Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Δύο

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

Η Προφητική Συνένωση: Από τη Διαίρεση του Αρχαίου Ισραήλ έως το Τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Η μαρτυρία της ανταρσίας του Ιεροβοάμ είναι επίσης η ιστορία της διαίρεσης του αρχαίου Ισραήλ σε δύο έθνη. Το βόρειο βασίλειο, αποτελούμενο από δέκα φυλές, ήταν γνωστό ως Ισραήλ, ή μερικές φορές ως Εφραΐμ, και το νότιο βασίλειο ήταν γνωστό ως Ιούδας. Κατά τον καιρό του Ιεζεκιήλ, το βασίλειο είχε ήδη γίνει δύο βασίλεια επί πολλά έτη, και στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο δόθηκε στον Ιεζεκιήλ μια προφητεία που προσδιόριζε ότι τα δύο βασίλεια θα γίνονταν και πάλι ένα έθνος. Η προφητεία εκείνη εκπληρώθηκε στην αρχική ιστορία του θηρίου της γης (των Ηνωμένων Πολιτειών) και εκπληρώνεται για τελευταία φορά στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

Η ανταρσία του Ιεροβοάμ κατά τον καιρό που ο Ισραήλ διαιρέθηκε σε δύο βασίλεια, αντιπροσωπεύει μια ανταρσία στην αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και επίσης στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ανταρσία στην αρχή και στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνει την ένωση δύο βασιλείων. Το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όπως επανειλημμένως παρατίθεται από τα συγγράμματα της Αδελφής Γουάιτ στα παρόντα άρθρα, αντιπροσωπεύει δύο κλήσεις προς τις εκκλησίες. Τα δύο έθνη που ενώνονται κατά την ώρα της κρίσεως του νόμου της Κυριακής είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και το άλλο ποίμνιο του Θεού που βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Τα δύο έθνη που ενώθηκαν στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν ο Ιούδας και ο Εφραΐμ. Ενώθηκαν όταν οι επιμέρους αγανακτήσεις εναντίον των δύο βασιλείων, αντιστοίχως, έληξαν το 1798 και κατόπιν το 1844. Η λέξη «έτι» στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ μάς επιτρέπει να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτή την εφαρμογή. Η λέξη «έτι» σημαίνει ότι το μήνυμα που ακολουθεί το «έτι» τοποθετείται πάνω από το μήνυμα που προηγήθηκε της λέξεως «έτι».

