Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τριάντα Έξι

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

Το Προφητικό Συμβολικό Νόημα του Ναβουχοδονόσορα: Αποκαλύπτοντας τα Ιστορικά Ορόσημα του Κινήματος των Μιλλεριτών και το Σφραγισμένο Όραμα του Ποταμού Ουλάι

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Το τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ επίσης πραγματεύεται την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από το 723 π.Χ. έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Βεβαίως, αυτό είναι αδύνατον να διακριθεί χωρίς τη μεθοδολογία της όψιμης βροχής, «γραμμή επί γραμμής».

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

Ο Ναβουχοδονόσορ, στο τέταρτο κεφάλαιο, αποτελεί ένα πολύ σύνθετο προφητικό σύμβολο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας τι αντιπροσωπεύει, καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε την αποσφράγιση του οράματος του ποταμού Ουλάι στην ιστορία του Γουίλιαμ Μίλερ. Το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορ, όχι ανόμοια με το δεύτερο όνειρο του Γουίλιαμ Μίλερ, αντιπροσώπευε τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, οι οποίοι αποτελούν το προφητικό νήμα που υφαίνει ολόκληρο το βιβλίο του Δανιήλ σε ενότητα. Όταν ο Δανιήλ ερμήνευσε το όνειρο του Ναβουχοδονόσορ του τετάρτου κεφαλαίου, τον προειδοποίησε για μία επερχόμενη κρίση, και με αυτόν τον τρόπο προτυποποίησε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, το οποίο εισήλθε στην ιστορία κατά τον «καιρό του τέλους» το 1798.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

Όταν έφθασε η κρίση για την οποία είχε προειδοποιηθεί ο Ναβουχοδονόσορ ότι επρόκειτο να έλθει, η έλευσή της προτυποποιούσε την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν άρχισε η διερευνητική κρίση. Στο τέταρτο κεφάλαιο, τόσο το προειδοποιητικό μήνυμα που δόθηκε από τον Δανιήλ όσο και η έλευση της κρίσεως που συνδεόταν με το προειδοποιητικό μήνυμα παριστάνονταν με τη λέξη «ώρα». Η «ώρα» της κρίσεως του Ναβουχοδονόσορος παρίστανε την «ώρα» της κρίσεως του Θεού στο μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Επίσης, προτυποποιούσε την «ώρα» του νόμου της Κυριακής, όταν αρχίζει η εκτελεστική κρίση του Θεού. Το τμήμα του τετάρτου κεφαλαίου του Δανιήλ που παριστάνει την άφιξη του μηνύματος του πρώτου αγγέλου το 1798, και την άφιξη του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844, η οποία συμβολίζεται με τη λέξη «ώρα», κατόπιν επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται περαιτέρω. Η τεχνική της επαναλήψεως και διευρύνσεως είναι μια προφητική τεχνική που απαντάται κατ’ επανάληψιν στην προφητεία, αλλά ιδιαιτέρως στο βιβλίο του Δανιήλ.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

Μόλις ο Ναβουχοδονόσορ έφθασε στην «ώρα» της κρίσεως, οι «επτά καιροί», που αποτελούσαν την κρίση του, άρχισαν, και ως βασιλεύς του βορρά αντιπροσώπευε τότε την κρίση που επήλθε επί του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ το 723 π.Χ. Του εδόθη καρδία θηρίου, και το θηρίο είναι βασίλειο στη βιβλική προφητεία, και από το 723 π.Χ. έως το 1798, αντιπροσώπευε τις δύο μορφές του παγανισμού που τόσο συχνά αποτελούν το θέμα του βιβλίου του Δανιήλ.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

Επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, που αντιπροσώπευαν χίλια διακόσια εξήντα έτη, αντιπροσώπευε την ειδωλολατρική ερημωτική δύναμη, και έπειτα, για άλλες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, που συμβόλιζαν χίλια διακόσια εξήντα έτη, αντιπροσώπευε την παπική ερημωτική δύναμη. Η καρδιά και των δύο ερημωτικών δυνάμεων ήταν η ίδια, διότι ο παπισμός είναι απλώς η ειδωλολατρία που φέρει το προσωπείο του Χριστιανισμού.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

