Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Nine

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Πενήντα Εννέα

Unveiling the Three Angelic Touches in Daniel’s Vision: A Prophetic Revelation

Αποκάλυψη των Τριών Αγγελικών Αγγιγμάτων στο Όραμα του Δανιήλ: Μια Προφητική Αποκάλυψη

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

Στο δέκατο κεφάλαιο ο Δανιήλ αγγίζεται τρεις φορές, και αυτά τα τρία αγγίγματα αντιστοιχούν στις τρεις φορές κατά τις οποίες ο Δανιήλ βιώνει προσωπικά το «mareh», το όραμα. Η πρώτη και η τελευταία εμφάνιση ήταν του Γαβριήλ, του αγγελιαφόρου της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού. Ο Γαβριήλ είναι εκείνος που λαμβάνει το μήνυμα από τον Χριστό, το οποίο δόθηκε σ’ Αυτόν από τον Πατέρα, και το παραδίδει στον προφήτη, ο οποίος πρόκειται να το αποστείλει στις εκκλησίες.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Ἀλλ’ ἐγὼ θέλω σοι δείξει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας· καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ὁ ὁποῖος κρατεῖ μετ’ ἐμοῦ ἐν τούτοις, εἰ μὴ Μιχαὴλ ὁ ἄρχων σου. Δανιὴλ 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Ο Γαβριήλ γνωρίζει ότι είναι κτιστό ον, και γι’ αυτό ενημέρωσε ευθέως τον Ιωάννη να μην τον προσκυνήσει στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> Και έπεσα στα πόδια του για να τον προσκυνήσω. Και μου λέγει: Πρόσεχε, μη το κάνεις· εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου, οι οποίοι έχουν τη μαρτυρία του Ιησού· τον Θεό προσκύνησε· διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας. Αποκάλυψη 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

Ο σπουδαστής τῆς προφητείας πρέπει, λοιπόν, νὰ κατανοήσει ὅτι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Γαβριὴλ δηλώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει κανείς ὑπὲρ αὐτοῦ σε σχέση μὲ ὅ,τι «εἶναι γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας», ἔχει συγκεκριμένο προφητικὸ σκοπό. Ὅταν ἐπισημαίνει τὸ γεγονὸς ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς κατανοεῖ τὰς Γραφὰς καλύτερον ἀπὸ τὸν ἴδιο, προσδιορίζει τὸν Χριστὸν ὡς «Μιχαὴλ τὸν ἄρχοντά σου». Ἀλλὰ ὁ Μιχαὴλ δὲν εἶναι μόνον ἄρχων· εἶναι ὁ ἀρχάγγελος.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Ὁ δὲ Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος, ὅτε, ἀντιλεγόμενος πρὸς τὸν διάβολον, διελέγετο περὶ τοῦ σώματος τοῦ Μωϋσέως, δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐπιφέρει κατ’ αὐτοῦ βλάσφημον κατηγορίαν, ἀλλὰ εἶπε· Ὁ Κύριος νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ. Ἰούδα 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Κατά συνέπεια, και οι τρεις επαφές είναι αγγελικές επαφές, και τις τρεις φορές που ο Δανιήλ βιώνει το «mareh», το όραμα, αυτό είναι αγγελικό. Την τρίτη φορά που ο Δανιήλ αγγίζεται, αυτό γίνεται για να ενισχυθεί, διότι προηγουμένως, κατά τη δεύτερη επαφή, έχασε τη δύναμή του.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

> Κατόπιν ήλθε πάλιν και με ήγγισε κάποιος όμοιος κατά την όψιν με άνθρωπο, και με ενίσχυσε, και είπε: Ω άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη εις σέ· ανδρίζου, ναι, ανδρίζου. Και όταν ελάλησε προς εμέ, ενισχύθηκα και είπα: Ας λαλήσει ο κύριός μου· διότι με ενίσχυσες. Τότε είπε: Γνωρίζεις διατί ήλθα προς σέ; Και τώρα θα επιστρέψω διά να πολεμήσω με τον άρχοντα της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχων της Ελλάδος θέλει ελθεί. Δανιήλ 10:18–20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Ο Γαβριήλ υπενθυμίζει στον Δανιήλ ότι είχε «ἔλθει νὰ κάμῃ» τὸν Δανιήλ «νὰ ἐννοήσῃ τί θέλει συμβῇ εἰς τὸν λαόν σου ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις», ὅταν ρώτησε τὸν Δανιήλ ἐὰν «γινώσκεις διὰ τί ἦλθον πρὸς σέ;» Σύμφωνα μὲ ὅσα εἶχε διδάξει τὸν Δανιήλ περὶ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, ὁ Γαβριήλ δηλώνει κατόπιν ὅτι θὰ «ἐπιστρέψῃ διὰ νὰ πολεμήσῃ μετὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς Περσίας· καὶ ὅταν ἐγὼ ἐξέλθω, ἰδοὺ, ὁ ἄρχων τῆς Ἑλλάδος θέλει ἐλθεῖ.» Ἔπειτα ἀρχίζει τὴν προφητικὴ διήγηση τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου, ἡ ὁποία περιγράφει ἐκεῖνα ποὺ συμβαίνουν στοὺς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις. Ἡ προφητικὴ αὐτὴ διήγηση τοποθετεῖται μέσα στὸ πλαίσιο τῆς μάχης μὲ «τὸν ἄρχοντα τῆς Περσίας» καὶ «τὸν ἄρχοντα τῆς Ἑλλάδος».

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

Η πραγματική ιστορική περίοδος μεταξύ του Κύρου του Μεγάλου και του Αλεξάνδρου του Μεγάλου υπερέβη τα διακόσια έτη. Αλλά στον μεγάλο σεισμό του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, οι τελικές κινήσεις είναι ταχείες, και μόλις το έκτο βασίλειο κατακτηθεί από τον παραποιημένο βασιλέα του βορρά, το έβδομο βασίλειο, οι δέκα βασιλείς, που αντιπροσωπεύονται από την Ελλάδα, συμφωνούν αμέσως να δώσουν τη βασιλεία τους στο θηρίο.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Σε ένα επίπεδο, το όραμα «mareh» χρησιμοποιείται επτά φορές στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Έχουμε εξετάσει τις τέσσερις από αυτές τις επτά περιπτώσεις και διαπιστώσαμε ότι η πρώτη αναφορά είναι ο Δανιήλ που προσδιορίζει ότι πριν από το τρίτο έτος του Κύρου ο Δανιήλ κατανοούσε το όραμα. Στις επόμενες τρεις αναφορές, τα τρία αγγίγματα σε κάθε όραμα προσδιορίζουν την εμπειρία του Δανιήλ καθώς αφυπνίζεται από το πένθος των είκοσι μίας ημερών. Η αφύπνισή του προς αναζωπύρωση είναι δομημένη επάνω στην τριπλή διαδικασία του αιωνίου ευαγγελίου, και τα τρία στάδια αντιπροσωπεύονται από αγγέλους, αν και το δεύτερο στάδιο είναι ο Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ο Οποίος είναι Εκείνος που ανέστησε τον Μωυσή εκ θανάτου και τον μετέθεσε στον ουρανό.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

Τις άλλες τρεις φορές που η λέξη «όραμα» απαντά στο δέκατο κεφάλαιο, δεν είναι το «mareh», αλλά το «marah». Το «marah» είναι το θηλυκό του «mareh». Σημαίνει ένα όραμα, και κατά αιτιώδη έννοια έναν «καθρέπτη» ή «κάτοπτρο». Το κλειδί για τον ορισμό του είναι ότι είναι «αιτιώδες». Είναι το όραμα της «εμφανίσεως», αλλά διαφέρει ως προς το γένος του, προσδιορίζοντας έτσι ένα διαφορετικό προφητικό μήνυμα. Κατά τον ορισμό του, ο «καθρέπτης» υποδηλώνει ότι εκείνοι που βλέπουν το όραμα, βλέπουν κάποιο είδος αντανακλάσεως. Αυτό είναι το στοιχείο της λέξεως που είναι «αιτιώδες». Ο ορισμός μιας αιτιώδους λέξεως στο πλαίσιο του «marah» είναι βαθυστόχαστος.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

Ο όρος «αιτιολογικό» σχετίζεται με την έννοια της αιτιότητας ή με την ενέργεια του να προκαλείται κάτι να συμβεί. Στη γλωσσολογία, και ειδικότερα στη μορφολογία των ρημάτων, η αιτιολογική μορφή είναι μια γραμματική κατασκευή που δηλώνει ότι το υποκείμενο ενός ρήματος προκαλεί ένα άλλο πρόσωπο ή πράγμα να εκτελέσει την ενέργεια που περιγράφεται από το ρήμα. Παραδείγματος χάριν, στην αγγλική γλώσσα, το ρήμα «to read» γίνεται αιτιολογικό όταν λέμε «to make someone read». Εδώ, το υποκείμενο προκαλεί ένα άλλο πρόσωπο να εκτελέσει την ενέργεια της ανάγνωσης.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

Η αιτιακή μορφή δηλώνει ότι το υποκείμενο είναι υπεύθυνο για την πρόκληση της ενέργειας που περιγράφεται από το ρήμα. Ο όρος «αιτιακή» αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο μια πράξη ή ένα γεγονός προκαλείται να συμβεί. Και στις τρεις φορές που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί την εβραϊκή λέξη «marah», το όραμα που αντικρίζεται προκαλεί στον θεατή τη μεταμόρφωσή του στην εικόνα την οποία αντικρίζει.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

> Και κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην πλησίον του μεγάλου ποταμού, όστις είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ανήρ τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ· και το σώμα αυτού ήτο ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις (mareh) αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού όμοιοι κατά το χρώμα με χαλκόν στιλβωμένον, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν (marah)· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Όθεν έμεινα εγώ μόνος, και είδον την μεγάλην ταύτην όρασιν (marah), και δεν απέμεινεν εν εμοί δύναμις· διότι η ευπρέπειά μου μετεβλήθη εν εμοί εις φθοράν, και δεν εφύλαξα δύναμιν. Όμως ήκουσα την φωνήν των λόγων αυτού· και ως ήκουσα την φωνήν των λόγων αυτού, τότε έπεσα εις βαθύν ύπνον επί πρόσωπόν μου, και το πρόσωπόν μου ήτο προς την γην. Δανιήλ 10:4–9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Στο τέλος των είκοσι μίας ημερών πένθους, οι οποίες κατά τις έσχατες ημέρες αντιστοιχούν προς τις τρεις και ήμισυ ημέρες κατά τις οποίες οι δύο μάρτυρες κείνται νεκροί στην οδό, δόθηκε αιφνιδίως στον Δανιήλ να δει την εμφάνιση του Χριστού, και η εμφάνισή Του είναι «ως η όψις (mareh) αστραπής». Εκείνο το γεγονός, στο τέλος των τριών και ήμισυ ημερών του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, επιφέρει διαχωρισμό, διότι «οι άνδρες οι μετ’» αυτού του Δανιήλ «δεν [είδαν] το όραμα (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Διά τούτο» ο Δανιήλ «έμεινα μόνος», αλλά «οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν [είδαν] το όραμα (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι».

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Το όραμα που είδε ο Δανιήλ ενώ ήταν μόνος ήταν το θηλυκό, αιτιώδες όραμα που μετέβαλε τον Δανιήλ κατά την εικόνα του οράματος. Η μεταμόρφωση πραγματοποιήθηκε με την αφαίρεση της ανθρώπινης δύναμης του Δανιήλ και με τη μετατροπή της ωραιότητάς του σε φθορά.

> “The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

> Αυτή ακριβώς η σάρκα, μέσα στην οποία κατοικεί η ψυχή ως εν σκηνώματι και διά της οποίας ενεργεί, ανήκει στον Κύριο. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να παραμελούμε οποιοδήποτε μέρος του ζώντος μηχανισμού. Κάθε μέρος του ζώντος οργανισμού ανήκει στον Κύριο. Η γνώση του ιδίου μας σωματικού οργανισμού θα πρέπει να μας διδάσκει ότι κάθε μέλος οφείλει να επιτελεί την υπηρεσία του Θεού, ως όργανο δικαιοσύνης.

