Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

Μέλλον για την Αμερική και 18 Ιουλίου 2020 - Αριθμός Δύο

Eating the Message

Τρώγοντας το Μήνυμα

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

Ακριβώς πριν από τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου δίδεται η εντολή να «μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου».

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Και λέγει προς εμέ, Μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι πλησίον. Ο άδικος ας αδικήση ακόμη· και ο ρυπαρός ας ρυπανθή ακόμη· και ο δίκαιος ας πράξη δικαιοσύνην ακόμη· και ο άγιος ας αγιασθή ακόμη. Αποκάλυψις 22:10, 11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

Στο πέμπτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο Θεός Πατέρας κάθεται επάνω στον θρόνο Του και κρατεί στο χέρι Του ένα βιβλίο σφραγισμένο με επτά σφραγίδες.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν χεῖρα τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ὄπισθεν, κατεσφραγισμένον μετὰ ἑπτὰ σφραγίδων. Ἀποκάλυψις 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

Καθώς η αφήγηση, αρχίζοντας από το πρώτο εδάφιο, συνεχίζεται μέχρι το έβδομο κεφάλαιο, διαπιστώνουμε ότι ο Ιησούς, ο οποίος παριστάνεται ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα, είναι Εκείνος που λαμβάνει το βιβλίο από το χέρι του Πατέρα Του και αρχίζει να ανοίγει προοδευτικά τις σφραγίδες. Όταν ανοίγει την έκτη σφραγίδα και παρουσιάζει το μήνυμα που αντιπροσωπεύεται από τη σφραγίδα, το έκτο κεφάλαιο τελειώνει. Τελειώνει με ένα ερώτημα που οδηγεί στο έβδομο κεφάλαιο, όπου βρίσκουμε την απάντηση στο ερώτημα που εγείρεται στο τελευταίο εδάφιο του έκτου κεφαλαίου.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Διότι ήλθε η μεγάλη ημέρα της οργής αυτού· και τις δύναται να σταθεί; Αποκάλυψις 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

Το έβδομο κεφάλαιο εισάγει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες και το «πολύ πλήθος». Αφού ο λαός του Θεού παρουσιάζεται στο έβδομο κεφάλαιο, κατόπιν βρίσκουμε να αφαιρείται η έβδομη και τελική από τις σφραγίδες. Η μόνη άλλη προφητεία στο βιβλίο της Αποκαλύψεως που έχει σφραγισθεί είναι οι επτά βροντές του δεκάτου κεφαλαίου. Το απλό σημείο είναι ότι η μόνη προφητεία στο βιβλίο της Αποκαλύψεως που είναι σφραγισμένη και μπορεί να αποσφραγισθεί πριν κλείσει η δοκιμασία είναι οι «επτά βροντές».

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

Επί χρόνια, αν όχι επί δεκαετίες, το Future for America έχει προσδιορίσει τι αντιπροσωπεύουν οι «επτά βροντές». Οι «επτά βροντές» αντιπροσωπεύουν την ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Η Αδελφή White επιβεβαιώνει αυτό το γεγονός και προσθέτει ότι οι «επτά βροντές» αντιπροσωπεύουν επίσης «μελλοντικά γεγονότα τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους». Μια λεπτομερής παρουσίαση αυτών των γεγονότων μπορεί να βρεθεί στους Πίνακες του Αββακούμ, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτές τις προφητικές πραγματικότητες.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

Η αλήθεια περί των επτά βροντών, η οποία έχει παρουσιασθεί στο παρελθόν, εξακολουθεί να είναι αλήθεια, αλλά από τον Αύγουστο του παρόντος έτους ο Κύριος απέσυρε την χείρα Του από τα θέματα αυτά και έχει αποκαλυφθεί περισσότερη κατανόηση. Θα αρχίσουμε με το δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης και κατόπιν θα εξετάσουμε το σχόλιο της Αδελφής White επί του κεφαλαίου αυτού. Προτού το πράξουμε αυτό, πρέπει να επισημάνουμε δύο σημεία άσχετα προς την εξέταση των επτά βροντών.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

Το πρώτο σημείο είναι ότι η ταυτοποίηση της αλήθειας των επτά βροντών, η οποία τώρα αποκαλύπτεται, απαιτεί αρκετές γραμμές αλήθειας, ώστε να τεθούν στη θέση τους όλα όσα αντιπροσωπεύουν οι επτά βροντές. Εδώ, προσεύχομαι, είναι η υπομονή των αγίων. Το δεύτερο σημείο που συνδέεται με αυτό είναι ότι το πρόγραμμα που παράγει την ηχητική παρουσίαση αυτών των άρθρων έχει έναν περιορισμό ως προς το χρονικό διάστημα που μπορεί να διαβάζει και να εκφωνεί. Κάθε άρθρο πρέπει να χωρά μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα. Από την αρχή αυτής της μελέτης, σας πληροφορώ ότι θα απαιτηθούν μερικά άρθρα για να εδραιωθεί η αλήθεια που αντιπροσωπεύουν οι επτά βροντές. Τώρα, στο δέκατο κεφάλαιο.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> Και είδον άλλον άγγελον ισχυρόν καταβαίνοντα εκ του ουρανού, περιβεβλημένον νεφέλην· και ίρις ήτο επί της κεφαλής αυτού, και το πρόσωπον αυτού ήτο ως ο ήλιος, και οι πόδες αυτού ως στύλοι πυρός· και είχε εν τη χειρί αυτού βιβλαρίδιον ανεωγμένον· και έθηκεν τον πόδα αυτού τον δεξιόν επί της θαλάσσης, και τον αριστερόν επί της γης, και έκραξε μετά φωνής μεγάλης, καθώς λέων μυκάται· και ότε έκραξε, αι επτά βρονταί ελάλησαν τας εαυτών φωνάς. Και ότε ελάλησαν αι επτά βρονταί τας εαυτών φωνάς, έμελλον να γράφω· και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού λέγουσαν προς εμέ· Σφράγισον εκείνα τα οποία ελάλησαν αι επτά βρονταί, και μη αυτά γράψης. Και ο άγγελος, τον οποίον είδον εστώτα επί της θαλάσσης και επί της γης, ύψωσε την χείρα αυτού εις τον ουρανόν, και ώμοσε εις τον ζώντα εις τους αιώνας των αιώνων, όστις έκτισεν τον ουρανόν και τα εν αυτώ, και την γην και τα εν αυτή, και την θάλασσαν και τα εν αυτή, ότι χρόνος δεν θέλει είσθαι πλέον· αλλά εν ταις ημέραις της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν μέλλη να σαλπίζη, και το μυστήριον του Θεού θέλει τελειωθή, καθώς ευηγγέλισεν εις τους δούλους αυτού τους προφήτας. Και η φωνή, την οποίαν ήκουσα εκ του ουρανού, ελάλησε πάλιν μετ’ εμού, και είπεν· Ύπαγε, λάβε το βιβλαρίδιον το ανεωγμένον εκ της χειρός του αγγέλου του εστώτος επί της θαλάσσης και επί της γης. Και απήλθον προς τον άγγελον, λέγων προς αυτόν· Δος μοι το βιβλαρίδιον. Και λέγει προς εμέ· Λάβε αυτό και κατάφαγε αυτό· και θέλει πικράνει την κοιλίαν σου, αλλά εν τω στόματί σου θέλει είσθαι γλυκύ ως μέλι. Και έλαβον το βιβλαρίδιον εκ της χειρός του αγγέλου, και κατέφαγον αυτό· και ήτο εν τω στόματί μου γλυκύ ως μέλι· και αφού έφαγον αυτό, επικράνθη η κοιλία μου. Και λέγει προς εμέ· Πρέπει συ πάλιν να προφητεύσης ενώπιον πολλών λαών και εθνών και γλωσσών και βασιλέων. Αποκάλυψις 10:1–11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

Σχολιάζοντας το δέκατο κεφάλαιο, η Αδελφή White δηλώνει:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> «Ο ισχυρός άγγελος που καθοδήγησε τον Ιωάννη δεν ήταν άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι επάνω στη θάλασσα και το αριστερό επάνω στην ξηρά δείχνει τον ρόλο που επιτελεί στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η θέση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του επάνω σε ολόκληρη τη γη. Η διαμάχη είχε γίνει, από εποχή σε εποχή, εντονότερη και πιο αποφασιστική, και θα εξακολουθήσει να γίνεται έτσι έως τις τελικές σκηνές, όταν η επιτήδεια ενέργεια των δυνάμεων του σκότους θα φθάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Σατανάς, ενωμένος με πονηρούς ανθρώπους, θα εξαπατήσει ολόκληρο τον κόσμο και τις εκκλησίες που δεν δέχονται την αγάπη της αλήθειας. Αλλά ο ισχυρός άγγελος απαιτεί προσοχή. Κράζει με δυνατή φωνή. Πρόκειται να καταδείξει τη δύναμη και την εξουσία της φωνής Του σε εκείνους που έχουν ενωθεί με τον Σατανά για να αντιταχθούν στην αλήθεια.॥

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> «Αφού οι επτά αυτές βροντές εξέφρασαν τις φωνές τους, η εντολή έρχεται προς τον Ιωάννη, όπως προς τον Δανιήλ, σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισον όσα ελάλησαν αι επτά βρονταί.” Αυτά αναφέρονται σε μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους. Ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο αυτού στο τέλος των ημερών. Ο Ιωάννης βλέπει το μικρό βιβλίο αποσφραγισμένο. Τότε οι προφητείες του Δανιήλ έχουν τη δέουσα θέση τους στα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, τα οποία πρέπει να δοθούν στον κόσμο. Η αποσφράγιση του μικρού βιβλίου ήταν το μήνυμα σε σχέση με τον χρόνο.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια που εξέφεραν οι βροντές, αλλά του δόθηκε εντολή να μην τα γράψει.»

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη και το οποίο εκφράστηκε με τις επτά βροντές ήταν μία σκιαγράφηση γεγονότων τα οποία επρόκειτο να λάβουν χώρα υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Δεν ήταν το καλύτερο για τον λαό να γνωρίζει αυτά τα πράγματα, διότι η πίστη τους έπρεπε κατ’ ανάγκην να δοκιμαστεί. Κατά την τάξη του Θεού επρόκειτο να διακηρυχθούν αλήθειες θαυμαστότατες και προωθημένες. Τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου έπρεπε να κηρυχθούν, αλλά κανένα περαιτέρω φως δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί προτού αυτά τα μηνύματα επιτελέσουν το συγκεκριμένο έργο τους. Αυτό παριστάνεται από τον άγγελο που στέκεται με το ένα πόδι επάνω στη θάλασσα, διακηρύσσοντας με επισημότατο όρκο ότι ο χρόνος δεν θα είναι πλέον.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

Ο «ισχυρός άγγελος» που κατέβηκε στις 11 Αυγούστου 1840 ήταν ο Χριστός, και είχε στο χέρι του ένα μήνυμα που ο Ιωάννης διατάχθηκε να φάγει. Εκείνο που έφαγε ο Ιωάννης ήταν ένα μήνυμα, αλλά ήταν σαφώς ένα μήνυμα που επρόκειτο να μεταφερθεί στον λαό του Θεού, και όχι στον κόσμο. Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνεται το χωρίο, διότι, παρότι ο Χριστός κατέβηκε στις 11 Αυγούστου 1840, σηματοδοτώντας την ενδυνάμωση του μηνύματος του πρώτου αγγέλου, και προσδιορίζοντας έτσι πότε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου θα μεταφερόταν σε ολόκληρο τον κόσμο, το μικρό βιβλίο που ο Ιωάννης έπρεπε να φάγει προσδιορίζει πότε ο Προτεσταντισμός παρέδωσε τον μανδύα του Προτεσταντισμού στους Μιλλερίτες. Όταν ο Χριστός κατέβηκε με το μικρό βιβλίο, τερμάτιζε τη σχέση διαθήκης Του με την εκκλησία από την έρημο και ταυτοχρόνως προσδιόριζε τον λαό των Μιλλεριτών ως τον νέο εκλεκτό λαό της διαθήκης Του. Οι Μιλλερίτες ήταν ένας λαός που προηγουμένως δεν ήταν λαός του Θεού. Οι προφήτες ουδέποτε αντιφάσκουν μεταξύ τους.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> Και μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, στάσου επί τους πόδας σου, και θέλω λαλήσει προς σε. Και το πνεύμα εισήλθεν εις εμέ, όταν ελάλησε προς εμέ, και με έστησεν επί τους πόδας μου, και ήκουσα εκείνον όστις ελάλει προς εμέ. Και μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, εγώ σε αποστέλλω προς τους υιούς Ισραήλ, προς έθνος αποστατικόν, το οποίον απεστάτησεν εναντίον μου· αυτοί και οι πατέρες αυτών παρέβησαν εις εμέ έως αυτής της ημέρας. Διότι είναι τέκνα αναιδή και σκληροκάρδια. Εγώ σε αποστέλλω προς αυτούς, και θέλεις ειπεί προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός. Και αυτοί, είτε ακούσωσι είτε παύσωσι, (διότι είναι οίκος αποστατικός,) όμως θέλουσι γνωρίσει ότι προφήτης υπήρξεν εν μέσω αυτών. Και συ, υιέ ανθρώπου, μη φοβηθής αυτούς, μηδέ φοβηθής τους λόγους αυτών, αν και άκανθαι και τριβόλοι είναι μετά σου και κατοικείς μεταξύ σκορπίων· μη φοβηθής τους λόγους αυτών, μηδέ πτοηθής από των προσώπων αυτών, αν και είναι οίκος αποστατικός. Και θέλεις λαλήσει προς αυτούς τους λόγους μου, είτε ακούσωσι είτε παύσωσι· διότι είναι σφόδρα αποστάται. Συ δε, υιέ ανθρώπου, άκουσον ό,τι εγώ λέγω προς σε· μη γίνης αποστάτης καθώς ο οίκος ούτος ο αποστατικός· άνοιξον το στόμα σου και φάγε ό,τι εγώ δίδω εις σε. Και είδον, και ιδού, χείρ απεστάλη προς εμέ· και ιδού, εν αυτή ήτο βιβλίον εις κύλινδρον. Και εξήπλωσεν αυτό ενώπιόν μου, και ήτο γεγραμμένον έσωθεν και έξωθεν· και ήσαν γεγραμμένα εν αυτώ θρήνοι και κοπετός και ουαί. Και μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, φάγε ό,τι ευρίσκεις· φάγε τον κύλινδρον τούτον, και ύπαγε, λάλησον προς τον οίκον Ισραήλ. Και ήνοιξα το στόμα μου, και με έκαμε να φάγω τον κύλινδρον εκείνον. Και μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, κάμε την κοιλίαν σου να φάγη και γέμισον τα σπλάγχνα σου από του κυλίνδρου τούτου, τον οποίον εγώ δίδω εις σε. Τότε έφαγον αυτόν, και ήτο εν τω στόματί μου ως μέλι διά γλυκύτητα. Και μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, ύπαγε, είσελθε προς τον οίκον Ισραήλ, και λάλησον προς αυτούς με τους λόγους μου. Διότι δεν αποστέλλεσαι προς λαόν αλλόγλωσσον και δυσερμήνευτον, αλλά προς τον οίκον Ισραήλ· ουχί προς πολλούς λαούς αλλογλώσσους και δυσερμηνεύτους, των οποίων τους λόγους δεν δύνασαι να εννοήσης. Βεβαίως, εάν σε απέστελλον προς αυτούς, ήθελον σε ακούσει. Αλλά ο οίκος Ισραήλ δεν θέλει σε ακούσει· διότι δεν θέλει να ακούση εμέ· επειδή πάς ο οίκος Ισραήλ είναι αναιδής και σκληροκάρδιος. Ιδού, έκαμα το πρόσωπόν σου ισχυρόν εναντίον των προσώπων αυτών, και το μέτωπόν σου ισχυρόν εναντίον των μετώπων αυτών. Ως αδάμας σκληρότερος του πυριτολίθου έκαμα το μέτωπόν σου· μη φοβηθής αυτούς, μηδέ πτοηθής από των προσώπων αυτών, αν και είναι οίκος αποστατικός. Και επιπλέον μου είπε· Υιέ ανθρώπου, πάντας τους λόγους μου, όσους θέλω λαλήσει προς σε, δέξαι εν τη καρδία σου και άκουσον με τα ώτα σου. Ιεζεκιήλ 2:1–3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

Όταν ο Χριστός κατήλθε με το μικρό βιβλίο, το οποίο ο Ιωάννης έλαβε και έφαγε, ήταν στο «στόμα του γλυκό ως μέλι». Ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής και ο Ιεζεκιήλ, αμφότεροι λαμβάνουν ένα μήνυμα από το «χέρι» του Χριστού. Ο Ιεζεκιήλ, και επομένως ο Ιωάννης, είχαν ένα μήνυμα να παραδώσουν στον «οίκο του Ισραήλ», όχι σε εκείνους που είναι εκτός του Ισραήλ. Αν όσοι ήταν εκτός του Ισραήλ είχαν ακούσει το μήνυμα, θα το είχαν δεχθεί, όχι όμως ο Ισραήλ, διότι «όλος ο οίκος» του Ισραήλ «είναι αναιδής και σκληρόκαρδος». Ο πλήρης οίκος του Ισραήλ (όλος ο οίκος) ήταν ολοκληρωτικά επαναστατημένος. Ο Ισραήλ το 1840 παριστανόταν στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο δέκα, ως η εκκλησία εν τη ερήμω. Είχαν γεμίσει το ποτήρι του χρόνου της δοκιμασίας τους.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

Μολονότι το μήνυμα δεν επρόκειτο να εισακουσθεί από τον Ισραήλ, ο προφήτης nevertheless είχε ακόμη την εντολή να τους μεταφέρει το μήνυμα του μικρού βιβλίου, με σκοπό να καταστούν υπόλογοι για την απόρριψη του φωτός του πρώτου αγγέλου. Στα βιβλία της κρίσεως επρόκειτο να λογοδοτήσουν για το ότι αρνήθηκαν να ακούσουν το μήνυμα του «προφήτου» που είχε βρεθεί «ανάμεσά τους». Το να απορρίπτει κανείς τον προφήτη σημαίνει να απορρίπτει το μήνυμα που είχε δοθεί στον προφήτη από τον άγγελο Γαβριήλ, ο οποίος ο ίδιος είχε λάβει αυτό το μήνυμα από τον Χριστό, ο οποίος το είχε λάβει από τον Πατέρα. Όταν ο Χριστός κατήλθε με το μήνυμα του μικρού βιβλίου στο χέρι Του, αυτό αντιστοιχούσε με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά το βάπτισμά Του. Αυτό είχε προτυπωθεί από τον Μωυσή στη φλεγομένη βάτο, και αποτελεί ακριβώς το ίδιο ορόσημο που υπάρχει σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> «Το έργο του Θεού επάνω στη γη παρουσιάζει, από εποχή σε εποχή, μια εντυπωσιακή ομοιότητα σε κάθε μεγάλη μεταρρύθμιση ή θρησκευτικό κίνημα. Οι αρχές σύμφωνα με τις οποίες ο Θεός συναλλάσσεται με τους ανθρώπους παραμένουν πάντοτε οι ίδιες. Τα σπουδαία κινήματα του παρόντος έχουν το παράλληλό τους σε εκείνα του παρελθόντος, και η εμπειρία της εκκλησίας κατά τους προηγούμενους αιώνες έχει μαθήματα μεγάλης αξίας για τον δικό μας καιρό». Η Μεγάλη Διαμάχη, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

Η κατάρρευση της οθωμανικής υπεροχής στις 11 Αυγούστου 1840 (οπότε ο Ιωάννης και ο Ιεζεκιήλ έφαγαν το μικρό βιβλίο που βρισκόταν στο «χέρι» του Χριστού) σηματοδοτεί την «ενδυνάμωση» του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, το οποίο είχε «φθάσει» στον «καιρό του τέλους» το 1798. «Ενδυναμώθηκε» διά της επιβεβαιώσεως του κύριου προφητικού κανόνα των Μιλλεριτών: της αρχής τού ενός έτους αντί μίας ημέρας. Τότε ο Χριστός άρχισε να ανεγείρει το θεμέλιο του Μιλλεριτικού ναού, όπως είχε πράξει κατά το βάπτισμά Του.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> «Η κλονιζόμενη πίστη του Ναθαναήλ ενισχύθηκε τώρα, και αποκρινόμενος είπε: “Ραββί, συ είσαι ο Υιός του Θεού· συ είσαι ο Βασιλεύς του Ισραήλ.” Ο Ιησούς απεκρίθη και είπε προς αυτόν: “Επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά, πιστεύεις; Μεγαλύτερα τούτων θέλεις ιδεί.” Και λέγει προς αυτόν: “Αληθώς, αληθώς, σας λέγω, στο εξής θα δείτε τον ουρανό ανεωγμένον, και τους αγγέλους του Θεού να αναβαίνουν και να καταβαίνουν επάνω εις τον Υιόν του ανθρώπου.”»

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> «Με αυτούς τους πρώτους λίγους μαθητές ετίθετο το θεμέλιο της χριστιανικής εκκλησίας με ατομική προσπάθεια. Ο Ιωάννης πρώτα κατεύθυνε δύο από τους μαθητές του προς τον Χριστό. Έπειτα ο ένας από αυτούς βρίσκει έναν αδελφό και τον φέρνει στον Χριστό. Κατόπιν Εκείνος καλεί τον Φίλιππο να Τον ακολουθήσει, και αυτός πήγε να αναζητήσει τον Ναθαναήλ.» Spirit of Prophecy, τόμος 2, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

Όταν ο Χριστός κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840 με το μικρό βιβλίο ανοιγμένο στο χέρι Του, αυτό είχε προτυπωθεί στο μεταρρυθμιστικό κίνημα της επίγειας ιστορίας του Χριστού, διότι κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα κατέχει ταυτόσημα ορόσημα. Ο Μωυσής και το μεταρρυθμιστικό κίνημα του οποίου ηγήθηκε είχαν το ίδιο ορόσημο. Η εμπειρία του Μωυσή στη φλεγόμενη βάτο προτύπωνε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά το βάπτισμα του Χριστού, η οποία με τη σειρά της προτύπωνε το 1840, το οποίο με τη σειρά του προτυπώνει την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατήλθε.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

Η «άφιξη» του μηνύματος του πρώτου αγγέλου, και η «άφιξη» του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου και η «άφιξη» του μηνύματος του τρίτου αγγέλου παριστάνονται όλες από αγγέλους. Ο πρώτος άγγελος έχει ένα μικρό βιβλίο στο χέρι του, ο δεύτερος είχε ένα γραπτό στο χέρι του και ο τρίτος είχε μία περγαμηνή στο χέρι του. Από τη μαρτυρία δύο ή τριών βεβαιώνεται μία αλήθεια. Και οι τρεις άγγελοι, είτε κατά την άφιξή τους είτε κατά την ενδυνάμωσή τους, έχουν ένα μήνυμα στο χέρι τους.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

Ο Ιωάννης και ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύουν εκείνους που έφαγαν το μήνυμα όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου «ενδυναμώθηκε», πράγμα που αποτελεί διαφορετικό ιστορικό ορόσημο από εκείνο κατά το οποίο το μήνυμα του πρώτου αγγέλου «έφθασε» το 1798.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

Η διαφορά μεταξύ της «άφιξης» ενός μηνύματος και της «ενδυνάμωσής» του είναι μια εξαιρετικά σημαντική διάκριση που πρέπει να επισημανθεί. Καθώς εξετάζουμε το ακόλουθο χωρίο, παρατηρήστε ότι ο σκοπός του πρώτου αγγέλου είναι ταυτόσημος με τον σκοπό του αγγέλου στην Αποκάλυψη δεκαοκτώ, ο οποίος φωτίζει τη γη με τη δόξα του. Παρατηρήστε επίσης ότι κάθε μήνυμα προκαλεί διαίρεση, παράγοντας δύο τάξεις προσκυνητών.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> «Μου εδείχθη το ενδιαφέρον που είχε όλος ο ουρανός για το έργο που επιτελούνταν επάνω στη γη. Ο Ιησούς ανέθεσε σε έναν ισχυρό άγγελο [τον πρώτο άγγελο] να κατεβεί και να προειδοποιήσει τους κατοίκους της γης να προετοιμαστούν για τη δεύτερη εμφάνισή Του. Καθώς ο άγγελος άφηνε την παρουσία του Ιησού στον ουρανό, ένα υπερβολικά λαμπρό και ένδοξο φως προπορευόταν αυτού. Μου ειπώθηκε ότι η αποστολή του ήταν να φωτίσει τη γη με τη δόξα του και να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για την επερχόμενη οργή του Θεού. Πλήθη έλαβαν το φως. Μερικοί από αυτούς φαίνονταν πολύ σοβαροί, ενώ άλλοι ήταν χαρούμενοι και εκστατικοί. Όλοι όσοι έλαβαν το φως έστρεψαν το πρόσωπό τους προς τον ουρανό και δόξασαν τον Θεό. Αν και χυνόταν επάνω σε όλους, μερικοί απλώς ήλθαν υπό την επιρροή του, αλλά δεν το δέχθηκαν εγκάρδια. Πολλοί γέμισαν με μεγάλη οργή. Λειτουργοί και λαός ενώθηκαν με τους φαύλους και αντιστάθηκαν σθεναρά στο φως που εξέχεε ο ισχυρός άγγελος. Όλοι όμως όσοι το έλαβαν αποσύρθηκαν από τον κόσμο και ενώθηκαν στενά μεταξύ τους.»

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> «Ο Σατανάς και οι άγγελοί του ήσαν επιμελώς απησχολημένοι στο να επιδιώκουν να αποσπάσουν τις διάνοιες όσο το δυνατόν περισσοτέρων από το φως. Η ομάδα που το απέρριψε αφέθηκε στο σκότος. Είδα τον άγγελο του Θεού να παρακολουθεί με το βαθύτερο ενδιαφέρον τον ομολογούμενο λαό Του, για να καταγράψει τον χαρακτήρα που ανέπτυσσαν καθώς τους παρουσιαζόταν το μήνυμα ουράνιας προελεύσεως. Και καθώς πάρα πολλοί από όσους ομολογούσαν αγάπη προς τον Ιησού αποστρέφονταν το ουράνιο μήνυμα με περιφρόνηση, χλευασμό και μίσος, ένας άγγελος με έναν πάπυρο στο χέρι του έκανε την αισχρή καταγραφή. Όλος ο ουρανός εγέμισε αγανάκτηση, επειδή ο Ιησούς ετυγχάνε τέτοιας περιφρονήσεως από τους ομολογούμενους ακολούθους Του.»

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> «Είδα την απογοήτευση των εμπιστευομένων, καθώς δεν είδαν τον Κύριό τους κατά τον αναμενόμενο καιρό. Ήταν σκοπός του Θεού να αποκρύψει το μέλλον και να φέρει τον λαό Του σε σημείο αποφάσεως. Χωρίς το κήρυγμα ορισμένου χρόνου για την έλευση του Χριστού, το έργο που είχε ορίσει ο Θεός δεν θα είχε εκπληρωθεί. Ο Σατανάς οδηγούσε πάρα πολλούς να προσβλέπουν πολύ μακριά στο μέλλον για τα μεγάλα γεγονότα που συνδέονται με την κρίση και το τέλος της περιόδου της χάριτος. Ήταν αναγκαίο ο λαός να οδηγηθεί στο να εκζητήσει με earnestness μια παρούσα προετοιμασία.»

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> Καθώς περνούσε ο καιρός, εκείνοι που δεν είχαν δεχθεί πλήρως το φως του αγγέλου ενώθηκαν με εκείνους που είχαν καταφρονήσει το μήνυμα, και στράφηκαν εναντίον των απογοητευμένων με χλευασμό. Άγγελοι παρατήρησαν την κατάσταση των κατ’ ομολογίαν ακολούθων του Χριστού. Η παρέλευση του καθορισμένου χρόνου τούς είχε δοκιμάσει και αποδείξει, και πάρα πολλοί ζυγίσθηκαν στη ζυγαριά και βρέθηκαν ελλιπείς. Διακήρυτταν μεγαλόφωνα ότι ήταν Χριστιανοί, όμως σχεδόν σε κάθε σημείο παρέλειπαν να ακολουθούν τον Χριστό. Ο Σατανάς αγαλλίασε για την κατάσταση των κατ’ ομολογίαν ακολούθων του Ιησού.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> «Τους είχε στην παγίδα του. Είχε οδηγήσει την πλειονότητα να εγκαταλείψει την ευθεία οδό, και επιχειρούσαν να αναβούν στον ουρανό από κάποια άλλη οδό. Οι άγγελοι έβλεπαν τους καθαρούς και αγίους αναμεμιγμένους με αμαρτωλούς στη Σιών και με φιλοκόσμους υποκριτές. Είχαν αγρυπνήσει πάνω από τους αληθινούς μαθητές του Ιησού· όμως οι διεφθαρμένοι επηρέαζαν τους αγίους. Εκείνοι των οποίων οι καρδιές έκαιγαν από έντονη επιθυμία να δουν τον Ιησού, εμποδίζονταν από τους ομολογούντες αδελφούς τους να μιλούν για την έλευσή Του. Οι άγγελοι παρατηρούσαν τη σκηνή και συμπαθούσαν το υπόλοιπο που αγαπούσε την επιφάνεια του Κυρίου τους.»

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> «Ένας άλλος ισχυρός άγγελος [ο δεύτερος άγγελος] έλαβε εντολή να κατέλθει στη γη. Ο Ιησούς έθεσε στο χέρι του ένα γραπτό, και καθώς ερχόταν στη γη, εκραύγασε: “Έπεσε η Βαβυλώνα, έπεσε”. Τότε είδα πάλι τους απογοητευμένους να υψώνουν τα μάτια τους προς τον ουρανό, ατενίζοντας με πίστη και ελπίδα την εμφάνιση του Κυρίου τους. Αλλά πολλοί φαίνονταν να παραμένουν σε μια μωρή κατάσταση, σαν να κοιμούνταν· όμως μπορούσα να διακρίνω στα πρόσωπά τους το ίχνος βαθιάς θλίψεως. Οι απογοητευμένοι είδαν από τις Γραφές ότι βρίσκονταν στον χρόνο της καθυστερήσεως και ότι έπρεπε με υπομονή να αναμένουν την εκπλήρωση της οράσεως. Η ίδια απόδειξη που τους είχε οδηγήσει να προσδοκούν τον Κύριό τους το 1843, τους οδήγησε να Τον αναμένουν το 1844. Πλην όμως, είδα ότι η πλειονότητα δεν διέθετε εκείνη την ενεργητικότητα που είχε χαρακτηρίσει την πίστη τους το 1843. Η απογοήτευσή τους είχε καταβάλει την πίστη τους.»

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> «Καθώς ο λαός του Θεού ενώθηκε στη διακήρυξη του δευτέρου αγγέλου, η ουράνια στρατιά παρατηρούσε με το βαθύτερο ενδιαφέρον την επίδραση του μηνύματος. Είδαν πολλούς οι οποίοι έφεραν το όνομα των χριστιανών να στρέφονται με περιφρόνηση και χλευασμό εναντίον εκείνων που είχαν απογοητευθεί. Καθώς τα λόγια έβγαιναν από χλευαστικά χείλη, “Δεν ανεβήκατε ακόμη!”, ένας άγγελος τα κατέγραφε. Είπε ο άγγελος: “Εμπαίζουν τον Θεό.” Μου υπεδείχθη να ανατρέξω σε παρόμοια αμαρτία που διαπράχθηκε κατά τους αρχαίους χρόνους. Ο Ηλίας είχε αναληφθεί στον ουρανό, και η μηλωτή του είχε πέσει επάνω στον Ελισαιέ. Τότε ασεβείς νέοι, οι οποίοι είχαν μάθει από τους γονείς τους να περιφρονούν τον άνθρωπο του Θεού, ακολούθησαν τον Ελισαιέ και, χλευαστικά, έκραζαν: “Ανάβαινε, φαλακρέ· ανάβαινε, φαλακρέ.” Με το να εξυβρίζουν έτσι τον δούλο Του, εξύβριζαν τον Θεό και έλαβαν την τιμωρία τους επιτόπου. Κατά τον ίδιο τρόπο, εκείνοι που έχουν χλευάσει και εμπαίξει την ιδέα της ανόδου των αγίων θα δεχθούν την οργή του Θεού και θα αναγκασθούν να αισθανθούν ότι δεν είναι ελαφρό πράγμα να παίζει κανείς με τον Πλάστη του.»

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> «Ο Ιησούς ανέθεσε σε άλλους αγγέλους να πετάξουν ταχέως, για να αναζωπυρώσουν και να ενισχύσουν την καταπτοημένη πίστη του λαού Του και να τον προετοιμάσουν να κατανοήσει το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου και τη σπουδαία κίνηση που επρόκειτο σύντομα να γίνει στον ουρανό. Είδα τους αγγέλους αυτούς να λαμβάνουν μεγάλη δύναμη και φως από τον Ιησού και να πετούν γρήγορα στη γη, για να εκπληρώσουν την αποστολή τους βοηθώντας τον δεύτερο άγγελο στο έργο του. Μεγάλο φως έλαμψε επάνω στον λαό του Θεού, καθώς οι άγγελοι έκραζαν: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού.” Τότε είδα αυτούς τους απογοητευμένους να εγείρονται και, σε αρμονία με τον δεύτερο άγγελο, να διακηρύττουν: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού.” Το φως από τους αγγέλους διείσδυε στο σκοτάδι παντού. Ο Σατανάς και οι άγγελοί του επιζητούσαν να εμποδίσουν το φως αυτό να εξαπλωθεί και να επιτελέσει το σκοπούμενο αποτέλεσμα. Αντιμάχονταν τους αγγέλους του ουρανού, λέγοντάς τους ότι ο Θεός είχε εξαπατήσει τον λαό, και ότι με όλο τους το φως και τη δύναμή τους δεν μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύσει ότι ο Χριστός ερχόταν. Αλλά, μολονότι ο Σατανάς προσπαθούσε να φράξει την οδό και να αποσπάσει τη διάνοια του λαού από το φως, οι άγγελοι του Θεού συνέχιζαν το έργο τους….»

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> «Καθώς η διακονία του Ιησού ολοκληρωνόταν στα Άγια, και Εκείνος εισήλθε στα Άγια των Αγίων και στάθηκε ενώπιον της κιβωτού που περιείχε τον νόμο του Θεού, απέστειλε έναν άλλον ισχυρό άγγελο με ένα τρίτο μήνυμα προς τον κόσμο. Ένας ειλητάριος τοποθετήθηκε στο χέρι του αγγέλου, και καθώς κατέβαινε στη γη με δύναμη και μεγαλοπρέπεια, ανήγγειλε μια φοβερή προειδοποίηση, με την πιο τρομερή απειλή που μεταφέρθηκε ποτέ στους ανθρώπους. Το μήνυμα αυτό είχε σκοπό να θέσει τα τέκνα του Θεού σε εγρήγορση, δείχνοντάς τους την ώρα του πειρασμού και της αγωνίας που βρισκόταν εμπρός τους. Είπε ο άγγελος: “Θα οδηγηθούν σε στενή σύγκρουση με το θηρίο και την εικόνα του. Η μόνη τους ελπίδα για αιώνια ζωή είναι να παραμείνουν σταθεροί. Μολονότι η ζωή τους διακυβεύεται, πρέπει να κρατήσουν σθεναρά την αλήθεια.” Ο τρίτος άγγελος κλείνει το μήνυμά του ως εξής: “Εδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.” Καθώς επαναλάμβανε αυτά τα λόγια, έδειχνε προς το ουράνιο αγιαστήριο. Οι διάνοιες όλων όσοι αποδέχονται αυτό το μήνυμα κατευθύνονται προς τα Άγια των Αγίων, όπου ο Ιησούς στέκεται ενώπιον της κιβωτού, ασκώντας την τελική μεσιτεία Του για όλους εκείνους για τους οποίους το έλεος ακόμη παρατείνεται και για όσους, από άγνοια, παρέβησαν τον νόμο του Θεού. Αυτή η εξιλέωση γίνεται τόσο για τους δικαίους νεκρούς όσο και για τους δικαίους ζωντανούς. Περιλαμβάνει όλους όσοι πέθαναν έχοντας εμπιστοσύνη στον Χριστό, αλλά οι οποίοι, επειδή δεν είχαν λάβει το φως σχετικά με τις εντολές του Θεού, είχαν αμαρτήσει από άγνοια παραβαίνοντας τα προστάγματά του.» Early Writings, 245–254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

Λίγες σελίδες αργότερα στο ίδιο βιβλίο, αναφερόμενη στις ίδιες έννοιες που μόλις μνημονεύθηκαν, η Αδελφή White επισημαίνει ότι η απόρριψη των τριών αγγελμάτων στην ιστορία των Μιλλεριτών είχε προτυπωθεί στην ιστορία του Χριστού. Εκεί παρέχει δύο μάρτυρες που προσδιορίζουν μια προοδευτική διαδικασία δοκιμασίας, η οποία απαιτεί νίκη σε κάθε δοκιμασία, προκειμένου να προχωρήσει κανείς στην επόμενη δοκιμασία.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> «Είδα ένα σώμα ανθρώπων που στεκόταν καλά φυλαγμένο και σταθερό, χωρίς να παρέχει καμία υποστήριξη σε εκείνους που θα ήθελαν να κλονίσουν την εδραιωμένη πίστη του σώματος. Ο Θεός τούς έβλεπε με επιδοκιμασία. Μου εδείχθησαν τρία βήματα — τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου. Ο άγγελος που με συνόδευε είπε: “Αλλοίμονο σε εκείνον που θα μετακινήσει έναν λίθο ή θα σαλεύσει μία περόνη από αυτά τα μηνύματα. Η αληθινή κατανόηση αυτών των μηνυμάτων είναι ζωτικής σπουδαιότητας. Η αιώνια μοίρα των ψυχών εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο γίνονται δεκτά.” Κατόπιν οδηγήθηκα πάλι μέσα από αυτά τα μηνύματα και είδα πόσο ακριβά είχε αγοράσει ο λαός του Θεού την πείρα του. Είχε αποκτηθεί μέσα από πολλή οδύνη και σφοδρό αγώνα. Ο Θεός τούς είχε οδηγήσει βήμα προς βήμα, έως ότου τους είχε τοποθετήσει επάνω σε μία στερεή, αμετακίνητη εξέδρα. Είδα άτομα να πλησιάζουν την εξέδρα και να εξετάζουν το θεμέλιο. Μερικοί, με αγαλλίαση, ανέβηκαν αμέσως επάνω της. Άλλοι άρχισαν να βρίσκουν σφάλματα στο θεμέλιο. Επιθυμούσαν να γίνουν βελτιώσεις, και τότε η εξέδρα θα ήταν τελειότερη, και ο λαός πολύ ευτυχέστερος. Μερικοί κατέβηκαν από την εξέδρα για να την εξετάσουν και διακήρυξαν ότι είχε τεθεί λανθασμένα. Εγώ όμως είδα ότι σχεδόν όλοι στέκονταν σταθεροί επάνω στην εξέδρα και προέτρεπαν εκείνους που είχαν κατεβεί να παύσουν τα παράπονά τους· διότι ο Θεός ήταν ο Αρχιτέκτων, και αυτοί πολεμούσαν εναντίον Του. Αναδιηγούνταν το θαυμαστό έργο του Θεού, το οποίο τους είχε οδηγήσει στη σταθερή εξέδρα, και ομοφώνως ύψωσαν τα μάτια τους προς τον ουρανό και με δυνατή φωνή δόξασαν τον Θεό. Αυτό επηρέασε μερικούς από εκείνους που είχαν παραπονεθεί και εγκαταλείψει την εξέδρα, και αυτοί, με ταπεινό βλέμμα, ανέβηκαν και πάλι επάνω της.»

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «Η προσοχή μου στράφηκε πάλι στη διακήρυξη της πρώτης παρουσίας του Χριστού. Ο Ιωάννης απεστάλη με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία [προτυπώνοντας το μήνυμα του πρώτου αγγέλου], για να προετοιμάσει την οδό του Ιησού. Εκείνοι που απέρριψαν τη μαρτυρία του Ιωάννη δεν ωφελήθηκαν από τις διδασκαλίες του Ιησού [προτυπώνοντας το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου]. Η αντίθεσή τους προς το μήνυμα που προανήγγελλε την έλευσή Του τούς έφερε σε θέση όπου δεν μπορούσαν εύκολα να δεχθούν την ισχυρότερη απόδειξη ότι Αυτός ήταν ο Μεσσίας. Ο Σατανάς οδήγησε εκείνους που απέρριψαν το μήνυμα του Ιωάννη να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο, ώστε να απορρίψουν και να σταυρώσουν τον Χριστό [προτυπώνοντας το μήνυμα του τρίτου αγγέλου]. Με το να πράξουν αυτό, έθεσαν τον εαυτό τους σε θέση όπου δεν μπορούσαν να λάβουν την ευλογία κατά την ημέρα της Πεντηκοστής [προτυπώνοντας τον άγγελο της Αποκάλυψης δεκαοκτώ], η οποία θα τους είχε διδάξει την οδό προς το επουράνιο αγιαστήριο. Το σχίσιμο του καταπετάσματος του ναού έδειξε ότι οι ιουδαϊκές θυσίες και διατάξεις δεν επρόκειτο πλέον να γίνονται δεκτές. Η μεγάλη Θυσία είχε προσφερθεί και είχε γίνει δεκτή, και το Άγιο Πνεύμα, το οποίο κατήλθε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έφερε τη διάνοια των μαθητών από το επίγειο αγιαστήριο στο επουράνιο, όπου ο Ιησούς είχε εισέλθει με το ίδιο Του το αίμα, για να εκχύσει επάνω στους μαθητές Του τα ευεργετήματα της εξιλέωσής Του. Αλλά οι Ιουδαίοι αφέθηκαν σε πλήρες σκότος. Έχασαν όλο το φως που θα μπορούσαν να είχαν σχετικά με το σχέδιο της σωτηρίας και εξακολουθούσαν να εμπιστεύονται στις ανώφελες θυσίες και προσφορές τους. Το επουράνιο αγιαστήριο είχε λάβει τη θέση του επίγειου, όμως αυτοί δεν είχαν καμία γνώση της μεταβολής. Επομένως, δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Χριστού στα άγια.»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> «Πολλοί ατενίζουν με φρίκη την πορεία των Ιουδαίων, καθώς απέρριψαν και σταύρωσαν τον Χριστό· και καθώς διαβάζουν την ιστορία της αισχρής κακοποιήσεώς Του, νομίζουν ότι Τον αγαπούν και ότι δεν θα Τον είχαν αρνηθεί όπως ο Πέτρος, ούτε θα Τον είχαν σταυρώσει όπως οι Ιουδαίοι. Αλλ’ ο Θεός, ο οποίος ερευνά τις καρδιές όλων, έφερε σε δοκιμασία εκείνη την αγάπη προς τον Ιησού την οποία ισχυρίζονταν ότι αισθάνονταν. Όλος ο ουρανός παρακολουθούσε με το βαθύτερο ενδιαφέρον την υποδοχή του μηνύματος του πρώτου αγγέλου. Αλλά πολλοί, οι οποίοι ομολογούσαν ότι αγαπούσαν τον Ιησού και που έχυναν δάκρυα καθώς διάβαζαν την ιστορία του σταυρού, περιγέλασαν την αγαθή αγγελία της ελεύσεώς Του. Αντί να δεχθούν το μήνυμα με χαρά, το διακήρυξαν ως πλάνη. Μίσησαν εκείνους που αγαπούσαν την εμφάνισή Του και τους απέκλεισαν από τις εκκλησίες. Εκείνοι που απέρριψαν το πρώτο μήνυμα δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από το δεύτερο· ούτε ωφελήθηκαν από την κραυγή του μεσονυκτίου, η οποία έπρεπε να τους προετοιμάσει ώστε να εισέλθουν διά της πίστεως μαζί με τον Ιησού στα Άγια των Αγίων του ουρανίου αγιαστηρίου. Και απορρίπτοντας τα δύο προηγούμενα μηνύματα, έχουν τόσο σκοτίσει τη διάνοιά τους, ώστε δεν μπορούν να δουν κανένα φως στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο δείχνει την οδό προς τα Άγια των Αγίων. Είδα ότι, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ιησού, έτσι και οι κατ’ όνομα εκκλησίες είχαν σταυρώσει αυτά τα μηνύματα, και γι’ αυτό δεν έχουν καμία γνώση της οδού προς τα Άγια των Αγίων και δεν μπορούν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Ιησού εκεί. Όπως οι Ιουδαίοι, που πρόσφεραν τις ανωφελείς θυσίες τους, έτσι και αυτοί αναπέμπουν τις ανώφελες προσευχές τους προς το διαμέρισμα το οποίο ο Ιησούς έχει εγκαταλείψει· και ο Σατανάς, ευχαριστημένος με την απάτη, προσλαμβάνει θρησκευτικό χαρακτήρα και στρέφει προς τον εαυτό του τις διάνοιες αυτών των κατ’ επάγγελμα Χριστιανών, ενεργώντας με τη δύναμή του, τα σημεία του και τα ψευδή τέρατά του, ώστε να τους στερεώσει στην παγίδα του.» Early Writings, 258–261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

Τα αποσπάσματα από το βιβλίο Early Writings έχουν διδαχθεί επανειλημμένως μέσω της διακονίας του Future for America. Υπάρχουν όμως αλήθειες τις οποίες αυτά τα αποσπάσματα απεικονίζουν και οι οποίες έχουν περάσει απαρατήρητες.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

Τα ορόσημα της ιστορίας του κινήματος των Μιλλεριτών θεμελιώνονται επάνω σε διάφορα μεταρρυθμιστικά κινήματα της Αγίας Γραφής. Χωρίς κάποια εξοικείωση με τα ορόσημα που απαντώνται σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα, είναι μάλλον απίθανο να κατανοήσει κανείς τη σημασία της διάκρισης μεταξύ του πότε ένα μήνυμα «φθάνει» και του πότε «ενδυναμώνεται». Είναι επίσης πιθανό ότι πολλοί από εκείνους που είναι εξοικειωμένοι με τα παράλληλα μεταρρυθμιστικά κινήματα έχουν παραβλέψει ορισμένα πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά των διαφόρων οροσήμων των μεταρρυθμιστικών κινημάτων.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

Οι «επτά βροντές», οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα γεγονότα στην αρχή του Αντβεντισμού και τα γεγονότα στο τέλος του Αντβεντισμού, είναι το φως που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία. Πληροφορούμεθα ότι οι «επτά βροντές» αντιπροσωπεύουν τόσο «μια σκιαγράφηση γεγονότων που θα συνέβαιναν υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου», όσο και «μελλοντικά γεγονότα που θα αποκαλυφθούν με τη σειρά τους». Οι «επτά βροντές» περιέχουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

Η «σκιαγράφηση των γεγονότων» που διαδραματίσθηκαν «υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου» προτυπώνει τα γεγονότα που διαδραματίζονται υπό το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Όταν δόθηκε στον Ιωάννη η εντολή να μη γράψει εκείνα που ελάλησαν οι επτά βροντές, η εντολή αυτή είχε προτυπωθεί από την εντολή που δόθηκε στον Δανιήλ να σφραγίσει το βιβλίο του, διότι πληροφορούμεθα ότι, αφού «οι επτά βροντές ελάλησαν τας φωνάς αυτών, η εντολή δίδεται προς τον Ιωάννη, όπως προς τον Δανιήλ, σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισον εκείνα τα οποία ελάλησαν αι επτά βρονταί.”»

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

Ο Ιεζεκιήλ και ο Ιωάννης αμφότεροι απεικονίζουν τον λαό του Θεού να τρώγει το μήνυμα κατά την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου το 1840, και ο προφήτης Ιερεμίας απεικονίζει την απογοήτευση που έλαβε χώρα μεταξύ του λαού του Θεού όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου φάνηκε να αποτυγχάνει.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Οι λόγοι σου ευρέθησαν, και κατέφαγον αυτούς· και ο λόγος σου έγινε εις εμέ αγαλλίασις και χαρά της καρδίας μου· διότι το όνομά σου εκλήθη επ’ εμέ, Κύριε, Θεέ των δυνάμεων. Δεν εκάθισα εις τη σύναξιν των εμπαικτών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου· διότι με ενέπλησας αγανακτήσεως. Διατί είναι ο πόνος μου διαρκής, και η πληγή μου ανίατος, η οποία αρνείται να ιαθή; Μήπως θέλεις είσθαι προς εμέ όλως ως ψεύστης, ως ύδατα τα οποία εκλείπουν; Διά τούτο ούτω λέγει ο Κύριος· Εάν επιστρέψης, τότε θέλω σε επαναφέρει, και θέλεις στέκεσθαι ενώπιόν μου· και εάν εκβάλης το πολύτιμον από του αχρείου, θέλεις είσθαι ως το στόμα μου· αυτοί ας επιστρέψωσι προς σε· συ όμως μη επιστρέψης προς αυτούς. Και θέλω σε καταστήσει προς τον λαόν τούτον τείχος χάλκινον οχυρόν· και θέλουσι πολεμήσει εναντίον σου, αλλά δεν θέλουσι κατισχύσει εναντίον σου· διότι εγώ είμαι μετά σου, διά να σε σώζω και διά να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος. Και θέλω σε ελευθερώσει εκ της χειρός των πονηρών, και θέλω σε λυτρώσει εκ της χειρός των φοβερών. Ιερεμίας 15:16–21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

Ο Ιερεμίας είχε βρει τα λόγια του μικρού βιβλίου, όπως και ο Ιωάννης και ο Ιεζεκιήλ, και είχε και αυτός φάγει το μήνυμα· όμως το μήνυμα είχε γίνει μήνυμα (ύδωρ) που είχε εκλείψει. Ήταν σαν να είχε ψευσθεί ο Θεός, πράγμα το οποίο βεβαίως είναι αδύνατον, αλλά η κατηγορία περί «ψεύδους» παρέχει το κλειδί για να τοποθετηθεί ο Ιερεμίας στην πρώτη Μιλλεριτική απογοήτευση που παριστάνεται στον Αββακούμ.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Θέλω σταθεί επί της σκοπιάς μου και θέλω στηθεί επί του πύργου, και θέλω αγρυπνεί διά να ίδω τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκριθή όταν ελεγχθώ. Και απεκρίθη προς εμέ ο Κύριος και είπε, Γράψον την όρασιν και διασάφησον αυτήν επί πινακίδων, διά να αναγινώσκη τις τρέχων. Διότι η όρασις είναι έτι διά προσδιωρισμένον καιρόν, αλλά εις το τέλος θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενον αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Αββακούμ 2:1–3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

Το όραμα του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου καταγράφηκε στο πρωτοπόρο διάγραμμα του 1843, το οποίο κατευθύνθηκε από το «χέρι» του Θεού.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Είδα ότι ο πίνακας του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να μεταβληθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη δύναται να το δει, έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του.» Early Writings, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

Ο «προσδιορισμένος καιρός» του 1843 παριστάνεται επάνω στον πίνακα, και γι’ αυτό ονομάζεται ο πίνακας του 1843. Δημοσιεύθηκε το 1842, σε εκπλήρωση της εντολής στον Αββακούμ να «γράψεις την όραση και να την καταστήσεις σαφή επάνω σε πίνακες». Η όραση έπρεπε να καταστεί σαφής επάνω σε «πίνακες», στον πληθυντικό, προσδιορίζοντας έτσι ότι, αφού ο Κύριος απέσυρε το χέρι Του από το σφάλμα στον πίνακα του 1843, αυτό θα διορθωνόταν επάνω στον πρωτοπόρο πίνακα του 1850. Το σφάλμα προκάλεσε την πρώτη απογοήτευση, και ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει εκείνους που είχαν φάγει το μικρό βιβλίο στις 11 Αυγούστου 1840 και απογοητεύθηκαν όταν ο προσδιορισμένος καιρός του 1843 δεν επαληθεύθηκε.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

Όταν ο Ιερεμίας είχε φάγει το μικρό βιβλίο το 1840, αυτό ήταν «η χαρά και η ευφροσύνη» της καρδιάς του· όταν όμως ήλθε η απογοήτευση, δεν «ευφραινόταν» πλέον, και «εκάθητο μόνος εξαιτίας» της «χειρός» του Θεού. Η χείρ του Θεού είχε καλύψει «κάποιο σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς», προκαλώντας έτσι τον Ιερεμία να εξετάσει το ενδεχόμενο ότι ο Θεός είχε ψευσθεί. Η υπόσχεση που εδόθη στον Ιερεμία ήταν ότι, εάν «επέστρεφε» από την αποθάρρυνσή του, ο Θεός θα καθιστούσε τον Ιερεμία ως το «στόμα» Του. Εάν ο Ιερεμίας επέστρεφε προς τον Θεό από την απογοήτευσή του και αναγνώριζε ότι ευρίσκετο στον χρόνο της καθυστερήσεως της παραβολής των δέκα παρθένων, ο Θεός θα τον χρησιμοποιούσε ως το όργανο δια του οποίου θα προσδιοριζόταν ακριβώς πότε το όραμα έπρεπε να έλθει και να μη βραδύνει πλέον.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

Ο σκοπός της παράθεσης αυτών των γεγονότων εδώ είναι να καταδειχθεί ότι, με όλα τα αγγελικά μηνύματα, οι «αφίξεις» και οι «ενδυναμώσεις» τους παρουσιάζουν ένα μήνυμα ζωής ή θανάτου, το οποίο παράγει δύο τάξεις προσκυνητών. Οι τρεις άγγελοι είναι τρία βήματα μιας προοδευτικής διαδικασίας δοκιμασίας. Ακόμη σημαντικότερο για το σημείο στο οποίο αποβλέπουμε είναι ότι, παρότι η κατανόηση των επτά βροντών αναγνωρίσθηκε λίγο μετά την άφιξη του «καιρού του τέλους» το 1989, όταν αποσφραγίσθηκαν τα τελευταία έξι εδάφια του Δανιήλ αναγγέλλοντας το κλείσιμο της κρίσεως, υπάρχει και μία άλλη αποσφράγιση των επτά βροντών στο τέλος της ιστορίας του τρίτου αγγέλου.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

Η ιστορία της απαρχής του Αντβεντισμού αρχίζει με το άνοιγμα της σφραγίδας του πρώτου αγγέλου το 1798 και τελειώνει με την αποσφράγιση μιας αλήθειας, επάνω στην οποία ο Κύριος είχε θέσει το χέρι Του, ώστε να προκαλέσει μια απογοήτευση. Κατόπιν απέσυρε το χέρι Του (την αποσφράγισε) και αποκάλυψε το μήνυμα του χρόνου της καθυστέρησης.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

Η ιστορία του τερματισμού του Αντβεντισμού αρχίζει με την αποσφράγιση του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου το 1989, και τελειώνει με την αποσφράγιση μίας αλήθειας επάνω στην οποία ο Κύριος είχε κρατήσει το χέρι Του, ώστε να προξενήσει μία απογοήτευση. Τώρα αποσύρει το χέρι Του και, έτσι, αποσφραγίζει το μήνυμα της πρώτης απογοητεύσεως και του χρόνου της καθυστερήσεως. Αποσφραγίζει τον σκοπό της 18ης Ιουλίου 2020.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θέλω σε ἐπαναφέρει, καὶ θέλεις σταθῆ ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ ἀχρείου, θέλεις εἶσθαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σέ, σὺ δὲ μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Καὶ θέλω σε καταστήσει εἰς τὸν λαὸν τοῦτον ὡς περιτετειχισμένον χάλκινον τεῖχος· καὶ θέλουσι πολεμήσει ἐναντίον σου, ἀλλ’ οὐ θέλουσιν ὑπερισχύσει κατὰ σοῦ· διότι ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ διὰ νὰ σὲ σώζω καὶ διὰ νὰ σὲ ἐλευθερώνω, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θέλω σε λυτρώσει ἐκ χειρὸς πονηρῶν, καὶ θέλω σε ἐξαγοράσει ἐκ χειρὸς φοβερῶν. Ἰερεμίας 15:19–21.

Back to Articles