Στο «τέλος των ημερών», το οποίο είναι ένα σύμβολο που προσδιορίζεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και παριστάνει τον «καιρό του τέλους» το 1798, η βασιλεία του αποκαταστάθηκε σ’ αυτόν. Η μαρτυρία του Δανιήλ 4, καθώς και το Πνεύμα της Προφητείας, προσδιορίζει ότι όταν η βασιλεία του αποκαταστάθηκε στο «τέλος των ημερών», ήταν άνθρωπος μεταστραμμένος. Κατόπιν γίνεται προφητικό σύμβολο τεσσάρων σημαντικών αληθειών. Γίνεται ο προφητικός σύνδεσμος μεταξύ της δρακοντικής εξουσίας του παγανισμού, την οποία εκπροσώπησε κατά το πρώτο ήμισυ των «επτά καιρών» του, και της θηριώδους εξουσίας, την οποία εκπροσώπησε κατά το τελευταίο ήμισυ των «επτά καιρών» του. Ως σύμβολο αυτών των δύο εξουσιών, στεκόμενος ως αποκαταστημένη βασιλεία το 1798, τότε εκπροσωπεί την τρίτη ερημωτική εξουσία (τον ψευδοπροφήτη), η οποία επρόκειτο να βασιλεύσει επί εβδομήντα συμβολικά έτη, ενώ η πόρνη της Τύρου ήταν λησμονημένη. Ως βασιλέας της Βαβυλώνας, ο Ναβουχοδονόσορ εκπροσωπεί τον προφητικό σύνδεσμο μεταξύ των τριών εξουσιών που επρόκειτο να καταστούν η σύγχρονη Βαβυλώνα κατά τις έσχατες ημέρες, η οποία κατόπιν οδηγεί τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

Αυτός επίσης αντιπροσώπευε τη γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών ως το θηρίο της γης, το οποίο άρχισε το 1798 ως αρνί, συμβολιζόμενο από τη δική του εμπειρία μεταστροφής. Θα αντιπροσώπευε ταυτοχρόνως και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης, τα οποία, ως Ρεπουμπλικανισμός και Προτεσταντισμός, αντιπροσώπευαν τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών, πράγμα που της επέτρεψε να καταστεί το πλέον ευνοημένο έθνος στον κόσμο. Πλην όμως, στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών, τα δύο εκείνα κέρατα θα αντιπροσωπεύονταν πλέον ως αποστατικός Ρεπουμπλικανισμός και αποστατικός Προτεσταντισμός, με αμφότερα τα κέρατα διηρημένα σε δύο τάξεις. Το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού θα αποτελούνταν από το Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο περιφρονούσε ανοιχτά τις ιερές αρχές του Συντάγματος, και από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, το οποίο διατεινόταν ότι ήταν ο υπερασπιστής και πρωταθλητής του Συντάγματος, αλλά στην πραγματικότητα αρνιόταν τις ιερές αρχές του Συντάγματος, επιλέγοντας παραδόσεις και έθιμα να υπερισχύσουν των αρχών που περιέχονται σε εκείνο το ιερό έγγραφο.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

Τα δύο μέρη προτυπώνονταν από τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους κατά τον καιρό του Χριστού. Το πνεύμα των Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων επρόκειτο επίσης να εκδηλωθεί στο κέρας του αποστάτου Προτεσταντισμού, με τη μία τάξη να υποστηρίζει τη λατρεία της Κυριακής και την άλλη τη λατρεία του Σαββάτου. Η μεταστραμμένη κατάσταση του Ναβουχοδονόσορα στο «τέλος των ημερών», το 1798, παριστάνει εύστοχα τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Και τα τρία σύμβολα —το θηρίο της γης και τα δύο κέρατά του— ήταν προορισμένα να μεταβληθούν από αρνί σε δράκοντα.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

Ο Ναβουχοδονόσορ, στο τέλος των «επτά καιρών» του, αντιπροσώπευε τον σύνδεσμο που ταύτιζε το κυριολεκτικό του βασίλειο, τη Βαβυλώνα, ως το σύμβολο της σύγχρονης Βαβυλώνας των εσχάτων ημερών, η οποία αποτελείται από τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη. Αντιπροσώπευε επίσης τις τρεις προφητικές οντότητες που παριστώνται από το επίγειο θηρίο με τα δύο κέρατα, το οποίο μεταβάλλεται από αρνί σε δράκοντα κατά τη διάρκεια των εβδομήντα συμβολικών ετών, κατά τα οποία η πόρνη της Τύρου λησμονείται. Είναι βαθυστόχαστο ότι το κυριολεκτικό του βασίλειο είναι ακριβώς το ίδιο βασίλειο που προτυπώνει το βασίλειο το οποίο βασιλεύει επί εβδομήντα συμβολικά έτη.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Ο συμβολισμός του Ναβουχοδονόσορος του τετάρτου κεφαλαίου πρέπει να τοποθετηθεί επάνω στο πρώτο κεφάλαιο. Όταν γίνει αυτή η εφαρμογή, συνενώνει τα ορόσημα της Μιλλεριτικής ιστορίας και επιβεβαιώνει αρκετές αλήθειες του οράματος του ποταμού Ουλάι, οι οποίες αποσφραγίσθηκαν κατά τον καιρό εκείνο. Το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Μιλλεριτικού κινήματος ήταν η ερώτηση και η απάντηση του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, και των εδαφίων δεκατρία και δεκατέσσερα. Η ερώτηση ήταν: «Έως πότε θέλει διαρκεί η όρασις περί της παντοτεινής θυσίας και της παράβασης της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν εις καταπάτησιν και το αγιαστήριον και το στράτευμα;»

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

Από τις εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, προστιθέμενες λέξεις στην Αγία Γραφή, μόνον η προστιθέμενη λέξη «θυσία» προσδιορίζεται από την έμπνευση ως μη ανήκουσα στο κείμενο. Όταν η λέξη αφαιρεθεί ορθώς, καθίσταται σαφές ότι «το καθημερινόν και η παράβασις» είναι δύο διακεκριμένες ερημωτικές δυνάμεις. Η αδελφή White δηλώνει ρητώς ότι η λέξη «θυσία» προστέθηκε από ανθρώπινη σοφία και δεν εφαρμόζεται στο κείμενο, και στο ίδιο επίσης χωρίο δηλώνει ότι οι Μιλλερίτες ορθώς προσδιόρισαν «το καθημερινόν» ως ειδωλολατρία. Οι γραμματικοί όροι μέσα στο ερώτημα του δεκάτου τρίτου εδαφίου προσδιορίσθηκαν προσεκτικώς από τον Χριστό διά των γραπτών της αδελφής White, και όταν διέπονται από τα κείμενα και τις προστιθέμενες εμπνευσμένες οδηγίες, το ερώτημα είναι: «Έως πότε θέλει διαρκέσει η όρασις περί των δύο ερημωτικών δυνάμεων της ειδωλολατρίας και του παπισμού, οι οποίες επρόκειτο να καταπατήσουν τόσο το αγιαστήριο όσο και τον λαόν του Θεού;»

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

Επομένως, όταν ο Ναβουχοδονόσορ τοποθετείται στον «καιρό του τέλους», το 1798, παριστά έναν προσηλύτισμένο άνθρωπο και, συνεπώς, παριστά τους «σοφούς» οι οποίοι θα κατανοούσαν τον κεντρικό στύλο και το θεμέλιο του Αντβεντισμού. Η μεταστροφή του προσδιορίζει τους «σοφούς» που κατανοούν την «αύξηση της γνώσεως» η οποία αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό εκείνο, αλλά ο ίδιος ο προφητικός του συμβολισμός απεικονίζει άμεσα την ιστορία που αποτελεί το αντικείμενο του ερωτήματος: «ἕως πότε ἡ ὅρασις περὶ τῆς ἐρημωτικῆς δυνάμεως τοῦ παγανισμοῦ καὶ τοῦ παπισμοῦ, ἥτις καταπατεῖ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ (τὸ στράτευμα) καὶ τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ;» Ως σύμβολο μιας «σοφής παρθένου» που κατανοεί την «αύξηση της γνώσεως», παριστά τον William Miller, διότι ο Miller είναι το σύμβολο εκείνων που ήσαν «σοφοί» στην ιστορία που άρχισε κατά τον «καιρό του τέλους», το 1798.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

Ο Ναβουχοδονόσορ είναι σύμβολο τοῦ ὁροσήμου τοῦ «καιροῦ τοῦ τέλους» καὶ, ὅταν ἐπιβληθῇ ἐπάνω στὸ πρῶτο κεφάλαιο, ἀντιπροσωπεύει ἐπίσης τὴν ἄφιξη τοῦ πρώτου ἀγγέλου ἐκείνον τὸν καιρό, διότι στὸ τέταρτο κεφάλαιο ἡ «ὥρα» κατὰ τὴν ὁποία ὁ Δανιὴλ παρέχει στὸν Ναβουχοδονόσορ τὸ προειδοποιητικὸ μήνυμα, σηματοδοτεῖ τὸν χρόνον ὅταν ἔφθασε ὁ πρῶτος ἄγγελος, καὶ αὐτὸ ἦταν τὸ 1798. Ἡ «ὥρα» κατὰ τὴν ὁποία ἦλθε ἡ κρίση τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἀντιπροσώπευε τὴν «ὥρα» τῆς ἐνάρξεως τῆς διερευνητικῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1844. Τὰ ὁρόσημα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸν συμβολισμὸ τοῦ Ναβουχοδονόσορος στὸ τέταρτο κεφάλαιο εἶναι τὸ 723 π.Χ., τὸ 538, τὸ 1798 (ὁ καιρὸς τοῦ τέλους) καὶ ἡ 22α Ὀκτωβρίου 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

Τα ορόσημα της μιλλεριτικής ιστορίας στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ αρχίζουν με τον Ιωακείμ, ο οποίος αποτελεί σύμβολο της ενδυνάμωσης του πρώτου αγγέλματος, το οποίο είχε φθάσει στον «καιρό του τέλους» το 1798. Η ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος, που παριστάνεται από τον Ιωακείμ, σηματοδοτεί την 11η Αυγούστου 1840. Η κατάκτηση του Ιωακείμ αρχίζει τα εβδομήντα έτη της βασιλείας της Βαβυλώνας, η οποία καταλήγει με το διάταγμα του Κύρου. Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζει μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, η οποία παριστάνεται ως δοκιμή διατροφής, ακολουθούμενη από οπτική δοκιμή, που καταλήγει σε λυδία λίθο. Αυτές οι τρεις δοκιμασίες αντιπροσωπεύουν την 11η Αυγούστου 1840, όταν ο ισχυρός άγγελος, που δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, κατέβηκε από τον ουρανό με ένα μικρό βιβλίο, το οποίο τότε ο λαός του Θεού έπρεπε να «φάγει», καθώς ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι επέλεξαν να φάνε τη διατροφή των οσπρίων, αντί για τη διατροφή της Βαβυλώνας.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

Η δεύτερη δοκιμασία εκείνης της διαδικασίας αντιπροσώπευε την εκδήλωση της απορρίψεως του μηνύματος του Μίλλερ από τις Προτεσταντικές εκκλησίες (του μηνύματος του πρώτου αγγέλου), οπότε κατέστη δυνατόν να διακριθεί σαφώς μια διάκριση μεταξύ του κινήματος των Μιλλεριτών και των Προτεσταντικών εκκλησιών, οι οποίες τότε άρχισαν τον προφητικό τους ρόλο ως αποστάτις Προτεσταντισμός. Η διάκριση μεταξύ αυτών των δύο τάξεων ήταν εξίσου εμφανής όσο και το ότι η όψη του Δανιήλ και των τριών αξίων εφαίνετο ωραιοτέρα και παχυτέρα επειδή έτρωγαν την ουράνια τροφή, αντί της Βαβυλωνιακής δίαιτας. Αυτή η διάκριση κατέστη έκδηλη στο τέλος του βιβλικού έτους 1843 (19 Απριλίου 1844), όταν έφθασε ο χρόνος της βραδυπορίας της παραβολής των δέκα παρθένων.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

Η τρίτη δοκιμασία, η οποία ήταν η τελική δοκιμή, αντιπροσώπευε την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν, έπειτα από τρία έτη, ήλθε η «ώρα» κατά την οποία ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ έκρινε και απεφάνθη ότι ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι ήταν «δέκα φορές» καλύτεροι από τους σοφούς της Βαβυλώνος. Η τοποθέτηση του τετάρτου κεφαλαίου του Δανιήλ επάνω στο πρώτο κεφάλαιο παράγει τα ορόσημα της ιστορίας των Μιλλεριτών, αρχίζοντας με τον «καιρό του τέλους» το 1798· την ενδυνάμωση του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου στις 11 Αυγούστου 1840· την πρώτη απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844· και τη μεγάλη απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

Πέρα από τον προσδιορισμό των συγκεκριμένων οροσήμων της ιστορίας των Μιλλεριτών, τα δύο κεφάλαια, όταν συνδυάζονται «γραμμή επί γραμμής», απεικονίζουν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, προσδιορίζουν τις δύο ερημωτικές δυνάμεις που αποτελούν το θέμα της θεμελιώδους διδασκαλίας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών, καθώς και την τριπλή διαδικασία δοκιμασίας του Δανιήλ δώδεκα, η οποία λαμβάνει πάντοτε χώρα όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

