Article

# Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Είκοσι

Αριθμός Είκοσι

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Το βιβλίο του Ιωήλ επισημαίνει ότι η καταστροφή του αμπελώνος του Θεού λαμβάνει χώρα κατά την τέταρτη γενεά.

> Ο λόγος τοῦ Κυρίου ὁ ὁποῖος ἐγένετο πρὸς τὸν Ἰωὴλ τὸν υἱὸν τοῦ Φαθουήλ.

> Ακούσατε τούτο, πρεσβύτεροι, και προσέξατε, πάντες οι κάτοικοι της γης. Έγινε τοιούτο πράγμα στις ημέρες σας, ή ακόμη και στις ημέρες των πατέρων σας; Διηγηθήτε το στα τέκνα σας, και ας το διηγηθούν τα τέκνα σας στα τέκνα τους, και τα τέκνα τους σε άλλη γενεά.

> Ὃ,τι ἀφῆκεν ὁ παλμεροσκώληξ, ἔφαγεν ἡ ἀκρίς· καὶ Ὃ,τι ἀφῆκεν ἡ ἀκρίς, ἔφαγεν ὁ βροῦχος· καὶ Ὃ,τι ἀφῆκεν ὁ βροῦχος, ἔφαγεν ἡ ἐρυσίβη.

> Ξυπνήστε, εσείς οι μέθυσοι, και κλάψτε· και ολολύξτε, όλοι εσείς οι πότες του οίνου, εξαιτίας του νέου οίνου· διότι αφαιρέθηκε από το στόμα σας. Ιωήλ 1:1–5.

Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι η παραβολή του Αντβεντισμού, και η αφύπνιση στην παραβολή λαμβάνει χώρα όταν ο σίτος και τα ζιζάνια χωρίζονται, οπότε τα ζιζάνια αφυπνίζονται ως προς το γεγονός ότι έχουν «αποκοπεί» από τον «νέο οίνο». Η λέξη «αποκοπεί» αντιπροσωπεύει το πρώτο βήμα της διαθήκης του Άβραμ, κατά το οποίο μία δαμάλα, μία αίγα και ένας κριός κατακόπηκαν σε δύο μέρη στο τελετουργικό για την επικύρωση της διαθήκης με αίμα. Στο ίδιο ακριβώς χωρίο της διαθήκης, ο Θεός δηλώνει ότι θα επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση κατά την τέταρτη γενεά.

> Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἄβραμ· Γίνωσκε μετὰ βεβαιότητος ὅτι τὸ σπέρμα σου θὰ εἶναι πάροικος ἐν γῇ οὐχὶ ἰδίᾳ αὐτῶν, καὶ θὰ δουλεύσῃ εἰς αὐτούς· καὶ ἐκεῖνοι θὰ θλίψωσιν αὐτοὺς τετρακόσια ἔτη· ἀλλὰ καὶ τὸ ἔθνος, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ δουλεύσωσι, ἐγὼ θὰ κρίνω· καὶ μετὰ ταῦτα θὰ ἐξέλθωσι μετὰ μεγάλων ὑπαρχόντων. Σὺ δὲ θὰ ἀπελεύσῃ πρὸς τοὺς πατέρας σου ἐν εἰρήνῃ· θὰ ταφῇς ἐν γήρει καλῷ. Ἀλλὰ ἐν τῇ τετάρτῃ γενεᾷ θὰ ἐπιστρέψωσιν ἐνθάδε· διότι ἡ ἀνομία τῶν Ἀμορραίων δὲν ἐπληρώθη ἔτι. Γένεσις 15:13–16.

Όταν η προφητεία εκπληρώθηκε κατά την τετάρτη γενεά, κατά τη γενεά του Μωυσέως, ο Κύριος έθεσε ενώπιον τους Δέκα Εντολές ως σύμβολο της διαθήκης με τον Θεό και τον εκλεκτό λαό Του. Στη δεύτερη από εκείνες τις δέκα εντολές το φως των τεσσάρων γενεών του Άβραμ μεγεθύνθηκε.

> Οὐ θέλεις κάμει εἰς σεαυτόν οὐδεμίαν γλυπτὴν εἰκόνα, οὐδὲ ὁμοίωμα τινὸς ὅσα εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω, ἢ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω, ἢ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς· οὐ θέλεις προσκυνήσει αὐτά, οὐδὲ λατρεύσει αὐτά· διότι ἐγώ, Κύριος ὁ Θεός σου, εἰμὶ Θεὸς ζηλότυπος, ἀνταποδιδούς τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα μέχρι τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τῶν μισούντων με, καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τῶν ἀγαπώντων με καὶ φυλαττόντων τὰς ἐντολάς μου. Ἔξοδος 20:4–6.

Οι τέσσερις γενεές της διαθήκης του Άβραμ ενσωματώθηκαν στη μεγέθυνση του χαρακτήρα του Θεού ως Θεού ζηλότυπου. Η ζηλοτυπία Του αντιπαρατίθεται προς τα γλυπτά είδωλα. Με την τέταρτη γενεά του Άβραμ βρίσκουμε επίσης μια προοδευτική κρίση. Η κρίση ήταν επάνω στο έθνος όπου ο λαός του Θεού βρισκόταν σε δουλεία, καθώς και επάνω στον λαό του Θεού, και έπειτα οι Αμορραίοι θα κρίνονταν. Ο Άβραμ προσδιορίζει μια προοδευτική διαδικασία κρίσεως που αρχίζει με τον οίκο του Θεού και διατρέχει προοδευτικά τον κόσμο, και η δεύτερη εντολή προσδιορίζει ότι η διαδικασία της κρίσεως διαιρεί την ανθρωπότητα σε μία τάξη εκείνων που μισούν τον Θεό και σε μία τάξη εκείνων που αγαπούν τον Θεό, προτυπώνοντας έτσι τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος διακηρύσσει δυνατά: «Εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου τηρήσατε.»

Κατά την ίδια περίοδο κατά την οποία ο Νόμος παραδίδεται στο Σινά, στον Μωυσή αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του Θεού.

> Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν· Λάξευσον εἰς σεαυτὸν δύο πλάκας λιθίνους ὁμοίας πρὸς τὰς πρώτας· καὶ ἐγὼ θὰ γράψω ἐπὶ τῶν πλακῶν τούτων τοὺς λόγους οἵτινες ἦσαν ἐπὶ τῶν πρώτων πλακῶν, τὰς ὁποίας συνέτριψας. Καὶ γίνου ἕτοιμος τὸ πρωί, καὶ ἀνάβηθι τὸ πρωί εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, καὶ παράστηθι ἐκεῖ ἐνώπιόν μου ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους. Καὶ μηδεὶς ἀναβήτω μετὰ σοῦ, μηδὲ ἀς φανῇ τις καθ’ ὅλου τοῦ ὄρους· μηδὲ τὰ πρόβατα ἢ τὰ βόδια βοσκέτωσαν ἔμπροσθεν τοῦ ὄρους ἐκείνου.

> Καὶ πελέκησε δύο πλάκες λίθινες όμοιες με τις πρώτες· και ο Μωυσής σηκώθηκε νωρίς το πρωί και ανέβηκε στο όρος Σινά, καθώς τον είχε προστάξει ο Κύριος, και πήρε στο χέρι του τις δύο λίθινες πλάκες. Και ο Κύριος κατέβηκε μέσα στη νεφέλη και στάθηκε εκεί μαζί του και διακήρυξε το όνομα του Κυρίου. Και ο Κύριος πέρασε μπροστά του και διακήρυξε,

> Ο Κύριος, ο Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, που διατηρεί το έλεος σε χιλιάδες, συγχωρεί ανομία και παράβαση και αμαρτία, και δεν αθωώνει με κανέναν τρόπο τον ένοχο· επισκέπτεται την ανομία των πατέρων επάνω στα τέκνα και επάνω στα τέκνα των τέκνων, έως την τρίτη και την τετάρτη γενεά.

> Καὶ ὁ Μωυσῆς ἔσπευσεν, καὶ ἔκλινε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ πρὸς τὴν γῆν, καὶ προσεκύνησεν. Καὶ εἶπεν· Ἐὰν τώρα εὗρον χάριν ἐνώπιόν σου, Κύριε, ἀς πορευθῇ, δέομαί σου, ὁ Κύριός μου ἐν μέσῳ ἡμῶν· διότι λαὸς σκληροτράχηλός ἐστιν· καὶ συγχώρησον τὴν ἀνομίαν ἡμῶν καὶ τὴν ἁμαρτίαν ἡμῶν, καὶ λάβε ἡμᾶς εἰς κληρονομίαν σου. Ἔξοδος 34:1–9.

Η δεύτερη παράδοση του νόμου αντιστοιχεί στο διάγραμμα των πρωτοπόρων του 1850. Οι πρώτες πλάκες συντρίφθηκαν, και η πρώτη πλάκα είχε σφάλμα στους αριθμούς. Τότε ο αρχαίος Ισραήλ κατέστη θεματοφύλακας του νόμου, και ο σύγχρονος Ισραήλ κατέστη τότε θεματοφύλακας του νόμου του Θεού και των νόμων του προφητικού Λόγου του Θεού. Όταν οι δύο πλάκες παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά, υπήρξε κυριολεκτική ανταρσία στο στρατόπεδο, και όταν εισήχθη το διάγραμμα του 1850, υπέβοσκε πνευματική ανταρσία στο στρατόπεδο. Η προφητεία του Άβραμ περί της τέταρτης γενεάς εκπληρώθηκε από τον Μωυσή στην τέταρτη γενεά, όπου ο Θεός διεύρυνε την αποκάλυψη της κρίσεως στην τέταρτη γενεά, μέσα στη δεύτερη εντολή. Τα γλυπτά είδωλα έγιναν το απομίμημα της αληθινής λατρείας του Θεού, και η ζηλοτυπία του χαρακτήρα του Θεού συνδέθηκε με την κρίση. Κατόπιν ο Μωυσής αντίκρισε τη δόξα του Θεού. Είδε τη ζηλοτυπία του Θεού ως στοιχείο του χαρακτήρα του Θεού, όπως αυτός παριστάνεται διά του «ονόματός» Του, και εκτίθεται η σχέση μεταξύ του λατρευτή και των αμαρτιών των πατέρων τους.

Όταν ο Χριστός καθάρισε τον ναό την πρώτη φορά, τότε οι μαθητές ενθυμήθηκαν ότι ο ζήλος του οίκου Του Τον είχε καταφάγει. Ο «ζήλος» είναι η λέξη «ζηλοτυπία». Ο χαρακτήρας του Θεού που εκφράζει τη ζηλοτυπία Του είναι το κίνητρο που οδήγησε τον Χριστό να καθαρίσει τον ναό Του, και το προφητικό γνώρισμα της ανάγκης να εξομολογηθείς εκείνες τις αμαρτίες των πατέρων σου επρόκειτο αργότερα να καταστεί ουσιώδες στοιχείο της κλήσεως σε μετάνοια μέσα στην κρίση των «επτά καιρών» του Λευιτικού εικοστού έκτου. Η «τέταρτη γενεά» του Άβραμ αναπτύσσει ολοένα και μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς συνεχίζεται διαμέσου της ιστορίας της διαθήκης. Το βιβλίο του Ιωήλ αντιπροσωπεύει τον καιρό της όψιμης βροχής, η οποία λαμβάνει χώρα στις έσχατες ημέρες. Το βιβλίο του Ιωήλ εκθέτει το μήνυμά του στηριζόμενο στην εισαγωγή του μηνύματος των τεσσάρων γενεών, ως το θέμα που καταγράφηκε στο πρώτο κιόλας βήμα της τριπλής διαθήκης του Άβραμ με τον Θεό. Το θέμα αυτό φθάνει στην ολοκλήρωσή του στο βιβλίο του Ιωήλ.

Αφού εισήλθαν στη Γη της Επαγγελίας, η Κιβωτός της διαθήκης βρισκόταν στη Σηλώ, όπου ο πονηρός και άφρων Ηλεί, ο αρχιερεύς, και οι δύο διεφθαρμένοι υιοί του αντιπαρατίθενται προς την κλήση του Σαμουήλ. Η Σηλώ θα αποτελούσε ένα στάδιο στην πορεία της Κιβωτού, η οποία ήταν το σύμβολο της διαθήκης. Αφού η Κιβωτός χρησιμοποιήθηκε ως το σύμβολο της καθαιρέσεως των τειχών της Ιεριχούς, βρισκόταν στη Σηλώ επί περίπου τετρακόσια έτη, έως τον θάνατο του Ηλεί και των πονηρών υιών του. Έπειτα αιχμαλωτίσθηκε από τους Φιλισταίους, και κατόπιν, όταν ο Δαβίδ μετέφερε την Κιβωτό στην Ιερουσαλήμ, πραγματοποιήθηκε η πρώτη απεικόνιση της θριαμβευτικής εισόδου στην Ιερουσαλήμ. Ο δηλωμένος σκοπός της μεταφοράς του συμβόλου της διαθήκης στην Ιερουσαλήμ ήταν ότι ο Θεός εξέλεξε να θέσει το όνομά Του στην Ιερουσαλήμ, και το όνομά Του συνδέεται με τη ζηλοτυπία Του, η οποία συνδέεται με τη ζηλότυπη κρίση Του έως τετάρτης γενεάς.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο ο Κύριος θα υψώσει την θριαμβεύουσα εκκλησία υπεράνω πάντων των λόφων και των ορέων, και τα έθνη θα είπουν: «Έλθετε, και ας αναβώμεν εις τον οίκον του Θεού».

> Καὶ θέλει συμβῆ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ὅτι τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῆ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὀρέων καὶ θέλει ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν λόφων· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρεύσει εἰς αὐτό. Καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσιν ὑπάγει καὶ ἐρεῖ, Δεῦτε, καὶ ἀς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατεῖ ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ· διότι ἐκ τῆς Σιών θέλει ἐξέλθει ὁ νόμος, καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 2:2, 3.

Ο λόγος του Κυρίου εξέρχεται από την Ιερουσαλήμ, διότι εκείνος επέλεξε να θέσει εκεί το «όνομά» Του. Με τον Μωυσή, «κατέβη ο Κύριος εν νεφέλη, και εστάθη μετ’ αυτού εκεί, και εκήρυξε το όνομα του Κυρίου. Και παρήλθε ο Κύριος έμπροσθεν αυτού, και εκήρυξε,

> Ο Κύριος, ο Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, που διατηρεί το έλεος εις χιλιάδας, συγχωρεί ανομία και παράβαση και αμαρτία, και δεν αθωώνει διόλου τον ένοχο· επισκέπτεται την ανομία των πατέρων επί τα τέκνα και επί τα τέκνα των τέκνων, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Έξοδος 34:6, 7.

Το «όνομά» Του είναι ο χαρακτήρας Του, και ο χαρακτήρας του Θεού είναι βαθύτατα σύνθετος και βαθύτατα απλός. Ο Θεός είναι αγάπη· αυτό εκφράζει τελείως τον χαρακτήρα Του, αλλά με απλό τρόπο. Η διαθηκική αλήθεια του Άβραμ περί «της τετάρτης γενεάς της κρίσεως» διευρύνθηκε «γραμμή επί γραμμήν» με το πρόσθετο φως της δεύτερης εντολής σχετικά με την τετάρτη γενεά. Κατόπιν, η εμπειρία του Μωυσή επεκτείνει το φως της συνδέσεως της τετάρτης γενεάς με τον χαρακτήρα του Θεού, προσθέτοντας το φως της ζηλοτυπίας Του. Η Έμπνευση έχει ορίσει τον χαρακτήρα ως «σκέψεις και αισθήματα συνδυασμένα», αλλά η Έμπνευση μάς έχει επίσης πληροφορήσει ότι οι σκέψεις μας δεν είναι ως οι σκέψεις του Θεού. Ο χαρακτήρας Του είναι οι σκέψεις και τα αισθήματά Του συνδυασμένα, και ο χαρακτήρας Του έχει τόσες πολλές όψεις πέρα από τις απλές ανθρώπινες σκέψεις και αισθήματά μας, ώστε η διαφορά είναι ότι οι σκέψεις Του είναι υψηλότερες από τον ουρανό σε σχέση με τη γη.

> Διότι αἱ βουλαί μου δὲν εἶναι αἱ βουλαί σας, οὐδὲ αἱ ὁδοί σας αἱ ὁδοί μου, λέγει Κύριος. Ἀλλ᾽ ὅσον οἱ οὐρανοὶ εἶναι ὑψηλότεροι ἀπὸ τὴν γῆν, τόσον αἱ ὁδοί μου εἶναι ὑψηλότεραι ἀπὸ τὰς ὁδοὺς σας, καὶ αἱ βουλαί μου ἀπὸ τὰς βουλὰς σας. Ἠσαΐας 55:8, 9.

Έτσι, ιδού ένας ανθρώπινος συλλογισμός προς εξέταση· εάν ο χαρακτήρας του Θεού αντιπροσωπεύεται από το όνομά Του, τότε κάθε εκδήλωση του ονόματος του Θεού είναι εκδήλωση του χαρακτήρα Του. Ο Λέων της φυλής του Ιούδα σφραγίζει και αποσφραγίζει τον προφητικό Του Λόγο, ο Palmoni είναι ο Θαυμαστός Αριθμητής των Μυστηρίων, ο οποίος είναι επίσης η Ρίζα εκ ξηράς γης, και επίσης η καιομένη βάτος, στύλος πυρός, ο αρχάγγελος Μιχαήλ, και ούτω καθεξής. Τα γνωρίσματα του χαρακτήρα του Θεού, όπως αντιπροσωπεύονται από τα διάφορα ονόματά Του, είναι ατελεύτητα. Ο «ανθρώπινος συλλογισμός προς εξέταση» είναι ο εξής: Με όλες τις διάφορες εκφράσεις του χαρακτήρα του Θεού που είναι γνωστό ότι υπάρχουν, ποια είναι η σημασία του γεγονότος ότι, στο πρώτο κιόλας βήμα διαθήκης της τριμερούς διαδικασίας της διαθήκης με τον Άβραμ, η «κρίση της τετάρτης γενεάς» αποτελεί τη θεμελιώδη δήλωση μέσα στη διαθήκη, η οποία αντανακλά το όνομά Του;

> Και είπε προς τον Άβραμ: Γνώριζε βεβαίως ότι το σπέρμα σου θα είναι πάροικος σε γη που δεν θα είναι δική τους, και θα τους υπηρετήσει· και εκείνοι θα τους καταθλίψουν τετρακόσια έτη. Και επίσης το έθνος εκείνο, το οποίο θα υπηρετήσουν, εγώ θα κρίνω· και έπειτα θα εξέλθουν με μεγάλη περιουσία. Και εσύ θα απέλθεις προς τους πατέρες σου εν ειρήνη· θα ταφείς σε καλό γήρας. Αλλά στην τέταρτη γενεά θα επιστρέψουν εδώ πάλι· διότι η ανομία των Αμορραίων δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί. Γένεσις 15:13–16.

Ο χαρακτήρας του Θεού ως Κριτού ανθρώπων και εθνών παραχωρεί στους ανθρώπους μία περίοδο δοκιμασίας, η οποία παριστάνεται με τέσσερις γενεές. Ο Θεός είναι ο Κριτής, είναι ελεήμων, είναι μακρόθυμος, και φέρει την κρίση ανθρώπων και εθνών στο τέλος της κατά την τετάρτη γενεά. Η θεμελιώδης διακήρυξη του Θεού στη διαθήκη Του με έναν εκλεκτό λαό περιλαμβάνει την κρίση της τετάρτης γενεάς. Όπως ακριβώς το μήνυμα του πρώτου αγγέλου κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά εκάστου από τα τρία επιμέρους αγγελικά μηνύματα, έτσι και το πρώτο βήμα της διαθήκης του Άβραμ κατέχει τα χαρακτηριστικά ολόκληρης της τριμερούς διαθήκης. Το όνομα του Θεού είναι ότι είναι ο ελεήμων Κριτής, ο οποίος κρίνει κατά την τετάρτη γενεά. Κάθε άλλο βήμα στην ιστορία της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού οικοδομεί επάνω σε αυτό το θεμέλιο.

Όταν το βιβλίο του Ιωήλ τοποθετείται στην αφύπνιση της Κραυγής του Μεσονυκτίου στο εδάφιο πέντε, και ο «νέος οίνος» «αποκόπτεται» από το στόμα τους, η εισαγωγή σε εκείνον τον τελικό διαχωρισμό της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού της διαθήκης είναι το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης, το οποίο εκθέτει την αποστασία του λαού της διαθήκης, ο οποίος κατόπιν «αποκόπτεται», ως γεγονός που συντελείται στην τέταρτη γενεά. «Αποκόπτονται», επειδή δεν κατανοούν το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης.

Εκείνο το θεμελιώδες μήνυμα της διαθήκης, το οποίο περιέχεται στα τέσσερα εδάφια του δεκάτου πέμπτου κεφαλαίου της Γενέσεως, είναι η ράβδος της μετρήσεως—η γραμμή της κρίσεως που χρησιμοποιείται όταν το ακρογωνιαίο μήνυμα της διαθήκης παρουσιάζεται ως «νέος οίνος» στις έσχατες ημέρες. Η βαρύτητα που συνδέεται με την αφύπνιση των μεθυσμένων του Εφραΐμ, όταν ο «νέος οίνος» «αποκόπτεται», γίνεται αληθινά κατανοητή μόνον όταν τοποθετηθεί μέσα στο πλαίσιο μιας εξαγγελίας κρίσεως εναντίον της τελικής τετάρτης γενεάς ενός ανυπότακτου εκλεκτού λαού, κατά την περίοδο της δοκιμασίας της όψιμης βροχής.

Στη Γένεση δεκαεπτά, βρίσκουμε το δεύτερο βήμα της τριμερούς διαθήκης με τον Αβραάμ:

> Και είπε ο Θεός προς τον Αβραάμ· Συ λοιπόν θέλεις φυλάττει την διαθήκην μου, συ και το σπέρμα σου μετά σε εις τας γενεάς αυτών. Αύτη είναι η διαθήκη μου, την οποίαν θέλετε φυλάττει, αναμέσον εμού και υμών και του σπέρματός σου μετά σε·

> Πᾶν ἀρσενικὸν παιδίον μεταξύ σας θέλει περιτέμνεσθαι. Καὶ θέλετε περιτέμνει τὴν σάρκα τῆς ἀκροβυστίας σας· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι σημεῖον τῆς διαθήκης μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ὑμῶν. Καὶ ὁ ὀκταήμερος μεταξύ σας θέλει περιτέμνεσθαι, πᾶν ἀρσενικὸν εἰς τὰς γενεὰς σας, ὁ γεννηθεὶς ἐν τῇ οἰκίᾳ, ἢ ἀγορασθεὶς διὰ χρημάτων ἀπὸ παντὸς ξένου, ὅστις δὲν εἶναι ἐκ τοῦ σπέρματός σου. Ὁ γεννηθεὶς ἐν τῇ οἰκίᾳ σου, καὶ ὁ ἀγορασθεὶς διὰ τῶν χρημάτων σου, ἐξάπαντος πρέπει νὰ περιτέμνηται· καὶ ἡ διαθήκη μου θέλει εἶσθαι ἐν τῇ σαρκί σας διαθήκη αἰώνιος. Καὶ τὸ ἀπερίτμητον ἀρσενικόν, τοῦ ὁποίου ἡ σὰρξ τῆς ἀκροβυστίας δὲν περιετμήθη, ἐκείνη ἡ ψυχὴ θέλει ἐξολοθρευθῆ ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς· παρεβίασε τὴν διαθήκην μου. Γένεσις 17:9–14.

Το δεύτερο βήμα παρέχει μια δεύτερη μαρτυρία στο σύμβολο του ότι κάποιος είναι «εκκομμένος». Η λέξη που μεταφράζεται ως «εκκομμένος» έχει τη ρίζα της στα ζώα που ο Άβραμ κατέκοψε στα δύο στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο, και στο σχετικό χωρίο, όποιος δεν είναι περιτετμημένος θα είναι «εκκομμένος» από τη διαθήκη. Η περιτομή αντικαταστάθηκε από το βάπτισμα στην ιστορία της διαθήκης, όπου ο Χριστός επικύρωνε αυτές ακριβώς τις αλήθειες, και για τον λόγο αυτόν Αυτός, ως το παράδειγμά μας, αναστήθηκε την όγδοη ημέρα.

Εκείνο το σημείο επρόκειτο να εκπληρωθεί κατά την όγδοη ημέρα, όπως παριστάνεται από τις οκτώ ψυχές μέσα στην κιβωτό. Στο δεύτερο βήμα είναι που παριστάνεται η οπτική δοκιμασία, είτε επρόκειτο για τον Ισραήλ που επέλεγε μεταξύ των προφητών της Ιεζάβελ και του Ηλία πριν από την κρίση που εκτελέσθηκε από τον Ηλία, είτε για τον Δανιήλ, τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ, των οποίων η όψη εφαίνετο ωραιοτέρα και παχυτέρα από εκείνων που έτρωγαν την τροφή του βασιλέως· η δεύτερη δοκιμασία είναι οπτική. Η περιτομή είναι σημείο ζωής, και οι οκτώ ψυχές επάνω στην κιβωτό παριστάνουν εκείνους που έζησαν, σε αντίθεση προς εκείνους που απέθαναν.

Στην ιστορία του Χριστού, όταν το σημείο της διαθήκης μεταβλήθηκε στο βάπτισμα, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε αυτήν ακριβώς τη διαθηκική ιστορία των εδαφίων τούτων, για να καταδείξει τη μεγάλη μεταβολή στη διαθηκική ιστορία. Χρησιμοποίησε τη σάρκα που αποκόπτεται στην περιτομή ως σύμβολο του ανθρώπου σε σχέση προς τη θεότητα, και ως σύμβολο της κατώτερης φύσεως του ανθρώπου σε σχέση προς την ανώτερη φύση του ανθρώπου. Ο Παύλος δίδασκε τους μαθητές του χρησιμοποιώντας τον προφητικό Λόγο του Θεού, και ο σκοπός του ως «εκλεκτού» (όπως σημαίνει το όνομα Σαούλ) ήταν να προσδιορίσει τη μεγάλη μεταβολή στη διαθηκική ιστορία, η οποία εκπροσωπείται από τη μετάβαση από τον κατά γράμμα στο πνευματικό Ισραήλ ως τον λαό της διαθήκης του Θεού. Κατά την εκπλήρωση του έργου που του είχε ανατεθεί, παρουσίασε το προφητικό του μήνυμα μέσα στο πλαίσιο της διαθηκικής ιστορίας.

Η Γένεσις δεκαεπτά αντιπροσωπεύει το δεύτερο βήμα των τριών θεμελιωδών βημάτων της διαθήκης, τα οποία βρίσκουν την ωμέγα εκπλήρωσή τους στους τρεις αγγέλους της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα. Το δεύτερο βήμα αντιπροσωπεύεται από το σημείο της περιτομής, το οποίο προτυπώνει τη σφραγίδα του Θεού επάνω στις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι το λάβαρο, το οποίο αντιπροσωπεύει την οπτική δοκιμασία. Οι τρεις άγγελοι είναι το ωμέγα της άλφα διαθήκης του Αβραάμ. Το τρίτο βήμα για τον Αβραάμ ήταν το κεφάλαιο είκοσι δύο.

> Καὶ ἐκάλεσεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἀβραὰμ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐκ δευτέρου, καὶ εἶπεν· Ἐμαυτῷ ὤμοσα, λέγει Κύριος, ἐπειδὴ ἐποίησας τὸ πρᾶγμα τοῦτο καὶ οὐκ ἐφείσω τοῦ υἱοῦ σου, τοῦ ἀγαπητοῦ σου, δι’ ἐμέ, ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε, καὶ πληθύνων πληθυνῶ τὸ σπέρμα σου ὡς τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης· καὶ κληρονομήσει τὸ σπέρμα σου τὰς πόλεις τῶν ὑπεναντίων· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ἀνθ’ ὧν ὑπήκουσας τῆς ἐμῆς φωνῆς. Γένεσις 22:15–18.

Το πρώτο εδάφιο του κεφαλαίου δηλώνει: «Καὶ ἐγένετο μετὰ τὰ πράγματα ταῦτα, ὅτι ὁ Θεὸς ἐδοκίμασε τὸν Ἀβραάμ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἀβραάμ· καὶ ἐκεῖνος εἶπεν, Ἰδοὺ, ἐγώ.» Ο Θεός εδοκίμασε τον Αβραάμ, προσδιορίζοντας έτσι μία τελική δοκιμασία, πριν από την τρίτη διακήρυξη της διαθήκης. Όταν ο Αβραάμ πέρασε τη δοκιμασία, τότε εκτέθηκαν τα τελευταία τέσσερα εδάφια της τριπλής διαθήκης του Αβραάμ. Επειδή ο Αβραάμ «υπήκουσε» στη φωνή του Θεού, η οποία στο παρόν χωρίο είναι η «φωνή της διαθήκης» Του, ο Αβραάμ θα ευλογούνταν ως πατέρας εθνών. Ο τρίτος άγγελος είναι μία δοκιμασία, η οποία, όπως και ο Αβραάμ, αντιπροσωπεύει μία δοκιμασία που καταδεικνύει τον χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας βασίζεται στο αν πιστεύεις τον Θεό, όπως έκανε ο Αβραάμ, ή όχι. Εκείνοι που περνούν τη δοκιμασία, όπως ο Αβραάμ, θα χρησιμοποιηθούν για να συγκεντρώσουν όλα τα έθνη του κόσμου. Τα δεκαεπτά εδάφια, από τρία κεφάλαια, προσδιορίζουν τη διαθήκη μεταξύ του Θεού και ενός εκλεκτού λαού· και πράττοντας τούτο αντιπροσωπεύουν το άλφα της ιστορίας της διαθήκης ενός εκλεκτού λαού, και πράττοντας τούτο, τα εδάφια αυτά αντιπροσωπεύουν επίσης το ωμέγα της ιστορίας της διαθήκης, όπως αυτό παριστάνεται με την έγερση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Πόσοι από εμάς θα αγόραζαν μια κατοικία ή ένα όχημα χωρίς πρώτα να εξετάσουν τους όρους του συμβολαίου; Πόσοι Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας γνωρίζουν ότι ο πρώτος κιόλας όρος της διαθηκικής τους συμβάσεως με τον Θεό συνίσταται στο ότι ο Θεός αυτοπροσδιορίζεται ως ο ελεήμων Θεός, ο οποίος εκτελεί κρίση έως την τετάρτη γενεά; Η τραγωδία είναι ότι δεν γνωρίζουν ούτε τις θεμελιώδεις αλήθειες της Μιλλεριτικής ιστορίας, ούτε τις θεμελιώδεις αλήθειες της ομολογούμενης διαθηκικής τους σχέσεως, και εξαιτίας αυτού, όπως ο αρχαίος Ισραήλ, δεν γνωρίζουν τον καιρό της επισκέψεώς τους. Το τέλος εκείνης της περιόδου επισκέψεως, η οποία άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου, είναι όταν αφυπνίζονται κατά το μεσονύκτιο μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν αποκοπεί.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.

> «Στις 18 Απριλίου, δύο ημέρες αφού η σκηνή των καταρρεόντων κτιρίων είχε περάσει εμπρός μου, πήγα για να εκπληρώσω ένα προκαθορισμένο ραντεβού στην Εκκλησία της οδού Carr, στο Λος Άντζελες. Καθώς πλησιάζαμε στην εκκλησία, ακούσαμε τους εφημεριδοπώλες να φωνάζουν: “Το Σαν Φρανσίσκο καταστράφηκε από σεισμό!” Με βαριά καρδιά διάβασα τις πρώτες, βιαστικά τυπωμένες ειδήσεις της τρομερής καταστροφής.»

> «Δύο εβδομάδες αργότερα, κατά την επιστροφή μας προς την πατρίδα, περάσαμε από το Σαν Φρανσίσκο και, μισθώνοντας άμαξα, αφιερώσαμε μιάμιση ώρα παρατηρώντας την καταστροφή που είχε επιφέρει εκείνη η μεγάλη πόλη. Κτήρια που θεωρούνταν ασφαλή απέναντι στη συμφορά κείτονταν σε ερείπια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κτήρια είχαν βυθιστεί μερικώς στο έδαφος. Η πόλη παρουσίαζε μια φρικτότατη εικόνα της ανεπάρκειας της ανθρώπινης επινοητικότητας να κατασκευάζει οικοδομές πυράντοχες και ανθεκτικές στους σεισμούς.»

> «Μέσω του προφήτη Του Σοφονία, ο Κύριος προσδιορίζει τις κρίσεις που θα επιφέρει επάνω στους κακοποιούς: “Θέλω εξολοθρεύσει ολοτελώς τα πάντα από προσώπου της γης, λέγει ο Κύριος. Θέλω εξολοθρεύσει άνθρωπον και κτήνος· θέλω εξολοθρεύσει τα πτηνά του ουρανού και τους ιχθύας της θαλάσσης, και τα σκάνδαλα μετά των ασεβών· και θέλω εκκόψει τον άνθρωπον από προσώπου της γης, λέγει ο Κύριος.”»

> «Και θα συμβεί κατά την ημέρα της θυσίας του Κυρίου, ότι θα τιμωρήσω τους άρχοντες και τους υιούς του βασιλέως και όλους όσοι είναι ενδεδυμένοι με ξένη ενδυμασία. Κατά την αυτήν ημέρα θα τιμωρήσω επίσης όλους όσοι υπερπηδούν το κατώφλι, οι οποίοι γεμίζουν τους οίκους των κυρίων τους με βία και δόλο….»

> «Και θέλει συμβεί εν εκείνω τω καιρώ, ότι θέλω ερευνήσει την Ιερουσαλήμ με λύχνους και θέλω τιμωρήσει τους άνδρας τους καθημένους επί την οινολάσπην αυτών, τους λέγοντας εν τη καρδία αυτών, Ο Κύριος δεν θέλει κάμει καλόν, ουδέ θέλει κάμει κακόν. Διά τούτο τα υπάρχοντα αυτών θέλουσι γίνει εις διαρπαγήν, και οι οικίαι αυτών εις ερήμωσιν· και θέλουσιν οικοδομήσει οικίας, αλλά δεν θέλουσι κατοικήσει εν αυταίς· και θέλουσι φυτεύσει αμπελώνας, αλλά δεν θέλουσι πίει τον οίνον αυτών.»

> «Η μεγάλη ημέρα του Κυρίου είναι πλησίον, είναι πλησίον και σπεύδει σφόδρα, ακόμη και η φωνή της ημέρας του Κυρίου· ο ισχυρός άνδρας θα κραυγάσει εκεί πικρώς. Εκείνη η ημέρα είναι ημέρα οργής, ημέρα θλίψεως και στενοχωρίας, ημέρα ερημώσεως και αφανισμού, ημέρα σκότους και ζόφου, ημέρα νεφών και πυκνού γνόφου, ημέρα σάλπιγγος και συναγερμού εναντίον των οχυρωμένων πόλεων και εναντίον των υψηλών πύργων. Και θα επιφέρω θλίψη επί τους ανθρώπους, ώστε να περιπατούν ως τυφλοί, επειδή αμάρτησαν εναντίον του Κυρίου· και το αίμα τους θα χυθεί ως χώμα, και η σάρκα τους ως κόπρος. Ούτε το ασήμι τους ούτε το χρυσάφι τους θα μπορέσουν να τους λυτρώσουν κατά την ημέρα της οργής του Κυρίου· αλλά ολόκληρη η γη θα καταναλωθεί από το πυρ της ζηλοτυπίας Του· διότι θα επιφέρει ταχεία και πλήρη εξόντωση σε όλους όσοι κατοικούν στη γη». Σοφονίας 1:2, 3, 8–18.

> «Ο Θεός δεν μπορεί να μακροθυμεί για πολύ ακόμη. Ήδη οι κρίσεις Του αρχίζουν να πλήττουν ορισμένους τόπους, και σύντομα η έκδηλη δυσαρέσκειά Του θα γίνει αισθητή και σε άλλους τόπους.

> «Θα υπάρξει μια σειρά γεγονότων που θα φανερώσουν ότι ο Θεός είναι κύριος της καταστάσεως. Η αλήθεια θα διακηρυχθεί με σαφή, αδιαμφισβήτητη γλώσσα. Ως λαός, πρέπει να ετοιμάσουμε την οδό του Κυρίου υπό την υπερισχύουσα καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Το ευαγγέλιο πρέπει να δοθεί στην καθαρότητά του. Το ρεύμα του ζώντος ύδατος πρέπει να βαθαίνει και να πλαταίνει στην πορεία του. Σε όλα τα πεδία, εγγύς και μακράν, άνθρωποι θα κληθούν από το άροτρο και από τα πλέον συνήθη επαγγέλματα του εμπορίου, που καταλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό τη διάνοια, και θα εκπαιδευθούν σε σύνδεση με άνδρες πείρας. Καθώς θα μαθαίνουν να εργάζονται αποτελεσματικά, θα διακηρύττουν την αλήθεια με δύναμη. Διά των πλέον θαυμαστών ενεργειών της θείας προνοίας, όρη δυσκολιών θα μετακινηθούν και θα ριφθούν στη θάλασσα. Το μήνυμα που σημαίνει τόσα πολλά για τους κατοίκους της γης θα ακουσθεί και θα κατανοηθεί. Οι άνθρωποι θα γνωρίσουν τι είναι αλήθεια. Εμπρός, και πάντοτε εμπρός, το έργο θα προχωρεί έως ότου ολόκληρη η γη θα έχει προειδοποιηθεί, και τότε θα έλθει το τέλος.»

> «Όλο και περισσότερο, καθώς περνούν οι ημέρες, γίνεται φανερό ότι οι κρίσεις του Θεού βρίσκονται στον κόσμο. Με πυρκαγιά και κατακλυσμό και σεισμό προειδοποιεί τους κατοίκους της γης αυτής για την επικείμενη έλευσή Του. Πλησιάζει ο καιρός κατά τον οποίο θα έχει επέλθει η μεγάλη κρίση στην ιστορία του κόσμου, όταν κάθε ενέργεια στη διακυβέρνηση του Θεού θα παρακολουθείται με έντονο ενδιαφέρον και ανέκφραστη αγωνία. Με ταχεία διαδοχή οι κρίσεις του Θεού θα ακολουθούν η μία την άλλη—πυρκαγιά και κατακλυσμός και σεισμός, μαζί με πόλεμο και αιματοχυσία.»

> «Ω, είθε ο λαός να γνώριζε τον καιρό της επισκέψεώς του! Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ακόμη ακούσει τη δοκιμαστική αλήθεια για τον παρόντα καιρό. Υπάρχουν πολλοί με τους οποίους αγωνίζεται το Πνεύμα του Θεού. Ο καιρός των καταστρεπτικών κρίσεων του Θεού είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν καμία ευκαιρία να μάθουν ποια είναι η αλήθεια. Με τρυφερότητα θα τους επιβλέψει ο Κύριος. Η καρδιά του ελέους Του συγκινείται· το χέρι Του είναι ακόμη απλωμένο για να σώσει, ενώ η θύρα είναι κλειστή για εκείνους που δεν θέλησαν να εισέλθουν.»

> «Το έλεος του Θεού φανερώνεται στη μακρά μακροθυμία Του. Συγκρατεί τις κρίσεις Του, αναμένοντας να ηχήσει προς όλους το μήνυμα της προειδοποίησης. Ω, αν ο λαός μας αισθανόταν όπως θα έπρεπε την ευθύνη που αναπαύεται επάνω του να δώσει στον κόσμο το τελευταίο μήνυμα ελέους, τι θαυμαστό έργο θα επιτελείτο!» Μαρτυρίες, τόμος 9, 94–97.

Back to Articles