Article

# The Book of Daniel - Number Ninety

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ενενήντα

Unraveling the Daily: A Historical Examination of Controversies and Contradictions

Αποσαφηνίζοντας το «Καθημερινόν»: Μια Ιστορική Εξέταση Αντιπαραθέσεων και Αντιφάσεων

Author

Jeff Pippenger

Published

February 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.

Εάν εξετάσατε προσεκτικά το τελευταίο απόσπασμα στο προηγούμενο άρθρο, θα έχετε διαπιστώσει την αρχική πηγή του αποσπάσματος που βρίσκεται στο βιβλίο Early Writings, το οποίο ο A. G. Daniells ισχυρίζεται ότι είχε πάρει μαζί του στη συνέντευξή του με την αδελφή White το 1910 σχετικά με το θέμα του «the daily». Εκείνοι που εργάζονταν για να εδραιώσουν το «ψεύδος» ότι το «the daily» αντιπροσωπεύει τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο, είχαν ανάγκη να υπονομεύσουν την άμεση και σαφή επιδοκιμασία της αδελφής White υπέρ της ορθής άποψης που δινόταν σε εκείνους οι οποίοι διακήρυτταν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Το «ψεύδος» που επινόησαν ήταν ότι η μόνη προειδοποίηση για την οποία η αδελφή White ήταν συγκεκριμένη, ήταν η προειδοποίηση κατά του καθορισμού χρόνου. Αυτό είναι εκείνο που ο Arthur White επιχειρεί να θεμελιώσει στη βιογραφία του, και αυτό είναι που ο πατέρας του, ο υιός της Ellen White, και ο Daniells προσπαθούσαν να αποδείξουν μέσω της επινοημένης συνέντευξης.

As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.

Όπως ήδη σημειώθηκε, δεν υπάρχει καμία καταγραφή οποιασδήποτε συνέντευξης μεταξύ της Αδελφής Ουάιτ και του Ντάνιελς σχετικά με το θέμα του «παντοτινού». Η υποτιθέμενη συνέντευξη προτάθηκε το 1931. Εάν η Αδελφή Ουάιτ είχε εγκρίνει την πεπτωκυία άποψη του Ντάνιελς περί του «παντοτινού» σε μια συνέντευξη το 1910, γιατί εκείνος, τον οποίο η Αδελφή Ουάιτ είχε προσδιορίσει ως ζηλωτή στην προώθηση της άποψής του, θα παρέμενε σιωπηλός σχετικά με την έγκρισή της επί είκοσι ένα έτη; Δεν ήταν συνέντευξη· ήταν επινόηση.

The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.

Η επινόηση της συνέντευξης επιδίωξε να τοποθετήσει το συμφραζόμενο της δήλωσής της περί «του καθημερινού» ως δήθεν κάτι παρεμπίπτον προς την προειδοποίησή της εναντίον του καθορισμού χρόνου, και ο Arthur White άφησε τα δακτυλικά του αποτυπώματα επάνω στο ψεύδος με τον τρόπο που το παρουσίασε στην ιστορία του 1931. Ως Χριστιανός, όφειλε απλώς να αναφέρει την ιστορία και να αφήσει τον ιστορικό αναθεωρητισμό εκτός του ζητήματος. Τελειώσαμε το τελευταίο άρθρο με το απόσπασμα από το 1850, από το οποίο προέρχεται το χωρίο στα Early Writings. Η δήλωση εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1850, στο Review, και κατόπιν εκ νέου στο βιβλίο Experience and Views. Η τρίτη φορά που εμφανίζεται είναι στο βιβλίο Early Writings, αλλά κατά την εξέλιξή της προς το βιβλίο Early Writings επήλθαν ορισμένες αλλαγές. Ωστόσο, δεν θα λέγαμε ότι πολλά από τα γραπτά του Πνεύματος της Προφητείας έχουν αλλοιωθεί, όπως ισχυρίζονται μερικοί στην προσπάθειά τους να δυσφημήσουν το έργο της.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Ο Κύριος μού έδειξε ότι το διάγραμμα του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι Του και ότι κανένα μέρος του δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως τους ήθελε Εκείνος. Ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυβε ένα σφάλμα σε ορισμένους από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη μπορεί να το δει, έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Κατόπιν είδα σχετικά με το “Διαπαντός”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία του ανθρώπου και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε την ορθή κατανόηση αυτού σε εκείνους που διακήρυξαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι ως προς την ορθή κατανόηση του “Διαπαντός”· αλλά από το 1844 και έπειτα, μέσα στη σύγχυση, έχουν υιοθετηθεί άλλες απόψεις, και επακολούθησαν σκότος και σύγχυση.» Review and Herald, 1 Νοεμβρίου 1850.

This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.

Αυτό το απόσπασμα βρισκόταν αρχικά στο έντυπο με τίτλο The Present Truth του 1849, αλλά τυπώθηκε στο Review and Herald τον Νοέμβριο του 1850. Στο πρωτότυπο χειρόγραφο η Αδελφή White δηλώνει ρητώς ότι καταγράφει διάφορα πράγματα τα οποία ο Κύριος της είχε δείξει προσφάτως, και καθώς διαβάζετε ολόκληρο το άρθρο θα δείτε ότι πραγματεύεται πολλά θέματα. Υπάρχουν περίπου είκοσι διαφορετικά θέματα τα οποία της είχαν δειχθεί. Το ουσιώδες σημείο είναι ότι στο πρωτότυπο άρθρο το θέμα του «the daily» και το θέμα του «καθορισμού χρόνου» ήταν δύο διαφορετικές αποκαλύψεις πραγμάτων που της είχαν δειχθεί.

In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.

Στο πρωτότυπο χειρόγραφο προσδιορίζονταν σε διαφορετικές παραγράφους. Όταν το απόσπασμα ανατυπώθηκε στο Experience and Views, οι εκδότες συνένωσαν την παράγραφο όπου η Αδελφή White υποστηρίζει την πρωτοπόρο άποψη περί του «daily» με την επόμενη παράγραφο, η οποία προειδοποιεί εναντίον του καθορισμού χρόνων. Καθώς διαβάζετε το πρωτότυπο, προσέξτε ότι η έμφαση δίδεται σε ορισμένα θέματα μέσω Κεφαλαιογράφησης. Στην παράγραφο όπου εγκρίνει την πρωτοπόρο άποψη περί του «daily», κεφαλαιογραφεί τη λέξη Daily, και στην επόμενη παράγραφο κεφαλαιογραφεί τη λέξη Time, επισημαίνοντας έτσι μια άμεση διάκριση μεταξύ των δύο θεμάτων που της εδείχθησαν.

> “Dear Brethren and Sisters,

> «Αγαπητοί Αδελφοί και Αδελφές,

> “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> «Επιθυμώ να σας δώσω ένα σύντομο περίγραμμα εκείνων που ο Κύριος μού έδειξε προσφάτως σε όραμα. Μου εδείχθη η ωραιότητα του Ιησού και η αγάπη που έχουν οι άγγελοι ο ένας προς τον άλλον. Είπε ο άγγελος—Δεν δύνασθε να ιδείτε την αγάπην των;—ακολουθείτε αυτήν. Έτσι ακριβώς πρέπει και ο λαός του Θεού να αγαπά ο ένας τον άλλον. Καλύτερα ας πέφτει η μομφή επάνω στον εαυτό σου παρά επάνω σε αδελφό. Είδα ότι το μήνυμα “πωλήσατε τα υπάρχοντά σας και δώσατε ελεημοσύνην” δεν είχε δοθεί, από μερικούς, στο καθαρό του φως· ότι ο αληθινός σκοπός των λόγων του Σωτήρος μας δεν είχε εκτεθεί με σαφήνεια. Είδα ότι ο σκοπός της πωλήσεως δεν ήταν να δίδεται σε εκείνους που είναι ικανοί να εργάζονται και να συντηρούν τον εαυτό τους, αλλά να διαδίδεται η αλήθεια. Είναι αμαρτία να υποστηρίζονται και να ενθαρρύνονται στην αργία εκείνοι που είναι ικανοί να εργάζονται. Μερικοί υπήρξαν ζηλωταί να παρευρίσκονται σε όλες τις συναθροίσεις· όχι για να δοξάσουν τον Θεό, αλλά για τους “άρτους και τα ψάρια”. Τέτοιοι θα ήταν πολύ καλύτερα να βρίσκονται στο σπίτι εργαζόμενοι με τα χέρια τους “το αγαθόν”, ώστε να προμηθεύουν τα αναγκαία των οικογενειών τους και να έχουν κάτι να δώσουν για τη στήριξη της πολύτιμης υποθέσεως της παρούσης αληθείας.»

> “Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> «Είδα ότι μερικοί είχαν σφάλλει, προσευχόμενοι για να θεραπευθούν οι ασθενείς ενώπιον απίστων. Εάν κάποιος μεταξύ ημών είναι ασθενής και προσκαλεί τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν επ’ αυτού, σύμφωνα με το Ιακώβου 5:14, 15, οφείλομεν να ακολουθούμε το παράδειγμα του Ιησού. Εκείνος έβγαλε τους απίστους έξω από το δωμάτιο και κατόπιν θεράπευσε τον ασθενή· έτσι και εμείς, όταν προσευχόμαστε για τους ασθενείς μεταξύ ημών, πρέπει να επιζητούμε να είμεθα χωρισμένοι από την απιστία εκείνων που δεν έχουν πίστη.»

