Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εξηκοστό Πρώτο

Rome’s Role in Establishing the Vision of Bible Prophecy: A Detailed Examination of Daniel Chapter Eleven

Ο ρόλος της Ρώμης στην εδραίωση του οράματος της βιβλικής προφητείας: Μια λεπτομερής εξέταση του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

Το όραμα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αποτελεί το κύριο σημείο αναφοράς για όλα τα οράματα της βιβλικής προφητείας, και το όραμα του ενδέκατου κεφαλαίου θεμελιώνεται με το σύμβολο της Ρώμης.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Καὶ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις πολλοὶ θὰ ἐγερθοῦν ἐναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου· καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θὰ ὑψώσουν ἑαυτοὺς διὰ νὰ στηρίξουν τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θὰ πέσουν. Δανιήλ 11:14.

Jones addresses the previous verse as follows:

Ο Jones προσεγγίζει το προηγούμενο εδάφιο ως εξής:

> “When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

> «Όταν οι Αμορραίοι είχαν συμπληρώσει το μέτρο της ανομίας τους, ο τόπος τους δόθηκε στον Ισραήλ, τον λαό του Θεού. Όταν ο Ισραήλ, ακολουθώντας την οδό των εθνικών, γέμισε επίσης το ποτήριο της ανομίας, ο Θεός ανέβασε το βασίλειο της Βαβυλώνας και αφαίρεσε τα πάντα. Όταν η Βαβυλώνα είχε γεμίσει το ποτήριο της ανομίας της, η εξουσία μεταβιβάστηκε στην Περσία. Και όταν ο άγγελος αποστράφηκε εξαιτίας της πονηρίας των Περσών, τότε ο άρχων της Ελλάδος έρχεται και την σαρώσει.»

> “And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

> «Και έως πότε έμελλε να διαρκέσει η δύναμη της Ελλάδος; Πότε έπρεπε να συντριβεί; “Όταν οι παραβάτες φθάσωσιν εις το πλήρες.” Το έθνος εκείνο παραμένει έως ότου συμπληρώσει το μέτρον της ανομίας του, και τότε η εξουσία μεταβιβάζεται εις άλλο βασίλειο. Η δύναμη εις την οποίαν μεταβιβάσθηκε ήτο η ρωμαϊκή, όπως μαθαίνομεν από το Δανιήλ 11:14. “Και εν εκείνοις τοις καιροίς πολλοί θέλουσιν επαναστατήσει κατά του βασιλέως του νότου· και οι υιοί των ληστών του λαού σου θέλουσιν υψωθή διά να στηρίξωσι το όραμα· αλλά θέλουσι πέσει.” Το έθνος τούτο υποδεικνύεται ως έθνος ληστών—τέκνα ληστών, όπως λέγει το περιθώριο του κειμένου.»

> “These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

> «Αυτοί είναι εκείνοι στους οποίους δίδεται τώρα η βασιλεία, και προς τι;—“Οι υιοί των ληστών θέλουσιν υψώσει εαυτούς διά να στερεώσωσι την όρασιν.” Όταν το έθνος αυτό εμφανίζεται επί της σκηνής, τότε εισέρχεται εκείνο το οποίον στερεώνει την όρασιν, εκείνο το οποίον αποτελεί ένα μέγα αντικείμενο της οράσεως, το ένα κύριο ορόσημο εν τη γραμμή της οράσεως την οποίαν ο Θεός έδωκεν διά των προφητών εις όλους τους αιώνας.» A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

Ο Jones λέγει ότι όταν η ρωμαϊκή δύναμη «εισέρχεται επί της σκηνής, τότε υπεισέρχεται εκείνο το οποίο εγκαθιδρύει τη» … «γραμμή της οράσεως την οποία ο Θεός έδωσε διά των προφητών για όλους τους αιώνες». Στην ιστορία του Miller οι Προτεστάντες δίδασκαν, όπως πράττει τώρα ο Αντβεντισμός της Λαοδικείας, ότι οι λησταί του λαού σου αντιπροσωπεύουν τον Αντίοχο τον Επιφανή, έναν βασιλέα των Σελευκιδών ο οποίος εβασίλευσε από το 175 έως το 164 π.Χ. Ήταν μέλος της δυναστείας των Σελευκιδών, η οποία ήταν ένα από τα ελληνικά διάδοχα κράτη που προήλθαν από τη διάλυση της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η διαφωνία επί του ζητήματος αυτού ήταν τόσο συγκεκριμένη στην ιστορία των Μιλλεριτών, ώστε η ταυτοποίηση του Αντιόχου του Επιφανούς απεικονίζεται επί του πρωτοπόρου διαγράμματος του 1843.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

Η αναφορά στον Αντίοχο επί του διαγράμματος αντιπροσωπεύει τη μοναδική αναφορά σε κάτι που δεν βρίσκεται στον προφητικό Λόγο του Θεού. Βρίσκεται εκεί για να αντικρούσει τις ψευδείς διδασκαλίες των Προτεσταντών εκείνης της περιόδου, οι οποίες τώρα αποτελούν την ψευδή διδασκαλία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Το κατά πόσον ο Γουίλλιαμ Μίλλερ κατανόησε το βάθος της σημασίας που έχει η κατανόηση ότι η Ρώμη είναι η επίγεια δύναμη η οποία καθιδρύει τη «γραμμή οράσεως την οποία ο Θεός έχει δώσει μέσω των προφητών για όλους τους καιρούς», είναι αμφίβολο· ήταν όμως αρκετά σαφές ώστε να υπερασπισθεί σθεναρά το γεγονός ότι η Ρώμη καθιδρύει την όραση.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

> Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὅρασις, ὁ λαὸς ἀφανίζεται· ἀλλ’ εὐτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ τὸν νόμον. Παροιμίαι 28:14.

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

Ο Σολομών κατέγραψε ότι όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός χάνεται, και η εβραϊκή λέξη «όραση», στο εδάφιο δεκατέσσερα, είναι η ίδια όπως στην παροιμία του Σολομώντα. Η όραση είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, και η «όραση» εδραιώνεται με το σύμβολο της Ρώμης. Η λέξη «όραση» στο εδάφιο δεκατέσσερα είναι η ίδια λέξη για την όραση στον Αββακούμ, κεφάλαιο δύο.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Θα σταθώ επί της σκοπιάς μου, και θα σταθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να ιδώ τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκρίνει όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε, Γράψον την όρασιν, και χάραξον αυτήν σαφώς επί πινακίδων, ώστε να αναγινώσκη ευκόλως ο αναγινώσκων αυτήν. Διότι η όρασις είναι έτι διά καιρόν ωρισμένον, αλλά εν τω τέλει θέλει λαλήσει, και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενε αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Αββακούμ 2:1–3.

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

Η λέξη «reproved» στο πρώτο εδάφιο σημαίνει «λογομάχησε με». Ο William Miller ήταν ο σκοπός που ετέθη επί του πύργου στην ιστορία του κινήματος του πρώτου και του δεύτερου αγγέλου, και όταν, μέσα στον προφητικό συμβολισμό, ρώτησε τι έπρεπε να αποκρίνει στη διαμάχη της ιστορίας του, του ειπώθηκε να γράψει την όραση, η οποία εδραιώνεται από το σύμβολο της Ρώμης. Σε συμφωνία με αυτό το γεγονός, όταν οι Μιλλερίτες παρήγαγαν τον πρωτοποριακό χάρτη του 1843 σε εκπλήρωση αυτών των τριών εδαφίων του Αββακούμ, παρέπεμψαν στην ίδια την καρδιά της διαμάχης στην οποία είχαν εμπλακεί. Αναμφίβολα δεν κατανοούσαν ότι η αναφορά τους στο ανόητο επιχείρημα πως ο Αντίοχος Επιφανής ήταν η δύναμη που εδραίωσε την όραση αντιπροσωπεύει τη διαμάχη του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, αλλά η Αδελφή White είπε ότι εκείνος ο χάρτης ήταν «κατευθυνόμενος από το χέρι του Κυρίου, και δεν έπρεπε να μεταβληθεί», επομένως η αναφορά στη διαμάχη επάνω στον χάρτη προερχόταν από το χέρι του Θεού.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

Οι Μιλλερίτες κατέληξαν να κατανοήσουν ορθώς ότι η πρώτη απογοήτευση, στις 19 Απριλίου 1844, εγκαινίασε τον χρόνο της καθυστέρησης, στον οποίο γίνεται αναφορά από τον Αββακούμ και επίσης από την παραβολή του Ματθαίου περί των δέκα παρθένων. Κατέληξαν επίσης να κατανοήσουν ότι αυτές οι δύο προφητείες συνδέονταν άμεσα με το δωδέκατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, όπου ο Ιεζεκιήλ προσδιορίζει μια χρονική περίοδο κατά την οποία θα επέλθει η εκπλήρωση κάθε οράσεως. Η λέξη αυτή, «όραση», είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που εξετάζουμε τώρα. Γι’ αυτό ο Jones έχει δίκιο όταν δηλώνει: «Όταν» η Ρώμη «εμφανίζεται επί της σκηνής, τότε εισέρχεται εκείνο που εδραιώνει την όραση, εκείνο που αποτελεί ένα μεγάλο αντικείμενο της όρασης, το ένα κύριο ορόσημο στη γραμμή της όρασης την οποία ο Θεός έχει δώσει μέσω των προφητών για όλους τους καιρούς». Η Ρώμη εδραιώνει ολόκληρη την όραση του προφητικού Λόγου του Θεού, και, ειδικότερα, είναι η Ρώμη επάνω στην οποία έχει οικοδομηθεί ολόκληρη η δομή του ενδέκατου κεφαλαίου.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

Όταν η αδελφή Ουάιτ αναφέρεται στην τελική εκπλήρωση του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ και δηλώνει ότι «πολλά από την ιστορία που έχει λάβει χώρα σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθούν», υποδεικνύει ότι οι ιστορίες του ενδεκάτου κεφαλαίου που είχαν ήδη εκπληρωθεί προτυποποιούσαν τα τελικά εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το θέμα των τελικών εδαφίων του ενδεκάτου κεφαλαίου είναι ο βασιλιάς του βορρά, ο οποίος εκεί αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη Ρώμη. Επομένως, οι ιστορίες του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, οι οποίες επαναλαμβάνονται, είναι ιστορίες που αντιπροσωπεύουν τη Ρώμη.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

Στους τελευταίους έξι στίχους του ενδέκατου κεφαλαίου, η σύγχρονη Ρώμη (ο βασιλεύς του βορρά) κατακτά τρεις γεωγραφικές δυνάμεις. Στο εδάφιο σαράντα κατακτά τον βασιλέα του νότου (την πρώην Σοβιετική Ένωση το 1989), την ένδοξη γη (τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής), και την Αίγυπτο (ολόκληρο τον κόσμο, όπως εκπροσωπείται από τα Ηνωμένα Έθνη). Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, η παγανιστική Ρώμη παρουσιάζεται ως κατακτώσα τρεις γεωγραφικές δυνάμεις προκειμένου να κυριεύσει τον τότε γνωστό κόσμο, και κατόπιν η παπική Ρώμη παρουσιάζεται ως κατακτώσα τρεις γεωγραφικές δυνάμεις προκειμένου να κυριεύσει τη γη.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

Η παγανιστική Ρώμη μνημονεύεται πρώτα στο κεφάλαιο, στο εδάφιο δεκατέσσερα, προκειμένου να ταυτοποιηθεί ως το σύμβολο που εδραιώνει την όραση· όμως η άνοδός της στην εξουσία δεν εξετάζεται παρά μόνον στο εδάφιο δεκαέξι. Το βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη προς εκπλήρωση του προφητικού Λόγου του Θεού, αλλά εκείνα τα τέσσερα μέρη σύντομα συνενώθηκαν σε δύο κύριους ανταγωνιστές, οι οποίοι προσδιορίζονται στην προφητική αφήγηση που συνεχίζεται έως την ολοκλήρωση του κεφαλαίου είτε ως ο βασιλιάς του νότου είτε ως ο βασιλιάς του βορρά. Στο εδάφιο δεκατέσσερα μνημονεύεται η ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης ως η δύναμη που θα εδραίωνε την όραση, αλλά τα ζητήματα που πραγματεύεται το κείμενο είναι οι αγώνες μεταξύ των υπολειμμάτων του βασιλείου του Αλεξάνδρου, όπως αυτά εκπροσωπούνται από τους βασιλείς του βορρά και του νότου.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

Στο δέκατο πέμπτο εδάφιο, εκείνοι οι δύο βασιλείς εξακολουθούν να είναι εμπλεγμένοι στον αγώνα τους, και ο βασιλεύς του βορρά επικρατεί. Αλλά στο δέκατο έκτο εδάφιο καταφθάνει η Ρώμη και το εδάφιο λέγει: «ἀλλ’ ὁ ἐρχόμενος ἐπ’ αὐτόν», πράγμα που σημαίνει ότι, όταν η Ρώμη έρχεται εναντίον του βασιλέως του βορρά, ο οποίος μόλις είχε επικρατήσει επί του βασιλέως του νότου, ο βασιλεύς του βορρά δεν θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στη Ρώμη. Η Ρώμη επικρατεί, και στο δέκατο έκτο εδάφιο η Ρώμη επρόκειτο επίσης να σταθεί στη γη της δόξης, δηλαδή στη γη του Ιούδα. Στο δέκατο έβδομο εδάφιο η Ρώμη «θέλει στρέψει το πρόσωπόν αυτού διά να εισέλθη με την ισχύν ολοκλήρου του βασιλείου αυτού». Κατέλαβε τον βασιλέα του βορρά, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να σταθεί ενώπιόν του, έπειτα κατέλαβε τον Ιούδα, και κατόπιν εισήλθε στην Αίγυπτο.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

> Και κατά τους καιρούς εκείνους πολλοί θέλουσιν επαναστατήσει κατά του βασιλέως του νότου· και οι λησταί του λαού σου θέλουσιν υψώσει εαυτούς διά να στηρίξωσι την όρασιν· πλην θέλουσι πέσει. Και ο βασιλεύς του βορρά θέλει ελθεί, και θέλει υψώσει πρόχωμα, και θέλει κυριεύσει τας οχυρωτάτας πόλεις· και οι βραχίονες του νότου δεν θέλουσιν αντισταθή, ουδέ ο εκλεκτός αυτού λαός, και δεν θέλει υπάρχει δύναμις διά να αντισταθή. Αλλά ο ερχόμενος εναντίον αυτού θέλει πράξει κατά το θέλημα αυτού, και ουδείς θέλει σταθή ενώπιον αυτού· και θέλει σταθή εν τη γη τη ενδόξω, ήτις διά της χειρός αυτού θέλει καταναλωθή. Θέλει επίσης στρέψει το πρόσωπον αυτού διά να εισέλθη με την ισχύν όλης της βασιλείας αυτού, και οι ευθείς μετ’ αυτού· ούτω θέλει πράξει· και θέλει δώσει εις αυτόν την θυγατέρα των γυναικών, διαφθείρων αυτήν· αλλά δεν θέλει σταθή υπέρ αυτού, ουδέ θέλει είσθαι δι’ αυτόν. Δανιήλ 11:14–17.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

Η κατάκτηση που απεικονίζεται σε αυτά τα εδάφια αποτελεί εκπλήρωση του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Και από ένα από αυτά εξήλθε ένα μικρό κέρας, το οποίο μεγάλωσε υπερβολικά προς τον νότο, και προς την ανατολή, και προς την ένδοξη γη. Δανιήλ 8:9.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

Το μικρό κέρας του εδαφίου εννέα είναι η παγανιστική Ρώμη, και το εδάφιο εννέα προσδιορίζει, σε συμφωνία με τα εδάφια δεκατέσσερα έως δεκαεπτά του κεφαλαίου ένδεκα, ότι η παγανιστική Ρώμη θα κατακτούσε τρεις γεωγραφικές οντότητες καθώς θα αναλάμβανε τον έλεγχο του κόσμου. Οι οντότητες αυτές ήταν ο νότος (Αίγυπτος), η ανατολή (Συρία, ο βασιλιάς του βορρά) και η ένδοξη γη (Ιούδας). Η ιστορία των εδαφίων δεκαέξι και δεκαεπτά προτυπώνει την ιστορική κατάκτηση, σε τρία στάδια, της σύγχρονης Ρώμης στα εδάφια σαράντα έως σαράντα τρία, διότι, όπως δήλωσε η Αδελφή White, «Μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει λάβει χώρα σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί».

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «Αν και η Αίγυπτος δεν μπορούσε να σταθεί ενώπιον του Αντιόχου, του βασιλέως του βορρά, ο Αντίοχος δεν μπορούσε να σταθεί ενώπιον των Ρωμαίων, οι οποίοι τώρα ήλθαν εναντίον του. Κανένα βασίλειο δεν ήταν πλέον σε θέση να αντισταθεί σε αυτή την ανερχόμενη δύναμη. Η Συρία κατακτήθηκε και προσετέθη στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όταν ο Πομπήιος, το 65 π.Χ., στέρησε από τον Αντίοχο Ασιατικό τα υπάρχοντά του και μετέβαλε τη Συρία σε ρωμαϊκή επαρχία.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> Ἡ αὐτὴ δύναμις ἔμελλε ἐπίσης νὰ σταθῇ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καὶ νὰ τὴν καταφάγῃ. Ἡ Ῥώμη ἐσυνδέθη μὲ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τοὺς Ἰουδαίους, διὰ συμμαχίας, τὸ 162 π.Χ., ἀπὸ τὴ χρονολογία αὐτὴ κατέχουσα ἐξέχουσαν θέσιν ἐν τῷ προφητικῷ ἡμερολογίῳ. Δὲν ἀπέκτησε, ὅμως, δικαιοδοσίαν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας διὰ πραγματικῆς κατακτήσεως παρὰ μόνον τὸ 63 π.Χ.· καὶ τότε τοῦτο ἔλαβε χώραν κατὰ τὸν ἀκόλουθον τρόπον.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «Κατά την επιστροφή τοῦ Πομπηίου ἀπὸ τὴν ἐκστρατείαν του ἐναντίον τοῦ Μιθριδάτου, βασιλέως τοῦ Πόντου, δύο διεκδικηταί, ὁ Ὑρκανὸς καὶ ὁ Ἀριστόβουλος, ἠγωνίζοντο διὰ τὸν θρόνον τῆς Ἰουδαίας. Ἡ ὑπόθεσίς των ἐτέθη ἐνώπιον τοῦ Πομπηίου, ὅστις ταχέως διέγνω τὴν ἀδικίαν τῶν ἀξιώσεων τοῦ Ἀριστοβούλου, ἀλλὰ ἐπεθύμει νὰ ἀναβάλῃ τὴν ἀπόφασιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος ἕως μετὰ τὴν πολυπόθητον ἐκστρατείαν του εἰς τὴν Ἀραβίαν, ὑποσχόμενος τότε νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ νὰ διευθετήσῃ τὰ πράγματά των ὅπως ἤθελε φανῇ δίκαιον καὶ πρέπον. Ὁ Ἀριστόβουλος, διεισδύσας εἰς τὰ πραγματικὰ φρονήματα τοῦ Πομπηίου, ἔσπευσε νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥπλισε τοὺς ὑπηκόους του καὶ παρεσκευάσθη διὰ σθεναρὰν ἄμυναν, ἀποφασισμένος, μετὰ παντὸς κινδύνου, νὰ διατηρήσῃ τὸν θρόνον, τὸν ὁποῖον προέβλεπεν ὅτι θὰ ἐπιδικασθῇ εἰς ἄλλον. Ὁ Πομπήιος ἠκολούθησε κατὰ πόδας τὸν φυγάδα. Καθὼς ἐπλησίαζε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ Ἀριστόβουλος, ἀρχίζων νὰ μετανοῇ διὰ τὴν πορείαν του, ἐξῆλθε διὰ νὰ τὸν προϋπαντήσῃ καὶ ἐπεχείρησε νὰ συμβιβάσῃ τὰ πράγματα, ὑποσχόμενος πλήρη ὑποταγὴν καὶ μεγάλα χρηματικὰ ποσά. Ὁ Πομπήιος, δεχθεὶς τὴν πρότασιν ταύτην, ἔπεμψε τὸν Γαβίνιον, ἐπικεφαλῆς ἀποσπάσματος στρατιωτῶν, διὰ νὰ παραλάβῃ τὰ χρήματα. Ὅταν ὅμως ὁ ἀντιστράτηγος ἐκεῖνος ἔφθασε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εὗρε τὰς πύλας κεκλεισμένας ἐναντίον του, καὶ τοῦ ἐλέχθη ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῶν τειχῶν ὅτι ἡ πόλις δὲν θὰ ἐτήρει τὴν συμφωνίαν.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «Ο Πομπήιος, για να μην εξαπατηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο ατιμωρητί, έθεσε σε σίδηρα τον Αριστόβουλο, τον οποίο κρατούσε κοντά του, και αμέσως εκστράτευσε εναντίον της Ιερουσαλήμ με ολόκληρο το στράτευμά του. Οι οπαδοί του Αριστοβούλου ήσαν υπέρ της υπερασπίσεως του τόπου· εκείνοι δε του Υρκανού υπέρ του να ανοιχθούν οι πύλες. Καθώς οι τελευταίοι ήσαν περισσότεροι και επικράτησαν, στον Πομπήιο δόθηκε ελεύθερη είσοδος στην πόλη. Τότε οι προσκείμενοι στον Αριστόβουλο αποσύρθηκαν στο όρος του ναού, πλήρως αποφασισμένοι να υπερασπισθούν εκείνον τον τόπο, όσο ακριβώς ο Πομπήιος ήταν αποφασισμένος να τον υποτάξει. Στο τέλος τριών μηνών ανοίχθηκε ρήγμα στο τείχος αρκετό για έφοδο, και ο τόπος κυριεύθηκε δια του ξίφους. Στη φοβερή σφαγή που ακολούθησε, δώδεκα χιλιάδες άνθρωποι φονεύθηκαν. Ήταν συγκλονιστικό θέαμα, παρατηρεί ο ιστορικός, να βλέπει κανείς τους ιερείς, οι οποίοι εκείνη την ώρα ήσαν απασχολημένοι στη θεία λατρεία, με ήρεμο χέρι και σταθερό σκοπό να συνεχίζουν το σύνηθες έργο τους, φαινομενικά ασυνείδητοι της άγριας ταραχής, μολονότι ολόγυρά τους οι φίλοι τους παραδίδονταν στη σφαγή, και μολονότι συχνά το ίδιο τους το αίμα αναμιγνυόταν με εκείνο των θυσιών τους.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> «Αφού έθεσε τέλος στον πόλεμο, ο Πομπήιος κατεδάφισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ, μετέφερε αρκετές πόλεις από τη δικαιοδοσία της Ιουδαίας σε εκείνη της Συρίας και επέβαλε φόρο υποτελείας στους Ιουδαίους. Έτσι, για πρώτη φορά, η Ιερουσαλήμ περιήλθε διά της κατακτήσεως στα χέρια εκείνης της δυνάμεως η οποία επρόκειτο να κρατήσει τη “γη της δόξης” στη σιδηρά της λαβή, έως ότου την είχε καταστρέψει ολοσχερώς.»

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> «ΕΔΑΦΙΟΝ 17. Καὶ θὰ στρέψῃ ἔτι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ διὰ νὰ εἰσέλθῃ μετὰ τῆς δυνάμεως ὅλης τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ εὐθεῖς μετ’ αὐτοῦ· οὕτως θὰ πράξῃ· καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν θυγατέρα γυναικῶν, διαφθείρων αὐτήν· ἀλλ’ αὕτη δὲν θὰ σταθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ, οὐδὲ θὰ εἶναι δι’ αὐτόν.»

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

> «Ο επίσκοπος Newton παραθέτει μια άλλη απόδοση γι’ αυτό το εδάφιο, η οποία φαίνεται να εκφράζει σαφέστερα το νόημα, ως εξής: “Θα στρέψει επίσης το πρόσωπό του για να εισέλθει διά της βίας σε ολόκληρο το βασίλειο.” Το εδάφιο 16 μάς έφερε έως την κατάκτηση της Συρίας και της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους. Η Ρώμη είχε προηγουμένως κατακτήσει τη Μακεδονία και τη Θράκη. Η Αίγυπτος ήταν τώρα το μόνο που απέμενε από το “ολόκληρο βασίλειο” του Αλεξάνδρου, το οποίο δεν είχε υποταχθεί στη ρωμαϊκή εξουσία, η οποία εξουσία τώρα έστρεψε το πρόσωπό της για να εισέλθει διά της βίας σε εκείνη τη χώρα.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

Έχουμε ήδη επισημάνει, περισσότερες από μία φορές σε αυτά τα άρθρα, πώς τα εδάφια τριάντα και τριάντα ένα του Δανιήλ ένδεκα ευθυγραμμίζονται με τα εδάφια σαράντα και σαράντα ένα, και η ιστορία των εδαφίων τριάντα και τριάντα ένα επίσης ευθυγραμμίζεται με το εκρίζωμα τριών κεράτων.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

> Παρατηρούσα τα κέρατα, και ιδού, ανέβηκε ανάμεσά τους ένα άλλο μικρό κέρας, ενώπιον του οποίου τρία από τα πρώτα κέρατα ξεριζώθηκαν· και ιδού, στο κέρας αυτό υπήρχαν μάτια σαν μάτια ανθρώπου, και στόμα που λαλούσε μεγάλα πράγματα. … Και περί των δέκα κεράτων που ήσαν στην κεφαλή αυτού, και περί του άλλου που ανέβηκε, και ενώπιον του οποίου έπεσαν τρία· δηλαδή περί εκείνου του κέρατος που είχε μάτια, και στόμα που λαλούσε πολύ μεγάλα πράγματα, του οποίου η όψη ήταν πιο επιβλητική από των συντρόφων αυτού. Δανιήλ 7:8, 20.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

Ακριβώς όπως το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 9, παριστάνει τις τρεις γεωγραφικές περιοχές κατακτήσεως που εγκατέστησαν την ειδωλολατρική Ρώμη επί του θρόνου, έτσι και η εκρίζωση των κεράτων (που συμβολίζουν τους Ηρούλους, τους Οστρογότθους και τους Βανδάλους) παρίστανε τις τρεις γεωγραφικές περιοχές κατακτήσεως που εγκατέστησαν την παπική Ρώμη επί του θρόνου. Αμφότερες αυτές οι ιστορίες ευθυγραμμίζονται με τα εδάφια σαράντα έως σαράντα τρία του Δανιήλ 11, και η εκρίζωση των τριών κεράτων ευθυγραμμίζεται με την ιστορία των εδαφίων τριάντα και τριάντα ενός.

> “‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

> «ΣΤΙΧΟΣ 8. Εθεώρουν τα κέρατα, και ιδού, ανέβη μεταξύ αυτών άλλο κέρας μικρόν, έμπροσθεν του οποίου τρία εκ των πρώτων κεράτων εξερριζώθησαν· και ιδού, εν τω κέρατι τούτω ήσαν οφθαλμοί ως οφθαλμοί ανθρώπου, και στόμα λαλούν μεγάλα.»

> “Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

> Ο Δανιήλ παρατηρούσε τα κέρατα. Ενδείξεις μιας παράξενης κινήσεως εμφανίσθηκαν ανάμεσά τους. Ένα μικρό κέρας (στην αρχή μικρό, αλλά κατόπιν πιο ισχυρό από τους συντρόφους του) υψώθηκε ανάμεσά τους. Δεν αρκέσθηκε να βρει ήσυχα μια δική του θέση και να την καταλάβει, αλλά έπρεπε να παραμερίσει μερικά από τα άλλα και να σφετερισθεί τις θέσεις τους. Τρία βασίλεια εκριζώθηκαν μπροστά του. Αυτό το μικρό κέρας, όπως θα έχουμε αργότερα την ευκαιρία να παρατηρήσουμε πληρέστερα, ήταν ο παπισμός. Τα τρία κέρατα που εκριζώθηκαν μπροστά του ήταν οι Ηρούλοι, οι Οστρογότθοι και οι Βάνδαλοι. Και ο λόγος για τον οποίο εκριζώθηκαν ήταν ότι αντιτίθεντο στη διδασκαλία και στις αξιώσεις της παπικής ιεραρχίας, και συνεπώς στην υπεροχή μέσα στην εκκλησία του επισκόπου της Ρώμης.

> “And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

> «Και “ἐν ταύτῃ τῇ κέρᾳ ἦσαν ὀφθαλμοὶ ὅμοιοι μετὰ ὀφθαλμῶν ἀνθρώπου, καὶ στόμα λαλοῦν μεγάλα”, οἱ ὀφθαλμοί, πρόσφορο σύμβολο τῆς διορατικότητας, τῆς διεισδυτικότητας, τῆς πανουργίας καὶ τῆς προνοητικότητας τῆς παπικῆς ἱεραρχίας· καὶ τὸ στόμα τὸ λαλούν μεγάλα, πρόσφορο σύμβολο τῶν ἀλαζονικῶν ἀξιώσεων τῶν ἐπισκόπων τῆς Ρώμης.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

Είναι η Ρώμη εκείνη που θεμελιώνει το όραμα της βιβλικής προφητείας, και ιδιαίτερα το όραμα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Στο κεφάλαιο αυτό, μεγάλο μέρος της προφητικής ιστορίας που είχε εκπληρωθεί πριν από το κίνημα των Μιλλεριτών επρόκειτο να επαναληφθεί στους τελευταίους έξι στίχους του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η κατάκτηση τριών γεωγραφικών εμποδίων, η οποία εγκατέστησε τόσο την ειδωλολατρική όσο και την παπική Ρώμη επί του θρόνου, παριστάνεται στο ενδέκατο κεφάλαιο, και αυτές οι δύο παραστάσεις προτυπώνουν τον καιρό κατά τον οποίο η σύγχρονη Ρώμη εγκαθίσταται εκ νέου επί του θρόνου. Είναι η Ρώμη εκείνη που θεμελιώνει το όραμα, και ο Παύλος προσδιορίζει ότι η παπική αυτή Ρώμη αποκαλύπτεται στον καιρό της.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

> Κανείς ας μη σας εξαπατήσει με κανέναν τρόπο· διότι εκείνη η ημέρα δεν θα έλθει, εάν πρώτα δεν έλθει η αποστασία και δεν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο οποίος αντιτίθεται και υπερυψώνει τον εαυτό του υπεράνω κάθε λεγομένου θεού ή αντικειμένου λατρείας· ώστε, ως Θεός, να καθίσει στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Δεν ενθυμείσθε ότι, όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα; Και τώρα γνωρίζετε εκείνο που τον συγκρατεί, ώστε να αποκαλυφθεί στον καιρό του. 2 Θεσσαλονικείς 2:3–6.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

Ο παπισμός ανέλαβε τον θρόνο ως η πέμπτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας στο έτος 538, και πολλοί που εξετάζουν το έκτο εδάφιο θα υπέθεταν αναμφίβολα ότι ο Παύλος εννοεί πως «ο Παπισμός θα αποκαλυπτόταν το 538». Αυτό μπορεί να είναι ορθό, αλλά είναι, κατ’ ελάχιστον, μια δευτερεύουσα αλήθεια εκείνου το οποίο προσδιόριζε ο Παύλος. Ο Παύλος, όπως όλοι οι προφήτες, ομιλεί περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τη δική του χρονική περίοδο. Αναφερόταν στον τρόπο με τον οποίο ο παπισμός θα αποκαλυπτόταν προφητικώς· διότι, ως προφήτης, συμφωνούσε με όλους τους άλλους προφήτες. Γραμμή επί γραμμής, όσοι δεν έχουν την όραση, αφανίζονται, και όσοι δεν έχουν την όραση, δεν έχουν την όραση επειδή δεν γνωρίζουν τι είναι εκείνο που καθιδρύει την όραση. Η γνώση ότι η Ρώμη καθιδρύει την όραση είναι κατανόηση ζωής ή θανάτου. Ο Παύλος, σε συμφωνία με τους άλλους προφήτες, προσδιορίζει ότι εκείνο που αποκαλύπτει την παπική Ρώμη, η οποία είναι η Ρώμη των εσχάτων ημερών, είναι «ο καιρός του». Ο προφητικός «καιρός» που συνδέεται με τη Ρώμη είναι εκείνος που αποκαλύπτει τι και ποια είναι η Ρώμη.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

> «Ο απόστολος Παύλος, στη δεύτερη επιστολή του προς Θεσσαλονικείς, προείπε τη μεγάλη αποστασία, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση της παπικής εξουσίας. Δήλωσε ότι η ημέρα του Χριστού δεν θα έλθει, “εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίση ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός.” Και ακόμη, ο απόστολος προειδοποιεί τους αδελφούς του ότι “το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται.” 2 Θεσσαλονικείς 2:3, 4, 7. Ήδη από εκείνη την πρώιμη εποχή διέβλεπε ότι παρεισέδυαν στην εκκλησία πλάνες, οι οποίες θα προετοίμαζαν την οδό για την ανάπτυξη του παπισμού.»

> “Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

> «Λίγο κατ’ ολίγον, αρχικά με μυστικότητα και σιωπή, και κατόπιν φανερότερα, καθώς αυξανόταν σε ισχύ και αποκτούσε τον έλεγχο της διανοίας των ανθρώπων, “το μυστήριον της ανομίας” προωθούσε το απατηλό και βλάσφημο έργο του. Σχεδόν ανεπαίσθητα, τα έθιμα του ειδωλολατρισμού βρήκαν τον δρόμο τους μέσα στην Χριστιανική εκκλησία. Το πνεύμα του συμβιβασμού και της συμμορφώσεως συγκρατήθηκε για κάποιο διάστημα από τους σφοδρούς διωγμούς που υπέμεινε η εκκλησία υπό τον παγανισμό. Αλλά καθώς οι διωγμοί έπαυσαν και ο Χριστιανισμός εισήλθε στις αυλές και στα ανάκτορα των βασιλέων, εκείνη άφησε κατά μέρος την ταπεινή απλότητα του Χριστού και των αποστόλων Του για την πομπή και την υπερηφάνεια των ειδωλολατρών ιερέων και αρχόντων· και στη θέση των απαιτήσεων του Θεού, υποκατέστησε ανθρώπινες θεωρίες και παραδόσεις. Η κατ’ όνομα μεταστροφή του Κωνσταντίνου, κατά το πρώιμο μέρος του τετάρτου αιώνος, προκάλεσε μεγάλη αγαλλίαση· και ο κόσμος, καλυμμένος με έναν μανδύα δικαιοσύνης, εισήλθε στην εκκλησία. Τώρα το έργο της διαφθοράς προχωρούσε ταχέως. Ο παγανισμός, ενώ φαινόταν ότι είχε νικηθεί, έγινε ο νικητής. Το πνεύμα του έλεγχε την εκκλησία. Τα δόγματά του, οι τελετές του και οι δεισιδαιμονίες του ενσωματώθηκαν στην πίστη και στη λατρεία των κατ’ ομολογίαν ακολούθων του Χριστού.»

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

> «Αυτός ο συμβιβασμός μεταξύ του παγανισμού και του χριστιανισμού είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη του “ανθρώπου της αμαρτίας”, ο οποίος προειπώθηκε στην προφητεία ως αντιτιθέμενος και υψώνοντας τον εαυτό του υπεράνω του Θεού. Εκείνο το γιγάντιο σύστημα ψευδούς θρησκείας είναι αριστούργημα της δύναμης του Σατανά—μνημείο των προσπαθειών του να καθίσει ο ίδιος επάνω στον θρόνο, για να κυβερνήσει τη γη σύμφωνα με το θέλημά του.» The Great Controversy, 49, 50.

Back to Articles