Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Ενενήντα Επτά

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Η Προφητική Εκδίπλωση: Η Δεύτερη Σύναξη του Χριστού και ο Εσχατολογικός Ρόλος του Ισλάμ στην Αφήγηση της Αποκάλυψης

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now identifying that one of the events represented by the seven thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July, 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Ταυτοποιούμε πλέον ότι ένα από τα γεγονότα που αντιπροσωπεύονται από τις επτά βροντές είναι το έργο του Χριστού να συνάξει τον λαό Του για δεύτερη φορά, το οποίο άρχισε να επιτελεί τον Ιούλιο του 2023. Η ιστορία των Μιλλεριτών προσδιορίζει ότι αυτό το έργο επιτελείται με φόντο του μηνύματος τον πόλεμο του Ισλάμ.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the third woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Το μήνυμα είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, αλλά το μήνυμα αυτό μεταφέρεται μέσω (τοποθετημένο μέσα στο πλαίσιο του) του μηνύματος του τρίτου αλλοίμονο. Κατά τον ίδιο ακριβώς χρόνο που ο Κύριος εξέτεινε τη χείρα Του για δεύτερη φορά το 1849, η Αδελφή White σχολίαζε σχετικά με το σάλεμα των οργισμένων εθνών, το οποίο είναι σύμβολο του Ισλάμ.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «Στις 16 Δεκεμβρίου 1848, ο Κύριος μού έδωσε όραση περί του σαλευμού των δυνάμεων των ουρανών. Είδα ότι, όταν ο Κύριος είπε “ουρανός”, δίνοντας τα σημεία που καταγράφονται από τον Ματθαίο, τον Μάρκο και τον Λουκά, εννοούσε ουρανό, και όταν είπε “γη” εννοούσε γη. Οι δυνάμεις του ουρανού είναι ο ήλιος, η σελήνη και οι αστέρες. Αυτοί εξουσιάζουν στους ουρανούς. Οι δυνάμεις της γης είναι εκείνοι που εξουσιάζουν επί της γης. Οι δυνάμεις του ουρανού θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού. Τότε ο ήλιος, η σελήνη και οι αστέρες θα μετακινηθούν από τις θέσεις τους. Δεν θα παρέλθουν, αλλά θα σαλευθούν με τη φωνή του Θεού.»

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Σκοτεινά, βαριά νέφη ανέβηκαν και συγκρούονταν μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα διαχωρίστηκε και τυλίχθηκε προς τα πίσω· τότε μπορέσαμε να κοιτάξουμε προς τα επάνω μέσα από το ανοιχτό διάστημα στον Ωρίωνα, απ’ όπου ήλθε η φωνή του Θεού. Η Αγία Πόλη θα κατεβεί μέσα από εκείνο το ανοιχτό διάστημα. Είδα ότι οι δυνάμεις της γης κλονίζονται τώρα και ότι τα γεγονότα έρχονται κατά σειρά. Πόλεμος, και φήμες πολέμου, μάχαιρα, πείνα και λοιμός είναι τα πρώτα που κλονίζουν τις δυνάμεις της γης· έπειτα η φωνή του Θεού θα κλονίσει τον ήλιο, τη σελήνη και τους αστέρες, καθώς και αυτή τη γη. Είδα ότι ο κλονισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν μερικοί, ο κλονισμός των δυνάμεων των ουρανών, αλλά είναι ο κλονισμός των οργισμένων εθνών.» Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Οι ιστορικοί επιβεβαιώνουν ότι εκείνο που συγκλόνιζε τα έθνη της Ευρώπης το 1848 ήταν οι δραστηριότητες των στρατευμάτων του Ισλάμ, διότι προφητικώς συμβολίζονται ως η δύναμη που εξοργίζει τα έθνη. Κατά την πρώτη μαρτυρία του ότι ο Κύριος εξέτεινε το χέρι Του εκ δευτέρου, στην ιστορία του 1840 έως 1844, το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου έφθασε στη συγκέντρωση κατασκήνωσης του Exeter. Από εκεί και έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, το μήνυμα σάρωσε κατά μήκος της ανατολικής ακτογραμμής των Ηνωμένων Πολιτειών σαν παλιρροϊκό κύμα. Εκείνη η κίνηση είχε προτυπωθεί από τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, και ήταν ένας όνος που μετέφερε τον Χριστό στα Ιεροσόλυμα.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the third woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής αντιπροσωπεύει ολόκληρο το προφητικό μήνυμα της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού, αλλά αυτή η Αποκάλυψη τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, που εξοργίζει τα έθνη, διότι το Ισλάμ είναι εκείνο που μεταφέρει το μήνυμα το οποίο είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Ο Ιησούς είναι ο Λέων της φυλής του Ιούδα, και είναι συνδεδεμένος με το μήνυμα του «όνου».