> “Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> «Κατόπιν η προσοχή μου στράφηκε πάλι στον καιρό κατά τον οποίο ο Ιησούς παρέλαβε τους μαθητές Του ιδιαιτέρως σε ένα ανώγειο και πρώτα ένιψε τα πόδια τους, και έπειτα τους έδωσε να φάγουν από τον άρτον τον τεθλασμένον, για να παριστάνει το συντετριμμένο σώμα Του, και από τον χυμό της αμπέλου για να παριστάνει το εκχυθέν αίμα Του. Είδα ότι όλοι πρέπει να ενεργούν με επίγνωση και κατανόηση και να ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού στα πράγματα αυτά, και όταν επιτελούν αυτές τις τελετές, πρέπει να είναι, όσο το δυνατόν, χωρισμένοι από τους απίστους.»

> “Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> «Τότε μου εδείχθη ότι οι επτά τελευταίες πληγές θα εκχυθούν, αφού ο Ιησούς εξέλθει από το Αγιαστήριο. Είπε ο άγγελος—Η οργή του Θεού και του Αρνίου είναι εκείνη που επιφέρει την καταστροφή ή τον θάνατο των ασεβών. Στη φωνή του Θεού οι άγιοι θα είναι ισχυροί και φοβεροί ως στράτευμα με σημαίες· αλλά τότε δεν θα εκτελέσουν την γεγραμμένη κρίση. Η εκτέλεση της κρίσεως θα γίνει κατά το τέλος των 1000 ετών.»

> “After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> «Αφού οι άγιοι μεταβληθούν σε αθανασία, και αρπαγούν μαζί, και λάβουν τις άρπες τους, τα στέμματά τους κτλ., και εισέλθουν στην Αγία Πόλη, ο Ιησούς και οι άγιοι κάθονται σε κρίση. Τα βιβλία ανοίγονται, το βιβλίο της ζωής και το βιβλίο του θανάτου· το βιβλίο της ζωής περιέχει τα αγαθά έργα των αγίων, και το βιβλίο του θανάτου περιέχει τα πονηρά έργα των ασεβών. Τα βιβλία αυτά συγκρίθηκαν με το Βιβλίο του Καταστατικού, τη Βίβλο, και σύμφωνα με αυτήν κρίθηκαν. Οι άγιοι, σε ενότητα με τον Ιησού, εκφέρουν την κρίση τους επί των νεκρών ασεβών. Ιδού! είπε ο άγγελος, οι άγιοι κάθονται σε κρίση, σε ενότητα με τον Ιησού, και απονέμουν στον καθένα από τους ασεβείς σύμφωνα με τα έργα που έγιναν εν τω σώματι, και σημειώνεται απέναντι στο όνομά τους τι πρέπει να λάβουν κατά την εκτέλεση της κρίσεως. Αυτό, είδα, ήταν το έργο των αγίων με τον Ιησού, στην Αγία Πόλη, προτού αυτή κατέλθει στη γη, κατά τη διάρκεια των 1000 ετών. Έπειτα, στο τέλος των 1000 ετών, ο Ιησούς, και οι άγγελοι, και όλοι οι άγιοι μαζί του, αφήνουν την Αγία Πόλη, και ενώ αυτός κατέρχεται στη γη μαζί τους, οι νεκροί ασεβείς ανασταίνονται, και τότε αυτοί ακριβώς οι άνδρες που “τον εξεκέντησαν”, αφού αναστηθούν, θα τον δουν από μακριά μέσα σε όλη τη δόξα του, με τους αγγέλους και τους αγίους μαζί του, και θα θρηνήσουν εξαιτίας του. Θα δουν τα ίχνη των ήλων στα χέρια του και στα πόδια του, και εκεί όπου έμπηξαν τη λόγχη στην πλευρά του. Τα ίχνη των ήλων και της λόγχης θα είναι τότε η δόξα του. Στο τέλος των 1000 ετών ο Ιησούς στέκεται επάνω στο Όρος των Ελαιών, και το Όρος σχίζεται στα δύο, και γίνεται μεγάλη πεδιάδα, και εκείνοι που φεύγουν εκείνον τον καιρό είναι οι ασεβείς, που μόλις έχουν αναστηθεί. Τότε η Αγία Πόλη κατεβαίνει και εγκαθίσταται στην πεδιάδα.»

> “Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> «Έπειτα ο Σατανάς εμψυχώνει με το πνεύμα του τους ασεβείς, που είχαν αναστηθεί. Τους κολακεύει λέγοντάς τους ότι ο στρατός μέσα στην Πόλη είναι μικρός, ενώ ο δικός του στρατός είναι μεγάλος, και ότι μπορούν να νικήσουν τους αγίους και να κυριεύσουν την Πόλη. Ενώ ο Σατανάς συνάθροιζε τον στρατό του, οι άγιοι βρίσκονταν μέσα στην Πόλη, ατενίζοντας την ωραιότητα και τη δόξα του Παραδείσου του Θεού. Ο Ιησούς ήταν επικεφαλής τους, οδηγώντας τους. Ξαφνικά ο αγαπητός Σωτήρας έφυγε από ανάμεσά μας· αλλά σύντομα ακούσαμε την αγαπητή φωνή του να λέγει: “Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν βασιλείαν τὴν ἡτοιμασμένην δι’ ὑμᾶς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.” Συγκεντρωθήκαμε γύρω από τον Ιησού, και ακριβώς καθώς έκλεινε τις πύλες της Πόλης, εκφωνήθηκε η κατάρα εναντίον των ασεβών. Οι πύλες έκλεισαν. Τότε οι άγιοι χρησιμοποίησαν τις πτέρυγές τους και ανυψώθηκαν στην κορυφή του τείχους της Πόλης. Ο Ιησούς ήταν επίσης μαζί τους· ο στέφανός του φαινόταν λαμπρός και ένδοξος. Ήταν στέφανος μέσα σε στέφανο, επτά στον αριθμό. Οι στέφανοι των αγίων ήταν από καθαρότατο χρυσό, στολισμένοι με αστέρες. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν από δόξα, διότι έφεραν την ακριβή εικόνα του Ιησού· και καθώς υψώνονταν και κινούνταν όλοι μαζί προς την κορυφή της Πόλης, καταλήφθηκα από έκσταση στη θέα.»

> “Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> «Τότε οι ασεβείς είδαν τι είχαν χάσει· και φωτιά εξεπορεύθη από τον Θεό επάνω τους και τους κατέφαγε. Αυτή ήταν η Εκτέλεση της Κρίσεως. Τότε οι ασεβείς έλαβαν σύμφωνα με ό,τι οι άγιοι, εν ενότητι με τον Ιησού, τους είχαν αποδώσει κατά τη διάρκεια των 1000 ετών. Η ίδια φωτιά από τον Θεό που κατέφαγε τους ασεβείς, εξάγνισε ολόκληρη τη γη. Τα συντετριμμένα, τραχέα όρη έλιωσαν από σφοδρό καύμα, και η ατμόσφαιρα επίσης, και κάθε καλάμη καταναλώθηκε. Τότε η κληρονομία μας απλώθηκε εμπρός μας, ένδοξη και ωραία, και κληρονομήσαμε ολόκληρη τη γη ανακαινισμένη. Όλοι αναφωνήσαμε με δυνατή φωνή: Δόξα, Αλληλούια.»

> “I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.

> «Είδα επίσης ότι οι ποιμένες πρέπει να συμβουλεύονται εκείνους προς τους οποίους έχουν λόγο να τρέφουν εμπιστοσύνη, εκείνους που έχουν σταθεί σε όλα τα μηνύματα και είναι στερεοί σε όλη την παρούσα αλήθεια, προτού υποστηρίξουν οποιοδήποτε νέο και σημαντικό σημείο, το οποίο ενδέχεται να θεωρούν ότι υποστηρίζεται από τη Βίβλο. Τότε οι ποιμένες θα είναι τελείως ενωμένοι, και η ενότητα των ποιμένων θα γίνεται αισθητή από την εκκλησία. Μια τέτοια πορεία είδα ότι θα απέτρεπε λυπηρές διαιρέσεις, και τότε δεν θα υπήρχε κίνδυνος να διαιρεθεί το πολύτιμο ποίμνιο και τα πρόβατα να διασκορπιστούν, χωρίς ποιμένα.»

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> «23 Σεπτεμβρίου, ο Κύριος μού έδειξε ότι είχε εκτείνει το χέρι Του για δεύτερη φορά, ώστε να ανακτήσει το υπόλοιπο του λαού Του, και ότι οι προσπάθειες πρέπει να διπλασιασθούν σε αυτόν τον καιρό της συνάξεως. Κατά τον καιρό της διασποράς ο Ισραήλ επλήγη και κατασπαράχθηκε· αλλά τώρα, στον καιρό της συνάξεως, ο Θεός θα ιατρεύσει και θα επιδέσει τον λαό Του. Στη διασπορά, οι προσπάθειες που καταβάλλονταν για τη διάδοση της αληθείας είχαν ελάχιστο αποτέλεσμα, κατόρθωναν ελάχιστα ή και τίποτε· αλλά στη σύναξη, όταν ο Θεός έχει θέσει το χέρι Του για να συνάξει τον λαό Του, οι προσπάθειες για τη διάδοση της αληθείας θα έχουν το προορισμένο αποτέλεσμά τους. Όλοι πρέπει να είναι ενωμένοι και ζηλωτές στο έργο. Είδα ότι ήταν ντροπή να αναφέρεται κανείς στη διασπορά για παραδείγματα που να μας κυβερνούν τώρα στη σύναξη· διότι, αν ο Θεός δεν κάνει περισσότερα για εμάς τώρα απ’ ό,τι έκανε τότε, ο Ισραήλ δεν θα συναχθεί ποτέ. Είναι τόσο αναγκαίο η αλήθεια να δημοσιεύεται σε ένα έντυπο, όσο και να κηρύττεται.»

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Ο Κύριος μού έδειξε ότι το διάγραμμα του 1843 είχε κατευθυνθεί από το χέρι Του και ότι κανένα μέρος του δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε. Ότι το χέρι Του ήταν επάνω και έκρυβε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μην μπορεί να το δει, έως ότου το χέρι Του αποσύρθηκε.»

> “Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> «Κατόπιν είδα, σχετικά με το “Διαπαντός”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από την ανθρώπινη σοφία και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή κατανόηση αυτού σε εκείνους που διακήρυξαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι ως προς τη σωστή κατανόηση του “Διαπαντός”· αλλά από το 1844, μέσα στη σύγχυση, έγιναν αποδεκτές άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση.»

> “The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> «Ο Κύριος μού έδειξε ότι ο χρόνος δεν υπήρξε δοκιμασία από το 1844, και ότι ο χρόνος δεν θα αποτελέσει ποτέ ξανά δοκιμασία.»

> “Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Έπειτα μου επεσήμανε μερικούς που βρίσκονται μέσα στη μεγάλη πλάνη ότι οι άγιοι πρόκειται ακόμη να μεταβούν στην Παλαιά Ιερουσαλήμ κτλ., προτού έλθει ο Κύριος. Μια τέτοια αντίληψη είναι τέτοιας φύσεως ώστε να αποσπά τον νου και το ενδιαφέρον από το παρόν έργο του Θεού, υπό το άγγελμα του τρίτου αγγέλου· διότι, αν πρόκειται να μεταβούμε στην Ιερουσαλήμ, τότε ο νους μας θα είναι φυσικά στραμμένος εκεί, και τα μέσα μας θα παρακρατηθούν από άλλες χρήσεις, για να μεταβούν οι άγιοι στην Ιερουσαλήμ. Είδα ότι ο λόγος για τον οποίο αφέθηκαν να περιπέσουν σε αυτή τη μεγάλη πλάνη είναι ότι δεν έχουν ομολογήσει και εγκαταλείψει τα σφάλματά τους, στα οποία βρίσκονταν επί σειρά ετών κατά το παρελθόν». Review and Herald, November 1, 1850.

The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.

Το απόσπασμα αρχίζει δηλώνοντας: «Επιθυμώ να σας δώσω ένα σύντομο περίγραμμα εκείνου το οποίο ο Κύριος μού έδειξε προσφάτως σε όραση». Παρουσιάσθηκαν διάφορα θέματα, και εκείνη δεν συνέδεσε την παράγραφο που αναφερόταν στο «διαπαντός» με την επόμενη παράγραφο. Αυτό έγινε αργότερα από επιμελητές, οι οποίοι τοποθέτησαν το απόσπασμα στο Experience and Views, και κατόπιν στο Early Writings. Στο Experience and Views, οι επιμελητές παρέλειψαν τις πρώτες οκτώ παραγράφους και συνένωσαν τις παραγράφους που αναφέρονταν σε όσα της είχαν δειχθεί σχετικά με το «διαπαντός» και με τον καθορισμό χρόνου. Το Experience and Views εκδόθηκε το 1851, και έπειτα το Early Writings εκδόθηκε το 1882.

Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.

Τα Πρώιμα Γραπτά ήταν, κατ’ ουσίαν, οι ίδιες τέσσερις παράγραφοι που είχαν εμφανιστεί στο Experience and Views, αλλά με μία σημαντική εξαίρεση. Στο Experience and Views, η μονόστιχη παράγραφος που αναφερόταν στον καθορισμό χρόνου είχε ενωθεί με την προηγούμενη παράγραφο, η οποία αναφερόταν στο «καθημερινόν». Κατόπιν περιλήφθηκε η παράγραφος που αρχικά ακολουθούσε την παράγραφο η οποία αναφερόταν στον καθορισμό χρόνου. Στα Πρώιμα Γραπτά, μια παράγραφος που προερχόταν από διαφορετικό απόσπασμα του Experience and Views τοποθετήθηκε μεταξύ της παραγράφου που τώρα αναφέρεται τόσο στο «καθημερινόν» όσο και στον καθορισμό χρόνου, και η οποία αρχικά ακολουθούνταν από μια παράγραφο που εξηγούσε γιατί ήταν εσφαλμένο να γίνονται προσκυνήματα στην παλαιά Ιερουσαλήμ.

The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.

Η παράγραφος που αφαιρέθηκε από μια διαφορετική σελίδα του Experience and Views και έπειτα παρεμβλήθηκε στο σχετικό απόσπασμα των Early Writings, απλώς προσέθεσε στη σύγχυση σχετικά με «το καθημερινό», η οποία είχε αρχίσει ήδη από το 1844. Η παράγραφος αυτή δεν περιλαμβανόταν στην αρχική αφήγηση της αδελφής White για το όραμά της.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> «Ο Κύριος μού έδειξε ότι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου πρέπει να προχωρήσει και να κηρυχθεί στα διασκορπισμένα τέκνα του Κυρίου, και ότι δεν πρέπει να εξαρτηθεί από χρόνο· διότι ο χρόνος δεν θα αποτελέσει ποτέ πλέον δοκιμασία. Είδα ότι μερικοί αποκτούσαν έναν ψευδή ενθουσιασμό, που προερχόταν από το κήρυγμα περί χρόνου· ότι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ήταν ισχυρότερο απ’ όσο μπορεί να είναι ο χρόνος. Είδα ότι το μήνυμα αυτό μπορεί να σταθεί επάνω στο ίδιο του το θεμέλιο, και ότι δεν έχει ανάγκη από χρόνο για να ενισχυθεί, και ότι θα προχωρήσει με μεγάλη δύναμη, και θα επιτελέσει το έργο του, και θα συντμηθεί εν δικαιοσύνῃ.» Experience and Views, 48.

The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.

Η παράγραφος από τη σελίδα σαράντα οκτώ του Experience and Views παρεμβλήθηκε μετά την παράγραφο στα Early Writings, η οποία είχε δημιουργηθεί με τη συνένωση δύο διαφορετικών παραγράφων, και προσέδωσε έμφαση στον καθορισμό χρόνου που δεν υπήρχε στην αρχική αφήγηση.

In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.

Το 1931, οι πρεσβύτεροι άνδρες που κυβερνούσαν τον λαό της Ιερουσαλήμ επινόησαν μια ιστορία, σύμφωνα με την οποία ο Daniells είχε συνομιλήσει με την Αδελφή White το 1910, και στη μαρτυρία που ο Daniells παρέχει αναφέρεται στο διάγραμμα του 1843 και λέγει ότι υπέδειξε το ανύπαρκτο αγιαστήριο επάνω στο διάγραμμα, ενώ συνομιλούσε με την Αδελφή White. Υποτίθεται ότι είχε μαζί του το βιβλίο Early Writings και, καθώς τη ρωτούσε τι εννοούσε, και βάσει των απαντήσεών της, μπορούσε μόνο να συμπεράνει ότι το χωρίο στο Early Writings, το οποίο επικυρώνει την πρωτοπόρο άποψη περί «του καθημερινού», ήταν στην πραγματικότητα μια προειδοποίηση εναντίον του καθορισμού χρόνων. Είκοσι ένα έτη μετά την επινοημένη συνέντευξη και δεκαέξι έτη μετά τον θάνατο των προσώπων που υποτίθεται ότι είχαν συνομιλήσει, ο Daniells τοποθετεί τη μαρτυρία αυτή μέσα στην ιστορία της τρίτης γενεάς.

F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.

Ο F. C. Gilbert ήταν εβραιογνώστης και δεν υποστήριξε απλώς την ορθή άποψη περί του «καθημερινού» ως Εθνισμού επειδή οι πρωτοπόροι και η Ellen White έλεγαν ότι έτσι ήταν. Την υπερασπίστηκε βάσει μιας κατανοήσεως του εβραϊκού κειμένου που είχε χρησιμοποιήσει ο προφήτης Δανιήλ. Ήταν ο εξέχων Αντβεντιστής εβραιογνώστης κατά την εν λόγω χρονική περίοδο. Καθώς η διαμάχη περί του «καθημερινού», την οποία προωθούσαν οι Daniells και Prescott, εξακολουθούσε να αυξάνεται, ο Gilbert ήταν ένας από τους εξέχοντες λογίους που στάθηκαν προς υπεράσπιση της θέσεως των πρωτοπόρων. Είχε συνάντηση με την Ellen White στις 8 Ιουνίου 1910 και αργότερα κατέγραψε όσα συζήτησαν ο ίδιος και η Sister White. Η μαρτυρία του Daniells είναι πλήρως αντίθετη προς εκείνην του F. C. Gilbert.

In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”

Στον εικοστό τόμο, στις σελίδες δεκαεπτά έως είκοσι δύο, των Manuscript Releases, η Αδελφή White πραγματεύεται τη θέση των Daniells και Prescott σχετικά με το «καθημερινόν». Οι φράσεις που συναντάτε στην αναφορά του F. C. Gilbert για τη συνέντευξή του με την Ellen White είναι σχεδόν ταυτόσημες με όσα η ίδια η Αδελφή White δήλωσε στο απόσπασμα από τα Manuscript Releases. Επομένως, επί πολλά έτη πριν από τη δημοσίευση και κυκλοφορία των Manuscript Releases, δεν υπήρχε καμία συγκεκριμένη θεόπνευστη μαρτυρία που να αντικρούει ή να υποστηρίζει τον ισχυρισμό του Daniells σχετικά με το περιεχόμενο της συνέντευξης την οποία υποτίθεται ότι είχε με την Αδελφή White. Ακόμη σημαντικότερο, δεν υπήρχε καμία θεόπνευστη επικύρωση της εσφαλμένης απόψεώς του περί του «καθημερινού». Και, ακόμη σημαντικότερο, τώρα που τα Manuscript Releases είναι διαθέσιμα, εξακολουθεί να μην υπάρχει καμία θεόπνευστη επικύρωση της εσφαλμένης απόψεώς του περί του «καθημερινού»!

And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.

Και όμως σήμερα, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός διδάσκεται ότι η Αδελφή Γουάιτ δεν έχει καμία θέση σχετικά με το «καθημερινόν», παρά μόνον ότι δεν είναι «ζήτημα δοκιμής» και ότι πρέπει να «σιωπώμεν επί του θέματος τούτου». Κάτι έχει αντιστραφεί σήμερα, και εκείνο που έχει αντιστραφεί είναι ότι η αληθής θέση περί του «καθημερινού» βρίσκεται τώρα στη μειοψηφούσα άποψη μεταξύ του λαού του Θεού. Το 1910, η μειοψηφούσα άποψη ήταν η άποψη του Κόνραντι, η οποία προωθείτο από τους Ντάνιελς και Πρέσκοτ, ενώ η πλειοψηφούσα άποψη ήταν η θέση των πρωτοπόρων.

The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.

Ακολουθεί η δήλωση του F. C. Gilbert σχετικά με τη συνέντευξή του με την Αδελφή White, η οποία πρέπει να συγκριθεί με τα Manuscript Releases, και η οποία έχει παρατεθεί ολόκληρη στο ογδοηκοστό πρώτο άρθρο αυτής της σειράς The Book of Daniel.

> “Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.

> «Ο Ντάνιελς και ο Πρέσκοττ... δεν θα έδιναν στους πρεσβυτέρους αδελφούς εν τη υποθέσει καμμία ευκαιρία να πουν οτιδήποτε.... Ο Ντάνιελς ήταν εδώ για να με δει, και εγώ δεν τον είδα.... Δεν θα είχα να του πω τίποτε περί ουδενός. Όσον αφορά το “καθημερινόν”, το οποίο προσπαθούν να προβάλουν, δεν υπάρχει τίποτε σε αυτό.... Όταν ήμουν στην Ουάσιγκτον, φαινόταν να υπάρχει κάτι που απλώς είχε περιβάλει τον νου τους, και δεν μπορούσα να φανώ ότι τους αγγίζω. Δεν πρέπει να έχουμε καμμία σχέση με αυτό το θέμα του “καθημερινού”... Ήξερα ότι θα εργάζονταν εναντίον του μηνύματός μου, και τότε ο λαός δεν θα νόμιζε ότι υπήρχε κάτι στο μήνυμά μου. Του έχω γράψει και του έχω πει ότι έδειχνε τον εαυτό του ακατάλληλο να είναι πρόεδρος της Γενικής Διασκέψεως.... όχι ο άνθρωπος για να διατηρήσει την Προεδρία.»

> “If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.

> «Εάν το μήνυμα αυτό περί τοῦ “καθημερινοῦ” ἦταν δοκιμαστικόν μήνυμα, ὁ Κύριος θὰ μοῦ τὸ εἶχε δείξει. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν βλέπουν ἐν τούτῳ τὸ τέλος ἀπὸ τὴν ἀρχήν.... Ἀρνοῦμαι ἀπολύτως νὰ δεχθῶ νὰ ἴδω τινὰ ἐξ αὐτῶν οἵτινες ἐμπλέκονται εἰς τὸ ἔργον τοῦτο.»

> “The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.

> «Το φως που μου δόθηκε από τον Θεό είναι ότι ο αδελφός Daniells έχει παραμείνει αρκετό καιρό στην Προεδρία.... και μου ειπώθηκε να μην έχω πλέον καμία συζήτηση μαζί του για κανένα από αυτά τα πράγματα. Δεν θα έβλεπα τον Daniells σχετικά με το ζήτημα, και δεν θα του έλεγα ούτε μία λέξη. Με παρακαλούσαν να του δώσω συνέντευξη, αλλά δεν το έκανα.... Μου ειπώθηκε να προειδοποιήσω τον λαό μας να μην έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό το πράγμα που διδάσκουν.... Μου απαγορεύθηκε από τον Κύριο να το ακούσω. Έχω εκφραστεί λέγοντας ότι δεν έχω ούτε ίχνος εμπιστοσύνης σε αυτό.... Όλο αυτό που κάνουν είναι ένα τέχνασμα του διαβόλου». Αναφορά του F. C. Gilbert για συνέντευξη που του παραχώρησε η Ellen White στις 8 Ιουνίου 1910.

We will continue this subject in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτό το θέμα στο επόμενο άρθρο.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που διαβάζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που έλαβαν μεγάλο φως: “Δεν είναι τεθλιμμένοι και κατάπληκτοι εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως.” “Ναι, εξέλεξαν τις ίδιες αυτών οδούς, και η ψυχή αυτών ευφραίνεται εις τα βδελύγματα αυτών. Και εγώ θέλω εκλέξει τας πλάνας αυτών, και θέλω επιφέρει επ’ αυτούς εκείνα τα οποία φοβούνται· διότι, όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το κακόν ενώπιόν μου, και εξέλεξαν εκείνο εις το οποίον δεν ευηρεστούμην.” “Ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος”, επειδή δεν εδέχθησαν “την αγάπην της αληθείας, διά να σωθώσι”, “αλλά ευηρεστήθησαν εις την αδικίαν.” Ησαΐας 66:3, 4· 2 Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «Ο ουράνιος Διδάσκαλος ρώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την προσποίηση ότι οικοδομείτε επάνω στο ορθό θεμέλιο και ότι ο Θεός δέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα ενεργείτε σε πολλά πράγματα σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, μια γοητευτική πλάνη, που κυριεύει τις διάνοιες όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια συγχέουν τη μορφή της ευσέβειας με το πνεύμα και τη δύναμή της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουν ανάγκη ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη των πάντων.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «Ο Θεός δεν έχει αλλάξει απέναντι στους πιστούς δούλους Του, οι οποίοι διατηρούν τα ιμάτιά τους ακηλίδωτα. Αλλά πολλοί φωνάζουν: “Ειρήνη και ασφάλεια”, ενώ αιφνίδια καταστροφή έρχεται επάνω τους. Εάν δεν υπάρξει πλήρης μετάνοια, εάν οι άνθρωποι δεν ταπεινώσουν την καρδιά τους με εξομολόγηση και δεν δεχθούν την αλήθεια καθώς είναι εν τω Ιησού, δεν θα εισέλθουν ποτέ στον ουρανό. Όταν λάβει χώρα καθαρισμός στις τάξεις μας, δεν θα αναπαυόμαστε πλέον αμέριμνοι, καυχώμενοι ότι είμαστε πλούσιοι και έχουμε πλουτήσει σε αγαθά και δεν έχουμε ανάγκη ουδενός.»

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’

> «Ποιος μπορεί αληθινά να πει: “Το χρυσάφι μας είναι δοκιμασμένο στη φωτιά· τα ιμάτιά μας είναι αμόλυντα από τον κόσμο”; Είδα τον Διδάσκαλό μας να δείχνει τα ενδύματα της λεγόμενης δικαιοσύνης. Αφαιρώντας τα, αποκάλυψε τη μόλυνση που βρισκόταν από κάτω. Τότε μου είπε: “Δεν μπορείς να δεις πώς έχουν επιδεικτικά καλύψει τη μόλυνσή τους και τη σήψη του χαρακτήρα τους; ‘Πώς έγινε πόρνη η πιστή πόλη!’ Ο οίκος του Πατρός Μου έγινε οίκος εμπορίου, τόπος απ’ όπου η θεία παρουσία και η δόξα έχουν αποχωρήσει! Γι’ αυτή την αιτία υπάρχει αδυναμία, και η ισχύς λείπει.”»

> “Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Εάν η εκκλησία, η οποία τώρα ζυμώνεται με τη δική της αποστασία, δεν μετανοήσει και δεν επιστρέψει, θα φάγει από τον καρπό των έργων της, έως ότου βδελυχθεί τον εαυτό της. Όταν αντισταθεί στο κακό και εκλέξει το αγαθό, όταν εκζητήσει τον Θεό με κάθε ταπείνωση και φθάσει την υψηλή της κλήση εν Χριστώ, ιστάμενη επάνω στην εξέδρα της αιώνιας αλήθειας και δια της πίστεως κρατούσα τα επιτεύγματα που έχουν ετοιμαστεί γι’ αυτήν, τότε θα ιαθεί. Θα εμφανισθεί με την από τον Θεό δοσμένη απλότητα και αγνότητά της, χωρισμένη από τις γήινες περιπλοκές, δείχνοντας ότι η αλήθεια την έχει πράγματι ελευθερώσει. Τότε τα μέλη της θα είναι αληθώς οι εκλεκτοί του Θεού, οι αντιπρόσωποί Του». Testimonies, τόμος 8, σσ. 249, 250.

Back to Articles