Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Πενήντα

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

Ερμηνεία του Ιεζεκιήλ 37 και η Σημασία του για τις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Αφού ο Ιεζεκιήλ περιγράφει τη διαδικασία με την οποία τα δύο έθνη γίνονται ένα, κατόπιν δηλώνει ότι το έθνος θα κυβερνάται από τον βασιλιά Δαβίδ, ότι θα συνάψει διαθήκη μαζί τους και ότι η σκηνή Του θα είναι μαζί τους.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> Και δεν θα μολυνθούν πλέον με τα είδωλά τους, ούτε με τα βδελύγματά τους, ούτε με καμία από τις παραβάσεις τους· αλλά θα τους σώσω από όλους τους τόπους της κατοικίας τους, όπου αμάρτησαν, και θα τους καθαρίσω· και αυτοί θα είναι λαός μου, και εγώ θα είμαι Θεός τους. Και ο δούλος μου Δαβίδ θα είναι βασιλιάς επάνω τους· και όλοι αυτοί θα έχουν έναν ποιμένα· θα πορεύονται επίσης σύμφωνα με τις κρίσεις μου, και θα τηρούν τα διατάγματά μου, και θα τα εκτελούν. Και θα κατοικήσουν στη γη που έδωσα στον δούλο μου τον Ιακώβ, όπου κατοίκησαν οι πατέρες σας· και θα κατοικήσουν σε αυτήν, αυτοί και τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους, στους αιώνες· και ο δούλος μου Δαβίδ θα είναι άρχοντάς τους στον αιώνα. Και ακόμη θα συνάψω με αυτούς διαθήκη ειρήνης· θα είναι αιώνια διαθήκη με αυτούς· και θα τους εγκαταστήσω, και θα τους πληθύνω, και θα θέσω το αγιαστήριό μου στο μέσον τους στους αιώνες. Και η σκηνή μου επίσης θα είναι μαζί τους· ναι, εγώ θα είμαι Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου. Και τα έθνη θα γνωρίσουν ότι εγώ, ο Κύριος, αγιάζω τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριό μου θα είναι στο μέσον τους στους αιώνες. Ιεζεκιήλ 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Το τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ παρέχει μία εξαιρετικά λεπτομερή παρουσίαση της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Οι δύο ράβδοι πρόκειται να καταστούν ένα έθνος, όταν η θεότητα ενωθεί με την ανθρωπότητα, και θα έχουν έναν βασιλέα επάνω τους. Το ένα έθνος είναι η εκκλησία του Θεού των εσχάτων ημερών, οι οποίοι είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Οι δύο ράβδοι είναι οι δύο περίοδοι διασκορπισμού των βορείου και νοτίου βασιλείων του Ισραήλ. Αυτές οι δύο ράβδοι είναι εκείνοι τους οποίους ο Παύλος προσδιορίζει ως το «σώμα», όταν επίσης προσδιορίζει τον Χριστό ως την «κεφαλή» αυτού του σώματος. Ο Ιεζεκιήλ προσδιορίζει την «κεφαλή» του Παύλου ως «τον βασιλέα Δαβίδ» και το «σώμα» ως «ένα έθνος».

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

Στο μήνυμα που δόθηκε στον Αντβεντισμό το 1856, όπως αυτό εκπροσωπείται από την ημιτελή σειρά περί των «επτά καιρών» του Hiram Edson το 1856, ο Edson αναφέρεται στην προφητεία του Ησαΐα, στο έβδομο κεφάλαιο, περί εξήντα πέντε ετών, ως στο βιβλικό σημείο αναφοράς για τα σημεία ενάρξεως αμφοτέρων των περιόδων των επτά καιρών. Η χρονική προφητεία των εξήντα πέντε ετών τίθεται μέσα σε ένα αινιγματικό πλαίσιο, παρόμοιο με τα χωρία στο βιβλίο της Αποκαλύψεως που λέγουν: «ὁ ἔχων ὦτα, ἀκουέτω». Εάν έχετε οφθαλμούς που δύνανται να διακρίνουν και ώτα που δύνανται να κατανοούν, υπάρχει κάτι πολύ θαυμαστό σε εκείνο το χωρίο.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Διότι κεφαλὴ τῆς Συρίας εἶναι ἡ Δαμασκός, καὶ κεφαλὴ τῆς Δαμασκοῦ ὁ Ρεσίν· καὶ ἐντὸς ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ὁ Ἐφραὶμ θέλει συντριφθῆ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι λαός. Καὶ κεφαλὴ τοῦ Ἐφραὶμ εἶναι ἡ Σαμάρεια, καὶ κεφαλὴ τῆς Σαμαρείας ὁ υἱὸς τοῦ Ρεμαλία. Ἐὰν δὲν πιστεύσητε, βεβαίως δὲν θέλετε στερεωθῆ. Ἠσαΐας 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

Η προφητεία των εξήντα πέντε ετών άρχισε το 742 π.Χ., και μέσα σε αυτά τα εξήντα πέντε έτη, δεκαεννέα χρόνια αργότερα, το 723 π.Χ., το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ οδηγήθηκε σε αιχμαλωσία από την Ασσυρία, και όταν τα έτη εκείνα έληξαν, το 677 π.Χ., ο Μανασσής αιχμαλωτίσθηκε από τη Βαβυλώνα. Αυτά τα εξήντα πέντε έτη αντιπροσωπεύθηκαν επίσης στις εκπληρώσεις του τέλους των διασκορπισμών των δύο εθνών, τα οποία επρόκειτο να γίνουν μία ράβδος στην αφήγηση του Ιεζεκιήλ. Σηματοδότησαν, αντιστοίχως, τα έτη 1798, 1844 και 1863. Στα εδάφια που προσδιορίζουν το μήνυμα το οποίο απορρίφθηκε το 1863 υπάρχει μία ιδιαίτερη προφητική αποκάλυψη, μέσα στην οποία είναι διατυπωμένη η προφητεία.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Είναι η αποκάλυψη ότι η «κεφαλή» ενός έθνους είναι η πρωτεύουσά του, και ότι η «κεφαλή» της πρωτεύουσας είναι ο βασιλιάς. Παρέχει δύο μάρτυρες γι’ αυτήν την αποκάλυψη, και έπειτα φέρνει ολόκληρη την προφητεία και την αποκάλυψη στο συμπέρασμά τους με το αίνιγμα ότι: «Ἐὰν δὲν πιστεύσητε, βεβαίως δὲν θέλετε στερεωθῆ.» Εάν δεν πιστεύετε ότι ο βασιλιάς είναι η κεφαλή, και ότι η κεφαλή είναι η πρωτεύουσα, τότε δεν θα στερεωθείτε.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Το έθνος του Ιεζεκιήλ, το οποίο παράγεται με τη συνένωση των δύο ράβδων των βόρειου και νότιου βασιλείων, επρόκειτο να έχει έναν βασιλέα, ο οποίος είναι κεφαλή, η οποία είναι η πρωτεύουσα πόλη του έθνους. Ολόκληρο το χωρίο του Ιεζεκιήλ ομιλεί περί των προφητικών χαρακτηριστικών της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία αντιπροσωπεύει τη συνένωση της Θεότητας με την ανθρωπότητα κατά την περίοδο του ήχου της εβδόμης σάλπιγγος του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

Αἱ ἡμέραι τῆς σαλπίσεως τῆς Ἑβδόμης Σάλπιγγος, ἐν τῷ δεκάτῳ κεφαλαίῳ τῆς Ἀποκαλύψεως, ἤρξαντο ὅτε ἔμελλε νὰ εἶναι «χρόνος οὐκέτι», ὅπερ ἦτο ἡ 22α Ὀκτωβρίου 1844, ὅτε ὁ τρίτος ἄγγελος ἔφθασε. Κατ’ ἐκεῖνο τὸ σημείον ὁ Ἰωάννης ἐβίωσε τὴν πικρίαν ἐκείνης τῆς ἡμερομηνίας, καὶ τότε καὶ ἐκεῖ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἡ ἐντολὴ νὰ μετρήσῃ τὸν ναόν, ἀλλὰ νὰ παραλείψῃ τὴν ἱστορίαν τῶν χιλίων διακοσίων ἑξήκοντα ἐτῶν τοῦ καταπατήματος τοῦ ἁγιαστηρίου καὶ τοῦ στρατεύματος, διότι ἡ περίοδος αὕτη ἐδόθη εἰς τὰ ἔθνη.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> Και ο άγγελος, τον οποίο είδα να στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη, ύψωσε το χέρι του στον ουρανό, και ορκίσθηκε σ’ Εκείνον που ζει στους αιώνες των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όσα είναι μέσα σ’ αυτόν, και τη γη και όσα είναι μέσα σ’ αυτήν, και τη θάλασσα και όσα είναι μέσα σ’ αυτήν, ότι χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον· αλλά κατά τις ημέρες της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν πρόκειται να σαλπίσει, θα εκπληρωθεί το μυστήριο του Θεού, όπως ανήγγειλε στους δούλους Του τους προφήτες. Και η φωνή, την οποία άκουσα από τον ουρανό, μίλησε πάλι μαζί μου και είπε: Πήγαινε, πάρε το μικρό βιβλίο που είναι ανοιγμένο στο χέρι του αγγέλου, ο οποίος στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> Και πήγα προς τον άγγελο και του είπα: Δώσε μου το μικρό βιβλίο. Και μου είπε: Πάρε το και κατάφαγέ το· και θα πικράνει την κοιλιά σου, αλλά στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν μέλι. Και πήρα το μικρό βιβλίο από το χέρι του αγγέλου και το κατάφαγα· και στο στόμα μου ήταν γλυκό σαν μέλι· και μόλις το έφαγα, η κοιλιά μου πικράνθηκε. Και μου είπε: Πρέπει πάλι να προφητεύσεις ενώπιον πολλών λαών και εθνών και γλωσσών και βασιλέων. Και μου δόθηκε ένα καλάμι όμοιο με ράβδο· και ο άγγελος στάθηκε, λέγοντας: Σήκω και μέτρησε τον ναό του Θεού και το θυσιαστήριο και εκείνους που προσκυνούν μέσα σ’ αυτόν. Αλλά την αυλή που είναι έξω από τον ναό άφησέ την έξω και μη τη μετρήσεις, επειδή δόθηκε στους εθνικούς· και την αγία πόλη θα την πατήσουν κάτω σαράντα δύο μήνες. Αποκάλυψις 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

Ο ναός τον οποίο ο Ιωάννης επρόκειτο να μετρήσει στις 22 Οκτωβρίου 1844 ήταν ο ναός που είχε προσκυνητές «ἐν αὐτῷ». Η αυλή έπρεπε να αφεθεί έξω. Ο ναός που έχει θυσιαστήριο, και που επίσης έχει προσκυνητές εντός αυτού, είναι τα Άγια του επουρανίου αγιαστηρίου. Υπήρχε θυσιαστήριο στην αυλή, αλλά αυτό έπρεπε να αφεθεί έξω· έτσι, το μόνο άλλο θυσιαστήριο στο αγιαστήριο του Θεού είναι το θυσιαστήριο του θυμιάματος, το οποίο βρίσκεται στα Άγια. Κατά την έλευση του τρίτου αγγέλου το 1844, η οποία προτυποποιούσε την έλευση του τρίτου αγγέλου κατά την έναρξη του καιρού της σφράγισης στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο ναός αποτελούνταν μόνον από δύο διαμερίσματα.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Ο Άγιος Τόπος ήταν σύμβολο της Εκκλησίας, την οποία ο Παύλος προσδιορίζει ως το σώμα, και τα Άγια των Αγίων ήταν σύμβολο της κεφαλής του σώματος. Ο Άγιος Τόπος είναι σύμβολο της ανθρωπότητας, και τα Άγια των Αγίων είναι το σύμβολο της θεότητας. Το θυσιαστήριο και ο καπνός που ανέβαινε από το θυσιαστήριο, ο οποίος υψωνόταν και εισερχόταν στα Άγια των Αγίων, αντιπροσωπεύουν το σημείο όπου η ανθρωπότητα συνδεόταν με τη θεότητα. Το ανθρώπινο γένος μπορεί να εισέλθει στα Άγια των Αγίων μόνο διά της πίστεως, αλλά η εμπειρία των πιστών βρίσκεται στον Άγιο Τόπο.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Εκεί πρόκειται να τρέφονται από τον Λόγο του Θεού, όπως παριστάνεται από τους άρτους επάνω στην τράπεζα της προθέσεως. Εκεί πρόκειται να αφήνουν το φως τους να λάμπει ενώπιον των ανθρώπων και να δοξάζουν τον επουράνιο Πατέρα τους, όπως παριστάνεται από την επτάφωτη λυχνία, η οποία, όπως πληροφορούμεθα, συμβολίζει την Εκκλησία. Εκεί πρόκειται να συνδέονται με τη θεότητα, καθώς οι προσευχές τους ανέρχονται μαζί με τις αρετές του Χριστού στην ίδια την παρουσία του Θείου.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Από το 1798 έως το 1844, ο Αρχιτέκτων του Ναού ήγειρε έναν ναό της ανθρωπότητας, τον οποίον προόριζε να ενώσει με τον ναό της θεότητός Του, αλλά η ανθρωπότητα επαναστάτησε. Από το 2001, ανυψώνει εκ νέου τον ναό της ανθρωπότητας, ο οποίος παριστάνεται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Κατά τον Ιεζεκιήλ, ο «βασιλεύς Δαβίδ» πρόκειται να βασιλεύσει επί του έθνους, το οποίο μεταμορφώνεται από κοιλάδα νεκρών ξηρών Λαοδικειακών οστών σε ισχυρό στράτευμα, το οποίο υψώνεται ως σημαία κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Το νότιο βασίλειο του Ιούδα ήταν εκεί όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα, η Ιερουσαλήμ, και το έθνος, ο βασιλιάς και η πρωτεύουσα αντιπροσωπεύουν την «κεφαλή». Βεβαίως, εάν πιστεύετε, θα στερεωθείτε. Στη σχέση μεταξύ του βόρειου και του νότιου βασιλείου, ο Ιούδας ήταν η «κεφαλή»· εκεί βρισκόταν η πρωτεύουσα, και είναι η πόλη την οποία ο Κύριος εξέλεξε για να θέσει το όνομά Του. Το βόρειο βασίλειο ήταν το «σώμα». Εξαιτίας της αποστασίας του Σολομώντα, ο Κύριος ήγειρε αντιπάλους εναντίον του Σολομώντα. Ένας από εκείνους τους αντιπάλους ήταν ο Ιεροβοάμ, ο οποίος έγινε ο πρώτος βασιλιάς του διηρημένου βόρειου βασιλείου του Ισραήλ.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> Καὶ Ἰεροβοὰμ ὁ υἱὸς τοῦ Ναβὰτ, Ἐφραθαῖος ἐκ Σαρηδά, δοῦλος τοῦ Σολομῶντος, τοῦ οποίου τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς ἦτο Σερουά, γυνὴ χήρα, καὶ αὐτὸς ἐσήκωσε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐναντίον τοῦ βασιλέως. Καὶ αὕτη ἦτο ἡ αἰτία διὰ τὴν ὁποίαν ἐσήκωσε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐναντίον τοῦ βασιλέως· ὁ Σολομὼν ᾠκοδόμησε τὸ Μιλλώ, καὶ ἀνεσκεύασε τὰ ρήγματα τῆς πόλεως Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Καὶ ὁ ἀνὴρ Ἰεροβοὰμ ἦτο δυνατὸς ἐν ἀνδρείᾳ· καὶ ὁ Σολομὼν, ἰδὼν τὸν νέον ὅτι ἦτο ἐπιμελής, κατέστησεν αὐτὸν ἄρχοντα ἐπὶ πᾶσαν τὴν ἐπιστασίαν τοῦ οἴκου Ἰωσήφ. Καὶ ἐγένετο ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ, ὅτε ὁ Ἰεροβοὰμ ἐξῆλθεν ἐκ Ἱερουσαλήμ, ὅτι ὁ προφήτης Ἀχιά, ὁ Σηλωνίτης, εὗρεν αὐτὸν ἐν τῇ ὁδῷ· καὶ εἶχεν περιβληθῆ νέον ἱμάτιον· καὶ οἱ δύο ἦσαν μόνοι ἐν τῷ ἀγρῷ. Καὶ ὁ Ἀχιάς ἔλαβε τὸ νέον ἱμάτιον τὸ ἐπ’ αὐτοῦ καὶ διέσχισεν αὐτὸ εἰς δώδεκα τεμάχια· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰεροβοάμ· Λάβε εἰς σεαυτὸν δέκα τεμάχια· διότι οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω διαρρήξει τὴν βασιλείαν ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Σολομῶντος, καὶ θέλω δώσει εἰς σὲ δέκα φυλάς· (πλὴν μία φυλὴ θέλει μείνει εἰς αὐτὸν, χάριν τοῦ δούλου μου Δαβίδ, καὶ χάριν τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς πόλεως ἣν ἐξέλεξα ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ·)

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> Διότι με εγκατέλειψαν και προσκύνησαν την Αστάρτη, τη θεά των Σιδωνίων, τον Χεμώς, τον θεό των Μωαβιτών, και τον Μιλχόμ, τον θεό των υιών Αμμών, και δεν περπάτησαν στις οδούς μου, ώστε να πράττουν το ευθύ ενώπιόν μου και να τηρούν τα διατάγματά μου και τις κρίσεις μου, καθώς έπραξε ο Δαβίδ ο πατέρας του. Πλην όμως, δεν θα αφαιρέσω ολόκληρη τη βασιλεία από το χέρι του· αλλά θα τον καταστήσω άρχοντα όλες τις ημέρες της ζωής του, χάριν του Δαβίδ του δούλου μου, τον οποίο εξέλεξα, επειδή τήρησε τις εντολές μου και τα διατάγματά μου. Αλλά θα αφαιρέσω τη βασιλεία από το χέρι του υιού του και θα τη δώσω σε σένα, δηλαδή τις δέκα φυλές. Και στον υιό του θα δώσω μία φυλή, ώστε ο Δαβίδ ο δούλος μου να έχει πάντοτε λύχνο ενώπιόν μου στην Ιερουσαλήμ, την πόλη που εξέλεξα για να θέσω εκεί το όνομά μου. Α΄ Βασιλέων 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

Το έθνος που δημιουργήθηκε όταν ο Ιεζεκιήλ ένωσε τα δύο ραβδιά επρόκειτο να έχει τον «Δαβίδ» ως βασιλιά, και ο Δαβίδ βασίλευε από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η πρωτεύουσα πόλη όπου ο Θεός επέλεξε να θέσει το όνομά Του. Οι δέκα βόρειες φυλές ήσαν σύμβολο του σώματος, και η Ιερουσαλήμ ήταν το σύμβολο της κεφαλής. Εξαιτίας των αμαρτιών του Μανασσή, ο Ιούδας οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα το 677 π.Χ., αρχίζοντας έτσι η διασπορά των «επτά καιρών» εναντίον του νοτίου βασιλείου. Κατά τον καιρό εκείνο ο Κύριος απέρριψε την Ιερουσαλήμ.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> Παρ’ όλα ταύτα, ο Κύριος δεν απεστράφη από την έξαψιν της μεγάλης οργής αυτού, με την οποίαν εξήφθη ο θυμός αυτού κατά του Ιούδα, εξαιτίας πάντων των παροργισμών με τους οποίους ο Μανασσής τον παρώργισε. Και είπεν ο Κύριος· Θέλω απομακρύνει και τον Ιούδαν εκ της ενώπιόν μου, καθώς απεμάκρυνα τον Ισραήλ, και θέλω απορρίψει την πόλιν ταύτην, την Ιερουσαλήμ, την οποίαν εξέλεξα, και τον οίκον περί του οποίου είπα, Το όνομά μου θέλει είσθαι εκεί. Β΄ Βασιλέων 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

Ήταν ο «οίκος» στην Ιερουσαλήμ όπου επέλεξε να θέσει το όνομά Του, και η πόλη και ο οίκος απορρίφθηκαν, αλλά δόθηκε υπόσχεση μέσω του Ζαχαρία ότι ο Κύριος θα εξέλεγε και πάλι την Ιερουσαλήμ.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ εἶπεν· Κύριε τῶν δυνάμεων, ἕως πότε δὲν θέλεις ἐλεήσει τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα, ἐναντίον τῶν ὁποίων ἠγανάκτησας ταῦτα τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλοῦντα μετ’ ἐμοῦ με λόγους ἀγαθοὺς καὶ λόγους παρηγορίας. Καὶ εἶπεν πρὸς ἐμέ ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν μετ’ ἐμοῦ· Κήρυξον λέγων· Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ζηλοτυπῶ διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ διὰ τὴν Σιὼν μὲ μέγαν ζῆλον. Καὶ εἶμαι σφόδρα ὀργισμένος ἐναντίον τῶν ἐθνῶν τῶν ἀμερίμνων· διότι ἐγὼ ὠργίσθην ὀλίγον, ἐκεῖνοι δὲ συνετέλεσαν εἰς τὴν θλίψιν. Διὰ τοῦτο οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἐπέστρεψα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ μὲ οἰκτιρμούς· ὁ οἶκός μου θέλει οἰκοδομηθῇ ἐν αὐτῇ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, καὶ στάθμη θέλει ἐκταθῇ ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> Ἔτι κήρυττε, λέγων· Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Αἱ πόλεις μου διὰ τῆς εὐημερίας ἔτι θέλουσιν ἐξαπλωθῆ, καὶ ὁ Κύριος ἔτι θέλει παρηγορήσει τὴν Σιών, καὶ ἔτι θέλει ἐκλέξει τὴν Ἱερουσαλήμ. Τότε ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τέσσαρα κέρατα. Καὶ εἶπα πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλούντα μετ’ ἐμοῦ· Τί εἶναι ταῦτα; Καὶ ἀπεκρίθη μοι· Ταῦτα εἶναι τὰ κέρατα τὰ διασκορπίσαντα τὸν Ἰούδαν, τὸν Ἰσραήλ καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὁ Κύριος μοι ἔδειξε τέσσαρας τεχνίτας. Τότε εἶπα· Τί ἦλθαν οὗτοι νὰ κάμωσι; Καὶ ἐλάλησε, λέγων· Ταῦτα εἶναι τὰ κέρατα τὰ διασκορπίσαντα τὸν Ἰούδαν, ὥστε οὐδεὶς ἐσήκωσεν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ· ἀλλ’ οὗτοι ἦλθαν διὰ νὰ κατατροπώσωσιν αὐτά, διὰ νὰ ἐκβάλωσι τὰ κέρατα τῶν ἐθνῶν, τῶν ἐπαράντων τὸ κέρας αὐτῶν ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ Ἰούδα, διὰ νὰ διασκορπίσωσιν αὐτήν.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> Και ύψωσα πάλιν τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ένας άνθρωπος με σχοινί μετρήσεως στο χέρι του. Τότε είπα: Πού υπάγεις; Και μου είπε: Να μετρήσω την Ιερουσαλήμ, για να ιδώ ποιο είναι το πλάτος της και ποιο είναι το μήκος της. Και ιδού, ο άγγελος που μιλούσε μαζί μου εξήλθε, και άλλος άγγελος εξήλθε εις συνάντησή του, και του είπε: Τρέξε, μίλησε προς αυτόν τον νέο, λέγοντας: Η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθεί ως πόλεις χωρίς τείχη, εξαιτίας του πλήθους των ανθρώπων και των κτηνών μέσα σ’ αυτήν· διότι εγώ, λέγει ο Κύριος, θα είμαι σ’ αυτήν τείχος πυρός ολόγυρα, και θα είμαι δόξα εν μέσω αυτής. Ω, ω, εξέλθετε και φύγετε από τη γη του βορρά, λέγει ο Κύριος· διότι σας διεσκόρπισα ως τους τέσσερις ανέμους του ουρανού, λέγει ο Κύριος. Σώσον τον εαυτόν σου, ω Σιών, εσύ που κατοικείς με τη θυγατέρα της Βαβυλώνος. Διότι ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων· Μετά τη δόξα με απέστειλε προς τα έθνη που σας ελεηλάτησαν· διότι εκείνος που σας αγγίζει αγγίζει την κόρην του οφθαλμού του.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> Διότι, ιδού, θα σείσω την χείρα μου εναντίον αυτών, και θα γίνουν λάφυρο στους δούλους τους· και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε. Ψάλλε και ευφραίνου, θυγάτηρ Σιών· διότι, ιδού, έρχομαι, και θα κατοικήσω εν τω μέσω σου, λέγει ο Κύριος. Και πολλά έθνη θα προσκολληθούν στον Κύριο εν εκείνη τη ημέρα, και θα είναι λαός μου· και θα κατοικήσω εν τω μέσω σου, και θα γνωρίσεις ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε προς σέ. Και ο Κύριος θα κληρονομήσει τον Ιούδα ως μερίδα αυτού εν τη αγία γη, και πάλιν θα εκλέξει την Ιερουσαλήμ. Ας σιωπά πάσα σαρξ ενώπιον του Κυρίου· διότι εξηγέρθη εκ του αγίου κατοικητηρίου αυτού. Ζαχαρίας 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

Οι υποσχέσεις του Κυρίου ότι θα εκλέξει και πάλι την Ιερουσαλήμ εκπληρώθηκαν όταν ο αρχαίος Ισραήλ ανοικοδόμησε την Ιερουσαλήμ μετά την αιχμαλωσία του στη Βαβυλώνα· όμως οι προφήτες ομιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν. Ο Κύριος «εξηγέρθη εκ του αγίου ναού αυτού» στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ανήλθε και μετέβη από τα Άγια στα Άγια των Αγίων, οπότε «πάσα σαρξ» έπρεπε «να σιωπά» ενώπιον του Κυρίου, διότι είχε φθάσει η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, σύμφωνα με το Αββακούμ 2:20.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Αλλ᾽ ο Κύριος είναι εν τω αγίω ναώ αυτού· ας σιωπά ενώπιον αυτού πάσα η γη. Αββακούμ 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

Εκείνον τον καιρό, ο Ιωάννης, στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, έλαβε εντολή να μετρήσει τον ναό, τον οποίο είδε ο Ζαχαρίας όταν «σήκωσεν έτι τους οφθαλμούς» αυτού, «και είδον, και ιδού άνθρωπος, και εν τη χειρί αυτού σχοινίον μέτρου». Τότε ο Ζαχαρίας είπε: «Πού υπάγεις;» Και ο Ιωάννης είπε προς τον Ζαχαρίαν: «Να μετρήσω την Ιερουσαλήμ, διά να ίδω ποίον είναι το πλάτος αυτής και ποίον το μήκος αυτής». Η ιστορία της ανοικοδομήσεως της Ιερουσαλήμ μετά την αιχμαλωσία των εβδομήκοντα ετών, και η ιστορία που άρχισε το 1798 αλλά κατέληξε σε εξέγερση όταν έφθασε ο τρίτος άγγελος το 1844, αμφότερες προσδιορίζουν το έργο που άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Το νότιο βασίλειο, η πόλη της Ιερουσαλήμ και ο βασιλιάς Δαβίδ αποτελούν όλα την «κεφαλή», όπου πρόκειται να φανερωθεί ο χαρακτήρας του Θεού. Το βόρειο βασίλειο αντιπροσωπεύει το «σώμα», και όταν ο Κύριος καθόρισε να «ελεήσει πάλιν την Ιερουσαλήμ» και να «παρηγορήσει αυτήν» και να «εκλέξει αυτήν» εκ νέου, προσδιορίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία περιλαμβάνει τη συνένωση των ξηρών οστών των νεκρών της Λαοδικείας, και κατόπιν την αναζωογόνηση εκείνων των οστών σε ισχυρό στράτευμα.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

Αυτό το έργο παριστάνεται στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και παριστάνεται μέσω των βόρειου και νότιου βασιλείων, τα οποία παρέχουν μια παρομοίωση του έργου της εκπληρώσεως της επαγγελίας της διαθήκης να γράψει τον νόμο Του επάνω στις καρδιές και στις διάνοιες των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Από τις δύο ράβδους, η μία, και μόνον η μία, προσδιορίζεται ως η κεφαλή, και εάν πιστεύετε, εάν οι οφθαλμοί σας δύνανται να διακρίνουν και τα ώτα σας να εννοήσουν, αυτό προσδιορίζει την άλλη ράβδο ως το σώμα.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Επάνω στο θεμέλιο που ο Ίδιος ο Χριστός είχε θέσει, οι απόστολοι οικοδόμησαν την εκκλησία του Θεού. Στις Γραφές η εικόνα της ανεγέρσεως ναού χρησιμοποιείται συχνά για να καταδείξει την οικοδόμηση της εκκλησίας. Ο Ζαχαρίας αναφέρεται στον Χριστό ως τον Κλάδο, ο οποίος επρόκειτο να οικοδομήσει τον ναό του Κυρίου. Μιλεί για τους εθνικούς ως συνεργούντες στο έργο: «Και οι μακράν όντες θέλουσιν ελθεί και οικοδομήσει εν τω ναώ του Κυρίου»· και ο Ησαΐας δηλώνει: «Οι υιοί των αλλοφύλων θέλουσιν οικοδομήσει τα τείχη σου». Ζαχαρίας 6:12, 15· Ησαΐας 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Γράφοντας σχετικά με την οικοδόμηση αυτού του ναού, ο Πέτρος λέγει: «Προσερχόμενοι προς Αυτόν, ως προς λίθον ζώντα, αποδοκιμασθέντα μεν υπό των ανθρώπων, εκλεκτόν όμως παρά τω Θεώ και πολύτιμον, και σεις επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού.» 1 Πέτρου 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> «Στο λατομείο του Ιουδαϊκού και του Εθνικού κόσμου οι απόστολοι εργάζονταν, εξάγοντας λίθους για να τους τοποθετήσουν επάνω στο θεμέλιο. Στην επιστολή του προς τους πιστούς στην Έφεσο, ο Παύλος είπε: “Άρα λοιπόν δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού· και εποικοδομηθήκατε επάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου λίθου αυτού του Ιησού Χριστού· εν τω οποίω πάσα η οικοδομή, συναρμολογουμένη καλώς, αυξάνει εις ναόν άγιον εν Κυρίω· εν τω οποίω και σεις συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού διά του Πνεύματος.” Εφεσίους 2:19–22.»

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> «Και προς τους Κορινθίους έγραψε: “Κατά τη χάρη του Θεού, που μου δόθηκε, ως σοφός αρχιτέκτων έθεσα το θεμέλιο, και άλλος εποικοδομεί επ’ αυτού. Ας προσέχει όμως ο καθένας πώς εποικοδομεί επάνω σ’ αυτό. Διότι άλλο θεμέλιο ουδείς δύναται να θέσει παρά εκείνο που έχει τεθεί, το οποίο είναι ο Ιησούς Χριστός. Εάν δε κάποιος εποικοδομεί επί τούτου του θεμελίου χρυσόν, άργυρον, τιμίους λίθους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, το έργο εκάστου θα γίνει φανερό· διότι η ημέρα θα το καταστήσει έκδηλο, επειδή εν πυρί αποκαλύπτεται· και το πυρ θα δοκιμάσει το έργο εκάστου, ποίας ποιότητος είναι.” Α΄ Κορινθίους 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> «Οι απόστολοι οικοδόμησαν επάνω σε ασφαλές θεμέλιο, δηλαδή στον Βράχο των Αιώνων. Σε τούτο το θεμέλιο έφεραν τους λίθους που εξόρυξαν από τον κόσμο. Οι οικοδόμοι δεν εργάσθηκαν χωρίς εμπόδια. Το έργο τους κατέστη υπερβολικά δύσκολο εξαιτίας της αντιθέσεως των εχθρών του Χριστού. Έπρεπε να αγωνισθούν εναντίον της μισαλλοδοξίας, της προκαταλήψεως και του μίσους εκείνων που οικοδομούσαν επάνω σε ψευδές θεμέλιο. Πολλοί από εκείνους που εργάζονταν ως οικοδόμοι της εκκλησίας θα μπορούσαν να παρομοιασθούν με τους οικοδόμους του τείχους κατά τις ημέρες του Νεεμία, για τους οποίους είναι γραμμένο: “Those who built on the wall, and those who carried burdens, with those who loaded, each worked with one hand in the work, and with the other held a weapon.” Νεεμίας 4:17.» Πράξεις των Αποστόλων, 595–597.

Back to Articles