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε πάλιν προς εμέ, λέγων· Συ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν και διά τους υιούς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλην ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάσαν την οικίαν του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς, την μίαν μετά της άλλης, εις μίαν ράβδον· και θέλουσι γείνει μία εν τη χειρί σου. Ιεζεκιήλ 37:15–17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Ο Ιεζεκιήλ εφαρμόζει την προφητική αρχή της επαναλήψεως και διευρύνσεως όταν λέγει: «ἔτι». Ο Ιεζεκιήλ πρέπει να λάβει δύο ράβδους, μία για τον Ιούδα και μία για τον Εφραΐμ, και να λάβει την προφητεία που εικονίζεται με τις δύο ράβδους και να την τοποθετήσει επάνω από την προηγούμενη προφητεία. Η προηγούμενη προφητική απεικόνιση άρχισε στο πρώτο εδάφιο, όταν ο Ιεζεκιήλ μεταφέρθηκε σε μία κοιλάδα νεκρών ξηρών οστών.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> Ἡ χείρ τοῦ Κυρίου ἦτο ἐπ’ ἐμέ, καὶ μὲ ἐξήγαγεν ἐν πνεύματι Κυρίου καὶ μὲ ἔθεσεν εἰς τὸ μέσον τῆς κοιλάδος, ἥτις ἦτο πλήρης ὀστέων· καὶ μὲ περιήγαγεν κύκλῳ περὶ αὐτά· καὶ ἰδοὺ, ἦσαν πάμπολλα ἐπὶ προσώπου τῆς κοιλάδος, καὶ ἰδοὺ, ἦσαν σφόδρα ξηρά. Καὶ εἶπεν πρὸς ἐμέ· Υἱὲ ἀνθρώπου, δύνανται ταῦτα τὰ ὀστᾶ νὰ ζήσωσι; Καὶ ἀπεκρίθην· Κύριε Θεέ, σὺ γνωρίζεις. Καὶ πάλιν εἶπεν πρὸς ἐμέ· Προφήτευσον ἐπὶ ταῦτα τὰ ὀστᾶ καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτά· Ὦ ὀστᾶ ξηρά, ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς ταῦτα τὰ ὀστᾶ· Ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω εἰσάγει πνεῦμα εἰς ὑμᾶς, καὶ θέλετε ζήσει· καὶ θέλω ἐπιθέσει ἐφ’ ὑμᾶς νεῦρα, καὶ θέλω ἀναβιβάσει ἐφ’ ὑμᾶς σάρκα, καὶ θέλω σᾶς καλύψει με δέρμα, καὶ θέλω βάλει πνεῦμα εἰς ὑμᾶς, καὶ θέλετε ζήσει· καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος. Καὶ προεφήτευσα καθὼς προσετάχθην· καὶ ἐν ᾧ προεφήτευον, ἔγεινε θόρυβος, καὶ ἰδοὺ σεισμός, καὶ τὰ ὀστᾶ συνῆλθον, ἕκαστον ὀστοῦν πρὸς τὸ ὀστοῦν αὐτοῦ. Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, νεῦρα καὶ σὰρξ ἀνέβησαν ἐπ’ αὐτά, καὶ δέρμα ἐκάλυψεν αὐτὰ ἐπάνω· πνεῦμα ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἐν αὐτοῖς. Τότε εἶπεν πρὸς ἐμέ· Προφήτευσον πρὸς τὸ πνεῦμα, προφήτευσον, υἱὲ ἀνθρώπου, καὶ εἰπὲ πρὸς τὸ πνεῦμα· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἐλθὲ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ὦ πνεῦμα, καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς πεφονευμένους τούτους, διὰ νὰ ζήσωσι. Καὶ προεφήτευσα καθὼς μὲ προσέταξε, καὶ τὸ πνεῦμα εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἔζησαν, καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν, στράτευμα μέγα σφόδρα. Τότε εἶπεν πρὸς ἐμέ· Υἱὲ ἀνθρώπου, τὰ ὀστᾶ ταῦτα εἶναι πᾶς ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ· ἰδοὺ, αὐτοὶ λέγουσιν· Τὰ ὀστᾶ ἡμῶν ἐξηράνθησαν, καὶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν ἀπώλετο· ἡμεῖς ἀπεκόπημεν. Διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, λαέ μου, ἐγὼ θέλω ἀνοίξει τοὺς τάφους ὑμῶν, καὶ θέλω σᾶς ἀναβιβάσει ἐκ τῶν τάφων ὑμῶν, καὶ θέλω σᾶς εἰσαγάγει εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὅταν ἀνοίξω τοὺς τάφους ὑμῶν, λαέ μου, καὶ σᾶς ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων ὑμῶν· καὶ θέλω θέσει τὸ πνεῦμά μου ἐν ὑμῖν, καὶ θέλετε ζήσει, καὶ θέλω σᾶς θέσει εἰς τὴν γῆν ὑμῶν· τότε θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἐλάλησα καὶ ἐξετέλεσα, λέγει Κύριος. Ἰεζεκιὴλ 37:1–14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Από την ίδια την αρχή αυτών των άρθρων, έχουμε δείξει ότι η κοιλάδα των ξηρών οστών αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, και ότι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο τους κάνει να σταθούν επάνω στα πόδια τους ως μέγα στράτευμα, είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, που ταυτοποιεί το Ισλάμ της τρίτης Ουαί. Η Αδελφή White ταυτοποιεί τα οστά ως τον λαό του Θεού.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> «Αφήνω κάτω την πένα μου και υψώνω την ψυχή μου σε προσευχή, ώστε ο Κύριος να πνεύσει επάνω στον αποστάτη λαό Του, ο οποίος είναι ως ξηρά οστά, για να ζήσουν.» General Conference Bulletin, 4 Φεβρουαρίου 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Έχουμε καταδείξει σε προηγούμενα άρθρα ότι το προφητικό μήνυμα που προσδιόριζε την 18η Ιουλίου 2020 ήταν εσφαλμένο, και ότι η ψευδής εκείνη διακήρυξη σήμανε την άφιξη της πρώτης απογοήτευσης και του χρόνου της βραδύτητας στην παραβολή των δέκα παρθένων. Αν και η διακήρυξη χρόνου ήταν νόμιμη κατά τη Μιλλεριτική περίοδο, μετά το 1844 δεν επρόκειτο να υπάρξει ποτέ ξανά άλλο μήνυμα εξαρτημένο από χρόνο. Όταν το Future for America προέβη στη διακήρυξη της 18ης Ιουλίου 2020, οπισθοδρόμησαν σε μια ιστορία στην οποία η διακήρυξη χρόνου ήταν αποδεκτή, και πράττοντας έτσι αμάρτησαν, και εθανατώθησαν στην πλατεία της μεγάλης πόλεως της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο ένδεκα. Νεκροί στην πλατεία, είχαν τότε ανάγκη να αναστηθούν, καθώς και οι δύο μάρτυρες μετά από τρεισήμισι ημέρες.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Τα ξηρά οστά χρειάζονται να πνεύσει επ’ αυτά το Άγιον Πνεύμα του Θεού, ώστε να έλθουν σε ενέργεια, ως διά αναστάσεως εκ νεκρών.» Bible Training School, December 1, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Σε προηγούμενα άρθρα δείξαμε ότι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο ανασταίνει τους δύο μάρτυρες, είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης Ουαί, και ότι το μήνυμα αυτό είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου των εσχάτων ημερών. Ο Ιεζεκιήλ λέγει: «έτι», και με τον τρόπο αυτό προσδιόρισε ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας που απεικονίζει τη διακήρυξη της Κραυγής του Μεσονυκτίου, δύο ράβδοι, η μία παριστανομένη ως Εφραΐμ και η άλλη ως Ιούδας, επρόκειτο να ενωθούν και να γίνουν ένα έθνος. Η παραβολή των δέκα παρθένων εκπληρώνεται στις έσχατες ημέρες, «κατά γράμμα», όπως εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών. Κατά την περίοδο κατά την οποία η Κραυγή του Μεσονυκτίου εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών, και πάλι κατά την εκπλήρωση των εσχάτων ημερών, «δύο ράβδοι» ενώθηκαν και θα ενωθούν.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

Τα δύο ραβδιά αντιπροσώπευαν τα βόρεια (Εφραΐμ) και τα νότια βασίλεια (Ιούδας) του αρχαίου Ισραήλ. Έχουμε επίσης δείξει ότι ο William Miller προτυπωνόταν από τον Ηλία, και ότι κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών της ξηρασίας ο Ηλίας είχε μεταβεί στη χήρα των Σαρεπτών.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς αυτόν, λέγοντας: Σηκώσου, πήγαινε στα Σαρεπτά, που ανήκουν στη Σιδώνα, και κατοίκησε εκεί· ιδού, έχω προστάξει εκεί μια χήρα γυναίκα να σε τρέφει. Και σηκώθηκε και πήγε στα Σαρεπτά. Και όταν ήλθε στην πύλη της πόλεως, ιδού, η χήρα γυναίκα ήταν εκεί και μάζευε ξύλα· και την φώναξε και είπε: Φέρε μου, σε παρακαλώ, λίγο νερό σε ένα σκεύος, για να πιω. Και ενώ εκείνη πήγαινε να το φέρει, της φώναξε και είπε: Φέρε μου, σε παρακαλώ, ένα μικρό κομμάτι ψωμί στο χέρι σου. Και εκείνη είπε: Ζει Κύριος ο Θεός σου, δεν έχω ψωμί, παρά μια χούφτα αλεύρι σε ένα πιθάρι και λίγο λάδι σε μια στάμνα· και ιδού, μαζεύω δύο ξύλα, για να μπω μέσα και να το ετοιμάσω για μένα και για τον γιο μου, ώστε να το φάμε και να πεθάνουμε. Και ο Ηλίας της είπε: Μη φοβάσαι· πήγαινε και κάνε όπως είπες· αλλά από αυτό φτιάξε πρώτα για μένα μια μικρή πίτα και φέρε την σε μένα, και ύστερα φτιάξε για σένα και για τον γιο σου. Διότι έτσι λέγει ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ: Το πιθάρι του αλευριού δεν θα αδειάσει ούτε η στάμνα του λαδιού θα εκλείψει, μέχρι την ημέρα που ο Κύριος θα στείλει βροχή επάνω στη γη. Και εκείνη πήγε και έκανε σύμφωνα με τον λόγο του Ηλία· και αυτή, και εκείνος, και ο οίκος της έφαγαν επί πολλές ημέρες. 1 Βασιλέων 17:8–15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