Ταυτοποιούν επίσης ότι ο Ναβουχοδονόσορ, ως το σύμβολο των σοφών το 1798, σε συνδυασμό με το δεύτερο όνειρό του στο τέταρτο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύει τον William Miller, του οποίου το κίνημα επρόκειτο να καταστεί το αληθινό προτεσταντικό κέρας. Το έργο του William Miller, το οποίο αντιπροσωπεύει τις θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού, παριστάνεται επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ, και ο Θεός κατηύθυνε την παραγωγή και των δύο εκείνων ιερών πλακών.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

Υπήρχαν αρκετές προφητικές αλήθειες τις οποίες ο Μίλερ δεν διέκρινε ορθά, επειδή η οπτική του θέση μέσα στην προφητική ιστορία δεν του επέτρεπε να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν τρεις ερημωτικές δυνάμεις· όχι μόνο ο παγανισμός (ο δράκων), ο παπισμός (το θηρίο), αλλά και ο αποστατημένος Προτεσταντισμός (ο ψευδοπροφήτης). Κατά την πρόνοια του Θεού, εκείνες οι προφητικές αντιλήψεις του Μίλερ, οι οποίες ήταν περιορισμένες από την οπτική του θέση μέσα στην ιστορία, δεν αποτυπώθηκαν επάνω στις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορος στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει το δεύτερο όνειρο του William Miller. Αμφότερα τα όνειρα αναφέρονται στους «επτά καιρούς», και το όνειρο του Miller προσδιορίζει την απόρριψη του έργου του, η οποία άρχισε το 1863 και κλιμακώνεται έως την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Αμφότερα τα όνειρα καταλήγουν σε μια βασιλεία αποκατεστημένη έπειτα από μια περίοδο διασκορπισμού. Για τον λόγο αυτό, θα εξετάσουμε το δεύτερο όνειρο του Miller, προτού εξετάσουμε άμεσα το όραμα του ποταμού Ουλάι, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> «Ονειρεύθηκα ότι ο Θεός, διά αοράτου χειρός, μου απέστειλε ένα περίτεχνα κατασκευασμένο κιβώτιο, μήκους περίπου δέκα ιντσών και πλάτους έξι, από έβενο και μαργαριτάρια με θαυμαστή ένθεση. Στο κιβώτιο ήταν προσαρτημένο ένα κλειδί. Αμέσως έλαβα το κλειδί και άνοιξα το κιβώτιο, οπότε, προς τον θαυμασμό και την έκπληξή μου, το βρήκα γεμάτο με παντός είδους και μεγέθους κοσμήματα, διαμάντια, πολύτιμους λίθους, καθώς και χρυσά και αργυρά νομίσματα κάθε διαστάσεως και αξίας, ωραία τακτοποιημένα το καθένα στη θέση του μέσα στο κιβώτιο· και έτσι διατεταγμένα αντανακλούσαν ένα φως και μία δόξα που μόνον με τον ήλιο θα μπορούσαν να εξισωθούν.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «Σκέφθηκα ότι δεν ήταν καθήκον μου να απολαύσω μόνος αυτό το θαυμαστό θέαμα, παρόλο που η καρδιά μου ήταν υπερπλήρης αγαλλιάσεως για τη λαμπρότητα, την ομορφιά και την αξία του περιεχομένου του. Γι’ αυτό το τοποθέτησα επάνω σε ένα κεντρικό τραπέζι στο δωμάτιό μου και έδωσα εντολή ότι όλοι όσοι το επιθυμούσαν μπορούσαν να έλθουν και να δουν το ενδοξότερο και λαμπρότερο θέαμα που είχε ποτέ αντικρίσει άνθρωπος σε αυτή τη ζωή.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> «Ο λαός άρχισε να εισέρχεται, στην αρχή ολίγοι τον αριθμόν, αλλ’ αυξανόμενοι έως ότου έγιναν πλήθος. Όταν πρωτοκοίταζαν μέσα στο κιβώτιο, απορούσαν και ανεβόων από χαρά. Αλλά όταν οι θεατές πλήθυναν, άρχιζε ο καθένας να αναστατώνει τα κοσμήματα, να τα βγάζει από το κιβώτιο και να τα σκορπίζει επάνω στο τραπέζι. Άρχισα να σκέπτομαι ότι ο κύριος θα απαιτούσε από το χέρι μου πάλιν το κιβώτιο και τα κοσμήματα· και αν επέτρεπα να διασκορπισθούν, δεν θα ηδυνάμην ποτέ να τα τοποθετήσω πάλιν στις θέσεις τους μέσα στο κιβώτιο, όπως πρότερον· και αισθανόμουν ότι δεν θα ήμην ποτέ ικανή να ανταποκριθώ στην ευθύνη, διότι θα ήτο τεραστία. Τότε άρχισα να ικετεύω τον λαό να μη τα αγγίζει, ούτε να τα βγάζει από το κιβώτιο· αλλά όσο περισσότερο ικέτευα, τόσο περισσότερο τα εσκόρπιζαν· και τώρα εφαίνετο ότι τα εσκόρπιζαν σε όλο το δωμάτιο, επάνω στο δάπεδο και επάνω σε κάθε έπιπλο του δωματίου.»

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> «Τότε είδα ότι ανάμεσα στα γνήσια κοσμήματα και στα νομίσματα είχαν διασκορπίσει αναρίθμητη ποσότητα νόθων κοσμημάτων και κίβδηλων νομισμάτων. Καταλήφθηκα από μεγάλη αγανάκτηση για τη φαύλη διαγωγή και την αχαριστία τους, και τους επέπληξα και τους ονείδισα γι’ αυτό· αλλά όσο περισσότερο τους επέπληττα, τόσο περισσότερο διασκόρπιζαν τα νόθα κοσμήματα και τα κίβδηλα νομίσματα ανάμεσα στα γνήσια.»

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «Τότε αγανάκτησα στην ψυχική μου φύση και άρχισα να χρησιμοποιώ σωματική δύναμη για να τους σπρώξω έξω από το δωμάτιο· αλλά ενώ έβγαζα έξω έναν, τρεις ακόμη έμπαιναν και έφερναν μέσα χώμα και ροκανίδια και άμμο και κάθε είδους απορρίμματα, έως ότου σκέπασαν όλα τα αληθινά κοσμήματα, τα διαμάντια και τα νομίσματα, τα οποία είχαν όλα αποκρυβεί από την όραση. Έσχισαν επίσης σε κομμάτια τη θήκη μου και τη διασκόρπισαν ανάμεσα στα απορρίμματα. Νόμιζα ότι κανείς δεν έδινε προσοχή στη θλίψη μου ή στην αγανάκτησή μου. Έγινα τελείως αποκαρδιωμένη και αποθαρρημένη, και κάθισα και έκλαψα.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «Ενώ έτσι έκλαιγα και πενθούσα για τη μεγάλη μου απώλεια και ευθύνη, ενθυμήθηκα τον Θεό και προσευχήθηκα με θέρμη να μου στείλει βοήθεια. Αμέσως άνοιξε η θύρα, και ένας άνδρας εισήλθε στο δωμάτιο, οπότε όλοι οι άνθρωποι εξήλθαν από αυτό· και εκείνος, έχοντας στο χέρι του μια βούρτσα για τη σκόνη, άνοιξε τα παράθυρα και άρχισε να απομακρύνει με τη βούρτσα από το δωμάτιο τη σκόνη και τα απορρίμματα.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> «Τον ικέτευσα να παύσει, διότι υπήρχαν μερικά πολύτιμα πετράδια διασκορπισμένα ανάμεσα στα ερείπια.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Μου είπε «να μη φοβούμαι», διότι θα «φρόντιζε γι’ αυτούς».

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «Έπειτα, ενώ εκείνος σάρωνε το χώμα και τα απορρίμματα, τα ψεύτικα κοσμήματα και τα κίβδηλα νομίσματα, όλα υψώθηκαν και βγήκαν από το παράθυρο σαν σύννεφο, και ο άνεμος τα παρέσυρε. Μέσα στην αναστάτωση έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή· όταν τα άνοιξα, τα απορρίμματα είχαν όλα εξαφανιστεί. Τα πολύτιμα κοσμήματα, τα διαμάντια, τα χρυσά και αργυρά νομίσματα, κείτονταν διάσπαρτα με αφθονία σε όλο το δωμάτιο.»

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> «Κατόπιν έθεσε επάνω στην τράπεζα ένα κιβώτιο, πολύ μεγαλύτερο και ωραιότερο από το προηγούμενο, και συνέλεξε τα κοσμήματα, τα διαμάντια, τα νομίσματα, με τις χούφτες, και τα έριχνε μέσα στο κιβώτιο, ώσπου δεν απέμεινε ούτε ένα, μολονότι μερικά από τα διαμάντια δεν ήταν μεγαλύτερα από την αιχμή μιας καρφίτσας.»

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> «Τότε με κάλεσε να “έλθω και να δω”.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> «Κοίταξα μέσα στο κιβώτιο, αλλά τα μάτια μου εκθαμβώθηκαν από το θέαμα. Έλαμπαν με δόξα δεκαπλάσια από την προηγούμενή τους. Νόμισα ότι είχαν τριφτεί στην άμμο από τα πόδια εκείνων των ασεβών προσώπων που τα είχαν σκορπίσει και καταπατήσει στο χώμα. Ήταν τοποθετημένα σε ωραία τάξη μέσα στο κιβώτιο, το καθένα στη θέση του, χωρίς κανένα ορατό ίχνος από τους κόπους του ανθρώπου που τα είχε ρίξει μέσα. Αναφώνησα από καθαρή χαρά, και εκείνη η αναφώνηση με ξύπνησε.» Early Writings, 81–83.

We will address Miller’s dream in the next article.

Θα εξετάσουμε το όνειρο του Μίλλερ στο επόμενο άρθρο.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

Το ακόλουθο αποτελεί εισαγωγή στο δεύτερο όνειρο του William Miller, γραμμένη από τον James White όταν δημοσίευσε το όνειρο του Miller στο Advent Herald.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> «Το ακόλουθο όνειρο δημοσιεύθηκε στο Advent Herald πριν από περισσότερο από δύο έτη. Τότε είδα ότι αυτό προσδιόριζε με σαφήνεια την παρελθούσα εμπειρία μας σχετικά με τη Δευτέρα Παρουσία, και ότι ο Θεός έδωσε το όνειρο προς όφελος του διασκορπισμένου ποιμνίου.»

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «Μεταξύ των σημείων της εγγύς προσεγγίσεως της μεγάλης και φοβερής ημέρας του Κυρίου, ο Θεός έχει θέσει τα όνειρα. Βλέπε Ιωήλ 2:28–31· Πράξεις 2:17–20. Τα όνειρα δύνανται να προέρχονται κατά τρεις τρόπους· πρώτον, “εκ του πλήθους των ασχολιών”. Βλέπε Εκκλησιαστής 5:3. Δεύτερον, όσοι βρίσκονται υπό το ακάθαρτο πνεύμα και την πλάνη του Σατανά, είναι δυνατόν να έχουν όνειρα μέσω της επιρροής του. Βλέπε Δευτερονόμιο 8:1–5· Ιερεμίας 23:25–28· 27:9· 29:8· Ζαχαρίας 10:2· Ιούδας 8. Και τρίτον, ο Θεός πάντοτε δίδασκε, και ακόμη διδάσκει, τον λαό Του, περισσότερο ή λιγότερο, διά των ονείρων, τα οποία έρχονται μέσω της ενέργειας των αγγέλων και του Αγίου Πνεύματος. Εκείνοι που στέκονται στο καθαρό φως της αλήθειας θα γνωρίζουν πότε ο Θεός τούς δίδει ένα όνειρο· και οι τοιούτοι δεν θα απατηθούν ούτε θα παρασυρθούν από ψευδή όνειρα.»

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «Και εἶπεν· Ἀκούσατε τώρα τους λόγους μου· εάν υπάρχει μεταξύ σας προφήτης, εγώ, ο Κύριος, θα γνωρίσω τον εαυτό μου σ’ αυτόν με όραμα, και θα μιλήσω προς αυτόν με όνειρο.» Αριθμοί 12:6. Είπε ο Ιακώβ, «Ο άγγελος του Κυρίου μού μίλησε σε όνειρο.» Γένεσις 31:2. «Και ο Θεός ήλθε προς τον Λάβαν τον Σύρο με όνειρο τη νύχτα.» Γένεσις 31:24. Διαβάστε τα όνειρα του Ιωσήφ, [Γένεσις 37:5–9], και έπειτα την ενδιαφέρουσα ιστορία της εκπληρώσεώς τους στην Αίγυπτο. «Στη Γαβαών ο Κύριος εφάνη στον Σολομώντα σε όνειρο τη νύχτα.» Α΄ Βασιλέων 3:5. Η μεγάλη και σπουδαία εικόνα του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ δόθηκε σε όνειρο, καθώς επίσης και τα τέσσερα θηρία κτλ. του εβδόμου κεφαλαίου. Όταν ο Ηρώδης επεδίωξε να καταστρέψει τον θείο Σωτήρα ως νήπιο, ο Ιωσήφ προειδοποιήθηκε σε όνειρο να φύγει στην Αίγυπτο. Ματθαίος 2:13.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «“Καὶ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, θέλω ἐκχέει ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα· καὶ οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας θέλουσι προφητεύσει, καὶ οἱ νεανίσκοι σας θέλουσι ἰδεῖ ὁράσεις, καὶ οἱ πρεσβύτεροί σας θέλουσι ἐνυπνιασθῇ ἐνύπνια.” Πράξεις 2:17.»

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> «Το χάρισμα της προφητείας, μέσω ονείρων και οράσεων, είναι εδώ καρπός του Αγίου Πνεύματος, και κατά τις έσχατες ημέρες πρόκειται να εκδηλωθεί επαρκώς ώστε να αποτελεί σημείο. Είναι ένα από τα χαρίσματα της εκκλησίας του ευαγγελίου. »

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> «Και έδωκε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε ΠΡΟΦΗΤΕΣ, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς την τελείωσιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, προς οικοδομήν του σώματος του Χριστού.» Εφεσίους 4:11–12.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «Καὶ ἔθεσεν ὁ Θεὸς τινὰς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον ΠΡΟΦΗΤΑΣ,» κτλ. 1 Κορινθίους 12:28. «Μὴ ἐξουθενεῖτε τὰς ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ.» 1 Θεσσαλονικεῖς 5:20. Ἴδετε καὶ Πράξεις 13:1· 21:9· Ῥωμαίους 7:6· 1 Κορινθίους 14:1, 24, 39. Οἱ προφῆται ἢ αἱ προφητεῖαι εἶναι πρὸς οἰκοδομὴν τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ· καὶ δὲν δύναται νὰ προσκομισθῇ καμία ἀπόδειξις ἐκ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὅτι ἔμελλον νὰ παύσουν πρὶν παύσουν οἱ εὐαγγελισταί, οἱ ποιμένες καὶ οἱ διδάσκαλοι. Ἀλλ᾽, λέγει ὁ ἀντιλέγων, «Ἔχουν ὑπάρξει τόσον πολλὰ ψευδῆ ὁράματα καὶ ἐνύπνια, ὥστε δὲν δύναμαι νὰ ἔχω ἐμπιστοσύνη εἰς τίποτε τοιοῦτον.» Εἶναι ἀληθές ὅτι ὁ Σατανᾶς ἔχει τὸ ἀντίγραφόν του. Πάντοτε εἶχε ψευδοπροφήτας, καὶ βεβαίως δύναται κανείς νὰ τοὺς ἀναμένῃ καὶ τώρα, εἰς αὐτὴν τὴν ἐσχάτην ὥραν τῆς πλάνης καὶ τοῦ θριάμβου αὐτοῦ. Ὅσοι ἀπορρίπτουν τοιαύτας ἐιδικὰς ἀποκαλύψεις ἐπειδὴ ὑπάρχει τὸ κίβδηλον, δύνανται, μετὰ τῆς αὐτῆς λογικῆς, νὰ προχωρήσουν ὀλίγον ἔτι περαιτέρω καὶ νὰ ἀρνηθοῦν ὅτι ὁ Θεὸς ἀπεκαλύφθη ποτέ εἰς ἄνθρωπον διὰ ἐνυπνίου ἢ ὁράματος· διότι τὸ κίβδηλον πάντοτε ὑπῆρχε.»

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> «Τα όνειρα και τα οράματα είναι το μέσον διά του οποίου ο Θεός έχει αποκαλυφθεί στον άνθρωπο. Διά του μέσου τούτου ελάλησε στους προφήτες· έχει θέσει το χάρισμα της προφητείας μεταξύ των χαρισμάτων της εκκλησίας του ευαγγελίου και έχει κατατάξει τα όνειρα και τα οράματα μαζί με τα άλλα σημεία των “ΕΣΧΑΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ”. Αμήν.》

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> «Σκοπός μου στις ανωτέρω παρατηρήσεις υπήρξε να άρω τις αντιρρήσεις κατά τρόπον σύμφωνον προς τη Γραφή και να προετοιμάσω τον νου του αναγνώστη για τα ακόλουθα.» James White.

Back to Articles