Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εξήντα Τρία

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

Αποκάλυψη της Προφητείας: Διερευνώντας το Ενδέκατο Κεφάλαιο του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

Τώρα θα αρχίσουμε να προχωρούμε μέσα από το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Καὶ ἐγώ, κατά τὸ πρῶτον ἔτος Δαρείου τοῦ Μήδου, ἐστάθην διὰ νὰ τὸν στηρίξω καὶ νὰ τὸν ἐνισχύσω. Καὶ τώρα θέλω σοι δείξει τὴν ἀλήθειαν. Ἰδού, θὰ ἀναφανῶσιν ἔτι τρεῖς βασιλεῖς ἐν τῇ Περσίδι· καὶ ὁ τέταρτος θὰ γίνη πολὺ πλουσιώτερος πάντων αὐτῶν· καὶ διὰ τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, διὰ τοῦ πλούτου αὐτοῦ, θὰ διεγείρῃ πάντας κατὰ τοῦ βασιλείου τῆς Ἑλλάδος. Καὶ βασιλεὺς δυνατὸς θὰ ἀναφανῇ, ὅστις θὰ ἐξουσιάσῃ μετὰ μεγάλης κυριαρχίας, καὶ θὰ πράξῃ κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ. Καὶ ὅταν ἀναφανῇ, ἡ βασιλεία αὐτοῦ θὰ συντριβῇ, καὶ θὰ διαιρεθῇ πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ· καὶ οὐχὶ εἰς τὸ σπέρμα αὐτοῦ, οὐδὲ κατὰ τὴν κυριαρχίαν αὐτοῦ, μετὰ τῆς ὁποίας ἐκυβέρνησεν· διότι ἡ βασιλεία αὐτοῦ θὰ ἐκριζωθῇ, καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἄλλους ἐκτὸς ἐκείνων. Δανιήλ 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

Ο Γαβριήλ αρχίζει πληροφορώντας τον Δανιήλ ότι εργάσθηκε και με τον Δαρείο κατά το πρώτο έτος του, το έτος κατά το οποίο ο ανεψιός του Δαρείου, ο στρατηγός του, κατέλαβε τη Βαβυλώνα και θανάτωσε τον Βαλτάσαρ. Ο Δανιήλ λαμβάνει αυτό το όραμα κατά το τρίτο έτος του Κύρου, σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου, ώστε ο Γαβριήλ να επισημαίνει τόσο τον Δαρείο όσο και τον Κύρο ως τα σύμβολα που αντιπροσωπεύουν τον «καιρό του τέλους». Ο Βαλτάσαρ και η Βαβυλώνα καταλήφθηκαν από τη Μηδοπερσική Αυτοκρατορία το έτος 538 π.Χ.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «Ο Κύρος πολιόρκησε τη Βαβυλώνα, την οποία κατέλαβε με τέχνασμα το 538 π.Χ., και με τον θάνατο του Βαλτάσαρ, τον οποίο οι Πέρσες θανάτωσαν, το βασίλειο της Βαβυλώνας έπαψε να υπάρχει.» Ουρία Σμιθ, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

Το έτος 538 π.Χ., ο Δανιήλ κατέγραψε το ένατο κεφάλαιο.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «Το όραμα που καταγράφεται στο προηγούμενο κεφάλαιο [κεφάλαιο όγδοο] δόθηκε κατά το τρίτο έτος του Βαλτάσαρ, το 538 π.Χ. Κατά το ίδιο έτος, το οποίο ήταν επίσης το πρώτο του Δαρείου, συνέβησαν τα γεγονότα που αφηγείται το παρόν κεφάλαιο [κεφάλαιο ένατο].» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τοῦ Δαρείου, τὸ ὁποῖον ἦταν τὸ τρίτον καὶ τελευταῖον ἔτος τοῦ Βαλτάσαρ, τῷ 538 π.Χ., ὁ Κύριος ἐτιμώρησε τὴν γῆν τῶν Χαλδαίων καὶ τὴν κατέστησε ἔρημον.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> Καὶ πᾶσα αὕτη ἡ γῆ θέλει γείνει εἰς ἐρήμωσιν καὶ εἰς κατάπληξιν· καὶ τὰ ἔθνη ταῦτα θέλουσι δουλεύσει τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ θέλει συμβῆ, ὅταν συμπληρωθῶσι τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ὅτι θέλω τιμωρήσει τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, λέγει Κύριος, διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, καὶ τὴν γῆν τῶν Χαλδαίων, καὶ θέλω καταστήσει αὐτὴν αἰωνίους ἐρημώσεις. Ἰερεμίας 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

Στο δέκατο εδάφιο, ο Κύριος χρησιμοποιεί τη λέξη «μετά», καθώς εισάγει την τιμωρία της Βαβυλώνας. «Αφού» η Βαβυλώνα ερημωθεί, ο Κύριος θα εκτελέσει το αγαθό Του έργο υπέρ του λαού του Θεού.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> Διότι οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ὅταν συμπληρωθῶσιν ἑβδομήκοντα ἔτη εἰς Βαβυλῶνα, θέλω σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ ἐκτελέσει τὸν ἀγαθὸν μου λόγον πρὸς ἐσᾶς, ἐπαναφέροντάς σας εἰς τοῦτον τὸν τόπον. Ἰερεμίας 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

Η αιχμαλωσία των εβδομήντα ετών άρχισε το 606 π.Χ.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «Ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ 606 π.Χ. τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν, ὁ Δανιὴλ κατενόησε ὅτι αὐτὰ ἐπλησίαζαν πλέον στὸ τέλος τους.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

Η εβδομηκονταετής αιχμαλωσία άρχισε το 606 π.Χ. και έληξε το 536 π.Χ., δηλαδή δύο έτη μετά τον θάνατο του Βαλτάσαρ και την ερήμωση της Βαβυλώνος το 538 π.Χ. Ήταν το τρίτο έτος του Κύρου. Ο Γαβριήλ τοποθετεί την προφητεία του ποταμού Χιδδέκελ στο τρίτο έτος του Κύρου και αρχίζει την αφήγηση του ενδεκάτου κεφαλαίου με αναφορά στο πρώτο έτος του Δαρείου, και με τούτο προσδιορίζει δύο συγκεκριμένα έτη. Το 538 π.Χ. και το 536 π.Χ. ήσαν αμφότερα προσδιωρισμένοι καιροί· το 538 π.Χ. ήταν ο προσδιωρισμένος καιρός για να ολοκληρωθεί η προφητεία των εβδομήκοντα ετών, και το 536 π.Χ. ήταν ο προσδιωρισμένος προφητικός καιρός κατά τον οποίο, «μετά» το 538 π.Χ., ο Κύριος θα εκτελούσε το αγαθό Του έργο υπέρ του λαού Του.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

Το 538 π.Χ. και το 536 π.Χ. είναι αμφότερα προσδιορισμένοι καιροί, και αντιπροσωπεύονται από δύο ιστορικές μορφές· η μία ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Μηδίας και η δεύτερη ο πρώτος βασιλιάς της Περσίας. Το τέλος των εβδομήντα ετών κατά τα οποία ο κυριολεκτικός Ισραήλ ήταν αιχμάλωτος στην κυριολεκτική Βαβυλώνα, αντιπροσώπευε τα χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία ο πνευματικός Ισραήλ ήταν αιχμάλωτος στην πνευματική Βαβυλώνα, από το έτος 538 μ.Χ. έως το 1798. Το 1798 ήταν «προσδιορισμένος καιρός», και τότε άρχισε η περίοδος που προφητικώς προσδιορίζεται ως «ο καιρός του τέλους». Το 538 π.Χ. και το 536 π.Χ., τα οποία αντιπροσωπεύονται ως «προσδιορισμένος καιρός», σηματοδοτούν επίσης την αρχή μιας περιόδου που παριστάνεται ως «ο καιρός του τέλους».

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Η εκκλησία του Θεού επί της γης βρισκόταν εξίσου αληθινά σε αιχμαλωσία κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου αμείλικτου διωγμού, όπως οι υιοί του Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας.» Προφήτες και Βασιλείς, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

Κάθε προφητεία απευθύνεται ειδικότερα στις έσχατες ημέρες παρά στις ημέρες κατά τις οποίες εκπληρώθηκε αρχικώς· έτσι, το 538 π.Χ. και ο βασιλεύς Δαρείος, μαζί με το 536 π.Χ. και τον βασιλέα Κύρο, αντιπροσωπεύουν τον «καιρό του τέλους» το 1989, και οι δύο βασιλείς προτυπώνουν τον Πρόεδρο Reagan και τον Πρόεδρο Bush τον πρεσβύτερο. Το 538 π.Χ. και το 536 π.Χ. αντιπροσωπεύουν ένα ορόσημο το οποίο εκπληρώνεται, με τις δύο χρονολογίες να νοούνται αμφότερες ως παραστάσεις του ενός οροσήμου. Το ορόσημο του «καιρού του τέλους» αποτελείται από δύο σύμβολα, και ενίοτε, όπως στην περίπτωση του Reagan και του Bush του πρεσβυτέρου, αμφότερα τα σύμβολα εκπληρώνονται στο ίδιο έτος. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση στον κανόνα, διότι το ορόσημο του «καιρού του τέλους» στον καιρό του Μωυσέως ήταν η γέννηση τόσο του Ααρών όσο και του Μωυσέως, η οποία χωριζόταν από τρία έτη. Στην ιστορία του Χριστού, ήταν η γέννηση του Ιωάννου του Βαπτιστού και του Χριστού, η οποία χωριζόταν από έξι μήνες.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

Με τον «καιρό του τέλους», στην ιστορία του αντιχρίστου, επρόκειτο για τα έτη 1798 και 1799. Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί θέμα προφητείας, και άρχισε το 1789 και διήρκεσε δέκα έτη, λήγοντας το 1799, στον προσδιορισμένο καιρό της, ακριβώς όπως και το 1798 ήταν προσδιορισμένος καιρός. Από κοινού προσδιορίζουν το θανατηφόρο τραύμα που δόθηκε στο θηρίο, καθώς και τη γυναίκα η οποία εκάθητο επάνω στο θηρίο και εβασίλευε επ’ αυτού. Ο Δαρείος ήταν ο βασιλεύς που κατενίκησε τον εχθρό του στέλνοντας το στράτευμά του μέσα από το «τείχος», και αντιπροσωπεύει τον Ρήγκαν, ο οποίος κατενίκησε τον εχθρό του καταρρίπτοντας το τείχος του «σιδηρού παραπετάσματος». Ο Κύρος αντιπροσωπεύει τον πρώτο Μπους, διότι ο Κύρος είναι γνωστός ως Κύρος ο Μέγας, και ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος είναι ο μεγαλύτερος Μπους, ενώ ο τελευταίος Μπους είναι ο μικρότερος Μπους.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

Διότι αυτοί οι δύο βασιλείς και οι δύο χρονολογίες που αντιπροσωπεύουν αποτελούν στην πραγματικότητα ένα και το αυτό σύμβολο. Ο ένας επισημαίνει τα εβδομήντα έτη κατά τα οποία η Βαβυλώνα θα εξουσίαζε. Η περίοδος εκείνη των εβδομήντα ετών έφθασε στον προσδιορισμένο καιρό της το 538 π.Χ. και αντιπροσωπεύεται από τον Δαρείο. Η ολοκλήρωση της αιχμαλωσίας των εβδομήντα ετών έφθασε στον προσδιορισμένο καιρό της το 536 π.Χ. και αντιπροσωπεύεται από τον Κύρο. Από κοινού αντιπροσωπεύουν τον «καιρό του τέλους», όταν το προφητικό φως πρόκειται να αποσφραγισθεί. Το 1798 ο πρώτος άγγελος του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης έφθασε στον «καιρό του τέλους», και η Αδελφή Ουάιτ λέγει ότι εκείνος ο άγγελος «δεν ήταν τίποτε λιγότερο από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού».

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου, ὁ Μιχαήλ, ὁ ἄρχων τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρχάγγελος τῶν ἀγγέλων, κατέβη ἵνα ἐνεργήσει ἐπὶ τοῦ Κύρου καὶ βεβαιώσει τὸ φῶς ὃ ἔμελλε νὰ ὁδηγήσει τὸν Κῦρον νὰ ἐκδώσει τὸ πρῶτον ἐκ τριῶν διαταγμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπέτρεπαν εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ νὰ ἐπιστρέψει εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ νὰ ἀνοικοδομήσει τὴν πόλιν, τὸ ἁγιαστήριον, καὶ τὰς πλατείας καὶ τὰ τείχη. Ἐκεῖνο τὸ ἔργον προετύπωνε τὸ ἔργον τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου ἀγγέλου, τὸ ὁποῖον ἤρχισε κατὰ τὸ «τέλος τοῦ καιροῦ» τὸ 1798.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

Η κάθοδος του Μιχαήλ κατά τον καιρό του τέλους, στις ημέρες του Δαρείου και του Κύρου, παρίστανε την έλευση του πρώτου αγγέλου το 1798, και αμφότερα μαζί σηματοδοτούν την έλευση του ίδιου αγγέλου, κατά τον «καιρό του τέλους», το 1989. Το 1989 εγκαινίασε την περίοδο του «καιρού του τέλους» και ήταν επίσης προσδιορισμένος καιρός. Ένας προσδιορισμένος καιρός υποδηλώνει τον τερματισμό μιας προφητικής χρονικής περιόδου. Η αποστασία του 1863, στο πρώτο «Κάδης» του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, υπήρξε η αρχή μιας περιόδου εκατόν είκοσι έξι ετών, η οποία τερματίσθηκε «κατά τον προσδιορισμένο καιρό» το 1989. Το εκατόν είκοσι έξι είναι το δέκατο, ή η δεκάτη, του χιλίων διακοσίων εξήντα, και στο τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, το 1798, το κίνημα του πρώτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία. Στο τέλος των εκατόν είκοσι έξι ετών, το 1989, το κίνημα του τρίτου αγγέλου εισήλθε στην ιστορία.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

Στο πρώτο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο Γαβριήλ είναι προσεκτικός και ακριβής στον προσδιορισμό του ότι η ιστορία που παριστάνεται αρχίζει με τον Κύρο, στον καιρό του τέλους, το 1989. Ο Μέγας Κύρος εκεί αντιπροσωπεύει τον Μπους τον μεγαλύτερο, τον οποίον θα ακολουθούσαν τρεις βασιλείς, και έπειτα ένας τέταρτος βασιλιάς, ο οποίος θα ήταν πολύ πλουσιότερος από όλους αυτούς. Έτσι, ο τέταρτος πλούσιος βασιλιάς, που ξεσηκώνει όλη την Ελλάδα, είναι ο έκτος πρόεδρος από το 1989.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

Στα γεγονότα του δεκάτου κεφαλαίου, ο Δανιήλ παρουσιάζεται να πενθεί, και μέσα στην εμπειρία του πένθους μεταμορφώνεται κατά την εικόνα του Χριστού, καθώς ατενίζει το όραμα. Η περίοδος των είκοσι μίας ημερών πένθους αντιπροσωπεύει μία περίοδο θανάτου που καταλήγει σε ανάσταση. Στο δέκατο κεφάλαιο, ο Μιχαήλ έχει κατέλθει από τον ουρανό, και στην Ιούδα επτά, όταν καταβαίνει, ανασταίνει τον Μωυσή. Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, ο Μωυσής (και ο Ηλίας) έχουν φονευθεί και κείτονται νεκροί στην πλατεία επί τρεισήμισι συμβολικές ημέρες. Έπειτα ο Μωυσής (μαζί με τον Ηλία) ανασταίνονται από «μεγάλη φωνή».

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ, πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἐστάθησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν· καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς. Καὶ ἤκουσαν φωνὴν μεγάλην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν πρὸς αὐτούς, Ἀνάβητε ὧδε. Καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐν τῇ νεφέλῃ· καὶ ἐθεώρησαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

Η «μεγάλη φωνή» που ανασταίνει είναι η φωνή του αρχαγγέλου, και ο αρχάγγελος είναι ο Μιχαήλ.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Διότι αυτός ο Κύριος θέλει καταβή εκ του ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού· και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον. Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

Η ιστορία κατά την οποία ο Μωυσής και ο Ηλίας φονεύονται και ανασταίνονται είναι η ιστορία του σφραγίσματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η ιστορία εκείνη άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 με την «πρώτη φωνή» του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, την οποία η Αδελφή White ταυτοποιεί ως ερχόμενη όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατερρίφθησαν. Η «δεύτερη φωνή» του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ακούγεται κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όταν το άλλο ποίμνιο του Θεού καλείται να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Είναι εκείνη η ιστορία, η ιστορία του σφραγίσματος, όπου ο Δανιήλ παρίσταται ως μεταβαλλόμενος στην εικόνα του Χριστού διά της θεωρήσεως του οράματος «marah», το οποίο είναι η θηλυκή έκφραση του οράματος «mareh». Είναι το «αιτιολογικό» όραμα, το οποίο «προκαλεί» την αναπαραγωγή της εικόνας που θεωρείται μέσα σε εκείνους που τη θεωρούν.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

Αυτή η ιστορία της σφραγίσεως και της μεταμορφώσεως του Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο περιλαμβάνει την κάθοδο του Μιχαήλ, όταν Αυτός ανασταίνει και μεταμορφώνει εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Μωυσή, τον Ηλία και τον Δανιήλ. Επιτελεί την ανάσταση με τη «μεγάλη φωνή» του αρχαγγέλου, παρέχοντας έτσι μία τρίτη «φωνή», ανάμεσα στην πρώτη και στην έσχατη φωνή, οι οποίες είναι αμφότερες η ίδια, διότι και οι δύο είναι η φωνή του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η μεσαία φωνή είναι εκεί όπου αντιπροσωπεύεται η ανταρσία· διότι, όταν ο Μιχαήλ ανέστησε τον Μωυσή, δεν φιλονίκησε με τον Σατανά, μολονότι ο Σατανάς, ο αυτουργός της ανταρσίας, ήταν εκεί για να διαμαρτυρηθεί.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Ο Μιχαήλ όμως, ο αρχάγγελος, όταν διαλεγόταν με τον διάβολο και φιλονικούσε περί του σώματος του Μωυσέως, δεν ετόλμησε να εκφέρει εναντίον του βλάσφημη κρίση, αλλά είπε: Ο Κύριος να σε επιτιμήσει. Ιούδα 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

Η αρχή του καιρού της σφράγισης, ο οποίος άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και λήγει με τον σύντομα επερχόμενο νόμο της Κυριακής, φέρει τη σφραγίδα της «Αλήθειας», διότι στο μέσον εκείνης της περιόδου, τον Ιούλιο του 2023, η μεγάλη φωνή του αρχαγγέλου άρχισε το έργο της ανάστασης των νεκρών εν Χριστώ, οι οποίοι επιλέγουν να ακούσουν τη μεσαία φωνή Του. Σημειώστε ότι το 2023 έρχεται είκοσι δύο έτη μετά το 2001, και το είκοσι δύο είναι το ένα δέκατο του διακοσίων είκοσι, το οποίο αποτελεί το σύμβολο του συνδέσμου μεταξύ Θεότητας και ανθρωπότητας, και είναι επίσης σύμβολο αποκατάστασης.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

Τον Ιούλιο του 2023, ο ισχυρός άγγελος, ο οποίος δεν είναι κανείς άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός, και ο οποίος είναι η Αλήθεια, ο οποίος είναι επίσης ο Μιχαήλ, και ο οποίος είναι το Άλφα και το Ωμέγα, κατέρχεται με ένα μήνυμα στο χέρι Του. Το μικρό βιβλίο στο χέρι Του είναι το τμήμα του Δανιήλ που ήταν σφραγισμένο έως τις έσχατες ημέρες.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και καταλήγουν όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Εδώ βρίσκεται το συμπλήρωμα του βιβλίου του Δανιήλ. Το ένα είναι προφητεία· το άλλο αποκάλυψη. Το βιβλίο που ήταν σφραγισμένο δεν είναι η Αποκάλυψη, αλλά εκείνο το μέρος της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες. Ο άγγελος πρόσταξε: “Συ όμως, Δανιήλ, κλείσε τους λόγους και σφράγισε το βιβλίο έως τον καιρό του τέλους.” Δανιήλ 12:4.» Οι Πράξεις των Αποστόλων, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

Το τμήμα της προφητείας του Δανιήλ που αναφέρεται στις έσχατες ημέρες είναι το ενδέκατο κεφάλαιο. Πρόκειται για τους τελευταίους έξι στίχους του ενδέκατου κεφαλαίου, αλλά, ακριβέστερα, για τις ιστορικές αφηγήσεις που περιέχονται μέσα στο κεφάλαιο και επαναλαμβάνονται στους τελευταίους αυτούς έξι στίχους.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Δεν έχουμε καιρό να χάσουμε. Καιροί θλίψεως βρίσκονται μπροστά μας. Ο κόσμος αναστατώνεται από το πνεύμα του πολέμου. Σύντομα θα λάβουν χώρα οι σκηνές θλίψεως που αναφέρονται στις προφητείες. Η προφητεία στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ έχει σχεδόν φθάσει στην πλήρη εκπλήρωσή της. Μεγάλο μέρος της ιστορίας που έλαβε χώρα σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας θα επαναληφθεί.» Manuscript Releases, αριθμός 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

Το δέκατο έκτο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ απεικονίζει μια ιστορία που επαναλαμβάνεται στο εδάφιο σαράντα ένα, διότι στο εδάφιο αυτό ο βασιλιάς του βορρά στέκεται στην ένδοξη γη. Η ιστορία του εδαφίου δεκάτου έκτου προσδιορίζει πότε ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος έφερε τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ σε αιχμαλωσία.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Αλλ’ εκείνος που έρχεται εναντίον αυτού θα πράξει κατά το ίδιον θέλημά του, και ουδείς θα σταθεί ενώπιόν του· και θα σταθεί εν τη γη της δόξης, η οποία διά της χειρός αυτού θα καταναλωθεί. Δανιήλ 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

Προτίθεμαι να χρησιμοποιήσω αυτό το εδάφιο ως σημείο αγκυρώσεως για την εξέτασή μας των εδαφίων που προηγούνται του εδαφίου αυτού· γι’ αυτό θα θέσω πρώτα αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο. Προτιθέμεθα να δείξουμε ότι η ιστορία που ακολουθεί τη διάσπαση του βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα εδάφια τρία και τέσσερα αρχίζει το 1989 και κατόπιν προσδιορίζει τον τρέχοντα Ουκρανικό Πόλεμο, τη νίκη του Πούτιν επί των δυνάμεων της Δύσεως, και την επακόλουθη ήττα του Πούτιν, η οποία οδηγεί στο εδάφιο δεκαέξι.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «Μολονότι η Αίγυπτος δεν μπόρεσε να σταθεί ενώπιον του Αντιόχου, του βασιλέως του βορρά, ο Αντίοχος δεν μπόρεσε να σταθεί ενώπιον των Ρωμαίων, οι οποίοι τώρα ήλθαν εναντίον του. Κανένα βασίλειο δεν ήταν πλέον ικανό να αντισταθεί σε αυτή την ανερχόμενη δύναμη. Η Συρία κατακτήθηκε και προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όταν ο Πομπήιος, το 65 π.Χ., αφαίρεσε από τον Αντίοχο Ασιατικό τα υπάρχοντά του και μετέβαλε τη Συρία σε ρωμαϊκή επαρχία.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> «Ἡ αὐτὴ δύναμις ἔμελλε ἐπίσης νὰ σταθῇ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καὶ νὰ τὴν καταναλώσῃ. Ἡ Ῥώμη συνδέθη μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, τοὺς Ἰουδαίους, διὰ συμμαχίας, τὸ 161 π.Χ., ἀφ’ ἧς χρονολογίας κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν ἐν τῷ προφητικῷ χρονολογίῳ. Δὲν ἀπέκτησεν, ὅμως, δικαιοδοσίαν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας διὰ πραγματικῆς κατακτήσεως πρὶν ἀπὸ τὸ 63 π.Χ.· καὶ τότε, κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον.»

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «Κατά την επιστροφή τοῦ Πομπηίου ἀπὸ τὴν ἐκστρατείαν του ἐναντίον τοῦ Μιθριδάτου, βασιλέως τοῦ Πόντου, δύο διεκδικηταί, ὁ Ὑρκανὸς καὶ ὁ Ἀριστόβουλος, ἀγωνίζονταν γιὰ τὸν θρόνον τῆς Ἰουδαίας. Ἡ ὑπόθεσίς τους ἐτέθη ἐνώπιον τοῦ Πομπηίου, ὅστις συντόμως διέκρινε τὸ ἄδικον τῶν ἀξιώσεων τοῦ Ἀριστοβούλου, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀναβάλῃ τὴν ἀπόφασιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος ἕως μετὰ τὴν πολυπόθητον ἐκστρατείαν του εἰς τὴν Ἀραβίαν, ὑποσχόμενος τότε νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ νὰ διευθετήσῃ τὰ πράγματά τους ὅπως θὰ ἐφαίνετο δίκαιον καὶ πρέπον. Ὁ Ἀριστόβουλος, διεισδύσας εἰς τὰ πραγματικὰ φρονήματα τοῦ Πομπηίου, ἔσπευσε νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥπλισε τοὺς ὑπηκόους του καὶ προητοιμάσθη διὰ σθεναρὰν ἄμυναν, ἀποφασισμένος, μὲ κάθε κίνδυνον, νὰ διατηρήσῃ τὸν στέφανον, τὸν ὁποῖον προέβλεπεν ὅτι θὰ ἐπιδικαζόταν εἰς ἄλλον. Ὁ Πομπήιος κατεδίωξε ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὸν φυγάδα. Καθὼς ἐπλησίαζε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ Ἀριστόβουλος, ἀρχίζων νὰ μετανοῇ διὰ τὴν πορείαν του, ἐξῆλθε εἰς συνάντησίν του καὶ ἐπεχείρησε νὰ τακτοποιήσῃ τὰ πράγματα, ὑποσχόμενος πλήρη ὑποταγήν καὶ μεγάλα χρηματικὰ ποσά. Ὁ Πομπήιος, δεχόμενος τὴν προσφορὰν αὐτήν, ἔστειλε τὸν Γαβίνιον, ἐπικεφαλῆς ἀποσπάσματος στρατιωτῶν, διὰ νὰ παραλάβῃ τὰ χρήματα. Ἀλλ’ ὅταν ἐκεῖνος ὁ ἀντιστράτηγος ἔφθασε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εὗρε τὰς πύλας κεκλεισμένας ἐναντίον του, καὶ τοῦ ἐλέχθη ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῶν τειχῶν ὅτι ἡ πόλις δὲν θὰ ἐνέμενε εἰς τὴν συμφωνίαν.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «Ο Πομπήιος, για να μη μείνει ατιμώρητη μια τέτοια απόπειρα εξαπάτησής του, έβαλε τον Αριστόβουλο, τον οποίο κρατούσε κοντά του, στα σίδερα και αμέσως εκστράτευσε εναντίον των Ιεροσολύμων με ολόκληρο το στράτευμά του. Οι οπαδοί του Αριστοβούλου τάσσονταν υπέρ της υπεράσπισης της πόλεως· εκείνοι δε του Υρκανού υπέρ του να ανοιχθούν οι πύλες. Επειδή οι τελευταίοι υπερείχαν αριθμητικά και επικράτησαν, στον Πομπήιο δόθηκε ελεύθερη είσοδος στην πόλη. Τότε οι προσκείμενοι στον Αριστόβουλο αποσύρθηκαν στο όρος του ναού, πλήρως αποφασισμένοι να υπερασπισθούν εκείνον τον τόπο, όσο και ο Πομπήιος ήταν αποφασισμένος να τον κυριεύσει. Στο τέλος τριών μηνών δημιουργήθηκε ρήγμα στο τείχος, αρκετό για έφοδο, και ο τόπος κυριεύθηκε διά της ρομφαίας. Στη φοβερή σφαγή που ακολούθησε, δώδεκα χιλιάδες άνθρωποι φονεύθηκαν. Ήταν συγκλονιστικό θέαμα, παρατηρεί ο ιστορικός, να βλέπει κανείς τους ιερείς, απασχολημένους εκείνη την ώρα στη θεία λατρεία, να συνεχίζουν με ήρεμο χέρι και αταλάντευτο σκοπό το σύνηθες έργο τους, φαινομενικά ασυνείδητοι του άγριου εκείνου θορύβου, μολονότι γύρω τους οι φίλοι τους παραδίδονταν στη σφαγή, και μολονότι συχνά το ίδιο τους το αίμα αναμιγνυόταν με εκείνο των θυσιών τους.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> «Αφού έθεσε τέλος στον πόλεμο, ο Πομπήιος κατεδάφισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ, μετέφερε αρκετές πόλεις από τη δικαιοδοσία της Ιουδαίας σε εκείνη της Συρίας και επέβαλε φόρο υποτελείας στους Ιουδαίους. Έτσι, για πρώτη φορά, η Ιερουσαλήμ τέθηκε διά της κατακτήσεως στα χέρια εκείνης της δύναμης η οποία επρόκειτο να κρατήσει την “ένδοξη γη” στη σιδερένια της λαβή, έως ότου την είχε ολοκληρωτικά καταναλώσει». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο μας.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία διαμάχη ή αναταραχή ανάμεσα στον λαό του Θεού δεν θα πρέπει να θεωρείται ως τελεσίδικη απόδειξη ότι κρατούν σταθερά την υγιαίνουσα διδασκαλία. Υπάρχει λόγος να φοβούμαστε ότι ίσως δεν διακρίνουν καθαρά ανάμεσα στην αλήθεια και στην πλάνη. Όταν δεν εγείρονται νέα ζητήματα μέσω της έρευνας των Γραφών, όταν δεν ανακύπτει καμία διαφορά γνώμης που θα ωθήσει τους ανθρώπους να ερευνήσουν μόνοι τους τη Βίβλο, ώστε να βεβαιωθούν ότι κατέχουν την αλήθεια, θα υπάρχουν πολλοί σήμερα, όπως και στους αρχαίους χρόνους, που θα προσκολλώνται στην παράδοση και θα λατρεύουν χωρίς να γνωρίζουν τι.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> «Μου έχει δειχθεί ότι πολλοί, οι οποίοι ομολογούν ότι έχουν γνώση της παρούσης αληθείας, δεν γνωρίζουν τι πιστεύουν. Δεν κατανοούν τις αποδείξεις της πίστεώς τους. Δεν έχουν ορθή εκτίμηση του έργου για τον παρόντα καιρό. Όταν έλθει ο καιρός της δοκιμασίας, υπάρχουν άνθρωποι που τώρα κηρύττουν σε άλλους, οι οποίοι θα διαπιστώσουν, όταν εξετάσουν τις θέσεις που τηρούν, ότι υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία δεν μπορούν να δώσουν καμία ικανοποιητική εξήγηση. Μέχρις ότου δοκιμασθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν εγνώριζαν τη μεγάλη τους άγνοια. Και υπάρχουν πολλοί στην εκκλησία που θεωρούν δεδομένο ότι κατανοούν τι πιστεύουν· αλλά, έως ότου ανακύψει αντιλογία, δεν γνωρίζουν την ίδια τους την αδυναμία. Όταν χωρισθούν από εκείνους που έχουν την ίδια πίστη και εξαναγκασθούν να σταθούν μεμονωμένοι και μόνοι, για να εξηγήσουν την πίστη τους, θα εκπλαγούν βλέποντας πόσο συγκεχυμένες είναι οι ιδέες τους σχετικά με εκείνο που είχαν αποδεχθεί ως αλήθεια. Είναι βέβαιο ότι έχει υπάρξει μεταξύ μας απομάκρυνση από τον ζώντα Θεό και στροφή προς τους ανθρώπους, με το να τίθεται το ανθρώπινο στη θέση της θείας σοφίας.»

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Ο Θεός θα εγείρει τον λαό Του· εάν αποτύχουν άλλα μέσα, θα παρεισφρήσουν ανάμεσά τους αιρέσεις, οι οποίες θα τους κοσκινίσουν, διαχωρίζοντας το άχυρο από το σιτάρι. Ο Κύριος καλεί όλους όσοι πιστεύουν τον λόγο Του να εξέλθουν από τον ύπνο και να αφυπνισθούν. Πολύτιμο φως έχει δοθεί, κατάλληλο για τον παρόντα καιρό. Είναι βιβλική αλήθεια, η οποία φανερώνει τους κινδύνους που βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας. Αυτό το φως θα έπρεπε να μας οδηγήσει σε επιμελή μελέτη των Γραφών και σε εξαιρετικά αυστηρή εξέταση των θέσεων που διατηρούμε. Ο Θεός θα ήθελε όλες οι όψεις και όλες οι θέσεις της αλήθειας να διερευνώνται πλήρως και επίμονα, με προσευχή και νηστεία. Οι πιστοί δεν πρέπει να επαναπαύονται σε υποθέσεις και ασαφώς διατυπωμένες ιδέες περί του τι συνιστά την αλήθεια. Η πίστη τους πρέπει να είναι στερεά θεμελιωμένη επάνω στον λόγο του Θεού, ώστε, όταν έλθει ο καιρός της δοκιμασίας και οδηγηθούν ενώπιον συμβουλίων για να απολογηθούν περί της πίστεώς τους, να είναι σε θέση να δώσουν λόγο για την ελπίδα που είναι μέσα τους, με πραότητα και φόβο.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «Ανακινείτε, ανακινείτε, ανακινείτε. Τα θέματα τα οποία παρουσιάζουμε στον κόσμο πρέπει να είναι για εμάς μια ζώσα πραγματικότητα. Είναι σημαντικό, όταν υπερασπιζόμαστε τα δόγματα τα οποία θεωρούμε θεμελιώδη άρθρα πίστεως, να μη επιτρέπουμε ποτέ στον εαυτό μας να χρησιμοποιεί επιχειρήματα που δεν είναι απολύτως ορθά. Αυτά μπορεί να επαρκούν για να φιμώσουν έναν αντιλέγοντα, αλλά δεν τιμούν την αλήθεια. Οφείλουμε να παρουσιάζουμε υγιή επιχειρήματα, τα οποία όχι μόνο θα αποστομώνουν τους αντιπάλους μας, αλλά και θα αντέχουν στην αυστηρότερη και διεξοδικότερη εξέταση. Μεταξύ εκείνων που έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους ως συζητητές υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μη μεταχειρίζονται τον λόγο του Θεού με δικαιοσύνη. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν αντίπαλο, θα πρέπει να αποτελεί ειλικρινή μας προσπάθεια να παρουσιάζουμε τα θέματα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να αφυπνίζεται πεποίθηση στη διάνοιά του, αντί απλώς να επιδιώκουμε να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση του πιστού.»

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> «Όση κι αν είναι η διανοητική πρόοδος του ανθρώπου, ας μη νομίσει ούτε για μια στιγμή ότι δεν υπάρχει ανάγκη επιμελούς και αδιάκοπης ερεύνης των Γραφών για περισσότερο φως. Ως λαός καλούμαστε, ο καθένας προσωπικώς, να είμαστε σπουδαστές της προφητείας. Πρέπει να αγρυπνούμε με ζήλο, ώστε να διακρίνουμε κάθε ακτίνα φωτός την οποία ο Θεός θα μας παρουσιάσει. Οφείλουμε να συλλαμβάνουμε τις πρώτες αναλαμπές της αλήθειας· και μέσω μελετήσεως συνοδευόμενης από προσευχή μπορεί να αποκτηθεί καθαρότερο φως, το οποίο δύναται να τεθεί ενώπιον των άλλων.»

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> «Όταν ο λαός του Θεού βρίσκεται σε ανάπαυση και είναι ικανοποιημένος με τη σημερινή του διαφώτιση, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι Εκείνος δεν θα τον ευνοήσει. Είναι θέλημά Του να προχωρεί αδιάκοπα προς τα εμπρός, ώστε να λαμβάνει το αυξημένο και ολοένα αυξανόμενο φως που λάμπει γι’ αυτόν. Η παρούσα στάση της εκκλησίας δεν είναι ευάρεστη στον Θεό. Έχει εισχωρήσει μια αυτοπεποίθηση που τους έχει οδηγήσει να μη νιώθουν καμιά ανάγκη για περισσότερη αλήθεια και μεγαλύτερο φως. Ζούμε σε καιρό κατά τον οποίο ο Σατανάς εργάζεται στα δεξιά και στα αριστερά, μπροστά και πίσω μας· και όμως, ως λαός, κοιμόμαστε. Ο Θεός θέλει να ακουστεί μια φωνή που να αφυπνίζει τον λαό Του σε δράση». Testimonies, τόμος 5, 707, 708.

Back to Articles