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Ιούδα, σε σένα θα αποδώσουν αίνο οι αδελφοί σου· το χέρι σου θα είναι στον τράχηλο των εχθρών σου· οι υιοί του πατέρα σου θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου. Σκύμνος λέοντος είναι ο Ιούδας· από το θήραμα, υιέ μου, ανέβηκες· έσκυψε, πλάγιασε ως λέων και ως λέων ώριμος· ποιος θα τον εγείρει; Το σκήπτρο δεν θα εκλείψει από τον Ιούδα, ούτε νομοθέτης από ανάμεσα στους πόδες του, έως ότου έλθει ο Σηλώ· και σε αυτόν θα είναι η υπακοή των λαών. Δένοντας το πουλάρι του στην άμπελο και το πώλο της όνου του στην εκλεκτή άμπελο, έπλυνε τα ιμάτιά του σε οίνο και τα ενδύματά του στο αίμα των σταφυλών· οι οφθαλμοί του θα είναι ερυθροί από οίνο, και οι οδόντες του λευκοί από γάλα. Γένεσις 49:8–12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

Μέσω του Ιούδα επιτελείται «η συνάθροιση των λαών». Ο Χριστός, ως Ιούδας, είναι επίσης η «Άμπελος», και η «εκλεκτή άμπελος» είναι δεμένη με το «πουλάρι της όνου». Τα «ιμάτιά» Του πλύνονται με «οίνο», ο οποίος ήταν «το αίμα των σταφυλών». Ο Χριστός άρχισε να χύνει το αίμα Του στη Γεθσημανή, όταν ιδρώτας Του έγινε αίμα, και η Γεθσημανή σημαίνει «ελαιοτριβείο». Από τη Γεθσημανή έως τον σταυρό έχυσε το πολύτιμο αίμα Του, για να συνάξει όλους τους ανθρώπους προς τον Εαυτό Του.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> Τώρα είναι η κρίση του κόσμου τούτου· τώρα ο άρχων του κόσμου τούτου θα εκβληθεί έξω. Κι εγώ, εάν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω πάντας προς εμένα. Αυτό έλεγε, φανερώνοντας με ποιον θάνατο επρόκειτο να πεθάνει. Ιωάννης 12:31–33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Το έργο του Χριστού να ελκύσει πάντας προς τον Εαυτό Του είναι μια διαδικασία δύο σταδίων, διότι πρώτον συνάγει τους «εκδιωγμένους του Ισραήλ» και κατόπιν τους χρησιμοποιεί ως λάβαρον για να ελκύσει το άλλο ποίμνιό Του.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Εγώ είμαι ο ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γνωρίζω τὰ ἐμὰ πρόβατα, καὶ γνωρίζομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν. Καθὼς ὁ Πατὴρ γνωρίζει ἐμέ, οὕτως καὶ ἐγὼ γνωρίζω τὸν Πατέρα· καὶ τὴν ζωήν μου θέτω ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐκ ταύτης τῆς αὐλῆς· καὶ ἐκεῖνα πρέπει νὰ φέρω, καὶ θὰ ἀκούσουν τὴ φωνή μου· καὶ θὰ γίνῃ μία ποίμνη, εἷς ποιμήν. Ἰωάννης 10:14–16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι τα «πρόβατα» που Τον γνωρίζουν. Τα «άλλα πρόβατα» είναι το ποίμνιό Του που εξέρχεται από τη Βαβυλώνα όταν βλέπουν και ακούουν το λάβαρο. Πριν υψώσει το λάβαρό Του, το οποίο είναι τα πρόβατά Του, πρώτα τα συνάγει για δεύτερη φορά. Αυτή η γραμμή της ιερής ιστορίας ευθυγραμμίζεται με τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και επομένως ευθυγραμμίζεται με την κεκρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Αντιπροσωπεύει τη γραμμή του αληθινού προτεσταντικού κέρατος, η οποία διατρέχει εντός της ιστορίας του αποστατικού προτεσταντικού κέρατος, του αποστατικού ρεπουμπλικανικού κέρατος και της αφίξεως της πόρνης της Τύρου, ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα. Η γραμμή του αληθινού προτεσταντικού κέρατος αντιπροσωπεύει τόσο την ιστορία όσο και το μήνυμα όπου οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες σφραγίζονται.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