> “None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

> «Κανείς παρά μόνον ο Θεός δεν δύναται να υποτάξει την υπερηφάνεια της καρδιάς του ανθρώπου. Δεν μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν μπορούμε να αναγεννήσουμε τους εαυτούς μας. Στα ουράνια προαύλια δεν θα ψαλεί κανένα άσμα που να λέγει: Σε εμένα, που αγάπησα τον εαυτό μου και έπλυνα τον εαυτό μου, λύτρωσα τον εαυτό μου, σε εμένα ας είναι η δόξα και η τιμή, η ευλογία και ο αίνος. Αλλά αυτό είναι το κυρίαρχο θέμα του άσματος που ψάλλεται από πολλούς εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να είναι κανείς πράος και ταπεινός στην καρδιά· και δεν έχουν σκοπό να το γνωρίσουν αυτό, αν μπορούν να το αποφύγουν. Ολόκληρο το ευαγγέλιο συνοψίζεται στο να μαθητεύει κανείς στον Χριστό, στην πραότητά Του και στην ταπεινότητά Του.»

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

> «Τι είναι η δικαίωση δια της πίστεως; Είναι το έργο του Θεού, με το να ρίχνει τη δόξα του ανθρώπου στο χώμα και να πράττει για τον άνθρωπο εκείνο το οποίο δεν είναι στην εξουσία του να πράξει για τον εαυτό του». Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

Η εμπειρία της δικαιώσεως διά της πίστεως είναι το έργο του Θεού, με το οποίο η δόξα του ανθρώπου καταβάλλεται στο χώμα. Το όραμα από το οποίο οι άνδρες που ήσαν μαζί με τον Δανιήλ εξαναγκάσθηκαν να φύγουν ήταν το «αιτιολογικό» θηλυκό όραμα της εμφανίσεως του Χριστού, και αμέσως αφού η αυτοδικαίωση του Δανιήλ καταβλήθηκε στο χώμα, εφαρμόσθηκαν οι τρεις αγγελικές επαφές που τελικώς ενδυνάμωσαν τον Δανιήλ να μεταφέρει το μήνυμα.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Το 1888, ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε με το μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως, όπως παρουσιάσθηκε από τους Πρεσβυτέρους Τζόουνς και Γουάγκονερ. Εκείνος ο ίδιος ακριβώς άγγελος κατέβηκε και πάλι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με το ίδιο ακριβώς μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως. Αυτό σήμανε την έναρξη της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στο τέλος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το μήνυμα της αρχής επαναλαμβάνεται, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

Στις 11 Αυγούστου 1840, εκείνος ακριβώς ο ίδιος άγγελος κατέβηκε και άρχισε τα τρία βήματα που εκπληρώθηκαν από το 1840 έως το 1844. Τα τρία εκείνα βήματα άρχισαν με την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου στις 11 Αυγούστου 1840, με την έλευση του δεύτερου αγγέλου στις 19 Απριλίου 1844, και με την έλευση του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Εκείνη η ιστορία προεικόνιζε την κάθοδο του πρώτου από τρεις αγγέλους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, την οποία ακολούθησε ο δεύτερος άγγελος κατά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και η οποία ολοκληρώνεται με την έλευση του τρίτου αγγέλου κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

Στο τέλος εκείνης της ιστορίας, όταν ο Μιχαήλ κατέρχεται για να αναστήσει τον Μωυσή και τον Ηλία έπειτα από τις τρεις και ήμισυ ημέρες του θανάτου στους δρόμους, όπως παρίσταται στην Αποκάλυψη κεφάλαιο ένδεκα, και όπως επίσης παρίσταται από τις είκοσι μία ημέρες πένθους του Δανιήλ, ο Χριστός κατέρχεται εκ νέου. Πρώτον παρουσιάζει το όραμα της δόξας Του, το όραμα εκείνο που καταβάλλει τη δόξα του ανθρώπου στο χώμα και επιφέρει διαχωρισμό. Μόλις ο Δανιήλ βρεθεί στο χώμα, και αφού ο Δανιήλ έχει μεταβληθεί διά της θέας του «αιτιώδους» θηλυκού οράματος, αγγίζεται από τον Γαβριήλ για πρώτη φορά και τίθεται επάνω στα τρέμοντα πόδια του.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Τότε ο Μιχαήλ, ο αρχάγγελος, κατέρχεται για να «αναστήσει τον Μωυσή» και αγγίζει τον Δανιήλ δεύτερη φορά, αφήνοντάς τον ανίσχυρο, καθώς είχε κατακυριευθεί από την πραγματικότητα ότι πράγματι μιλούσε με τον Κύριό του. Έπειτα έρχεται ο Γαβριήλ και τον αγγίζει τρίτη φορά, και τον ενδυναμώνει για το έργο τού να είναι το λάβαρο στον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Τα τρία αγγίγματα είναι σύμβολα των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, αν και λαμβάνουν χώρα μέσα σε μία και μόνη ημέρα.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

Η εμπειρία του πρώτου αγγέλου περιλαμβάνει την εμφάνιση του Χριστού ως αστραπή, το «αιτιώδες» όραμα που διαχωρίζει, και το πρώτο άγγιγμα που ανυψώνει τον Δανιήλ από το χώμα της ανθρώπινης δόξας του. Ο πρώτος άγγελος κατέχει και τα τρία βήματα που περιλαμβάνονται στο πρώτο, διότι αντιπροσωπεύει το πρώτο μήνυμα. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο άγγιγμα καταγράφεται στα εδάφια ΕΝΝΕΑ έως ΕΝΤΕΚΑ.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

> Καὶ ἤκουσα τὴ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ· καὶ ὅτε ἤκουσα τὴ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ, ἔπεσα εἰς βαθὺν ὕπνον ἐπὶ πρόσωπόν μου, καὶ τὸ πρόσωπόν μου ἦταν πρὸς τὴ γῆ. Καὶ ἰδοὺ, μία χείρ με ἥγγισε, ἥτις μὲ ἔστησε ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ ἐπὶ τὰς παλάμας τῶν χειρῶν μου. Καὶ εἶπεν πρός με· Δανιήλ, ἀνὴρ σφόδρα ἠγαπημένος, ἐννόησον τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους λαλῶ πρός σε, καὶ στάσου ὀρθός· διότι πρὸς σὲ ἀπεστάλην τώρα. Καὶ ὅτε ἐλάλησε πρός με τοῦτον τὸν λόγον, ἐστάθηκα τρέμων. Δανιήλ 10:9–11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

Η εμπειρία του δεύτερου αγγίγματος, το οποίο χορηγήθηκε από τον Ίδιο τον Χριστό, μεταβάλλει τον Δανιήλ από το να είναι ανίκανος να μιλήσει, στο να μπορεί να μιλά με τον Κύριό του. Στο δεύτερο άγγιγμα, ο Δανιήλ δεν έχει πνοή· έτσι, εδώ παριστάνεται στο σημείο του πρώτου μηνύματος του Ιεζεκιήλ στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> Και όταν μου ελάλησε τέτοιους λόγους, έστρεψα το πρόσωπό μου προς τη γη, και έμεινα άφωνος. Και ιδού, κάποιος όμοιος με υιούς ανθρώπων άγγιξε τα χείλη μου· τότε άνοιξα το στόμα μου, και μίλησα, και είπα προς εκείνον που στεκόταν εμπρός μου· Ω κύριέ μου, εξαιτίας της οράσεως με κατέλαβαν οι οδύνες μου, και δεν μου απέμεινε δύναμη. Διότι πώς δύναται ο δούλος τούτου του κυρίου μου να ομιλήσει με τούτον τον κύριό μου; επειδή, όσον αφορά εμένα, ευθύς δεν απέμεινε δύναμη μέσα μου, ούτε πνοή έμεινε σε μένα. Δανιήλ 10:15–17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

Στο δεύτερο μήνυμα του Ιεζεκιήλ, ένα μήνυμα από τους τέσσερις ανέμους πρέπει να εμφυσηθεί στα οστά, ώστε να ζήσουν και να σταθούν όρθια ως ένα ισχυρό στράτευμα. Η ενδυνάμωση εκείνου του στρατεύματος παριστάνεται με το τρίτο άγγιγμα.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

> Τότε ήλθε πάλι και με άγγιξε κάποιος που είχε όψη ανθρώπου, και με ενίσχυσε, και είπε: Άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη σε σένα· ίσχυε, ναι, ίσχυε. Και όταν μου μίλησε, ενδυναμώθηκα και είπα: Ας μιλήσει ο κύριός μου· διότι με ενίσχυσες. Τότε είπε: Γνωρίζεις γιατί ήλθα προς εσένα; Και τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω με τον άρχοντα της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχοντας της Ελλάδος θα έλθει. Αλλά θα σου δείξω εκείνο που είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας· και δεν υπάρχει κανείς που να στέκεται μαζί μου σε αυτά, παρά μόνον ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Και εγώ, κατά το πρώτο έτος του Δαρείου του Μήδου, εγώ ο ίδιος, στάθηκα για να τον στερεώσω και να τον ενισχύσω. Και τώρα θα σου δείξω την αλήθεια. Ιδού, ακόμη τρεις βασιλείς θα αναστηθούν στην Περσία· και ο τέταρτος θα είναι πολύ πλουσιότερος από όλους αυτούς· και με τη δύναμή του, διά του πλούτου του, θα ξεσηκώσει όλους εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος. Δανιήλ 10:18–11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

Το μήνυμα που φέρνει τους δύο μάρτυρες στη ζωή στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης συμφοράς· αλλά, γραμμή επί γραμμής, το μήνυμα που ο Γαβριήλ ταυτοποιεί στην απεικόνιση του Μιχαήλ να ανυψώνει τον Μωυσή και να τον αναλαμβάνει στον ουρανό ως σημαιοφόρο σημείο, είναι το μήνυμα του τελευταίου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι το μήνυμα του έκτου προέδρου (του Ρεπουμπλικανικού κέρατος), ο οποίος θανατώθηκε το 2020, όπως είχε θανατωθεί και το αληθινό Προτεσταντικό κέρας. Στην αφήγηση του Δανιήλ η ανάσταση από τις ημέρες πένθους για το αληθινό Προτεσταντικό κέρας οδήγησε στην ταυτοποίηση της ανάστασης του Ρεπουμπλικανικού κέρατος.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Επτά φορές στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ χρησιμοποιείται η λέξη «όραμα» ή «εμφάνιση». Αυτές οι επτά αναφορές προσδιορίζονται από την ίδια εβραϊκή λέξη, με τη διαφορά ότι τρεις από αυτές τις φορές η λέξη βρίσκεται στο θηλυκό γένος, ενώ τις άλλες τέσσερις στο αρσενικό γένος. Το επτά, όντας ο αριθμός της τελειότητας, και ο συνδυασμός τρία-τέσσερα που ισούται με επτά, αποτελούν πρωτεύον γνώρισμα του βιβλίου της Αποκάλυψης, όπου οι τελευταίες τρεις από τις επτά εκκλησίες, και οι τελευταίες τρεις από τις επτά σφραγίδες, και οι τελευταίες τρεις από τις επτά σάλπιγγες, διακρίνονται συγκεκριμένα από τις πρώτες τέσσερις.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι το ίδιο βιβλίο, και υπό αυτή την έννοια ο Δανιήλ και ο Ιωάννης είναι το ίδιο σύμβολο των εσχάτων ημερών. Το όραμα του Χριστού στο δέκατο κεφάλαιο είναι το όραμα του Χριστού στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

Στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο Ιωάννης ακούει μια φωνή πίσω του και στρέφεται για να δει εκείνον που μιλά.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην, ὡς σάλπιγγος, λέγουσαν· Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καὶ, Ὃ βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον, καὶ πέμψον αὐτὸ εἰς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· εἰς Ἔφεσον, καὶ εἰς Σμύρναν, καὶ εἰς Πέργαμον, καὶ εἰς Θυάτειρα, καὶ εἰς Σάρδεις, καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν, καὶ εἰς Λαοδίκειαν. Ἀποκάλυψις 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Είτε πρόκειται για τα τρία αγγίγματα στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, είτε για το ίδιο όραμα στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, είτε για τα δύο μηνύματα του Ιεζεκιήλ στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, είτε για τον Ησαΐα που αγγίχθηκε με πυρακτωμένο άνθρακα από το θυσιαστήριο, η εμπειρία αυτή ταυτοποιεί την ενδυνάμωση του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος, και το μήνυμα εκείνο αρχίζει κατά την ανάσταση των δύο μαρτύρων τον Ιούλιο του 2023. Ο Δανιήλ, ο Ιωάννης, ο Ιεζεκιήλ και ο Ησαΐας αντιπροσωπεύουν όλοι έναν αγγελιαφόρο που ακούει τη «φωνή» από τις «παλαιές τρίβους» πίσω του, η οποία ρωτά: «τίνα θέλω αποστείλει;» Όταν εκείνος ο αγγελιαφόρος αποκρίνεται: «ιδού εγώ, απόστειλόν με», ενδυναμώνεται και υψώνει τη φωνή του, ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω. «Ὁ ἔχων οὖς, ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει πρὸς τὰς ἐκκλησίας.»

We will continue this study in our next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο μας.

> “Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> «Κατά την περίσταση που μόλις περιγράφηκε, ο άγγελος Γαβριήλ μετέδωσε στον Δανιήλ όλη τη διδασκαλία που τότε ήταν σε θέση να δεχθεί. Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, ο προφήτης επιθύμησε να μάθει περισσότερα σχετικά με ζητήματα που δεν είχαν ακόμη πλήρως εξηγηθεί, και πάλι αφιερώθηκε στο να ζητήσει φως και σοφία από τον Θεό. “Εν εκείναις ταις ημέραις εγώ ο Δανιήλ επένθουν τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Δεν έφαγον άρτον επιθυμητόν, ούτε εισήλθεν κρέας ή οίνος εις το στόμα μου, ούτε ήλειψα εμαυτόν εντελώς…. Τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, άνθρωπός τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ. Το σώμα αυτού ήτο επίσης ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως η όψις στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων αυτού ως η φωνή πλήθους” (Δανιήλ 10:2–6).»

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

> «Η περιγραφή αυτή είναι παρόμοια με εκείνη που δόθηκε στον Ιωάννη όταν ο Χριστός αποκαλύφθηκε σ’ αυτόν στη νήσο Πάτμο. Δεν εμφανίσθηκε στον Δανιήλ πρόσωπο κατώτερο από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Ο Κύριός μας έρχεται μαζί με έναν άλλον ουράνιο αγγελιοφόρο για να διδάξει στον Δανιήλ τι επρόκειτο να λάβει χώρα στις έσχατες ημέρες.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

> «Οι μεγάλες αλήθειες που αποκαλύφθηκαν από τον Λυτρωτή του κόσμου είναι για εκείνους που αναζητούν την αλήθεια όπως κρυμμένους θησαυρούς. Ο Δανιήλ ήταν άνθρωπος προχωρημένης ηλικίας. Η ζωή του είχε περάσει ανάμεσα στις γοητείες μιας ειδωλολατρικής αυλής, και ο νους του ήταν επιβαρυμένος με τις υποθέσεις μιας μεγάλης αυτοκρατορίας. Κι όμως, αποσύρεται από όλα αυτά, για να ταπεινώσει την ψυχή του ενώπιον του Θεού και να ζητήσει γνώση των σκοπών του Υψίστου. Και ως απάντηση στις δεήσεις του, φως από τις ουράνιες αυλές μεταδόθηκε για εκείνους που επρόκειτο να ζήσουν στις έσχατες ημέρες. Με πόση λοιπόν earnestness θα πρέπει να αναζητούμε τον Θεό, ώστε να ανοίξει τη διάνοιά μας για να κατανοήσουμε τις αλήθειες που μας έχουν φερθεί από τον ουρανό.

> “‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ μόνος εἶδον τὴν ὅρασιν· οἱ δὲ ἄνδρες οἱ μετ’ ἐμοῦ οὐκ εἶδον τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ τρόμος μέγας ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτούς, ὥστε ἔφυγον διὰ νὰ κρυφθοῦν…. Καὶ δὲν ἀπέμεινε ἐν ἐμοὶ δύναμις· διότι ἡ εὐπρέπειά μου μετεστράφη ἐν ἐμοὶ εἰς φθοράν, καὶ δὲν διετήρησα δύναμιν» (εδάφια 7, 8). Ὅλοι ὅσοι εἶναι ἀληθῶς ἡγιασμένοι θὰ ἔχουν παρόμοια ἐμπειρία. Ὅσον καθαρότερες εἶναι οἱ ἀντιλήψεις τους περὶ τοῦ μεγαλείου, τῆς δόξας καὶ τῆς τελειότητος τοῦ Χριστοῦ, τόσον ζωηρότερα θὰ διακρίνουν τὴν ἰδία τους ἀσθένεια καὶ ἀτέλεια. Δὲν θὰ ἔχουν καμίαν ἔφεσιν νὰ ἀποδώσουν εἰς ἑαυτοὺς ἀναμάρτητον χαρακτῆρα· ἐκεῖνο ποὺ ἐφάνη ὀρθὸ καὶ εὐπρεπὲς εἰς τοὺς ἰδίους, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν καθαρότητα καὶ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, θὰ φανεῖ μόνον ἀνάξιο καὶ φθαρτό. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν ἔχουν πολὺ ἀμυδρὲς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ Χριστοῦ, τότε λέγουν· «Εἶμαι ἀναμάρτητος· εἶμαι ἡγιασμένος».

