τάφο με τον ψευδή προφήτη της Βαιθήλ, και όταν ο βασιλεύς Ιωσίας εγκαινίασε τη μεταρρύθμισή του, στάθηκε εμπρός ακριβώς σε εκείνον τον τάφο. Η μεταρρύθμιση του βασιλέως Ιωσία, του οποίου το όνομα σημαίνει «τα θεμέλια του Θεού», άρχισε όταν ο Θεός άρχισε να οδηγεί τον λαό των εσχάτων ημερών Του πίσω στα θεμέλια στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η μεταρρύθμισή του είχε αρχίσει όταν ανελήφθη το έργο της αποκαταστάσεως του ναού.

> And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

> Και συνέβη κατά το δέκατο όγδοο έτος του βασιλέως Ιωσία, ώστε ο βασιλεύς απέστειλε τον Σαφάν, υιό του Ασαλία, υιού του Μεσουλάμ, τον γραμματέα, στον οίκο του Κυρίου, λέγοντας· Ανάβα προς τον Χελκία τον αρχιερέα, για να αθροίσει το αργύριο που εισφέρεται στον οίκο του Κυρίου, το οποίο οι φύλακες της θύρας συνέλεξαν από τον λαό· και ας το παραδώσουν στο χέρι εκείνων που επιτελούν το έργο, των επιβλεπόντων τον οίκο του Κυρίου· και ας το δώσουν σε όσους εργάζονται στον οίκο του Κυρίου, για να επισκευάσουν τα ρήγματα του οίκου, στους τέκτονες και στους οικοδόμους και στους λιθοξόους, και για να αγοράσουν ξυλεία και λαξευτούς λίθους προς επισκευή του οίκου. Πλην, δεν έγινε λογαριασμός μαζί τους για τα χρήματα που παραδόθηκαν στο χέρι τους, διότι ενεργούσαν με πιστότητα. Και ο Χελκίας ο αρχιερεύς είπε προς τον Σαφάν τον γραμματέα· Βρήκα το βιβλίο του νόμου στον οίκο του Κυρίου. Και ο Χελκίας έδωσε το βιβλίο στον Σαφάν, και εκείνος το ανέγνωσε. Και ο Σαφάν ο γραμματεύς ήλθε προς τον βασιλέα και έφερε πάλι λόγο στον βασιλέα και είπε· Οι δούλοι σου συνάθροισαν τα χρήματα που βρέθηκαν στον οίκο, και τα παρέδωσαν στο χέρι εκείνων που επιτελούν το έργο, των επιβλεπόντων τον οίκο του Κυρίου. Και ο Σαφάν ο γραμματεύς ανήγγειλε στον βασιλέα, λέγοντας· Ο Χελκίας ο ιερεύς μού παρέδωσε ένα βιβλίο. Και ο Σαφάν το ανέγνωσε ενώπιον του βασιλέως. Και συνέβη, όταν ο βασιλεύς άκουσε τους λόγους του βιβλίου του νόμου, ότι διέρρηξε τα ιμάτιά του. Και ο βασιλεύς πρόσταξε τον Χελκία τον ιερέα, και τον Αχικάμ, υιό του Σαφάν, και τον Αχβόρ, υιό του Μιχαΐα, και τον Σαφάν τον γραμματέα, και τον Ασαΐα, υπηρέτη του βασιλέως, λέγοντας· Υπάγετε, ερωτήσατε τον Κύριο για μένα και για τον λαό και για όλον τον Ιούδα, περί των λόγων του βιβλίου τούτου που βρέθηκε· διότι μεγάλη είναι η οργή του Κυρίου, η οποία εξεφλέγη εναντίον μας, επειδή οι πατέρες μας δεν υπήκουσαν στους λόγους του βιβλίου τούτου, ώστε να πράξουν σύμφωνα με όλα όσα είναι γραμμένα περί ημών. 2 Βασιλέων 22:3–13.

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

Η πρόρρηση ότι θα γεννιόταν ένα παιδί ονόματι Ιωσίας, προσδιορίζει την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο ισχυρός άγγελος κατήλθε και οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών πίσω στις αρχαίες οδούς. Εκείνη η κάθοδος είχε προτυπωθεί από την κάθοδο του ίδιου αγγέλου στις 11 Αυγούστου 1840. Αμφότερες οι κάθοδοι σηματοδότησαν μια εκπλήρωση προφητείας σχετικής με το Ισλάμ. Το ιστορικό πρόσωπο του οποίου το όνομα συνδέεται με τον εκ των προτέρων προσδιορισμό και τη δημοσίευση της προγενέστερης πρόρρησης της εκπλήρωσης της χρονικής προφητείας περί του Ισλάμ, η οποία βρίσκεται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο 9, εδάφιο 15, ήταν ο Ιωσίας.

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

Και στις δύο καταβάσεις τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἀποκαλύψεως, κεφαλαίου δέκα ἢ δεκαοκτώ, σημειώνεται τὸ ὄνομα «Ἰωσίας». Ὁ Josiah Litch παρουσίασε τὸ μήνυμα τοῦ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ἐκπληρώθηκε στὶς 11 Αὐγούστου 1840, καὶ στὶς 11 Σεπτεμβρίου 2001 ἐκπληρώθηκε στὸ Λαοδικειακὸν Ἀντβεντισμὸν ἡ προφητεία περὶ τῆς γεννήσεως παιδίου ὀνομαζομένου Ἰωσίας, ἡ ὁποία εἶχε τεθεῖ ἀπὸ τὸν ἀνυπάκουον προφήτην στὴν ἱστορία τοῦ Ἰεροβοάμ, καθὼς ὁ ἄγγελος ὁδήγησε τὸν λαὸν Του τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν ἐκ νέου πίσω στὴ θεμελιώδη ἱστορία, ὅπου ἡ ἀντιπαράθεσις τοῦ ἀνυπάκουου προφήτου καὶ τοῦ Ἰεροβοάμ εἶχε συναντήσει τὴν ἐκπλήρωσίν της. Ἡ βιβλικὴ μαρτυρία προσδιόριζε μίαν πρόρρηση περὶ ἐπερχομένου Ἰωσία, καὶ ὅταν ἡ ἱστορία, ἡ ὁποία προετυπώθη ἀπὸ τὸν ἀνυπάκουον προφήτην, ἐπαναλήφθηκε τὸ 1844, ἡ πρόρρησίς του περὶ τοῦ ὀνόματος ἐτέθη ἄπαξ ἔτι μέσα στὸ προφητικὸ ἀφήγημα.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Λέων της φυλής του Ιούδα οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών πίσω στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, οι οποίες παρίσταναν τα σαράντα έξι έτη κατά τα οποία ο Άγγελος της Διαθήκης είχε οικοδομήσει έναν ναό, στον οποίον επρόκειτο να έλθει αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο Ιωσίας είχε ανακαλύψει την κατάρα του Μωυσή καθώς άρχιζε το έργο της επισκευής του ναού. Το έργο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται από τον Ησαΐα ως έργο αποκαταστάσεως.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> Καὶ θέλουσιν ἀνοικοδομήσει τὰ ἀρχαῖα ἐρείπια, θέλουσιν ἀνεγείρει τὰς προτέρας ἐρημώσεις, καὶ θέλουσιν ἀποκαταστήσει τὰς ἐρημωμένας πόλεις, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Ησαΐας 61:4.

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

Το έργο του Ιωσία, της επισκευής και αποκατάστασης του ναού, είναι το έργο το οποίο ο Ησαΐας προσδιορίζει ότι επιτελείται από τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, διότι όλοι οι προφήτες μιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν. Το έργο αυτό επίσης προτυπώθηκε από εκείνους που εξήλθαν από τη Βαβυλώνα κατά τον καιρό του Έσδρα.

> For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

> Διότι ήμεθα δούλοι· όμως ο Θεός ημών δεν μας εγκατέλειψεν εν τη δουλεία ημών, αλλά εξέτεινεν εις ημάς έλεος ενώπιον των βασιλέων της Περσίας, διά να μας δώσει αναζωογόνηση, να ανεγείρουμε τον οίκον του Θεού ημών, και να επισκευάσουμε τα ερείπια αυτού, και να μας δώσει τείχος εν Ιούδα και εν Ιερουσαλήμ. Έσδρας 9:9.

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

Το έργο που επιτελέσθηκε από τον Έσδρα ολοκληρώθηκε όταν είχαν εξέλθει από τη Βαβυλώνα, και αντιπροσωπεύει το έργο της αποκατάστασης του ναού που επιτελούσε ο Ιωσίας, το έργο που ο Ησαΐας προσδιορίζει ως έργο του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, και άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Στην Αποκάλυψη ο Ιωάννης προσδιορίζει επίσης αυτό το έργο.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

> Και η φωνή, την οποία άκουσα από τον ουρανό, μίλησε πάλι μαζί μου και είπε: Πήγαινε, πάρε το μικρό βιβλίο που είναι ανοιγμένο στο χέρι του αγγέλου, ο οποίος στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη. Και πήγα προς τον άγγελο και του είπα: Δώσε μου το μικρό βιβλίο. Και εκείνος μου είπε: Πάρε το και κατάφαγέ το· και θα πικράνει την κοιλιά σου, αλλά στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν μέλι. Και πήρα το μικρό βιβλίο από το χέρι του αγγέλου και το κατάφαγα· και ήταν στο στόμα μου γλυκό σαν μέλι· και μόλις το έφαγα, η κοιλιά μου πικράνθηκε. Και μου είπε: Πρέπει πάλι να προφητεύσεις ενώπιον πολλών λαών και εθνών και γλωσσών και βασιλέων. Και μου δόθηκε ένα καλάμι όμοιο με ράβδο· και ο άγγελος στεκόταν, λέγοντας: Σήκω και μέτρησε τον ναό του Θεού και το θυσιαστήριο και εκείνους που προσκυνούν μέσα σ’ αυτόν. Αλλά την αυλή που είναι έξω από τον ναό άφησέ την έξω και μη τη μετρήσεις· επειδή δόθηκε στα έθνη· και την αγία πόλη θα την καταπατήσουν σαράντα δύο μήνες. Και θα δώσω δύναμη στους δύο μάρτυρές μου, και θα προφητεύσουν χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, ντυμένοι με σάκκους. Αποκάλυψη 10:8–11:3.

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

Σε αυτό το χωρίο ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τους Μιλλερίτες, οι οποίοι είχαν φάγει το μήνυμα που ήταν στο χέρι του αγγέλου όταν Εκείνος κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840, αλλά οι οποίοι είχαν επίσης υποστεί την πικρή απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844. Ιστάμενος στην πικρή απογοήτευση του 1844, ο Ιωάννης πληροφορήθηκε ότι αυτός, ως σύμβολο του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, έπρεπε να επαναλάβει την εμπειρία που αντιπροσωπευόταν από την περίοδο 1840 έως 1844, δείχνοντας έτσι προς την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και προς τον νόμο της Κυριακής που σύντομα έρχεται. Του ειπώθηκε: «Πρέπει πάλιν να προφητεύσης ενώπιον πολλών λαών, και εθνών, και γλωσσών, και βασιλέων», πράγμα που αντιπροσωπεύει ολόκληρο τον κόσμο να φωτίζεται όταν ο άγγελος καταβαίνει στην Αποκάλυψη 18, όταν επαναλαμβάνεται η ιστορία του δεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως — «γραμμή επί γραμμή».

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

Σε σχέση με τον προσδιορισμό της ιστορίας που επρόκειτο να επαναληφθεί όταν ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών θα προφήτευε πάλι, δόθηκε στον Ιωάννη η εντολή να «εγερθεί και να μετρήσει» τον ναό του Θεού. Η «μέτρησή» του προσδιορίστηκε ρητώς, διότι είχε τοποθετηθεί στο έτος 1844, όπου η κοιλία του έγινε πικρή από την απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου. Του ειπώθηκε να μετρήσει τον ναό, αλλά να αφήσει έξω την αυλή, για την οποία πληροφορήθηκε ότι παρίστανε τον καιρό των εθνών, όταν αυτά θα καταπατούσαν την αυλή επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Τα χίλια διακόσια εξήντα έτη έληξαν το 1798. Ο Ιωάννης έπρεπε να αρχίσει τη μέτρησή του το 1798 και να αφήσει κατά μέρος τα προηγούμενα χίλια διακόσια εξήντα έτη, κατά τα οποία ο πνευματικός ναός και η πνευματική Ιερουσαλήμ είχαν καταπατηθεί. Βρισκόταν στην απογοήτευση του 1844, ώστε από το 1798 έως το 1844 είναι σαράντα έξι έτη. Αυτά τα σαράντα έξι έτη παριστούν τον ναό.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

Όταν ο Ιωάννης, καθώς ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών επρόκειτο να προφητεύσει πάλι, όπως είχε πράξει από το 1840 έως το 1844, θα άρχιζε όταν ο άγγελος κατέβηκε κατά την εκπλήρωση μιας προφητείας περί του Ισλάμ. Το έργο τους τού να προφητεύσουν πάλι θα απαιτούσε ένα έργο μέτρησης του ναού, και εκείνο το έργο θα αντιπροσώπευε μια διερεύνηση των «αρχαίων οδών», δηλαδή της ιστορίας που παριστάνεται από τον «ναό», η οποία άρχισε κατά τον καιρό του τέλους το 1798 και έληξε με τη μεγάλη απογοήτευση του 1844. Καθώς άρχιζαν το έργο τους της διερεύνησης των αρχαίων οδών του Ιερεμία, που είναι ο «ναός σαράντα έξι ετών» του Ιωάννη, η κατάρα του Μωυσή βρέθηκε μέσα στα συντρίμμια που ήταν διασκορπισμένα σε όλο τον ναό, και η πρόρρηση περί του Ιωσία που επρόκειτο να έλθει εκπληρώθηκε. Το έργο του Ιωσία προσδιορίζεται επίσης εκ νέου από τον Ησαΐα:

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> Καὶ οἱ ἐξ ἐσοῦ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς παλαιὰς ἐρημώσεις· θέλεις ἀνεγείρει τὰ θεμέλια πολλῶν γενεῶν· καὶ θέλεις ὀνομασθῆ, Ὁ ἐπισκευάζων τὸ χάλασμα, Ὁ ἀποκαθιστῶν τὰς τρίβους εἰς κατοίκησιν. Ἠσαΐας 58:12.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

Ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών επρόκειτο να αποκαταστήσει τις «οδούς προς κατοίκηση», οι οποίες είναι οι «αρχαίοι τρίβοι» του Ιερεμία. Επρόκειτο να ανοικοδομήσει τα παλαιά ερείπια, όπως κατόρθωναν οι εργάτες στις ιστορίες του Ιωσία και του Έσδρα. Επρόκειτο να χρησιμοποιήσει τη μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμή», διότι δεν θα «ανήγειρε» απλώς τη θεμελιώδη ιστορία του Αντβεντισμού, η οποία παριστάνεται από τον ναό των σαράντα έξι ετών, αλλά, πράττοντας τούτο, θα «ανήγειρε τα θεμέλια πολλών γενεών». Επρόκειτο να αναγνωρίσει ότι κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα αντιπροσωπεύει ένα θεμελιώδες έργο, ότι το «γραμμή επί γραμμή» προσδιορίζει τα θεμέλια των εσχάτων ημερών από το 1798 έως το 1844. Επρόκειτο να επισκευάσει «το χάσμα», και το χάσμα αντιπροσωπεύει την αρχική ρήξη σε ένα σκεύος ή σε ένα τείχος που ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω συμφορά. Το «χάσμα» που έπρεπε να επισκευαστεί ήταν η αποστασία του 1863.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

Όταν ο Ιωσίας έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών επέστρεψε στις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία και άρχισε να μετρά την ιστορία των Μιλλεριτών. Ανακάλυψαν το «χάσμα». Αναγνώρισαν την αλήθεια των κοσμημάτων του ονείρου του Μίλλερ, καθώς οικοδομούσαν «τους αρχαίους ερειπωμένους τόπους». Ανακάλυψαν τους «επτά καιρούς», όπως είχε πράξει και ο Ιωσίας, και αποκατέστησαν την αλήθεια του Λευιτικού είκοσι έξι, και έτσι ανήγειραν «τας προτέρας ερημώσεις». Όταν αποκατέστησαν την «πρώτη» και την «τελευταία» ερήμωση του Λευιτικού είκοσι έξι, τότε αναγνώρισαν ότι η μία τελείωσε το 1798 και η άλλη το 1844. Έτσι, το έργο τους της ανυψώσεως των προτέρων ερημώσεων ήταν ακριβώς η ίδια η «ράβδος» που δόθηκε στον Ιωάννη και του επέτρεψε να μετρήσει τον ναό.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