Οι «εκβεβλημένοι του Ισραήλ» αντιπροσωπεύουν μία γραμμή σε αντίθεση προς τη «σύναξη των εμπαικτών», όπως τους προσδιορίζει ο Ιερεμίας, ή προς τη «συναγωγή του Σατανά», όπως τους προσδιορίζει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, στα κεφάλαια δύο και τρία, όπου απευθύνεται στις εκκλησίες της Σμύρνης και της Φιλαδελφείας. Οι Φιλαδελφείς αντιπροσωπεύουν τις «εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες» του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, και η Σμύρνη είναι «ο πολύς όχλος» του αυτού κεφαλαίου, ο οποίος δεν δύναται να αριθμηθεί. Οι δύο τάξεις των λυτρωμένων κατά τις έσχατες ημέρες βρίσκονται σε αντιπαράθεση με εκείνους που ψεύδονται και που ανήκουν στη συναγωγή του Σατανά και ισχυρίζονται ότι είναι ο λαός του Θεού, διότι λέγουν ότι είναι Ιουδαίοι.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Η γραμμή του αληθινού προτεσταντικού κέρατος συνίσταται στη διαμάχη που υφίσταται μεταξύ αυτών και του πρώην λαού της διαθήκης, ο οποίος τότε παρακάμπτεται. Στην ίδια ιστορία οι πιστοί βρίσκονται επίσης σε διαμάχη με τη γραμμή του αποστατημένου Προτεσταντισμού και του Καθολικισμού. Αυτές οι τρεις θρησκευτικές οντότητες αντιπροσωπεύουν, στο μικροεπίπεδο εντός της γραμμής του αληθινού προτεσταντικού κέρατος, τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «Είδα ότι η κατ’ όνομα εκκλησία και οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές, όπως ο Ιούδας, θα μας πρόδιδαν στους Καθολικούς, για να αποκτήσουν την επιρροή τους ώστε να στραφούν εναντίον της αλήθειας. Οι άγιοι τότε θα είναι ένας αφανής λαός, ελάχιστα γνωστός στους Καθολικούς· όμως οι εκκλησίες και οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές, οι οποίοι γνωρίζουν την πίστη και τα έθιμά μας (διότι μας μισούσαν εξαιτίας του Σαββάτου, επειδή δεν μπορούσαν να το αντικρούσουν), θα προδώσουν τους αγίους και θα τους καταγγείλουν στους Καθολικούς ως εκείνους που περιφρονούν τους θεσμούς του λαού· δηλαδή, ότι τηρούν το Σάββατο και περιφρονούν την Κυριακή.» Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Έχουμε ασχοληθεί με αυτό το χωρίο και, πράττοντας τούτο, διαπιστώσαμε ότι η έκφραση «ονομαστική εκκλησία» και η έκφραση «ονομαστικός Αντβεντιστής» θα είχαν διαφορετική σημασία και εφαρμογή όταν η Αδελφή Ουάιτ έγραψε αυτά τα λόγια. Όμως οι προφήτες μίλησαν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες παρά για τη δική τους ιστορία, ώστε στο παρόν χωρίο η ονομαστική εκκλησία στις έσχατες ημέρες θα ήταν ο αποστατημένος Προτεσταντισμός. Η λέξη «ονομαστικός» σημαίνει «μόνον κατ’ όνομα».

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Η λεγόμενη Προτεσταντική εκκλησία έπαψε να διαμαρτύρεται κατά της Ρώμης το 1844, όταν επαναστάτησε εναντίον της εισόδου διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων, όπου θα μπορούσε να είχε αναγνωρίσει ότι το Σάββατο της εβδόμης ημέρας είναι η ορθή ημέρα λατρείας. Αντ’ αυτού, διατήρησε τη λατρεία του ήλιου, η οποία είναι το σήμα του Καθολικισμού. Είναι αδύνατον να «διαμαρτύρεται» κανείς κατά της Ρώμης, πράγμα που αποτελεί και τον μόνο ορισμό της λέξεως «Προτεστάντης», εάν έχει αποδεχθεί το σύμβολο της εξουσίας της, το οποίο η Ρωμαϊκή εκκλησία έχει επανειλημμένως προσδιορίσει ως την εξουσία της να μεταβάλει στην Αγία Γραφή την ημέρα της λατρείας από το Σάββατο της εβδόμης ημέρας στην Κυριακή.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Οι «κατ’ όνομα Αντβεντιστές» είναι εκείνοι οι οποίοι ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, αλλά ταυτοχρόνως ταυτίζονται και με τον Ιούδα, ο οποίος αποτελεί το σύμβολο μαθητή που πρόδωσε την ομολογία του. Η κατ’ όνομα εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας θα μισήσει τους «αγίους», και τότε οι άγιοι αυτοί «θα» «είναι λαός αφανής». Μισούν τους αφανείς αγίους «εξαιτίας του Σαββάτου», αλήθειας την οποία δεν μπορούν να «αντικρούσουν». Η αλήθεια του Σαββάτου στην ιστορία της Αδελφής White ήταν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, αλλά αυτή προτυπώνει την αλήθεια του Σαββάτου των εσχάτων ημερών, η οποία δεν μπορεί να αντικρουσθεί, και αυτή είναι η διδασκαλία που απορρίφθηκε πρώτη από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό της Εβδόμης Ημέρας κατά την αποστασία του το 1863. Η διδασκαλία εκείνη ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια που ανακάλυψε ο William Miller, και αντιπροσωπεύει τις θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού στις οποίες οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές αρνούνται να περιπατήσουν, όπως παριστάνονται από τις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία. Η αλήθεια εκείνη του Σαββάτου είναι οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Η γραμμή του αληθινού Προτεσταντισμού, η οποία αποτελείται από τη Φιλαδέλφεια και τη Σμύρνη, προδίδεται από εκείνους που παριστάνονται ως ο Ιούδας. Ο Ιούδας συμφώνησε να προδώσει τον Ιησού τρεις φορές, προσδιορίζοντας έτσι μια προοδευτική προδοσία που προηγήθηκε και ολοκληρώθηκε στον σταυρό. Το δέκατο έκτο εδάφιο του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος προτυπώθηκε από τον σταυρό. Επομένως, στα εδάφια που οδηγούν στον νόμο της Κυριακής του δεκάτου έκτου εδαφίου, ο οποίος είναι επίσης ο νόμος της Κυριακής του τεσσαρακοστού πρώτου εδαφίου, επιφέρεται επί των αγίων των εσχάτων ημερών μια προδοσία τριών σταδίων. Η προδοσία λαμβάνει χώρα κατά την περίοδο κατά την οποία ο Κύριος συνάγει για δεύτερη φορά το σημείο Του των εσχάτων ημερών.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> Και κατά την ημέραν εκείνην θα υπάρξη ρίζα του Ιεσσαί, ήτις θα στέκη ως σημείον των λαών· προς αυτήν θέλουσι ζητήσει τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θέλει είσθαι ένδοξος. Και κατά την ημέραν εκείνην ο Κύριος θέλει εκτείνει την χείρα αυτού εκ δευτέρου διά να ανακτήση το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει απομείνει, από της Ασσυρίας, και από της Αιγύπτου, και από της Παθρώς, και από της Χους, και από του Ελάμ, και από της Σεναάρ, και από της Αιμάθ, και από των νήσων της θαλάσσης. Και θέλει υψώσει σημείον εις τα έθνη, και θέλει συνάξει τους εκβληθέντας του Ισραήλ, και θέλει συγκεντρώσει τους διεσπαρμένους του Ιούδα εκ των τεσσάρων άκρων της γης. Και ο φθόνος του Εφραίμ θέλει εξαφανισθή, και οι εχθροί του Ιούδα θέλουσιν αποκοπή· ο Εφραίμ δεν θέλει φθονεί τον Ιούδαν, και ο Ιούδας δεν θέλει ενοχλεί τον Εφραίμ. Αλλά θέλουσι πετάξει επί των ώμων των Φιλισταίων προς δυσμάς· θέλουσι λεηλατήσει τους προς ανατολάς ομού· θέλουσι βάλει την χείρα αυτών επί τον Εδώμ και τον Μωάβ· και οι υιοί του Αμμών θέλουσιν υπακούει εις αυτούς. Ησαΐας 11:10–14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Ο Ησαΐας προσδιορίζει το ιστορικό πλαίσιο αυτού του χωρίου στο δέκατο εδάφιο, με την έκφραση «ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ». Επομένως, αυτή η «ημέρα» έχει προσδιορισθεί στα εδάφια που προηγήθηκαν του δεκάτου εδαφίου. Όταν ανιχνεύουμε αυτή τη συγκεκριμένη προφητική αφήγηση προς τα πίσω, έως μία αναφορά που μας επιτρέπει να ταυτοποιήσουμε πότε είναι «ἐκείνη ἡ ἡμέρα», καταλήγουμε στο πρώτο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Οὐαὶ εἰς τοὺς νομοθετοῦντας ἀδίκους νόμους καὶ τοὺς γράφοντας καταθλίψεις, ἃς ἐπέταξαν. Ἠσαΐας 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Η αδελφή White προσδιορίζει το «άδικο διάταγμα» αυτού του εδαφίου ως τον νόμο της Κυριακής που πρόκειται σύντομα να έλθει:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> «Ένα ειδωλολατρικό σάββατο έχει εγκαθιδρυθεί, καθώς η χρυσή εικόνα εστήθη στις πεδιάδες της Δουρά. Και καθώς ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, εξέδωσε διάταγμα ότι όλοι όσοι δεν θα προσκυνούσαν και δεν θα ελάτρευαν αυτή την εικόνα έπρεπε να θανατωθούν, έτσι θα εκδοθεί και διακήρυξη ότι όλοι όσοι δεν θα τιμήσουν με ευλάβεια τον θεσμό της Κυριακής θα τιμωρηθούν με φυλάκιση και θάνατο. Έτσι το Σάββατο του Κυρίου καταπατείται. Αλλ’ ο Κύριος έχει δηλώσει: “Ουαί εις τους νομοθετούντας αδίκους νόμους, και εις τους γράφοντας καταδυναστεύσεις, τας οποίας αυτοί διέταξαν” [Ησαΐας 10:1]. [Σοφονίας 1:14–18]» Manuscript Releases, τόμος 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before He brings His executive judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Το συμφραζόμενο του ότι ο Κύριος συνάγει τον λαό Του για δεύτερη φορά τοποθετείται μέσα στην ιστορία της επερχόμενης κρίσεως του νόμου της Κυριακής, διότι στο δωδέκατο εδάφιο του δεκάτου κεφαλαίου ο Ησαΐας ομιλεί περί του ότι ο Κύριος ολοκληρώνει ένα έργο μεταξύ του λαού Του προτού επιφέρει την εκτελεστική Του κρίση κατά του αδίκου διατάγματος, το οποίο είναι ο νόμος της Κυριακής.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Διότι θέλει συμβή, όταν ο Κύριος εκτελέση όλον το έργον αυτού επί του όρους Σιών και επί της Ιερουσαλήμ, τότε θέλω τιμωρήσει τον καρπόν της υπερηφάνου καρδίας του βασιλέως της Ασσυρίας και την δόξαν του υψηλοφρόνου βλέμματός αυτού. Ησαΐας 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

Το «έργο ἐπὶ τὴν Σιών καὶ ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ», τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος «ἐπιτελεῖ» πρὶν ἀρχίσει ἡ τιμωρία τοῦ παπισμοῦ κατὰ τὸν κυριακάτικο νόμο, εἶναι ἡ σφράγιση τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Στὸ ἔνατο κεφάλαιο τοῦ Ἰεζεκιήλ, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γραφικὸ καλαμάρι διέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, θέτοντας σημεῖο ἐπάνω σὲ ἐκείνους «οἵτινες στενάζουν καὶ βοῶσι διὰ τὰ βδελύγματα τὰ γινόμενα ἐν τῇ γῇ» καὶ μέσα στὴν ἐκκλησία. Τὸ ἔργο αὐτὸ περιλαμβάνει τὴ διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος συνάγει πάλιν τοὺς ἐκβληθέντας τοῦ Ἰσραὴλ γιὰ δεύτερη φορά. Τούς συνάγει ἀπὸ τὰ τέσσαρα πέρατα τῆς γῆς, καὶ τὰ «τέσσαρα πέρατα τῆς γῆς» ἀντιπροσωπεύονται ἀπὸ ὀκτὼ γεωγραφικὲς περιοχές. Τὸ ὀκτὼ εἶναι τὸ σύμβολο τῆς διαδικασίας δοκιμασίας τῆς εἰκόνος τοῦ θηρίου, ἀναγνωρίζοντας ἔτσι ὅτι ἡ τελικὴ σύναξη ἐκείνων ποὺ θὰ ἀποτελέσουν τὸ λάβαρο λαμβάνει χώρα κατὰ τὴ χρονικὴ περίοδο ὅταν ἡ δοκιμασία τῆς εἰκόνος τοῦ θηρίου ἐκτελεῖται ἐπὶ τῆς γῆς.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

Η ενότητα που παριστάνεται με το ότι «ο Εφραΐμ» «δεν θα φθονεί τον Ιούδα, και ο Ιούδας» «δεν θα ενοχλεί τον Εφραΐμ», πραγματοποιείται όταν οι αντίπαλοι του Ιούδα εκκόπτονται. Προφητικώς, ο προγενέστερος λαός της διαθήκης, που παριστάνεται από τον Ιούδα, ή η συναγωγή του Σατανά, ή η σύναξη των εμπαικτών, ή οι Προτεστάντες της Μιλλεριτικής ιστορίας, ή οι Ιουδαίοι της ιστορίας του Χριστού, «εκκόπτονται» κατά την πρώτη απογοήτευση. Όταν ο Ιερεμίας παριστά εκείνην ακριβώς την ιστορία, έλαβε την εντολή ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει στη σύναξη των εμπαικτών, αν και εκείνοι θα μπορούσαν να επιστρέψουν σε αυτόν, εάν επέλεγαν να μετανοήσουν.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

Από τις 18 Ιουλίου 2020 έως τον νόμο της Κυριακής, ο Κύριος συνάγει τον λαό Του των εσχάτων ημερών εκ δευτέρου. Τον συνάγει από ολόκληρο τον κόσμο, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία ολοκληρώνει όλο το έργο Του επί του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ. Κατά τον καιρό εκείνης της σφραγίσεως, ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών θα είναι αφανής· πλην όμως, θα έλθει αντιμέτωπος με μια τριπλή ένωση, η οποία αντιτίθεται στο έργο του.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Ο Καθολικισμός είναι το θηρίο της τριπλής ενώσεως, και μία από τις θυγατέρες του είναι η τάξη την οποία η Αδελφή White προσδιορίζει ως την κατ’ όνομα εκκλησία. Αυτές αντιπροσωπεύουν τον ψευδοπροφήτη. Οι κατ’ όνομα Λαοδικείς Αντβεντιστές, οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον Ιούδα, είναι ο δράκων σε αυτή την παράσταση. Η αποστασία του 1863 προτυπώθηκε από την αποστασία του αρχαίου Ισραήλ στο πρώτο Κάδης, όταν επέλεξαν να απορρίψουν το μήνυμα του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ και να επιστρέψουν στην Αίγυπτο. Η Αίγυπτος είναι σύμβολο του δράκοντος.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Υἱὲ ἀνθρώπου, στρέψον τὸ πρόσωπόν σου ἐναντίον τοῦ Φαραώ, βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, καὶ προφήτευσον ἐναντίον αὐτοῦ καὶ ἐναντίον πάσης τῆς Αἰγύπτου· λάλει καὶ εἰπὲ· Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, ἐγὼ εἶμαι ἐναντίον σου, Φαραώ βασιλεῦ τῆς Αἰγύπτου, ὁ μέγας δράκων, ὁ κείμενος ἐν μέσῳ τῶν ποταμῶν αὐτοῦ, ὁ λέγων· Ὁ ποταμός μου εἶναι ἐμός, καὶ ἐγὼ ἔκαμα αὐτὸν δι’ ἐμαυτόν. Ἰεζεκιήλ 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Η ανταρσία στην Κάδης αντιπροσώπευε την δέκατη δοκιμασία μέσα σε μια διαδικασία δοκιμασίας, η οποία επέφερε την απόρριψη και τον θάνατο του εκλεκτού λαού που είχε εξαχθεί από την Αίγυπτο, και προεικόνιζε την τελική δοκιμασία μιας διαδικασίας δοκιμασίας που επιβλήθηκε στον Φιλαδελφικό Μιλλεριτικό Αντβεντισμό στις 22 Οκτωβρίου 1844 και ολοκληρώθηκε με την ανταρσία του 1863. Στο έσχατο τέλος της ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ, οι Ιουδαίοι «ἐκραύγασαν· “Ἆρον, Ἆρον, σταύρωσον αὐτόν”. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· “Τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω;” ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· “Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα.”» Στην πρώτη ανταρσία και στην τελευταία ανταρσία, ο άλλοτε λαός της διαθήκης επέλεξε να ταυτοποιήσει ως βασιλέα του ένα σύμβολο τοῦ δράκοντος (Αίγυπτο και παγανιστική Ρώμη).

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His Divinity to their humanity.

Στις 18 Ιουλίου 2020, οι «αντίπαλοι του Ιούδα» «αποκόπηκαν», και ο ναός των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων εστήθη. Το μόνο που απέμενε ήταν να καθαρισθεί ο ναός, εν όψει του ότι ο Άγγελος της Διαθήκης θα ερχόταν αιφνιδίως στον ναό Του. Ο ναός της Μιλλεριτικής ιστορίας ανεγέρθη σε σαράντα έξι έτη, από το 1798 έως το 1844. Κατά την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, οι Προτεστάντες αποκόπηκαν και έγιναν μέρος της συναγωγής του Σατανά, της συνάξεως των εμπαικτών, θυγατέρας της Ρώμης. Από εκείνο το σημείο έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, έλαβε χώρα μία διαδικασία καθαρισμού, προτού οι πιστοί ακολουθήσουν τον Χριστό στα Άγια των Αγίων, ώστε Εκείνος να επιτελέσει το έργο της ενώσεως της Θεότητός Του με την ανθρωπότητά τους.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Η ιστορία του αληθινού προτεσταντικού κέρατος, το οποίο συνάγεται για δεύτερη φορά ακριβώς πριν από το άδικο διάταγμα, ώστε να αποτελέσει το λάβαρο που χρησιμοποιεί ο Θεός για να καλέσει το άλλο Του ποίμνιο έξω από τη Βαβυλώνα, εκτυλίσσεται κατά την ίδια περίοδο κατά την οποία τα αποστατικά Ρεπουμπλικανικά και Προτεσταντικά κέρατα ενώνονται, διαπράττοντας πνευματική πορνεία, και έτσι γίνονται μία σάρκα, ή ένας ναός, που είναι η εικόνα του θηρίου. Ο ναός του Θεού ταυτόχρονα διαμορφώνει την εικόνα του Χριστού.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Ο λόγος που ήλθε προς τον Ιερεμία από τον Κύριο, λέγων· Στάσου στην πύλη του οίκου του Κυρίου και κήρυξε εκεί τούτον τον λόγον και ειπέ· Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, πάντες εσείς του Ιούδα, οι εισερχόμενοι από αυτές τις πύλες για να προσκυνήσετε τον Κύριο. Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ· Διορθώσατε τις οδούς σας και τα έργα σας, και θα σας κάμω να κατοικήσετε στον τόπο αυτόν. Μη εμπιστεύεσθε σε ψευδείς λόγους, λέγοντας· Ναός του Κυρίου, ναός του Κυρίου, ναός του Κυρίου είναι αυτοί. Διότι, εάν αληθώς διορθώσετε τις οδούς σας και τα έργα σας· εάν αληθώς εκτελείτε κρίση μεταξύ ανθρώπου και του πλησίον αυτού· εάν δεν καταθλίβετε τον ξένο, τον ορφανό και τη χήρα, και δεν χύνετε αθώο αίμα στον τόπο αυτόν, ούτε πορεύεσθε οπίσω άλλων θεών προς βλάβην σας· τότε θα σας κάμω να κατοικήσετε στον τόπο αυτόν, στη γη που έδωκα στους πατέρες σας, εις τον αιώνα και έως τον αιώνα. Ιδού, σεις εμπιστεύεσθε σε ψευδείς λόγους, που δεν δύνανται να ωφελήσουν. Θα κλέπτετε, θα φονεύετε και θα μοιχεύετε, και θα ορκίζεσθε ψευδώς, και θα θυμιάτε στον Βάαλ, και θα πορεύεσθε οπίσω άλλων θεών, τους οποίους δεν εγνωρίσατε· και έπειτα θα έρχεσθε και θα στέκεσθε ενώπιόν μου μέσα στον οίκο τούτο, ο οποίος έχει κληθεί με το όνομά μου, και θα λέγετε· Ελευθερωθήκαμε, ώστε να πράττουμε όλα αυτά τα βδελύγματα; Μήπως έγινε στα μάτια σας ο οίκος αυτός, ο οποίος έχει κληθεί με το όνομά μου, σπήλαιο ληστών; Ιδού, και εγώ το είδα, λέγει ο Κύριος.

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Αλλά πηγαίνετε τώρα στον τόπο μου που ήταν στη Σηλώ, όπου έθεσα το όνομά μου κατ’ αρχάς, και δείτε τι έκανα σ’ αυτόν εξαιτίας της πονηρίας του λαού μου, του Ισραήλ. Και τώρα, επειδή εσείς πράξατε όλα αυτά τα έργα, λέγει ο Κύριος, και σας μιλούσα, εγειρόμενος ενωρίς και λαλώντας, αλλά δεν ακούσατε· και σας κάλεσα, αλλά δεν αποκρίθηκατε· γι’ αυτό θα πράξω στον οίκο αυτόν, που καλείται με το όνομά μου, στον οποίο εσείς έχετε την πεποίθησή σας, και στον τόπο που έδωσα σε εσάς και στους πατέρες σας, όπως έπραξα στη Σηλώ. Και θα σας απορρίψω από μπροστά μου, καθώς απέρριψα όλους τους αδελφούς σας, όλο το σπέρμα του Εφραΐμ. Γι’ αυτό, εσύ, μη προσευχηθείς για τον λαό αυτόν, ούτε ύψωσε κραυγή ούτε προσευχή για χάρη τους, ούτε κάνε μεσιτεία προς εμένα· διότι δεν θα σε ακούσω. Δεν βλέπεις τι κάνουν στις πόλεις του Ιούδα και στους δρόμους της Ιερουσαλήμ; Ιερεμίας 7:1–17.

Back to Articles