Article

# The Eighth is of the Seven - Number One

Το Όγδοο είναι εκ των Επτά - Αριθμός Ένα

Miller’s Two Rome’s

Οι Δύο Ρώμες του Μίλλερ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller based his prophetic message upon the framework of two desolating powers, which he correctly identified as pagan Rome and papal Rome.

Ο Γουίλλιαμ Μίλλερ στήριξε το προφητικό του μήνυμα στο πλαίσιο δύο ερημωτικών δυνάμεων, τις οποίες ορθώς ταύτισε με την ειδωλολατρική Ρώμη και την παπική Ρώμη.

> “William Miller, when applying his hermeneutic, noticed in the various apocalyptic passages a recurring theme of controversy between the people of God and their enemies. In his analysis of the persecuting powers of God’s people throughout the ages he developed the concept of the two abominations, defined as paganism (the first abomination) symbolizing the persecuting force outside the church, and the papacy (the second abomination) representing the persecuting power within the church. It was the motif of the two abominations that characterized most of his following prophetic interpretations.” P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

> «Ο Γουίλιαμ Μίλλερ, όταν εφάρμοζε την ερμηνευτική του μέθοδο, διέκρινε στα διάφορα αποκαλυπτικά χωρία ένα επαναλαμβανόμενο θέμα αντιπαραθέσεως μεταξύ του λαού του Θεού και των εχθρών του. Στην ανάλυσή του περί των διωκτικών δυνάμεων κατά του λαού του Θεού διαμέσου των αιώνων, ανέπτυξε την έννοια των δύο βδελυγμάτων, τα οποία όρισε ως τον παγανισμό (το πρώτο βδέλυγμα), που συμβολίζει τη διωκτική δύναμη εκτός της εκκλησίας, και τον παπισμό (το δεύτερο βδέλυγμα), που αντιπροσωπεύει τη διωκτική εξουσία εντός της εκκλησίας. Το μοτίβο των δύο βδελυγμάτων ήταν εκείνο που χαρακτήριζε τις περισσότερες από τις μεταγενέστερες προφητικές του ερμηνείες.» P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

The theologians of Adventism acknowledge the fact that Miller’s framework of prophetic application was the two desolating powers of paganism and papalism, even if they only consider it as an analysis of Millerite history, and not as a truth that was given him by God.

Οι θεολόγοι του Αντβεντισμού αναγνωρίζουν το γεγονός ότι το πλαίσιο της προφητικής εφαρμογής του Μίλλερ ήταν οι δύο ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού και του παπισμού, έστω και αν το θεωρούν μόνον ως ανάλυση της μιλλεριτικής ιστορίας και όχι ως αλήθεια που του δόθηκε από τον Θεό.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «Ο Θεός απέστειλε τον άγγελό Του να ενεργήσει επί της καρδιάς ενός γεωργού, ο οποίος δεν είχε πιστέψει τη Βίβλο, ώστε να τον οδηγήσει να ερευνήσει τις προφητείες. Άγγελοι του Θεού επισκέπτονταν επανειλημμένως εκείνον τον εκλεκτό, για να κατευθύνουν τη διάνοιά του και να ανοίξουν στην κατανόησή του προφητείες που έως τότε είχαν παραμείνει σκοτεινές για τον λαό του Θεού. Η αρχή της αλυσίδας της αλήθειας του δόθηκε, και οδηγήθηκε να αναζητεί κρίκο μετά από κρίκο, έως ότου αντίκρισε με θαυμασμό και δέος τον Λόγο του Θεού. Είδε εκεί μια τέλεια αλυσίδα αλήθειας. Εκείνος ο Λόγος, τον οποίο είχε θεωρήσει ως μη θεόπνευστο, τώρα ανοιγόταν ενώπιον της όρασής του με την ωραιότητα και τη δόξα του. Είδε ότι ένα μέρος της Γραφής ερμηνεύει ένα άλλο, και όταν ένα χωρίο ήταν κλειστό για την κατανόησή του, έβρισκε σε άλλο σημείο του Λόγου εκείνο που το εξηγούσε. Αντιμετώπιζε τον ιερό Λόγο του Θεού με χαρά και με τον βαθύτερο σεβασμό και δέος». Early Writings, 230.

“His angel” is identified directly as Gabriel by Sister White.

«Ο άγγελός Του» ταυτοποιείται ρητώς ως ο Γαβριήλ από την αδελφή Γουάιτ.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1. And to John the angel declared, ‘I am a fellow servant with thee and with thy brethren the prophets.’ Revelation 22:9, R.V. Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God to sinful men.” The Desire of Ages, 99.

> «Τα λόγια του αγγέλου, “Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, ο παριστάμενος ενώπιον του Θεού”, δείχνουν ότι κατέχει θέση υψηλής τιμής στις ουράνιες αυλές. Όταν ήλθε με μήνυμα προς τον Δανιήλ, είπε: “και δεν είναι ουδείς ο ενισχύων μετ’ εμού περί τούτων, ειμή ο Μιχαήλ [Χριστός] ο άρχων σας.” Δανιήλ 10:21. Περί του Γαβριήλ ο Σωτήρας ομιλεί στην Αποκάλυψη, λέγοντας ότι “απέστειλεν και εσήμανεν δι’ αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην.” Αποκάλυψη 1:1. Και προς τον Ιωάννη ο άγγελος διεκήρυξε: “Είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου των προφητών.” Αποκάλυψη 22:9, R.V. Θαυμαστή σκέψη—ότι ο άγγελος που στέκεται αμέσως μετά τον Υιό του Θεού ως προς την τιμή είναι εκείνος που εξελέγη να αποκαλύψει τους σκοπούς του Θεού σε αμαρτωλούς ανθρώπους.» Η Ζωή του Χριστού, 99.

“Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God” to William Miller’s mind. Not only Gabriel, but angels in the plural guided his understanding of the prophecies “which had ever been dark to God’s people.” Gabriel and other angels led Miller through the Bible consecutively from Genesis onward. He therefore was led to the longest time prophecy in the Bible, which is the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years) of Leviticus twenty-six, well before he was led to the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight and verse fourteen.

«Θαυμαστή σκέψη—ότι ο άγγελος ο οποίος στέκεται αμέσως μετά τον Υιό του Θεού σε τιμή είναι εκείνος που επελέγη να αποκαλύψει τους σκοπούς του Θεού» στον νου του William Miller. Όχι μόνο ο Γαβριήλ, αλλά άγγελοι, στον πληθυντικό, καθοδήγησαν την κατανόησή του των προφητειών «οι οποίες ανέκαθεν ήσαν σκοτεινές για τον λαό του Θεού». Ο Γαβριήλ και άλλοι άγγελοι οδήγησαν τον Miller διαμέσου της Βίβλου διαδοχικά από τη Γένεση και έπειτα. Ως εκ τούτου, οδηγήθηκε στη μακρότερη χρονική προφητεία της Βίβλου, η οποία είναι οι «επτά καιροί» (δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη) του Λευιτικού είκοσι έξι, πολύ πριν οδηγηθεί στις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του Daniel κεφάλαιο οκτώ και εδάφιο δεκατέσσερα.

> “I then devoted myself to prayer and to the reading of the word. I determined to lay aside all my prepossessions, to thoroughly compare Scripture with Scripture, and to pursue its study in a regular and methodical manner. I commenced with Genesis, and read verse by verse, proceeding no faster than the meaning of the several passages should be so unfolded, as to leave me free from embarrassment respecting any mysticism or contradictions. Whenever I found anything obscure, my practice was to compare it with all collateral passages; and by the help of CRUDEN, I examined all the texts of Scripture in which were found any of the prominent words contained in any obscure portion. Then by letting every word have its proper bearing on the subject of the text, if my view of it harmonized with every collateral passage in the Bible, it ceased to be a difficulty. In this way I pursued the study of the Bible, in my first perusal of it, for about two years, and was fully satisfied that it is its own interpreter. I found that by a comparison of Scripture with history, all the prophecies, as far as they have been fulfilled, had been fulfilled literally; that all the various figures, metaphors, parables, similitudes, etc. of the Bible, were either explained in their immediate connection, or the terms in which they were expressed were defined in other portions of the word, and when thus explained, are to be literally understood in accordance with such explanation. I was thus satisfied that the Bible is a system of revealed truths, so clearly and simply given, that the “wayfaring man, though a fool, need not err therein.’ …

> «Τότε αφιερώθηκα στην προσευχή και στην ανάγνωση του λόγου. Αποφάσισα να θέσω κατά μέρος όλες τις προειλημμένες μου αντιλήψεις, να συγκρίνω επιμελώς τη Γραφή με τη Γραφή και να επιδοθώ στη μελέτη της κατά τρόπο τακτικό και μεθοδικό. Άρχισα από τη Γένεση και διάβαζα στίχο προς στίχο, προχωρώντας όχι ταχύτερα απ’ όσο το νόημα των διαφόρων περικοπών αποσαφηνιζόταν, ώστε να με αφήνει ελεύθερο από κάθε αμηχανία σχετικά με οποιονδήποτε μυστικισμό ή αντιφάσεις. Όποτε έβρισκα κάτι ασαφές, συνήθειά μου ήταν να το συγκρίνω με όλα τα παράλληλα χωρία· και με τη βοήθεια του CRUDEN εξέταζα όλα τα εδάφια της Γραφής στα οποία απαντούσαν οποιεσδήποτε από τις εξέχουσες λέξεις που περιέχονταν σε οποιοδήποτε ασαφές τμήμα. Έπειτα, αποδίδοντας σε κάθε λέξη το πρέπον βάρος της ως προς το θέμα του κειμένου, εάν η κατανόησή μου γι’ αυτό εναρμονιζόταν με κάθε παράλληλο χωρίο της Βίβλου, έπαυε να αποτελεί δυσκολία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο προχώρησα στη μελέτη της Βίβλου, κατά την πρώτη μου ανάγνωσή της, επί περίπου δύο έτη, και ικανοποιήθηκα πλήρως ότι αυτή είναι ο ίδιος ο ερμηνευτής του εαυτού της. Διαπίστωσα ότι, με τη σύγκριση της Γραφής με την ιστορία, όλες οι προφητείες, καθ’ όσον έχουν εκπληρωθεί, είχαν εκπληρωθεί κυριολεκτικώς· ότι όλες οι διάφορες μορφές, μεταφορές, παραβολές, παρομοιώσεις κτλ. της Βίβλου είτε εξηγούνταν μέσα στην άμεση συνάφειά τους είτε οι όροι με τους οποίους εκφράζονταν ορίζονταν σε άλλα μέρη του λόγου, και όταν έτσι εξηγούνται, πρέπει να νοούνται κυριολεκτικώς σύμφωνα με μια τέτοια εξήγηση. Έτσι πείσθηκα ότι η Βίβλος είναι ένα σύστημα αποκεκαλυμμένων αληθειών, δοσμένων τόσο καθαρά και απλά, ώστε ο «οδοιπόρος, και μωρός ακόμη, δεν θα πλανηθεί εν αυτή». …»

> “From a farther study of the Scriptures, I concluded that the seven times of Gentile supremacy must commence when the Jews ceased to be an independent nation at the captivity of Manasseh, which the best chronologers assigned to B. C. 677; that the 2300 days commenced with the seventy weeks, which the best chronologers dated from B. C. 457; and that the 1335 days commencing with the taking away of the daily, and the setting up of the abomination that maketh desolate, Daniel chapter seven verse eleven, were to be dated from the setting up of the Papal supremacy, after the taking away of Pagan abominations, and which, according to the best historians I could consult, should be dated from about A. D. 508. Reckoning all these prophetic periods from the several dates assigned by the best chronologers for the events from which they should evidently be reckoned, they all would terminate together, about A. D. 1843. I was thus brought, in 1818, at the close of my two years study of the Scriptures, to the solemn conclusion, that in about twenty-five years from that time all the affairs of our present state would be wound up…” William Miller’s Apology and Defense, 6, 12.

> «Από περαιτέρω μελέτη των Γραφών, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι επτά καιροί της κυριαρχίας των Εθνών πρέπει να αρχίζουν όταν οι Ιουδαίοι έπαψαν να είναι ανεξάρτητο έθνος, κατά την αιχμαλωσία του Μανασσή, την οποία οι εγκυρότεροι χρονολόγοι τοποθετούσαν στο 677 π.Χ.· ότι οι 2300 ημέρες άρχισαν με τις εβδομήντα εβδομάδες, τις οποίες οι εγκυρότεροι χρονολόγοι χρονολογούσαν από το 457 π.Χ.· και ότι οι 1335 ημέρες, που αρχίζουν με την κατάργηση της παντοτινής θυσίας και την εγκαθίδρυση του βδελύγματος της ερημώσεως, Δανιήλ κεφάλαιο επτά εδάφιο ένδεκα, έπρεπε να χρονολογηθούν από την εγκαθίδρυση της Παπικής υπεροχής, μετά την κατάργηση των ειδωλολατρικών βδελυγμάτων, και η οποία, σύμφωνα με τους εγκυρότερους ιστορικούς που μπορούσα να συμβουλευθώ, έπρεπε να τοποθετηθεί περί το 508 μ.Χ. Υπολογίζοντας όλες αυτές τις προφητικές περιόδους από τις διάφορες χρονολογίες που απέδιδαν οι εγκυρότεροι χρονολόγοι στα γεγονότα από τα οποία προφανώς έπρεπε να υπολογισθούν, όλες θα έληγαν μαζί, περί το 1843 μ.Χ. Έτσι οδηγήθηκα, το 1818, στο τέλος της διετούς μελέτης μου των Γραφών, στο επίσημο συμπέρασμα ότι, σε περίπου είκοσι πέντε χρόνια από εκείνον τον καιρό, όλες οι υποθέσεις της παρούσας καταστάσεώς μας θα είχαν τερματισθεί…» William Miller’s Apology and Defense, 6, 12.

The rule of first mention establishes that the first thing mentioned is of the greatest importance, and the first thing mentioned in Revelation chapter one verse one is the communication process that the Father employs as He gives a message to Jesus, who in turn gives it to His angel, which then gives it to a prophet that then writes it out and sends it to the churches. When Adventism rejected the work and discoveries of William Miller, they not only rejected their foundations, but they also rejected the very communication process which led Miller to in his understandings, and they rejected the process which is the only avenue for men to understand the Revelation of Jesus Christ that is opened up just before probation closes.

Ο κανόνας της πρώτης μνείας καθιερώνει ότι το πρώτο πράγμα που αναφέρεται είναι υψίστης σπουδαιότητας, και το πρώτο πράγμα που αναφέρεται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο 1, εδάφιο 1, είναι η διαδικασία της επικοινωνίας που χρησιμοποιεί ο Πατέρας καθώς δίδει ένα μήνυμα στον Ιησού, ο οποίος με τη σειρά Του το δίδει στον άγγελό Του, και εκείνος κατόπιν το δίδει σε έναν προφήτη, ο οποίος έπειτα το καταγράφει και το αποστέλλει στις εκκλησίες. Όταν ο Αντβεντισμός απέρριψε το έργο και τα πορίσματα του William Miller, δεν απέρριψε μόνο τα θεμέλιά του, αλλά απέρριψε επίσης και αυτήν την ίδια τη διαδικασία της επικοινωνίας, η οποία οδήγησε τον Miller στις κατανοήσεις του, και απέρριψε τη διαδικασία που αποτελεί τη μόνη οδό μέσω της οποίας οι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία ανοίγεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία.

Miller was led to understand that the seven times of Leviticus commenced in 677BC. It was not until 1856 that the Lord used Hiram Edson to identify that the scattering of the seven times was also carried out against the northern ten tribes of Israel. The Lord was attempting to develop the understanding of the seven times in agreement with, but well beyond Miller’s foundational discovery of the seven times. But in 1856 the light presented by Hiram Edson came mysteriously to an end, for the eighth article in the series ended with the words of James White, then the Editor of the Review and Herald, “To be continued.” It was to be “continued” but not until post September 11, 2001 when the Lord led his people to the “old paths” and ultimately to the unfinished series of articles penned by Hiram Edson.

Ο Μίλλερ οδηγήθηκε να κατανοήσει ότι οι επτά καιροί του Λευιτικού άρχισαν το 677 π.Χ. Μόνον το 1856 χρησιμοποίησε ο Κύριος τον Hiram Edson για να προσδιορίσει ότι η διασπορά των επτά καιρών εκτελέσθηκε επίσης εναντίον των βόρειων δέκα φυλών του Ισραήλ. Ο Κύριος επιχειρούσε να αναπτύξει την κατανόηση των επτά καιρών σε συμφωνία με, αλλά πολύ πέρα από, τη θεμελιώδη ανακάλυψη του Μίλλερ σχετικά με τους επτά καιρούς. Αλλά το 1856 το φως που παρουσιάσθηκε από τον Hiram Edson έφθασε μυστηριωδώς στο τέλος του, διότι το όγδοο άρθρο της σειράς κατέληγε με τα λόγια του James White, τότε εκδότη του Review and Herald: «To be continued.» Επρόκειτο να «συνεχισθεί», αλλά όχι πριν από την περίοδο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του στις «παλαιές οδούς» και, τελικώς, στην ημιτελή σειρά άρθρων που συνέγραψε ο Hiram Edson.

We are not currently addressing the rebellion that began shortly after the great disappointment, but to simply point out that even though Miller was led to the “seven times” of Leviticus twenty-six, it is clear that the Lord purposed to increase the initial understanding of the seven times beyond Miller’s foundational understanding of the subject. He chose Hiram Edson, the same servant from that very history that He had previously chosen to give the vision of Christ moving into the Most Holy Place on October 23, 1844.

Δεν εξετάζουμε προς το παρόν την αποστασία που άρχισε λίγο μετά τη μεγάλη απογοήτευση, αλλά απλώς επισημαίνουμε ότι, παρόλο που ο Miller οδηγήθηκε στα «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, είναι σαφές ότι ο Κύριος είχε σκοπό να διευρύνει την αρχική κατανόηση των επτά καιρών πέρα από τη θεμελιώδη κατανόηση του θέματος που είχε ο Miller. Επέλεξε τον Hiram Edson, τον ίδιο υπηρέτη από εκείνη ακριβώς την ιστορία, τον οποίον είχε προηγουμένως εκλέξει για να δώσει το όραμα του Χριστού να εισέρχεται στα Άγια των Αγίων στις 23 Οκτωβρίου 1844.

This is why I used the Adventist theologian’s words to acknowledge that the framework for all of Miller’s prophetic applications was based upon his understanding of the two desolating powers that in the book of Daniel are represented as the “daily” (paganism), which is always associated with either the “transgression” or “abomination,” both representing different aspects of the desolating power of papalism. Miller’s foundational understanding of the Roman powers has greatly increased since the history he represents.

Γι’ αυτό χρησιμοποίησα τα λόγια του Αντβεντιστή θεολόγου, ώστε να αναγνωριστεί ότι το πλαίσιο όλων των προφητικών εφαρμογών του Μίλλερ βασιζόταν στην κατανόησή του περί των δύο ερημωτικών δυνάμεων, οι οποίες στο βιβλίο του Δανιήλ παριστάνονται ως το «καθημερινόν» (ειδωλολατρία), το οποίο συνδέεται πάντοτε είτε με την «παράβασιν» είτε με το «βδέλυγμα», αμφότερα αντιπροσωπεύοντα διαφορετικές όψεις της ερημωτικής δυνάμεως του παπισμού. Η θεμελιώδης κατανόηση του Μίλλερ περί των ρωμαϊκών δυνάμεων έχει αυξηθεί πολύ σε σχέση με την ιστορία την οποία ο ίδιος εκπροσωπεί.

The angels of God, including Gabriel, led Miller to the understandings he proclaimed. Those understandings included the prophecies he proclaimed, the rules of biblical interpretation he used and also the framework that allowed him to organize the prophecies correctly. Miller was given the framework that the two desolating powers addressed in Daniel were pagan Rome and papal Rome. Future for America was led to the framework of the three desolating powers of the dragon, the beast and false prophet.

Οι άγγελοι του Θεού, συμπεριλαμβανομένου του Γαβριήλ, οδήγησαν τον Μίλλερ στις αντιλήψεις που διακήρυξε. Οι αντιλήψεις αυτές περιλάμβαναν τις προφητείες που διακήρυξε, τους κανόνες της βιβλικής ερμηνείας που χρησιμοποίησε, καθώς και το πλαίσιο που του επέτρεψε να οργανώσει ορθά τις προφητείες. Στον Μίλλερ δόθηκε το πλαίσιο ότι οι δύο ερημωτικές δυνάμεις που αναφέρονται στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη και η παπική Ρώμη. Το Future for America οδηγήθηκε στο πλαίσιο των τριών ερημωτικών δυνάμεων του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.

> And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.

> Και είδα τρία ακάθαρτα πνεύματα όμοια με βατράχους να εξέρχονται από το στόμα του δράκοντος, και από το στόμα του θηρίου, και από το στόμα του ψευδοπροφήτου. Διότι είναι πνεύματα δαιμόνων, τα οποία ενεργούν θαύματα, και εξέρχονται προς τους βασιλείς της γης και ολόκληρης της οικουμένης, για να τους συνάξουν στη μάχη εκείνης της μεγάλης ημέρας του Θεού του Παντοκράτορος. Αποκάλυψις 16:13, 14.

