Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Τριακοστό Όγδοο

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Αποκαλύπτοντας το Δανιήλ 11: Ένα προφητικό ταξίδι μέσα στην ιστορία

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Το εδάφιο σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύει ένα από τα πλέον βαθυστόχαστα εδάφια του Λόγου του Θεού. Οι προφητικές ιστορίες που παριστάνονται σε αυτό είναι εκεί όπου οι τροχοί μέσα στους τροχούς του οράματος του Ιεζεκιήλ συνάπτονται. Με τον καιρό του τέλους του Μιλλεριτικού κινήματος το 1798, και επίσης με τον καιρό του τέλους του κινήματος του τρίτου αγγέλου το 1989, απεικονίζονται οι εσωτερικές και οι εξωτερικές ιστορίες του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών. Μέσα στο εδάφιο βρίσκεται η αναγγελία της επερχόμενης κρίσεως, η οποία έφθασε με τον πρώτο άγγελο το 1798, έως και τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα. Το εδάφιο, επομένως, αντιπροσωπεύει την ανακριτική κρίση της εκκλησίας του Θεού, αρχίζοντας από τους νεκρούς, έως και τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και το ότι ο Θεός εξεμέσει από το στόμα Του τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Η ιστορία κατά την οποία ο παπισμός έλαβε το θανατηφόρο του τραύμα το 1798, έως ότου το θανατηφόρο τραύμα θεραπευθεί στο εδάφιο σαράντα ένα, παριστάνεται στην ιστορία του εδαφίου. Από το εδάφιο σαράντα ένα και εξής τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο των κλιμακούμενων εκτελεστικών κρίσεων του Θεού, οι οποίες αρχίζουν σε εκείνο το εδάφιο. Υπό αυτή την προφητική έννοια, το εδάφιο σαράντα είναι το τέλος του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, και τα εδάφια ένα και δύο του κεφαλαίου αποτελούν την αρχή. Το ενδέκατο κεφάλαιο παρουσιάζει την ανταρσία του αντιχρίστου, και το δέκατο κεφάλαιο αντιπροσωπεύει την αρχή του οράματος του ποταμού Χιδδέκελ, ενώ το δωδέκατο κεφάλαιο αντιπροσωπεύει το τέλος. Τα κεφάλαια δέκα και δώδεκα αντιπροσωπεύουν το πρώτο και το έσχατο, και το ενδέκατο κεφάλαιο είναι η ανταρσία στο μέσον.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Τα κεφάλαια δέκα και δώδεκα είναι το ίδιο, διότι, σε αντίθεση με το κεφάλαιο ένδεκα, παρουσιάζουν την εμπειρία του Δανιήλ σε σχέση με το όραμα, ενώ το κεφάλαιο ένδεκα είναι το ίδιο το όραμα. Το κεφάλαιο δέκα είναι το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, το κεφάλαιο ένδεκα είναι το δέκατο τρίτο στασιαστικό γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και το κεφάλαιο δώδεκα είναι το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου. Το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ είναι η «Αλήθεια».

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο, η αρχή απεικονίζει το τέλος, διότι ο Χριστός ουδέποτε μεταβάλλεται. Η τελική ιστορία που παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα είναι ο καιρός της δοκιμασίας της εικόνας του θηρίου. Ο καιρός εκείνος της δοκιμασίας καταλήγει στο χάραγμα του θηρίου, το οποίο παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα ένα. Τα εδάφια ένα και δύο, επομένως, πρέπει να αναφέρονται στον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι εκείνη η χρονική περίοδος είναι επίσης η περίοδος του σχηματισμού της εικόνας του θηρίου.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> «Ο Κύριος μού έδειξε καθαρά ότι η εικόνα του θηρίου θα σχηματισθεί πριν κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας· διότι αυτή θα αποτελέσει τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, μέσω της οποίας θα αποφασισθεί η αιώνια μοίρα τους....»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Αυτή είναι η δοκιμασία που πρέπει να περάσει ο λαός του Θεού προτού σφραγισθεί.» Manuscript Releases, τόμος 15, σ. 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Υπάρχουν πάντοτε δύο ὁρόσημα που προσδιορίζουν έναν καιρό τοῦ τέλους. Στο μεταρρυθμιστικό κίνημα τοῦ Μωυσέως, ἦταν ἡ γέννηση τοῦ Ἀαρών, καὶ τρία ἔτη ἀργότερα ἀκολούθησε ἡ γέννηση τοῦ Μωυσέως. Στο μεταρρυθμιστικό κίνημα γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴ Βαβυλῶνα καὶ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ ναοῦ, ἦταν ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος, καὶ ἀκολούθησε ὁ βασιλεὺς Κῦρος. Στο μεταρρυθμιστικὸ κίνημα τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἡ γέννηση τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, καὶ ἔξι μῆνες ἀργότερα ἀκολούθησε ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Στο μεταρρυθμιστικὸ κίνημα τῶν Μιλλεριτῶν, ἦταν ὁ θάνατος τοῦ παπικοῦ συστήματος τὸ 1798, καὶ ἀκολούθησε ὁ θάνατος τοῦ πάπα τὸ 1799. Στο μεταρρυθμιστικὸ κίνημα τοῦ τρίτου ἀγγέλου, ἦταν ὁ πρόεδρος Ρήγκαν καὶ ὁ πρόεδρος Μπους ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὁποῖοι ἀμφότεροι ἀντιπροσώπευαν τὸ 1989. Στο δέκατο κεφάλαιο τοῦ Δανιήλ, στὸ ἐδάφιο 1, βρίσκουμε νὰ ταυτοποιεῖται ὁ βασιλεὺς Κῦρος.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας ἀπεκαλύφθη πρᾶγμα εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάρ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθινόν, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησεν τὸ πρᾶγμα, καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Στα ακόλουθα εδάφια του δεκάτου κεφαλαίου, βλέπουμε την εμπειρία του Δανιήλ να παριστάνεται εκ των προτέρων, πριν ο Γαβριήλ παραδώσει το όραμα της προφητικής ιστορίας στο ενδέκατο κεφάλαιο. Ο Κύρος σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους, διότι προηγουμένως ο Κύρος, ο ανεψιός του Δαρείου, είχε υπάρξει στρατηγός του Δαρείου, ο οποίος θανάτωσε τον Βαλτάσαρ, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος των εβδομήντα ετών της αιχμαλωσίας, τα οποία προεικόνιζαν τη χιλιετή διακοσιοστή εξηκονταετή αιχμαλωσία του πνευματικού Ισραήλ στην πνευματική Βαβυλώνα από το 538 έως το 1798.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Η εκκλησία του Θεού επάνω στη γη βρισκόταν εξίσου αληθινά σε αιχμαλωσία κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου αμείλικτου διωγμού, όπως ακριβώς οι υιοί Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας». Προφήτες και Βασιλείς, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

Το τέλος των χιλίων διακοσίων εξήκοντα ετών, το 1798, σημάδεψε τον καιρό του τέλους· κατά τον ίδιο τρόπο, το τέλος των εβδομήντα ετών σημάδεψε τον «καιρό του τέλους» για εκείνη την ιστορία. Τόσο ο Δαρείος όσο και ο Κύρος παριστάνονται κατά τον θάνατο του Βαλτάσαρ και το τέλος του βασιλείου της Βαβυλώνας, διότι ο Κύρος, ως στρατηγός του Δαρείου που επιτέλεσε το έργο, εκπροσωπούσε τον Δαρείο. Όταν ο πρώτος George Bush ορκίσθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1989, ο Reagan είχε διατελέσει πρόεδρος κατά τις πρώτες δεκαεννέα ημέρες του 1989.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Το όραμα του Ιδδεκέλ άρχισε στον καιρό του τέλους, κατά το τρίτο έτος του Κύρου. Όταν ο Γαβριήλ αρχίζει να εκθέτει στον Δανιήλ την προφητική ιστορία του ενδέκατου κεφαλαίου, αναφέρεται πρώτα στο πρώτο έτος του Δαρείου, για να καταστήσει σαφές ότι το όραμα της προφητικής ιστορίας το οποίο επρόκειτο να παρουσιάσει στον Δανιήλ αρχίζει στον έσχατο καιρό του τέλους, το 1989, διότι όλοι οι προφήτες ομιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Αλλ’ εγώ θα σου δείξω εκείνο το οποίο είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας· και δεν υπάρχει ουδείς που κρατεί μαζί μου σε αυτά, παρά μόνον ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Και εγώ, κατά το πρώτο έτος του Δαρείου του Μήδου, εγώ ο ίδιος, στάθηκα για να τον στηρίξω και να τον ενδυναμώσω. Δανιήλ 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Κατά το πρώτο έτος του Δαρείου, το οποίο αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους το 1989, ο Γαβριήλ «εστάθη», προσδιορίζοντας έτσι ότι σε έναν «καιρό του τέλους» ένας άγγελος καταφθάνει. Το 1798 κατέφθασε ο πρώτος άγγελος, και το 1989 κατέφθασε ο τρίτος άγγελος. Μόνον όταν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ενδυναμώθηκε το 2001 άρχισε η σφράγιση του τρίτου αγγέλου· όμως η κίνηση της αφίξεως του τρίτου αγγέλου το 1989 παριστάνεται από το ότι ο Γαβριήλ εστάθη κατά τον καιρό του τέλους. Ο Γαβριήλ πρόκειται να δείξει στον Δανιήλ «εκείνο που είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας», και το όραμα του Ιδδεκέλ φέρει την υπογραφή της «Αληθείας», την οποία ο Γαβριήλ πρόκειται τώρα να εκθέσει.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Στο δέκατο τέταρτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου, ο Γαβριήλ είχε ήδη πληροφορήσει τον Δανιήλ ότι εκείνο στο οποίο αναφερόταν στο όραμα του Χιδδέκελ ήταν «ό,τι θα συνέβαινε στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες».

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Τώρα ήλθα για να σε κάνω να καταλάβεις τι θα συμβεί στον λαό σου κατά τις έσχατες ημέρες· διότι το όραμα είναι ακόμη για πολλές ημέρες. Δανιήλ 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Το δεύτερο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύει τη γνώση που αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, και η οποία προσδιορίζει τι «θέλει συμβεί» στον λαό του Θεού «εν ταις εσχάταις ημέραις».

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> Καὶ τώρα θέλω σοι δείξει τὴν ἀλήθεια. Ἰδού, ἔτι τρεῖς βασιλεῖς θέλουσιν ἐγερθῆ ἐν τῇ Περσίδι· καὶ ὁ τέταρτος θέλει εἶναι πολὺ πλουσιώτερος πάντων αὐτῶν· καὶ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ θέλει διεγείρει πάντας κατὰ τοῦ βασιλείου τῆς Ἑλλάδος. Δανιὴλ 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Ο Κύρος προεικονίζει τον δεύτερο βασιλέα από το 1989. Είναι ο βασιλεύς της Μηδοπερσικής Αυτοκρατορίας, η οποία αντιπροσωπεύει το βασίλειο της βιβλικής προφητείας κατά τις έσχατες ημέρες, το οποίο αποτελείται από δύο κέρατα, αντιπροσωπευόμενα από τους Μήδους και τους Πέρσες. Μετά τον δεύτερο βασιλέα του βασιλείου του δίκερου θηρίου της γης κατά τον καιρό του τέλους, το 1989, θα υπήρχαν ακόμη τρεις βασιλείς (Clinton, Bush ο έσχατος, Obama), και έπειτα θα υπήρχε ένας βασιλεύς που θα ήταν πολύ πλουσιότερος από όλους αυτούς. Οι τρεις βασιλείς που ακολούθησαν τον Bush τον πρώτο πλούτισαν μετά τις προεδρίες τους, και μόνον επειδή είχαν γίνει πρόεδροι. Ο Trump, ο τέταρτος, ο οποίος ήταν πολύ πλουσιότερος και υπήρξε ο πλουσιότερος πρόεδρος όλων των εποχών, δεν απέκτησε τα χρήματά του επειδή είχε γίνει πρόεδρος, αλλά πρωτίστως μέσω του έργου του στις επενδύσεις ακινήτων, πολύ πριν θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Κατά το παρελθόν, ο πλουσιότερος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία, κατ’ αναλογίαν, ήταν ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Πριν από τον Donald Trump, ο George Washington ήταν ο πλουσιότερος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία, και απέκτησε την περιουσία του, όπως και ο Donald Trump, μέσω επενδύσεων σε ακίνητα. Τόσο ο Washington όσο και ο Trump ανήλθαν στην προεδρία προερχόμενοι από μη παραδοσιακά πολιτικά υπόβαθρα. Ο Washington υπήρξε πρωτίστως στρατιωτικός ηγέτης προτού γίνει πρόεδρος, ενώ ο Trump ήταν επιχειρηματίας και τηλεοπτική προσωπικότητα, ο οποίος, όπως ακριβώς και ο Washington, δεν είχε καμία προηγούμενη πολιτική εμπειρία.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Και οι δύο πρόεδροι ήταν γνωστοί για τις ισχυρές προσωπικότητές τους και τα ιδιαίτερα στυλ ηγεσίας τους, αν και εκδήλωναν αυτά τα γνωρίσματα με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο Ουάσινγκτον ήταν γνωστός για τη στωική, ήρεμη και βέβαιη ηγεσία του και για την ενοποιητική του παρουσία κατά τη διάρκεια του Επαναστατικού Πολέμου και κατά τα πρώτα έτη της Δημοκρατίας, ενώ ο Τραμπ είναι γνωστός για την αποφασιστική του προσέγγιση στην ηγεσία και στη διακυβέρνηση. Τόσο ο Ουάσινγκτον όσο και ο Τραμπ υπήρξαν μορφές μεγάλης αμφιλεγόμενης δημοσιότητας, αν και για πολύ διαφορετικούς λόγους. Ο Ουάσινγκτον, αν και ευρέως τιμώμενος, αντιμετώπισε κατά την εποχή του επικρίσεις για διάφορα ζητήματα, περιλαμβανομένων των απόψεών του περί δουλείας. Η προεδρία του Τραμπ χαρακτηρίστηκε από πολυάριθμες αντιπαραθέσεις, περιλαμβανομένης της χρήσης «κακεντρεχών tweets» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, των πολιτικών του αποφάσεων με γνώμονα το America-first και της δικής του αυτογνωσίας.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ο πλουσιότερος και έκτος πρόεδρος επρόκειτο να ξεσηκώσει τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις του δράκοντος. Όταν παραθέτουμε την ιστορία του δευτέρου εδαφίου του ενδέκατου κεφαλαίου επάνω στην ιστορία της περιόδου του 1776, 1789 και 1798, βρίσκουμε περαιτέρω πληροφορίες που αναφέρονται στον τελευταίο πρόεδρο του θηρίου της γης, διότι ο Ιησούς εικονογραφεί το τέλος με την αρχή. Οι δύο πρώτες περίοδοι, που αντιπροσωπεύονται από το 1776 και το 1789, παρέχουν δύο μάρτυρες ότι ο τελικός πρόεδρος θα είναι ο όγδοος πρόεδρος, ο οποίος ήταν εκ των επτά. Ο Τραμπ ήταν ο έκτος πρόεδρος μετά τον Ρήγκαν, και ως όγδοος πρόεδρος θα είναι «εκ των επτά». Ο τελικός και όγδοος πρόεδρος θα κυβερνήσει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίσουν την εικόνα «προς και του» θηρίου.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Ο πρόεδρος που θα κυβερνά όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίσουν την εικόνα του θηρίου, πρέπει να είναι ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά, όπως μαρτυρείται από τον Peyton Randolph και τον John Hancock. Ο παπισμός είναι η όγδοη κεφαλή που ήταν εκ των επτά, και έλαβε ένα προφητικό θανατηφόρο τραύμα. Για να αποτελεί εικόνα του παπισμού, ο όγδοος πρόεδρος που είναι εκ των επτά, πρέπει επίσης να έχει μια προφητική ταυτοποίηση ως προφητικώς «τραυματισμένος» ή «θανατωμένος».

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Ο παπισμός έλαβε τη θανατηφόρο πληγή του από μια δύναμη του δράκοντος (τη Γαλλία), μια δύναμη του δράκοντος με την οποία ο παπισμός αγωνιζόταν από τον καιρό κατά τον οποίο ο Παύλος προσδιόρισε ότι το μυστήριο της ανομίας (ο άνθρωπος της αμαρτίας) ήδη ενεργούσε εκείνον τον καιρό. Ο δράκων του παγανισμού συγκρατούσε τον παπισμό από το να καταλάβει τον θρόνο, πράγμα που έπραξε το 538.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Από την αρχή του παπισμού έως την τελική του κατάρρευση, αυτό παλεύει εναντίον δρακόντειων δυνάμεων. Μία εικόνα του παπισμού απαιτεί η εικόνα να παλεύει με μία δρακόντεια δύναμη. Στην Αποκάλυψη δεκαεπτά, το παπικό σύστημα, το οποίο είναι η όγδοη κεφαλή, η προερχόμενη εκ των επτά κεφαλών, τελικώς καίγεται με πυρ και η σάρκα της κατατρώγεται από τους δέκα βασιλείς. Και στους δύο θανάτους (1798 και τις έσχατες ημέρες), το παπικό θηρίο θανατώνεται από μία δρακόντεια δύναμη. Για να σχηματίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μία εικόνα του θηρίου, θα έπρεπε επίσης ο όγδοος πρόεδρος να θανατωθεί από μία δρακόντεια δύναμη με την οποία βρισκόταν σε πόλεμο, και ο έκτος βασιλεύς μετά τον καιρό του τέλους το 1989 είναι ο βασιλεύς που ξεσήκωσε όλες τις δρακόντειες δυνάμεις.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Ο Ρόναλντ Ρήγκαν ήταν ένας αποστάτης Προτεστάντης, αλλά ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ήταν ένας κλασικός παγκοσμιοποιητής. Μία από τις περίφημες δηλώσεις του είναι εκείνη όπου είπε ψευδώς, στις 18 Αυγούστου 1988: «Και εγώ είμαι εκείνος που δεν θα αυξήσει τους φόρους. Ο αντίπαλός μου τώρα λέει ότι θα τους αυξήσει ως έσχατη λύση, ή ως τρίτη λύση. Αλλά όταν ένας πολιτικός μιλά έτσι, ξέρετε ότι αυτό είναι ένα θέρετρο στο οποίο θα κάνει κράτηση. Ο αντίπαλός μου δεν αποκλείει την αύξηση των φόρων. Εγώ όμως την αποκλείω. Και το Κογκρέσο θα με πιέσει να αυξήσω τους φόρους και εγώ θα πω όχι. Και θα πιέσουν, και εγώ θα πω όχι, και θα πιέσουν πάλι, και το μόνο που μπορώ να τους πω είναι: διαβάστε τα χείλη μου: όχι νέοι φόροι».

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Εκτός από εκείνο το δημόσιο ψεύδος, το οποίο αποτελεί γνώρισμα ενός εκπροσώπου της δύναμης τοῦ δράκοντος, το γνωστότερό του ρητό διατυπώθηκε σε κοινή συνεδρίαση τοῦ Κογκρέσου στις 11 Σεπτεμβρίου 1990, όπου είπε: «Τώρα, μπορούμε να διακρίνουμε έναν νέο κόσμο να προβάλλει στον ορίζοντα. Έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει η πολύ πραγματική προοπτική μιας νέας παγκόσμιας τάξεως. Με τα λόγια τοῦ Winston Churchill, μιας “παγκόσμιας τάξεως” στην οποία “οι αρχές τῆς δικαιοσύνης και τοῦ ευ αγωνίζεσθαι … προστατεύουν τοὺς αδυνάτους έναντι τῶν ισχυρῶν …” Έναν κόσμο όπου τα Ηνωμένα Έθνη, απαλλαγμένα από το αδιέξοδο τοῦ ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού, είναι έτοιμα να εκπληρώσουν το ιστορικό όραμα τῶν ιδρυτῶν τους». Ο πρεσβύτερος Bush ήταν παγκοσμιοποιητής, έστω κι αν αυτοπροσδιοριζόταν ως Ρεπουμπλικανός.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Ο Μπιλ Κλίντον ήταν ο πρώτος πρόεδρος που τέλεσε την τελετή της ορκωμοσίας του στο Μνημείο του Λίνκολν, πράγμα που σημαίνει ότι έστρεψε τα νώτα του προς τον Λίνκολν και στάθηκε αντικρίζοντας τον οβελίσκο του Μνημείου του Ουάσιγκτον, έναν οβελίσκο που είναι εσωτερικά πλήρης συμβόλων της Τεκτονίας. Τόσο ο οβελίσκος όσο και τα σύμβολα της Τεκτονίας που επέλεξε να αντικρίζει, ενώ ψευδώς ορκιζόταν την αφοσίωσή του στο Σύνταγμα, δήλωναν όχι μόνον ότι είχε στρέψει τα νώτα του προς το αντιδουλοκτητικό σύμβολο του Μνημείου του Λίνκολν, αλλά και ότι η εκ μέρους του Κλίντον επιλεγμένη ιστορική τοποθέτηση συμφωνεί με τον λόγο αποδοχής του, όπου εξήρε έναν καθηγητή υπό τον οποίο είχε σπουδάσει στο Ιησουιτικό Πανεπιστήμιο στο οποίο είχε φοιτήσει.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Εκείνος ο καθηγητής, ο Κάρολ Κουίγκλεϋ, έγραψε το βιβλίο Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, το οποίο εκδόθηκε το 1966 και ορθώς και ευρέως νοείται ως «η Βίβλος των παγκοσμιοποιητικών ιδεών». Όπως το Κοράνιο είναι για το Ισλάμ, και όπως το Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, γραμμένο από τον Άλμπερτ Πάικ και εκδοθέν το 1871, θεωρείται η πληρέστερη έκθεση των εσωτερικών διδασκαλιών του Τεκτονισμού· ή όπως Το Βιβλίο του Μόρμον είναι για τους Αγίους των Τελευταίων Ημερών, έτσι και το βιβλίο του Κουίγκλεϋ είναι η Βίβλος της παγκοσμιοποιητικής φιλοσοφίας. Οι περισσότεροι θα γνώριζαν, αν ο Κλίντον επαινούσε τον Μωάμεθ του Κορανίου, ή αν επαινούσε τον Τζόζεφ Σμιθ του Βιβλίου του Μόρμον, και μερικοί θα γνώριζαν ποιος ήταν ο Άλμπερτ Πάικ, αλλά λίγοι γνώριζαν ότι ο έπαινος του Κλίντον προς τον Κουίγκλεϋ ήταν σύμφωνος με τη δική του παγκοσμιοποιητική ατζέντα και με την απόρριψη εκ μέρους του των αρχών που εκπροσωπούσε ο Αβραάμ Λίνκολν.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Στην ομιλία, ο Κλίντον είπε: «Ως έφηβος, άκουσα το κάλεσμα του Τζον Κένεντι προς την ιδιότητα του πολίτη. Και έπειτα, ως φοιτητής στο Τζώρτζταουν, άκουσα εκείνο το κάλεσμα να αποσαφηνίζεται από έναν καθηγητή ονόματι Κάρολ Κουίγκλεϋ, ο οποίος μας είπε ότι η Αμερική ήταν το σπουδαιότερο έθνος στην ιστορία, επειδή ο λαός μας πάντοτε πίστευε σε δύο πράγματα: ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα και ότι ο καθένας από εμάς έχει προσωπική ηθική ευθύνη να το καταστήσει έτσι.» Η ιδέα του Κάρολ Κουίγκλεϋ για το πώς να «κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά» ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες να παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία στα Ηνωμένα Έθνη. Ο Κλίντον ήταν Δημοκρατικός, παγκοσμιοποιητής, εκπρόσωπος του δράκοντος.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

«Κατά πατέρα, κατά υιόν»· ο νεότερος Τζορτζ Μπους ήταν παγκοσμιοποιητής, όπως ακριβώς και ο πατέρας του, ένας παγκοσμιοποιητής που διατεινόταν ότι ήταν Ρεπουμπλικανός. Το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά. Η Βίβλος θέτει το ρητορικό ερώτημα: «Δύνανται δύο να περιπατώσιν ομού, εάν δεν είναι σύμφωνοι;» Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει τις πολλές πρωτοβουλίες που ο νεότερος Τζορτζ Μπους πραγματοποίησε μαζί με τον Μπιλ και τη Χίλαρι Κλίντον, για να διαπιστώσει με ποιους συμφωνούσε ο νεότερος Τζορτζ Μπους.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα προέβη σε μια δήλωση περί ριζικού μετασχηματισμού των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής συγκέντρωσης, λίγο πριν εκλεγεί Πρόεδρος. Στις 30 Οκτωβρίου 2008, στην Κολούμπια του Μιζούρι, ο Ομπάμα είπε: «Απέχουμε πέντε ημέρες από το να μετασχηματίσουμε ριζικά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής». Η δήλωση αυτή αποτελούσε μέρος του ευρύτερου μηνύματος του Ομπάμα περί «ελπίδας και αλλαγής», το οποίο ήταν κεντρικό θέμα της προεδρικής εκστρατείας του το 2008, υπογραμμίζοντας τη δέσμευσή του σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις πολιτικής και σε μια διαφορετική κατεύθυνση για τη χώρα. Η κατεύθυνση προς την οποία έστρεψε τη χώρα ήταν προς τις δρακόντειες πολιτικές του παγκοσμιοποιητισμού, του αντιαευκού αισθήματος, της υποστήριξης των αμβλώσεων, της εναντίωσης στα καύσιμα άνθρακα, του αντιαμερικανισμού και της φιλοπαγκοσμιοποίησης, της Διαφορετικότητας, της Ισότητας και της Συμπερίληψης, της ψευδούς ιστορίας της Κριτικής Φυλετικής Θεωρίας, και ούτω καθεξής. Ο Ομπάμα δεν ήταν απλώς ένας οργανωτής κοινοτήτων· ήταν και εξακολουθεί να είναι εκπρόσωπος της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας της δύναμης του δράκοντος.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Ο Τραμπ, ωστόσο, σε αντίθεση με έναν τυπικό σύγχρονο πολιτικό, τήρησε περισσότερες υποσχέσεις από όσες όλοι οι άλλοι επτά πρόεδροι της περιόδου που άρχισε το 1989, μαζί. Ήταν αφοσιωμένος στο να καταστήσει την Αμερική ξανά μεγάλη, και, επιχειρώντας τούτο, ξεσήκωσε τις παγκοσμιοποιητικές κατεστημένες δυνάμεις, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Ο Τζο Μπάιντεν δεν έχει απολύτως καμία απόδειξη ότι είναι οτιδήποτε άλλο πέρα από ακόμη έναν παγκοσμιοποιητή.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Το θηρίο του Καθολικισμού διεξήγαγε έναν μακροχρόνιο πόλεμο με τις δυνάμεις του δράκοντος, και ο πρόεδρος που θα βασιλεύει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίσουν μια εικόνα του παπισμού, θα βρίσκεται, από προφητική αναγκαιότητα, σε αγώνα με τις δυνάμεις του δράκοντος. Κανείς από τους εν ζωή προέδρους, εκτός από τον Donald Trump, δεν θα διεξήγε πόλεμο με τις δυνάμεις του δράκοντος, διότι οι Δημοκρατικοί είναι ανοιχτά παγκοσμιοποιητές (δράκοντες), και ο τελευταίος George Bush ήταν, όπως και ο πατέρας του, (ομολογημένος Ρεπουμπλικανός, που στην πραγματικότητα είναι παγκοσμιοποιητής δράκων), διότι ο Ιησούς πάντοτε παραβάλλει το έσχατο με το πρώτο.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> «Μια μεγάλη κρίση αναμένει τον λαό του Θεού. Μια κρίση αναμένει τον κόσμο. Ο πλέον βαρυσήμαντος αγώνας όλων των αιώνων βρίσκεται ακριβώς ενώπιόν μας. Γεγονότα τα οποία επί περισσότερο από σαράντα έτη, βάσει της αυθεντίας του προφητικού λόγου, διακηρύτταμε ότι επίκεινται, τώρα λαμβάνουν χώρα ενώπιον των οφθαλμών μας. Ήδη το ζήτημα μιας τροποποίησης του Συντάγματος που περιορίζει την ελευθερία της συνείδησης έχει τεθεί ενώπιον των νομοθετών του έθνους. Το ζήτημα της επιβολής της κυριακάτικης τήρησης έχει καταστεί θέμα εθνικού ενδιαφέροντος και σπουδαιότητας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτού του κινήματος. Αλλά είμαστε έτοιμοι για την έκβαση; Έχουμε εκπληρώσει πιστά το καθήκον που ο Θεός μας ανέθεσε, να προειδοποιήσουμε τον λαό για τον κίνδυνο που βρίσκεται ενώπιόν του;»

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> «Υπάρχουν πολλοί, ακόμη και μεταξύ εκείνων που δραστηριοποιούνται σε αυτό το κίνημα για την επιβολή της Κυριακής, οι οποίοι είναι τυφλωμένοι ως προς τα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν από αυτή την ενέργεια. Δεν βλέπουν ότι πλήττουν ευθέως τη θρησκευτική ελευθερία. Υπάρχουν πολλοί που ουδέποτε κατανόησαν τις αξιώσεις του βιβλικού Σαββάτου και το ψευδές θεμέλιο επάνω στο οποίο στηρίζεται ο θεσμός της Κυριακής. Κάθε κίνημα υπέρ της θρησκευτικής νομοθεσίας είναι στην πραγματικότητα πράξη παραχώρησης προς τον παπισμό, ο οποίος επί τόσους αιώνες πολεμά σταθερά την ελευθερία της συνείδησης. Η τήρηση της Κυριακής οφείλει την ύπαρξή της ως λεγόμενος χριστιανικός θεσμός στο “μυστήριο της ανομίας”· και η επιβολή της θα αποτελεί ουσιαστική αναγνώριση των αρχών που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του Ρωμαισμού. Όταν το έθνος μας αποκηρύξει κατ’ αυτόν τον τρόπο τις αρχές της διακυβέρνησής του, ώστε να θεσπίσει νόμο περί Κυριακής, ο Προτεσταντισμός, με αυτή την πράξη, θα δώσει τα χέρια με τον παπισμό· δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά το να δώσει ζωή στην τυραννία, η οποία επί μακρόν παρακολουθούσε με ανυπομονησία την ευκαιρία της να αναπηδήσει και πάλι σε ενεργό δεσποτισμό.»

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> «Το κίνημα της Εθνικής Μεταρρυθμίσεως, ασκώντας την εξουσία της θρησκευτικής νομοθεσίας, όταν αναπτυχθεί πλήρως, θα εκδηλώσει την ίδια μισαλλοδοξία και καταπίεση που επικράτησαν στους περασμένους αιώνες. Τα ανθρώπινα συμβούλια τότε σφετερίστηκαν τα προνόμια της Θεότητας, συντρίβοντας υπό τη δεσποτική τους εξουσία την ελευθερία της συνειδήσεως· και φυλάκιση, εξορία και θάνατος επακολούθησαν για όσους αντιτάχθηκαν στις επιταγές τους. Εάν ο παπισμός ή οι αρχές του νομοθετηθούν και πάλι ώστε να αποκτήσουν εξουσία, οι φλόγες του διωγμού θα αναζωπυρωθούν εναντίον εκείνων που δεν θα θυσιάσουν τη συνείδηση και την αλήθεια από υποχωρητικότητα προς τις δημοφιλείς πλάνες. Το κακό αυτό βρίσκεται στο σημείο να πραγματοποιηθεί.»

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> «Όταν ο Θεός μάς έχει δώσει φως, δείχνοντάς μας τους κινδύνους που βρίσκονται ενώπιόν μας, πώς μπορούμε να σταθούμε καθαροί ενώπιόν Του, αν παραμελήσουμε να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια που είναι στην εξουσία μας, ώστε να το θέσουμε ενώπιον του λαού; Μπορούμε να αρκεσθούμε στο να τους αφήσουμε να αντιμετωπίσουν αυτό το βαρυσήμαντο ζήτημα χωρίς προειδοποίηση;» Testimonies, τόμος 5, 711, 712.

Back to Articles