Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Τρία

Unlocking Prophecy: Understanding the Triple Application of Prophetic Frameworks

Ξεκλειδώνοντας την Προφητεία: Κατανόηση της Τριπλής Εφαρμογής των Προφητικών Πλαισίων

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

Έχουμε εξετάσει τις τριπλές εφαρμογές της προφητείας. Το πράττουμε αυτό με σκοπό να καταδείξουμε ότι, όταν ο Κύριος αποσφράγισε τους τελευταίους έξι στίχους του Δανιήλ ένδεκα με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον «καιρό του τέλους» το 1989, παρήχθη μια «αύξηση της γνώσεως», η οποία επρόκειτο να δοκιμάσει εκείνη τη γενεά του λαού του Θεού.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Και είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· αλλά οι ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· οι δε σοφοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

Κάθε φορά που μια αλήθεια αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, ο Σατανάς εργάζεται για να αντισταθεί στο μήνυμα. Η αντίσταση που προβλήθηκε εναντίον των αληθειών που αποκαλύφθηκαν στα τελευταία εκείνα εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ επέβαλε βαθύτερη μελέτη των αληθειών που συνδέονται με τα εδάφια αυτά, ώστε να μην ευσταθήσει αγιασμένη υπεράσπιση εναντίον των σφαλμάτων που προτάθηκαν με σκοπό να υπονομεύσουν τις αποκεκαλυμμένες αλήθειες. Μία από τις αρχές που ήλθαν στο φως εν μέσω εκείνης της διαμάχης ήταν η τριπλή εφαρμογή της προφητείας. Αρχικά αναγνωρίστηκε σε συνάρτηση με την αναγκαιότητα να υπάρχει ορθότητα ως προς το τι παρίστανε «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ (ο παγανισμός), και ως προς τη σωστή ιστορία που συνδέεται με την «αφαίρεση του καθημερινού» (508 μ.Χ.).

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

Η αναγνώριση τριών ερημωτικών δυνάμεων ως πλαισίου της προφητείας, παραλλήλως προς το μιλλεριτικό πλαίσιο της προφητείας, το οποίο αποτελούνταν από τις δύο πρώτες ερημωτικές δυνάμεις, και η μιλλεριτική ταύτιση του «καθημερινού» ως παγανισμού, παρείχαν μια ιστορία σύμφωνη με τους τελευταίους έξι στίχους του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, όπως είπε η Αδελφή White ότι έπρεπε να συμβαίνει. Έτσι, η αντίσταση εναντίον της ασφράγιστης γνώσεως κατά τον καιρό του τέλους το 1989 παρήγαγε μεγαλύτερο φως, καθώς η γνώση αυξήθηκε, και επίσης προσδιόρισε συγκεκριμένους κανόνες για την κίνηση του τρίτου αγγέλου, οι οποίοι παραλλήλιζαν την ανάπτυξη ορισμένων προφητικών κανόνων που είχαν συγκροτηθεί και χρησιμοποιηθεί στην κίνηση του πρώτου αγγέλου από τον William Miller.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