> “Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

> «Τότε ο Γαβριήλ εμφανίσθηκε στον προφήτη και του μίλησε ως εξής: “Ω Δανιήλ, άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, εννόησε τους λόγους που σου λαλώ και στήσου όρθιος· διότι προς εσέ τώρα έχω αποσταλεί”. Και όταν μου ελάλησε αυτόν τον λόγο, εστάθηκα τρέμων. Τότε μου είπε: “Μη φοβού, Δανιήλ· διότι από της πρώτης ημέρας κατά την οποία έθεσες την καρδία σου να εννοήσεις και να ταπεινώσεις σεαυτόν ενώπιον του Θεού σου, οι λόγοι σου εισακούσθηκαν, και ήλθα διά τους λόγους σου” (εδάφια 11, 12).»

> “What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> «Ποία μεγάλη τιμή αποδίδεται στον Δανιήλ από τη Μεγαλειότητα του ουρανού! Παρηγορεί τον τρέμοντα δούλο Του και τον διαβεβαιώνει ότι η προσευχή του εισακούσθηκε στον ουρανό. Σε απάντηση εκείνης της ένθερμης δεήσεως, ο άγγελος Γαβριήλ απεστάλη για να επηρεάσει την καρδιά του βασιλέως της Περσίας. Ο μονάρχης είχε αντισταθεί στις εντυπώσεις του Πνεύματος του Θεού κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων ενώ ο Δανιήλ νήστευε και προσευχόταν· αλλά ο Άρχων του ουρανού, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, απεστάλη για να στρέψει την καρδιά του πεισματώδους βασιλέως, ώστε να προβεί σε κάποια αποφασιστική ενέργεια ως απάντηση στην προσευχή του Δανιήλ.»

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «Και όταν ελάλησε προς εμέ τοιούτους λόγους, έστρεψα το πρόσωπόν μου προς την γην, και εσιώπησα. Και ιδού, ένας όμοιος με ομοίωμα υιών ανθρώπων ήγγισε τα χείλη μου…. Και είπεν, Άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη σοι· ανδρίζου, ναι, ανδρίζου. Και όταν ελάλησε προς εμέ, ενδυναμώθην, και είπα, Ας λαλήσει ο κύριός μου· διότι με ενδυνάμωσας» (εδάφια 15–19). Τόσο μεγάλη ήταν η θεία δόξα που αποκαλύφθηκε στον Δανιήλ, ώστε δεν μπορούσε να υπομείνει τη θέα. Τότε ο αγγελιαφόρος του ουρανού εκάλυψε τη λαμπρότητα της παρουσίας του και εμφανίσθηκε στον προφήτη ως «ένας όμοιος με ομοίωμα υιών ανθρώπων» (εδάφιο 16). Με τη θεία του δύναμη ενίσχυσε αυτόν τον άνθρωπο της ακεραιότητας και της πίστεως, ώστε να ακούσει το μήνυμα που του εστάλη από τον Θεό.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

> «Ο Δανιήλ ήταν αφοσιωμένος δούλος του Υψίστου. Η μακρά του ζωή ήταν πλήρης από ευγενή έργα υπηρεσίας προς τον Κύριό του. Η καθαρότητα του χαρακτήρα του και η αταλάντευτη πιστότητά του εξισώνονται μόνον από την ταπεινοφροσύνη της καρδιάς του και τη συντριβή του ενώπιον του Θεού. Επαναλαμβάνουμε: Η ζωή του Δανιήλ αποτελεί θεόπνευστη απεικόνιση του αληθινού αγιασμού.» Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles