Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Οκτώ

The Birth of a Nation

Η Γέννηση ενός Έθνους

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στην αρχή έληξε με την έναρξη της ανακριτικής κρίσεως, και το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου λήγει με την έναρξη της εκτελεστικής κρίσεως. Το τρίτο ουαί του Ισλάμ επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της θεσπίσεως του νόμου της Κυριακής, και αντιπροσωπεύει μια συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη κρίση επί ολοκλήρου του κόσμου εξαιτίας της αποδοχής του δικού τους νόμου της Κυριακής υπό την πίεση της πολιτικής διωκτικής εξουσίας, η οποία παριστάνεται από τους δέκα βασιλείς που διέπραξαν πορνεία με την Ιεζάβελ, την πόρνη της Τύρου.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Καθώς η Αμερική, η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, θα ενωθεί με τον Παπισμό εξαναγκάζοντας τη συνείδηση και υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να τιμούν το ψευδές σάββατο, οι λαοί κάθε χώρας επάνω στην υφήλιο θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.» Testimonies, τόμος 6, 18.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

Η μάχη του νόμου της Κυριακής στη μεγάλη διαμάχη, τότε εμπλέκεται πλήρως. Τότε ο Σατανάς εμφανίζεται προσωποποιώντας τον Χριστό.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Με το διάταγμα που θα επιβάλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός εκτείνει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της ρωμαϊκής εξουσίας, όταν απλώσει το χέρι του πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντική και δημοκρατική κυβέρνηση, και θεσπίσει μέτρα για τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός για τη θαυμαστή ενέργεια του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον.» Testimonies, τόμος 5, 451.

National apostasy is followed by national ruin.

Η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή.

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> «Ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε λαός ευνοημένος· αλλά όταν περιορίσει τη θρησκευτική ελευθερία, αποκηρύξει τον Προτεσταντισμό και παράσχει υποστήριξη στον παπισμό, το μέτρο της ενοχής του θα έχει πληρωθεί, και η “εθνική αποστασία” θα καταγραφεί στα βιβλία του ουρανού. Το αποτέλεσμα αυτής της αποστασίας θα είναι η εθνική καταστροφή.» Review and Herald, 2 Μαΐου 1893.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

Οι μωροί Λαοδικείς Αντβεντιστές συμπράττουν με την παπική εξουσία και καταβάλλονται, ενώ το άλλο ποίμνιο του Χριστού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, διαφεύγει από το χέρι του παπισμού.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Καὶ θέλει εἰσέλθει καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θέλουσι καταστραφῆ· ἀλλὰ οὗτοι θέλουσι διαφύγει ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωὰβ καὶ τὰ ἐξαίρετα τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

Το Ισλάμ πλήττει αιφνιδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η έβδομη σάλπιγγα επιφέρει μια συμφορική κρίση για την επιβολή του νόμου της Κυριακής.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Και είδον, και ήκουσα έναν άγγελον να πετά στο μέσον του ουρανού, λέγοντα με φωνή μεγάλη· Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντας επί της γης, εξαιτίας των λοιπών φωνών της σάλπιγγος των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν! Αποκάλυψις 8:13.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

Το λάβαρο που αντιπροσωπεύει τους δύο μάρτυρες στην Αποκάλυψη ένδεκα απεικονίζεται κατόπιν από τον Ιωάννη, στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ως γυναίκα περιβεβλημένη τον ήλιο, και προφητικώς παρουσιάζεται με τον συμβολισμό της αρχής και του τέλους.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> Και εφάνη μέγα σημείον εν τω ουρανώ· γυνή ενδεδυμένη τον ήλιον, και η σελήνη υποκάτω των ποδών αυτής, και επί της κεφαλής αυτής στέφανος αστέρων δώδεκα· και εγκύος ούσα έκραζε, ωδίνουσα και βασανιζομένη διά να γεννήση. Και εφάνη άλλο σημείον εν τω ουρανώ· και ιδού, δράκων μέγας πυρρός, έχων επτά κεφαλάς και δέκα κέρατα, και επί τας κεφαλάς αυτού επτά διαδήματα. Και η ουρά αυτού έσυρε το τρίτον των αστέρων του ουρανού και έρριψεν αυτούς εις την γην· και ο δράκων εστάθη ενώπιον της γυναικός της μέλλουσας να γεννήση, διά να καταφάγη το τέκνον αυτής, όταν γεννηθή. Και εγέννησεν υιόν άρσεν, όστις μέλλει να ποιμαίνη πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά· και το τέκνον αυτής ηρπάσθη προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού. Αποκάλυψις 12:1–5.