Οι «πολλές ημέρες» στο χωρίο είναι τα τριάμισι χρόνια κατά τα οποία ο Αχαάβ αναζητούσε τον Ηλία και αντιπροσώπευαν τα χίλια διακόσια εξήντα έτη του παπικού διωγμού. Σχετικά με τις «πολλές ημέρες» του παπικού διωγμού, ο Ιησούς είπε:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> Καὶ ἐὰν μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, δὲν ἠδύνατο νὰ σωθῇ πᾶσα σάρξ· ἀλλὰ διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι θὰ κολοβωθοῦν. Κατὰ Ματθαῖον 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει άμεσα τη διακήρυξη του Ιησού περί «εκείνων των ημερών» ως την περίοδο του παπικού διωγμού.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> «Ο διωγμός της εκκλησίας δεν συνεχίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου των 1260 ετών. Ο Θεός, με έλεος προς τον λαό Του, συντόμευσε τον χρόνο της πύρινης δοκιμασίας τους. Προλέγοντας τη “μεγάλη θλίψη” που επρόκειτο να επέλθει στην εκκλησία, ο Σωτήρας είπε: “Και αν δεν εκολοβώθησαν αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· αλλά διά τους εκλεκτούς θέλουσι κολοβωθή αι ημέραι εκείναι.” Ματθαίος 24:22. Μέσω της επιρροής της Μεταρρύθμισης, ο διωγμός έφθασε στο τέλος του πριν από το 1798.» The Great Controversy, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

Οι «πολλές ημέρες» κατά τις οποίες ο Ηλίας συντηρήθηκε από τη χήρα, ήταν επίσης οι «πολλές ημέρες» του παπικού διωγμού που προσδιορίζει ο Δανιήλ.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Και οι συνετοί μεταξύ του λαού θα διδάξουν πολλούς· όμως θα πέσουν από ρομφαία και από φλόγα, με αιχμαλωσία και με διαρπαγή, επί πολλές ημέρες. Και όταν πέσουν, θα βοηθηθούν με λίγη βοήθεια· αλλά πολλοί θα προσκολληθούν σ’ αυτούς με κολακείες. Και μερικοί από τους συνετούς θα πέσουν, για να δοκιμαστούν, και να καθαριστούν, και να λευκανθούν, έως τον καιρό του τέλους· επειδή αυτό είναι ακόμη για καιρό προσδιορισμένο. Δανιήλ 11:33–35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

Ο «καιρός του τέλους», ο οποίος είναι επίσης ο «ωρισμένος καιρός» στα εδάφια, ήταν το 1798, και σηματοδότησε το τέλος του παπικού διωγμού, καθώς αυτό είχε προτυπωθεί από τον καιρό του Ηλία με τη χήρα των Σαρεπτών. Σε εκείνη την ιστορία η χήρα, η οποία αντιπροσωπεύει μία άγαμη εκκλησία, ταυτοποιήθηκε ως η εκκλησία εν τη ερήμω στο δωδέκατο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκάλυψης. Συνήγε δύο ξύλα, όχι ένα ξύλο ή δέκα ξύλα, αλλά δύο ξύλα. Ο Ιεζεκιήλ έπρεπε να λάβει δύο ξύλα, ένα για το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και ένα για το νότιο βασίλειο του Ισραήλ, και να τα ενώσει, ώστε να γίνουν ένα ξύλο. Αυτά τα δύο βασίλεια είχαν αμφότερα διασκορπισθεί επί δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, αλλά η υπόσχεση του Θεού ήταν ότι θα τα συνάξει. Η γυναίκα συνήγε τα δύο ξύλα που επρόκειτο να ενωθούν, και το έπραττε αυτό «έως της ημέρας καθ’ ην ο Κύριος θέλει δώσει βροχήν επί της γης».

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Ἡ ἡμέρα κατά τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἔστειλε «βροχήν» προσδιόριζε τὴν Μεσονύκτιον Κραυγὴν τῆς Μιλλεριτικῆς ἱστορίας, ἥτις ἔφθασε εἰς τὴν κατάληξίν της τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1844, ὅτε ὁ Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἦλθε αἰφνιδίως εἰς τὸν ναὸν τὸν ὁποῖον εἶχε ἀνοικοδομήσει ἀπὸ τοῦ 1798 (τὸ τέλος τῆς πρώτης ἀγανακτήσεως) μέχρι τῆς 22ας Ὀκτωβρίου 1844 (τὸ τέλος τῆς τελευταίας ἀγανακτήσεως). Κατὰ τὴν χρονικὴν ἐκείνην περίοδον, ἐπληρώθη τὸ μήνυμα τῆς Μεσονυκτίου Κραυγῆς, ὡς παρίσταται εἰς τὴν εἰκόνα τῆς κοιλάδος τῶν ὀστέων τοῦ Ἰεζεκιήλ, ὅτε αἱ δύο ῥάβδοι τῶν βορείου καὶ νοτίου βασιλείων ἡνώθησαν διὰ νὰ σχηματίσουν ἓν ἔθνος, μὲ ἕνα βασιλέα, διότι τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1844 ὁ Χριστὸς προσῆλθεν ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς καὶ ἔλαβε βασιλείαν.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Η έλευση του Χριστού ως Αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, η οποία προβάλλεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του αυτού γεγονότος· και τούτο παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, την οποία περιέγραψε ο Χριστός στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο κατά Ματθαίον 25». The Great Controversy, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Ο Χριστός παρέλαβε βασιλεία στις 22 Οκτωβρίου 1844, όπως προσδιορίζεται στον Δανιήλ.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Εἶδον ἐν ταῖς νυκτεριναῖς ὁράσεσιν, καὶ ἰδοὺ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἤρχετο μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν Παλαιὸν τῶν Ἡμερῶν, καὶ παρέστησαν αὐτὸν ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἐξουσία, καὶ δόξα, καὶ βασιλεία, ὥστε πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι νὰ λατρεύωσιν αὐτόν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἶναι ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις δὲν θὰ παρέλθῃ, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ δὲν θὰ καταστραφῇ. Δανιήλ 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Όταν οι δύο ράβδοι του Ιεζεκιήλ ενωθούν μαζί, θα έχουν έναν βασιλιά επάνω τους.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> Καὶ ὁ δοῦλός μου Δαυὶδ θέλει εἶσθαι βασιλεὺς ἐπ’ αὐτούς, καὶ πάντες θέλουσιν ἔχει ἕνα ποιμένα· θέλουσιν ἔτι περιπατεῖ ἐν ταῖς κρίσεσί μου, καὶ φυλάττει τὰ διατάγματά μου, καὶ ἐκτελεῖ αὐτά. Καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν τῇ γῇ, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς Ἰακὼβ τὸν δοῦλόν μου, ἐν ᾗ κατῴκησαν οἱ πατέρες σας· καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν αὐτῇ, αὐτοὶ καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν καὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ὁ δοῦλός μου Δαυὶδ θέλει εἶσθαι ἄρχων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Ἰεζεκιὴλ 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, και ο βασιλιάς Δαβίδ είναι ο Χριστός, ο οποίος ήλθε ενώπιον του Πατέρα στις 22 Οκτωβρίου 1844 και έλαβε μία βασιλεία που είχε συναχθεί από τις δύο ράβδους του Ισραήλ (του βόρειου βασιλείου) και του Ιούδα (του νότιου βασιλείου). Η διασπορά των δύο βασιλείων έληξε κατά τη διάρκεια των σαράντα έξι ετών από το 1798 έως το 1844, καθώς ο Χριστός ανήγειρε έναν ναό που είχε ερημωθεί και καταπατηθεί. Όταν ανήγειρε τον ναό, τότε ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του ως ο Άγγελος της Διαθήκης, σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία. Ο Ιεζεκιήλ συμφωνεί με αυτό το γεγονός, διότι όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> Καὶ ὁ δοῦλός μου Δαβὶδ θὰ εἶναι βασιλεὺς ἐπ’ αὐτούς, καὶ πάντες θὰ ἔχουν ἕνα ποιμένα· θὰ πορεύωνται ἐπίσης ἐν τοῖς κρίμασί μου, καὶ θὰ φυλάττουν τὰ διατάγματά μου, καὶ θὰ τὰ ἐκτελοῦν. Καὶ θὰ κατοικοῦν ἐν τῇ γῇ τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς τὸν Ἰακὼβ τὸν δοῦλόν μου, ὅπου οἱ πατέρες σας κατῴκησαν· καὶ θὰ κατοικοῦν ἐν αὐτῇ, αὐτοί, καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν, καὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ὁ δοῦλός μου Δαβὶδ θὰ εἶναι ἄρχων αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἔτι θὰ συνάψω μετ’ αὐτῶν διαθήκην εἰρήνης· αὕτη θὰ εἶναι διαθήκη αἰώνιος μετ’ αὐτῶν· καὶ θὰ τοὺς στερεώσω, καὶ θὰ τοὺς πληθύνω, καὶ θὰ θέσω τὸ ἁγιαστήριόν μου ἐν μέσῳ αὐτῶν εἰς τὸ διηνεκές. Καὶ ἡ σκηνή μου θὰ εἶναι μετ’ αὐτῶν· ναί, ἐγὼ θὰ εἶμαι Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἰεζεκιὴλ 37:24–27.

It is Christ that erects the temple.

Είναι ο Χριστός που οικοδομεί τον ναό.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Καὶ λάλει πρὸς αὐτόν, λέγων· Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, λέγων· Ἰδοὺ ὁ ἀνήρ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ὁ ΒΛΑΣΤΟΣ· καὶ θὰ ἀναβλαστήσῃ ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· αὐτὸς, μάλιστα, θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· καὶ αὐτὸς θὰ φέρῃ τὴν δόξαν, καὶ θὰ καθίσῃ καὶ θὰ ἄρχῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ· καὶ θὰ εἶναι ἱερεὺς ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ· καὶ βουλὴ εἰρήνης θὰ εἶναι μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο. Καὶ τὰ στέμματα θὰ εἶναι εἰς τὸν Χελὲμ, καὶ εἰς τὸν Τωβίαν, καὶ εἰς τὸν Ἰεδαΐαν, καὶ εἰς τὸν Χὴν τὸν υἱὸν τοῦ Σοφονίου, εἰς μνημόσυνον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου. Καὶ οἱ μακρὰν ὄντες θὰ ἔλθουν καὶ θὰ οἰκοδομήσουν ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου, καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι Κύριος τῶν δυνάμεων μὲ ἀπέστειλε πρὸς ἐσᾶς. Καὶ τοῦτο θὰ γίνῃ, ἐὰν ὑπακούσητε ἐπιμελῶς εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας. Ζαχαρίας 6:12–15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Ο Χριστός είναι ο ΚΛΑΔΟΣ, και ο Ίδιος δήλωσε ότι, αν κατέστρεφαν τον ναό Του, θα τον ανήγειρε μέσα σε τρεις ημέρες, στο οποίο οι Ιουδαίοι απάντησαν ότι χρειάστηκαν σαράντα έξι χρόνια για να οικοδομηθεί ο ναός.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> ἀπεκρίθησαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπον αὐτῷ· Τί σημεῖον δεικνύεις εἰς ἡμᾶς, ἐπειδὴ ταῦτα ποιεῖς; ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτη οἰκοδομεῖται ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; Ἰωάννης 2:18–20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Ο Χριστός ομιλούσε στο χωρίο αυτό περί του σώματός Του, αλλά όλοι οι προφήτες ομιλούν περισσότερο περί των εσχάτων ημερών παρά περί των ημερών κατά τις οποίες έζησαν. Η ανάσταση του Χριστού κατά την τρίτην ημέραν παρίστανε την ανάσταση των νεκρών οστών κατά την έκχυσιν του Αγίου Πνεύματος στην Κραυγή του Μεσονυκτίου. Η βροχή, η οποία αποτελεί το θέμα της μαρτυρίας του Ηλία, εφανερώθη κατά την κορύφωσιν της αναμετρήσεώς του με τους προφήτας του Βάαλ και της Ασταρώθ. Τότε απεδείχθη ότι ο Θεός του Ηλία ήταν ο αληθινός Θεός, και επίσης ότι ο Ηλίας ήταν ο αληθινός προφήτης.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

Κατά την επέλευση της πρώτης απογοητεύσεως, εφανερώθη ότι οι Διαμαρτυρόμενοι είχαν καταστεί ψευδοπροφήτες, όπως προτυπώνονταν από τους προφήτες του Βάαλ και της Αστάρτης. Τότε άρχισε ο χρόνος της βραδύτητος, και οδήγησε στο μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο οδήγησε στο να έλθει ο Χριστός αιφνιδίως εις τον ναόν Αυτού. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου παριστάνεται από το μήνυμα του Ιεζεκιήλ που αναβιβάζει τα οστά ως μέγα στράτευμα. Επιπλέον, κατά την περίοδο εκείνη (σαράντα έξι έτη), οι δύο ράβδοι έπρεπε να συναρμοσθούν εις μίαν, ώστε να παραχθεί ένα έθνος, με έναν βασιλέα.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> Και έγινε προς εμέ λόγος Κυρίου, λέγων· Συ δε, υιέ ανθρώπου, λάβε εις σεαυτόν μίαν ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιούδαν και διά τους υιούς Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· έπειτα λάβε άλλην ράβδον και γράψον επ’ αυτής· Διά τον Ιωσήφ, την ράβδον του Εφραΐμ, και διά πάντα τον οίκον Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού· και ένωσον αυτάς την μίαν με την άλλην εις μίαν ράβδον, και θέλουσι γίνει μία εν τη χειρί σου. Και όταν οι υιοί του λαού σου λαλήσωσι προς σε, λέγοντες· Δεν θέλεις να μας δείξης τι εννοείς διά ταύτα; ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει την ράβδον του Ιωσήφ, ήτις είναι εν τη χειρί του Εφραΐμ, και τας φυλάς του Ισραήλ, τους συντρόφους αυτού, και θέλω συνάψει αυτάς μετ’ αυτής, μετά της ράβδου του Ιούδα, και θέλω κάμει αυτάς μίαν ράβδον, και θέλουσιν είσθαι μία εν τη χειρί μου. Και αι ράβδοι, επί των οποίων γράφεις, θέλουσιν είσθαι εν τη χειρί σου ενώπιον των οφθαλμών αυτών. Και ειπέ προς αυτούς· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών, όπου υπήγαν, και θέλω συνάξει αυτούς πανταχόθεν και φέρει αυτούς εις την γην αυτών· και θέλω κάμει αυτούς έθνος εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς εις πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη, ουδέ θέλουσι διαιρεθή πλέον εις δύο βασίλεια διόλου· ουδέ θέλουσι μιανθή πλέον με τα είδωλα αυτών, ουδέ με τα βδελύγματα αυτών, ουδέ με ουδεμίαν εκ των παραβάσεών αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικιών αυτών, όπου ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου, και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Ιεζεκιήλ 37:15–23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Τα δύο ξύλα, τα οποία η χήρα συνέλεγε εν όψει της βροχής του Ηλία κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου, ήταν τα βόρεια και νότια βασίλεια του Ισραήλ, τα οποία είχαν διασκορπισθεί και επρόκειτο να συναχθούν σε ένα έθνος στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν άρχισε η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, διότι η υπόσχεση ήταν ότι κατά τον καιρό εκείνο ο Θεός «θέλει καθαρίσει αυτούς». Ο καθαρισμός, που αντιπροσωπεύει την Ανακριτική Κρίση, άρχισε κατά τον καιρό εκείνο. Η σύναξη εκείνων των δύο ξύλων πρέπει να γίνει ορθώς κατανοητή, διότι ο Θεός πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

Το 1844 υπήρξε το τέλος των δύο βασιλείων του Ισραήλ, διότι τότε είχαν καταστεί ένα βασίλειο, ο πνευματικός Ισραήλ, και από εκείνο το σημείο και εξής επρόκειτο να είναι πλέον μόνον ένα έθνος. Η ιστορία εκείνη απεικονίσθηκε από την αρχική ιστορία, όταν είχαν καταστεί δύο έθνη, η οποία είναι η ιστορία της αποστασίας του Ιεροβοάμ.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Η ιστορία του παραχαραγμένου συστήματος λατρείας του Ιεροβοάμ πρέπει επίσης να απεικονισθεί στο τέλος του βασιλείου του. Η ανταρσία του Ααρών στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ και η ανταρσία του Ιεροβοάμ στην αρχή του βόρειου βασιλείου αντιπροσωπεύουν την αποστασία του 1863, και το 1863 γίνεται σαφώς κατανοητό μόνο όταν το τέλος του βασιλείου του Ιεροβοάμ, όπως παριστάνεται με τη συνένωση των δύο ράβδων, τοποθετηθεί επίσης επάνω στο 1863. Τότε είναι που το 1863 διακρίνεται καθαρά ότι παριστάνεται ως γενεά που έστησε εικόνα ζηλοτυπίας.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «Αλλά αυτή η παρομοίωση των ξηρών οστών δεν εφαρμόζεται μόνο στον κόσμο, αλλά και σε εκείνους που έχουν ευλογηθεί με μεγάλο φως· διότι και αυτοί είναι όμοιοι με τους σκελετούς της κοιλάδας. Έχουν τη μορφή ανθρώπων, τον σκελετό του σώματος· αλλά δεν έχουν πνευματική ζωή. Όμως η παραβολή δεν αφήνει τα ξηρά οστά απλώς συναρμολογημένα στις μορφές ανθρώπων· διότι δεν αρκεί να υπάρχει συμμετρία μελών και χαρακτηριστικών. Η πνοή της ζωής πρέπει να ζωοποιήσει τα σώματα, ώστε να σταθούν όρθια και να εκδηλωθούν σε δράση. Τα οστά αυτά αντιπροσωπεύουν τον οίκο του Ισραήλ, την εκκλησία του Θεού, και η ελπίδα της εκκλησίας είναι η ζωοποιός επιρροή του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος πρέπει να εμφυσήσει επάνω στα ξηρά οστά, για να ζήσουν.»

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> «Το Πνεύμα του Θεού, με τη ζωοποιό Του δύναμη, πρέπει να βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινο όργανο, ώστε κάθε πνευματικός μυς και τένοντας να ασκείται. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, χωρίς την πνοή του Θεού, υπάρχει νωθρότητα της συνείδησης, απώλεια της πνευματικής ζωής. Πολλοί που στερούνται πνευματικής ζωής έχουν τα ονόματά τους καταχωρισμένα στα μητρώα της εκκλησίας, αλλά δεν είναι γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου. Μπορεί να είναι προσκολλημένοι στην εκκλησία, αλλά δεν είναι ενωμένοι με τον Κύριο. Μπορεί να είναι επιμελείς στην εκτέλεση ενός ορισμένου συνόλου καθηκόντων και να θεωρούνται ως ζώντες· αλλά πολλοί συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που έχουν “όνομα ότι ζεις, και είσαι νεκρός”.»

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ γνήσια μεταστροφή τῆς ψυχῆς πρὸς τὸν Θεόν· ἐὰν ἡ ζωτικὴ πνοὴ τοῦ Θεοῦ δὲν ζωογονῇ τὴν ψυχὴ εἰς πνευματικὴν ζωήν· ἐὰν οἱ ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθειαν δὲν κινοῦνται ἀπὸ ἀρχὴν γεννημένην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, δὲν ἔχουν γεννηθῇ ἐκ τοῦ ἀφθάρτου σπέρματος, τὸ ὁποῖον ζῇ καὶ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐὰν δὲν ἐμπιστεύωνται εἰς τὴν δικαιοσύνην τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν μόνην των ἀσφάλειαν· ἐὰν δὲν ἀντιγράφουν τὸν χαρακτῆρά Του, ἐὰν δὲν ἐργάζωνται ἐν τῷ πνεύματί Του, εἶναι γυμνοί, δὲν ἔχουν ἐνδεδυθῇ τὸ ἱμάτιον τῆς δικαιοσύνης Του. Οἱ νεκροὶ συχνὰ ἐκλαμβάνονται ὡς ζῶντες· διότι ἐκεῖνοι οἵτινες κατεργάζονται ἐκεῖνο ποὺ ὀνομάζουν σωτηρίαν κατὰ τὰς ἰδίας των ἀντιλήψεις, δὲν ἔχουν τὸν Θεὸν νὰ ἐνεργῇ ἐν αὐτοῖς καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὐτοῦ.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «Η τάξη αυτή παριστάνεται εύγλωττα από την κοιλάδα των ξηρών οστών που είδε ο Ιεζεκιήλ σε όραμα.» Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles