Article

# Ηλίας - Αριθμός Εννέα

Ο Προφήτης Είπε Ψέματα

Author

Jeff Pippenger

Published

October 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Τελειώσαμε το προηγούμενο άρθρο με ένα χωρίο που αναφέρεται σε «πνεῦμα ψεύδους». Το ακόλουθο είναι μία από τις παραγράφους εκείνου του χωρίου.

> «Ακαθαγίαστοι λειτουργοί παρατάσσονται εναντίον του Θεού. Αινoύν τον Χριστό και τον θεό αυτού του κόσμου με την ίδια πνοή. Ενώ κατ’ ομολογίαν δέχονται τον Χριστό, αγκαλιάζουν τον Βαραββᾶ και με τις πράξεις τους λέγουν: “Όχι τούτον, αλλά τον Βαραββᾶ.” Ας προσέξουν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές. Ο Σατανάς έχει καυχηθεί για ό,τι μπορεί να κάνει. Νομίζει ότι θα διαλύσει την ενότητα που ο Χριστός προσευχήθηκε να υπάρχει στην Εκκλησία Του. Λέγει: “Θα εξέλθω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους, για να εξαπατήσω όσους μπορώ, να επικρίνω, και να καταδικάζω, και να διαστρέφω.” Ας γίνει δεκτός ο υιός της απάτης και της ψευδομαρτυρίας από μια εκκλησία που είχε μεγάλο φως, μεγάλη απόδειξη, και εκείνη η εκκλησία θα απορρίψει το μήνυμα που έστειλε ο Κύριος και θα δεχθεί τους πλέον παράλογους ισχυρισμούς και ψευδείς υποθέσεις και ψευδείς θεωρίες. Ο Σατανάς γελά με την αφροσύνη τους, διότι γνωρίζει τι είναι η αλήθεια.» Testimonies to Ministers, 409.

«Ας γίνει δεκτός ο υἱὸς τῆς ἀπάτης καὶ τοῦ ψευδομαρτυρίου ἀπὸ ἐκκλησίαν ἥτις ἔλαβε μέγα φῶς, μεγάλην ἀπόδειξιν, καὶ ἡ ἐκκλησία αὕτη θὰ ἀπορρίψει τὸ μήνυμα τὸ ὁποῖον ἀπέστειλεν ὁ Κύριος, καὶ θὰ δεχθῇ τοὺς πλέον παράλογους ἰσχυρισμούς καὶ ψευδεῖς ὑποθέσεις καὶ ψευδεῖς θεωρίες.» Τὸ 1863, ὁ Μιλλεριτικὸς Ἀντβεντισμὸς «ἐπέστρεψε» εἰς τὴν παράλογον καὶ ψευδῆ μεθοδολογίαν τὴν ὁποίαν εἶχεν χρησιμοποιήσει ὁ ἀποστάτης Προτεσταντισμός, καὶ ἀπέρριψε τὴν ταυτοποίησιν ὑπὸ τοῦ William Miller τῶν ἑπτὰ καιρῶν τοῦ Λευιτικοῦ εἴκοσι ἕξ. Τὸ θέμα τῆς «ἐπιστροφῆς» παρεστάθη διὰ τῶν στασιαστῶν εἰς Ἀριθμοὺς δεκατέσσαρα, ὅτε ἀπεφάσισαν νὰ ἐκλέξουν ἀρχηγὸν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς Αἴγυπτον.

> Καὶ εἶπαν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον· Ἄς καταστήσωμεν ἀρχηγὸν καὶ ἄς ἐπιστρέψωμεν εἰς Αἴγυπτον. Ἀριθμοί 14:4.

Το θέμα της «επιστροφής» στον αποστατημένο Προτεσταντισμό παραστάθηκε επίσης από τον Ιερεμία, όταν στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο του ειπώθηκε ότι οι πεσμένοι Προτεστάντες μπορούσαν να επιστρέψουν προς αυτόν, αλλά αυτός δεν έπρεπε να «επιστρέψει» προς αυτούς.

> Δεν εκάθισα εις τη σύναξιν των εμπαικτών, ουδέ ηυφράνθην· εκάθισα μόνος εξαιτίας της χειρός σου· διότι με εγέμισας αγανάκτησιν. Διατί είναι διαπαντός ο πόνος μου, και η πληγή μου ανίατος, ήτις αρνείται να ιαθή; Θέλεις είσθαι εις εμέ ως ψεύστης, και ως ύδατα τα οποία εκλείπουν; Διά τούτο ούτω λέγει ο Κύριος· Εάν επιστρέψης, τότε θέλω σε επαναφέρει, και θέλεις ίστασθαι ενώπιόν μου· και εάν αποχωρίσης το τίμιον από του αχρείου, θέλεις είσθαι ως το στόμα μου· αυτοί θέλουσιν επιστρέψει προς σε· συ όμως μη επιστρέψης προς αυτούς. Και θέλω σε καταστήσει προς τον λαόν τούτον τείχος χάλκινον οχυρόν· και θέλουσι πολεμήσει εναντίον σου, αλλά δεν θέλουσι κατισχύσει εναντίον σου· διότι εγώ είμαι μετά σου, διά να σε σώζω και διά να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος. Ιερεμίας 15:17–20.

Ίσως η σαφέστερη προφητική απεικόνιση της αρχής τοῦ νὰ μὴν ἐπιστρέφει κανείς στὸν ἀποστατημένο Προτεσταντισμό βρίσκεται στὴν ἱστορία τοῦ ἀνυπάκουου προφήτη, ὁ ὁποῖος μετέφερε ἕνα μήνυμα ἐλέγχου πρὸς τὸν Ἰεροβοάμ, τὸν πρῶτο βασιλέα τῶν δέκα φυλῶν τοῦ βόρειου βασιλείου.

> Και ο βασιλιάς είπε προς τον άνθρωπο του Θεού· Έλα μαζί μου στο σπίτι και αναψύξου, και θα σου δώσω δώρο. Και ο άνθρωπος του Θεού είπε προς τον βασιλιά· Εάν μου δώσεις το ήμισυ του οίκου σου, δεν θα εισέλθω μαζί σου, ούτε θα φάγω άρτο ούτε θα πιω ύδωρ εν τω τόπω τούτω· διότι έτσι με προστάχθηκε διά του λόγου του Κυρίου, λέγοντος· Μη φάγεις άρτο, μηδέ πιεις ύδωρ, μηδέ επιστρέψεις από την οδό από την οποία ήλθες. Και ανεχώρησε από άλλην οδόν και δεν επέστρεψε από την οδό διά της οποίας ήλθε εις Βαιθήλ. Γ΄ Βασιλέων 13:7–10.

Στον ανυπάκουο προφήτη είχε δοθεί από τον Θεό η εντολή να μη επιστρέψει από τον δρόμο από τον οποίο είχε έλθει. Ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός είχε εξέλθει από τον Προτεσταντισμό, ο οποίος αντιπροσωπευόταν από τις Σάρδεις, και δεν έπρεπε να επιστρέψει. Αν και ο ανυπάκουος προφήτης γνώριζε πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να επιστρέψει από τον δρόμο από τον οποίο είχε έλθει, ένας ψευδοπροφήτης από το βασίλειο του Ιεροβοάμ τού είπε ότι ο Θεός είχε πει πως ο ανυπάκουος προφήτης έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι του ψευδοπροφήτη και να φάγει μαζί του. Παρά την οδηγία του Θεού, έπραξε ακριβώς αυτό. Μόλις άρχισε να τρώγει την τροφή του ψευδοπροφήτη, η Γραφή δηλώνει σαφώς ότι ο προφήτης της Σαμάρειας είχε ψευσθεί.

> Κατῴκει δε προφήτης τις γέρων εν Βαιθήλ· και ήλθον οι υιοί αυτού και ανήγγειλαν προς αυτόν πάντα τα έργα, όσα έκαμεν ο άνθρωπος του Θεού εν εκείνη τη ημέρα εν Βαιθήλ· και τους λόγους, τους οποίους ελάλησε προς τον βασιλέα, τούτους επίσης διηγήθησαν προς τον πατέρα αυτών. Και είπεν ο πατήρ αυτών προς αυτούς· Ποίον δρόμον υπήγε; Διότι οι υιοί αυτού είχον ιδεί ποίαν οδόν υπήγεν ο άνθρωπος του Θεού, όστις ήλθεν εκ Ιούδα. Και είπεν προς τους υιούς αυτού· Επισάξατέ μοι τον όνον. Και επισάξαν εις αυτόν τον όνον· και εκάθησεν επ’ αυτού, και υπήγεν οπίσω του ανθρώπου του Θεού, και εύρεν αυτόν καθήμενον υπό δρυν· και είπεν προς αυτόν· Συ είσαι ο άνθρωπος του Θεού ο ελθών εκ Ιούδα; Και εκείνος είπεν· Εγώ. Τότε είπεν προς αυτόν· Έλθε μετ’ εμού εις τον οίκον, και φάγε άρτον. Και εκείνος είπεν· Δεν δύναμαι να επιστρέψω μετά σου, ουδέ να εισέλθω μετά σου· ούτε θέλω φάγει άρτον ούτε θέλω πίει ύδωρ μετά σου εν τω τόπω τούτω· διότι ούτως ελαλήθη προς εμέ διά του λόγου του Κυρίου· Δεν θέλεις φάγει άρτον ούτε θέλεις πίει ύδωρ εκεί, ουδέ θέλεις επιστρέψει διά της οδού, καθ’ ην ήλθες. Και εκείνος είπεν προς αυτόν· Και εγώ προφήτης είμαι καθώς συ· και άγγελος ελάλησε προς εμέ διά του λόγου του Κυρίου, λέγων· Επίστρεψον αυτόν μετά σου εις τον οίκον σου, διά να φάγη άρτον και να πίη ύδωρ. Πλην εψεύσθη προς αυτόν. Ούτω επέστρεψεν μετ’ αυτού, και έφαγεν άρτον εν τω οίκω αυτού, και έπιεν ύδωρ. Γ΄ Βασιλέων 13:11–19.

Ὁ ἀνυπάκουος προφήτης ἔφαγε καὶ ἔπιε μετὰ τοῦ ψευδομένου προφήτου τῆς Σαμαρείας, πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἀποδέχθηκε τὸ μήνυμα ἑνὸς ἀποστάτου προφήτου καὶ ἀπέρριψε τὸ μήνυμα τοῦ Κυρίου· τὸ μήνυμα ποὺ εἶχε πιστὰ μεταδώσει τὴν ἴδια ἡμέρα. Ἤξευρε κάλλιστα ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπιστρέψει, ἀλλ’ ὅμως τὸ ἔπραξε. Ἡ ἀδελφὴ White μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἐὰν ὁ «υἱὸς τῆς ἀπάτης καὶ τοῦ ψευδομαρτυρίου γίνῃ δεκτὸς ἀπὸ μιὰ ἐκκλησία ποὺ ἔλαβε μέγα φῶς, μεγάλες ἀποδείξεις, τότε ἡ ἐκκλησία αὐτὴ θὰ ἀπορρίψει τὸ μήνυμα ποὺ ἔχει ἀποστείλει ὁ Κύριος». Στὴν Millerite ἱστορία, ὁ πρῶτος ἄγγελος εἶχε φωτίσει τὴ γῆ μὲ τὴ δόξα του. Τὸ 1840, τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου ἀγγέλου μεταφέρθηκε σὲ κάθε ἱεραποστολικὸ σταθμὸ τοῦ κόσμου.

> «Η αγγελία της επικείμενης έλευσης του Κυρίου μας στον κόσμο μας με δύναμη και μεγάλη δόξα είναι αλήθεια, και το 1840 πολλές φωνές υψώθηκαν για τη διακήρυξή της.» Manuscript Releases, τόμος 9, 134.

Λίγο αργότερα, ο Μιλλερίτικος Αντβεντισμός επέστρεψε στο «ψεύδος» της μεθοδολογίας του αποστάτη Προτεσταντισμού και απέρριψε «το μήνυμα του Κυρίου» το οποίο ο Θεός είχε αποστείλει μέσω του Γουίλλιαμ Μίλλερ. Απέρριψαν το μήνυμα του Μωυσή όπως παρουσιάσθηκε από τον Ηλία, και το «ψεύδος» που έγινε δεκτό στην αρχή της Μιλλερίτικης ιστορίας αντιπροσωπεύει το «ψεύδος» που πιστεύεται στο τέλος· το «ψεύδος» που επιφέρει ισχυρή πλάνη επάνω στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό.

> Και με κάθε απάτη της αδικίας μεταξύ εκείνων που χάνονται· επειδή δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας, διά να σωθούν. Και διά τούτο ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν εις το ψεύδος· διά να κατακριθούν όλοι όσοι δεν επίστευσαν εις την αλήθειαν, αλλά ευηρεστήθησαν εις την αδικίαν. 2 Θεσσαλονικείς 2:10–12.

Προσπαθούμε να καταδείξουμε τον ρόλο του Ηλία ως συμβόλου σε συνάρτηση με τις παράλληλες ιστορίες του κέρατος του Προτεσταντισμού και του κέρατος του Ρεπουμπλικανισμού κατά την περίοδο κατά την οποία βασιλεύει το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας. Η δυσκολία τού να συναχθούν προφητικώς όλα τα ζητήματα του 1863, τουλάχιστον για μένα, έγκειται στις διάφορες αλληλένδετες γραμμές που εγγίζουν την έννοια της «κυκλικής λογικής». Η ευθεία λογική αποτελεί πάντοτε την καλύτερη προσέγγιση, αλλά ο εντοπισμός των θείων αληθειών και των σχέσεων αυτών των αληθειών μεταξύ τους είναι έργο δύσκολο, διότι βρίσκονται στην Αγία Γραφή «εδώ ολίγον και εκεί ολίγον».

> Ποιον θέλει διδάξει γνώσιν; και ποιον θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; εκείνους που απογαλακτίσθηκαν από το γάλα και αποσπάσθηκαν από τους μαστούς. Διότι εντολή πρέπει να είναι επί εντολής, εντολή επί εντολής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον. Ησαΐας 28:9, 10.

Είναι επίσης δύσκολο έργο όταν το κοινό στο οποίο απευθύνεστε αποτελείται από εκείνους που είναι εξοικειωμένοι με τις πρωταρχικές αλήθειες στις οποίες αναφέρεστε, ενώ άλλοι είναι νέοι σε όλα αυτά. Σχεδόν όλες οι αλήθειες των οποίων προτίθεμαι να δώσω μια επισκόπηση σε αυτό το άρθρο μπορούν να βρεθούν στους Πίνακες του Αββακούμ. Από φόβο μήπως ακουστώ σαν να χρησιμοποιώ «κυκλική λογική», πρόκειται να σας πω εκ των προτέρων πού κατευθυνόμαστε, πριν πράγματι φθάσουμε εκεί.

Το 1863, ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός της Λαοδίκειας έστησε ένα είδωλο ζηλοτυπίας. Το είδωλο της ζηλοτυπίας αντιπροσωπεύει την πρώτη από τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού της Λαοδίκειας.

> Καὶ εἶπέ μοι· Υἱὲ ἀνθρώπου, ἆρον τώρα τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὸν βορρᾶν. Καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὸν βορρᾶν, καὶ ἰδοὺ, πρὸς βορρᾶν, ἐπὶ τῇ πύλῃ τοῦ θυσιαστηρίου, ἡ εἰκὼν ταύτη τῆς ζηλοτυπίας ἐν τῇ εἰσόδῳ. Ἰεζεκιὴλ 8:5.

Οι τέσσερις γενεές της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αντιπροσωπεύονται σε διάφορα χωρία της Γραφής, αλλά χρησιμοποιώ ως κύριο σημείο αναφοράς το όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι το όγδοο κεφάλαιο οδηγεί στο ένατο κεφάλαιο. Στον Ιεζεκιήλ 9 απεικονίζεται η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και στο Testimonies, τόμος πέμπτος, η αδελφή White προσδιορίζει με σαφήνεια αυτό το γεγονός. Στα σχόλια της αδελφής White γίνεται σαφής αναφορά σε δύο τάξεις προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ όταν λαμβάνει χώρα η σφράγιση. Το ίδιο κάνει και ο Ιεζεκιήλ, και η τάξη που δεν λαμβάνει τη σφραγίδα αντιπροσωπεύεται στο όγδοο κεφάλαιο.

> «Η τάξη εκείνη η οποία δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα αφεθεί χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιοφόρους Του, στους άνδρες που κρατούν στα χέρια τους όπλα εξολεθρεύσεως: “Περάστε πίσω από αυτόν μέσα από την πόλη, και πατάξτε· ας μη λυπηθεί το μάτι σας, ούτε να δείξετε οίκτο· κατασφάξτε τελείως γέρους και νέους, παρθένες και μικρά παιδιά και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο βρίσκεται το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου. Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν μπροστά στον οίκο.”»

> «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν υιοθετήσει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και την έκδηλη φανέρωση της δύναμης του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα πράξει καλό, ούτε θα πράξει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων ώστε να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανδρών που δεν θα υψώσουν ποτέ πλέον τη φωνή τους σαν σάλπιγγα για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά, όλοι χάνονται μαζί». Testimonies, τόμος 5, 211.

Το όγδοο κεφάλαιο περιγράφει εκείνους που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ —«την εκκλησία» η οποία, στην τέταρτη από τις τέσσερις γενεές, παριστάνεται να προσκυνά τον ήλιο.

> Και με έφερε στην εσωτερική αυλή του οίκου του Κυρίου· και ιδού, στην είσοδο του ναού του Κυρίου, ανάμεσα στον πρόναο και στο θυσιαστήριο, ήσαν περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα τους προς τον ναό του Κυρίου και τα πρόσωπά τους προς την ανατολή· και προσκυνούσαν τον ήλιο προς την ανατολή. Και μου είπε: Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; Είναι άραγε μικρό πράγμα για τον οίκο του Ιούδα να διαπράττουν τα βδελύγματα που διαπράττουν εδώ; Διότι γέμισαν τη γη με βία και επέστρεψαν για να με παροργίζουν· και ιδού, φέρνουν το κλαδί στη μύτη τους. Διά τούτο και εγώ θα ενεργήσω με οργή· ο οφθαλμός μου δεν θα φεισθεί, ούτε θα ελεήσω· και αν ακόμη κράξουν στα αυτιά μου με δυνατή φωνή, όμως δεν θα τους ακούσω. Ιεζεκιήλ 8:16–18.

Ακριβώς όπως και με την πονηρή αναφορά των δέκα κατασκόπων, οι είκοσι πέντε ηγέτες της αποστασίας, οι οποίοι προσκυνούν τον ήλιο, έχουν «παροργίσει» τον Κύριο. Ο νόμος της Κυριακής είναι η «ημέρα του παροργισμού» προς την οποία προδείχνουν οι προφήτες. Το ένατο κεφάλαιο περιγράφει εκείνους που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού στο ίδιο ακριβώς χρονικό σημείο, διότι απλώς επαναλαμβάνει και αναπτύσσει περαιτέρω το όγδοο κεφάλαιο.

> «Αυτή η σφράγιση των δούλων του Θεού [Αποκάλυψη 7] είναι η ίδια που παρουσιάσθηκε στον Ιεζεκιήλ σε όραμα.» Testimonies to Ministers, 445.

Το 1863, η πρώτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού άρχισε την περιπλάνησή της στην έρημο. Η προφητική ιστορία που ταυτοποιεί την εικόνα της ζηλοτυπίας το 1863 ήταν ο χρυσός μόσχος του Ααρών. Τα προφητικά χαρακτηριστικά του χρυσού μόσχου είναι ότι ήταν εικόνα θηρίου και ότι ήταν χρυσός. Ο χρυσός είναι το σύμβολο της Βαβυλώνος· συνεπώς, ο χρυσός μόσχος του Ααρών ήταν η εικόνα του θηρίου της Βαβυλώνος. Η εικόνα του θηρίου ορίζεται μόνον ως ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να ελέγχει τη σχέση.

> «Αλλά τι είναι η “εικόνα προς το θηρίον”; και πώς πρόκειται να σχηματισθεί; Η εικόνα κατασκευάζεται από το δίκερων θηρίον, και είναι εικόνα προς το θηρίον. Ονομάζεται επίσης εικόνα του θηρίου. Επομένως, για να μάθουμε ποια είναι η ομοιότητα της εικόνας και πώς πρόκειται να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού. »

> «Όταν η αρχαία εκκλησία διεφθάρη, απομακρυνόμενη από την απλότητα του ευαγγελίου και αποδεχόμενη ειδωλολατρικές τελετές και συνήθειες, έχασε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού· και, προκειμένου να ελέγχει τις συνειδήσεις του λαού, αναζήτησε την υποστήριξη της κοσμικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο παπισμός, μια εκκλησία που ήλεγχε τη δύναμη του κράτους και τη χρησιμοποιούσε για την προώθηση των δικών της σκοπών, ιδίως για την τιμωρία της “αίρεσης”. Για να σχηματίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια εικόνα του θηρίου, η θρησκευτική εξουσία πρέπει να ελέγξει σε τέτοιο βαθμό την πολιτική κυβέρνηση, ώστε και η εξουσία του κράτους να χρησιμοποιείται από την εκκλησία για την επίτευξη των δικών της σκοπών.» The Great Controversy, 443.

Το μοσχάρι που κατασκεύασε ο Ααρών κατασκευάστηκε ενώ ο Μωυσής λάμβανε τις Δέκα Εντολές. Η δεύτερη εντολή απαγορεύει τη λατρεία των ειδώλων και περιλαμβάνει μια μερική περιγραφή του χαρακτήρα του Θεού, όταν παρουσιάζει τον Θεό ως ζηλότυπο Θεό.

> Οὐ ποιήσεις εἰς σεαυτόν γλυπτὸν εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα ὅσα εἰσὶν ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς· οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς οὐδὲ μὴ λατρεύσῃς αὐτοῖς· διότι ἐγώ, Κύριος ὁ Θεός σου, εἰμὶ Θεὸς ζηλωτής, ἀποδίδων τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με, καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς μου. Ἔξοδος 20:4–6.

Η εικόνα του χρυσού μόσχου του Ααρών, ως είδωλο, αντιπροσωπεύει μια εικόνα ζηλοτυπίας, διότι προκάλεσε τη δίκαιη αγανάκτηση που ανάγκασε τον Μωυσή να ρίψει κάτω και να συντρίψει τις πρώτες δύο πλάκες των Δέκα Εντολών. Προτιθέμεθα να δείξουμε ότι ο παραχαραγμένος χάρτης του 1863 αντιπροσωπεύθηκε από τον χρυσό μόσχο του Ααρών. Η ζηλοτυπία του Θεού εκδηλώθηκε έναντι του χρυσού μόσχου του Ααρών, διότι ο χρυσός μόσχος αντιπροσώπευε έναν ψευδή θεό. Ο μόσχος ήταν η παραχαραγμένη απεικόνιση του Θεού. Ο Ααρών διακήρυξε ότι αντιπροσώπευε τους θεούς που τους είχαν ελευθερώσει από την αιγυπτιακή δουλεία. Οι δύο πλάκες τις οποίες συνέτριψε ο Μωυσής σε εκείνη ακριβώς την ιστορία ήταν ένα «αντίγραφο» του χαρακτήρα του αληθινού Θεού, του Θεού που πράγματι τους είχε εξαγάγει από την Αίγυπτο. Ο παραχαραγμένος χάρτης που παρήχθη το 1863 είναι εικόνα ζηλοτυπίας, διότι συνέτριψε τις δύο πλάκες του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, αφαιρώντας τους επτά καιρούς του όρκου του Μωυσή.

> «Έχω δει ότι το διάγραμμα του 1843 είχε κατευθυνθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και απέκρυψε ένα σφάλμα σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μην μπορέσει να το διακρίνει, έως ότου το χέρι Του απομακρύνθηκε.» Early Writings, 74, 75.

Περαιτέρω, η Έλεν Ουάιτ προσθέτει στην εντολή να μην αλλοιωθεί ο πίνακας του 1843, με την επιφύλαξη «εκτός δι’ εμπνεύσεως».

> «Είδα ότι ο παλαιός χάρτης είχε καθοδηγηθεί από τον Κύριο, και ότι ούτε ένα στοιχείο του έπρεπε να μεταβληθεί παρά μόνον κατόπιν θείας έμπνευσης. Είδα ότι τα στοιχεία του χάρτη ήσαν όπως ο Θεός ήθελε να είναι, και ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυβε ένα σφάλμα σε ορισμένα από τα στοιχεία, ώστε κανείς να μη το δει έως ότου αποσυρθεί το χέρι Του.» Spalding and Magan, 2.

Ο Ιάκωβος και η Έλλεν Ουάιτ διέμεναν με την οικογένεια του Ότις Νίκολ, όταν οι Νίκολ προετοίμασαν και παρήγαγαν το διάγραμμα του 1850. Το μόνο που «τροποποιήθηκε» στο διάγραμμα του 1850 ήταν ότι το έτος «1844» χρησιμοποιήθηκε για να αντικαταστήσει το έτος «1843», το οποίο είχε απεικονισθεί στο διάγραμμα του 1843. Το μόνο που «τροποποιήθηκε» ήταν η διόρθωση του «λάθους» επάνω στο οποίο ο Θεός είχε κρατήσει το χέρι Του. Η έμπνευση της προφήτιδος βρισκόταν μέσα στην ίδια την οικία όπου το διάγραμμα του 1843 «τροποποιήθηκε» και έγινε το διάγραμμα του 1850, και οι επτά καιροί του Λευιτικού είκοσι έξι παρέμειναν αποτυπωμένοι σε εκείνο το διάγραμμα, καθώς ήταν και στο διάγραμμα του 1843.

Η δεύτερη εντολή περιλαμβάνει ένα ακόμη στοιχείο αυτού του προφητικού ψηφιδωτού, διότι προσδιορίζει ότι ο Θεός λογαριάζει τις γενεές έως ότου επισκεφθεί την ανομία που διαπράττεται. Το 1863 άρχισε η πρώτη από τις τέσσερις γενεές της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, διότι το κίνημα των Μιλλεριτών έληξε σε εκείνο το σημείο.

Οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών προτυπώνουν τις δύο πλάκες του Αββακούμ, αλλά επίσης προτυπώνουν και τους δύο κινητούς άρτους της Πεντηκοστής, οι οποίοι ήσαν η μόνη προσφορά στη λειτουργία του αγιαστηρίου που περιελάμβανε αμαρτία. Η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού κατά τη δοσοληψία των Δέκα Εντολών, η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού κατά την έκχυση της Πεντηκοστής και η εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού στην ιστορία των δύο διαγραμμάτων των Μιλλεριτών, όλα προτυπώνουν την τελική εκδήλωση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος στην όψιμη βροχή. Οι δύο κινητοί άρτοι της Πεντηκοστής αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι υψώνονται ως σημαία κατά την όψιμη βροχή.

Οι άρτοι κυματισμού της Πεντηκοστής έπρεπε να παρασκευασθούν με «προζύμι», το οποίο αντιπροσωπεύει την αμαρτία, αλλά το προζύμι καταστρεφόταν μέσω της διαδικασίας του ψησίματος.

> Εν τῷ μεταξύ, ἐνῶ εἶχεν συναθροισθῇ ἀναρίθμητο πλῆθος τοῦ λαοῦ, ὥστε κατεπάτουν ἀλλήλους, ἤρξατο πρῶτον νὰ λέγῃ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· Προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ ὑπόκρισις. Λουκᾶς 12:1.

Οι άρτοι του κυματισμού ήσαν προσφορά απαρχών.

> Θα φέρετε από τις κατοικίες σας δύο άρτους προσφοράς κυματιστής, από δύο δέκατα εφά έκαστος· θα είναι από εκλεκτό αλεύρι· θα είναι ψημένοι με προζύμι· αυτοί είναι οι απαρχές προς τον Κύριο. Λευιτικόν 23:17.

Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι η προσφορά των πρωτοκαρπίων κατά τις έσχατες ημέρες.

> Και είδον, και ιδού, ένα Αρνίον ιστάμενον επί το όρος Σιών, και μετ’ αυτού εκατόν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, έχοντες το όνομα του Πατρός αυτού γεγραμμένον επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού, ως φωνήν υδάτων πολλών, και ως φωνήν βροντής μεγάλης· και ήκουσα φωνήν κιθαρωδών κιθαριζόντων με τας κιθάρας αυτών· και έψαλλον ως νέαν ωδήν ενώπιον του θρόνου, και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων· και ουδείς ηδύνατο να μάθη την ωδήν ειμή αι εκατόν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμένοι από της γης. Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες μετά γυναικών· διότι είναι παρθένοι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν εκ των ανθρώπων, ως απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον. Και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος· διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού. Αποκάλυψις 14:1–5.

Η τάξη των προσκυνητών των εσχάτων ημερών, οι οποίοι ουδέποτε πεθαίνουν, και οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον Ηλία, θα έχουν υπερνικήσει πλήρως την αμαρτία· διότι το πυρ του εξαγνισμού, το οποίο επιφέρεται επ’ αυτούς από τον Άγγελο της Διαθήκης, εκβάλλει και αφαιρεί ολοσχερώς το προζύμι από τους υιούς του Λευΐ.

> Ἰδοὺ, ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ θέλει ἑτοιμάσει τὴν ὁδὸν ἔμπροσθέν μου· καὶ ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον ζητεῖτε, θέλει ἐξαίφνης ἐλθεῖ εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ, ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, εἰς τὸν ὁποῖον σεις εὐαρεστεῖσθε· ἰδοὺ, ἔρχεται, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Ἀλλὰ τίς δύναται νὰ ὑπομείνῃ τὴν ἡμέραν τῆς ἐλεύσεως αὐτοῦ; καὶ τίς θέλει σταθῇ ὅταν φανῇ; διότι αὐτὸς εἶναι ὡς πῦρ χωνευτοῦ καὶ ὡς σάπωνος πλυνόντων· καὶ θέλει καθίσῃ ὡς χωνευτὴς καὶ καθαριστὴς τοῦ ἀργυρίου· καὶ θέλει καθαρίσει τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευΐ, καὶ θέλει ἐκκαθαρίσει αὐτοὺς ὡς τὸν χρυσὸν καὶ τὸ ἀργύριον, διὰ νὰ προσφέρωσιν εἰς τὸν Κύριον προσφορὰν ἐν δικαιοσύνῃ. Τότε ἡ προσφορὰ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ θέλει εἶσθαι εὐάρεστος εἰς τὸν Κύριον, καθὼς ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν ἀρχαίων καὶ καθὼς ἐν τοῖς προτέρους ἔτεσιν. Μαλαχίας 3:1–4.

Η προσφορά που είναι «όπως εν ταις ημέραις ταῖς ἀρχαίαις» είναι η πεντηκοστιανή προσφορά κυματίσματος των δύο άρτων. Ανυψώθηκε ως προσφορά, προσδιορίζοντας τους δύο προφήτες που εφονεύθησαν στους δρόμους και οι οποίοι κατόπιν ανυψώνονται στον ουρανό ως σημείον, κατά την έναρξη της κρίσεως του νόμου της Κυριακής.

Όταν ο Ααρών κατασκεύασε τον χρυσό του μόσχο, διακήρυξε ότι ο μόσχος ήταν οι θεοί που τους είχαν βγάλει από την Αίγυπτο, και έπειτα ανήγγειλε εορτή προς τον Κύριο.

> Και τα έλαβε από το χέρι τους, και το εσχημάτισε με εργαλείο χαράξεως, αφού το έκανε χωνευτό μοσχάρι· και είπαν: Οὗτοι εἶναι οἱ θεοί σου, Ἰσραήλ, οἵτινες σε ἀνεβίβασαν ἐκ γῆς Αἰγύπτου. Και όταν το είδε ο Ααρών, έκτισε θυσιαστήριο εμπρός του· και ο Ααρών έκανε διακήρυξη και είπε: Αύριο είναι εορτή προς τον Κύριο. Ἔξοδος 32:4, 5.

Όταν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ αποσχίσθηκε από το νότιο βασίλειο του Ιούδα, ο Ιεροβοάμ, ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ, εισήγαγε σκόπιμα μια πλαστή λατρευτική τελετή σε δύο πόλεις, εξέφερε την ίδια διακήρυξη με τον Ααρών, ισχυριζόμενος ότι οι δύο χρυσοί μόσχοι του ήσαν οι θεοί που τους έβγαλαν από την Αίγυπτο, και καθιέρωσε μια πλαστή εορτή, όπως είχε πράξει και ο Ααρών.

> Και είπε ο Ιεροβοάμ στην καρδιά του: Τώρα η βασιλεία θα επιστρέψει στον οίκο του Δαβίδ· αν αυτός ο λαός ανέβει για να προσφέρει θυσία στον οίκο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ, τότε η καρδιά αυτού του λαού θα επιστρέψει πάλι προς τον κύριό τους, προς τον Ροβοάμ, βασιλιά του Ιούδα, και θα με θανατώσουν και θα επιστρέψουν πάλι στον Ροβοάμ, βασιλιά του Ιούδα. Τότε ο βασιλιάς πήρε συμβουλή και έκαμε δύο χρυσά μοσχάρια και τους είπε: Είναι πολύ για σας να ανεβαίνετε στην Ιερουσαλήμ· ιδού οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου. Και έστησε το ένα στη Βαιθήλ, και το άλλο το έθεσε στη Δαν. Και το πράγμα αυτό έγινε αμαρτία· διότι ο λαός πήγαινε να προσκυνήσει μπροστά στο ένα, μέχρι τη Δαν. Και έκαμε οίκο υψηλών τόπων, και έκαμε ιερείς από τους κατωτέρους του λαού, οι οποίοι δεν ήσαν από τους υιούς του Λευί. Και ο Ιεροβοάμ καθόρισε εορτή στον όγδοο μήνα, τη δέκατη πέμπτη ημέρα του μήνα, όμοια με την εορτή που ήταν στον Ιούδα, και προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο. Έτσι έκαμε στη Βαιθήλ, θυσιάζοντας στα μοσχάρια που είχε κατασκευάσει· και εγκατέστησε στη Βαιθήλ τους ιερείς των υψηλών τόπων που είχε κάνει. Έτσι προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο που είχε κάνει στη Βαιθήλ, τη δέκατη πέμπτη ημέρα του όγδοου μήνα, δηλαδή στον μήνα που είχε επινοήσει από την ίδια του την καρδιά· και καθόρισε εορτή για τους υιούς Ισραήλ· και προσέφερε επάνω στο θυσιαστήριο και έκαιε θυμίαμα. 1 Βασιλέων 12:26–33.

Ο Δαν σημαίνει κρίση και αντιπροσωπεύει ένα κράτος· η Βαιθήλ σημαίνει ο οίκος του Θεού. Όπως στην ανταρσία του Ααρών, έτσι και στην περίπτωση του βασιλέως Ιεροβοάμ, τα σύμβολα προσδιορίζουν τον συνδυασμό Εκκλησίας και Κράτους που τελικώς λαμβάνει χώρα κατά τον κυριακάτικο νόμο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο νόμος της Κυριακής λαμβάνει χώρα στο τέλος του Αντβεντισμού, και στην αρχή του Αντβεντισμού το κίνημα, το οποίο είχε ταυτοποιηθεί ως το προτεσταντικό κέρας το καλοκαίρι του 1844, συνενώθηκε νομικά με το ρεπουμπλικανικό κέρας. Έτσι, η ανταρσία του Ααρών και του Ιεροβοάμ αντιπροσωπεύει τόσο το 1863 όσο και τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

Ο λόγος για τον οποίο ο αγγελιαφόρος της διαθήκης καθαρίζει τους «υιούς του Λευί» και όχι οποιαδήποτε άλλη από τις φυλές, είναι ότι, κατά την αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών, οι Λευίτες ήταν εκείνοι που στάθηκαν με τον Μωυσή. Για την πιστότητά τους, κατόπιν κατεστάθησαν η φυλή που εκπροσωπούσε το ιερατείο, τιμή η οποία είχε προηγουμένως οριστεί να ανήκει στους πρωτοτόκους κάθε φυλής. Γι’ αυτό ο Ιεροβοάμ φρόντισε ώστε το απομιμητικό του ιερατείο να μην προέρχεται από τους υιούς του Λευί, αλλά αντ’ αυτού κατέστησε το ιερατείο του «ἐκ τῶν ἐσχάτων τοῦ λαοῦ, οἵτινες δὲν ἦσαν ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Λευί».

Οι υιοί του Λευΐ είναι εκείνοι που καθαρίζονται διά πυρός ως σημείον, ή προσφορά κυματισμού, κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Η ιστορία της κρίσεως του νόμου της Κυριακής κατά τις έσχατες ημέρες προτυπώθηκε από την κρίση του 1863, όταν το νεοαναγνωρισθέν προτεσταντικό κέρας συνδέθηκε νομικώς με το ρεπουμπλικανικό κέρας. Έχουμε ακόμη μία γραμμή ιστορίας να εξετάσουμε προτού αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε τα χωρία στα οποία μόλις αναφερθήκαμε.

Εκείνη η γραμμή είναι το έτος 1856, και θα ασχοληθούμε με αυτό στο επόμενο άρθρο μας.

> «Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιόν των Ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του ίδιου γεγονότος· και αυτό παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Κατά Ματθαίον 25.» The Great Controversy, 426.

Back to Articles