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

Στέκεται επάνω στη σελήνη και είναι ενδεδυμένη με τον ήλιο. Η σελήνη είναι αντανάκλαση του ηλίου και, επομένως, προφητικώς προτυπώνει τον ήλιο. Οι δώδεκα αστέρες στο στέφανό της αντιπροσωπεύουν τις δώδεκα φυλές του αρχαίου Ισραήλ στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ, οι οποίες προτυπώνουν τους δώδεκα μαθητές στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ. Οι δώδεκα αστέρες, που είναι οι δώδεκα μαθητές στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, είναι επίσης οι δώδεκα απόστολοι στην αρχή του σύγχρονου Ισραήλ. Επομένως, προτυπώνουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες στο τέλος του σύγχρονου Ισραήλ, οι οποίοι είναι μαθητές και απόστολοι. Στην αρχή της ιστορίας, όπου οι μαθητές αντιπροσωπεύουν συγχρόνως ένα τέλος του αρχαίου Ισραήλ και οι απόστολοι την αρχή του σύγχρονου Ισραήλ, η γυναίκα, η οποία είναι η εκκλησία, ήταν έγκυος στον Χριστό. Αυτός είναι το «άρρεν τέκνον», το οποίο επρόκειτο να αρπαχθεί προς τον Θεό μετά τον θάνατο και την ανάστασή Του.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

Η γυναίκα, λοιπόν, επίσης προτυπώνει τη γέννηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι επίσης αναβαίνουν στον ουρανό αφού αναστηθούν από την κοιλάδα του θανάτου. Αφού βρεθούν στον ουρανό, αυτή θα γεννούσε επίσης ένα άλλο τέκνο, το οποίο αντιπροσωπεύει το άλλο ποίμνιο που εξέρχεται από τη Βαβυλώνα κατά τον νόμο της Κυριακής.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Πρὶν πονέσῃ, ἐγέννησεν· πρὶν ἔλθῃ ὁ πόνος αὐτῆς, ἐλευθερώθη ἀπὸ ἄρσενος τέκνου. Τίς ἤκουσε τοιοῦτον πρᾶγμα; τίς εἶδε τοιαῦτα; Μὴ ἡ γῆ θὰ γεννήσῃ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ; ἢ ἔθνος θὰ γεννηθῇ ἅπαξ; διότι ἀμέσως μόλις ἐπόνεσεν ἡ Σιών, ἐγέννησε τὰ τέκνα αὐτῆς. Μὴ ἐγὼ φέρω μέχρι τοῦ τοκετοῦ, καὶ δὲν προξενῶ νὰ γεννηθῇ; λέγει ὁ Κύριος· μὴ ἐγὼ, ὁ ὁποῖος προξενῶ τὸν τοκετόν, κλείσω τὴν μήτραν; λέγει ὁ Θεός σου. Ἠσαΐας 66:7–9.

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς κυριαρχίας τοῦ θηρίου τῆς γῆς, ἕνα ἔθνος γεννᾶται μονομιᾶς. Αὐτὸ τὸ ἔθνος εἶναι οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, διότι αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀντανακλοῦν τελείως τὸν χαρακτῆρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ προτυπώνονται ἀπὸ τὸ «ἄρσεν τέκνον» Ἰησοῦν. Αὐτοὶ εἶναι τὸ «ἄρσεν τέκνον» τοῦ Ἠσαΐου, τὸ ὁποῖο γεννᾶται πρὶν ἡ γυνὴ εἰσέλθῃ εἰς ὠδῖνα. Τὰ νεκρὰ ξηρὰ ὀστᾶ, ἐπὶ τοῖς ὁποίοις ὁ κόσμος ἐχάρη ὅταν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὸ θηρίον ἐκ τῆς ἀβύσσου, θὰ παρηγορηθοῦν ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ τότε θὰ χαροῦν μαζί μὲ τὴ γυναῖκα ποὺ γεννᾷ τὸ «ἄρσεν τέκνον». Αὐτοὶ φέρονται εἰς γέννησιν πρὶν αὐτὴ ὠδινήσῃ, καὶ ἔπειτα αὐτὴ ὠδίνει καὶ γεννᾷ τὰ ἄλλα «τέκνα» «αὐτῆς», καθὼς τότε τὰ ἔθνη ἀποκρίνονται στὸ μὴνυμα τοῦ τρίτου ἀγγέλου ὡς ποταμὸς ῥέων, καθὼς τὸ μὴνυμα σαρώνει τὴ χώρα ὡς παλιρροϊκὸ κύμα. Αὐτοὶ γεννῶνται μέσα σὲ μεγάλη κρίση, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει τὴν ὠδῖνά της. Ἡ γυνὴ τῆς Ἀποκαλύψεως δώδεκα, κατ’ οὐσίαν, ἔχει δίδυμα. Οἱ πρωτότοκοι εἶναι οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ὁποῖοι προσδιορίζονται ὡς ἀπαρχή, καὶ τὰ ἔθνη ὡς ἡ μεγάλη συγκομιδὴ τοῦ θερινοῦ θερισμοῦ.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Ευφράνθητε μετὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀγαλλιᾶσθε μετ’ αὐτῆς, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν· συγχαρῆτε μετ’ αὐτῆς ἐν χαρᾷ, πάντες οἱ πενθοῦντες δι’ αὐτήν· διά να θηλάσητε καὶ να χορτασθῆτε ἀπὸ τοὺς μαστοὺς τῶν παρηγοριῶν αὐτῆς· διά να ἐκμυζήσητε καὶ να τρυφήσητε ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς δόξης αὐτῆς. Διότι οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐκτείνει εἰς αὐτὴν εἰρήνην ὡς ποταμόν, καὶ τὴν δόξαν τῶν ἐθνῶν ὡς χείμαρρον ὑπερχειλίζοντα· τότε θέλετε θηλάσει, θέλετε βασταχθῆ ἐπὶ τῶν πλευρῶν αὐτῆς, καὶ θέλετε θωπευθῆ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς. Καθὼς μητέρα παρηγορεῖ τὸ τέκνον αὐτῆς, οὕτως ἐγὼ θέλω σᾶς παρηγορήσει· καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ θέλετε παρηγορηθῆ. Καὶ ὅταν ἴδητε τοῦτο, ἡ καρδία σας θέλει εὐφρανθῆ, καὶ τὰ ὀστᾶ σας θέλουσι θαλεῖ ὡς χλόη· καὶ ἡ χείρ τοῦ Κυρίου θέλει γνωρισθῆ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀγανάκτησις αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:10–14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Εκείνοι που «θρηνούν» για την Ιερουσαλήμ είναι εκείνοι που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται μέσα σε αυτήν και που έχουν σφραγισθεί, και σφραγίζονται πριν από τον νόμο της Κυριακής. Βρισκόμαστε τώρα στο «τελικό έργο για την εκκλησία», το οποίο αποτελεί τις τελευταίες στιγμές της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> «Ο αληθινός λαός του Θεού, που έχει στην καρδιά του το πνεύμα του έργου του Κυρίου και τη σωτηρία των ψυχών, θα θεωρεί πάντοτε την αμαρτία στον πραγματικό, αμαρτωλό της χαρακτήρα. Θα είναι πάντοτε με το μέρος της πιστής και ευθείας αντιμετώπισης των αμαρτιών που τόσο εύκολα παγιδεύουν τον λαό του Θεού. Ιδιαίτερα στο τελευταίο έργο για την εκκλησία, στον καιρό του σφραγίσματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων που πρόκειται να σταθούν άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού, θα αισθάνονται βαθύτατα τις αδικίες του λαού που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό. Αυτό παρουσιάζεται με ιδιαίτερη δύναμη από την απεικόνιση του προφήτη για το τελευταίο έργο υπό τη μορφή των ανδρών, καθένας από τους οποίους είχε στο χέρι του ένα φονικό όπλο. Ένας άνδρας ανάμεσά τους ήταν ενδεδυμένος λινά, με γραφικό καλαμάρι στο πλευρό του. “And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.” Testimonies, volume 3, 266.»

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

Εκείνοι που «στενάζουν και βοούν» σφραγίζονται προτού οι καταστρεπτικοί άγγελοι με τα όπλα της σφαγής διαβούν μέσα από την εκκλησία, η οποία παριστάνεται ως Ιερουσαλήμ.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> Ἡ ἐντολή είναι: «Διέλθε διά μέσου τῆς πόλεως, διά μέσου τῆς Ἰερουσαλήμ, καὶ βάλε σημείον ἐπὶ τῶν μετώπων τῶν ἀνδρῶν οἵτινες στενάζουν καὶ βοῶσι διὰ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ γινόμενα ἐν μέσῳ αὐτῆς.» Οὗτοι οἱ στενάζοντες καὶ βοῶντες εἶχον προβάλει τὰ λόγια τῆς ζωῆς· εἶχον ἐλέγξει, συμβουλεύσει καὶ ικετεύσει. Μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἀτιμάσει τὸν Θεὸ μετενόησαν καὶ ἐταπείνωσαν τὴν καρδίαν τους ἐνώπιον Αὐτοῦ. Ἀλλὰ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸν Ἰσραήλ· μολονότι πολλοὶ ἐξακολουθοῦσαν ἀκόμη νὰ τηροῦν τοὺς τύπους τῆς θρησκείας, ἡ δύναμη καὶ ἡ παρουσία Του ἔλειπαν.

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> «Στον καιρό κατά τον οποίο η οργή Του θα εκδηλωθεί με κρίσεις, αυτοί οι ταπεινοί, αφοσιωμένοι ακόλουθοι του Χριστού θα διακριθούν από τον υπόλοιπο κόσμο λόγω της οδύνης της ψυχής τους, η οποία εκφράζεται με θρήνο και κλαυθμό, με ελέγχους και προειδοποιήσεις. Ενώ οι άλλοι προσπαθούν να καλύψουν με μανδύα το υπάρχον κακό και να δικαιολογήσουν τη μεγάλη πονηρία που επικρατεί παντού, εκείνοι που έχουν ζήλο για την τιμή του Θεού και αγάπη για τις ψυχές δεν θα σιωπήσουν για να αποκτήσουν την εύνοια κανενός. Οι δίκαιες ψυχές τους βασανίζονται ημέρα με την ημέρα από τα ανόσια έργα και τη διεφθαρμένη διαγωγή των αδίκων. Είναι ανίσχυροι να ανακόψουν τον ορμητικό χείμαρρο της ανομίας, και γι’ αυτό γεμίζουν από θλίψη και φόβο. Πενθούν ενώπιον του Θεού, βλέποντας τη θρησκεία να καταφρονείται μέσα στα ίδια τα σπίτια εκείνων που έχουν λάβει μεγάλο φως. Θρηνούν και ταπεινώνουν τις ψυχές τους, επειδή η υπερηφάνεια, η πλεονεξία, ο εγωισμός και η απάτη σχεδόν κάθε είδους βρίσκονται μέσα στην εκκλησία. Το Πνεύμα του Θεού, το οποίο παρακινεί σε έλεγχο, καταπατείται, ενώ οι υπηρέτες του Σατανά θριαμβεύουν. Ο Θεός ατιμάζεται, η αλήθεια καθίσταται ανενεργός.»

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> «Η τάξη εκείνη που δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα μείνει χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιαφόρους Του, στους άνδρες που έχουν στα χέρια τους όπλα εξολόθρευσης: “Πηγαίνετε πίσω του μέσα από την πόλη και πατάξτε· ας μη φεισθεί ο οφθαλμός σας, ούτε να δείξετε οίκτο· εξολοθρεύσατε ολοτελώς γέροντες και νέους, και παρθένους, και μικρά παιδιά, και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου.” Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήταν μπροστά στον οίκο.»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία—το αγιαστήριο του Κυρίου—ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν λάβει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και τη σαφή εκδήλωση της δύναμης του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα κάνει καλό, ούτε θα κάνει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανδρών που δεν θα υψώσουν πλέον τη φωνή τους ως σάλπιγγα για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες τους. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά, όλοι χάνονται μαζί». Testimonies, τόμος 5, σ. 210, 211.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

Το τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα αρχίζει χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό ενός διπλασιασμού, ο οποίος αποτελεί προφητικό γνώρισμα του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο είναι ένα δεύτερο άγγελμα που ενώνεται με το άγγελμα της πτώσεως της Βαβυλώνος. Η πτώση της Βαβυλώνος διπλασιάζεται όταν εκφράζεται προφητικώς. Η φράση είναι: «Έπεσε, έπεσε η Βαβυλών».

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Και ηκολούθησεν άλλος άγγελος, λέγων· Έπεσεν, έπεσεν Βαβυλών, η μεγάλη πόλις, διότι εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής επότισε πάντα τα έθνη. Αποκάλυψις 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

Υπάρχουν δύο βιβλικές πτώσεις της κυριολεκτικής Βαβυλώνας, και υπάρχουν δύο βιβλικές πτώσεις της πνευματικής Βαβυλώνας. Μαζί αποτελούν τέσσερις ιστορικούς μάρτυρες που προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά της πτώσεως της Βαβυλώνας.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων, καὶ φυλακὴ παντὸς ἀκαθάρτου πνεύματος, καὶ φυλακὴ παντὸς ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου ὀρνέου. Ἀποκάλυψις 18:2.

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

Η κατά γράμμα Βαβυλώνα έπεσε ως Βαβέλ στην εποχή του Νεβρώδ, και η κατά γράμμα Βαβυλώνα επίσης έπεσε στην εποχή του Βαλτάσαρ. Η πνευματική Βαβυλώνα έπεσε το 1798, και η τελική της πτώση απεικονίζεται επανειλημμένως στις Γραφές. Γι’ αυτόν τον λόγο, το μήνυμα της πτώσεως της Βαβυλώνας περιέχει τον προφητικό συμβολισμό του διπλασιασμού. Με την πτώση της Βαβυλώνας υπάρχει ένας διπλασιασμός, αλλά υπάρχουν επίσης και δύο άλλοι κύριοι προφητικοί λόγοι για το φαινόμενο του διπλασιασμού.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, ως μήνυμα, αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα το οποίο συνοδεύεται από ένα δεύτερο μήνυμα. Αντιπροσωπεύει δύο μηνύματα. Υπάρχουν και άλλες σημαντικές αλήθειες που συνδέονται με το νόημα και τη δομή του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου, αλλά απλώς επισημαίνουμε ότι η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα, η οποία αρχίζει στο κεφάλαιο σαράντα, αρχίζει με τον διπλασιασμό του συμβόλου του Παρακλήτου, τον οποίο ο Χριστός υποσχέθηκε να παράσχει στον λαό Του, ενώ καθυστερούσε στο επουράνιο αγιαστήριο.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> Παρηγορεῖτε, παραγoρεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός σας. Λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ κηρύξατε πρὸς αὐτήν, ὅτι ἐτελείωσεν ἡ ταπείνωσις αὐτῆς, ὅτι ἀφέθη ἡ ἀνομία αὐτῆς· διότι ἔλαβεν ἐκ χειρὸς Κυρίου διπλάσια διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς. Ἠσαΐας 40:1, 2.

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

Δεν υπάρχει άλλο χωρίο στην Αγία Γραφή που να ομιλεί ειδικότερα περί του στοιχείου του χαρακτήρος του Χριστού ως του Άλφα και του Ωμέγα, όσο το χωρίο από το τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα έως το τέλος του βιβλίου. Ως το Άλφα και το Ωμέγα, ο Χριστός θέτει την υπογραφή του ονόματός Του ως Άλφα και Ωμέγα επάνω σε αυτό το χωρίο, διότι όταν φθάνει κανείς στο τέλος του Ησαΐα, αναφέρεται εκ νέου στον Παράκλητο, διότι ο Χριστός είναι ο Λόγος, και Αυτός είναι η αρχή και το τέλος.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Ὁ οὐρανός είναι ο θρόνος μου, και η γη υποπόδιόν μου· ποίος είναι ο οίκος που οικοδομείτε εις εμέ; και ποίος είναι ο τόπος της αναπαύσεώς μου; Διότι πάντα ταύτα η χείρ μου εποίησε, και πάντα ταύτα έγιναν, λέγει Κύριος· αλλά εις τούτον θέλω επιβλέψει, εις τον πτωχόν και συντετριμμένον κατά το πνεύμα, και τρέμοντα εις τον λόγον μου. Όστις σφάζει βουν, είναι ως εάν εφόνευσε άνθρωπον· όστις θυσιάζει αρνίον, ως εάν απέκοπτε τράχηλον κυνός· όστις προσφέρει προσφοράν, ως εάν προσέφερε αίμα χοίρου· όστις θυμιάζει, ως εάν ευλογούσε είδωλον. Ναι, αυτοί εξέλεξαν τας οδούς αυτών, και η ψυχή αυτών ευφραίνεται εις τα βδελύγματα αυτών. Και εγώ θέλω εκλέξει τας πλάνας αυτών, και θέλω επιφέρει επ’ αυτούς εκείνα τα οποία φοβούνται· διότι όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το πονηρόν ενώπιόν μου, και εξέλεξαν εκείνο εις το οποίον δεν ηυαρεστήθην. Ησαΐας 66:1–4.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

Τίθεται το ερώτημα: ποιον οίκο οικοδόμησε γι’ Αυτόν ο λαός του Θεού; Ήγειραν τον πνευματικό οίκο του Πέτρου ή τη συναγωγή του Σατανά; Ο Θεός προσδιορίζει ότι ο οίκος που Εκείνος οικοδόμησε αποτελείται από εκείνους που είναι «πτωχοί και συντετριμμένου πνεύματος» και από εκείνους που «τρέμουν» ενώπιον του «λόγου» Του. Αντιπαραβάλλει εκείνους που τρέμουν στον λόγο Του με μια άλλη τάξη, η οποία προσφέρει ακάθαρτες προσφορές και έχει εκλέξει την οδό της. Εκείνοι που ανήκουν στην τάξη που προσφέρει ακάθαρτες προσφορές θα διαπιστώσουν, όπως και οι Ιουδαίοι, ότι ο οίκος τους θα αφεθεί εις αυτούς έρημος.

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

Όλοι οι προφήτες μιλούν για το τέλος του κόσμου, και αυτό αποτελεί απεικόνιση της διάκρισης μεταξύ των σοφών, οι οποίοι τρέμουν εμπρός στον Λόγο Του, και των μωρών, οι οποίοι προσφέρουν βδελύγματα στον Θεό, βδελύγματα στα οποία ευαρεστούνται οι ψυχές τους. Για τον λόγο αυτόν, ο Θεός θα εκλέξει τις πλάνες για τις μωρές λαοδικειακές παρθένες, δηλαδή την πλάνη την οποία ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ότι επέρχεται εξαιτίας της αποδοχής ενός «ψεύδους».

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

Το «ψεύδος» είναι ένα συγκεκριμένο σύμβολο στην ιστορία του Αντβεντισμού, και έγινε δεκτό από τους οικοδόμους το 1863, και επάνω σε αυτό οικοδόμησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της Αντβεντιστικής ιστορίας. Ήταν ένα ψεύδος που παρήγαγε ένα ψευδές θεμέλιο, και εκεί άρχισαν να ανεγείρουν έναν παραποιημένο ψευδή ναό. Το έργο τους της παραποίησης του αληθινού ναού συνεχίζεται έως «τις έσχατες ημέρες». Ο Ησαΐας τοποθετεί το πλαίσιο του εξηκοστού έκτου κεφαλαίου μέσα στον διαχωρισμό των φρονίμων και των μωρών παρθένων. Ο Ησαΐας προσδιορίζει την προφητική ιστορία την οποία επισήμανε στο πρώτο εδάφιο του Ησαΐα σαράντα, όταν ο Χριστός υποσχέθηκε να αποστείλει τον Παράκλητο τρεισήμισι συμβολικές ημέρες μετά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, σεις οι τρέμοντες εις τον λόγον αυτού· οι αδελφοί σας, οι μισούντες εσάς, οι εκβάλλοντες εσάς ένεκεν του ονόματός μου, είπον· Ας δοξασθή ο Κύριος· αλλά αυτός θέλει φανή προς χαράν σας, και εκείνοι θέλουσι καταισχυνθή. Φωνή θορύβου εκ της πόλεως, φωνή εκ του ναού, φωνή Κυρίου, αποδίδοντος ανταπόδοσιν εις τους εχθρούς αυτού. Ησαΐας 66:5, 6.

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

Από το 1798 έως το 1844, στο κίνημα των Μιλλεριτών, ο Κύριος ανήγειρε έναν πνευματικό ναό, στον οποίο, ως ο αγγελιαφόρος της διαθήκης, ήλθε αιφνιδίως το 1844. Ο Κύριος ανηγείρει έναν πνευματικό ναό στο κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε να έλθει αιφνιδίως και να εισέλθει σε διαθήκη με αυτόν τον ναό. Ο Πέτρος, στην πρώτη του επιστολή, κεφάλαιο δεύτερο, ονομάζει εκείνον τον ναό «πνευματικό οίκο». Εκείνοι που «ακούουν τον λόγο του Κυρίου» είναι εκείνοι στους οποίους αναφέρεται ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, όταν λέγει ότι όσοι ακούουν είναι «μακάριοι». Αυτοί είναι το λάβαρο, διότι το λάβαρο αποτελείται από «τους εκπεσόντας του Ισραήλ». Οι μωρές Λαοδικείς θα καταισχυνθούν όταν ο Κύριος δοξάσει τον εαυτό Του στους Φιλαδελφείς, οι οποίοι τρέμουν στον Λόγο Του, και ο Λόγος Του είναι «αλήθεια».

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

Αἱ τρεῖς φωναί, αἵτινες ἀκούονται κατὰ τὴν περίοδον καθ’ ἣν οἱ φρόνιμοι καὶ οἱ μωροὶ χωρίζονται ἀπὸ τῆς ἄλλης τάξεως, προέρχονται ἀπὸ «τὴν πόλιν», ἀπὸ «τὸν ναόν» καὶ ἀπὸ «τὸν Κύριον τὸν ἀποδιδόντα ἀνταπόδοσιν». Ἡ πρώτη «φωνή» ἐκ τῆς πόλεως εἶναι «φωνὴ θορύβου», καὶ ὁ «θόρυβος» εἶναι ἡ ἄφιξις τοῦ Παρακλήτου, ὅστις ἔρχεται αἰφνιδίως.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> Και όταν συμπληρώθηκε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήσαν όλοι ομοθυμαδόν στον ίδιο τόπο. Και εξαίφνης έγινε ήχος από τον ουρανό, σαν από άνεμο βίαιο που έπνεε με ορμή, και γέμισε όλο τον οίκο όπου κάθονταν. Και φάνηκαν σ’ αυτούς διαμοιραζόμενες γλώσσες σαν από φωτιά, και κάθισε από μία επάνω στον καθένα απ’ αυτούς. Πράξεις 2:1-3.

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

Η λέξη που μεταφράζεται ως «ήχος» στις Πράξεις, κεφάλαιο δύο, εδάφιο δύο, σημαίνει «θόρυβος» και «φήμη». Η «φήμη» είναι προφητεία. Ο «ήχος» ή «θόρυβος» που προέρχεται από «την πόλη» παριστάνεται από «άνεμο βίαιο». Η «φωνή θορύβου εκ της πόλεως» είναι η «φήμη» ή το προφητικό μήνυμα του Ισλάμ που σηματοδοτεί την άφιξη του Παρακλήτου στην κοιλάδα των ξηρών οστών, τα οποία εφονεύθησαν «εις την πλατεία της πόλεως της μεγάλης, ήτις καλείται πνευματικώς Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος ημών εσταυρώθη».

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

Στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα, η «φωνή» που επρόκειτο να ετοιμάσει την οδό για τον «αγγελιοφόρο της διαθήκης» ρώτησε ποιο μήνυμα έπρεπε να «κηρύξει». Του ειπώθηκε να «κηρύξει» το μήνυμα του Ισλάμ. Στις Πράξεις, ο «ήχος» που γέμισε τον πνευματικό «οἶκο» του Πέτρου ήταν «άνεμος βιαίως φερόμενος», ο οποίος, στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, προήλθε από τους τέσσερις ανέμους του Ισλάμ.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> Φωνὴ θορύβου ἐκ τῆς πόλεως, φωνὴ ἐκ τοῦ ναοῦ, φωνὴ Κυρίου, ὃς ἀποδίδει ἀνταπόδοσιν εἰς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:6.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

Από την οδό όπου σταυρώθηκε ο Κύριός μας, ο Παράκλητος πληροφορεί πρώτα τη «φωνή» εκείνου που βοά εν τη ερήμω ποιο πρόκειται να είναι το μήνυμα. Έπειτα, το ισχυρό στράτευμα που είναι ο ναός ο οποίος έχει ανεγερθεί, όπως προτυπώθηκε στην αρχική κίνηση από το 1798 έως το 1844, ενισχύει την κραυγή. Η κίνηση του ισχυρού στρατεύματος, καθώς διακηρύσσουν την κραυγή του Ισλάμ, οδηγεί στην τρίτη «φωνή», η οποία προσδιορίζει τη φωνή του Θεού της κρίσεως επί των Ηνωμένων Πολιτειών για την ψήφιση του νόμου της Κυριακής. Εκεί είναι που ο Κύριος αποδίδει ανταπόδοση. Οι τρεις φωνές διέπονται εντός της δομής της κεκρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών, η οποία αντιπροσωπεύει τα αρχικά, μεσαία και τελικά γράμματα της εβραϊκής λέξεως που δημιουργήθηκε από τον Θαυμαστό Γλωσσολόγο και μεταφράζεται ως «αλήθεια». Αυτά δεν επινοούνται!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

Σε συμφωνία με την προφητική ιστορία που έχουμε προσδιορίσει, ο Ησαΐας κατόπιν αναφέρεται στη γέννηση ενός έθνους.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Πρὶν κοιλοπονήσῃ, ἐγέννησεν· πρὶν ἔλθωσιν οἱ πόνοι αὐτῆς, ἐλευθερώθη ἀπὸ ἄρσεν. Τίς ἤκουσε τοιοῦτο πρᾶγμα; τίς εἶδε τοιαῦτα; Μὴ δύναται ἡ γῆ νὰ γεννήσῃ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ; ἢ ἔθνος νὰ γεννηθῇ μονομιάς; διότι ἅμα ἐκοιλοπόνησεν ἡ Σιών, ἐγέννησε τὰ τέκνα αὐτῆς. Μὴ ἐγὼ φέρω μέχρι τοῦ τοκετοῦ καὶ δὲν κάμνω νὰ γεννήσῃ; λέγει Κύριος· μὴ ἐγὼ, ὁ ποιῶν νὰ γεννᾶται, κλείσω τὴν μήτραν; λέγει ὁ Θεός σου. Ἠσαΐας 66:7–9.

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

Το έθνος που γεννιέται προτού η γυναίκα κοιλοπονήσει βρισκόταν προσφάτως στην οδό, νεκρό και ξηρό, ενώ όλος ο κόσμος χαιρόταν για την κατάστασή του. Αλλά όταν οι δύο μάρτυρες στάθηκαν στα πόδια τους, εκείνοι που είχαν χαρεί για τον θάνατό τους φοβήθηκαν. Μόλις τα νεκρά, ξηρά, σφαγμένα σώματα εγερθούν ως έθνος, όλοι όσοι αγαπούν την Ιερουσαλήμ τότε θα χαρούν μαζί της. Εκείνοι που αγαπούν την Ιερουσαλήμ περιλαμβάνουν όχι μόνο το έθνος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, αλλά και το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο τότε καλείται να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Η ανάσταση από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020 επιτελείται με την έλευση του Παρακλήτου, η οποία θα κάνει τα νεκρά, ξηρά «οστά» να «ανθήσουν ως χλόη».

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Ευφράνθητε μετὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀγαλλιᾶσθε δι’ αὐτήν, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν· χαίρετε μετ’ αὐτῆς μετὰ χαρᾶς, πάντες οἱ πενθοῦντες δι’ αὐτήν· διὰ νὰ θηλάσητε καὶ νὰ χορτασθῆτε ἀπὸ τοὺς μαστοὺς τῶν παρηγοριῶν αὐτῆς· διὰ νὰ ἀρμέξητε καὶ νὰ τρυφήσητε ἀπὸ τὸ πλῆθος τῆς δόξης αὐτῆς. Διότι οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐκτείνει πρὸς αὐτὴν εἰρήνην ὡς ποταμόν, καὶ τὴν δόξαν τῶν ἐθνῶν ὡς χείμαρρον ῥέοντα· τότε θέλετε θηλάσει, θέλετε βασταχθῆ ἐπὶ τὰς πλευρὰς αὐτῆς, καὶ θέλετε λικνισθῆ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς. Ὡς ἄνθρωπον τὸν ὁποῖον παρηγορεῖ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, οὕτως ἐγὼ θέλω παρηγορήσει ὑμᾶς· καὶ ἐν Ἱερουσαλὴμ θέλετε παρηγορηθῆ. Καὶ ὅταν ἴδητε τοῦτο, ἡ καρδία σας θέλει εὐφρανθῆ, καὶ τὰ ὀστᾶ σας θέλουσι θαλεῖ ὡς χόρτος· καὶ ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει γνωρισθῆ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀγανάκτησις αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Ἠσαΐας 66:10–14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

Το Άλφα και το Ωμέγα τοποθετεί το τέλος της τελευταίας αφήγησης του Ησαΐα ακριβώς εκεί όπου άρχισε στην αρχή, με την ταυτοποίηση της έλευσης του Παρηγόρου. Και όπως συμβαίνει πάντοτε με κάθε μήνυμα που αντιπροσωπεύει το μήνυμα του Ηλία, αυτό τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο του Κυρίου που πατάσσει τη γη με κατάρα.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> Διότι, ιδού, ο Κύριος θέλει ελθεί μετά πυρός, και τα άρματά αυτού ως ανεμοστρόβιλος, διά να αποδώση την οργήν αυτού μετά θυμού, και τον έλεγχον αυτού μετά φλογών πυρός. Διότι διά πυρός και διά της ρομφαίας αυτού θέλει κρίνει ο Κύριος πάσαν σάρκα· και οι φονευθέντες υπό του Κυρίου θέλουσιν είσθαι πολλοί. Οι αγιάζοντες εαυτούς και καθαρίζοντες εαυτούς εν τοις κήποις, όπισθεν ενός δένδρου εν τω μέσω, τρώγοντες κρέας χοίρου, και το βδέλυγμα, και τον μυν, θέλουσι καταναλωθή ομού, λέγει ο Κύριος. Διότι εγώ γνωρίζω τα έργα αυτών και τους διαλογισμούς αυτών· καιρός θέλει ελθεί, ώστε θέλω συνάξει πάντα τα έθνη και τας γλώσσας· και θέλουσιν ελθεί, και θέλουσιν ιδεί την δόξαν μου. Ησαΐας 66:15–18.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

Οι μωρές Λαοδικείες Αντβεντιστές, που βρίσκονται πίσω από το «δέντρο» της γνώσεως του καλού και του κακού το οποίο είναι «εν μέσω» του «κήπου» της Εδέμ, ομολογούν ότι αγιάζουν και καθαρίζουν τους εαυτούς τους, ενώ στην πραγματικότητα τρώγουν τις ακάθαρτες δοξασίες της Βαβυλώνος και κρύπτονται, όπως έπραξαν ο Αδάμ και η Εύα, εξαιτίας των αμαρτιών που αγάπησαν υπέρμετρα ώστε να τις εγκαταλείψουν. Θα καταναλωθούν μαζί με όλα τα άλλα έθνη. Αντιπαραβάλλονται προς τους σοφούς, οι οποίοι θα είναι «σημείον». Το «σημείον» είναι το «λάβαρον», το οποίο αντιπροσωπεύει το Σάββατο, που είναι το σημείον του Κυρίου του Θεού σου, το οποίο πράγματι αγιάζει τον λαό Του.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> Διότι οι υιοί Ισραήλ θέλουσι φυλάττει το σάββατον, ώστε να τηρώσι το σάββατον εις τας γενεάς αυτών, ως διαθήκην αιώνιον. Είναι σημείον μεταξύ εμού και των υιών Ισραήλ εις τον αιώνα· διότι εις έξ ημέρας ο Κύριος εποίησε τον ουρανόν και την γην, και κατά την εβδόμην ημέραν ανεπαύθη και ανεζωογονήθη. Έξοδος 31:16, 17.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

Οι σοφοί δεν κρύβονται πίσω από ένα δένδρο ομολογίας· υψώνονται ως σημείο, παρουσιάζοντας τη δόξα του Θεού στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης. Η δόξα Του είναι ο χαρακτήρας Του, και το στοιχείο του χαρακτήρα Του το οποίο αυτοί εκπροσωπούν ενώπιον του κόσμου είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος, το οποίο παριστάνεται ως «Αλήθεια».

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> Καὶ θὰ θέσω σημεῖον ἀνὰ μέσον αὐτῶν, καὶ θὰ ἀποστείλω τοὺς διασωθέντας ἐξ αὐτῶν πρὸς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρσείς, Φουλ, καὶ Λουδ, τοὺς τοξεύοντας τὸ τόξον, εἰς Θουβάλ καὶ Ἰαυάν, εἰς τὰς νήσους τὰς μακράν, αἵτινες δὲν ἤκουσαν τὴν φήμην μου οὐδὲ εἶδον τὴν δόξαν μου· καὶ θέλουσι κηρύξει τὴν δόξαν μου μεταξὺ τῶν ἐθνῶν. Καὶ θέλουσι φέρει πάντας τοὺς ἀδελφούς σας ἐξ ὅλων τῶν ἐθνῶν ὡς προσφορὰν πρὸς τὸν Κύριον, ἐφ’ ἵππων, καὶ ἐπὶ ἁμαξῶν, καὶ ἐν φορείοις, καὶ ἐπὶ ἡμιόνων, καὶ ἐπὶ ταχέων κτηνῶν, εἰς τὸ ἅγιόν μου ὄρος, τὴν Ἱερουσαλήμ, λέγει ὁ Κύριος, καθὼς οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ φέρουσι προσφορὰν ἐν καθαρῷ σκεύει εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐξ αὐτῶν ἔτι θὰ λάβω διὰ ἱερεῖς καὶ διὰ Λευΐτας, λέγει ὁ Κύριος. Διότι καθὼς οἱ νέοι οὐρανοὶ καὶ ἡ νέα γῆ, τὰ ὁποῖα ἐγὼ θὰ κάμω, θὰ παραμένωσιν ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος, οὕτω θὰ παραμένῃ τὸ σπέρμα σας καὶ τὸ ὄνομά σας. Καὶ θὰ συμβῇ ὅτι, ἀπὸ νεομηνίας εἰς νεομηνίαν, καὶ ἀπὸ σαββάτου εἰς σάββατον, πᾶσα σὰρξ θὰ ἔρχεται διὰ νὰ προσκυνῇ ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θέλουσιν ἐξέλθει, καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὰ πτώματα τῶν ἀνθρώπων οἵτινες παρηνόμησαν ἐναντίον μου· διότι ὁ σκώληξ αὐτῶν δὲν θὰ τελευτήσῃ, οὐδὲ τὸ πῦρ αὐτῶν θὰ σβεσθῇ· καὶ θέλουσιν εἶσθαι βδέλυγμα εἰς πᾶσαν σάρκα. Ἠσαΐας 66:16–24.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

Η τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα αρχίζει με την άφιξη του Παρηγόρου τον Ιούλιο του 2023, και η αφήγηση τελειώνει ακριβώς εκεί όπου άρχισε. Φθάνει μέσα στην κεκρυμμένη ιστορία των επτά βροντών, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμαστική περίοδος. Προσδιορίζει την επανάληψη του Μιλλεριτικού κινήματος στην αρχή, σε συνάφεια με την ιστορία του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων στο τέλος. Παρουσιάζει το μήνυμα της κατάρας, που συνοδεύει το μήνυμα του Ηλία, ως το μήνυμα του προφητικού έργου του Ισλάμ, το οποίο εξοργίζει τα έθνη, καθώς αυτό χρησιμοποιείται από τον Κύριο για να επιφέρει κρίση «πρώτα» επάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες για έναν νόμο της Κυριακής, και «τελευταία» επάνω σε ολόκληρο τον κόσμο, για την ίδια ανταρσία.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση της τελευταίας αφήγησης του Ησαΐα στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles