Article

# Μέλλον για την Αμερική και 18 Ιουλίου 2020 - Αριθμός Έξι

Το Σημεῖον

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ, πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἐστάθησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν· καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς. Καὶ ἤκουσαν φωνὴν μεγάλην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσαν πρὸς αὐτούς· Ἀνάβητε ὧδε. Καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ἐθεώρησαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν. Αποκάλυψη 11:11, 12.

Αφού καταπατηθούν στον δρόμο, ο Ηλίας και ο Μωυσής λαμβάνουν τον Παράκλητο και τότε στέκονται στα πόδια τους. Τα οστά της κοιλάδας του Ιεζεκιήλ πρώτα ακούν έναν θόρυβο και κατόπιν υφίστανται έναν σεισμό, αλλά εξακολουθούσαν να είναι χωρίς πνοή.

> Καὶ προεφήτευσα, καθώς προσετάχθην· και ενώ προεφήτευον, έγινε θόρυβος, και ιδού σεισμός, και τα οστά συνήλθαν, οστό προς οστόν αυτού. Και όταν είδον, ιδού, ανέβησαν επ’ αυτά τα νεύρα και η σάρκα, και το δέρμα τα εκάλυψεν επάνωθεν· πνεύμα όμως δεν υπήρχε μέσα τους. Ιεζεκιήλ 37:7, 8.

Όταν τα σώματα θα έχουν ανασυσταθεί, ακούουν το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων.

> Τότε μου είπε: Προφήτευσον προς τον άνεμο, προφήτευσον, υιέ ανθρώπου, και ειπέ προς τον άνεμο· Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Έλθε εκ των τεσσάρων ανέμων, ω πνοή, και εμφύσησον επί τους πεφονευμένους τούτους, διά να αναζήσωσι. Και προεφήτευσα καθώς με προσέταξε, και η πνοή εισήλθεν εις αυτούς, και έζησαν, και εστάθησαν επί τους πόδας αυτών, στράτευμα μέγα σφόδρα. Ιεζεκιήλ 37:9, 10.

Όλοι οι προφήτες προσδιορίζουν το τέλος του κόσμου· επομένως, το χωρίο από τον Ιεζεκιήλ δημιουργεί ένα δίλημμα για εκείνους που επιθυμούν να αποφύγουν το μήνυμα των δύο προφητών του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Βεβαίως, για όσους επιθυμούν να απορρίψουν το μήνυμα, το ευκολότερο ψεύδος που μπορούν να πουν στον εαυτό τους είναι ότι το ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι απλώς μια ιστορία που αντιπροσωπεύει τη Γαλλική Επανάσταση και δεν έχει καμία εφαρμογή στο τέλος του κόσμου. Αλλά, αν δεχθείτε την προκείμενη ότι ακόμη και το ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης προσδιορίζει το τέλος του κόσμου, τότε πρέπει να συμφιλιώσετε το γεγονός ότι το ισχυρό στράτευμα στο τέλος του κόσμου, το οποίο παρουσιάζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου με δυνατή κραυγή, προσδιορίζεται ως νεκρό και αναστημένο πριν ακόμη εγερθεί ως το στράτευμα του Θεού.

> Τότε μου είπε: Υἱὲ ἀνθρώπου, ταῦτα τὰ ὀστᾶ εἶναι πᾶς ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ· ἰδοὺ, αὐτοὶ λέγουν· Τὰ ὀστᾶ ἡμῶν ἐξηράνθησαν, καὶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν ἀπώλετο· ἀπεκόπημεν ἐν τοῖς μέρεσιν ἡμῶν. Διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, λαός μου, ἐγὼ θὰ ἀνοίξω τοὺς τάφους σας, καὶ θὰ σας ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων σας, καὶ θὰ σας εἰσαγάγω εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὅταν ἀνοίξω τοὺς τάφους σας, λαός μου, καὶ σας ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων σας· καὶ θὰ θέσω τὸ πνεῦμά μου ἐντός σας, καὶ θέλετε ζήσει, καὶ θὰ σας ἐγκαταστήσω εἰς τὴν ἰδίαν γῆν σας· τότε θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἐλάλησα καὶ ἐξετέλεσα, λέγει Κύριος. Ἰεζεκιήλ 37:11–14.

Ο Χριστός ανελήφθη στον ουρανό με νεφέλη και επιστρέφει με νεφέλες, και οι νεφέλες συμβολίζουν αγγέλους. Ο Μωυσής και ο Ηλίας αναβαίνουν στον ουρανό μέσα σε νεφέλη που συμβολίζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, ο οποίος πετά στο μέσον του ουρανού κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μωυσής και ο Ηλίας αναβαίνουν στον ουρανό κατά τον νόμο της Κυριακής, σε συνάρτηση με ένα μήνυμα του Ισλάμ.

Ο Ησαΐας προσδιορίζει πολλές από τις αλήθειες που συνδέονται με αυτήν την ιστορία, και μάλιστα στο ίδιο ακριβώς χωρίο στο οποίο αναφέρθηκε ο Ιησούς για να προσδιορίσει το έργο Του. Χρησιμοποίησε τους προφήτες Ηλία και Ελισσαίο ως παραδείγματα ενός προφητικού μηνύματος που δεν έγινε δεκτό από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, και αυτό αμέσως προκάλεσε οργή σε όσους ανήκαν στην εκκλησία της Ναζαρέτ, ώστε επιζήτησαν να Τον θανατώσουν.

> Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐπ’ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος με ἔχρισεν, διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πραεῖς· με ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύττω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἄνοιγμα φυλακῆς εἰς τοὺς δεσμίους· νὰ κηρύττω τὸ ἐνιαυτὸν τὸν δεκτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· νὰ παρηγορῶ πάντας τοὺς πενθοῦντας· νὰ διορίσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιών, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς κάλλος ἀντὶ σποδοῦ, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ πένθους, ἔνδυμα αἰνέσεως ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομασθῶσι δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ. Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς παλαιὰς ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνορθώσει τὰς πρότερον ἠρημωμένας, καὶ θέλουσιν ἐπισκευάσει τὰς ἠρημωμένας πόλεις, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Καὶ ξένοι θέλουσι σταθῆ καὶ βοσκήσει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀλλοτρίων θέλουσιν εἶσθαι οἱ γεωργοί σας καὶ οἱ ἀμπελουργοί σας. Σεις δὲ θέλετε ὀνομάζεσθαι Ἱερεῖς Κυρίου· λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν θέλουσι σας λέγει· θέλετε τρώγει τὰ πλούτη τῶν ἐθνῶν, καὶ εἰς τὴν δόξαν αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι. Ἀντὶ τῆς αἰσχύνης σας θέλετε ἔχει διπλᾶ, καὶ ἀντὶ τῆς καταισχύνης θέλουσιν ἀγάλλεσθαι διὰ τὴν μερίδα αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἐν τῇ γῇ αὐτῶν θέλουσι κληρονομήσει διπλᾶ· αἰώνιος εὐφροσύνη θέλει εἶσθαι εἰς αὐτούς. Διότι ἐγώ, ὁ Κύριος, ἀγαπῶ κρίσιν, μισῶ ἁρπαγὴν διὰ ὁλοκαύτωμα· καὶ θέλω κατευθύνει τὸ ἔργον αὐτῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ θέλω κάμει πρὸς αὐτοὺς διαθήκην αἰώνιον. Καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν θέλει γίνεσθαι γνωστὸν μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν μεταξὺ τῶν λαῶν· πάντες οἱ βλέποντες αὐτοὺς θέλουσιν ἀναγνωρίζει αὐτούς, ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ σπέρμα τὸ ὁποῖον εὐλόγησεν ὁ Κύριος. Θέλω χαρῆ μεγάλως εἰς τὸν Κύριον, ἡ ψυχή μου θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸν Θεόν μου· διότι με ἐνέδυσεν ἐνδύματα σωτηρίας, μὲ περιέβαλε μανδύαν δικαιοσύνης, ὡς νυμφίος στολίζεται μὲ διάδημα, καὶ ὡς νύμφη κατακοσμεῖ ἑαυτὴν μὲ τὰ κοσμήματα αὐτῆς. Διότι καθὼς ἡ γῆ ἐκφύει τὸν βλαστὸν αὐτῆς, καὶ καθὼς ὁ κῆπος κάμνει τὰ σπαρμένα ἐν αὐτῷ νὰ ἀναβλαστάνωσιν, οὕτω Κύριος ὁ Θεὸς θέλει κάμει τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν αἴνεσιν νὰ ἀναβλαστήσωσιν ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν.

> Ένεκεν της Σιών δεν θέλω σιωπήσει, και ένεκεν της Ιερουσαλήμ δεν θέλω αναπαυθεί, έως ου η δικαιοσύνη αυτής εξέλθη ως λαμπρότης και η σωτηρία αυτής ως λαμπάς καιομένη. Και τα έθνη θέλουσιν ιδεί τη δικαιοσύνη σου, και πάντες οι βασιλείς τη δόξαν σου· και θέλεις ονομασθή με νέον όνομα, το οποίον το στόμα του Κυρίου θέλει ονομάσει. Και θέλεις είσθαι στέφανος δόξης εν τη χειρί του Κυρίου, και βασιλικόν διάδημα εν τη χειρί του Θεού σου. Δεν θέλεις πλέον ονομασθή Εγκαταλελειμμένη, ουδέ η γη σου θέλει πλέον ονομασθή Έρημος· αλλά θέλεις ονομασθή Ηφσισβά, και η γη σου Βεουλά· διότι ο Κύριος ευηρεστείται εις σε, και η γη σου θέλει νυμφευθή. Διότι καθώς νέος νυμφεύεται παρθένον, ούτως οι υιοί σου θέλουσι σε νυμφευθή· και καθώς ο νυμφίος ευφραίνεται επί τη νύμφη, ούτως ο Θεός σου θέλει ευφρανθή επί σε. Επί των τειχών σου, Ιερουσαλήμ, έστησα φύλακας, οίτινες δεν θέλουσι σιωπήσει ποτέ, ημέραν και νύκτα· σεις οι μνημονεύοντες τον Κύριον, μη σιωπάτε. Και μη δίδετε εις αυτόν ανάπαυσιν, εωσού στερεώσει και εωσού καταστήση την Ιερουσαλήμ αίνεσιν εν τη γη. Ο Κύριος ώμοσε δια της δεξιάς αυτού και δια του βραχίονος της ισχύος αυτού, Βεβαίως δεν θέλω πλέον δώσει τον σίτον σου να ήναι τροφή εις τους εχθρούς σου· και οι υιοί του αλλοτρίου δεν θέλουσι πλέον πίνει τον οίνον σου, δια τον οποίον εκοπίασας· αλλά οι συναθροίσαντες αυτόν θέλουσι τρώγει αυτόν και αινεί τον Κύριον, και οι συνάξαντες αυτόν θέλουσι πίνει αυτόν εν ταις αυλαίς της αγιότητός μου. Διέλθετε, διέλθετε τας πύλας· ετοιμάσατε την οδόν του λαού· επισκευάσατε, επισκευάσατε την οδόν· εκκαθαρίσατε τους λίθους· υψώσατε σημαίαν υπέρ των λαών. Ιδού, ο Κύριος εκήρυξεν έως εσχάτου της γης· είπατε προς την θυγατέρα της Σιών, Ιδού, η σωτηρία σου έρχεται· ιδού, ο μισθός αυτού είναι μετ’ αυτού, και το έργον αυτού έμπροσθεν αυτού. Και θέλουσιν αυτούς ονομάσει, Ο λαός ο άγιος, Οι λελυτρωμένοι του Κυρίου· και συ θέλεις ονομασθή, Εκζητημένη, Πόλις ουχί εγκαταλελειμμένη. Ησαΐας 61:1–62:12.

Ο Κύριος συνάπτει «αιώνια διαθήκη» με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι προηγουμένως είχαν υπάρξει «εγκαταλελειμμένοι», αλλά κατόπιν γίνονται «πόλις» που «δεν είναι εγκαταλελειμμένη». Ήσαν «έρημοι» και νεκροί στην οδό. Ο Ησαΐας τούς προσδιορίζει ως τους «Ιερείς του Κυρίου», τους «λειτουργούς» του Κυρίου, «λαόν άγιον» και τους «φύλακας» επάνω στα τείχη της Σιών.

Σε αντίθεση με εκείνους που εχάρησαν για τα νεκρά σώματά τους, ο Θεός τότε χαίρεται γι’ αυτούς «καθώς ο νυμφίος ευφραίνεται διά την νύμφην». Η νύμφη τότε έχει ετοιμασθεί. Ακριβώς όπως στην υπόσχεση προς τη Φιλαδέλφεια ο Κύριος τους δίδει «νέον όνομα», και προσδιορίζει το όνομά τους ως «Hephzibah» και «Beulah». Το Hephzibah σημαίνει «η ευαρέσκειά μου είναι εις αυτήν», και το Beulah σημαίνει «να νυμφευθεί». Ο Κύριος νυμφεύεται εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Ηλία και τον Μωυσή.

Το έργο που τους ανατίθεται είναι να προετοιμάσουν την οδό για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, κηρύττοντας τα «καλά νέα» του Χριστού και της δικαιοσύνης Του «έως του τέλους του κόσμου». Έχουν χρισθεί από τον Παράκλητο κατά την έκχυση του Πνεύματος και τότε θα υψωθούν «ως λάβαρον», καθώς «μεγάλη φωνή εκ του ουρανού» λέγει «προς αυτούς, Ανάβητε εδώ». Τότε θα είναι ως «στέφανος δόξης» και «βασιλικό διάδημα» εν τη χειρί του Κυρίου. Ο Ζαχαρίας ταυτοποιεί τον ίδιο στέφανο ως σημαιοφόρον έμβλημα, τοποθετώντας συγχρόνως το γεγονός στον καιρό της όψιμης βροχής.

> Καὶ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν θέλει σώσει αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὡς τὸ ποίμνιον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ· διότι θέλουσιν εἶσθαι ὡς λίθοι στέμματος, ὑψωμένοι ὡς σημεῖον ἐπὶ τῆς γῆς αὐτοῦ. Διότι πόσον μεγάλη εἶναι ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ, καὶ πόσον μεγάλη ἡ ὡραιότης αὐτοῦ! ὁ σῖτος θέλει εὐφράνει τοὺς νεανίσκους, καὶ ὁ νέος οἶνος τὰς παρθένους. Αἰτήσατε παρὰ τοῦ Κυρίου βροχὴν ἐν καιρῷ ὀψίμου βροχῆς· οὕτως ὁ Κύριος θέλει κάμει λαμπρὰς νεφέλας, καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτοὺς ὄμβρους βροχῆς, εἰς ἕκαστον χόρτον ἐν τῷ ἀγρῷ. Ζαχαρίας 9:16–10:1.

Θα είναι «το ποίμνιον του λαού Του», αλλά ο Κύριος έχει και ένα δεύτερο ποίμνιο, το οποίο τότε θα βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα και το οποίο επίσης θα καλέσει. Το έργο τους θα είναι να ανοικοδομήσουν τους «παλαιούς» ερειπωμένους τόπους και τις «ερημώσεις» πολλών γενεών. Θα είναι εκείνοι που θα επιστρέψουν και θα αποκαταστήσουν τις παλαιές οδούς που έχουν απορριφθεί και συγκαλυφθεί τόσο εντός του Αντβεντισμού όσο και εκτός του Αντβεντισμού. Θα επιστρέψουν στις θεμελιώδεις αλήθειες των Μιλλεριτών και θα τις παρουσιάσουν στην καθαρότητά τους προς τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, και επίσης θα παρουσιάσουν ένα μήνυμα προς εκείνους που βρίσκονται εκτός του Αντβεντισμού σχετικά με τις «παλαιές» αλήθειες που συνδέονται με τον νόμο του Θεού, ιδιαιτέρως με το Σάββατο. Κάνοντας αυτό, θα χρησιμοποιήσουν τις ιστορίες πολλών γενεών για να καταδείξουν τη νέα ιστορία. Το έργο τους θα λάβει χώρα κατά την όψιμη βροχή, όταν οι κρίσεις του Θεού είναι στη γη. Όταν ο Κύριος, με τη δεξιά Του χείρα, τους υψώσει ως σημείο, ολόκληρος ο κόσμος, που προηγουμένως είχε χαρεί για τα νεκρά σώματά τους κείμενα στην οδό, θα δει το σημείο και θα ακούσει τη σάλπιγγα της προειδοποιήσεως των φυλάκων.

> Πάντες οι κάτοικοι της οικουμένης και οι κατοικούντες επί της γης, βλέπετε, όταν υψώνει σημείον επί των ορέων· και όταν σαλπίζει με σάλπιγγα, ακούετε. Ησαΐας 18:3.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είχαν χαρεί για τα νεκρά τους σώματα τούς είδαν να στέκονται όρθιοι, «μεγάλος φόβος έπεσε επάνω σε εκείνους που τους είδαν».

> Τότε ο Ασσύριος θα πέσει από μάχαιρα, όχι ανδρός δυνατού· και μάχαιρα, όχι ανδρός ταπεινού, θα τον καταφάγει· αλλά θα φύγει από τη μάχαιρα, και οι νέοι του θα καταβληθούν. Και θα περάσει στο οχύρωμά του εξαιτίας φόβου, και οι άρχοντές του θα τρομάξουν εξαιτίας της σημαίας, λέγει ο Κύριος, του οποίου το πυρ είναι στη Σιών και η κάμινος αυτού στην Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 31:8, 9.

Όλες οι μαρτυρίες του προφήτη συγκλίνουν στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Ο Ασσύριος αντιπροσωπεύει τον βασιλέα του βορρά στο Δανιήλ 11:40-45, ο οποίος φθάνει στο τέλος του χωρίς να υπάρχει κανείς να τον βοηθήσει. Όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι οι φύλακες του Θεού, σαλπίσουν τη σάλπιγγα, ολόκληρος ο κόσμος θα ακούσει και θα φοβηθεί. Εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τους δύο προφήτες θα «χρισθούν» από τον Παράκλητο «διά να ευαγγελίζωνται τους πτωχούς», δηλαδή τα «νέα εξ ανατολών και εκ βορρά», τα οποία «θέλουσι ταράξει» τον βασιλέα του βορρά στο Δανιήλ 11:44, και αυτό σηματοδοτεί την έναρξη του διωγμού κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Κατά τον καιρό εκείνο τα έθνη θα ανταποκριθούν στο μήνυμα να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα και να έλθουν και να ενωθούν με τους ιερείς του Κυρίου, οι οποίοι επίσης αντιπροσωπεύονται ως «ρίζα του Ιεσσαί», προσδιορίζοντας έτσι τη βιβλική μεθοδολογία την οποία θα χρησιμοποιήσουν για να παρουσιάσουν το προειδοποιητικό μήνυμα προς τα έθνη.

> Και κατά την ημέραν εκείνην θα υπάρχη ρίζα του Ιεσσαί, η οποία θα στέκη ως σημείον διά τους λαούς· προς αυτήν θα προστρέξουν τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θα είναι ένδοξος. Και θα συμβή κατά την ημέραν εκείνην, ότι ο Κύριος θα απλώση εκ νέου την χείρα αυτού, διά δευτέραν φοράν, διά να ανακτήση το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θα απομείνη, από την Ασσυρίαν, και από την Αίγυπτον, και από την Παθρώς, και από την Χους, και από την Αιλάμ, και από την Σεναάρ, και από την Αιμάθ, και από τας νήσους της θαλάσσης. Και θα υψώση σημείον διά τα έθνη, και θα συνάξη τους εξορίστους του Ισραήλ, και θα συγκεντρώση τους διεσπαρμένους του Ιούδα από τα τέσσαρα πέρατα της γης. Ησαΐας 11:10–12.

Ο Κύριος συνήγαγε τον λαό Του στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 με το μήνυμα που προσδιόριζε την επίθεση του Ισλάμ ως την άφιξη του τρίτου οὐαί. Ο Κύριος συνάγει εκ νέου τον λαό Του, δεύτερη φορά, αφού έχουν κειμένου νεκροί στην πλατεία. Όταν το πράττει αυτό, εκείνοι που συνάγονται προσδιορίζονται ως «οι εκβεβλημένοι του Ισραήλ», οι «διεσπαρμένοι του Ιούδα». Εξεβλήθησαν στους δρόμους στις 18 Ιουλίου 2020, αλλά συνάγονται δεύτερη φορά, για να είναι το λάβαρο που συνάγει το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα. Η σύναξη εκείνων που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος είναι η δεύτερη από τις δύο φωνές στην Αποκάλυψη δεκαοκτώ.

Η πρώτη συνάθροιση έλαβε χώρα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν το Ισλάμ έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως το λάβαρο που πρόκειται να συναχθεί για δεύτερη φορά, παριστάνονται ως η ρίζα του Ιεσσαί, η οποία είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει το έργο του Άλφα και του Ωμέγα, απεικονίζοντας το τέλος ενός πράγματος μαζί με την αρχή ενός πράγματος. Η πρώτη συνάθροιση σημαδεύτηκε από ένα ισλαμικό πλήγμα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και απεικονίζει και προσδιορίζει ένα ισλαμικό πλήγμα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών ως τη δεύτερη συνάθροιση. Όταν η ρίζα του Ιεσσαί στέκεται ως λάβαρο προς τα έθνη, η «ανάπαυσή» του θα είναι ένδοξη, διότι το λάβαρο θα οδηγήσει εκείνους που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα πίσω στην αρχαία βιβλική οδό του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, σηματοδοτώντας έτσι την έγερση του λαβάρου προς τα έθνη κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής.

Το «λάβαρο» υφίσταται πρώτα μια διαδικασία εξαγνισμού, η οποία έχει καταδειχθεί στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, στους δύο καθαρισμούς του ναού από τον Χριστό και, βεβαίως, στην παραβολή των δέκα παρθένων στο τέλος του Μιλλεριτικού κινήματος. Η διαδικασία του εξαγνισμού στην αρχή επαναλαμβάνεται κατά γράμμα στο τέλος και παριστάνεται από τον Ησαΐα σε συνάφεια με μία μοναδική τράπεζα, η οποία έχει επισημανθεί σε ένα βιβλίο. Η ανταρσία του Αντβεντισμού είναι η πλαστή τράπεζα που παρήχθη το 1863, προκειμένου να απορρίψει και να αντικαταστήσει τις δύο τράπεζες που επισημαίνονται στο βιβλίο του Αββακούμ, κεφάλαιο δύο.

> Τώρα ύπαγε, γράψον αυτό ενώπιόν τους επάνω σε πινακίδα, και καταχώρισόν το σε βιβλίο, ώστε να είναι για τον μέλλοντα καιρό, εις τον αιώνα και εις τον αιώνα· διότι αυτός είναι λαός αποστάτης, τέκνα ψευδή, τέκνα που δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμο του Κυρίου· οι οποίοι λέγουν προς τους βλέποντας, Μη βλέπετε· και προς τους προφήτας, Μη προφητεύετε προς εμάς τα ορθά, λαλείτε προς εμάς ευχάριστα πράγματα, προφητεύετε απάτας· εξέλθετε από την οδό, παρεκκλίνατε από την τρίβο, κάμετε να παύσει από ενώπιόν μας ο Άγιος του Ισραήλ. Διά τούτο ούτω λέγει ο Άγιος του Ισραήλ· Επειδή καταφρονείτε τούτον τον λόγο, και εμπιστεύεσθε εις καταδυνάστευση και διαστροφή, και στηρίζεσθε επ’ αυτάς· διά τούτο αυτή η ανομία θα είναι εις εσάς ως ρήγμα έτοιμο να πέσει, που προεξέχει σε υψηλό τείχος, του οποίου η κατάρρευση έρχεται αιφνιδίως, εν ριπή· και θα το συντρίψει όπως συντρίβεται το αγγείο του κεραμέως, το οποίο κατατεμαχίζεται· δεν θα φεισθεί· ώστε δεν θα ευρεθεί, στα θραύσματά του, όστρακο για να λάβει κανείς φωτιά από την εστία, ή να αντλήσει με αυτό νερό από τον λάκκο. Διότι ούτω λέγει ο Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· Εν επιστροφή και αναπαύσει θέλετε σωθή· εν ησυχία και εν πεποιθήσει θα είναι η δύναμίς σας· αλλά δεν ηθελήσατε. Αλλ’ είπατε, Όχι· διότι θα φύγουμε επάνω σε ίππους· διά τούτο θέλετε φύγει· και, Θα ιππεύσουμε επάνω σε ταχείς· διά τούτο οι διώκοντές σας θα είναι ταχείς. Χίλιοι θα φεύγουν από την απειλή ενός· από την απειλή πέντε θέλετε φεύγει· έως ότου απομείνετε ως ιστός επάνω στην κορυφή όρους, και ως σημαία επάνω σε λόφο. Και διά τούτο ο Κύριος θα περιμένει, για να σας ελεήσει, και διά τούτο θα υψωθεί, για να σας σπλαγχνισθεί· διότι ο Κύριος είναι Θεός κρίσεως· μακάριοι πάντες όσοι προσμένουν αυτόν. Διότι ο λαός θα κατοικήσει στη Σιών, στην Ιερουσαλήμ· δεν θα κλάψεις πλέον· θα σου δείξει μεγάλη χάρη στη φωνή της κραυγής σου· όταν την ακούσει, θα σου αποκρίνεται. Ησαΐας 30:8–19.

Το 1863 ο Αντβεντισμός άρχισε τη διαδικασία απορρίψεως του προφητικού μηνύματος του Ουίλλιαμ Μίλλερ, όπως αυτό παριστάνεται επάνω στις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ. Ο Ιησούς εικονογραφεί το τέλος διά της αρχής. Στο χωρίο αυτό οι στασιαστές κατά την αρχή του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύουν επίσης τους στασιαστές κατά το τέλος του Αντβεντισμού. Και στις δύο περιπτώσεις η αποστασία αντιπροσωπεύει απόρριψη του προφητικού μηνύματος και της μεθοδολογίας εκάστης ιστορίας, όταν λέγουν προς τους «βλέποντας», «Μη βλέπετε· και προς τους προφήτας, Μη προφητεύετε εις ημάς ορθά· λαλήσατε προς ημάς ομαλά, προφητεύσατε πλάνας.»

Αποφασίζουν επίσης να εγκαταλείψουν την οδό όταν διακηρύσσουν: «Φύγετε από τον δρόμο, παρεκκλίνατε από την τρίβο, κάμετε τον Άγιον του Ισραήλ να παύσει από έμπροσθέν μας». Η οδός των δικαίων είναι οι «αρχαίοι τρίβοι» του Ιερεμία, κεφάλαιο 6, εδάφια 16 και 17. Οι αποστάτες αποφασίζουν να μη βαδίζουν στις θεμελιώδεις αλήθειες ούτε να υπακούουν στον ήχο της σάλπιγγας που ηχεί από τους φύλακες οι οποίοι έχουν υψωθεί, αντιπροσωπεύοντας το κίνημα των Μιλλεριτών και το κίνημα του Future for America.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Στάθητε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν ἀρχαίων τρίβων, ποία ἐστὶν ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ, καὶ θέλετε εὑρεῖ ἀνάπαυσιν διὰ τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἀλλὰ εἶπαν· Δὲν θέλομεν περιπατήσει ἐν αὐτῇ. Καὶ ἔστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοπούς, λέγων· Ἀκούσατε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος. Ἀλλὰ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Διὰ τοῦτο ἀκούσατε, ἔθνη, καὶ γνῶθι, ὦ σύναξις, τί ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς. Ἄκουε, ὦ γῆ· ἰδοὺ, ἐγὼ φέρω κακὸν ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον, τὸν καρπὸν τῶν διαλογισμῶν αὐτῶν, διότι δὲν ἤκουσαν τοὺς λόγους μου, οὔτε τὸν νόμον μου, ἀλλὰ ἀπέρριψαν αὐτόν. Ἰερεμίας 6:16–19.

Η άρνηση των στασιαστών να περπατήσουν στις αρχαίες οδούς παριστάνεται επίσης ως η επιθυμία τους «να κάμουν τον Άγιον του Ισραήλ να παύση να είναι ενώπιόν τους», και αντιπροσωπεύει την απόρριψη του μηνύματος της Μεσονυκτίου Κραυγής, το οποίο εδράζεται επί του ότι το Άλφα και το Ωμέγα καταδεικνύουν το τέλος του Αντβεντισμού δια του αρχής.

> «Είχαν ένα λαμπρό φως στημένο πίσω τους, στην αρχή της οδού, το οποίο ένας άγγελος μού είπε ότι ήταν η “κραυγή του μεσονυκτίου”. Αυτό το φως έλαμπε καθ’ όλο το μήκος της οδού και έδινε φως στα πόδια τους, ώστε να μη σκοντάψουν.

> «Εάν κρατούσαν τα βλέμματά τους προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος βρισκόταν ακριβώς εμπρός τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήσαν ασφαλείς. Σύντομα όμως μερικοί αποκάμαναν και έλεγαν ότι η πόλη απείχε πολύ, και ότι ανέμεναν να είχαν ήδη εισέλθει σ’ αυτήν. Τότε ο Ιησούς τούς ενθάρρυνε υψώνοντας τον ένδοξο δεξιό Του βραχίονα, και από τον βραχίονά Του εξερχόταν ένα φως, το οποίο κυμάτιζε πάνω από την ομάδα των Αντβεντιστών, και εκείνοι αναφωνούσαν: “Αλληλούια!” Άλλοι, με απερισκεψία, αρνήθηκαν το φως που ήταν πίσω τους και έλεγαν ότι δεν ήταν ο Θεός που τους είχε οδηγήσει έως εκεί. Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε απόλυτο σκότος, και αυτοί σκόνταψαν, έχασαν από τα μάτια τους τον σκοπό και τον Ιησού, και έπεσαν από το μονοπάτι κάτω στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο που βρισκόταν από κάτω». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Η διαδικασία του εξαγνισμού που παριστάνεται από την Κραυγή του Μεσονυκτίου παράγει δύο τάξεις προσκυνητών, και το τριακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα παριστάνει την έλλειψη ελαίου των μωρών παρθένων ως αδυναμία να συγκεντρώσουν ύδωρ ή πυρ, τα οποία αμφότερα είναι σύμβολα του Παρακλήτου, όταν ο Ησαΐας γράφει: «ἧς τὸ σύντριμμα ἔρχεται ἐξαίφνης ἐν μιᾷ στιγμῇ. Καὶ θέλει συντρίψει αὐτὴν ὡς συντρίβεται τὸ ἀγγεῖον τοῦ κεραμέως, τὸ συντετριμμένον εἰς τεμάχια· δὲν θέλει φεισθῇ· ὥστε δὲν θέλει εὑρεθῇ ἐν τῷ θραύσματι αὐτῆς ὄστρακον διὰ νὰ λάβῃ τις πῦρ ἀπὸ τὴν ἐστίαν, ἢ διὰ νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου.» Η κρίση τους έρχεται «ἐξαίφνης» όπως παριστάνεται από την κραυγή κατά το μεσονύκτιο, όταν τότε διαπιστώνουν ότι είναι πλέον πολύ αργά για να αποκτήσουν το έλαιο. Το πυρ και το ύδωρ στη μαρτυρία του Ησαΐα είναι απλώς μία ακόμη αναπαράσταση του ελαίου στην παραβολή των δέκα παρθένων. Το έλαιο, το ύδωρ και το πυρ αντιπροσωπεύουν τον χαρακτήρα, αντιπροσωπεύουν το μήνυμα και επίσης την παρουσία του Παρακλήτου. Κανένα από αυτά τα σύμβολα δεν μπορεί να αποκτηθεί όταν η κρίση των δέκα παρθένων «ἔρχεται ἐξαίφνης ἐν μιᾷ στιγμῇ». Τότε είναι πλέον πολύ αργά.

Η μόνη ασφάλεια βρίσκεται στην «επιστροφή», η οποία είναι η υπόσχεση που δόθηκε στον Ιερεμία όταν εκπροσώπησε εκείνους που απογοητεύθηκαν κατά την πρώτη απογοήτευση. Εάν ο λαός του Θεού επέστρεφε προς Αυτόν, Αυτός θα επέστρεφε προς αυτούς· αλλά οι στασιαστές αρνούνται, και το φως που φώτιζε την οδό έσβησε. Το φως στην αρχή ήταν η Κραυγή του Μεσονυκτίου, και η οδός προς τα εμπρός φωτιζόταν από τη δοξασμένη δεξιά βραχίονα του Χριστού μέχρις αιωνιότητος. Ο Χριστός ήταν μπροστά από εκείνους που βρίσκονταν στην οδό, και το φως πίσω πρέπει να είναι το ίδιο φως, διότι ο Χριστός εικονογραφεί το τέλος της οδού με την αρχή της οδού. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου ήταν και είναι παρούσα αλήθεια.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή εκπληρώθηκε και θα εκπληρωθεί κατά το γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή για την παρούσα εποχή, και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, εκπληρώθηκε και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια έως τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, August 19, 1890.

Η επιθυμία να κάνουν τον Άγιο να παύσει να είναι ενώπιόν τους αποτελεί απόρριψη όχι μόνο του Χριστού, αλλά του Χριστού ως του Άλφα και του Ωμέγα. Είναι η απόρριψη του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το άγγελμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, κατά την αρχή του Αντβεντισμού, ήταν διόρθωση της αποτυχημένης πρόβλεψης.

Οι στασιαστές, οι οποίοι απέρριψαν τα «παλαιάς οδούς» και δημιούργησαν μία παραχαραγμένη «τράπεζα» χωριστή από τους δικαίους, όπως αυτοί αντιπροσωπεύονται στην εκπλήρωση της Κραυγής του Μεσονυκτίου από το Μιλλεριτικό κίνημα. Τότε «χίλιοι» έφυγαν «από τον έλεγχον ενός» και το κίνημα αιφνιδίως μειώθηκε από πενήντα χιλιάδες σε πενήντα. Έφυγαν εξαιτίας του «ελέγχου» που ήλθε από τις «πέντε» φρόνιμες παρθένες, οι οποίες τους είπαν ότι δεν είχαν έλαιον να μοιραστούν και ότι έπρεπε να υπάγουν και να αγοράσουν το δικό τους έλαιον. Ο χωρισμός των μωρών από τις φρόνιμες άφησε τις φρόνιμες παρθένες «ως ιστόν επί κορυφής όρους, και ως σημαίαν επί λόφου». Η ανταρσία των μωρών παρθένων στις 22 Οκτωβρίου 1844 απεικόνισε την ανταρσία του 1863, διότι η 22α Οκτωβρίου 1844 ήταν η αρχή των δεκαεννέα ετών που αντιπροσωπεύουν το τέλος των «επτά καιρών» του Λευιτικού 26. Έχομεν περισσότερα να είπωμεν επί του θέματος τούτου, αλλά η ανταρσία του 1844 προετύπωσε την ανταρσία του 1863 και σημειώνει το σημείο κατά το οποίον δημιουργήθηκε η παραχαραγμένη τράπεζα.

Ο φόβος που βιώνουν οι μωρές παρθένοι είναι ο φόβος που παριστάνεται όταν οι φρόνιμες παρθένοι επανέρχονται στη ζωή και στέκονται επάνω στα πόδια τους. Τότε είναι πλέον πολύ αργά για να επιστρέψει κανείς από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και το επόμενο γεγονός που πρόκειται να λάβει χώρα είναι η ανάληψη στον ουρανό, η οποία συμβαίνει κατά τον νόμο της Κυριακής. Τότε είναι που λαμβάνει χώρα ένας μεγάλος σεισμός.

> Και κατά την ίδια εκείνη ώρα έγινε μέγας σεισμός, και έπεσε το δέκατο της πόλεως, και σκοτώθηκαν στον σεισμό επτά χιλιάδες άνθρωποι· και οι λοιποί κυριεύθηκαν από φόβο και έδωσαν δόξα στον Θεό του ουρανού. Το δεύτερο αλίμονο παρήλθε· ιδού, το τρίτο αλίμονο έρχεται ταχέως. Αποκάλυψις 11:13, 14.

Η Αποκάλυψη ένδεκα προσδιορίζει ότι κατά τη Γαλλική Επανάσταση έπεσε το ένα δέκατο της πόλεως, και σε εκείνη την ιστορία το έθνος της Γαλλίας, ένα έθνος που αποτελούνταν από δύο προφητικά κέρατα, παρασταθέντα ως Σόδομα και Αίγυπτος, κατετράπη. Τα δύο κέρατα της Γαλλίας προτυπώνουν τα δύο κέρατα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Γαλλία ήταν προφητικώς μία από τις δέκα βασιλείες που αντιπροσωπεύουν την ειδωλολατρική Ρώμη στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, και επομένως έπεσε το ένα δέκατο της βασιλείας (πόλεως). Πράγματι, από εκείνα τα δέκα κέρατα του έβδομου κεφαλαίου του Δανιήλ, τα οποία τελικώς τοποθέτησαν τον παπισμό στον θρόνο της γης το 538, η Γαλλία ήταν η πρωτεύουσα βασιλεία που εγκαθίδρυσε τον παπισμό. Ως μία από τις δέκα δυνάμεις του έβδομου κεφαλαίου του Δανιήλ, η Γαλλία προτυπώνει τον ρόλο του δίκερου θηρίου της γης της δέκατης τρίτης κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτελούν το ίδιο έργο για τον παπισμό στο τέλος, όπως έπραξε η Γαλλία στην αρχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κύρια δύναμη των δέκα βασιλέων που αντιπροσωπεύουν τα Ηνωμένα Έθνη, και πέφτουν κατά τον σεισμό του νόμου της Κυριακής. Θα εξετάσουμε αυτούς τους στίχους πληρέστερα στο επόμενο άρθρο.

Ένα από τα κύρια ζητήματα αυτού του άρθρου είναι ότι αποτελεί ένα μήνυμα που θέτει τον λαό του Θεού επί των ποδών του, διότι ο Παράκλητος που τον θέτει επί των ποδών του αντιπροσωπεύει το έλαιον, το οποίο όχι μόνον αντιπροσωπεύει το Άγιον Πνεύμα αλλά και τις επικοινωνίες που ο Θεός αποστέλλει προς τον λαό Του. Το μήνυμα της Αποκαλύψεως ένδεκα, που θέτει τον Μωυσή και τον Ηλία επί των ποδών τους, αντιπροσωπεύεται επίσης με την επαγγελία που δόθηκε στον Ιερεμία.

> Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θέλω σε ἐπαναφέρει, καὶ θέλεις σταθῆ ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἀποχωρίσῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ αχρείου, θέλεις εἶσθαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θέλουσιν ἐπιστρέψει πρὸς σέ, σὺ δὲ μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Καὶ θέλω σε καταστήσει πρὸς τοῦτον τὸν λαὸν ὡς τεῖχος χάλκινον ὀχυρόν· καὶ θέλουσι πολεμήσει ἐναντίον σου, ἀλλ’ οὐ θέλουσιν ὑπερισχύσει κατὰ σοῦ· διότι ἐγὼ εἰμὶ μετὰ σοῦ, διὰ νὰ σε σώζω καὶ νὰ σε ἐλευθερώνω, λέγει Κύριος. Καὶ θέλω σε ἐλευθερώσει ἐκ χειρὸς πονηρῶν, καὶ θέλω σε λυτρώσει ἐκ χειρὸς φοβερῶν. Ἱερεμίας 15:19–21.

Ο Ησαΐας είχε απευθύνει την ίδια έκκληση όταν είπε: «Διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· Εν τη επιστροφή και τη αναπαύσει θέλετε σωθή». Ο Ησαΐας πρόσθεσε ότι η «επιστροφή» συνδεόταν με τον χρόνο της καθυστέρησης της παραβολής, διότι έγραψε: «Και διά τούτο θέλει ο Κύριος να περιμένη, διά να σας ελεήση, και διά τούτο θέλει υψωθή, διά να σας σπλαγχνισθή· επειδή ο Κύριος είναι Θεός κρίσεως· μακάριοι πάντες οι προσμένοντες αυτόν».

Το προνόμιο τού να είναι κανείς το «στόμα» του Θεού, όπως το προσδιόρισε ο Ιερεμίας, είναι το προνόμιο τού να μιλά εκ μέρους του Θεού στον καιρό κατά τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες «λαλεί ως δράκων». Τα λόγια που τότε θα ειπωθούν από τον λαό του Θεού είναι η προειδοποίηση κατά του χαράγματος του παπικού θηρίου. Για να συμμετάσχουμε σε εκείνη την ένδοξη κίνηση, απαιτείται να επιστρέψουμε.

> Εὰν θελήσεις νὰ ἐπιστρέψεις, Ἰσραήλ, λέγει Κύριος, πρὸς ἐμὲ ἐπίστρεψον· καὶ ἐὰν ἀπομακρύνεις τὰ βδελύγματά σου ἀπὸ προσώπου μου, τότε δὲν θὰ μετακινηθῇς. Καὶ θὰ ὀμνύεις· Ζῇ Κύριος, ἐν ἀληθείᾳ, ἐν κρίσει καὶ ἐν δικαιοσύνῃ· καὶ τὰ ἔθνη θὰ εὐλογοῦνται ἐν αὐτῷ, καὶ ἐν αὐτῷ θὰ καυχῶνται. Διότι οὕτως λέγει Κύριος πρὸς τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ· Ὀργώσατε τὴν χέρσον γῆν σας, καὶ μὴ σπείρετε ἀνάμεσα στὰ ἀγκάθια. Περιτμηθῆτε εἰς τὸν Κύριον, καὶ ἀφαιρέσατε τὴν ἀκροβυστίαν τῆς καρδίας σας, ἄνδρες τοῦ Ἰούδα καὶ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ· μήποτε ἐξέλθῃ ὁ θυμός μου ὡς πῦρ, καὶ καύσῃ χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ὁ σβένων, ἐξαιτίας τῆς πονηρίας τῶν πράξεών σας. Ἀναγγείλατε ἐν τῷ Ἰούδα, καὶ διακηρύξατε ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ εἴπατε· Σαλπίσατε σάλπιγγα ἐν τῇ γῇ· κράξατε, συνάξατε, καὶ εἴπατε· Συναχθῆτε, καὶ ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις. Ὑψώσατε τὸ σημεῖον πρὸς τὴν Σιών· ἀποσυρθεῖτε, μὴ σταθῆτε· διότι θὰ φέρω κακὸν ἀπὸ βορρᾶ, καὶ μεγάλην συντριβήν. Ὁ λέων ἀνέβη ἀπὸ τὴν πυκνήν αὐτοῦ θαμνώδη κρύπτην, καὶ ὁ ἐξολοθρευτὴς τῶν ἐθνῶν εἶναι καθ’ ὁδόν· ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτοῦ διὰ νὰ καταστήσῃ τὴν γῆν σου ἔρημον· καὶ αἱ πόλεις σου θὰ ρημαχθοῦν, χωρὶς κάτοικον. Ἱερεμίας 4:1–7.

> Ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἐπῆλθεν ἐπὶ τὸν Γεδεών, καὶ ἐσάλπισεν ἐν σάλπιγγι· καὶ ὁ Ἀβιέζερ συνήχθη ὀπίσω αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστειλε μηνυτὰς καθ’ ὅλην τὴν Μανασσῆν· καὶ αὕτη ἐπίσης συνήχθη ὀπίσω αὐτοῦ· καὶ ἀπέστειλε μηνυτὰς πρὸς τὸν Ἀσήρ, καὶ πρὸς τὸν Ζαβουλών, καὶ πρὸς τὸν Νεφθαλί· καὶ ἀνέβησαν εἰς συνάντησιν αὐτῶν. Κριταί 6:34, 35.

Back to Articles