Future for America’s framework is built upon Miller’s work, but goes beyond where his work left off. Adventism left his framework and returned to the theology of apostate Protestantism and Rome. The same line of prophecy is taken up in the book of Revelation that is began in the book of Daniel.

Το Future for America θεμελιώνεται πάνω στο έργο του Μίλλερ, αλλά προχωρεί πέρα από το σημείο όπου το έργο του σταμάτησε. Ο Αντβεντισμός εγκατέλειψε το πλαίσιο του και επέστρεψε στη θεολογία του αποστατικού Προτεσταντισμού και της Ρώμης. Η ίδια γραμμή προφητείας συνεχίζεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, η οποία άρχισε στο βιβλίο του Δανιήλ.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «Η Αποκάλυψη είναι ένα σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι επίσης και ένα ανοιγμένο βιβλίο. Καταγράφει θαυμαστά γεγονότα που πρόκειται να λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Οι διδασκαλίες αυτού του βιβλίου είναι σαφείς, όχι μυστικιστικές και ακατανόητες. Σε αυτό επανέρχεται η ίδια γραμμή προφητείας όπως και στον Δανιήλ. Ορισμένες προφητείες ο Θεός τις έχει επαναλάβει, δείχνοντας έτσι ότι πρέπει να τους δοθεί σημασία. Ο Κύριος δεν επαναλαμβάνει πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.» Manuscript Releases, τόμος 9, 8.

Miller could not grasp the prophecies of the book of Revelation, for the line of paganism and papalism that is so firmly identified in Daniel is expanded in the book of Revelation to include the next persecuting power to arrive on the stage of prophetic history.

Ο Μίλλερ δεν μπορούσε να κατανοήσει τις προφητείες του βιβλίου της Αποκάλυψης, διότι η γραμμή του παγανισμού και του παπισμού, η οποία προσδιορίζεται τόσο σαφώς στο βιβλίο του Δανιήλ, αναπτύσσεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης ώστε να περιλάβει την επόμενη διωκτική εξουσία που εμφανίζεται στη σκηνή της προφητικής ιστορίας.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> «Μέσω του παγανισμού, και έπειτα μέσω του Παπισμού, ο Σατανάς άσκησε την εξουσία του επί πολλούς αιώνες, σε μια προσπάθεια να εξαλείψει από τη γη τους πιστούς μάρτυρες του Θεού. Οι παγανιστές και οι παπικοί κινούνταν από το ίδιο πνεύμα του δράκοντος. Διέφεραν μόνο στο ότι ο Παπισμός, προσποιούμενος ότι υπηρετεί τον Θεό, ήταν ο πιο επικίνδυνος και σκληρός εχθρός. Διά του οργάνου του Ρωμαισμού, ο Σατανάς αιχμαλώτισε τον κόσμο. Η κατ’ ομολογίαν εκκλησία του Θεού παρασύρθηκε στις τάξεις αυτής της πλάνης, και επί περισσότερο από χίλια έτη ο λαός του Θεού υπέφερε υπό την οργή του δράκοντος. Και όταν ο Παπισμός, απογυμνωμένος από τη δύναμή του, εξαναγκάστηκε να παύσει τους διωγμούς, ο Ιωάννης είδε μια νέα δύναμη να αναδύεται, για να επαναλάβει τη φωνή του δράκοντος και να συνεχίσει το ίδιο σκληρό και βλάσφημο έργο. Η δύναμη αυτή, η τελευταία που πρόκειται να πολεμήσει εναντίον της εκκλησίας και του νόμου του Θεού, συμβολιζόταν από ένα θηρίο με κέρατα όμοια με αρνίου. Τα θηρία που είχαν προηγηθεί είχαν αναβεί από τη θάλασσα, τούτο όμως ανέβηκε από τη γη, πράγμα που αντιπροσωπεύει την ειρηνική ανάδυση του έθνους το οποίο συμβολίζεται. Τα “δύο κέρατα όμοια με αρνίου” παριστούν εύστοχα τον χαρακτήρα της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτός εκφράζεται στις δύο θεμελιώδεις αρχές της, τον Ρεπουμπλικανισμό και τον Προτεσταντισμό. Οι αρχές αυτές αποτελούν το μυστικό της ισχύος και της ευημερίας μας ως έθνους. Εκείνοι που πρώτοι βρήκαν άσυλο στις ακτές της Αμερικής αγάλλονταν διότι είχαν φθάσει σε μια χώρα ελεύθερη από τις αλαζονικές αξιώσεις του παπισμού και την τυραννία της βασιλικής εξουσίας. Αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση επάνω στο ευρύ θεμέλιο της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας.»

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Αλλ’ η αυστηρά χάραξις του προφητικού πινέλου αποκαλύπτει μεταβολήν εις την ειρηνικήν ταύτην σκηνήν. Το θηρίον με τα κέρατα όμοια με αρνίου λαλεί με φωνήν δράκοντος και “ασκεί πάσαν την εξουσίαν του πρώτου θηρίου ενώπιον αυτού”. Η προφητεία δηλοί ότι θα είπη προς τους κατοικούντας επί της γης να κατασκευάσωσιν εικόνα εις το θηρίον, και ότι “ποιεί πάντας, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελευθέρους και τους δούλους, ίνα δώσωσιν εις αυτούς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς, ή επί των μετώπων αυτών· και ίνα μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλήσαι, ειμή ο έχων το χάραγμα, ή το όνομα του θηρίου, ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού”. Ούτω ο Προτεσταντισμός ακολουθεί εις τα ίχνη του Παπισμού.» Signs of the Times, November 1, 1899.

For Miller the sea beast and earth beast of Revelation thirteen represented pagan Rome followed by papal Rome. Miller also attempted to apply his framework to Revelation seventeen, but the healing of the deadly wound of the papacy, the prophetic role of the United States and the United Nations were outside the divine framework that had been given him by angels. For him the beast that came up out of the earth in Revelation thirteen was the papacy.

Για τον Miller, το θηρίο της θαλάσσης και το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως αντιπροσώπευαν την ειδωλολατρική Ρώμη, ακολουθούμενη από την παπική Ρώμη. Ο Miller επιχείρησε επίσης να εφαρμόσει το ερμηνευτικό του πλαίσιο στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, αλλά η ίαση της θανατηφόρου πληγής του παπισμού, ο προφητικός ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ηνωμένων Εθνών, ήσαν εκτός του θείου πλαισίου που του είχε δοθεί από αγγέλους. Κατ’ αυτόν, το θηρίο που ανέβηκε εκ της γης στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως ήταν ο παπισμός.

Miller was the messenger that was to be used to remove the mantle of Protestantism from the hands of the professed Protestants that had come out of the Dark Ages. The period when the United States would speak as a dragon, when Republicanism turned into a democracy and apostate Protestantism would combine with the apostate government and repeat the combination of church and state that is the image of the papacy was still future to his day. For that reason, he attempted to place the book of Revelation into the divine framework he had been given by angels.

Ο Μίλλερ ήταν ο αγγελιοφόρος που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για να αφαιρεθεί ο μανδύας του Προτεσταντισμού από τα χέρια των κατ’ επάγγελμα Προτεσταντών που είχαν εξέλθει από τους Σκοτεινούς Αιώνες. Η περίοδος κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μιλούσαν ως δράκων, όταν ο Ρεπουμπλικανισμός θα μετατρεπόταν σε δημοκρατία και ο αποστάτης Προτεσταντισμός θα ενωνόταν με την αποστάτη κυβέρνηση και θα επαναλάμβανε τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, που είναι η εικόνα του παπισμού, ήταν ακόμη μελλοντική στην εποχή του. Για τον λόγο αυτό, επιχείρησε να τοποθετήσει το βιβλίο της Αποκαλύψεως μέσα στο θεϊκό πλαίσιο που του είχε δοθεί από αγγέλους.

He was chosen to understand the increase of knowledge that was produced in 1798 when the Ulai River vision of Daniel eight and nine was unsealed. Future for America was to understand the vision of the Hiddekel River of Daniel chapters ten through twelve that was unsealed in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Εκλέχθηκε για να κατανοήσει την αύξηση της γνώσεως που παρήχθη το 1798, όταν αποσφραγίσθηκε το όραμα του ποταμού Ουλάι των κεφαλαίων οκτώ και εννέα του Δανιήλ. Το μέλλον για την Αμερική ήταν να κατανοήσει το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ των κεφαλαίων δέκα έως δώδεκα του Δανιήλ, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο εδάφιο σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, οι χώρες που εκπροσωπούσαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

The framework that was given by angels to Future for America was based upon the identification of, and application of prophecy in the context of the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet.

Το πλαίσιο που δόθηκε μέσω αγγέλων στο Future for America βασιζόταν στον προσδιορισμό και την εφαρμογή της προφητείας μέσα στο πλαίσιο της τριπλής ένωσης του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδεκέλ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπλήρωσης, και όλα τα προειπωμένα γεγονότα σύντομα θα λάβουν χώρα.» Testimonies to Ministers, 112.

The Millerites presented the first and second angel’s message, announcing the opening of the judgment. Future for America is presenting the third angel’s message.

Οι Μιλλεριτιστές παρουσίασαν το μήνυμα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, αναγγέλλοντας την έναρξη της κρίσεως. Το Future for America παρουσιάζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου.

> I have planted, Apollos watered; but God gave the increase. So then neither is he that planteth any thing, neither he that watereth; but God that giveth the increase. Now he that planteth and he that watereth are one: and every man shall receive his own reward according to his own labour. For we are labourers together with God: ye are God’s husbandry, ye are God’s building. According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:6–11.

> Εγώ εφύτευσα, ο Απολλώς επότισεν· αλλά ο Θεός ηύξησε. Ώστε ούτε ο φυτεύων είναι τι, ούτε ο ποτίζων, αλλά ο Θεός ο αυξάνων. Ο δε φυτεύων και ο ποτίζων είναι έν· και έκαστος θέλει λάβει τον εαυτού μισθόν κατά τον εαυτού κόπον. Διότι ημείς είμεθα συνεργοί του Θεού· σεις είσθε γεώργιον Θεού, οικοδομή Θεού. Κατά την χάριν του Θεού την δοθείσαν εις εμέ, ως σοφός αρχιτέκτων, θεμέλιον έθεσα, άλλος δε εποικοδομεί επ’ αυτού. Αλλά ας βλέπη έκαστος πώς εποικοδομεί επ’ αυτού. Διότι θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέση, παρά τον κείμενον, όστις είναι ο Ιησούς Χριστός. Α΄ Κορινθίους 3:6–11.

To correctly present the third angel’s message you must also present the first two angels’ messages, for we are informed that there cannot be a third without a first and second. The first and second messages are the foundation and the third is the capstone, but the third message will never deny or contradict the first and second. If it does it is not the genuine message.

Για να παρουσιάσετε ορθώς το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, πρέπει επίσης να παρουσιάσετε τα μηνύματα των δύο πρώτων αγγέλων, διότι πληροφορούμεθα ότι δεν δύναται να υπάρξει τρίτο χωρίς πρώτο και δεύτερο. Το πρώτο και το δεύτερο μήνυμα αποτελούν το θεμέλιο, και το τρίτο είναι ο ακρογωνιαίος λίθος· αλλά το τρίτο μήνυμα ουδέποτε θα αρνηθεί ή θα αντιφάσκει προς το πρώτο και το δεύτερο. Εάν το πράττει, δεν είναι το γνήσιο μήνυμα.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> «Το πρώτο και το δεύτερο μήνυμα δόθηκαν το 1843 και το 1844, και τώρα βρισκόμαστε υπό τη διακήρυξη του τρίτου· αλλά και τα τρία μηνύματα εξακολουθούν ακόμη να πρέπει να διακηρύττονται. Είναι εξίσου ουσιώδες τώρα όσο ποτέ άλλοτε να επαναλαμβάνονται σε εκείνους που αναζητούν την αλήθεια. Με την πένα και με τη φωνή οφείλουμε να ηχούμε τη διακήρυξη, παρουσιάζοντας τη σειρά τους και την εφαρμογή των προφητειών που μας οδηγούν στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Δεν μπορεί να υπάρξει τρίτο χωρίς το πρώτο και το δεύτερο. Αυτά τα μηνύματα οφείλουμε να τα δώσουμε στον κόσμο με εκδόσεις, με ομιλίες, παρουσιάζοντας, στη γραμμή της προφητικής ιστορίας, τα πράγματα που έγιναν και τα πράγματα που θα γίνουν.» Selected Messages, βιβλίο 2, σ. 104, 105.

There is a very nice observation of Millerite history and our history. The Millerites were the beginning and we are the end. They presented and lived the first and second angel’s messages. We present the third angel. Their unsealed message (the Ulai vision) is found in two chapters of Daniel, and ours (the Hiddekel vision) is found in three chapters. They identified the first and second woes, and lived within the fulfillment of the second woe. We identify and live within the fulfillment of the third woe. Their framework of prophetic application was pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast). Our framework for prophetic application is modern Rome as a three-fold beast.

Υπάρχει μία πολύ εύστοχη παρατήρηση σχετικά με την ιστορία των Μιλλεριτών και τη δική μας ιστορία. Οι Μιλλερίτες ήταν η αρχή και εμείς είμαστε το τέλος. Εκείνοι παρουσίασαν και έζησαν το μήνυμα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Εμείς παρουσιάζουμε τον τρίτο άγγελο. Το δικό τους αποσφραγισμένο μήνυμα (το όραμα του Ουλάι) βρίσκεται σε δύο κεφάλαια του Δανιήλ, και το δικό μας (το όραμα του Χιδδεκέλ) βρίσκεται σε τρία κεφάλαια. Εκείνοι προσδιόρισαν το πρώτο και το δεύτερο αλίμονο και έζησαν μέσα στην εκπλήρωση του δευτέρου αλίμονο. Εμείς προσδιορίζουμε και ζούμε μέσα στην εκπλήρωση του τρίτου αλίμονο. Το πλαίσιο της προφητικής τους εφαρμογής ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη (ο δράκων) και η παπική Ρώμη (το θηρίο). Το δικό μας πλαίσιο για την προφητική εφαρμογή είναι η σύγχρονη Ρώμη ως ένα τριμερές θηρίο.

As we begin to consider the characteristic of papal Rome in chapter seventeen of Revelation being the eighth that is of the seven it is worthwhile to consider what the Millerites understood of Rome during the foundational history. The third angel will have additional light, but that light will never contradict established truth.

Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε το χαρακτηριστικό της παπικής Ρώμης στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ως της όγδοης, η οποία είναι εκ των επτά, αξίζει να εξετάσουμε τι κατανοούσαν οι Μιλλερίτες σχετικά με τη Ρώμη κατά τη θεμελιώδη ιστορία. Ο τρίτος άγγελος θα έχει πρόσθετο φως, αλλά το φως εκείνο δεν θα αντιφάσκει ποτέ προς την εδραιωμένη αλήθεια.

Daniel chapter two, seven, eight, eleven and twelve identify Rome, among other powers. We are considering Rome’s two phases prior to 1798; pagan and papal as the framework for Miller’s prophetic applications. Miller and the pioneers identify that “the robbers of thy people” in Daniel chapter eleven and verse fourteen represents Rome.

Το δεύτερο, έβδομο, όγδοο, ενδέκατο και δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων δυνάμεων, τη Ρώμη. Εξετάζουμε τις δύο φάσεις της Ρώμης πριν από το 1798—την παγανιστική και την παπική—ως το πλαίσιο για τις προφητικές εφαρμογές του Μίλλερ. Ο Μίλλερ και οι πρωτοπόροι αναγνωρίζουν ότι «οι λησταί του λαού σου» στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο εδάφιο δεκατέσσερα αντιπροσωπεύουν τη Ρώμη.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Καὶ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις πολλοὶ θέλουσιν ἐπαναστατεῖ κατὰ τοῦ βασιλέως τοῦ νότου· καὶ οἱ λῃσταὶ τοῦ λαοῦ σου θέλουσιν ὑψωθῆ, διὰ νὰ ἐκπληρώσωσι τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ θέλουσι πέσει. Δανιήλ 11:14.

There are at least two important points to consider within this verse. The word “vision” in the verse is one of two Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “vision.” One of the Hebrew words translated as “vision” is châzôn, and means a dream, or a prophecy or a vision. The word châzôn identifies prophetic history, or a period of time, and it is found ten times in Daniel and always translated as “vision.”

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο σημαντικά σημεία που πρέπει να εξεταστούν μέσα σε αυτό το εδάφιο. Η λέξη «όραμα» στο εδάφιο είναι μία από τις δύο εβραϊκές λέξεις στο βιβλίο του Δανιήλ που μεταφράζονται ως «όραμα». Μία από τις εβραϊκές λέξεις που αποδίδονται ως «όραμα» είναι η châzôn, και σημαίνει ένα όνειρο, ή μια προφητεία ή ένα όραμα. Η λέξη châzôn προσδιορίζει προφητική ιστορία, ή μια χρονική περίοδο, και απαντά δέκα φορές στον Δανιήλ και πάντοτε μεταφράζεται ως «όραμα».

The other Hebrew word that is also translated as “vision” is mar-eh’ and means appearance. The word mar-eh’ is identifying a singular sight, a point in time. The Hebrew word mar-eh’ is found thirteen times in Daniel and it is translated as “vision” six times, four times as “countenance,” twice as “appearance” and once as “well favored.”

Η άλλη εβραϊκή λέξη που επίσης μεταφράζεται ως «όραση» είναι mar-eh’ και σημαίνει εμφάνιση. Η λέξη mar-eh’ προσδιορίζει ένα μεμονωμένο θέαμα, ένα σημείο στον χρόνο. Η εβραϊκή λέξη mar-eh’ απαντά δεκατρείς φορές στον Δανιήλ και μεταφράζεται έξι φορές ως «όραση», τέσσερις φορές ως «όψη», δύο φορές ως «εμφάνιση» και μία φορά ως «ωραίος στην όψη».

The robbers of thy people represent Rome and it is therefore the prophetic subject of Rome that establishes the prophetic “vision” in the book of Daniel. For this reason, it is important to understand the significance of Rome as a prophetic symbol.

Οι ληστές του λαού σου αντιπροσωπεύουν τη Ρώμη, και επομένως το προφητικό θέμα της Ρώμης είναι εκείνο που θεμελιώνει την προφητική «όραση» στο βιβλίο του Δανιήλ. Για τον λόγο αυτό, είναι σημαντικό να κατανοηθεί η σημασία της Ρώμης ως προφητικού συμβόλου.

Prophetic logic demands that the word “vision” representing prophetic history is the same “vision” that is addressed in the book of Revelation, for inspiration identifies that Daniel and Revelation are the same book, that they complement each other, that they bring each other to perfection and that the same line of prophecy that is located in Daniel is taken up in the Revelation. Those points set forth in the Spirit of Prophecy have already been included in this series of articles, so I won’t include them again. I will add another point that we have also already included from Sister White. That point is that all the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. The “vision” of prophetic history (châzôn) that is found in Daniel and is established with the prophetic subject of Rome, represents the vision of prophetic history throughout the Bible. All the books of the Bible meet and end in the Revelation and God never contradicts Himself. Never! If you think He has, you are misunderstanding something. The very same Hebrew word (châzôn) is also translated as vision in the book of Proverbs.

Η προφητική λογική απαιτεί ότι η λέξη «όραμα», η οποία αντιπροσωπεύει την προφητική ιστορία, είναι το ίδιο «όραμα» στο οποίο γίνεται αναφορά στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, διότι η έμπνευση προσδιορίζει ότι ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη είναι το ίδιο βιβλίο, ότι αλληλοσυμπληρώνονται, ότι αλληλοτελειοποιούνται και ότι η ίδια γραμμή προφητείας που βρίσκεται στον Δανιήλ συνεχίζεται στην Αποκάλυψη. Τα σημεία αυτά, τα οποία εκτίθενται στο Πνεύμα της Προφητείας, έχουν ήδη περιληφθεί σε αυτή τη σειρά άρθρων, και έτσι δεν θα τα επαναλάβω. Θα προσθέσω ένα ακόμη σημείο, το οποίο επίσης έχουμε ήδη παραθέσει από την Αδελφή White. Το σημείο αυτό είναι ότι όλα τα βιβλία της Βίβλου συναντώνται και καταλήγουν στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Το «όραμα» της προφητικής ιστορίας (châzôn), το οποίο βρίσκεται στον Δανιήλ και εδραιώνεται με το προφητικό θέμα της Ρώμης, αντιπροσωπεύει το όραμα της προφητικής ιστορίας σε ολόκληρη τη Βίβλο. Όλα τα βιβλία της Βίβλου συναντώνται και καταλήγουν στην Αποκάλυψη, και ο Θεός ουδέποτε αντιφάσκει προς τον Εαυτό Του. Ποτέ! Αν νομίζετε ότι το έχει πράξει, κάτι παρανοείτε. Η ίδια ακριβώς εβραϊκή λέξη (châzôn) μεταφράζεται επίσης ως όραμα στο βιβλίο των Παροιμιών.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται· αλλ’ εκείνος που τηρεί τον νόμο, μακάριος είναι. Παροιμίαι 29:18.

That is the first point to consider about the verse. If we misunderstand Rome, then we cannot establish the vision of prophetic history. That fact essentially defines the efforts of Jesuits and others throughout history who have introduced counterfeit theology to destroy the prophetic subject of Rome. As we consider the foundational understanding of Rome, we should bear this in mind.

Αυτό είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να εξετασθεί σχετικά με το εδάφιο. Εάν παρερμηνεύσουμε τη Ρώμη, τότε δεν μπορούμε να θεμελιώσουμε το όραμα της προφητικής ιστορίας. Το γεγονός αυτό καθορίζει ουσιαστικά τις προσπάθειες των Ιησουιτών και άλλων στη διάρκεια της ιστορίας, οι οποίοι εισήγαγαν πλαστή θεολογία για να καταστρέψουν το προφητικό θέμα της Ρώμης. Καθώς εξετάζουμε τη θεμελιώδη κατανόηση της Ρώμης, θα πρέπει να το έχουμε αυτό κατά νου.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «Εκείνοι που συγχέονται στην κατανόησή τους του λόγου, που αποτυγχάνουν να διακρίνουν τη σημασία του αντιχρίστου, ασφαλώς θα ταχθούν με το μέρος του αντιχρίστου. Δεν υπάρχει τώρα καιρός για να αφομοιωθούμε με τον κόσμο. Ο Δανιήλ στέκεται στον κλήρο του και στη θέση του. Οι προφητείες του Δανιήλ και του Ιωάννη πρέπει να γίνουν κατανοητές. Η μία ερμηνεύει την άλλη. Παρέχουν στον κόσμο αλήθειες τις οποίες ο καθένας θα έπρεπε να κατανοεί. Αυτές οι προφητείες πρέπει να αποτελέσουν μαρτυρία μέσα στον κόσμο. Με την εκπλήρωσή τους κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, θα ερμηνεύσουν οι ίδιες τον εαυτό τους.» Kress Collection, 105.

If you fail to see the meaning of antichrist (Rome) you will join Rome, and this warning is placed within the context of being able to or not being able to understand the books of Daniel and Revelation. The Millerites built the foundational understanding of Adventism upon their identification of Rome. They understood that Rome was represented by two desolating powers, that both were phases of Rome, but they were not at a place in history to see Rome as a three-fold union as represented in the book of Revelation. Daniel is therefore the foundation represented by the Millerites and Revelation is the capstone represented by Future for America. There is another point from Daniel eleven verse fourteen which we wish to identify.

Εάν αποτύχετε να διακρίνετε τη σημασία του αντιχρίστου (Ρώμη), θα ενωθείτε με τη Ρώμη, και αυτή η προειδοποίηση τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο του εάν είναι κανείς ικανός ή μη ικανός να κατανοήσει τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Οι Μιλλερίτες οικοδόμησαν τη θεμελιώδη κατανόηση του Αντβεντισμού επάνω στην ταύτισή τους της Ρώμης. Κατενόησαν ότι η Ρώμη παριστανόταν από δύο ερημωτικές δυνάμεις, ότι αμφότερες ήσαν φάσεις της Ρώμης, αλλά δεν βρίσκονταν σε τέτοιο σημείο της ιστορίας ώστε να δουν τη Ρώμη ως τριμερή ένωση, όπως παριστάνεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Ο Δανιήλ είναι, επομένως, το θεμέλιο που εκπροσωπείται από τους Μιλλερίτες, και η Αποκάλυψη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που εκπροσωπείται από το Future for America. Υπάρχει και ένα ακόμη σημείο από το Δανιήλ ια΄ 14 το οποίο επιθυμούμε να επισημάνουμε.

Miller and the pioneers understood that the image of Nebuchadnezzar’s dream represented the four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. They could not see beyond the fourth kingdom, for they understood that papal Rome was simply a second phase of Rome and therefore that the fourth kingdom had ended in 1798. From their vantage point of history the only prophetic waymark left was the Second Coming of Christ, where the rock that was cut out of the mountain would strike the feet of the image. The Millerites recognized prophetic distinctions between pagan and papal Rome, but being forced to align 1798 with Christ’s return they could see no further than four kingdoms.

Ο Μίλλερ και οι πρωτοπόροι κατενόησαν ότι η εικόνα του ονείρου του Ναβουχοδονόσορος παρίστανε τα τέσσερα βασίλεια της Βαβυλώνος, της Μηδοπερσίας, της Ελλάδος και της Ρώμης. Δεν μπορούσαν να δουν πέρα από το τέταρτο βασίλειο, διότι εννοούσαν ότι η παπική Ρώμη ήταν απλώς μια δεύτερη φάση της Ρώμης και, επομένως, ότι το τέταρτο βασίλειο είχε λήξει το 1798. Από τη δική τους ιστορική οπτική, το μόνο προφητικό ορόσημο που απέμενε ήταν η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όπου ο λίθος που είχε αποκοπεί από το όρος θα προσέκρουε στα πόδια της εικόνος. Οι Μιλλερίτες αναγνώριζαν προφητικές διακρίσεις μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, αλλά, υποχρεωμένοι να ευθυγραμμίσουν το 1798 με την επιστροφή του Χριστού, δεν μπορούσαν να διακρίνουν περισσότερα από τέσσερα βασίλεια.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «Έχουμε φθάσει σε καιρό κατά τον οποίο το ιερό έργο του Θεού παριστάνεται από τα πόδια της εικόνας, όπου ο σίδηρος είχε αναμειχθεί με τον πηλώδη πηλό. Ο Θεός έχει λαό, εκλεκτό λαό, του οποίου η διάκριση πρέπει να αγιασθεί, ο οποίος δεν πρέπει να γίνει ακάθαρτος, επιθέτοντας επάνω στο θεμέλιο ξύλα, χόρτο και καλάμη. Κάθε ψυχή που είναι πιστή στις εντολές του Θεού θα διακρίνει ότι το διακριτικό γνώρισμα της πίστεώς μας είναι το Σάββατο της εβδόμης ημέρας. Εάν η κυβέρνηση τιμούσε το Σάββατο όπως ο Θεός έχει διατάξει, θα στεκόταν με τη δύναμη του Θεού και προς υπεράσπιση της πίστεως που παραδόθηκε μία φορά στους αγίους. Αλλά οι πολιτικοί άρχοντες θα υποστηρίξουν το νόθο σάββατο και θα αναμείξουν τη θρησκευτική τους πίστη με την τήρηση αυτού του τέκνου του παπισμού, τοποθετώντας το υπεράνω του Σαββάτου το οποίο ο Κύριος έχει αγιάσει και ευλογήσει, θέτοντάς το κατά μέρος ώστε ο άνθρωπος να το τηρεί ως άγιο, ως σημείο μεταξύ Αυτού και του λαού Του έως χιλίες γενεές. Η ανάμειξη εκκλησιαστικής τέχνης και πολιτικής τέχνης παριστάνεται από τον σίδηρο και τον πηλό. Αυτή η ένωση εξασθενεί όλη τη δύναμη των εκκλησιών. Αυτή η περιβολή της εκκλησίας με την εξουσία του κράτους θα επιφέρει πονηρά αποτελέσματα. Οι άνθρωποι έχουν σχεδόν υπερβεί το όριο της μακροθυμίας του Θεού. Έχουν επενδύσει τη δύναμή τους στην πολιτική και έχουν ενωθεί με τον παπισμό. Αλλά θα έλθει ο καιρός όταν ο Θεός θα τιμωρήσει εκείνους που κατέστησαν άκυρο τον νόμο Του, και το πονηρό τους έργο θα επιστρέψει επάνω στους ίδιους.» Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 4, 1168.

Revelation seventeen is the last identification of the kingdoms of Bible prophecy, and it identifies that seven kingdoms have fallen and that the eighth kingdom is the three-fold union of modern Rome. If the first reference to the kingdoms of Bible prophecy is Daniel chapter two, and it most certainly is; then the last reference should be illustrated by the first reference. How can the four kingdoms of Daniel chapter two agree with eight kingdoms in Revelation seventeen?

Η δέκατη έβδομη κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί την τελευταία ταυτοποίηση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, και προσδιορίζει ότι επτά βασίλεια έχουν πέσει και ότι το όγδοο βασίλειο είναι η τριπλή ένωση της σύγχρονης Ρώμης. Εάν η πρώτη αναφορά στα βασίλεια της βιβλικής προφητείας είναι το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, και ασφαλώς είναι, τότε η τελευταία αναφορά θα πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως της πρώτης αναφοράς. Πώς μπορούν τα τέσσερα βασίλεια του δεύτερου κεφαλαίου του Δανιήλ να συμφωνούν με οκτώ βασίλεια στην δέκατη έβδομη κεφάλαιο της Αποκάλυψης;

Remember therefore as we proceed, the Millerites could not see prophetic events beyond their history. The message they understood and proclaimed identified the Second Coming of Christ as the next waymark of prophetic history. But if the Millerite understanding of Rome as the symbol that establishes the vision of prophetic history and also Daniel chapter two are both Millerite foundational truths, how can this agree with the eight kingdoms of chapter seventeen of Revelation?

Ενθυμείσθε, λοιπόν, καθώς προχωρούμε, ότι οι Μιλλεριταί δεν ηδύναντο να διακρίνουν προφητικά γεγονότα πέραν της δικής των ιστορίας. Το μήνυμα το οποίον κατενόησαν και εκήρυξαν προσδιόριζε τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού ως το επόμενο ορόσημο της προφητικής ιστορίας. Αλλ’ εάν η μιλλεριτική κατανόηση της Ρώμης ως του συμβόλου που θεμελιώνει την όραση της προφητικής ιστορίας, καθώς επίσης και το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, είναι αμφότερα θεμελιώδεις μιλλεριτικές αλήθειες, πώς δύναται τούτο να συμφωνεί με τα οκτώ βασίλεια του δεκάτου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως;

If you are uncertain if the image of Daniel two is foundational, all you need to do is consider the 1843 and 1850 pioneer charts. Both have the image of Daniel two portrayed upon them. Just as significantly is that Ellen White identifies that both charts were made by God’s direction and by His design.

Εάν αμφιβάλλετε κατά πόσον η εικόνα του Δανιήλ 2 είναι θεμελιώδης, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να εξετάσετε τα πρωτοποριακά διαγράμματα του 1843 και του 1850. Και στα δύο απεικονίζεται η εικόνα του Δανιήλ 2. Εξίσου σημαντικό είναι ότι η Έλεν Ουάιτ δηλώνει πως αμφότερα τα διαγράμματα καταρτίστηκαν υπό την καθοδήγηση του Θεού και σύμφωνα με το δικό Του σχέδιο.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «Είδα ότι ο πίνακας του 1843 είχε κατευθυνθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να μεταβληθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μην μπορεί να το διακρίνει, έως ότου το χέρι Του αποσύρθηκε.» Early Writings, 74, 75.

Of the 1850 chart she stated:

Περί του διαγράμματος του 1850 δήλωσε:

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «Είδα ότι ο Θεός ήταν στην έκδοση του διαγράμματος από τον αδελφό Nichols. Είδα ότι υπήρχε μια προφητεία αυτού του διαγράμματος στην Αγία Γραφή, και αν αυτό το διάγραμμα προορίζεται για τον λαό του Θεού, αν είναι επαρκές για τον έναν, είναι και για τον άλλον, και αν κάποιος χρειαζόταν να ζωγραφιστεί ένα νέο διάγραμμα σε μεγαλύτερη κλίμακα, όλοι το χρειάζονται εξίσου πολύ». Manuscript Releases, τόμος 13, 359.

There is an ancient proverb from the world that states, “Error has many paths, but truth has only one.” There are several various errors that have been employed to prevent people from recognizing that modern Rome in Revelation seventeen is the eighth head that is of the seven. One of those errors which is employed by the theologians of Adventism is a misrepresentation of the kingdoms of history. I am not here referring to the kingdoms of Bible prophecy, these are two different designations. The kingdoms of Bible prophecy are established upon the first mention in Daniel chapter two, but there were kingdoms of history that preceded Babylon. Ellen White clearly identifies who the kingdoms of history were, but the theologians of Adventism ignore the inspired testimony and create a sequence of kingdoms of history that clouds the understanding that Rome always comes up eighth and is of the seven. Yet it is Rome that establishes the vision.

Υπάρχει μια αρχαία παροιμία από τον κόσμο που λέγει: «Η πλάνη έχει πολλές οδούς, αλλά η αλήθεια έχει μόνο μία». Υπάρχουν διάφορες πλάνες που έχουν χρησιμοποιηθεί για να εμποδίσουν τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν ότι η σύγχρονη Ρώμη στην Αποκάλυψη ιζ΄ είναι η όγδοη κεφαλή, η οποία είναι εκ των επτά. Μία από εκείνες τις πλάνες που χρησιμοποιούνται από τους θεολόγους του Αντβεντισμού είναι η διαστρέβλωση των βασιλείων της ιστορίας. Δεν αναφέρομαι εδώ στα βασίλεια της βιβλικής προφητείας· αυτές είναι δύο διαφορετικές ονομασίες. Τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας θεμελιώνονται στην πρώτη μνεία τους στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, αλλά υπήρχαν βασίλεια της ιστορίας που προηγήθηκαν της Βαβυλώνος. Η Έλεν Γ. Ουάιτ προσδιορίζει με σαφήνεια ποια ήταν τα βασίλεια της ιστορίας, αλλά οι θεολόγοι του Αντβεντισμού αγνοούν την εμπνευσμένη μαρτυρία και κατασκευάζουν μια ακολουθία βασιλείων της ιστορίας που συσκοτίζει την κατανόηση ότι η Ρώμη πάντοτε αναδύεται ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Ωστόσο, είναι η Ρώμη που εγκαθιδρύει το όραμα.

The theologians of Adventism and apostate Protestantism suggest that the kingdoms of history were Egypt, Assyria, Babylon, Medo-Persia, Greece, Rome and on. Sister White informs us that there is a third kingdom of history, which they choose to leave out. Are they leaving out that kingdom, or are they leaving out the Spirit of Prophecy? Both.

Οι θεολόγοι του Αντβεντισμού και του αποστατημένου Προτεσταντισμού υποστηρίζουν ότι τα βασίλεια της ιστορίας ήταν η Αίγυπτος, η Ασσυρία, η Βαβυλώνα, η Μηδοπερσία, η Ελλάδα, η Ρώμη και ούτω καθεξής. Η Αδελφή White μάς πληροφορεί ότι υπάρχει ένα τρίτο βασίλειο της ιστορίας, το οποίο εκείνοι επιλέγουν να παραλείψουν. Παραλείπουν εκείνο το βασίλειο ή παραλείπουν το Πνεύμα της Προφητείας; Και τα δύο.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> «Η ιστορία των εθνών, τα οποία το ένα μετά το άλλο κατέλαβαν τον χρόνο και τον τόπο που τους είχαν ορισθεί, μαρτυρώντας ασυνειδήτως για την αλήθεια, της οποίας οι ίδιοι δεν γνώριζαν τη σημασία, μάς μιλά. Σε κάθε έθνος και σε κάθε άνθρωπο του σήμερα ο Θεός έχει ορίσει μία θέση στο μεγάλο Του σχέδιο. Σήμερα άνθρωποι και έθνη μετρώνται με το νήμα της στάθμης στο χέρι Εκείνου που δεν σφάλλει ποτέ. Όλοι, με τη δική τους επιλογή, αποφασίζουν το πεπρωμένο τους, και ο Θεός κατευθύνει τα πάντα υπερισχύοντας για την εκπλήρωση των σκοπών Του.»

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> «Η ιστορία την οποία ο μέγας ΕΓΩ ΕΙΜΙ έχει χαράξει στον λόγο Του, ενώνοντας κρίκο με κρίκο στην προφητική αλυσίδα, από την αιωνιότητα του παρελθόντος έως την αιωνιότητα του μέλλοντος, μας λέγει πού βρισκόμαστε σήμερα στην πορεία των αιώνων και τι μπορεί να αναμένεται στον καιρό που πρόκειται να έλθει. Όλα όσα η προφητεία έχει προείπει ότι θα συμβούν, μέχρι τον παρόντα καιρό, έχουν αποτυπωθεί στις σελίδες της ιστορίας, και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλα όσα μέλλουν ακόμη να έλθουν θα εκπληρωθούν κατά τη σειρά τους.»

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message: ‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> «Η τελική ανατροπή όλων των επίγειων κυριαρχιών προλέγεται σαφώς στον λόγο της αληθείας. Στην προφητεία που εκφωνήθηκε όταν η κρίση από τον Θεό απαγγέλθηκε εναντίον του τελευταίου βασιλιά του Ισραήλ, δίδεται το μήνυμα: «Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Αφαίρεσον το διάδημα και έκβαλε το στέμμα· … ύψωσον τον ταπεινόν και ταπείνωσον τον υψηλόν. Θα ανατρέψω, θα ανατρέψω, θα ανατρέψω αυτό· και δεν θα υπάρχει πλέον, έως ότου έλθει Εκείνος στον οποίο ανήκει το δικαίωμα· και εις Αυτόν θα το δώσω.» Ιεζεκιήλ 21:26, 27.»

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> «Το στέμμα που αφαιρέθηκε από τον Ισραήλ μεταβιβάσθηκε διαδοχικά στα βασίλεια της Βαβυλώνας, της Μηδοπερσίας, της Ελλάδος και της Ρώμης. Ο Θεός λέγει: “Δεν θα υπάρξει πλέον, έως ότου έλθει Εκείνος στον οποίο ανήκει δικαιωματικώς· και θα το δώσω σ’ Αυτόν.”»

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> «Εκείνος ο καιρός είναι πλησίον. Σήμερα τα σημεία των καιρών διακηρύττουν ότι στεκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και σοβαρών γεγονότων. Τα πάντα στον κόσμο μας βρίσκονται σε αναταραχή. Μπροστά στα μάτια μας εκπληρώνεται η προφητεία του Σωτήρος σχετικά με τα γεγονότα που θα προηγηθούν της ελεύσεώς Του: “Θέλετε δε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων…. Διότι θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλείαν· και θέλουσι γείνει πείναι, και λοιμοί, και σεισμοί κατά τόπους.” Ματθαίος 24:6, 7.»

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> Το παρόν είναι καιρός συντριπτικού ενδιαφέροντος για όλους τους ζώντες. Κυβερνήτες και πολιτικοί άνδρες, άνθρωποι που κατέχουν θέσεις εμπιστοσύνης και εξουσίας, σκεπτόμενοι άνδρες και γυναίκες όλων των τάξεων, έχουν την προσοχή τους προσηλωμένη στα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω μας. Παρακολουθούν τις τεταμένες, ανήσυχες σχέσεις που επικρατούν μεταξύ των εθνών. Παρατηρούν την ένταση που καταλαμβάνει κάθε επίγειο στοιχείο και αναγνωρίζουν ότι κάτι μέγα και αποφασιστικό πρόκειται να συμβεί—ότι ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μιας φοβερής κρίσεως.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «Οι άγγελοι συγκρατούν τώρα τους ανέμους της διαμάχης, ώστε να μη πνεύσουν έως ότου ο κόσμος προειδοποιηθεί για την επερχόμενη καταστροφή του· αλλά μία θύελλα συγκεντρώνεται, έτοιμη να ξεσπάσει επάνω στη γη· και όταν ο Θεός προστάξει τους αγγέλους Του να αφήσουν ελεύθερους τους ανέμους, θα υπάρξει τέτοια σκηνή διαμάχης, που καμιά πένα δεν μπορεί να περιγράψει.»

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 178–180.

> «Η Βίβλος, και μόνον η Βίβλος, δίδει ορθή άποψη περί τούτων. Εδώ αποκαλύπτονται οι μεγάλες τελικές σκηνές της ιστορίας του κόσμου μας, γεγονότα τα οποία ήδη ρίπτουν προ των προτέρων τη σκιά τους, και των οποίων ο ήχος της προσεγγίσεως κάνει τη γη να τρέμει και τις καρδιές των ανθρώπων να αποκάμνουν από φόβο.» Education, 178–180.

This passage has much light for our time, but what I want to point out is that Sister White clearly identifies that the kingdom of history that preceded Babylon was Israel, not Assyria. The kingdoms of history that is used by theologians leave out Israel as a kingdom of history, in spite of the power and glory that was established during the reign of king Solomon, and in spite of inspiration’s direct testimony through Ezekiel and Ellen White that the crown of Israel passed to Babylon.

Αυτό το χωρίο περιέχει πολύ φως για την εποχή μας, αλλά εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η Αδελφή White προσδιορίζει με σαφήνεια πως το βασίλειο της ιστορίας που προηγήθηκε της Βαβυλώνας ήταν το Ισραήλ, όχι η Ασσυρία. Τα βασίλεια της ιστορίας, όπως χρησιμοποιούνται από τους θεολόγους, παραλείπουν το Ισραήλ ως βασίλειο της ιστορίας, παρά τη δύναμη και τη δόξα που εγκαθιδρύθηκαν κατά τη βασιλεία του βασιλιά Σολομώντα, και παρά την άμεση μαρτυρία της έμπνευσης μέσω του Ιεζεκιήλ και της Ellen White ότι το στέμμα του Ισραήλ πέρασε στη Βαβυλώνα.

If we apply the inspired commentary to the kingdoms of history, we find that Israel needs to be counted among those kingdoms. Israel, Assyria and Egypt are kingdoms of history that preceded the first kingdom of Bible prophecy which was Babylon. Therefore, the fourth kingdom of “history” was Babylon, the fifth was Medo-Persia, the sixth was Greece, the seventh was pagan Rome, and the eighth was papal Rome, which was of the seven for it represents the second phase of pagan Rome. With the kingdoms of history papal Rome is the eighth, and is of the seven.

Εάν εφαρμόσουμε το θεόπνευστο σχόλιο στα βασίλεια της ιστορίας, διαπιστώνουμε ότι ο Ισραήλ πρέπει να υπολογισθεί μεταξύ εκείνων των βασιλείων. Ο Ισραήλ, η Ασσυρία και η Αίγυπτος είναι βασίλεια της ιστορίας που προηγήθηκαν του πρώτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας, το οποίο ήταν η Βαβυλώνα. Επομένως, το τέταρτο βασίλειο της «ιστορίας» ήταν η Βαβυλώνα, το πέμπτο ήταν η Μηδο-Περσία, το έκτο ήταν η Ελλάδα, το έβδομο ήταν η παγανιστική Ρώμη, και το όγδοο ήταν η παπική Ρώμη, η οποία ήταν εκ των επτά, διότι αντιπροσωπεύει τη δεύτερη φάση της παγανιστικής Ρώμης. Με τα βασίλεια της ιστορίας, η παπική Ρώμη είναι η όγδοη και είναι εκ των επτά.

In Daniel seven we have the kingdoms of Bible prophecy represented by beasts. Babylon is the lion that was followed by the bear of Medo-Persia. The third was Greece as the leopard, and then Rome as the “dreadful and terrible” beast that had “iron teeth.” The terrible beast in agreement with the image of Daniel two is Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy.

Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ έχουμε τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας να παριστάνονται με θηρία. Η Βαβυλώνα είναι ο λέων, τον οποίο ακολούθησε η άρκτος της Μηδοπερσίας. Το τρίτο ήταν η Ελλάδα ως πάρδαλις, και έπειτα η Ρώμη ως το «φοβερό και τρομερό» θηρίο, που είχε «σιδηρά δόντια». Το τρομερό θηρίο, σε συμφωνία με την εικόνα του δεύτερου κεφαλαίου του Δανιήλ, είναι η Ρώμη, το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας.

The Millerites understood the fourth kingdom to be Rome, so they understood the characteristics of the terrible beast as such, and simply applied all the prophetic characteristics of the beast unto the fourth kingdom. They saw the distinction between pagan Rome and papal Rome in the passage, but could not see a fifth kingdom of Bible prophecy, for they correctly used the first mention of the kingdoms of Bible prophecy as their point of reference. But the distinction between the two Rome’s is in the passage, which allows us to consider the distinction between the two Rome’s as representing two kingdoms. But this is not the point we are considering.

Οι Μιλλεριταί κατανοούσαν ότι η τέταρτη βασιλεία ήταν η Ρώμη, και έτσι κατανοούσαν αναλόγως τα χαρακτηριστικά του φοβερού θηρίου, απλώς εφαρμόζοντας όλα τα προφητικά χαρακτηριστικά του θηρίου στην τέταρτη βασιλεία. Έβλεπαν στο χωρίο τη διάκριση μεταξύ της παγανιστικής Ρώμης και της παπικής Ρώμης, αλλά δεν μπορούσαν να διακρίνουν μία πέμπτη βασιλεία της Βιβλικής προφητείας, διότι ορθώς χρησιμοποιούσαν την πρώτη μνεία των βασιλειών της Βιβλικής προφητείας ως σημείο αναφοράς τους. Αλλά η διάκριση μεταξύ των δύο Ρωμών υπάρχει στο χωρίο, πράγμα που μας επιτρέπει να θεωρήσουμε τη διάκριση μεταξύ των δύο Ρωμών ως αναπαριστώσα δύο βασιλείες. Αυτό όμως δεν είναι το σημείο που εξετάζουμε.

> Thus he said, The fourth beast shall be the fourth kingdom upon earth, which shall be diverse from all kingdoms, and shall devour the whole earth, and shall tread it down, and break it in pieces. And the ten horns out of this kingdom are ten kings that shall arise: and another shall rise after them; and he shall be diverse from the first, and he shall subdue three kings. And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. But the judgment shall sit, and they shall take away his dominion, to consume and to destroy it unto the end. Daniel 7:23–26.

> Οὕτως εἶπε· Τὸ τέταρτον θηρίον θέλει εἶσθαι τετάρτη βασιλεία ἐπὶ τῆς γῆς, ἥτις θέλει διαφέρει ἀπὸ πάσας τὰς βασιλείας, καὶ θέλει καταφάγει ὅλην τὴν γῆν, καὶ θέλει καταπατήσει αὐτήν, καὶ κατασυντρίψει αὐτήν. Καὶ τὰ δέκα κέρατα ἐκ τῆς βασιλείας ταύτης εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες θέλουσιν ἐγερθῆ· καὶ ἄλλος θέλει ἐγερθῆ μετ’ αὐτούς· καὶ αὐτὸς θέλει διαφέρει ἀπὸ τῶν πρώτων, καὶ θέλει καταβάλει τρεῖς βασιλεῖς. Καὶ θέλει λαλήσει λόγους μεγάλους ἐναντίον τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει καταφθείρει τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει διανοηθῆ νὰ μεταβάλῃ καιροὺς καὶ νόμους· καὶ θέλουσι παραδοθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ μέχρι καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἡμίσεος καιροῦ. Ἀλλ’ ἡ κρίσις θέλει καθίσει, καὶ θέλουσιν ἀφαιρέσει τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ, διὰ νὰ ἀφανίσωσι καὶ νὰ καταστρέψωσιν αὐτὴν μέχρι τέλους. Δανιήλ 7:23–26.

The fourth kingdom in Daniel two is Rome. The ten horns represent the ten nations that represent the kingdom of pagan Rome, and before papal Rome would take control of the world in 538, three of those kingdoms would be removed, or plucked up. Then the “little” “horn” of verse eight with “eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,” would arise. If we have ten horns in the fourth kingdom and three are removed in order for the “little horn” to replace those three horns, then when the three horns are removed it leaves seven horns, and the little horn is the eighth, for Rome always comes up eighth and is of the seven. There is much light concerning Rome in its two phases in this chapter, but we are simply here providing a second witness that prophetically as well as historically, Rome comes up eighth and is of the seven.

Η τέταρτη βασιλεία στο Δανιήλ δύο είναι η Ρώμη. Τα δέκα κέρατα αντιπροσωπεύουν τα δέκα έθνη που αντιπροσωπεύουν το βασίλειο της ειδωλολατρικής Ρώμης, και πριν η παπική Ρώμη αναλάβει τον έλεγχο του κόσμου το 538, τρία από εκείνα τα βασίλεια θα αφαιρούνταν, ή θα εκριζώνονταν. Έπειτα το «μικρό» «κέρας» του εδαφίου οκτώ, με «οφθαλμούς ως οφθαλμούς ανθρώπου, και στόμα λαλούν μεγάλα», θα ανερχόταν. Αν έχουμε δέκα κέρατα στην τέταρτη βασιλεία και τρία αφαιρούνται ώστε το «μικρό κέρας» να αντικαταστήσει εκείνα τα τρία κέρατα, τότε, όταν τα τρία κέρατα αφαιρούνται, απομένουν επτά κέρατα, και το μικρό κέρας είναι το όγδοο, διότι η Ρώμη πάντοτε αναβαίνει ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Υπάρχει πολύ φως σχετικά με τη Ρώμη στις δύο φάσεις της σε αυτό το κεφάλαιο, αλλά εδώ απλώς παρέχουμε μια δεύτερη μαρτυρία ότι, προφητικώς καθώς και ιστορικώς, η Ρώμη αναβαίνει ως όγδοη και είναι εκ των επτά.

In chapter eight we find the enlargement of chapter seven. The chapter once again identifies the kingdoms of Bible prophecy but leaves off the first kingdom of Babylon for when Daniel received the vision of chapter eight it was very close to the end of Babylon. In the chapter Medo-Persia is represented by a ram that had two horns. Greece is represented by a goat with one horn that is broken and produces four horns out of the broken horn. Then a “little horn” follows after Greece, and once again the little horn is representing Rome. Though Rome was not a direct descendant from the empire of Greece, the passage portrays the little horn as coming out of one of the four horns that arose in the Greek kingdom after the first horn—representing Alexander the Great—was broken. Rome was not a descendant of the Greeks, but it began its conquering of the world from the area of Greece, and in that sense, it came out of one of those four horns.

Στο όγδοο κεφάλαιο βρίσκουμε τη διεύρυνση του εβδόμου κεφαλαίου. Το κεφάλαιο προσδιορίζει εκ νέου τα βασίλεια της βιβλικής προφητείας, αλλά παραλείπει το πρώτο βασίλειο, τη Βαβυλώνα, διότι όταν ο Δανιήλ έλαβε το όραμα του ογδόου κεφαλαίου, η Βαβυλώνα πλησίαζε ήδη πολύ στο τέλος της. Στο κεφάλαιο αυτό η Μηδοπερσία παριστάνεται με έναν κριό που είχε δύο κέρατα. Η Ελλάδα παριστάνεται με έναν τράγο με ένα κέρατο, το οποίο συντρίβεται και από το σπασμένο κέρατο προέρχονται τέσσερα κέρατα. Έπειτα, μετά την Ελλάδα, ακολουθεί ένα «μικρό κέρας», και για μία ακόμη φορά το μικρό κέρας αντιπροσωπεύει τη Ρώμη. Αν και η Ρώμη δεν ήταν άμεσος απόγονος της ελληνικής αυτοκρατορίας, το χωρίο παρουσιάζει το μικρό κέρας ως εξερχόμενο από ένα από τα τέσσερα κέρατα που αναφύηκαν στο ελληνικό βασίλειο αφού το πρώτο κέρας —που αντιπροσώπευε τον Μέγα Αλέξανδρο— συντρίφθηκε. Η Ρώμη δεν ήταν απόγονος των Ελλήνων, αλλά άρχισε την κατάκτηση του κόσμου από την περιοχή της Ελλάδος, και υπό αυτή την έννοια προήλθε από ένα από εκείνα τα τέσσερα κέρατα.

We therefore find in chapter eight a second witness to chapter seven. Medo-Persia had two horns, Greece had one and thereafter four more horns. That equals seven horns before Rome’s as the little horn came out of one of Greece’s four horns. Two plus one plus four equals seven, then Rome, the little horn, is the eighth and it is of the seven. It is worth noting that in this passage that identifies that Rome comes out of one of the Greek horns is one of the greatest prophetic arguments that Miller and his co-laborers had to meet in their history.

Επομένως, βρίσκουμε στο όγδοο κεφάλαιο μία δεύτερη μαρτυρία προς το έβδομο κεφάλαιο. Η Μηδο-Περσία είχε δύο κέρατα, η Ελλάδα είχε ένα και κατόπιν άλλα τέσσερα κέρατα. Αυτό ισοδυναμεί με επτά κέρατα πριν από εκείνα της Ρώμης, αφού το μικρό κέρας εξήλθε από ένα από τα τέσσερα κέρατα της Ελλάδος. Δύο συν ένα συν τέσσερα ισούνται με επτά· έπειτα η Ρώμη, το μικρό κέρας, είναι ο όγδοος και είναι εκ των επτά. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε αυτό το χωρίο, το οποίο προσδιορίζει ότι η Ρώμη προέρχεται από ένα από τα ελληνικά κέρατα, βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προφητικά επιχειρήματα που ο Μίλλερ και οι συνεργοί του είχαν να αντιμετωπίσουν στην ιστορία τους.

The Protestants of that history insisted that the little horn of Rome could not be Rome, for the prophecy identifies that the little horn came out from one of the four Grecian horns. They therefore argued that the little horn represented Antiochus Epiphanes who was one of the Seleucid kings that carried on through history after the division of Alexander the Great’s demise. The argument of Millerite history over this issue was so great that on the 1843 chart the argument against the Protestant teaching that was based upon the fact that Daniel saw the little horn come out from one of the four Grecian horns and therefore could not identify Rome, for Rome did not descend from Greece. The argument impacted all the passages in Daniel where Rome is identified. The Protestant position included that the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven had to be Antiochus Epiphanes. The Millerites therefore included upon the chart that Sister White identified was “directed by the hand of the Lord and should not be altered,” a reference to Antiochus Epiphanes identifying why he could not have been that fourth kingdom. Does Rome establish the vision of prophetic history or did a Seleucid king that died over a hundred years before Christ was born represent the power that stood up against Christ at his crucifixion?

Οι Προτεστάντες εκείνης της ιστορίας επέμεναν ότι το μικρό κέρας της Ρώμης δεν θα μπορούσε να είναι η Ρώμη, διότι η προφητεία προσδιορίζει ότι το μικρό κέρας εξήλθε από ένα από τα τέσσερα ελληνικά κέρατα. Ως εκ τούτου, υποστήριζαν ότι το μικρό κέρας εκπροσωπούσε τον Αντίοχο Επιφανή, ο οποίος ήταν ένας από τους Σελευκίδες βασιλείς που συνέχισαν μέσα στην ιστορία μετά τη διαίρεση που ακολούθησε τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το επιχείρημα της Μιλλεριτικής ιστορίας επάνω σε αυτό το ζήτημα ήταν τόσο σπουδαίο, ώστε στο διάγραμμα του 1843 καταγράφηκε το επιχείρημα εναντίον της Προτεσταντικής διδασκαλίας, το οποίο βασιζόταν στο γεγονός ότι ο Δανιήλ είδε το μικρό κέρας να εξέρχεται από ένα από τα τέσσερα ελληνικά κέρατα και, επομένως, δεν μπορούσε να ταυτοποιεί τη Ρώμη, διότι η Ρώμη δεν καταγόταν από την Ελλάδα. Το επιχείρημα αυτό επηρέαζε όλα τα χωρία στον Δανιήλ όπου ταυτοποιείται η Ρώμη. Η Προτεσταντική θέση περιλάμβανε επίσης ότι οι «λησταί του λαού σου» στο εδάφιο δεκατέσσερα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ έπρεπε να είναι ο Αντίοχος ο Επιφανής. Οι Μιλλερίτες, λοιπόν, περιέλαβαν στο διάγραμμα, το οποίο η Αδελφή Ουάιτ προσδιόρισε ότι ήταν «κατευθυνόμενο από το χέρι του Κυρίου και δεν έπρεπε να μεταβληθεί», μία αναφορά στον Αντίοχο Επιφανή, εξηγώντας γιατί δεν θα μπορούσε να ήταν εκείνη η τέταρτη βασιλεία. Μήπως η Ρώμη εδραιώνει το όραμα της προφητικής ιστορίας, ή μήπως ένας Σελευκίδης βασιλιάς, ο οποίος πέθανε περισσότερο από εκατό χρόνια πριν γεννηθεί ο Χριστός, αντιπροσώπευε τη δύναμη που εστάθη εναντίον του Χριστού κατά τη σταύρωσή Του;

The question that could be raised is, why was Daniel shown Rome coming out of one of the Grecian horns, if Rome was not a direct descendant of Greece? The answer is that the beginning of Rome’s rise to power began in that region which had formerly been Greek territory, but why was the prophecy portrayed in such a way to allow for that confusion?

Το ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί είναι το εξής: γιατί στον Δανιήλ παρουσιάστηκε η Ρώμη να εξέρχεται από ένα από τα ελληνικά κέρατα, εφόσον η Ρώμη δεν ήταν άμεσος απόγονος της Ελλάδος; Η απάντηση είναι ότι η αρχή της ανόδου της Ρώμης σε ισχύ άρχισε σε εκείνη την περιοχή που προηγουμένως υπήρξε ελληνικό έδαφος· αλλά γιατί η προφητεία απεικονίστηκε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να επιτρέπει αυτή τη σύγχυση;

At least one answer, beyond the importance of noting where Rome began to rise, is that the enigma of Rome always coming up eighth and being of the seven is answered by Rome being associated with the territory of Greece, in order to retain the enigma’s point of Rome being of the seven. The enigma is that important, though the Millerites could never had understood that concept from their vantage point in history. The fact that all the references upon not only the 1843, but also the 1850 chart are illustrations of subjects that are directly addressed in God’s prophetic Word, except for the one reference that emphasizes that Antiochus Epiphanes is not the power that stood against Christ, makes the addition to the chart very significant. How sad is it that when Adventism left their foundations, they find themselves today teaching that the power of verse fourteen of Daniel eleven is Antiochus Epiphanes and not Rome! They now teach what the Millerites opposed so strongly that they represented that controversy upon the 1843 chart!

Τουλάχιστον μία απάντηση, πέρα από τη σημασία τοῦ να σημειωθεῖ ποῦ ἡ Ρώμη ἄρχισε νὰ ἀναδύεται, εἶναι ὅτι τὸ αἴνιγμα τοῦ ὅτι ἡ Ρώμη ἐμφανίζεται πάντοτε ὄγδοη καὶ εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά, ἀπαντᾶται διὰ τοῦ ὅτι ἡ Ρώμη συνδέεται μὲ τὴν ἐπικράτεια τῆς Ἑλλάδος, ὥστε νὰ διατηρηθεῖ τὸ νόημα τοῦ αἰνίγματος, ὅτι ἡ Ρώμη εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά. Τὸ αἴνιγμα εἶναι τόσον σημαντικό, μολονότι οἱ Μιλλερίτες δὲν θὰ μποροῦσαν ποτέ νὰ εἶχαν κατανοήσει αὐτὴν τὴν ἔννοια ἀπὸ τὴν ἱστορική τους σκοπιά. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλες οἱ παραπομπές ὄχι μόνον στὸ διάγραμμα τοῦ 1843, ἀλλὰ καὶ στὸ διάγραμμα τοῦ 1850, εἶναι ἀπεικονίσεις θεμάτων ποὺ πραγματεύονται ἀμέσως στὸν προφητικὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μία παραπομπὴ ποὺ τονίζει ὅτι ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανὴς δὲν εἶναι ἡ δύναμις ποὺ ἐστάθη ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, καθιστᾶ τὴν προσθήκη στὸ διάγραμμα πολὺ σημαντική. Πόσον θλιβερὸ εἶναι ὅτι, ὅταν ὁ Ἀντβεντισμὸς ἐγκατέλειψε τὰ θεμέλιά του, βρίσκεται σήμερα νὰ διδάσκει ὅτι ἡ δύναμις τοῦ ἐδαφίου δεκατέσσερα τοῦ Δανιὴλ ἕνδεκα εἶναι ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανὴς καὶ ὄχι ἡ Ρώμη! Τώρα διδάσκουν ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο οἱ Μιλλερίτες ἀντετάχθησαν τόσο σθεναρά, ὥστε παρέστησαν αὐτὴν τὴν διαμάχη στὸ διάγραμμα τοῦ 1843!

The kingdoms of history identify that Rome comes up eighth and is of the seven. The “little horn” in chapter seven that speaks “great words against the Most High” comes up eighth and is of the seven. The horns of chapter eight identify that Rome comes up eighth and is of the seven.

Οι βασιλείες της ιστορίας καταδεικνύουν ότι η Ρώμη αναδύεται όγδοη και είναι εκ των επτά. Το «μικρό κέρας» του κεφαλαίου επτά, που λαλεί «μεγάλα λόγια εναντίον του Υψίστου», αναδύεται όγδοο και είναι εκ των επτά. Τα κέρατα του κεφαλαίου οκτώ καταδεικνύουν ότι η Ρώμη αναδύεται όγδοη και είναι εκ των επτά.

In the next article we will consider how modern Rome, as represented in Revelation seventeen comes up eighth and is of the seven. We will then return to Daniel two and identify why Daniel two’s four kingdoms, which is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, is in agreement with Revelation seventeen’s eight kingdoms.

Στο επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε πώς η σύγχρονη Ρώμη, όπως παριστάνεται στην Αποκάλυψη δεκαεπτά, αναβαίνει ως όγδοη και είναι εκ των επτά. Κατόπιν θα επιστρέψουμε στο Δανιήλ δύο και θα προσδιορίσουμε γιατί οι τέσσερις βασιλείες του Δανιήλ δύο, που αποτελούν την πρώτη μνεία των βασιλειών της βιβλικής προφητείας, συμφωνούν με τις οκτώ βασιλείες της Αποκάλυψης δεκαεπτά.

Back to Articles