Ἐξετάσαμεν τὴν τριπλῆν ἐφαρμογὴν τῶν τριῶν Ῥωμῶν, τῶν τριῶν πτώσεων τῆς Βαβυλῶνος καὶ τῶν τριῶν Ἠλιῶν, καὶ νῦν ἀσχολούμεθα μὲ τοὺς τρεῖς ἀγγελιοφόρους οἵτινες ἑτοιμάζουσι τὴν ὁδὸν διὰ τὸν Ἀγγελιοφόρον τῆς Διαθήκης. Ἔχομεν διαπιστώσει στενὴν ἀλληλοεπικάλυψιν καὶ παραλληλισμὸν μεταξὺ τῶν τριῶν Ῥωμῶν καὶ τῶν τριῶν πτώσεων τῆς Βαβυλῶνος, καθὼς καὶ στενὸν παραλληλισμὸν πρὸς τοὺς τρεῖς Ἠλίας καὶ τοὺς τρεῖς ἀγγελιοφόρους οἵτινες ἑτοιμάζουσι τὴν ὁδόν. Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ὁ William Miller καὶ τὸ Future for America ἀμφότεροι ἀντιπροσωπεύουσι τὸν τρίτον Ἠλίαν, καὶ ἐπίσης τὸν τρίτον ἀγγελιοφόρον ὃς ἑτοιμάζει τὴν ὁδόν. Ὁ Ἰησοῦς πάντοτε ἀπεικονίζει τὸ τέλος ἑνὸς πράγματος διὰ τῆς ἀρχῆς ἑνὸς πράγματος, καὶ ἡ κίνησις τοῦ πρώτου ἀγγέλου παραλληλίζεται πρὸς τὴν κίνησιν τοῦ τρίτου ἀγγέλου.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «Ο Θεός έχει δώσει στα μηνύματα της Αποκάλυψης 14 τη θέση τους μέσα στη γραμμή της προφητείας, και το έργο τους δεν πρόκειται να παύσει έως το τέλος της ιστορίας αυτής της γης. Τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου εξακολουθούν να είναι αλήθεια για τον παρόντα καιρό και πρόκειται να πορεύονται παράλληλα με εκείνο που ακολουθεί. Ο τρίτος άγγελος διακηρύσσει την προειδοποίησή του με δυνατή φωνή. “Μετά ταύτα,” είπε ο Ιωάννης, “είδα άλλον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα εξουσίαν μεγάλην, και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού.” Μέσα σε αυτόν τον φωτισμό, το φως και των τριών μηνυμάτων συνενώνεται.» The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

Η κίνηση του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου οδηγήθηκε από τον William Miller. Η Αδελφή White προσδιορίζει τον Miller ως τον «εκλεκτό αγγελιαφόρο».

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> «Ο William Miller διατάρασσε το βασίλειο του Σατανά, και ο μέγας εχθρός επιζητούσε όχι μόνο να εξουδετερώσει την επίδραση του μηνύματος, αλλά και να καταστρέψει τον ίδιο τον αγγελιοφόρο.» Spirit of Prophecy, τόμος 4, 219.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

Επισημαίνει επίσης ότι ο Μίλερ είχε προτυπωθεί τόσο από τον Ηλία όσο και από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> «Χιλιάδες οδηγήθηκαν να ασπασθούν την αλήθεια που κηρύχθηκε από τον Γουίλλιαμ Μίλλερ, και δούλοι του Θεού ανεδείχθησαν με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία για να διακηρύξουν το μήνυμα. Όπως ο Ιωάννης, ο πρόδρομος του Ιησού, έτσι και εκείνοι που κήρυτταν αυτό το επίσημο μήνυμα αισθάνονταν υποχρεωμένοι να βάλουν την αξίνα στη ρίζα του δένδρου και να καλέσουν τους ανθρώπους να φέρουν καρπούς άξιους μετανοίας.» Early Writings, 233.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ιησού, ήταν ο δεύτερος Ηλίας, ήταν επίσης ο πρώτος αγγελιοφόρος που επρόκειτο να προετοιμάσει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης. Είναι, επομένως, πρόδηλο ότι το κίνημα του τρίτου αγγέλου θα έχει έναν «εκλεκτό αγγελιοφόρο». Ο αγγελιοφόρος εκείνος θα έχει προτυπωθεί από τον Ηλία, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Ουίλλιαμ Μίλλερ. Μαζί με τον Μίλλερ, οι δύο εκλεκτοί αγγελιοφόροι αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του κινήματος των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, και, πράττοντας τούτο, μαζί αντιπροσωπεύουν τόσο τον τρίτο Ηλία όσο και τον τρίτο αγγελιοφόρο που πρόκειται να προετοιμάσει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

Η απόρριψη του μηνύματος είτε του εκλεκτού αγγελιοφόρου της αρχής είτε του εκλεκτού αγγελιοφόρου του τέλους είναι θάνατος, και το μήνυμα του Future for America βασίζεται στην προφητική εφαρμογή του «γραμμή επί γραμμή», η οποία είναι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής. Μέσω της εφαρμογής του «γραμμή επί γραμμή» καθίσταται σαφές ότι το Μιλλεριτικό κίνημα προτυποποίησε το κίνημα του Future for America. Ένα ορόσημο της Μιλλεριτικής ιστορίας είναι ο William Miller, ο «εκλεκτός αγγελιοφόρος». Το να απορρίψει κανείς εκείνο το ορόσημο σημαίνει να απορρίψει το μήνυμα· έτσι τεκμηριώνεται, από την αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού, ότι η απόρριψη του αγγελιοφόρου είναι επίσης απόρριψη του μηνύματος, διότι το μήνυμα προσδιορίζει έναν εκλεκτό αγγελιοφόρο. Επομένως, το να απορρίψει κανείς το μήνυμα σημαίνει να απορρίψει τον αγγελιοφόρο και αντιστρόφως. Χωρίς χορευτή, δεν υπάρχει χορός.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «Μου υποδείχθηκε να ανατρέξω και πάλι στη διακήρυξη της πρώτης έλευσης του Χριστού. Ο Ιωάννης απεστάλη με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία, για να προετοιμάσει την οδό του Ιησού. Εκείνοι που απέρριψαν τη μαρτυρία του Ιωάννη δεν ωφελήθηκαν από τις διδασκαλίες του Ιησού. Η εναντίωσή τους προς το μήνυμα που προανήγγελλε την έλευσή Του τούς έθεσε σε θέση ώστε να μην μπορούν εύκολα να δεχθούν τις ισχυρότερες αποδείξεις ότι Αυτός ήταν ο Μεσσίας. Ο Σατανάς οδήγησε εκείνους που απέρριψαν το μήνυμα του Ιωάννη να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο, ώστε να απορρίψουν και να σταυρώσουν τον Χριστό. Πράττοντας τούτο, έθεσαν τον εαυτό τους σε θέση όπου δεν μπορούσαν να λάβουν την ευλογία κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, η οποία θα τους δίδασκε την οδό προς τα επουράνια άγια. Το σχίσιμο του καταπετάσματος του ναού έδειξε ότι οι ιουδαϊκές θυσίες και τελετές δεν θα γίνονταν πλέον δεκτές. Η μεγάλη Θυσία είχε προσφερθεί και είχε γίνει δεκτή, και το Άγιο Πνεύμα, το οποίο κατήλθε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έστρεψε τις διάνοιες των μαθητών από το επίγειο αγιαστήριο στο επουράνιο, όπου ο Ιησούς είχε εισέλθει με το ίδιο Του το αίμα, για να εκχύσει επάνω στους μαθητές Του τα ευεργετήματα της εξιλέωσής Του. Οι Ιουδαίοι, όμως, αφέθηκαν σε πλήρες σκότος. Έχασαν όλο το φως που θα μπορούσαν να είχαν σχετικά με το σχέδιο της σωτηρίας και εξακολουθούσαν να εμπιστεύονται στις ανώφελες θυσίες και προσφορές τους. Το επουράνιο αγιαστήριο είχε λάβει τη θέση του επίγειου, όμως εκείνοι δεν είχαν καμία γνώση της μεταβολής. Επομένως, δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Χριστού στα άγια.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> «Πολλοί ατενίζουν με φρίκη την πορεία των Ιουδαίων, απορρίπτοντας και σταυρώνοντας τον Χριστό· και καθώς διαβάζουν την ιστορία της αισχρής κακομεταχειρίσεώς Του, νομίζουν ότι Τον αγαπούν και ότι δεν θα Τον είχαν αρνηθεί, όπως ο Πέτρος, ούτε θα Τον είχαν σταυρώσει, όπως έκαναν οι Ιουδαίοι. Αλλά ο Θεός, ο οποίος διαβάζει τις καρδιές όλων, έφερε σε δοκιμασία εκείνη την αγάπη προς τον Ιησού, την οποία ομολογούσαν ότι αισθάνονταν. Όλος ο ουρανός παρακολουθούσε με το βαθύτερο ενδιαφέρον την υποδοχή του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου. Αλλά πολλοί, οι οποίοι ομολογούσαν ότι αγαπούσαν τον Ιησού και οι οποίοι έχυναν δάκρυα καθώς διάβαζαν την ιστορία του σταυρού, χλεύασαν την αγαθή αγγελία της ελεύσεώς Του. Αντί να δεχθούν το μήνυμα με χαρά, το διακήρυξαν ως πλάνη. Μίσησαν εκείνους που αγαπούσαν την επιφάνειά Του και τους απέκλεισαν από τις εκκλησίες. Εκείνοι που απέρριψαν το πρώτο μήνυμα δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από το δεύτερο· ούτε ωφελήθηκαν από την κραυγή του μεσονυκτίου, η οποία επρόκειτο να τους προετοιμάσει ώστε να εισέλθουν διά της πίστεως μαζί με τον Ιησού στα άγια των αγίων του επουρανίου αγιαστηρίου. Και, απορρίπτοντας τα δύο προηγούμενα μηνύματα, έχουν τόσο σκοτίσει τη διάνοιά τους, ώστε δεν μπορούν να διακρίνουν κανένα φως στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο δείχνει την οδό προς τα άγια των αγίων. Είδα ότι, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ιησού, έτσι και οι κατ’ όνομα εκκλησίες είχαν σταυρώσει αυτά τα μηνύματα, και γι’ αυτό δεν έχουν καμία γνώση της οδού προς τα άγια των αγίων, ούτε μπορούν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Ιησού εκεί. Όπως οι Ιουδαίοι, που πρόσφεραν τις άχρηστες θυσίες τους, έτσι και αυτοί αναπέμπουν τις μάταιες προσευχές τους προς το διαμέρισμα το οποίο ο Ιησούς έχει εγκαταλείψει· και ο Σατανάς, ευαρεστημένος με την πλάνη, προσλαμβάνει θρησκευτικό χαρακτήρα και στρέφει τις διάνοιες αυτών των ομολογουμένων χριστιανών προς τον εαυτό του, ενεργώντας με τη δύναμή του, με τα σημεία του και με τέρατα ψεύδους, για να τους στερεώσει στην παγίδα του». Early Writings, 259–261.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

Εκείνοι «που απέρριψαν τη μαρτυρία του Ιωάννη δεν ωφελήθηκαν από τις διδασκαλίες του Ιησού», και εκείνοι «που απέρριψαν το πρώτο μήνυμα δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από το δεύτερο· ούτε ωφελήθηκαν από την κραυγή του μεσονυκτίου». Η διακονία του Ιωάννη προηγήθηκε του βαπτίσματος του Χριστού, ο οποίος λίγο αργότερα καθάρισε τον ναό κατά την αρχή της διακονίας Του. Η διακονία του Μίλλερ προετοίμασε για τον Χριστό να καθαρίσει τους υιούς του Λευΐ όταν ήλθε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844. Σε καθεμία από αυτές τις δύο μαρτυρίες, η απόρριψη του αγγελιαφόρου που προετοιμάζει την οδό ισοδυναμεί με θάνατο.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

Ο καθαρισμός και ο εξαγνισμός που επιτελέστηκαν από τον Χριστό στο έργο Του ως του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης είχαν ως σκοπό την ανάδειξη ενός λαού για να επιτελέσει το έργο της μεταφοράς του μηνύματος της σωτηρίας στον κόσμο. Το έργο αυτό επιτελείται εκ των προτέρων της χρονικής περιόδου που αντιπροσωπεύει το πότε αρχίζει η εκτελεστική κρίση. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ στην ιστορία των μαθητών αντιπροσωπεύει την εκτελεστική κρίση, και ο Αντβεντισμός απομακρύνθηκε από την ευθύνη του να επιτελέσει εκείνο το έργο, αλλά ο Κύριος είχε προσπαθήσει να τους συνάξει μαζί. Είχε οδηγήσει τον λαό Του να δημοσιεύσει το διάγραμμα του 1850 ως τη γραφική απεικόνιση του μηνύματος που θα μπορούσαν να είχαν μεταφέρει στον κόσμο.

> “It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

> «Δεν ήταν θέλημα του Θεού ο Ισραήλ να περιπλανηθεί σαράντα χρόνια στην έρημο· επιθυμούσε να τους οδηγήσει ευθέως στη γη Χαναάν και να τους εγκαταστήσει εκεί, λαό άγιο και ευτυχισμένο. Αλλά “δεν ηδυνήθησαν να εισέλθωσιν εξαιτίας της απιστίας.” Εβραίους 3:19. Εξαιτίας της οπισθοδρόμησής τους και της αποστασίας τους, χάθηκαν στην έρημο, και άλλοι ανεγέρθηκαν για να εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν ήταν θέλημα του Θεού η έλευση του Χριστού να καθυστερήσει τόσο πολύ και ο λαός Του να παραμείνει τόσα χρόνια σε αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας και της θλίψεως. Αλλά η απιστία τους τούς χώρισε από τον Θεό. Καθώς αρνήθηκαν να επιτελέσουν το έργο το οποίο Εκείνος τους είχε αναθέσει, άλλοι ανεγέρθηκαν για να κηρύξουν το μήνυμα. Από έλεος προς τον κόσμο, ο Ιησούς καθυστερεί την έλευσή Του, ώστε οι αμαρτωλοί να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν την προειδοποίηση και να βρουν σε Αυτόν καταφύγιο προτού εκχυθεί η οργή του Θεού.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 458.

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

Αν ο Αντβεντισμός είχε απλώς παραμείνει σταθερός στην πίστη του, «το έργο τους θα είχε ολοκληρωθεί».

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «Εάν οι Αντβεντιστές, μετά τη μεγάλη απογοήτευση του 1844, είχαν κρατήσει σταθερά την πίστη τους και είχαν προχωρήσει ενωμένοι στην ανοιγόμενη πρόνοια του Θεού, δεχόμενοι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και διακηρύσσοντάς το στον κόσμο με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, θα είχαν δει τη σωτηρία του Θεού· ο Κύριος θα είχε ενεργήσει δυναμικά μαζί με τις προσπάθειές τους, το έργο θα είχε ολοκληρωθεί, και ο Χριστός θα είχε ήδη έλθει για να παραλάβει τον λαό Του στην ανταμοιβή του. Αλλά κατά την περίοδο της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας που ακολούθησε την απογοήτευση, πολλοί από τους πιστούς της έλευσης εγκατέλειψαν την πίστη τους.... Έτσι το έργο παρεμποδίστηκε και ο κόσμος αφέθηκε στο σκοτάδι. Εάν ολόκληρο το σώμα των Αντβεντιστών είχε ενωθεί επάνω στις εντολές του Θεού και στην πίστη του Ιησού, πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία μας!» Evangelism, 695.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

Την Άνοιξη του 1844, ο Άγγελος της Διαθήκης καθάρισε το κίνημα των Μιλλεριτών και κατόπιν, το Φθινόπωρο, έφερε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Ο Μίλλερ, το μήνυμά του και το κίνημα που εκπροσωπούσε, είχαν εκπληρώσει την παραβολή των δέκα παρθένων. Στη συνάθροιση του στρατοπέδου στο Έξετερ, Νιου Χάμσαϊρ, έφθασε το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου και, μέσα σε δύο σύντομους μήνες, αποδείχθηκε ποιες από τις παρθένες είχαν το έλαιο. Οι δύο τάξεις φανερώθηκαν, και ο τρίτος άγγελος έφθασε με ένα μήνυμα στο χέρι του που έπρεπε να καταφαγωθεί, αλλά οι φρόνιμες παρθένοι «παρέδωσαν την πίστη τους» κατά «την περίοδο αμφιβολίας και αβεβαιότητας».

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

Η «περίοδος αμφιβολίας και αβεβαιότητας» είχε παρασταθεί από τους μαθητές κατά τον θάνατό Του, αλλά κατά την τρίτη ημέρα Εκείνος άρχισε να ανοίγει προς τους μαθητές Του το μήνυμα της αναστάσεώς Του, και αυτοί δεν «εγκατέλειψαν την πίστη τους». Η περίοδος αμφιβολίας και αβεβαιότητας για τις φρόνιμες παρθένους του κινήματος των μηνυμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου συνεχίσθηκε περίπου επί τρία έτη, οπόταν ο Κύριος απεκάλυψε στην Αδελφή Γουάιτ ότι είχε εκτείνει την χείρα Του για να συνάξει εκ νέου το υπόλοιπο του λαού Του. Οδήγησε τον λαό Του να αρχίσει το εκδοτικό του έργο και να παραγάγει τη δεύτερη πινακίδα του Αββακούμ, αλλά «πολλοί από τους Αντβεντιστές πιστούς εγκατέλειψαν την πίστη τους.... Έτσι το έργο παρεμποδίσθηκε, και ο κόσμος αφέθηκε στο σκότος.»

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

Το 1849, ο Ουίλλιαμ Μίλλερ, ο εκλεκτός αγγελιοφόρος του αγγέλματος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, ετέθη εις ανάπαυσιν. Εάν οι φρόνιμες παρθένοι της 22ας Οκτωβρίου 1844 «εκρατούσαν στερεώς την πίστιν των και προχωρούσαν ομοθυμαδόν ακολουθώντας την αποκαλυπτομένην πρόνοιαν του Θεού», ο Κύριος θα είχε αναδείξει άλλον αγγελιοφόρον εν πνεύματι και δυνάμει Ηλίου. Αντιθέτως, «η έλευσις του Χριστού» «εβραδύνθη και ο λαός Αυτού» «κατά τον αυτόν τρόπον» προς τον αρχαίον Ισραήλ θα «παρέμενε» «πολλά έτη εις τούτον τον κόσμον της αμαρτίας και της θλίψεως».

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

Εκατόν είκοσι έξι έτη μετά την αποστασία του 1863, ο Κύριος ανέστησε τον εκλεκτό αγγελιαφόρο του τρίτου αγγέλου. Το έργο του ήταν αφ’ ενός να προετοιμάσει την οδό ώστε ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης να έλθει αιφνιδίως εις τον ναόν Αυτού και να εισέλθει σε σχέση διαθήκης με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, κατά τις τελευταίες σκηνές της ανακριτικής κρίσεως, αφ’ ετέρου δε να παρουσιάσει ένα μήνυμα που αντιμετωπίζει την τριπλή ένωση του Αχαάβ, της Ιεζάβελ και των προφητών αυτής κατά την περίοδο της Εκτελεστικής Κρίσεως, η οποία αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

Ο τρίτος αγγελιοφόρος που προετοιμάζει την οδό αντιπροσωπεύει ένα έργο, ένα μήνυμα, έναν αγγελιοφόρο και ένα κίνημα κατά τις τελευταίες σκηνές της Ανακριτικής Κρίσεως. Ο τρίτος Ηλίας αντιπροσωπεύει ένα έργο, ένα μήνυμα, έναν αγγελιοφόρο και ένα κίνημα κατά τις τελευταίες σκηνές της Εκτελεστικής Κρίσεως. Το μήνυμα του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό, και το μήνυμα του Ηλία, είναι το μήνυμα του τρίτου από τα τρία Ουαί της Αποκαλύψεως, κεφάλαια οκτώ έως ένδεκα.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

Στην ιστορία που παριστάνεται από τον αγγελιοφόρο ο οποίος ετοιμάζει την οδό, το μήνυμα του τρίτου Ουαί αντιπροσωπεύει τη Σάλπιγγα που καλεί τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό να «αγοράσῃς παρ’ ἐμοῦ χρυσίον δεδοκιμασμένον ἐκ πυρός, διὰ νὰ πλουτήσῃς· καὶ ἱμάτια λευκά, διὰ νὰ ἐνδυθῇς, καὶ νὰ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου· καὶ κολλούριον, διὰ νὰ ἐγχρίσῃς τοὺς ὀφθαλμούς σου, διὰ νὰ βλέπῃς». Είναι το μήνυμα της αγάπης του Θεού, το οποίο δείχνει στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του, διότι «ὅσους» αγαπά, «ἐλέγχει καὶ παιδεύει». Είναι το μήνυμα της δικαιοσύνης του Χριστού, το οποίο καλεί τους ανθρώπους να δεχθούν τον χαρακτήρα Του, ο οποίος εκδηλώνεται κατά τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης επιτελεί το έργο του καθαρισμού του ναού της ψυχής, και γι’ αυτό καλεί εκείνους τους οποίους αγαπά να εκδηλώσουν τον χαρακτήρα Του και να είναι «ζηλωταί λοιπόν, καὶ μετανόησον», διότι είναι «ἐπὶ τὴν» οικονομητική «θύραν», η οποία αντιπροσωπεύει το κλείσιμο της δοκιμασίας, όπου «θέλω σε ἐξεμέσει» τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό «ἐκ τοῦ» στόματός Του. Εκείνη η οικονομητική «θύρα» είναι η θύρα την οποία Αυτός «ἀνοίγει, καὶ οὐδεὶς κλείει· καὶ κλείει, καὶ οὐδεὶς ἀνοίγει».

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

Υπάρχει μία φαινομενική αντίφαση, η οποία επιλύεται με την εφαρμογή του «γραμμή επί γραμμήν», όμως πολλοί ενδέχεται να μη διακρίνουν καν αυτή τη φαινομενική αντίφαση. Όταν επιλυθεί, προσθέτει σαφήνεια στη μετάβαση από την Ανακριτική Κρίση στην Εκτελεστική Κρίση, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Επιλύεται διά της αποδοχής ότι η Πεντηκοστή προτυπώνει τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προκειμένου να ολοκληρώσουμε την εξέτασή μας περί του τρίτου αγγελιαφόρου, ο οποίος προετοιμάζει την οδό ως σύμβολο στην Ανακριτική Κρίση, σε αντιδιαστολή προς τον τρίτο Ηλία, ο οποίος είναι σύμβολο της Εκτελεστικής Κρίσης, θα εξετάσουμε αυτή τη φαινομενική αντίφαση.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> «Ο άγγελος που ενώνεται με τη διακήρυξη του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου πρόκειται να φωτίσει ολόκληρη τη γη με τη δόξα του. Εδώ προλέγεται ένα έργο παγκόσμιας έκτασης και ασυνήθιστης δύναμης. Το κίνημα της παρουσίας του Χριστού των ετών 1840–44 υπήρξε ένδοξη εκδήλωση της δύναμης του Θεού· το άγγελμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου, και σε μερικές χώρες εκδηλώθηκε το μεγαλύτερο θρησκευτικό ενδιαφέρον που έχει παρατηρηθεί σε οποιαδήποτε χώρα από τη Μεταρρύθμιση του δέκατου έκτου αιώνα· αλλά και αυτά πρόκειται να ξεπεραστούν από την ισχυρή κίνηση υπό την τελευταία προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου.»

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> «Το έργο θα είναι παρόμοιο με εκείνο της Ημέρας της Πεντηκοστής. Όπως η “πρώιμη βροχή” δόθηκε, με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά το άνοιγμα του ευαγγελίου, για να προκαλέσει τη βλάστηση του πολύτιμου σπόρου, έτσι και η “όψιμη βροχή” θα δοθεί κατά το κλείσιμό του για την ωρίμανση του θερισμού. “Τότε θέλομεν γνωρίσει, εάν εξακολουθώμεν να γνωρίζωμεν τον Κύριον· η έξοδος αυτού είναι προπαρεσκευασμένη ως η αυγή· και θέλει ελθεί προς ημάς ως βροχή, ως όψιμος και πρώιμος βροχή εις την γην.” Ωσηέ 6:3. “Χαίρετε λοιπόν, υιοί της Σιών, και ευφραίνεσθε εις Κύριον τον Θεόν σας· διότι έδωκεν εις εσάς την πρώιμον βροχήν κατά δικαιοσύνην, και θέλει καταβιβάσει εις εσάς βροχήν, πρώιμον βροχήν και όψιμον βροχήν.” Ιωήλ 2:23. “Και εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του Πνεύματός Μου επί πάσαν σάρκα.” “Και πας όστις αν επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θέλει σωθή.” Πράξεις 2:17, 21.»

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> «Το μεγάλο έργο του ευαγγελίου δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί με μικρότερη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού από εκείνη που σημάδεψε την έναρξή του. Οι προφητείες που εκπληρώθηκαν με την έκχυση της πρώιμης βροχής κατά την έναρξη του ευαγγελίου πρόκειται να εκπληρωθούν εκ νέου με την όψιμη βροχή κατά την ολοκλήρωσή του. Εδώ είναι “οι καιροί της αναψυχής”, τους οποίους ο απόστολος Πέτρος προέβλεπε όταν είπε: “Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθούν αι αμαρτίαι σας, όταν έλθωσι καιροί αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου· και θέλει αποστείλει τον Ιησούν.” Πράξεις 3:19, 20.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 611.

Back to Articles