Article

# Parallel Warnings - Number One

Παράλληλες Προειδοποιήσεις - Αριθμός Πρώτος

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού: Κατανόηση της Τελικής Προειδοποιήσεως προς την Ανθρωπότητα

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

Η «Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού» ανοίγεται στον λαό του Θεού όταν «ο καιρός είναι πλησίον». Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα δίδεται ακριβώς πριν από τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας του ανθρώπου, και εκείνο το τελικό μήνυμα παριστάνεται στη Βίβλο σε αρκετές προφητικές γραμμές. Στην Αποκάλυψη δεκατέσσερα, εκείνο το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα παριστάνεται από τρεις αγγέλους.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> Και είδα έναν άλλον άγγελο να πετά στο μεσουράνημα, έχοντας το αιώνιο ευαγγέλιο για να κηρύξει προς εκείνους που κατοικούν επάνω στη γη, και προς κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό, λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβήθητε τον Θεό και δώστε δόξα σ’ Αυτόν, διότι ήλθε η ώρα της κρίσεώς Του· και προσκυνήστε Εκείνον που έκανε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> Καὶ ἠκολούθησεν ἄλλος ἄγγελος, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, διότι ἐπότισεν πάντα τὰ ἔθνη ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> Και ο τρίτος άγγελος τούς ακολούθησε, λέγοντας με μεγάλη φωνή: Εάν κάποιος προσκυνεί το θηρίο και την εικόνα του, και λαμβάνει το χάραγμά του στο μέτωπό του ή στο χέρι του, και αυτός θα πιει από τον οίνο της οργής του Θεού, που είναι κεκερασμένος άκρατος μέσα στο ποτήριο της αγανακτήσεώς Του· και θα βασανισθεί με φωτιά και θειάφι ενώπιον των αγίων αγγέλων και ενώπιον του Αρνίου· και ο καπνός του βασανισμού τους ανεβαίνει στους αιώνες των αιώνων· και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος λαμβάνει το χάραγμα του ονόματός του. Εδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Αποκάλυψη 14:6–12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

Στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, το ίδιο ακριβώς μήνυμα αναγγέλλει την πτώση της Βαβυλώνας.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον ἄλλον ἄγγελον νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα μεγάλην ἐξουσίαν· καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἔκραξεν ἰσχυρῶς μὲ φωνὴν μεγάλην, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἔγεινεν κατοικητήριον δαιμόνων καὶ φυλακὴ παντὸς ἀκαθάρτου πνεύματος καὶ κλωβὸς παντὸς ἀκαθάρτου καὶ μισητοῦ ὀρνέου. Διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς ἔπιον πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μετ’ αὐτῆς, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἐκ τοῦ πλήθους τῆς τρυφῆς αὐτῆς. Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσαν· Ἐξέλθετε ἐξ αὐτῆς, ὁ λαός μου, διὰ νὰ μὴ συγκοινωνήσητε εἰς τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς, καὶ διὰ νὰ μὴ λάβητε ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς. Διότι αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς ἔφθασαν ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὁ Θεὸς ἐνεθυμήθη τὰ ἀδικήματα αὐτῆς. Ἀποκάλυψις 18:1–5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

Η προφητική γραμμή της ιστορίας, ή θα μπορούσαμε να πούμε, η ακολουθία των γεγονότων που παριστάνεται από τον άγγελο ο οποίος φωτίζει τη γη με τη δόξα του στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύει τα γεγονότα που οδηγούν στο κλείσιμο της κρίσεως, στο κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου και στις επτά τελευταίες πληγές. Η προφητική ιστορία που παριστάνεται στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο εξελίσσεται «παράλληλα» προς τη γραμμή της προφητικής ιστορίας που παριστάνεται από τους τρεις αγγέλους του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «Ο Θεός έχει δώσει στα μηνύματα του Αποκαλύψεως 14 τη θέση τους στη γραμμή της προφητείας, και το έργο τους δεν πρόκειται να παύσει έως το τέλος της ιστορίας αυτής της γης. Τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου εξακολουθούν να είναι αλήθεια για τον παρόντα καιρό και πρόκειται να πορεύονται παραλλήλως με αυτό που ακολουθεί. Ο τρίτος άγγελος διακηρύσσει την προειδοποίησή του με δυνατή φωνή. “Μετὰ ταῦτα,” είπε ο Ιωάννης, “εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ.” Μέσα σε αυτόν τον φωτισμό, το φως και των τριών μηνυμάτων συνενώνεται». The 1888 Materials, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

Οι τρεις άγγελοι του δεκάτου τετάρτου κεφαλαίου, οι οποίοι πετούν στο μεσουράνημα, συμβολίζουν ένα παγκόσμιο μήνυμα που καταλήγει με το χάραγμα του θηρίου και το κλείσιμο της θύρας της χάριτος. Στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο, ολόκληρη η γη φωτίζεται από τη δόξα του αγγέλου, του οποίου το μήνυμα επίσης καταλήγει με το κλείσιμο της θύρας της χάριτος.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

Το μήνυμα που παριστάνεται συμβολικά από τρεις αγγέλους στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο και που επίσης παριστάνεται από τον άγγελο που καταβαίνει στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο είναι δύο απεικονίσεις του ίδιου προειδοποιητικού μηνύματος. Στην Αγία Γραφή δεν υπάρχει τίποτε περιττό, τίποτε μάταιο. Το γεγονός ότι το ίδιο ακριβώς μήνυμα προσδιορίζεται περισσότερες από μία φορές από τον Ιωάννη αποτελεί έμφαση στη σπουδαιότητα του μηνύματος και καταδεικνύει τη θεία μέθοδο διδασκαλίας, η οποία είναι ένας βιβλικός κανόνας που ονομάζεται «επανάλαβε και διεύρυνε». Η σύγκλιση δύο γραμμών προφητικής ιστορίας αποκαλύπτει αλήθειες που δεν θα αναγνωρίζονταν σε καμία από τις δύο γραμμές, όταν εξετάζονται χωριστά η μία από την άλλη. Σήμερα, αν φέρνατε στο δικαστήριο δύο μάρτυρες του ίδιου γεγονότος για να καταθέσουν, θα μπορούσαν κάλλιστα να δώσουν αντίθετες αναφορές με βάση την πολιτική ή κοινωνική ιδεολογία τους. Αυτό δεν συμβαίνει με τους μάρτυρες της Αγίας Γραφής· αυτοί πάντοτε συμφωνούν, και αν σας φαίνεται ότι δεν συμφωνούν, τότε εξετάζετε κάτι εσφαλμένα.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

Τα δύο παραδείγματα που εξετάζουμε αποτελούν ακριβώς το ίδιο προειδοποιητικό μήνυμα το οποίο το βιβλίο του Μαλαχία παρουσιάζει ως την επιστροφή του προφήτη Ηλία. Και τα τρία αυτά μηνύματα έρχονται πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας—διότι το προειδοποιητικό μήνυμα που περιέχεται και στις τρεις αυτές γραμμές προφητείας δεν δίδεται απλώς εκ των προτέρων πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας, αλλά το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι το ίδιο το σημείο αναφοράς, το θέμα, αν θέλετε, καθενός από αυτά τα προειδοποιητικά μηνύματα. Στην πραγματικότητα, αν οποιοδήποτε προειδοποιητικό μήνυμα κηρύσσεται ή απεικονίζεται από οποιονδήποτε προφήτη, είναι η ίδια προειδοποίηση με εκείνη της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, δεκαοκτώ και της ηλιακής προφητείας του Μαλαχία.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Αυτές οι τρεις γραμμές προφητείας μπορούν εύκολα να καταδειχθούν ότι προχωρούν παράλληλα μεταξύ τους. Τούτου λεχθέντος, υπάρχουν δύο κύριες πηγές πληροφορίας στη βιβλική προφητεία. Η μία είναι ο προσδιορισμός της ακολουθίας των γεγονότων που εκτυλίσσονται στο τέλος του κόσμου. Η άλλη πηγή πληροφορίας είναι η απεικόνιση των δραστηριοτήτων των προφητών που συνδέονται με το μήνυμα το οποίο σκιαγραφεί τα μελλοντικά γεγονότα.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

Υπάρχουν δύο κανόνες άξιοι προσοχής σε σχέση με αυτές τις ιδέες. Ο πρώτος είναι ότι όλοι οι προφήτες μιλούν για το τέλος του κόσμου, όπου λήγει ο καιρός της δοκιμασίας.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική τους εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εἰς ἐκείνους παραδειγματικῶς· ἐγράφησαν δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησαν.” 1 Κορινθίους 10:11. “Εἰς οὓς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ὑμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ’ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακύψαι.” 1 Πέτρου 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Η Βίβλος έχει συσσωρεύσει και συγκεντρώσει μαζί τους θησαυρούς της για αυτήν την τελευταία γενεά. Όλα τα μεγάλα γεγονότα και οι επίσημες πράξεις της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης υπήρξαν, και επαναλαμβάνονται, στην εκκλησία κατά αυτές τις έσχατες ημέρες.» Selected Messages, βιβλίο 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

Όλα τα προφητικά μηνύματα της Βίβλου είναι «σε ισχύ για εμάς», «επάνω στους οποίους έφθασαν τα τέλη του κόσμου». Αυτός ο κανόνας, σε συνδυασμό με έναν άλλον κανόνα που προσδιορίζει τα «ζητήματα» τα οποία το Άγιο Πνεύμα έχει «διαμορφώσει», «τόσο κατά τη δοσοληψία της προφητείας όσο και» επίσης «στα γεγονότα που απεικονίζονται», ενισχύει τον ισχυρισμό ότι τα προφητικά γεγονότα στην αρχή μιας προφητείας προτυπώνουν και παραλληλίζονται με τα προφητικά γεγονότα στο τέλος οποιασδήποτε δεδομένης προφητείας.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Υπάρχει ανάγκη πολύ στενότερης μελέτης του λόγου του Θεού· ιδιαιτέρως δε ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη πρέπει να τύχουν προσοχής όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του έργου μας. Ίσως έχουμε λιγότερα να πούμε σε ορισμένες γραμμές σχετικά με τη ρωμαϊκή εξουσία και τον παπισμό· όμως οφείλουμε να εφιστούμε την προσοχή σε όσα έχουν γράψει οι προφήτες και οι απόστολοι υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος του Θεού. Το Άγιο Πνεύμα έχει διαμορφώσει τα πράγματα κατά τέτοιον τρόπο, τόσο κατά τη δόση της προφητείας όσο και στα γεγονότα που απεικονίζονται, ώστε να διδάσκεται ότι ο ανθρώπινος παράγοντας πρέπει να παραμένει εκτός του προσκηνίου, κρυμμένος εν Χριστώ, και ότι ο Κύριος Θεός του ουρανού και ο νόμος Του πρέπει να υψώνονται. Διαβάστε το βιβλίο του Δανιήλ. Ανακαλέστε, σημείο προς σημείο, την ιστορία των βασιλείων που εκεί παριστάνονται». Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

Το «Άγιο Πνεύμα έχει διαμορφώσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τα πράγματα, τόσο κατά τη δοσοληψία της προφητείας όσο και στα γεγονότα που απεικονίζονται». Στη «δοσοληψία της προφητείας και στα γεγονότα που απεικονίζονται», τα «πράγματα» έχουν «διαμορφωθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο» από «το Άγιο Πνεύμα», ώστε τόσο «η δοσοληψία της προφητείας» όσο και «τα γεγονότα που απεικονίζονται» να αναγνωρίζονται ως θεόπνευστα και να εφαρμόζονται στην προφητική απεικόνιση του τέλους του κόσμου.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