Το Λιοντάρι της φυλής του Ιούδα οδήγησε τον λαό Του πίσω στις αρχαίες οδούς, ώστε να μπορέσουν να βρουν το μήνυμα της όψιμης βροχής, και το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης συμφοράς. Όταν τελικά ανακάλυψαν τις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ, όπως παριστάνονται στους πρωτοπόρους χάρτες του 1843 και του 1850, είδαν ότι το θεμέλιο περιελάμβανε τις «τρεις συμφορές» του ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, και ότι η δεύτερη συμφορά είχε λήξει μέσα στη θεμελιώδη ιστορία όπου είχε ανεγερθεί ο Μιλλεριτικός ναός. Τότε αναγνώρισαν ότι η κατανόηση του κανόνα της τριπλής εφαρμογής των προφητειών είχε προηγουμένως τεθεί σε ισχύ από το Λιοντάρι της φυλής του Ιούδα, ώστε, όταν επέστρεφαν στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, να μπορούν να αναγνωρίσουν «την ανάπαυση και τη δροσιά», η οποία είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής της τρίτης συμφοράς, το οποίο ταυτοποιείται και θεμελιώνεται με τους δύο μάρτυρες της πρώτης και της δεύτερης συμφοράς.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «Ο εχθρός επιδιώκει να αποσπάσει τις διάνοιες των αδελφών και αδελφών μας από το έργο της προετοιμασίας ενός λαού ώστε να σταθεί κατά τις έσχατες αυτές ημέρες. Οι σοφιστείες του είναι επινοημένες για να απομακρύνουν τις διάνοιες από τους κινδύνους και τα καθήκοντα της παρούσας ώρας. Θεωρούν ως μηδέν το φως που ο Χριστός ήλθε από τον ουρανό να δώσει στον Ιωάννη για τον λαό Του. Διδάσκουν ότι οι σκηνές που βρίσκονται ακριβώς ενώπιόν μας δεν είναι αρκετά σημαντικές ώστε να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Καθιστούν ανενεργή την αλήθεια της ουράνιας προελεύσεως και αποστερούν τον λαό του Θεού από την παρελθούσα του εμπειρία, δίνοντάς του αντ’ αυτής μία ψευδή επιστήμη.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Οὕτω λέγει Κύριος· Στάθητε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν ἀρχαίων τρίβων, ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ». Ιερεμίας 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Κανείς ας μη ζητεί να αποσπάσει τα θεμέλια της πίστεώς μας—τα θεμέλια που τέθηκαν στην αρχή του έργου μας με προσευχητική μελέτη του λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε επί τα τελευταία πενήντα χρόνια. Άνθρωποι μπορεί να υποθέτουν ότι έχουν βρει μια νέα οδό και ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει ήδη τεθεί. Αλλά αυτό είναι μεγάλη πλάνη. Διότι θεμέλιο άλλο ουδείς δύναται να θέσει παρά εκείνο που έχει τεθεί.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Κατά το παρελθόν πολλοί ανέλαβαν να οικοδομήσουν μια νέα πίστη, να θεμελιώσουν νέες αρχές. Αλλά πόσο διήρκεσε το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέρρευσε, διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο.»

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Δεν χρειάστηκε οι πρώτοι μαθητές να αντιμετωπίσουν τα λεγόμενα των ανθρώπων; Δεν χρειάστηκε να ακούσουν ψευδείς θεωρίες και έπειτα, αφού έπραξαν τα πάντα, να σταθούν σταθεροί, λέγοντας: “Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέσει παρά το ήδη τεθέν”; 1 Κορινθίους 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Επομένως, οφείλουμε να κρατούμε σταθερή μέχρι τέλους την αρχή της πεποιθήσεώς μας. Λόγοι δυνάμεως έχουν αποσταλεί από τον Θεό και από τον Χριστό προς αυτόν τον λαό, εξάγοντάς τον από τον κόσμο, σημείο προς σημείο, στο καθαρό φως της παρούσας αλήθειας. Με χείλη αγγιγμένα από άγιο πυρ, οι δούλοι του Θεού έχουν διακηρύξει το μήνυμα. Ο θεϊκός λόγος έχει θέσει τη σφραγίδα του επάνω στη γνησιότητα της αλήθειας που διακηρύχθηκε». Testimonies, τόμος 8, 296, 297.

Back to Articles