Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Πεντηκοστό Δεύτερο

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

Ο Συμβολισμός των Δύο Ράβδων του Ιεζεκιήλ: Μια Πορεία μέσα από την Προφητεία και τη Λύτρωση

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

Εξετάζουμε τη γραμμή του τριακοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, η οποία πρώτα προσδιορίζει τον ήχο της εβδόμης σάλπιγγας και το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, που επιφέρει το στράτευμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Έπειτα ο Ιεζεκιήλ επαναλαμβάνει και διευρύνει αυτή τη γραμμή, εισάγοντας την ένωση των δύο ράβδων των βορείου και νοτίου βασιλείων του Ισραήλ, ως απεικόνιση της διαδικασίας διά της οποίας ενώνονται η Θεότητα και η ανθρωπότητα κατά τον καιρό του ήχου της Εβδόμης Σάλπιγγας. Αφού τα δύο έθνη ενωθούν μαζί ως ένα έθνος, ο Ιεζεκιήλ προσδιορίζει ότι έχουν βασιλέα επ’ αυτών, και κατόπιν αναφέρεται στην αιώνια διαθήκη, η οποία είναι η διαθήκη που εκπληρώνεται με τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ενώ τονίζει ότι εκείνος ο λαός της διαθήκης των εσχάτων ημερών θα έχει το αγιαστήριο του Θεού εν τω μέσω αυτού εις τον αιώνα.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

Έχουμε προσθέσει σε εκείνη τη γραμμή το έργο του Ιωάννη, ο οποίος μετρά τον ναό το 1844, προτυπώνοντας έτσι την τελική μέτρηση που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η μέτρηση αυτή εξετάζεται επίσης από τον Ζαχαρία, ο οποίος περιλαμβάνει ότι η μέτρηση λαμβάνει χώρα όταν ο Θεός εκλέγει εκ νέου την Ιερουσαλήμ ως την πόλη για να θέσει εκεί το όνομά Του. Αντλούμε μια παρομοίωση μεταξύ των συστατικών που απαρτίζουν τον ναό και των δύο ράβδων των βόρειου και νότιου βασιλείων του Ισραήλ. Το έργο του Χριστού, με το οποίο συνενώνει τη Θεότητά Του με την ανθρώπινη φύση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, παριστάνεται στις δύο προφητείες των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών διασκορπισμού που επήλθε επί των βόρειου και νότιου βασιλείων, σε συνδυασμό με την προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

Για να προσδιοριστεί τι αντιπροσωπεύουν οι ράβδοι του Ιεζεκιήλ στο έργο του ευαγγελίου, απαιτείται μια βασική κατανόηση του ευαγγελίου. Ο Χριστός προσέλαβε την πεπτωκυία σάρκα μας ύστερα από τέσσερις χιλιάδες έτη κληρονομημένης αδυναμίας, η οποία μεταβιβάστηκε σε Αυτόν μέσω της Μαρίας. Ως το Παράδειγμά μας, κατέδειξε ότι με την άσκηση της θελήσεώς Του, ώστε να είναι παραδεδομένη στο θέλημα του Πατέρα Του, μπορούμε να νικήσουμε καθώς Αυτός ενίκησε, ασκώντας τη δική μας θέληση σε υποταγή προς το θέλημά Του. Η θέλησή μας χρησιμοποιείται, είτε προς το αγαθό είτε προς το κακό, στον εγκέφαλό μας, ο οποίος είναι η ακρόπολη της ψυχής.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> «Ο σπουδαστής που επιθυμεί να συμπτύξει το έργο δύο εξαμήνων σε ένα, δεν πρέπει να του επιτραπεί να ακολουθήσει τη δική του θέληση στο ζήτημα αυτό. Το να αναλαμβάνει κανείς διπλό έργο σημαίνει, για πολλούς, υπερκόπωση του νου και παραμέληση της πρέπουσας σωματικής άσκησης. Δεν είναι λογικό να υποθέτει κανείς ότι ο νους μπορεί να συλλάβει και να αφομοιώσει μια υπερβολική ποσότητα πνευματικής τροφής, και είναι εξίσου μεγάλη αμαρτία να υπερτρέφεται ο νους όσο και να επιβαρύνονται τα πεπτικά όργανα, χωρίς να δίδεται στο στομάχι καμία περίοδος ανάπαυσης. Ο εγκέφαλος είναι η ακρόπολη ολόκληρου του ανθρώπου, και οι εσφαλμένες συνήθειες στο φαγητό, στην ενδυμασία ή στον ύπνο επηρεάζουν τον εγκέφαλο και εμποδίζουν την επίτευξη εκείνου που επιθυμεί ο σπουδαστής,—μιας καλής πνευματικής πειθαρχίας. Οποιοδήποτε μέρος του σώματος δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα μέριμνα θα μεταδώσει τη βλάβη του στον εγκέφαλο. Πρέπει να ασκείται πολλή υπομονή και επιμονή κατά τη διδασκαλία των νέων ως προς το πώς να διαφυλάσσουν την υγεία τους. Πρέπει να καταστούν πλήρως ενημερωμένοι επάνω στο ζήτημα αυτό, ώστε κάθε μυς και όργανο να ενδυναμώνεται και να παιδαγωγείται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε τόσο στην εκούσια όσο και στην ακούσια λειτουργία να προκύπτει η καλύτερη δυνατή υγεία, και ο εγκέφαλος να ζωογονείται ώστε να αντέχει την καταπόνηση της μελέτης.» Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

Το έργο της αιωνίου διαθήκης είναι να εγγράψει τον νόμο του Θεού επάνω στις καρδιές μας και στη διάνοιά μας, και τόσο η καρδιά μας όσο και η διάνοιά μας βρίσκονται στην «ακρόπολη της ψυχής μας», η οποία είναι ο εγκέφαλός μας.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> «Ο νους ενός άνδρα ή μιας γυναίκας δεν κατέρχεται μέσα σε μια στιγμή από την αγνότητα και την αγιότητα στην εξαχρείωση, τη διαφθορά και το έγκλημα. Απαιτείται χρόνος για να μεταμορφωθεί το ανθρώπινο προς το θείο ή για να υποβιβασθούν εκείνοι που πλάσθηκαν κατ’ εικόνα Θεού στο κτηνώδες ή στο σατανικό. Με το να θεωρούμε, μεταβαλλόμαστε. Αν και ο άνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εικόνα του Δημιουργού του, μπορεί να εκπαιδεύσει τόσο τον νου του, ώστε η αμαρτία, την οποία άλλοτε απεχθανόταν, να του καταστεί ευχάριστη. Καθώς παύει να αγρυπνεί και να προσεύχεται, παύει να φυλάσσει την ακρόπολη, την καρδιά, και εμπλέκεται στην αμαρτία και στο έγκλημα. Ο νους εξευτελίζεται, και είναι αδύνατον να ανυψωθεί από τη διαφθορά, ενώ εκπαιδεύεται να υποδουλώνει τις ηθικές και διανοητικές δυνάμεις και να τις υποτάσσει στα χονδροειδέστερα πάθη. Πρέπει να διατηρείται αδιάκοπος πόλεμος εναντίον του σαρκικού φρονήματος· και πρέπει να βοηθούμαστε από την εξευγενιστική επιρροή της χάριτος του Θεού, η οποία θα ελκύει τον νου προς τα άνω και θα τον εθίζει να μελετά καθαρά και άγια πράγματα». Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

Ο «νους», η «καρδιά», ο «εγκέφαλος» είναι η «ακρόπολη της ψυχής». Η ακρόπολη είναι ένα οχύρωμα που πρέπει να φυλάσσεται από την είσοδο της αμαρτίας.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> «Στην προσευχή Του προς τον Πατέρα, ο Χριστός έδωσε στον κόσμο ένα μάθημα, το οποίο θα έπρεπε να είναι χαραγμένο στον νου και στην ψυχή. “Αύτη είναι η αιώνιος ζωή”, είπε, “το να γνωρίζωσι Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν, και τον οποίον απέστειλας, Ιησούν Χριστόν”. Ιωάννην 17:3. Αυτή είναι η αληθινή εκπαίδευση. Μεταδίδει δύναμη. Η βιωματική γνώση του Θεού και του Ιησού Χριστού, τον οποίον Εκείνος απέστειλε, μεταμορφώνει τον άνθρωπο κατά την εικόνα του Θεού. Δίνει στον άνθρωπο την κυριαρχία επάνω στον εαυτό του, υποτάσσοντας κάθε ορμή και πάθος της κατώτερης φύσεως στον έλεγχο των ανωτέρων δυνάμεων του νου. Καθιστά τον κάτοχό της υιό του Θεού και κληρονόμο του ουρανού. Τον φέρνει σε κοινωνία με τη διάνοια του Απείρου και ανοίγει ενώπιόν του τους πλούσιους θησαυρούς του σύμπαντος.» Παραβολές του Χριστού, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

Οι «ανώτερες δυνάμεις» πρέπει να χρησιμοποιούνται για να ελέγχουν και να υποτάσσουν τις «ορμές και τα πάθη της κατώτερης φύσης». Οι ανώτερες δυνάμεις βρίσκονται στον νου, και είναι η «κοινωνία με τον νου του Απείρου» που «μεταμορφώνει τον άνθρωπο κατά την εικόνα του Θεού». Στον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η εικόνα του θηρίου σχηματίζεται στη μία τάξη και η εικόνα του Χριστού στην άλλη τάξη. Εκείνο που επιτελεί τη μεταμόρφωση είναι η σύνδεση των νοών. Εκείνοι που έχουν σαρκικό ή σαρκώδη νου, όπως τον προσδιορίζει ο Παύλος, σχηματίζουν την εικόνα της σάρκας — του θηρίου. Εκείνοι που έχουν αποκτήσει τον νου του Χριστού, σχηματίζουν την εικόνα του Χριστού. Η υπόσχεση της διαθήκης είναι ότι μπορούμε να αποκτήσουμε τον νου του Χριστού κατά τη μεταστροφή, μολονότι όλοι γεννηθήκαμε με σαρκικό νου.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> Το αυτό φρόνημα ας είναι εν υμίν, το οποίον ήτο και εν Χριστώ Ιησού· όστις, υπάρχων εν μορφή Θεού, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ίσα με τον Θεόν· αλλά εαυτόν εκένωσε, λαβών μορφήν δούλου, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Φιλιππησίους 2:5–8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

Πρέπει να έχουμε μέσα μας το φρόνημα του Χριστού, καθώς ήταν και στον ίδιο τον Χριστό, διότι δημιουργηθήκαμε κατ’ εικόνα Αυτού. Αλλά δεν έχουμε αυτό το φρόνημα· έχουμε σαρκικό φρόνημα, πεπραμένοι υπό την αμαρτία.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> Ουδέν λοιπόν κατάκριμα υπάρχει τώρα εις τους εν Χριστώ Ιησού, τους μη περιπατούντας κατά σάρκα, αλλά κατά Πνεύμα. Διότι ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού με ηλευθέρωσεν από του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου. Επειδή εκείνο το οποίον ο νόμος δεν ηδύνατο να κάμη, καθόσον ήτο ασθενής διά της σαρκός, ο Θεός, πέμψας τον εαυτού Υιόν εν ομοιώματι σαρκός αμαρτίας και περί αμαρτίας, κατέκρινε την αμαρτίαν εν τη σαρκί· διά να πληρωθή η δικαίωσις του νόμου εις ημάς, τους μη περιπατούντας κατά σάρκα, αλλά κατά Πνεύμα. Διότι οι ζώντες κατά σάρκα φρονούσι τα της σαρκός· αλλ’ οι ζώντες κατά Πνεύμα τα του Πνεύματος. Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος· το δε φρόνημα του Πνεύματος ζωή και ειρήνη· διότι το φρόνημα της σαρκός είναι έχθρα εις τον Θεόν, επειδή εις τον νόμον του Θεού δεν υποτάσσεται, αλλ’ ουδέ δύναται· όσοι δε είναι εν σαρκί δεν δύνανται να αρέσωσιν εις τον Θεόν. Σεις όμως δεν είσθε εν σαρκί, αλλά εν Πνεύματι, εάν το Πνεύμα του Θεού κατοική εν υμίν. Αλλ’ εάν τις δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού, ούτος δεν είναι αυτού. Εάν δε ο Χριστός είναι εν υμίν, το μεν σώμα είναι νεκρόν διά την αμαρτίαν, το δε Πνεύμα ζωή διά την δικαιοσύνην. Ρωμαίους 8:1–10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

Το να είναι κανείς του Πνεύματος είναι ζωή, και το να είναι της σαρκός είναι θάνατος. Η σάρκα είναι η κατώτερη φύση· αυτή είναι η πηγή των αισθημάτων μας. Η σαρκική κατώτερη φύση πρέπει να κυβερνάται από την ανώτερη φύση, πράγμα που επιτελείται με την άσκηση της θελήσεώς μας σε υποταγή προς το Άγιο Πνεύμα. Οι ανώτεροι σαρκικοί νους μας μπορούν να μεταμορφωθούν εδώ και τώρα, αλλά η κατώτερη φύση μας πρέπει να αναμείνει τη Δευτέρα Παρουσία για να μεταβληθεί.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

Οι δύο ράβδοι του Ιεζεκιήλ προσδιορίζουν μία ράβδο που παριστάνεται ως η αυλή, και η ράβδος εκείνη έφθασε στο τέλος της το 1798. Είχε διαιρεθεί απολύτως από χίλια διακόσια εξήντα έτη παγανισμού που καταπατούσε το στράτευμα, και χίλια διακόσια εξήντα έτη παπισμού που καταπατούσε το στράτευμα. Η ράβδος εκείνη δεν αντιπροσώπευε την καταπάτηση του αγιαστηρίου του Θεού, διότι το αγιαστήριο του Θεού βρισκόταν στο νότιο βασίλειο. Το στράτευμα που καταπατήθηκε από τον παγανισμό και τον παπισμό ήταν ένας ανθρώπινος ναός, αλλά σε σχέση με το νότιο βασίλειο ήταν το σώμα, και το νότιο βασίλειο ήταν εκεί όπου ο Θεός επέλεξε να θέσει την κεφαλή. Το βόρειο βασίλειο ήταν το σώμα, το νότιο βασίλειο ήταν η κεφαλή.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

Οι δύο διαιρέσεις των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών του βόρειου βασιλείου αντιπροσώπευαν τις δύο διαφορετικές τάσεις προς την αμαρτία στον ναό του σώματος, όπως αυτές παριστάνονται από τις κληρονομημένες και τις καλλιεργημένες τάσεις. Ο παγανισμός ήταν σύμβολο των κληρονομημένων τάσεων της αμαρτίας στον ναό του σώματος, και η υιοθέτηση από τον παπισμό της θρησκείας του παγανισμού αντιπροσωπεύει τις καλλιεργημένες τάσεις προς την αμαρτία. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο ναός του σώματος δεν μπορούσε να μεταμορφωθεί έως τη Δευτέρα Παρουσία, γι’ αυτό και η ράβδος του βόρειου βασιλείου εκτεινόταν μόνο έως το 1798, και όταν ειπώθηκε στον Ιωάννη να μετρήσει τον ναό, εκείνη η ράβδος έπρεπε να παραλειφθεί.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

Η λέξη «μεταστροφή» σημαίνει μεταμόρφωση ή μεταβολή από μία κατάσταση ή συνθήκη σε κάποια άλλη. Όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, «μετεστράφησαν» από την αρχική τους κατάσταση, διότι είχαν δημιουργηθεί τέλειοι, κατ’ εικόνα Θεού, με τις ανώτερες δυνάμεις να ελέγχουν τις κατώτερες. Όταν αμάρτησαν, «μετεστράφησαν» σε μία ύπαρξη στην οποία οι κατώτερες δυνάμεις έλαβαν την υπεροχή έναντι των ανώτερων δυνάμεων. Μετέδωσαν αυτή την κατάσταση σε όλους τους απογόνους τους.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

Στην προφητική σχέση των δύο ράβδων του Ιεζεκιήλ, ο Κύριος επέλεξε την Ιερουσαλήμ να είναι η κεφαλή, η πρωτεύουσα όπου κατοικούσε ο βασιλιάς. Αυτή έμελλε να είναι η ανώτερη εξουσία. Στην παρομοίωση των δύο ράβδων το νότιο βασίλειο ήταν η κατώτερη εξουσία σε σχέση με το ανώτερο βασίλειο στον βορρά. Η μεταστροφή που παριστάνεται όταν οι δύο ράβδοι επρόκειτο να ενωθούν, απαιτούσε το νότιο βασίλειο να επανέλθει στη θέση του ως κεφαλή. Έμελλε να μεταστραφεί προς το βόρειο βασίλειο, διότι τότε ενωνόταν με τον αληθινό βασιλιά του βορρά και συνδεόταν με την αίθουσα του θρόνου του αληθινού βόρειου βασιλείου.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Δι’ αυτόν τον λόγο, το βόρειο βασίλειο έφθασε μόνο μέχρι το 1798, και ειπώθηκε στον Ιωάννη να αφήσει έξω την αυλή, η οποία επίσης έφθανε μόνο μέχρι το 1798. Το νότιο βασίλειο θα ενωνόταν με τη ράβδο των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών με την έλευση του τρίτου αγγέλου, αλλά το βόρειο βασίλειο θα έφθανε στο τέλος του καθώς ο συνδυασμός της θεότητας και της ανθρωπότητας θα ολοκληρωνόταν μέσα στα δύο διαμερίσματα του ναού, τα οποία τότε μέτρησε ο Ιωάννης. Το βόρειο βασίλειο συνδεόταν, μέσω του συνδέσμου του σαράντα έξι, με το νότιο βασίλειο κατά την έλευση του τρίτου αγγέλου, αλλά δεν συνδεόταν άμεσα με το 1844, όπως συνέβαινε με το νότιο βασίλειο.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

Το νότιο βασίλειο συνδεόταν τόσο με τον ναό των σαράντα έξι ετών, όσο και με τον συνδυασμό της θεότητος με την ανθρωπότητα, που παριστάνεται από τα διακόσια είκοσι έτη. Το βόρειο βασίλειο, το 1798, σημείωσε τη θεμελίωση του ναού των σαράντα έξι ετών, αλλά εκεί έληγε· διότι, ως θεμέλιο, παρίστανε τη σάρκα την οποία ο Χριστός είχε προσλάβει επάνω Του, και η σάρκα Του εσφάγη από καταβολής κόσμου. Όλοι οι ναοί είναι εναλλάξιμα σύμβολα, και το θεμέλιο των σαράντα έξι ετών το 1798 προσδιορίζει την ανθρώπινη σάρκα Του, και η ολοκλήρωση αυτών των σαράντα έξι ετών το 1844 προσδιορίζει τη Θεότητά Του.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

Το στράτευμα που καταπατήθηκε έως το 1798 δεν ήταν το αγιαστήριο του Θεού, μολονότι το αγιαστήριο του Θεού παριστανόταν ως καταπατούμενο κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονικής περιόδου· αλλά η καταπάτηση εκείνη επιτελείτο στο νότιο βασίλειο, όπου ο Θεός είχε εκλέξει την Ιερουσαλήμ, για να θέσει εκεί το αγιαστήριό Του και το όνομά Του. Το στράτευμα που είχε καταπατηθεί παρίστανε τα έθνη· παρίστανε το σώμα.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

Όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, άρχισαν οι «επτά καιροί» των επτά χιλιάδων ετών κατά τα οποία η ανθρωπότητα καταπατείται από την αμαρτία. Τότε ο Αμνός, ο εσφαγμένος από καταβολής κόσμου, παρείχε δέρματα αμνού για να καλύψει τη γυμνότητα της αμαρτωλής ανθρωπότητας. Όταν η καταπάτηση της ανθρωπότητας ολοκληρώθηκε το 1798, ο Αμνός, ο οποίος είναι το θεμέλιο και ο οικοδόμος κάθε ηγιασμένης αναπαράστασης ναού, εσφάγη εκ νέου. Εκεί το βόρειο βασίλειο, και ο ανθρώπινος ναός που εκπροσωπείται σε αυτό, έφθασαν στο τέλος τους.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

Το 1798 ήταν το έτος κατά το οποίο ο πλαστός αντίχριστος θανατώθηκε, αφού είχε δώσει τη σατανική του μαρτυρία επί τριάμισι προφητικά έτη, η οποία άρχισε με την ενδυνάμωσή του το έτος 538, και η οποία είχε προηγουμένως προπαρασκευασθεί επί τριάντα έτη, αρχίζοντας το έτος 508. Αυτό αποτελούσε σατανική παραχάραξη των τριάντα ετών προετοιμασίας του Χριστού, που άρχισαν με τη γέννησή Του και ολοκληρώθηκαν με την ενδυνάμωσή Του, όταν βαπτίσθηκε, και κατόπιν έδωσε τη μαρτυρία Του επί τριάμισι κυριολεκτικά έτη, έως ότου έφθασε στο σημείο όπου ο Αμνός ο εσφαγμένος από καταβολής κόσμου εσταυρώθη. Τότε εκπληρώθηκε η υπόσχεσή Του ότι, μόλις ο ναός καταστρεφόταν, θα τον ανέγειρε σε τρεις ημέρες.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

Αυτός θα ήταν εκείνος που θα ήγειρε τον ναό του σώματός Του, διότι ήταν η δύναμη της θεότητός Του που πραγματοποίησε την ανάσταση· επειδή η θεότητά Του δεν απέθανε κατά τη σταύρωση, αλλά η ανθρωπότητά Του ήταν εκείνη που πέθανε επάνω στον σταυρό, διότι είναι αδύνατον να πεθάνει ο Θεός.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> «Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή» (Ιωάννης 11:25). Εκείνος ο οποίος είχε πει: «Εγώ βάλλω την ζωήν μου, διά να λάβω αυτήν πάλιν» (Ιωάννης 10:17), εξήλθε από τον τάφο σε ζωή που ήταν εν Εαυτώ. Η ανθρώπινη φύση απέθανε· η θεία φύση δεν απέθανε. Εν τη θεότητί Του, ο Χριστός κατείχε τη δύναμη να θραύσει τα δεσμά του θανάτου. Διακηρύσσει ότι έχει ζωή εν Εαυτώ, ώστε να ζωοποιεί όποιον θέλει». Selected Messages, βιβλίο 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

Το 1798, ο ανθρώπινος ναός, το στράτευμα του «βόρειου βασιλείου», έφθασε στο τέλος του, διότι, ως σύμβολο της κατώτερης φύσεως, δεν μπορούσε να μεταβληθεί παρά μόνον κατά την ανάσταση στη Δευτέρα Παρουσία. Εντούτοις, προσδιόρισε το θεμέλιο των σαράντα έξι ετών, όταν ο Χριστός ανήγειρε τον ναό που μπορούσε να μεταμορφωθεί, ο οποίος αντιπροσωπευόταν από το νότιο βασίλειο, το οποίο ήταν σύμβολο των ανώτερων δυνάμεων του νου, το οποίο μεταμορφώνεται τη στιγμή που ένας αμαρτωλός δικαιώνεται.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> «Επάνω στο θεμέλιο που ο Ίδιος ο Χριστός είχε θέσει, οι απόστολοι οικοδόμησαν την εκκλησία του Θεού. Στις Γραφές, η εικόνα της ανέγερσης ναού χρησιμοποιείται συχνά για να καταδείξει την οικοδόμηση της εκκλησίας. Ο Ζαχαρίας αναφέρεται στον Χριστό ως στον Κλάδο που επρόκειτο να οικοδομήσει τον ναό του Κυρίου. Μιλεί για τους Εθνικούς ως συνεργούντες στο έργο: “Και οι μακράν θέλουσιν ελθεί και θέλουσιν οικοδομήσει εν τω ναώ του Κυρίου·” και ο Ησαΐας διακηρύσσει: “Και οι υιοί των αλλογενών θέλουσιν ανοικοδομήσει τα τείχη σου.” Ζαχαρίας 6:12, 15· Ησαΐας 60:10.»

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Γράφοντας για την οικοδόμηση αυτού του ναού, ο Πέτρος λέγει: «Προσερχόμενοι προς Αυτόν, ως προς λίθον ζώντα, αποδοκιμασμένον μεν υπό των ανθρώπων, εκλεκτόν δε παρά τω Θεώ και πολύτιμον, και σεις επίσης, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας, ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού.» 1 Πέτρου 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> «Στο λατομείο του Ιουδαϊκού και του εθνικού κόσμου οι απόστολοι εργάζονταν, φέρνοντας έξω λίθους για να τοποθετηθούν επάνω στο θεμέλιο. Στην επιστολή του προς τους πιστούς της Εφέσου, ο Παύλος είπε: “Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.” Εφεσίους 2:19–22.»

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> Και προς τους Κορινθίους έγραψε: «Κατά τη χάρη του Θεού που μου δόθηκε, ως σοφός αρχιτέκτων έθεσα το θεμέλιο, και άλλος οικοδομεί επάνω σε αυτό. Αλλά ο καθένας ας προσέχει πώς οικοδομεί επάνω σε αυτό. Διότι άλλο θεμέλιο κανείς δεν μπορεί να θέσει, εκτός από εκείνο που έχει τεθεί, το οποίο είναι ο Ιησούς Χριστός. Εάν δε κάποιος οικοδομεί επάνω σε αυτό το θεμέλιο χρυσό, άργυρο, πολύτιμους λίθους, ξύλα, χόρτο, καλάμη· το έργο του καθενός θα γίνει φανερό· διότι η ημέρα θα το φανερώσει, επειδή με φωτιά αποκαλύπτεται· και η φωτιά θα δοκιμάσει το έργο του καθενός, ποιο είναι.» 1 Κορινθίους 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> «Οι απόστολοι οικοδόμησαν επάνω σε ασφαλές θεμέλιο, δηλαδή στον Αιώνιο Βράχο. Σε τούτο το θεμέλιο έφεραν τους λίθους που εξόρυξαν από τον κόσμο. Οι οικοδόμοι δεν εργάσθηκαν χωρίς προσκόμματα. Το έργο τους κατέστη εξαιρετικά δύσκολο εξαιτίας της αντιθέσεως των εχθρών του Χριστού. Έπρεπε να αγωνισθούν εναντίον της μισαλλοδοξίας, της προκαταλήψεως και του μίσους εκείνων που οικοδομούσαν επάνω σε ψευδές θεμέλιο. Πολλοί από εκείνους που εργάζονταν ως οικοδόμοι της εκκλησίας θα μπορούσαν να παρομοιασθούν με τους οικοδόμους του τείχους στις ημέρες του Νεεμία, για τους οποίους είναι γραμμένο: “Και οι οικοδομούντες επί του τείχους, και οι βαστάζοντες τα φορτία, μετά των φορτωτών, έκαστος με το εν χείρα αυτού εργάζετο εις το έργον, και με την άλλην χείρα εκράτει όπλον.” Νεεμίας 4:17.» Πράξεις των Αποστόλων, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> Η πτώση του ανθρώπου γέμισε ολόκληρο τον ουρανό με θλίψη. Ο κόσμος που είχε δημιουργήσει ο Θεός είχε κατασπαραχθεί από την κατάρα της αμαρτίας και κατοικούνταν από όντα καταδικασμένα σε δυστυχία και θάνατο. Δεν φαινόταν να υπάρχει καμία διαφυγή για εκείνους που είχαν παραβεί τον νόμο. Οι άγγελοι έπαυσαν τους ύμνους της δοξολογίας τους. Σε όλες τις αυλές του ουρανού υπήρχε πένθος για την καταστροφή που είχε επιφέρει η αμαρτία.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> «Ο Υιός του Θεού, ο ένδοξος Αρχιστράτηγος του ουρανού, σπλαχνίσθηκε το πεσμένο ανθρώπινο γένος. Η καρδιά Του συγκινήθηκε με άπειρη συμπόνια, καθώς οι συμφορές του απολωλότος κόσμου υψώνονταν ενώπιόν Του. Αλλά η θεία αγάπη είχε συλλάβει ένα σχέδιο, διά του οποίου ο άνθρωπος θα μπορούσε να λυτρωθεί. Ο παραβιασμένος νόμος του Θεού απαιτούσε τη ζωή του αμαρτωλού. Σε ολόκληρο το σύμπαν υπήρχε μόνο Ένας ο οποίος μπορούσε, εκ μέρους του ανθρώπου, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του. Εφόσον ο θείος νόμος είναι εξίσου ιερός με τον Ίδιο τον Θεό, μόνο Εκείνος που είναι ίσος με τον Θεό μπορούσε να κάνει εξιλέωση για την παράβασή του. Κανείς άλλος παρά μόνο ο Χριστός δεν μπορούσε να λυτρώσει τον πεπτωκότα άνθρωπο από την κατάρα του νόμου και να τον επαναφέρει σε αρμονία με τον Ουρανό. Ο Χριστός θα αναλάμβανε επάνω Του την ενοχή και την αισχύνη της αμαρτίας—αμαρτίας τόσο προσβλητικής προς έναν άγιο Θεό, ώστε έπρεπε να χωρίσει τον Πατέρα από τον Υιό Του. Ο Χριστός θα κατέβαινε στα βάθη της δυστυχίας για να διασώσει το κατεστραμμένο γένος.»

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> «Ενώπιον του Πατέρα ικέτευε υπέρ του αμαρτωλού, ενώ το πλήθος του ουρανού ανέμενε το αποτέλεσμα με ένταση ενδιαφέροντος, την οποία λόγια δεν δύνανται να εκφράσουν. Μακρά υπήρξε εκείνη η μυστηριώδης συνομιλία — “η βουλή της ειρήνης” (Ζαχαρίας 6:13) για τους πεπτωκότες υιούς των ανθρώπων. Το σχέδιο της σωτηρίας είχε τεθεί προ της δημιουργίας της γης· διότι ο Χριστός είναι “το Αρνίον το εσφαγμένον από καταβολής κόσμου” (Αποκάλυψις 13:8)· όμως υπήρξε αγώνας, ακόμη και για τον Βασιλέα του σύμπαντος, να παραδώσει τον Υιόν Του εις θάνατον υπέρ της ενοχής του πεπτωκότος γένους. Αλλ’ “τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκεν τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλ’ να έχη ζωήν αιώνιον”. Ιωάννης 3:16. Ω, το μυστήριον της απολυτρώσεως! η αγάπη του Θεού προς έναν κόσμο που δεν Τον ηγάπησε! Ποιος δύναται να γνωρίσει τα βάθη εκείνης της αγάπης, η οποία “υπερβαίνει πάσαν γνώσιν”; Καθ’ όλους τους ατελευτήτους αιώνας, αθάνατες διάνοιες, επιζητώντας να κατανοήσουν το μυστήριο εκείνης της ακατανοήτου αγάπης, θα θαυμάζουν και θα προσκυνούν.»

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> «Ο Θεός επρόκειτο να φανερωθεί εν Χριστώ, “συμφιλιώνοντας τον κόσμον προς Εαυτόν.” 2 Κορινθίους 5:19. Ο άνθρωπος είχε καταπέσει τόσο πολύ εξαιτίας της αμαρτίας, ώστε ήταν αδύνατον γι’ αυτόν, αφ’ εαυτού, να έλθει σε αρμονία με Εκείνον του οποίου η φύση είναι αγνότητα και αγαθότητα. Αλλ’ ο Χριστός, αφού λύτρωσε τον άνθρωπο από την καταδίκη του νόμου, μπορούσε να μεταδώσει θεία δύναμη, ώστε να συνεργασθεί με την ανθρώπινη προσπάθεια. Έτσι, δια μετανοίας προς τον Θεόν και πίστεως στον Χριστόν, τα πεπτωκότα τέκνα του Αδάμ μπορούσαν και πάλι να γίνουν “υιοί του Θεού.” 1 Ιωάννου 3:2.» Πατριάρχαι και Προφήται, 63, 64.

Back to Articles