Στον Ιωάννη δόθηκε η προφητεία από τον Γαβριήλ και του ειπώθηκε να τη γράψει σε βιβλίο και να τη στείλει στις εκκλησίες. Τότε υφίστατο διωγμό από τη Ρώμη· είχε εξοριστεί κατά τρόπο που θα αντιστοιχούσε, στη σημερινή ορολογία του κόσμου, σε μια μυστική τοποθεσία κράτησης. Μέσα σε εκείνη την ιστορική συγκυρία, ο Ιωάννης ήταν τόσο αποκομμένος από την ανθρωπότητα όσο οποιοσδήποτε κρατούμενος στον Κόλπο του Γκουαντάναμο.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Ο Ιωάννης δηλώνει ότι το όραμα έλαβε χώρα ενώ λάτρευε κατά το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, το οποίο είναι η Ημέρα του Κυρίου.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Διότι ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου. Ματθαίος 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Ενώ ελάτρευε εν Πνεύματι, ήκουσε πίσω του μια μεγάλη φωνή.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Εγώ ο Ιωάννης, ο οποίος είμαι και αδελφός σας και συγκοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, βρισκόμουν στη νήσο που ονομάζεται Πάτμος, για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Ήμουν εν Πνεύματι κατά την Κυριακή ημέρα, και άκουσα πίσω μου φωνή μεγάλη, σαν σάλπιγγα, που έλεγε: Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος· και: Αυτό που βλέπεις, γράψ’ το σε βιβλίο και στείλε το στις επτά εκκλησίες που είναι στην Ασία: στην Έφεσο, και στη Σμύρνη, και στην Πέργαμο, και στα Θυάτειρα, και στις Σάρδεις, και στη Φιλαδέλφεια, και στη Λαοδίκεια. Αποκάλυψη 1:9–11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Ο Ιωάννης, το περιβάλλον του και οι περιστάσεις που τον προσδιορίζουν τον παρουσιάζουν ως κάποιον που διώκεται επειδή είναι λατρευτής του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, αλλά και ως κάποιον που διώκεται επειδή πιστεύει τόσο στη Βίβλο όσο και στα συγγράμματα της Έλλεν Ουάιτ, που είναι η «μαρτυρία του Ιησού». Ακούει πίσω του μια μεγάλη φωνή, την οποία στρέφεται να δει, και πράττοντας έτσι αντιπροσωπεύει έναν Αντβεντιστή της Εβδόμης Ημέρας στο τέλος του κόσμου, ο οποίος ακούει πίσω του φωνή να λέγει: «αυτή είναι η οδός, περιπατείτε εν αυτή».

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Όλες οι γραμμές της προφητείας παραλληλίζονται μεταξύ τους στο τέλος του κόσμου.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> «Στην Αποκάλυψη συναντώνται και καταλήγουν όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής.» Πράξεις των Αποστόλων, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Κάθε προφήτης που ακούει μια φωνή πίσω του ευθυγραμμίζεται με τον Ιωάννη στην απεικόνιση του λαού του Θεού στο τέλος του κόσμου. Ο Ιωάννης άκουσε μια φωνή πίσω του, η οποία του έδωσε οδηγίες. Και ο Ησαΐας επίσης άκουσε μια φωνή οδηγιών.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος θέλει περιμένει, διὰ νὰ σᾶς δείξῃ χάριν, καὶ διὰ τοῦτο θέλει ὑψωθῇ, διὰ νὰ σᾶς ἐλεήσῃ· διότι ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς κρίσεως· μακάριοι πάντες οἱ προσμένοντες αὐτόν.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Διότι ο λαός θα κατοικήσει εν Σιών, εν Ιερουσαλήμ· δεν θα κλάψεις πλέον· θα σου δείξει μεγάλη χάρη στη φωνή της κραυγής σου· όταν την ακούσει, θα σου αποκρίνεται. Και μολονότι ο Κύριος σας δώσει άρτον θλίψεως και ύδωρ στενοχωρίας, όμως οι διδάσκαλοί σου δεν θα κρυφθούν πλέον σε απόκρυφο τόπο, αλλά οι οφθαλμοί σου θα βλέπουν τους διδασκάλους σου· και τα ώτα σου θα ακούσουν λόγο όπισθέν σου, που θα λέγει· Αυτή είναι η οδός, περιπατείτε εν αυτή, όταν στρέφεσθε προς τα δεξιά και όταν στρέφεσθε προς τα αριστερά. Ησαΐας 30:18–21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Ο πιστός λαός του Θεού, το υπόλοιπό Του, ακούει φωνή πίσω του να υποδεικνύει ποια οδό πρέπει να βαδίσει. Κατόπιν χρειάζεται να αποφασίσει αν θα ακούσει ή αν δεν θα ακούσει. Οι άνθρωποι που αντιπροσωπεύονται από τον Ιωάννη και τον Ησαΐα είναι άνθρωποι στο τέλος του κόσμου, οι οποίοι περιμένουν τον Κύριο ενώ Αυτός βραδύνει, και ο Ησαΐας μας πληροφορεί ότι βραδύνει επειδή είναι Θεός κρίσεως. Από την αρχή της Μιλλεριτικής ιστορίας το 1798 έως τη λήξη της δοκιμασίας για τον Αντβεντισμό κατά τον νόμο της Κυριακής, ο Θεός επιτελεί την κρίση στο επουράνιο αγιαστήριο. Η υπόσχεση είναι ότι όσοι περιμένουν τον Κύριο κατά την περίοδο της κρίσεως θα είναι μακάριοι.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Ο λαός του Θεού, ο οποίος είναι μακάριος επειδή προσμένει, παριστάνεται από τις παρθένες που αναμένουν τον Νυμφίο στην παραβολή των δέκα παρθένων. Και οι δέκα αποκοιμήθηκαν, και τότε, κατά το μεσονύκτιο, επέρχεται μια κρίση που χωρίζει τις κοιμώμενες παρθένες σε δύο τάξεις. Η μία τάξη είχε ακούσει φωνή όπισθέν τους και στράφηκε για να δει τη φωνή που τις καθοδηγούσε ως προς το ποια οδό έπρεπε να ακολουθήσουν, ενώ η άλλη τάξη αρνήθηκε να στραφεί και να ακούσει τη φωνή—παρά το γεγονός ότι το μήνυμα που διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο της Αποκαλύψεως είναι: «Όστις έχει ους, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας.»

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων του Κατά Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του λαού των Αντβεντιστών.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τον λαό των Αντβεντιστών που στρέφεται στο παρελθόν, προκειμένου να κατανοήσει το μέλλον. Όταν «ακούουν λόγο όπισθέν» τους, όπως ο Ιωάννης, ο λόγος αυτός περιλαμβάνει επίσης την οδηγία που δόθηκε στη μαρτυρία του Ησαΐα για αυτό το ίδιο γεγονός. Η οδηγία του Ησαΐα ήταν: «αὕτη ἐστὶν ἡ ὁδός, περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ, ὅταν στρέφησθε εἰς τὰ δεξιά, καὶ ὅταν στρέφησθε εἰς τὰ ἀριστερά». Οι φρόνιμες παρθένοι στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ κατανοούν την αύξηση της γνώσεως στο τέλος του κόσμου, διότι είχαν «περιτρέξει εδώ και εκεί» μέσα στον λόγο, για να κατανοήσουν τη ζωοποιό γνώση που είχε αποσφραγισθεί.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως καιροῦ συντελείας· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθένδε καὶ ἐκεῖθεν, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Δανιήλ 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

Οι προφήτες που εξετάζουμε αντιπροσωπεύουν τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας στην ιστορική περίοδο κατά την οποία η κρίση φθάνει στο τέλος της και η περίοδος της χάριτος κλείνει. Εκείνοι που παριστάνονται ως οι φρόνιμες παρθένες ακούουν φωνή όπισθέν τους να λέγει: αυτή είναι η οδός, περιπατείτε εν αυτή· και Εκείνος υπόσχεται να τους καθοδηγεί στην οδό όταν στρέφονται προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά. Το «τρέχειν εδώ και εκεί», όπως πράττουν οι φρόνιμες παρθένες όταν το βιβλίο αποσφραγίζεται, είναι σύμβολο της μελέτης της Αγίας Γραφής. Η φύση μάς διδάσκει ότι, για να τρέξει κανείς, πρέπει πρώτα να μάθει να περπατά, και η μαρτυρία του Ησαΐα λέγει ότι, αν ακούσεις τη φωνή όπισθέν σου, αυτός θα σε καθοδηγήσει στη μελέτη του Λόγου Του είτε στραφείς προς την Παλαιά Διαθήκη (αριστερά) είτε προς την Καινή Διαθήκη (δεξιά). Άνοιξε την Αγία Γραφή και Εκείνος θα σε καθοδηγήσει με τη φωνή Του. Αλλά για τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας στο τέλος του κόσμου σημαίνει επίσης ότι θα σε καθοδηγήσει όταν ανοίγεις την Αγία Γραφή (αριστερά) και όταν ανοίγεις το Πνεύμα της Προφητείας (δεξιά).

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

Ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να περιπατούμε γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένος, όταν προστεθεί η μαρτυρία του Ιερεμία.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> Οὕτως λέγει Κύριος· Σταθῆτε ἐν ταῖς ὁδοῖς καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν αἰωνίων τρίβων, ποία ἐστὶν ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ πορεύεσθε ἐν αὐτῇ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν πορευθῆ ἐν αὐτῇ. Καὶ κατέστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοπούς, λέγων· Ἀκούσατε τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Διὰ τοῦτο ἀκούσατε, ἔθνη, καὶ γνῶτε, ὦ συναγωγή, τί εἶναι ἐν αὐτοῖς. Ἄκουε, ὦ γῆ· ἰδοὺ, ἐγὼ θὰ φέρω κακὸν ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον, δηλαδὴ τὸν καρπὸν τῶν διαλογισμῶν αὐτῶν, διότι δὲν ἤκουσαν τοὺς λόγους μου, οὔτε τὸν νόμον μου, ἀλλὰ τὸν ἀπέρριψαν. Ἱερεμίας 6:16–19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

Υπάρχουν δύο τάξεις προσκυνητών στο χωρίο αυτό. Η μία ομάδα εξετάζει όλες τις «οδούς» και επιλέγει να περπατήσει στις «αρχαίες τρίβους». Ήσαν ικανοί να διακρίνουν την «αγαθήν οδόν» ανάμεσα σε όλες τις άλλες πιθανές «οδούς», διότι είναι εκείνοι που ήκουσαν την οπίσω αυτών φωνήν, και εκείνη η φωνή τούς επληροφόρησεν: «Αὕτη εἶναι ἡ ὁδός, περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ». Ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει εκείνους που ακούν την οπίσω αυτών φωνήν, μίαν φωνήν εκ των «αρχαίων τρίβων».

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Οὕτω λέγει Κύριος· Στάθητε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν παλαιῶν τρίβων, ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ». Ἱερεμίας 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Κανείς ας μη ζητεί να αποσπάσει τα θεμέλια της πίστεώς μας—τα θεμέλια που τέθηκαν κατά την αρχή του έργου μας με προσευχητική μελέτη του λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε επί τα τελευταία πενήντα έτη. Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι έχουν βρει μια νέα οδό και ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί. Αλλά αυτή είναι μεγάλη πλάνη. Διότι θεμέλιο άλλο κανείς δεν δύναται να θέσει παρά εκείνο που έχει τεθεί.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Κατά το παρελθόν πολλοί ανέλαβαν την οικοδόμηση μιας νέας πίστης, τη θέσπιση νέων αρχών. Πόσο όμως διήρκεσε το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέρρευσε, διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Δεν χρειάστηκε οι πρώτοι μαθητές να αντιμετωπίσουν τα λόγια των ανθρώπων; Δεν χρειάστηκε να ακούσουν ψευδείς θεωρίες και έπειτα, αφού έπραξαν τα πάντα, να σταθούν σταθεροί, λέγοντας: “Θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέσει παρά το τεθέν.” Α΄ Κορινθίους 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Επομένως, οφείλουμε να κρατήσουμε σταθερά μέχρι τέλους την αρχή της πεποιθήσεώς μας. Λόγοι δυνάμεως έχουν σταλεί από τον Θεό και από τον Χριστό προς αυτόν τον λαό, φέρνοντάς τον έξω από τον κόσμο, σημείο προς σημείο, μέσα στο καθαρό φως της παρούσας αλήθειας. Με χείλη αγγιγμένα από άγιο πυρ, οι δούλοι του Θεού έχουν διακηρύξει το μήνυμα. Η θεία ρήση έχει θέσει τη σφραγίδα της επάνω στη γνησιότητα της αλήθειας που διακηρύχθηκε.» Testimonies, τόμος 8, σ. 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη ομάδα στη γενεαλογική γραμμή του Ιερεμία, και εκείνη η «συνάθροιση», όπως τους προσδιορίζει, έχει οικοδομήσει έναν οίκο που αντιπροσωπεύει μια νέα πίστη, και εκείνος ο οίκος πέφτει, επειδή δεν οικοδομήθηκε επάνω στον βράχο. Εκείνος ο οίκος είναι η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, ή, όπως προσδιορίζει ο Ιωάννης την ίδια ακριβώς εκκλησία, η συναγωγή του Σατανά.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Το να αρνείται κανείς να ακούσει σημαίνει ότι απορρίπτει τα «λόγια» Του και τον «νόμο» Του. Εξαιτίας της αποστασίας τους, επειδή αρνήθηκαν να επιστρέψουν και να περπατήσουν στις αρχαίες οδούς, καθώς και εξαιτίας της άρνησής τους να ακούσουν το μήνυμα της σάλπιγγας του σκοπού, ο Θεός πρόκειται να φέρει κακό επάνω στον λαό, τον οποίο ο Ιερεμίας χαρακτηρίζει ως «πονηρή συνάθροιση». Το πώς ο Θεός μεταχειρίζεται την εκκλησία της Λαοδίκειας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αποτελεί θέμα βιβλικής προφητείας. Ο προφήτης Ωσηέ συμβάλλει στα χαρακτηριστικά της «πονηρής συνάθροισης» όταν μιλά για τον λόγο για τον οποίο απορρίπτονται.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ο λαός μου αφανίζεται εξαιτίας ελλείψεως γνώσεως· επειδή εσύ απέρριψες τη γνώση, και εγώ θα σε απορρίψω, ώστε να μη μου είσαι ιερέας· καθώς λησμόνησες τον νόμο του Θεού σου, και εγώ θα λησμονήσω τα παιδιά σου. Ωσηέ 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Απορρίπτονται επειδή στερούνται γνώσεως, η οποία αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα που αποσφραγίζεται στον καιρό του τέλους. Ο Θεός τερματίζει εδώ τη διαθηκική Του σχέση με τον λαό Του στο εν λόγω χωρίο, διότι τους αποκαλεί ευθέως: «Λαός μου!» Επειδή απέρριψαν τον Χριστό και λησμόνησαν τον νόμο Του, δεν θα είναι ιερείς για τον Θεό. Όταν ο λαός του Θεού εισέρχεται σε διαθήκη με τον Θεό, Εκείνος τον καθιστά ιερείς και βασιλείς. Όταν ο Θεός εισήλθε σε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, δήλωσε μέσω του Μωυσή:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Τώρα λοιπόν, εάν πράγματι υπακούσετε στη φωνή μου και τηρήσετε τη διαθήκη μου, τότε θα είστε για μένα ιδιαίτερη περιουσία υπεράνω όλων των λαών· διότι όλη η γη είναι δική μου· και εσείς θα είστε για μένα βασίλειο ιερέων και έθνος άγιον. Αυτοί είναι οι λόγοι που θα λαλήσεις προς τους υιούς Ισραήλ. Έξοδος 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Όταν ο Θεός συνήψε διαθήκη με τη χριστιανική εκκλησία, δήλωσε μέσω του Πέτρου:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Αλλά σεις είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φως· οι οποίοι άλλοτε δεν ήσθε λαός, τώρα δε είσθε λαός του Θεού· οι οποίοι δεν ηλεήθητε, τώρα δε ηλεήθητε. 1 Πέτρου 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Ο Πέτρος, στα εδάφια αυτά, αναφέρεται στη μετάβαση από τον αρχαίο Ισραήλ, ως τον εκλεκτό λαό της διαθήκης του Θεού, προς τη χριστιανική εκκλησία, όταν δηλώνει ότι «άλλοτε δεν ήσασταν λαός, τώρα όμως είστε λαός του Θεού». Όταν οι Ιουδαίοι αποχωρίσθηκαν από τον Θεό, ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τη χριστιανική εκκλησία. Και οι δύο θεωρούνταν έθνη ιερέων, όσο ήσαν ενωμένοι με τον Κύριο.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Το να απορριφθεί κανείς ως ιερέας υποδηλώνει ότι κάποτε υπήρξε λαός διαθήκης. Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας εισήλθαν σε διαθήκη με τον Κύριο στην αρχή της Αντβεντιστικής ιστορίας. Η εκκλησία στην έρημο προήλθε από τη Μεταρρύθμιση, αλλά απέρριψε το Μιλλεριτικό μήνυμα, και έτσι αποχωρίσθηκε από τον Θεό κατά την ιστορία των μηνυμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Ο τελικός χωρισμός συνέβη με την άφιξη του δευτέρου αγγέλου και η διακήρυξη ήταν ότι δεν ήταν πλέον θυγατέρα του Χριστού, αλλά είχε καταστεί θυγατέρα της Βαβυλώνας. Αμέσως κατόπιν, κατά τη Μεσονύκτια Κραυγή, ο Θεός κάλεσε τη νέα Του νύμφη στον γάμο της διαθήκης.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

Οι δύο πλάκες που αποτελούσαν το σύμβολο της διαθήκης για τον αρχαίο Ισραήλ ήταν οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών, και οι δύο πλάκες για τον πνευματικό σύγχρονο Ισραήλ είναι οι δύο πλάκες του Αββακούμ, όπως απεικονίζονται στα διαγράμματα του 1843 και του 1850. Ο λαός της διαθήκης, τον οποίο η Έμπνευση έχει προσδιορίσει επανειλημμένως ως Λαοδίκεια, απέρριψε τις αρχαίες τρίβους, αρνήθηκε να ακούσει τη φωνή πίσω του, και ως εκ τούτου επαναλαμβάνει την τελική ιστορία του αρχαίου Ισραήλ, καθώς εξεμείται από το στόμα του Κυρίου. Γιατί συμβαίνει αυτό σε εκείνους τους οποίους Εκείνος αποκαλεί «ο λαός Μου»;

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

Η παραβολή των δέκα παρθένων, η οποία απεικονίζει την εμπειρία του Αντβεντισμού, εκπληρώνεται δύο φορές, μία στην αρχή και έπειτα στο τέλος του Αντβεντισμού. Η Αδελφή Γουάιτ διδάσκει ότι η παραβολή εκπληρώθηκε και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, και επίσης ότι η παραβολή πρέπει πάντοτε να νοείται ως παρούσα αλήθεια, καθώς και ο τρίτος άγγελος.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή για τον καιρό αυτόν, και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός εκπλήρωσε την αναμονή της παραβολής μεταξύ της αποτυχημένης πρόβλεψής τους για το 1843 και της ορθής πρόβλεψης της 22ας Οκτωβρίου 1844. Οι προφητικές λεπτομέρειες αυτής της ιστορίας είναι πολλές και σημαντικές, αλλά εγώ απλώς επιθυμώ να επισημάνω ότι η παραβολή των δέκα παρθένων συνδέεται άμεσα με τον τρίτο άγγελο, όπως μόλις δήλωσε η Αδελφή Γουάιτ.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

Από το 1798 έως την 22α Οκτωβρίου 1844, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ανήγγελλε την έναρξη της κρίσεως. Λίγο πριν αρχίσει η κρίση, εκπληρώθηκε η Κραυγή του Μεσονυκτίου της παραβολής των δέκα παρθένων. Επομένως, όταν ο τρίτος άγγελος αναγγέλλει τη λήξη της κρίσεως, η αναγγελία της Κραυγής του Μεσονυκτίου θα επαναληφθεί και πάλι.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Η αναγνώριση ότι οι Προτεσταντικές εκκλησίες είχαν απορρίψει το μήνυμα του Θεού, καθιστάμενες έτσι θυγατέρες της Βαβυλώνος, αποτέλεσε την έλευση του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου και την έναρξη του χρόνου της αναβολής στην παραβολή που «εκπληρωνόταν μέχρι και κατά το τελευταίο γράμμα». Ο Κύριος δεν επέστρεψε το 1843· καθυστέρησε, για να δοκιμάσει και να ευλογήσει τις παρθένους. Η διακήρυξη του δευτέρου αγγέλου, η οποία προσδιόριζε τις Προτεσταντικές εκκλησίες ως θυγατέρες της Βαβυλώνος, ήταν πρόσκληση προς όσους βρίσκονταν ακόμη μέσα σε εκείνες τις πεπτωκυίες εκκλησίες να εξέλθουν και να σταθούν μαζί με τους Μιλλερίτες και με την κατανόησή τους των προφητειών. Στη συνάθροιση κατασκήνωσης του Exeter, ο Samuel Snow παρουσίασε τα αναγκαία αποδεικτικά στοιχεία για να επιβεβαιωθεί η έλευση του Κυρίου στις 22 Οκτωβρίου 1844, και το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου σάρωσε τη χώρα σαν παλιρροϊκό κύμα. Έπειτα, ο τρίτος άγγελος έφθασε με τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Αυτή ήταν μια σύντομη σύνοψη μιας αρχικής ιστορίας, από την οποία έχω παραλείψει πολλά σημεία, προκειμένου να απομονώσω λίγα σημεία που φαίνονται περισσότερο συναφή με εκείνο το οποίο εξετάζουμε.

We will continue these thoughts in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles