Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Two

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εικοστό Δεύτερο

The Unveiling of Truth: A Journey Through Daniel 11 and the Shaking of God’s People

Η Αποκάλυψη της Αλήθειας: Ένα Ταξίδι μέσα από το Δανιήλ 11 και τον Κλονισμό του Λαού του Θεού

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.

Όταν το φως του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, των εδαφίων σαράντα έως σαράντα πέντε, αποσφραγίσθηκε εν τω καιρώ του τέλους, το 1989, οι εχθροί της αληθείας προέβαλαν αντίσταση, η οποία επέτρεψε στον Θεό να αποκαλύψει αλήθειες προς υπεράσπιση των βασικών προκείμενων του χωρίου εκείνου στο βιβλίο του Δανιήλ, το οποίο τότε έγινε το θέμα και το επίκεντρο των επιθέσεων του Σατανά. Η διαμάχη εκείνη περί αληθείας και πλάνης στην εν λόγω ιστορική περίοδο χρησιμοποιήθηκε από το Άγιο Πνεύμα για να προσδιορίσει ορισμένους προφητικούς κανόνες, οι οποίοι επρόκειτο να αυξήσουν περαιτέρω τη γνώση που είχε αποσφραγισθεί και, εφεξής, να δοκιμάσουν την τελική γενεά της ιστορίας της γης. Εξετάζουμε τις «τριπλές εφαρμογές της προφητείας» και προσδιορίζουμε τις εφαρμογές αυτές ως πρωτεύοντα κανόνα ο οποίος αποκαλύφθηκε μέσα από τη διαδικασία της αντιστάσεως που παρουσίασε ο Σατανάς κατά τις παρελθούσες εκείνες ημέρες. Η επίμαχη αυτή διαδικασία προσδιορίζεται από την Αδελφή White ως ο «κοσκινισμός».

> “I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.

> «Μου εδείχθη η πρόνοια του Θεού ανάμεσα στον λαό Του και μου αποκαλύφθηκε ότι κάθε δοκιμασία που επιφέρει η εξευγενιστική, καθαρτική διεργασία επάνω στους ομολογούντες Χριστιανούς αποδεικνύει ότι μερικοί είναι σκωρία. Το καθαρό χρυσάφι δεν εμφανίζεται πάντοτε. Σε κάθε θρησκευτική κρίση μερικοί υποκύπτουν στον πειρασμό. Το κοσκίνισμα του Θεού παρασύρει πλήθη σαν ξερά φύλλα. Η ευημερία πολλαπλασιάζει ένα πλήθος ομολογητών. Η αντιξοότητα τούς εκκαθαρίζει από την εκκλησία. Ως τάξη, το πνεύμα τους δεν είναι σταθερό με τον Θεό. Εξέρχονται από ανάμεσά μας, επειδή δεν είναι από εμάς· διότι όταν θλίψη ή διωγμός εγείρεται εξαιτίας του λόγου, πολλοί σκανδαλίζονται.» Testimonies, τόμος 4, 89.

The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.

Η «σείσις» προκαλείται όταν η αλήθεια αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα και κατόπιν εισάγεται.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.

> «Ζήτησα να μάθω τη σημασία του κλονισμού που είχα δει, και μου εδείχθη ότι θα προκληθεί από την ευθεία μαρτυρία που ανακαλείται με τη συμβουλή του Αληθινού Μάρτυρος προς τους Λαοδικείς. Αυτή θα επιδράσει επάνω στην καρδιά εκείνου που τη δέχεται και θα τον οδηγήσει να υψώσει το πρότυπο και να εκχέει την ευθεία αλήθεια. Μερικοί δεν θα ανεχθούν αυτή την ευθεία μαρτυρία. Θα εγερθούν εναντίον της, και αυτό είναι που θα προκαλέσει έναν κλονισμό ανάμεσα στον λαό του Θεού.» Early Writings, 271.

The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.

Η εισαγωγή της «αλήθειας» προκαλεί πάντοτε έναν κλονισμό, και η αλήθεια που αποσφραγίσθηκε το 1989 επέφερε ακριβώς αυτό. Ένα από τα οφέλη της αντιστάσεως που εγέρθηκε εναντίον της αλήθειας ήταν η διαμόρφωση ενός συνόλου κανόνων για την εδραίωση της αυξήσεως της γνώσεως κατά τα έτη που ακολούθησαν το 1989. Η ανάπτυξη αυτών των κανόνων παραλληλίζεται με την ανάπτυξη ενός συνόλου κανόνων κατά την περίοδο των Μιλλεριτών. Όλες οι τριπλές εφαρμογές της βιβλικής προφητείας συμβάλλουν στη σαφήνεια των γεγονότων των εσχάτων ημερών.

The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.

Οι τριπλές εφαρμογές της Ρώμης και της Βαβυλώνας καθιερώνουν τη σχέση της γυναίκας και του θηρίου, επάνω στο οποίο ιππεύει και επί του οποίου βασιλεύει κατά τη διάρκεια της ιστορίας της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, η οποία είναι επίσης η ιστορία της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού επί της πόρνης της Βαβυλώνος.

The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.

Οι τριπλές εφαρμογές του «αγγελιαφόρου που ετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης», καθώς και του «Ηλία», προσδιορίζουν το έργο και το μήνυμα στις δύο περιόδους που απεικονίζουν το κλείσιμο της δοκιμασίας κατά τις έσχατες ημέρες. Η πρώτη περίοδος αρχίζει με την πρώτη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η οποία αντιπροσωπεύει την έναρξη της ερευνητικής κρίσεως των ζώντων για τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, και η τελευταία περίοδος αρχίζει με τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η οποία αντιπροσωπεύει την εκτελεστική κρίση της πόρνης Βαβυλώνας.

The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.

Οι τριπλές εφαρμογές της Ρώμης και της Βαβυλώνας αντιπροσωπεύουν την εξωτερική ιστορία του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών, ενώ οι τριπλές εφαρμογές του Ηλία και του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό αντιπροσωπεύουν την εσωτερική ιστορία του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών. Η τριπλή εφαρμογή των τριών Ουαί προσδιορίζει το μήνυμα που διατρέχει και τις δύο περιόδους, οι οποίες μαζί αντιπροσωπεύουν την τελική περίοδο της κρίσεως, η οποία αρχίζει με τον οίκο του Θεού και έπειτα επέρχεται πάνω σε εκείνους που βρίσκονται έξω από τον οίκο του Θεού. Τα τρία Ουαί προσδιορίζουν ότι το Ισλάμ είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής, και επίσης το όργανο της κρίσεως που χρησιμοποιεί ο Θεός εναντίον εκείνων που επιβάλλουν τη λατρεία του ήλιου σε όλο το ανθρώπινο γένος. Το τέλος της κρίσεως αντιπροσωπεύει «τις ημέρες της εκδικήσεως του Θεού», τόσο επάνω στην αποστατημένη Εκκλησία Του όσο και επάνω στους ασεβείς που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία Του.

When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.

Ὅτε ὁ Ἰησοῦς ἤρχισε πρῶτον τὴ διακονία Του στὴ συναγωγὴ τῆς Ναζαρὲτ, ἐχρησιμοποίησε τὸ ἑξηκοστὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ Ἠσαΐου γιὰ νὰ ὁρίσει τὴ διακονία, τὸ μήνυμα καὶ τὸ ἔργο Του, τὰ ὁποῖα περιελάμβαναν καὶ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ καιροῦ τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἡ διακονία, τὸ μήνυμα καὶ τὸ ἔργο Του προεικόνιζαν τὴ διακονία, τὸ μήνυμα καὶ τὸ ἔργο τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, διότι αὐτοὶ προφητικῶς ἀκολουθοῦν τὸ Ἀρνίον ὅπου ἂν ὑπάγῃ.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.

> Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος με ἔχρισε, διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι εἰς τοὺς πραεῖς· με ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους, καὶ ἄνοιξιν φυλακῆς εἰς τοὺς δεσμίους· νὰ κηρύξω τὸ δεκτὸν ἐνιαυτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας· νὰ ὁρίσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιὼν, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς κάλλος ἀντὶ σποδοῦ, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ πένθους, ἔνδυμα αἰνέσεως ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομασθῶσι δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ. Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς παλαιὰς ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνορθώσει τὰς πρότερον ἐρημωθείσας τόπους, καὶ θέλουσιν ἀνακαινίσει τὰς ἠρημωμένας πόλεις, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Καὶ ξένοι θέλουσι σταθῆ καὶ ποιμάνει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀλλοτρίων θέλουσιν εἶσθαι οἱ γεωργοὶ σας καὶ οἱ ἀμπελουργοί σας. Ὑμεῖς δὲ θέλετε ὀνομασθῆ Ἱερεῖς Κυρίου· λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν θέλουσι σας ὀνομάζει· θέλετε τρώγει τὰ πλούτη τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐν τῇ δόξῃ αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι. Ἠσαΐας 61:1–6.

Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.

Ο Ιησούς χρίσθηκε κατά το βάπτισμά Του, και εκείνος ο ορόσημος προτυπώνει την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν η χρίση του Αγίου Πνεύματος άρχισε να καταβαίνει επάνω σε όσους αναγνώρισαν ότι η έκχυση της όψιμης βροχής κατά τις έσχατες ημέρες είχε προτυπωθεί από την ιστορία των Μιλλεριτών, οι οποίοι ήσαν οι αρχαίοι ερειπωμένοι τόποι που οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες θα ανοικοδομούσαν πάλι, αφού επέστρεφαν στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία.

The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.

Το μήνυμα της δικαιοσύνης του Χριστού από την αποστασία του 1888 έγινε και πάλι παρούσα αλήθεια, και το μήνυμα από την αποστασία του 1888 ήταν τα αγαθά νέα που έχουν τη δύναμη να επιδέσουν συντετριμμένες καρδιές, αλλά είναι ανίσχυρα να ανοίξουν τις σκληρές καρδιές εκείνων που έχουν οφθαλμούς διά να βλέπουν, αλλά δεν διακρίνουν, και έχουν ώτα διά να ακούν, αλλά δεν εννοούν. Το μήνυμα της δικαιοσύνης του Χριστού από την αποστασία του 1888 ήταν επίσης το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, το οποίο τότε έφθασε εκ νέου για να ανοίξει τη θύρα της φυλακής εκείνων που ήσαν αιχμάλωτοι της αμαρτίας, διά του Ενός που έχει την εξουσία να ανοίγει θύρες τις οποίες ουδείς δύναται να ανοίξει, και να κλείνει θύρες τις οποίες ουδείς δύναται να κλείσει.

On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, εκείνοι που επρόκειτο να παρουσιάσουν εκείνα τα αγαθά αγγέλματα, επρόκειτο επίσης να διακηρύξουν το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου και την ημέρα της εκδικήσεως του Θεού. Το έτος της αποδοχής του Κυρίου άρχισε επίσης κατά τον καιρό εκείνο, και είναι πλήρως πρόθυμος να δεχθεί τη μετάνοια ενός Λαοδικέα, έως ότου φθάσει η ημέρα της εκδικήσεως του Θεού με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τότε η εκδίκησή Του θα φανερωθεί επάνω σε μια εκκλησία που αρνήθηκε να γνωρίσει τον καιρό της επισκέψεώς της, και συγχρόνως αρχίζει η προοδευτική κρίση επάνω στην πόρνη της Βαβυλώνος.

In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.

Κατά την ημέρα της αποδοχής Του, υπόσχεται να παρηγορήσει πάντας τοὺς πενθοῦντας, και όσοι πενθοῦν στην Ιερουσαλήμ απεικονίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Η παρηγορία τους επιτελείται διά του Παρηγόρου, μέσω της αποδοχής του αγγέλματος της όψιμης βροχής, η οποία τότε εκχέεται επ’ αυτούς. Αλλά μόνον εάν αναγνωρίσουν τη βροχή. Αφού λάβουν στην κατοχή τους τον Παρηγόρο, και επιτελέσουν το έργο της ανοικοδόμησης των αρχαίων ερειπίων, μέσω της μεθοδολογίας του «γραμμή επί γραμμή», η οποία απεικονίζεται στο χωρίο του Ησαΐα ως το έργο της τοποθέτησης της γραμμής της προφητείας που αντιπροσωπεύει την ερήμωση της ιερής ιστορίας, επάνω σε μια άλλη γραμμή προφητείας η οποία απεικονίζει μια ερήμωση. Σε εκείνο το έργο ανυψώνουν τις ερημώσεις πολλών γενεών. Τότε οι «ξένοι» θα ανταποκριθούν προς εκείνους που πενθούν, οι οποίοι υψώνονται ως σημείο, ώστε να τους δουν οι ξένοι.

Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.

Η διακήρυξη του Χριστού περί του έργου και της διακονίας Του, όπως εκτίθεται στο εξηκοστό πρώτο κεφάλαιο του Ησαΐα, είναι το έργο και η διακονία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το έργο εκείνο έχει απεικονισθεί στα ιερά μεταρρυθμιστικά κινήματα, και το 1989 έφθασε ο καιρός του τέλους, τον οποίον είχαν προεικονίσει όλοι οι προηγούμενοι «καιροί του τέλους». Όπως ένα εδάφιο, το Δανιήλ κεφάλαιο οκτώ, εδάφιο δεκατέσσερα, προσδιορίσθηκε ως το θεμέλιο και ο κεντρικός στύλος του Μιλλεριτικού κινήματος, έτσι το εδάφιο που αποτελεί το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο του κινήματος του Future for America είναι το Δανιήλ κεφάλαιο ένδεκα, εδάφιο σαράντα. Για τους Μιλλερίτες, το φως του κεντρικού στύλου παριστάνετο ως το φως του οράματος του ποταμού Ουλάι, και για το κίνημα του Future for America το φως του κεντρικού στύλου παριστάνετο ως το φως του οράματος του ποταμού Χιδδέκελ.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλάι και του Χιδδέκελ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και όλα τα γεγονότα που προελέχθησαν σύντομα θα λάβουν χώρα». Testimonies to Ministers, 112.

The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.

Το φως αμφοτέρων των οράσεων, τας οποίας παριστούν οι δύο ποταμοί, συνδέεται μεταξύ του, και εκπληρούται εν ταις εσχάταις ημέραις. Ο αμοιβαίος «σύνδεσμός» των παριστάνει τον συνδυασμόν του ανθρωπίνου και του θείου, όστις είναι το μήνυμα το οποίον η Αδελφή White επανειλημμένως προσδιορίζει ως το μήνυμα του Χριστού, εν τω συμφραζομένω ότι η ανθρωπότης, ηνωμένη μετά της θεότητος, δεν αμαρτάνει. Οι δύο ποταμοί παριστούν ακριβώς αυτήν την σύνδεσιν.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> «Τίποτε λιγότερο από τέλεια υπακοή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο μέτρο των απαιτήσεων του Θεού. Δεν άφησε τις απαιτήσεις Του ακαθόριστες. Δεν πρόσταξε τίποτε που να μην είναι αναγκαίο, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο σε αρμονία με Αυτόν. Οφείλουμε να υποδεικνύουμε στους αμαρτωλούς το ιδανικό Του περί χαρακτήρος και να τους οδηγούμε στον Χριστό, διά της χάριτος του Οποίου και μόνον μπορεί να επιτευχθεί αυτό το ιδανικό.»

> “The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.

> «Ο Σωτήρας προσέλαβε επάνω Του τις ασθένειες της ανθρώπινης φύσεως και έζησε μια αναμάρτητη ζωή, ώστε οι άνθρωποι να μη φοβούνται ότι, εξαιτίας της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσεως, δεν θα μπορούσαν να νικήσουν. Ο Χριστός ήλθε για να μας καταστήσει “κοινωνούς θείας φύσεως”, και η ζωή Του διακηρύσσει ότι η ανθρώπινη φύση, ενωμένη με τη θεότητα, δεν διαπράττει αμαρτία.»

> “The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.

> «Ο Σωτήρας ενίκησε για να δείξει στον άνθρωπο πώς μπορεί να νικήσει. Όλους τους πειρασμούς του Σατανά, ο Χριστός τους αντιμετώπισε με τον λόγο του Θεού. Εμπιστευόμενος στις υποσχέσεις του Θεού, έλαβε δύναμη να υπακούει στις εντολές του Θεού, και ο πειράζων δεν μπορούσε να αποκτήσει κανένα πλεονέκτημα. Σε κάθε πειρασμό η απάντησή Του ήταν: “Είναι γεγραμμένο.” Έτσι ο Θεός μάς έχει δώσει τον λόγο Του, με τον οποίο να αντιστεκόμαστε στο κακό. Υπέρμετρα μεγάλες και πολύτιμες υποσχέσεις είναι δικές μας, ώστε διά τούτων να “γίνωμεν κοινωνοί θείας φύσεως, αποφυγόντες την εν τω κόσμω υπάρχουσαν διά της επιθυμίας φθοράν.” 2 Peter 1:4.»

> “Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

> «Πρόσταξε τον πειραζόμενο να μη στρέφει το βλέμμα του στις περιστάσεις, στην αδυναμία του εαυτού, ή στη δύναμη του πειρασμού, αλλά στη δύναμη του λόγου του Θεού. Όλη η ισχύς του είναι δική μας. «Τον λόγον Σου», λέγει ο ψαλμωδός, «έκρυψα εν τη καρδία μου, διά να μη αμαρτήσω εις Σε». «Διά του λόγου των χειλέων Σου εγώ εφυλάχθην από των οδών του ολεθρευτού». Ψαλμός 119:11· 17:4.» The Ministry of Healing, 181.

The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.

Η αύξηση της γνώσεως το 1798 και το 1989 αντιπροσώπευσε ένα ξεσφράγισμα του προφητικού Λόγου του Θεού. Ο Λόγος Του παρέχει τη δύναμη να νικούμε όπως Αυτός ενίκησε, και «η ζωή Του διακηρύσσει ότι η ανθρωπότητα, ενωμένη με τη θεότητα, δεν διαπράττει αμαρτία». Το όραμα του ποταμού Ουλάι είναι το όραμα marah της εμφανίσεώς Του, το οποίο αντιπροσωπεύεται από την προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών. Το όραμα του ποταμού Χιδδέκελ είναι το όραμα chazon της προφητικής ιστορίας, το οποίο αντιπροσωπεύεται από την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Το όραμα marah αντιπροσωπεύει τη θεότητα και το όραμα chazon αντιπροσωπεύει την ανθρωπότητα.

Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.

Και οι δύο ποταμοί της αρχαίας Σεναάρ, δηλαδή ο Ουλαΐ και ο Ιδδεκέλ, ή, όπως είναι σήμερα γνωστοί, ο Τίγρης και ο Ευφράτης, τελικώς ενώνονται με την πλωτή οδό Σατ αλ-Άραμπ στο νότιο Ιράκ, και κατόπιν η Σατ αλ-Άραμπ εκβάλλει στον Περσικό Κόλπο. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί το φυσικό και το υλικό για να παραστήσει το πνευματικό, και τα οράματα που συνδέονται με τους δύο ποταμούς, τα οποία τώρα βρίσκονται σε διαδικασία εκπληρώσεως, παριστούν μια σύνδεση του ανθρωπίνου και του θείου, η οποία λαμβάνει χώρα καθώς αυτά φθάνουν στο τέλος της πορείας τους προς τη θάλασσα. Αυτή η αλήθεια θεμελιώνεται στην αρχή των δύο προφητειών που παριστάνονται από τα δύο οράματα του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Το ένα όραμα είναι η ερώτηση, το άλλο είναι η απάντηση, και λογικώς δεν μπορούν να διαχωρισθούν.

The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.

Το όραμα της ανθρωπότητας, το οποίο προσδιορίζει την καταπάτηση του αγιαστηρίου και της στρατιάς, άρχισε το έτος 677 π.Χ., και το όραμα της θεότητας, το οποίο προσδιορίζει την εμφάνιση του Χριστού, άρχισε το έτος 457 π.Χ. Η σύνδεση της θεότητας και της ανθρωπότητας παριστάνεται από τα διακόσια είκοσι έτη, που συνδέουν τα δύο σημεία αφετηρίας των δύο οραμάτων. Τα διακόσια είκοσι είναι σύμβολο του «συνδέσμου της ανθρωπότητας με τη θεότητα» και παριστάνονται επίσης από τη σύνδεση της αύξησης της γνώσης στον καιρό του τέλους το 1798, με την αύξηση της γνώσης στον καιρό του τέλους το 1989.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.

Το τυποποιημένο μήνυμα που προήλθε από την αύξηση της γνώσεως το 1798, παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά από τον Μίλλερ το 1831 (και κατόπιν στην εφημερίδα Vermont Telegraph το 1833). Το 1831 είναι διακόσια είκοσι έτη μετά τη δημοσίευση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το έτος 1611. Η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου αντιπροσώπευε ένα δίπτυχο έγγραφο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Η αρχή και το τέλος των διακοσίων είκοσι ετών «σύνδεσαν» μια θεία δημοσίευση με μια ανθρώπινη δημοσίευση. Οι πληροφορίες της ανθρώπινης δημοσιεύσεως προήλθαν από το θείο φως που αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1798, και κατόπιν τυποποιήθηκαν μέσω του έργου ενός ανθρώπινου οργάνου, το οποίο είχε αρχίσει να το δημοσιεύει το 1831. Ήταν μια θεία δημοσίευση, με ένα θεϊκώς σφραγισμένο μήνυμα, το οποίο κατόπιν αποσφραγίσθηκε από την ανθρωπότητα και στη συνέχεια παρουσιάσθηκε από ένα ανθρώπινο όργανο. Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «publish» στον λόγο του Θεού σημαίνει να καλεί κανείς δυνατά, να κράζει (προς), να είναι ένδοξος, φιλοξενούμενος, να προσκαλεί, να μνημονεύει, να ονομάζει, να κηρύττει, να διακηρύσσει, να προφέρει, να δημοσιεύει. Ο Μίλλερ άρχισε να δημοσιεύει το μήνυμά του το 1831, και κατόπιν, το 1833, αυτό κυριολεκτικά δημοσιεύθηκε στην Vermont Telegraph.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.

Το τυποποιημένο μήνυμα που προέκυψε από την αύξηση της γνώσεως το 1989 δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1996 (στο περιοδικό The Time of the End), διακόσια είκοσι έτη μετά τη δημοσίευση των δύο ιερών εγγράφων που είναι γνωστά ως η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 (και κατόπιν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών) το 1789. Η αρχή και το τέλος των διακοσίων είκοσι ετών συνδέουν τη θεότητα με την ανθρωπότητα, και αυτό γίνεται μέσω της δημοσιεύσεως των δύο θείων εγγράφων, αρχίζοντας το 1776. Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, το τυποποιημένο μήνυμα, το οποίο είχε παραχθεί μέσω του έργου ενός ανθρώπινου οργάνου, δημοσιεύθηκε το 1996. Η ακολουθία ήταν μία θεία δημοσίευση, κατόπιν μία αποσφράγιση, και έπειτα μία ανθρώπινη δημοσίευση.

In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.

Και στις δύο περιόδους του τέλους προσδιορίζονται τα τρία βήματα της αλήθειας. Αμφότερες αρχίζουν με μία θεία δημοσίευση ως το πρώτο βήμα, και μία ανθρώπινη δημοσίευση που εξηγεί ένα θείο μήνυμα είναι το τελευταίο βήμα. Το μεσαίο βήμα είναι όταν ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα αποσφραγίζει το θείο μήνυμα για τη συγκεκριμένη ιστορία, και κατόπιν επιλέγει ένα ανθρώπινο όργανο για να συγκεντρώσει το φως που αποσφραγίσθηκε από το θείο έγγραφο. Όταν λαμβάνει χώρα η αποσφράγιση, εκδηλώνεται ανταρσία από τους ασεβείς, οι οποίοι δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως. Έτσι, μία θεία δημοσίευση παριστάνεται από το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, η αύξηση της γνώσεως παριστάνεται από το δέκατο τρίτο γράμμα, όπου εκδηλώνεται η ανταρσία, και η ανθρώπινη δημοσίευση του ειδικού θείου μηνύματος για τη συγκεκριμένη ιστορία είναι το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, και από κοινού τα τρία γράμματα σημαίνουν «αλήθεια».

The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.

Τα οράματα των ποταμών Οὐλαΐ και Ἱδδεκέλ, τα οποία τώρα βρίσκονται σε διαδικασία εκπληρώσεως, προσδιορίζουν ότι, κατά τις έσχατες ημέρες, η αύξηση της γνώσεως από αμφοτέρους τους ποταμούς συγχωνεύεται, ώστε να αποδείξει ότι η θεότητα, ενωμένη με την ανθρωπότητα, δεν αμαρτάνει. Ο Δανιήλ έλαβε το όραμα που παριστά την εμφάνιση του Χριστού κατά την ολοκλήρωση της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, το 1844, ενώ βρισκόταν πλησίον του ποταμού Οὐλαΐ.

> And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.

> Και είδα εν οράματι· και συνέβη, όταν είδα, ότι ήμουν στα Σούσα, στο ανάκτορο, το οποίο είναι στην επαρχία του Ελάμ· και είδα εν οράματι, και ήμουν πλησίον του ποταμού Ουλάι. Δανιήλ 8:2.

Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.

Ο Δανιήλ έλαβε το όραμα που αντιπροσωπεύει το όραμα των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της προφητικής ιστορίας, ενώ βρισκόταν πλησίον του ποταμού Χιδδέκελ.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> Και κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμουν στο πλάι του μεγάλου ποταμού, ο οποίος είναι ο Τίγρης. Δανιήλ 10:4.

Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.

Κατόπιν ο Γαβριήλ προσδιόρισε στο εδάφιο δεκατέσσερα τον σκοπό του οράματος chazon του ποταμού Χιδδέκελ.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Τώρα ήλθα για να σε κάνω να εννοήσεις τι θα συμβεί στον λαό σου κατά τις έσχατες ημέρες· διότι το όραμα είναι ακόμη για πολλές ημέρες. Δανιήλ 10:14.

The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.

Το όραμα που δόθηκε παρά τον ποταμό Ουλάι προσδιορίζει την «εμφάνιση» του Χριστού, (θεότητα) όταν ήλθε αιφνιδίως εις τον ναόν Του στις 22 Οκτωβρίου 1844. Παρίστανε τη «θεότητα» εισερχομένη στον ναό των Μιλλεριτών (ανθρωπότητα) κατά την ημερομηνία εκείνη, διότι η Ημέρα του Εξιλασμού, δηλαδή η ημέρα του «εις ενότητα», παριστάνει τον συνδυασμό της θεότητας με την ανθρωπότητα. Το όραμα που δόθηκε παρά τον ποταμό Χιδδέκελ προσδιορίζει ό,τι θα συμβεί στον λαό του Θεού (ανθρωπότητα) κατά τις έσχατες ημέρες.

The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.

Η αρχή του οράματος της «εμφανίσεως» ήταν το έτος 457 π.Χ. Διακόσια είκοσι έτη μετά την προφητική περίοδο που προσδιόριζε την καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, η οποία άρχισε το 677 π.Χ. Η λήξη των διακοσίων είκοσι ετών, τα οποία συνδέονταν μεταξύ τους στο σημείο αφετηρίας των δύο οράσεων, επισημάνθηκε από τον Θαυμαστό Αριθμητή, ο οποίος είναι επίσης ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος στο Αββακούμ 2:20.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Αλλ’ ο Κύριος είναι εν τω αγίω ναώ αυτού· ας σιωπά ενώπιον αυτού πάσα η γη. Αββακούμ 2:20.

The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.

Ο δεσμός της ανθρωπότητας και της θεότητας, ο οποίος στην αρχή παριστάνετο από τα σημεία αφετηρίας των δύο προφητειών, προσδιορίσθηκε στα αμοιβαία τους τέλη από το κεφάλαιο και το εδάφιο που περιέγραφαν την εμφάνιση της θεότητας, η οποία εξάπαντος ερχόταν στον ναό που είχε οικοδομήσει κατά τη διάρκεια των σαράντα έξι ετών, αρχίζοντας από τον καιρό του τέλους το 1798 και καταλήγοντας σαράντα έξι έτη αργότερα, στις 22 Οκτωβρίου 1844.

> Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.

> Δεν γνωρίζετε ότι είστε ναός του Θεού και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας; Εάν κάποιος φθείρει τον ναό του Θεού, αυτόν θα φθείρει ο Θεός· διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, και τέτοιος ναός είστε εσείς. Α΄ Κορινθίους 3:16, 17.

On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.

Στις 22 Οκτωβρίου 1844, σε συμφωνία με το όραμα της «εμφανίσεως», ο Αββακούμ διέκρινε ότι ο Κύριος βρισκόταν στον άγιο ναό Του. Είχε ανοικοδομήσει τον ναό που είχε καταστραφεί και καταπατηθεί επί δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι χρόνια, μέσα σε σαράντα έξι έτη.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Και λάλει προς αυτόν, λέγων, Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, λέγων· Ιδού ο ανήρ, του οποίου το όνομα είναι ο ΒΛΑΣΤΟΣ· και θέλει βλαστήσει εκ του τόπου αυτού, και θέλει οικοδομήσει τον ναόν του Κυρίου· αυτός μάλιστα θέλει οικοδομήσει τον ναόν του Κυρίου· και αυτός θέλει φέρει τη δόξα, και θέλει καθίσει και εξουσιάζει επί του θρόνου αυτού· και θέλει είσθαι ιερεύς επί του θρόνου αυτού· και βουλή ειρήνης θέλει είσθαι μεταξύ αμφοτέρων. Και οι στέφανοι θέλουσιν είσθαι εις τον Χελέμ, και εις τον Τοβίαν, και εις τον Ιεδαΐαν, και εις τον Χεν, υιόν του Σοφονίου, εις μνημόσυνον εν τω ναώ του Κυρίου. Και οι μακράν όντες θέλουσιν ελθεί και οικοδομήσει εν τω ναώ του Κυρίου, και θέλετε γνωρίσει ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε προς εσάς. Και τούτο θέλει γείνει, εάν μετά επιμελείας υπακούσητε εις τη φωνή Κυρίου του Θεού σας. Ζαχαρίας 6:12–15.

In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.

Στο Ιωάννη 2:20, αφού ο Χριστός είχε καθαρίσει τον ναό, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με την Αδελφή Γουάιτ, αποτελούσε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, όπως και η 22α Οκτωβρίου 1844, ο Άγγελος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.

> Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τοῦτον τὸν ναόν, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις θὰ τὸν ἐγείρω. Εἶπον τότε οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτη οἰκοδομεῖτο ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ θὰ τὸν ἀνοικοδομήσῃς ἐν τρισὶν ἡμέραις; Ἐκεῖνος δὲ ἐλάλει περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. Ἰωάννης 2:19–20.

In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.

Σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, ο Χριστός ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του όταν καθάρισε τον ναό στην αρχή της διακονίας Του, στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη, γεγονός το οποίο προεικόνιζε την 22α Οκτωβρίου 1844. Ο καθαρισμός του ναού από τον Χριστό στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη, καθώς και η 22α Οκτωβρίου 1844, αποτέλεσαν εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία. Στο ΔΕΥΤΕΡΟ κεφάλαιο του Ιωάννη και στο ΕΔΑΦΙΟ ΕΙΚΟΣΙ, πληροφορούμεθα ότι ο ανθρώπινος ναός είχε οικοδομηθεί σε σαράντα έξι έτη, και ο θεϊκός ναός ανεγέρθη σε τρεις ημέρες. Ο ανθρώπινος ναός καθίσταται «άγιος ναός» του Αββακούμ μόνο όταν η θεότητα έρχεται αιφνιδίως μέσα σε αυτόν, όπως συνέβη στις 22 Οκτωβρίου 1844, διότι η θεότητα ενωμένη με την ανθρωπότητα δεν αμαρτάνει. Τα οράματα των δύο μεγάλων ποταμών της Σεναάρ αντιπροσωπεύουν την αλήθεια ότι η ανθρωπότητα ενωμένη με τη θεότητα δεν αμαρτάνει.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέτασή μας του τεσσαρακοστού εδαφίου του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Και εσείς, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, για να προσφέρετε πνευματικές θυσίες, ευπρόσδεκτες στον Θεό διά του Ιησού Χριστού. 1 Πέτρου 2:5.

Back to Articles