Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eleven

Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Ένδεκα

Number Eleven

Αριθμός Ένδεκα

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.

Το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι μια προειδοποίηση για το επικείμενο κλείσιμο της δοκιμασίας, σε συνδυασμό με μια κλήση για προσωπική προετοιμασία. Αυτές οι δύο έννοιες παριστάνονται στα κεφάλαια δέκα και έντεκα του οράματος του Ησαΐα, και τούτο γίνεται μέσα στο πλαίσιο του μηνύματος του Daniel eleven, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1989, και του οποίου η κρυμμένη ιστορία αποσφραγίζεται κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι παριστάνονται στο όραμα από τον Ησαΐα και τους υιούς του. Οι δύο αυτές γραμμές μαζί αποτελούν μια προειδοποίηση προς τον Άχαζ, ο οποίος αντιπροσωπεύει τους Λαοδικείς που δεν έχουν «κατανόηση» αυτών των δύο εσωτερικών και εξωτερικών γραμμών που διατρέχουν τη βιβλική προφητεία.

Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.

Το Δανιήλ 11:11 και η Αποκάλυψη 11:11 παρουσιάζουν την ίδια εσωτερική και εξωτερική παράσταση, με το Δανιήλ να αντιπροσωπεύει το εξωτερικό και την Αποκάλυψη το εσωτερικό. Αυτά τα δύο εσωτερικά και εξωτερικά «κεφάλαια και εδάφια» συνδέονται άμεσα με τα εξωτερικά και εσωτερικά μηνύματα των κεφαλαίων δέκα και ένδεκα, και το πράττουν αυτό στο Ησαΐας 11:11.

Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.

Το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι το 9/11 και προσδιορίζει τον καθαρισμό και το χρίσμα του Ησαΐα ως αγγελιοφόρου στο 9/11. Από το έβδομο κεφάλαιο και εξής παρουσιάζεται το περίγραμμα του μηνύματος που έφθασε στο 9/11. Το δέκατο κεφάλαιο προσδιορίζει τον ρόλο των τελευταίων έξι εδαφίων του Δανιήλ ένδεκα, διότι αυτό ήταν το μήνυμα που αποσφραγίσθηκε στον καιρό του τέλους το 1989.

Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”

Το ενδέκατο κεφάλαιο του Ησαΐα αντιπροσωπεύει την 11η Σεπτεμβρίου και το χρίσμα του Ησαΐα και του μηνύματός του. Το εδάφιο 1 συνδέεται με το εδάφιο 10 μέσω του «Ιεσσαί», και το εδάφιο 10 λέγει: «Και εν εκείνη τη ημέρα», και το εδάφιο 11 συνεχίζει λέγοντας: «Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ώστε ο Κύριος θέλει εκτείνει πάλιν εκ δευτέρου την χείρα αυτού, διά να ανακτήση το υπόλοιπον του λαού αυτού.»

That day was 1850.

Εκείνη η ημέρα ήταν το 1850.

> And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.

> Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος θέλει αναβή εκ των ριζών αυτού· και το Πνεύμα του Κυρίου θέλει αναπαυθή επ’ αυτόν, πνεύμα σοφίας και συνέσεως, πνεύμα βουλής και δυνάμεως, πνεύμα γνώσεως και φόβου Κυρίου· και θέλει κάμει αυτόν οξύνοιαν εν τω φόβω του Κυρίου· και δεν θέλει κρίνει κατά την όψιν των οφθαλμών αυτού, ουδέ θέλει ελέγξει κατά την ακοήν των ώτων αυτού· αλλά μετά δικαιοσύνης θέλει κρίνει τους πτωχούς και μετά ευθύτητος θέλει ελέγξει υπέρ των πραέων της γης· και θέλει πατάξει την γην με την ράβδον του στόματος αυτού, και με την πνοήν των χειλέων αυτού θέλει θανατώσει τον ασεβή. Και η δικαιοσύνη θέλει είσθαι η ζώνη της οσφύος αυτού, και η πιστότης η ζώνη των νεφρών αυτού. Ο λύκος επίσης θέλει συγκατοικεί μετά του αρνίου, και η πάρδαλις θέλει αναπαύεσθαι μετά του εριφίου· και ο μόσχος και ο σκύμνος και το σιτευτόν ομού· και μικρόν παιδίον θέλει οδηγεί αυτά. Και η δάμαλις και η άρκτος θέλουσι βόσκει· τα μικρά αυτών θέλουσιν αναπαύεσθαι ομού· και ο λέων θέλει τρώγει άχυρον ως ο βους. Και το θηλάζον παιδίον θέλει παίζει επί την τρύπαν της ασπίδος, και το απογεγαλακτισμένον παιδίον θέλει βάλλει την χείρα αυτού επί την φωλεάν του βασιλίσκου. Δεν θέλουσι κακοποιεί ουδέ αφανίζει εν όλω τω όρει τω αγίω μου· διότι η γη θέλει είσθαι πλήρης της γνώσεως του Κυρίου, καθώς τα ύδατα σκεπάζουσι την θάλασσαν.

> 11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> 11:10 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει ὑπάρξει ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἥτις θέλει ἵστασθαι ὡς σημεῖον τῶν λαῶν· πρὸς αὐτὴν θέλουσιν ἐκζητήσει τὰ ἔθνη· καὶ ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἔνδοξος.

> 11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> 11:11 Και θέλει συμβεί εν εκείνη τη ημέρα ότι ο Κύριος θέλει εκτείνει εκ δευτέρου την χείρα αυτού, διά να ανακτήσει το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει απομείνει, από της Ασσυρίας, και από της Αιγύπτου, και από της Παθρώς, και από της Αιθιοπίας, και από του Ελάμ, και από της Σεναάρ, και από της Αιμάθ, και από των νήσων της θαλάσσης.

> 11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.

> 11:12 Και θέλει υψώσει σημείον εις τα έθνη, και θέλει συνάξει τους εξοστρακισμένους του Ισραήλ, και θέλει συγκεντρώσει τους διεσπαρμένους του Ιούδα εκ των τεσσάρων άκρων της γης.

> The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.

> Και ο φθόνος του Εφραΐμ θέλει εκλείψει, και οι εχθροί του Ιούδα θέλουσιν εξολοθρευθεί· ο Εφραΐμ δεν θέλει φθονεί τον Ιούδαν, και ο Ιούδας δεν θέλει καταθλίβει τον Εφραΐμ. Αλλ’ αυτοί θέλουσι πετάξει επί των ώμων των Φιλισταίων προς δυσμάς· ομού θέλουσι λαφυραγωγήσει τους προς ανατολάς· θέλουσιν επιβάλει την χείρα αυτών επί τον Εδώμ και τον Μωάβ· και οι υιοί Αμμών θέλουσιν υπακούει εις αυτούς.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.

> Και ο Κύριος θέλει εξολοθρεύσει ολοτελώς τη γλώσσα της θαλάσσης της Αιγύπτου· και με τον ισχυρόν αυτού άνεμον θέλει σείσει την χείρα αυτού επί τον ποταμόν, και θέλει πατάξει αυτόν εις τας επτά ροάς, και θέλει κάμει τους ανθρώπους να διαβαίνωσιν ξηροπόδαροι. Και θέλει είσθαι οδός διά το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει απομείνει, από της Ασσυρίας· καθώς ήτο εις τον Ισραήλ κατά την ημέραν καθ’ ην ανέβη εκ της γης της Αιγύπτου. Ησαΐας 11:1–16.

Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.

Το πρώτο εδάφιο δηλώνει: «Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος εκ των ριζών αυτού θέλει αναβή· και το Πνεύμα του Κυρίου θέλει αναπαυθή επ’ αυτόν». Η ισχυρή αυτή περιγραφή του Χριστού συνεχίζεται, ΠΛΗΝ η περιγραφή εφαρμόζεται περισσότερο στις έσχατες ημέρες παρά στις ημέρες του Ησαΐα ή ακόμη και στις ημέρες κατά τις οποίες ο Χριστός περιεπάτησε μεταξύ των ανθρώπων.

A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.

Μια προσεκτική ανάγνωση καταδεικνύει ότι τα εδάφια ένα έως εννέα αποτελούν όλα προσδιοριστικά γνωρίσματα του Χριστού, και στο εδάφιο δέκα δηλώνεται: «Και θέλει εξέλθει ράβδος». Δεν υπάρχει καμία διακοπή στη ροή της σκέψεως από το εδάφιο ένα έως το εδάφιο δέκα. Το εδάφιο δέκα λέγει: «και εν εκείνη τη ημέρα», πράγμα το οποίο πρέπει να συμβεί κατά την ίδια ημέρα με το εδάφιο ένα. Τόσο το εδάφιο δέκα όσο και το ένα προσδιορίζουν τη «ρίζα», και με τούτο συνδέουν τα δύο εδάφια, γραμμή επί γραμμής.

Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

Μαζί, τα εδάφια ένα και δέκα δηλώνουν: «Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος θέλει αναβλαστήσει εκ των ριζών αυτού· Και εν εκείνη τη ημέρα θέλει υπάρχει ρίζα του Ιεσσαί, ήτις θέλει ιστάμενη ως σημαία των λαών· προς αυτήν θέλουσι ζητήσει τα έθνη· και η ανάπαυσις αυτού θέλει είσθαι ένδοξος.»

A “rod” is a symbol of authority.

Μία «ράβδος» είναι σύμβολο εξουσίας.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.

> Και γέννησε υἱόν, άρρεν, ο οποίος μέλλει να ποιμάνει πάντα τα έθνη με ράβδο σιδηρά· και το τέκνον της αρπάχθηκε προς τον Θεό και προς τον θρόνο Του. Αποκάλυψις 12:5.

A “rod” is a symbol of selection, division and separation.

Μια «ράβδος» είναι σύμβολο εκλογής, διακρίσεως και διαχωρισμού.

> And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.

> Και ο Μωυσής απέθεσε τις ράβδους ενώπιον του Κυρίου, μέσα στη σκηνή του μαρτυρίου. Και την επομένη ο Μωυσής εισήλθε στη σκηνή του μαρτυρίου· και ιδού, η ράβδος του Ααρών για τον οίκο του Λευί είχε βλαστήσει, και είχε εκβάλει οφθαλμούς, και είχε ανθίσει άνθη, και είχε παραγάγει αμύγδαλα. Και ο Μωυσής έβγαλε όλες τις ράβδους από ενώπιον του Κυρίου προς όλους τους υιούς Ισραήλ· και εκείνοι είδαν, και έλαβε ο καθένας τη ράβδο του. Και ο Κύριος είπε προς τον Μωυσή· Φέρε πάλι τη ράβδο του Ααρών ενώπιον του μαρτυρίου, για να φυλάσσεται ως σημείο εναντίον των στασιαστών· και θα παύσεις εντελώς τους γογγυσμούς τους από εμένα, ώστε να μη πεθάνουν. Και ο Μωυσής έπραξε έτσι· καθώς τον πρόσταξε ο Κύριος, έτσι έπραξε. Αριθμοί 17:7–11.

Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.

Η ράβδος του Ααρών που βλάστησε προσδιορίζει μία «ράβδο» στη χρονική περίοδο της όψιμης βροχής, διότι του Ααρών ήταν η μόνη «ράβδος» που βλάστησε ανάμεσα στις δεκατρείς «ράβδους». Η βλάστηση αποτελεί σύμβολο της χρονικής περιόδου της όψιμης βροχής, όταν ο Θεός θα καταστήσει φανερή μια διάκριση ανάμεσα στις δώδεκα στασιαστικές «ράβδους» που ισχυρίζονται ότι έχουν το μήνυμα της όψιμης βροχής, καθώς και όπως απεικονίζεται επίσης με την επίδειξη του Ηλία διά πυρός, η οποία σημειώνει τη διάκριση μεταξύ του αληθινού και του ψευδούς. Μία «ράβδος» είναι επίσης σύμβολο μέτρησης και κρίσεως.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.

> Και μου εδόθη κάλαμος όμοιος με ράβδον· και ο άγγελος εστάθη, λέγων, Εγέρθητι και μέτρησον τον ναόν του Θεού, και το θυσιαστήριον, και τους προσκυνούντας εν αυτώ. Αποκάλυψις 11:1.

The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.

Η «ράβδος» εξέρχεται από τον κορμό του Ιεσσαί, και το «Ιεσσαί» σημαίνει «να εξέχει, να διακρίνεται», όπως τα ορόσημα στη βιβλική προφητεία. Ο Φαρές ήταν η πραγματική «ρίζα» του Ιεσσαί, και το Φαρές σημαίνει «ρήγμα, να εκρήγνυται ή να διασκορπίζεται». Ο Φαρές είναι η ρίζα ή η αρχή της γραμμής αίματος του Ιεσσαί. Η «ρίζα του Ιεσσαί» είναι, επομένως, σύμβολο του άλφα, του Φαρές, και το ωμέγα είναι ο Ιεσσαί, η αρχή και το τέλος. Η ρίζα του Ιεσσαί αρχίζει με διασκορπισμό (Φαρές) και καταλήγει σε ορόσημο ενός ανθρώπου που στέκεται. Άνδρες που στέκονται όρθιοι προφητικώς σηματοδοτούν μία βασιλεία. Στη Γραφή ο Φαρές αρχίζει μία γραμμή αίματος, χωρίς καμία σύνδεση πριν από την εμφάνισή του, και το όνομά του σημαίνει ρήγμα· έτσι, η καταγραφή της γενεαλογίας του και το όνομά του ταυτοποιούν τον Φαρές ως την αρχή, καθιστώντας τον Ιεσσαί το τέλος. Ο Μελχισεδέκ είναι επίσης μία βιβλική μορφή που ταυτοποιείται ως έχουσα καμία προγενέστερη γενεαλογία, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του Φαρές. Η ρίζα του Φαρές περιέχει την αλήθεια ότι αυτός αντιπροσωπεύει ιερωσύνη του Μελχισεδέκ, στον οποίο ο Αβραάμ κατέβαλε δεκάτες.

The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.

Η τάξη του Μελχισεδέκ είναι η ιερατική τάξη του Χριστού.

> Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.

> Ὅπου ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν ὁ πρόδρομος, ὁ Ἰησοῦς, γενόμενος ἀρχιερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Πρὸς Ἑβραίους 6:20.

The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.

Η ρίζα του Ιεσσαί ήταν η ιεροσύνη του Μελχισεδέκ, και η αρχή πρέπει να αντικατοπτρίζει το τέλος. Ο Ιεσσαί αντιπροσωπεύει την έσχατη ομάδα της ιεροσύνης του Μελχισεδέκ που θα εγερθεί, η οποία, σύμφωνα με τον Ησαΐα, αποτελεί σημείο προς τα έθνη.

The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.

Ο «κορμός» σημαίνει «να κόπτω (δένδρα)· τον κορμό ή το κούτσουρο ενός δένδρου (είτε ως κατακοπέντος είτε ως πεφυτευμένου)», και ο «κορμός» εκφύεται από μια βασιλεία που έχει παραμερισθεί, όπως ο Ναβουχοδονόσορ στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Το δένδρο είναι προφητικώς μια βασιλεία, και όταν μια βασιλεία τερματίζεται, το δένδρο εκείνο έχει κατακοπεί.

The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.

Ο «βλαστός» στο χωρίο προέρχεται από κορμό δένδρου που έχει απομείνει—όχι από ανώτερο κλάδο. Από μία προγενέστερη βασιλεία, η οποία παριστάνεται από τον κορμό, εξέρχεται μία «ράβδος», σύμβολο εξουσίας, και η εξουσία εκείνη βασίζεται στο κατά πόσον η «ράβδος» φέρει τους «οφθαλμούς και τα άνθη» του μηνύματος της όψιμης βροχής. Η εξουσία αυτή αντλείται από μία προηγούμενη βασιλεία, η οποία έχει κατακοπεί.

The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.

Η «ρίζα» είναι η «ρίζα τοῦ Ἰεσσαί» και ο «βλαστός» που προέρχεται από «το κούτσουρο» εξέρχεται από «το κούτσουρο» του οποίου οι ρίζες είναι η ρίζα τοῦ Ἰεσσαί. Ο βλαστός που παράγει την εξουσία προέρχεται από το κούτσουρο, αλλά ο Κλάδος προέρχεται από τη ρίζα — και η ρίζα είναι το λάβαρο. Η ρίζα είναι η αρχή και το τέλος είναι ο Κλάδος.

The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.

Η λέξη «κλάδος» σημαίνει φύλακας ή οδόσημο. Ο Ησαΐας μάς πληροφορεί ότι ο Κλάδος έρχεται κατά τον νόμο της Κυριακής.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.

> Και κατά την ημέραν εκείνην επτά γυναίκες θέλουσι πιασθή από ενός ανδρός, λέγουσαι· Ημείς θέλομεν τρώγει τον άρτον ημών και θέλομεν ενδύεσθαι τα ιμάτια ημών· μόνον ας ονομασθώμεν με το όνομά σου, διά να αφαιρεθή το όνειδός ημών. Κατά την ημέραν εκείνην ο βλαστός του Κυρίου θέλει είσθαι ωραίος και ένδοξος, και ο καρπός της γης εξαίρετος και ευπρεπής διά τους διασωθέντας του Ισραήλ. Και θέλει συμβή, ότι ο απολειφθείς εν Σιών και ο εναπομείνας εν Ιερουσαλήμ θέλει ονομασθή άγιος, πας ο γεγραμμένος μεταξύ των ζώντων εν Ιερουσαλήμ· όταν ο Κύριος εκπλύνη την ακαθαρσίαν των θυγατέρων της Σιών και καθαρίση το αίμα της Ιερουσαλήμ εκ μέσου αυτής διά πνεύματος κρίσεως και διά πνεύματος καύσεως. Ησαΐας 4:1–4.

The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.

Ο «ένας άνδρας» τον οποίο αρπάζουν οι επτά γυναίκες είναι ο πάπας, ο οποίος κατά τον νόμο της Κυριακής γίνεται ο όγδοος, ο εκ των επτά, παραχαράσσοντας τις 8 ψυχές επάνω στην κιβωτό. Κατά τον νόμο της Κυριακής, «εν εκείνη τη ημέρα» «ο κλάδος του Κυρίου θέλει είσθαι ωραίος και ένδοξος» «όταν ο Κύριος αποπλύνει την ακαθαρσία των θυγατέρων της Σιών και καθαρίσει το αίμα της Ιερουσαλήμ εκ μέσου αυτής διά πνεύματος κρίσεως και διά πνεύματος καύσεως». Ο καθαρισμός διά του πνεύματος της κρίσεως και της καύσεως επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης στο Μαλαχία τρία κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο «ωραίος κλάδος» είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι δεν προέρχονται από το κούτσουρο, αλλά από τη ρίζα του Ιεσσαί, η οποία είναι το λάβαρο.

Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.

Η εξουσία τους παριστάνεται από τη ράβδο που προήλθε από κλάδο ενός πεπτωκότος βασιλείου. Το βασίλειο της Φιλαδελφείας εξέπεσε από το 1856 έως το 1863, και η εξουσία που εγκαθιδρύθηκε σε εκείνο το πεπτωκός βασίλειο αποκαθίσταται εκ νέου κατά τον κυριακάτικο νόμο. Όταν ο κλάδος που είναι το λάβαρο υψωθεί, το Λαοδικειακό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων μεταβαίνει στο Φιλαδελφιανό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τότε είναι που η εξουσία ή ράβδος που προήλθε από το Μιλλεριτικό ή Φιλαδελφιανό βασίλειο παριστάνεται από κλείδα, η οποία τίθεται επί του Ελιακείμ στο Ησαΐας 22:22.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Καὶ τὴν κλεῖδα τοῦ οἴκου τοῦ Δαυὶδ θὰ θέσω ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ· καὶ θὰ ἀνοίγῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ κλείῃ· καὶ θὰ κλείῃ, καὶ οὐδεὶς θὰ ἀνοίγῃ. Ἠσαΐας 22:22.

The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.

Το εδάφιο προσδιορίζει την 22α Οκτωβρίου 1844 και ταυτοποιεί τον Ελιακίμ ως λαμβάνοντα ένα «κλειδί». Στα δύο προηγούμενα εδάφια, η εξουσία της Λαοδίκειας αφαιρείται από τον Σεβνά και δίδεται στον Ελιακίμ. Κατά τον νόμο της Κυριακής, η εξουσία που είχε κάποτε δοθεί στον εκλεκτό λαό της διαθήκης αφαιρείται από το βασίλειο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας και δίδεται στο βασίλειο του Φιλαδελφικού κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων — το οποίο είναι το βασίλειο της δόξης.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.

> Λέγει αὐτοῖς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων Πέτρος εἶπε· Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ· διότι σὰρξ καὶ αἷμα δὲν σοῦ ἀπεκάλυψαν τοῦτο, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ἐγὼ δέ σοι λέγω, ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ θέλω οἰκοδομήσει τὴν ἐκκλησίαν μου· καὶ πύλαι ᾅδου δὲν θέλουσιν ἰσχύσει κατ’ αὐτῆς. Καὶ θέλω σοὶ δώσει τὰς κλεῖδας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, θέλει εἶσθαι δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς· καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, θέλει εἶσθαι λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κατὰ Ματθαῖον 16:16–19.

The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.

Ἡ ῥάβδος τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία παριστάνεται ὡς κλεὶς δοθεῖσα εἰς τὸν Πέτρον, τίθεται ἐπὶ τοῦ ὤμου τοῦ Ἐλιακίμ στὸ Ἠσαΐας 22:22. Ὁ Πέτρος ἀντιπροσωπεύει τὸν κλάδον τῶν ἑκατὸν τεσσεράκοντα τεσσάρων χιλιάδων οἵτινες εἰσέρχονται εἰς διαθήκην μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἀκριβῶς πρὸ τοῦ νόμου τῆς Κυριακῆς. Στὸ χωρίον, ὁ Πέτρος εὑρίσκεται εἰς τὴν Καισάρειαν τῆς Φιλίππου, ἥτις εἶναι τὸ Πάνιον τῶν ἐδαφίων δεκατρία ἕως δεκαπέντε τοῦ Δανιὴλ ἕνδεκα. Τὸ ὄνομά του μεταβάλλεται, ἀντιπροσωπεύοντας σχέσιν διαθήκης, καὶ τὸ ὄνομα Πέτρος, ὅταν προσεγγισθῇ διὰ τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἀριθμητικῶν θέσεων ἑκάστου γράμματος, ἰσοδυναμεῖ πρὸς 144.000. Ἡ ἐξουσία, ἢ ῥάβδος, ἢ κλείς, ἡ ὁποία τίθεται ἐπὶ τοῦ Ἐλιακίμ ὅταν ὁ Σεβνὰ ἐκβάλλεται εἰς ἀγρὸν ὡς σφαῖρα, εἶναι ἡ «ῥάβδος» ἡ ὁποία ἐξέρχεται ἀπὸ τὸν κορμὸν τοῦ Φιλαδελφιανοῦ Μιλλεριτικοῦ Ἀντβεντισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκόπη ἀπὸ τοῦ 1856 ἕως τοῦ 1863.

Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.

Ο Πέτρος λαμβάνει την εξουσία του λαού της διαθήκης του Θεού κατά τον διαχωρισμό του σίτου και των ζιζανίων, διότι ο σίτος πρόκειται να ανυψωθεί ως προσφορά κυματιζόμενου άρτου της Πεντηκοστής. Πρώτα διαχωρίζονται τα ζιζάνια, όπως παριστάνεται από το προζύμι που αφαιρείται μέσω της διαδικασίας του ψησίματος από τους κυματιζόμενους άρτους της Πεντηκοστής. Η εξουσία της ράβδου ή του κλειδιού προέρχεται από το κούτσουρο ενός πεσμένου βασιλείου, και ο κλάδος που είναι το λάβαρο προέρχεται από τη ρίζα του Ιεσσαί και είναι η ρίζα του Ιεσσαί, διότι ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Η ρίζα είναι η αρχή και ο κλάδος το τέλος. Αυτή η προφητική εφαρμογή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή από τους σχολαστικολογούντες Ιουδαίους της εποχής του Χριστού ή του παρόντος, διότι αποτελεί την πρωταρχική αρχή της μεθοδολογίας της όψιμης βροχής, και επίσης παριστάνεται ως το κλειδί του οίκου του Δαβίδ. Το κλειδί ανοίγει τη θύρα προς τον οίκο του Δαβίδ, η οποία έχει κλείσει. Το κλειδί ανοίγει τη θύρα προς το επουράνιο αγιαστήριο, τον οίκο του Δαβίδ. Το άλφα της 22ας Οκτωβρίου 1844 επαναλαμβάνεται στο ωμέγα του νόμου της Κυριακής.

David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.

Ο Δαβίδ, ο υἱός τοῦ Ἰεσσαί, καταγράφει ένα αίνιγμα που έθεσε τέλος σε κάθε περαιτέρω συζήτηση με τους σχολαστικίζοντες Ιουδαίους στις ημέρες του Χριστού, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος της μαρτυρίας Του προς τους Ιουδαίους.

> A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.

> Ψαλμός του Δαβίδ. Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Κύριόν μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θέσω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Ῥάβδον δυνάμεώς σου θὰ ἐξαποστείλῃ ὁ Κύριος ἐκ Σιών· κυρίευε ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν σου. Ὁ λαός σου θὰ προσφερθῇ προθύμως ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεώς σου, ἐν ταῖς λαμπρότησι τῆς ἁγιότητος ἀπὸ τὴν μήτραν τῆς αὐγῆς· σοῦ εἶναι ἡ δρόσος τῆς νεότητός σου. Ὤμοσεν ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Ψαλμοί 110:1–4.

Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.

Ο Παλμώνι όρισε να τοποθετηθεί αυτό το χωρίο στον Ψαλμό 110, ο οποίος, βεβαίως, είναι ένας ακόμη αριθμός στον κόσμο των μαθηματικών που αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερος αριθμός. Το ήμισυ του «220» και το δεκαπλάσιο του «11» θα οδηγούσαν μια ψυχή να αναμένει ότι ο αριθμός «110» έχει κάποια σημασία, και πράγματι έχει—όπως και το ίδιο το χωρίο. Είναι άσμα του Δαβίδ, και ο Δαβίδ είναι σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε πρόκειται για εδάφιο από το άσμα του αμπελώνος, το οποίο είναι το άσμα του Μωυσέως και του Αρνίου. Προσδιορίζει πότε οι προηγούμενοι γεωργοί του αμπελώνος παραμερίζονται και ο αμπελώνας δίδεται στους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Όταν αυτό συμβαίνει, είναι η «ημέρα της δυνάμεώς σου», η οποία εναρμονίζεται με τη δύναμη της Πεντηκοστής στο αποκορύφωμα της Πεντηκοστιανής περιόδου.

God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.

Ο λαός τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι «πρόθυμος» ἐν τῇ ἡμέρᾳ καθ’ ἣν ἐξέρχεται ἀπὸ «τὴν μήτραν τῆς αὐγῆς», μετὰ τῆς «δρόσου τῆς νεότητός σου». Ἡ νέα γέννησις εἶναι εἰκών τῆς μεταστροφῆς καὶ τῆς ζωῆς. Οἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐλήφθησαν ἐκ τῆς μήτρας τὸν Ἰούλιον τοῦ 2023, καὶ ἐγεννήθησαν μετὰ τῆς δρόσου τῆς νεότητός των, διότι ἐγεννήθησαν εἰς τὸ ἄγγελμα τῆς Κραυγῆς τοῦ Μεσονυκτίου, ἥτις συνέβη καὶ μετὰ τῶν Μιλλεριτῶν ἐν ἀρχῇ, ἤτοι κατὰ τὴν «νεότητά» των. Εἶναι ἡ αὐτὴ δρόσος, διότι πρόκειται περὶ ἐπαναλήψεως τῆς ἱστορίας τοῦ ἄλφα ἐντὸς τῆς ἱστορίας τοῦ ὠμέγα. Ἐν τῇ «ἡμέρᾳ τῆς» ‘ἐνδυναμώσεώς’ των, ὅτε ὁ Σεβνὰ ἐκβάλλεται «ἀπὸ» τὴν «θέσιν» αὐτοῦ, καὶ «ἀπὸ» τὴν «κατάστασίν» αὐτοῦ καταβιβάζεται «κάτω», ὁ Ἐλιακεὶμ, αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες καθίστανται ἱερεῖς τοῦ ὠμέγα, διότι γίνονται κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ, ἐπειδὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες δὲν θὰ γευθοῦν θάνατον, ἢ καθὼς ὁ Μελχισεδέκ, εἶναι ἱερεῖς εἰς τὸν αἰῶνα.

In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Κατά την «ημέραν της δυνάμεώς Του» ο Κύριος θα αποστείλει «εκ Σιών την ράβδον της ισχύος Του». Η εξουσία των βασιλειών Του, τόσο της χάριτος (δικαιώσεως) όσο και της δόξης (αγιασμού), έχει τεθεί επάνω σε εκείνους που φέρουν τον στέφανον της δόξης Του, διότι αυτοί αντιπροσωπεύουν την βασιλεία Του. Αποστέλλονται εκ Σιών, διότι η σημασία της Σιών αντιπροσωπεύει το λάβαρον των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.

> Καθώς δε οι Φαρισαίοι ήσαν συνηγμένοι, ο Ιησούς τους ερώτησε, λέγων· Τι νομίζετε περί του Χριστού; τίνος υιός είναι; Λέγουσιν προς αυτόν· Του Δαβίδ.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Λέγει προς αυτούς· Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν πνεύματι τον αποκαλεί Κύριον, λέγοντας· Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου· Κάθου εκ δεξιών μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ τον αποκαλεί Κύριον, πώς είναι υιός αυτού;

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.

> Καὶ οὐδεὶς ἠδυνήθη νὰ ἀποκριθῇ πρὸς αὐτὸν οὐδὲ λόγον· οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ἔπειτα νὰ τὸν ἐρωτήσῃ πλέον. Ματθαῖος 24:41–46.

David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.

Η προφητική σχέση του Δαβίδ προς τον Χριστό υπό τους όρους του άλφα και του ωμέγα —της αρχής και του τέλους— αποτελεί τον πρωταρχικό κανόνα της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή», και ο κανόνας αυτός δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτός από τους σχολαστικούς Ιουδαίους περισσότερο απ’ όσο ένας Λαοδικέας Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας μπορεί να κατανοήσει ότι η ιστορία των Μιλλεριτών κατά τη διάρκεια του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου ήταν το σημείο όπου η δρόσος του ουρανού εξεχύθη κατά τη νεότητα του Αντβεντισμού. Η «δρόσος» της νεότητός σου είναι επί των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, και άρχισε να ραντίζει στις 11/9, και ο νόμος της Κυριακής είναι η «ημέρα δυνάμεως», όταν το υπόλοιπο χρίεται ως ιερείς κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.

Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.

Ἐκ τοῦ κορμοῦ τοῦ Λαοδικειανοῦ Ἀντβεντισμοῦ τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας (ἡ στρατευομένη ἐκκλησία) ἐξέρχεται ὁ κλάδος (ἡ θριαμβεύουσα ἐκκλησία), ἐνῶ ἐκ τῆς ῥίζης τοῦ Ἰεσσαί, οἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἀποτελοῦν τὸν κλάδον ἐνδόξου καρποῦ ὑψωμένον ὡς προσφορὰ κυματισμοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.

We will continue these thoughts in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> “Proverbs One

> «Παροιμίες Ένα»

> “April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’

> «1 Απριλίου 1850 Προς το “Μικρό Ποίμνιο”.»

> “Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> «Αγαπητοί Αδελφοί.—Ο Κύριος μού έδωσε μία όραση, στις 26 Ιανουαρίου, την οποία θα διηγηθώ. Είδα ότι μερικοί από τον λαό του Θεού ήσαν νωθροί και αδρανείς· και ήσαν μόνον κατά το ήμισυ άγρυπνοι, και δεν συνειδητοποιούσαν τον καιρό στον οποίο ζούσαμε τώρα· και ότι ο “άνθρωπος” με τη “βούρτσα της σκόνης” είχε εισέλθει, και ότι μερικοί διέτρεχαν κίνδυνο να σαρωθούν. Ικέτευσα τον Ιησού να τους σώσει, να τους λυπηθεί για λίγο ακόμη, και να τους αφήσει να δουν τον φοβερό τους κίνδυνο, ώστε να ετοιμασθούν προτού να είναι για πάντα πολύ αργά. Ο άγγελος είπε: “Η καταστροφή έρχεται σαν ισχυρός ανεμοστρόβιλος.” Ικέτευσα τον άγγελο να σπλαχνισθεί και να σώσει εκείνους που αγαπούσαν αυτόν τον κόσμο, και ήσαν προσκολλημένοι στα υπάρχοντά τους, και δεν ήσαν πρόθυμοι να αποκολληθούν από αυτά και να τα θυσιάσουν, ώστε να επισπεύσουν τους αγγελιοφόρους στον δρόμο τους για να θρέψουν τα πεινασμένα πρόβατα, τα οποία χάνονταν από έλλειψη πνευματικής τροφής.»

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.

> «Καθώς έβλεπα πτωχές ψυχές να αποθνήσκουν από έλλειψη της παρούσας αλήθειας, και μερικοί που ομολογούσαν ότι πίστευαν την αλήθεια να τις αφήνουν να πεθαίνουν, παρακρατώντας τα αναγκαία μέσα για την προώθηση του έργου του Θεού, το θέαμα ήταν υπερβολικά οδυνηρό, και ικέτευσα τον άγγελο να το απομακρύνει από εμένα. Είδα ότι, όταν η υπόθεση του Θεού απαιτούσε κάποιο μέρος από την περιουσία τους, όπως ο νεανίας που ήλθε στον Ιησού, [Matthew 19:16–22.] έφευγαν λυπημένοι· και ότι σύντομα η υπερχειλίζουσα μάστιγα θα διερχόταν και θα σάρωνε όλα τα υπάρχοντά τους, και τότε θα ήταν πολύ αργά για να θυσιάσουν τα επίγεια αγαθά και να αποταμιεύσουν θησαυρό στον ουρανό.»

> “I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.

> «Κατόπιν είδα τον ένδοξο Λυτρωτή, ωραίο και αξιαγάπητο, ότι άφησε τα βασίλεια της δόξας και ήλθε σε αυτόν τον σκοτεινό και έρημο κόσμο, για να δώσει την πολύτιμη ζωή του και να πεθάνει, ο δίκαιος υπέρ των αδίκων. Υπέμεινε τον σκληρό χλευασμό και τη μαστίγωση, και φόρεσε τον πλεγμένο στέφανο από αγκάθια, και στον κήπο ίδρωσε μεγάλες σταγόνες αίματος, ενώ επάνω του βάραινε το φορτίο των αμαρτιών ολόκληρου του κόσμου. Ο άγγελος ρώτησε: “Γιατί;” Ω, είδα και γνώρισα ότι ήταν για εμάς· για τις αμαρτίες μας υπέφερε όλα αυτά, ώστε με το πολύτιμο αίμα του να μας λυτρώσει στον Θεό.»

> “Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.

> «Έπειτα μου παρουσιάστηκαν και πάλι εκείνοι που δεν ήταν πρόθυμοι να διαθέσουν τα αγαθά αυτού του κόσμου για να σώσουν ψυχές που χάνονται, αποστέλλοντάς τους την αλήθεια, ενώ ο Ιησούς στέκεται ενώπιον του Πατέρα, επικαλούμενος για χάρη τους το αίμα Του, τα παθήματά Του και τον θάνατό Του· και ενώ οι αγγελιοφόροι του Θεού ανέμεναν, έτοιμοι να τους μεταφέρουν τη σωτήρια αλήθεια, ώστε να σφραγιστούν με τη σφραγίδα του ζώντος Θεού. Για μερικούς, που ομολογούσαν ότι πίστευαν την παρούσα αλήθεια, ήταν δύσκολο ακόμη και να πράξουν τόσο λίγο, όσο να δώσουν στους αγγελιοφόρους το ίδιο το χρήμα του Θεού, το οποίο τους είχε δανείσει για να είναι οικονόμοι αυτού.»

> “Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’

> «Τότε ο πάσχων Ιησούς, η θυσία Του και η αγάπη Του τόσο βαθιά, ώστε να δώσει τη ζωή Του γι’ αυτούς, ετέθησαν και πάλι ενώπιόν μου· και έπειτα η ζωή εκείνων που ομολογούσαν ότι ήσαν ακόλουθοί Του, οι οποίοι είχαν τα αγαθά του κόσμου τούτου και θεωρούσαν τόσο μεγάλο πράγμα το να βοηθήσουν το έργο της σωτηρίας. Ο άγγελος είπε: “Μπορούν τέτοιοι να εισέλθουν στον ουρανό;” Άλλος άγγελος απάντησε: “Όχι, ποτέ, ποτέ, ποτέ. Εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται για το έργο του Θεού επάνω στη γη, δεν μπορούν ποτέ να ψάλουν άνω τη μελωδία της λυτρωτικής αγάπης.”»

> “I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’

> «Είδα ότι το ταχύ έργο που ο Θεός επιτελούσε επάνω στη γη επρόκειτο σύντομα να συντελεσθεί εν δικαιοσύνη, και ότι οι ταχείς αγγελιαφόροι έπρεπε να σπεύσουν στον δρόμο τους για να αναζητήσουν το διεσκορπισμένο ποίμνιο. Ένας άγγελος είπε: “Είναι όλοι αγγελιαφόροι; Όχι, όχι, οι αγγελιαφόροι του Θεού έχουν ένα μήνυμα.”»

> “I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.

> «Είδα ότι το έργο του Θεού είχε παρεμποδισθεί και ατιμασθεί από μερικούς που περιόδευαν χωρίς να έχουν μήνυμα από τον Θεό. Τέτοιοι θα πρέπει να δώσουν λόγο στον Θεό για κάθε δολάριο που χρησιμοποίησαν ταξιδεύοντας εκεί όπου δεν ήταν καθήκον τους να μεταβούν· διότι τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να είχαν συμβάλει στην προώθηση του έργου του Θεού, και εξαιτίας της ελλείψεώς τους, ψυχές πείνασαν και πέθαναν από στέρηση πνευματικής τροφής, η οποία θα μπορούσε να τους είχε δοθεί από τους κλητούς και εκλεκτούς αγγελιοφόρους του Θεού, εάν είχαν τα μέσα.»

> “The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.

> «Ο ισχυρός κλονισμός έχει αρχίσει και θα συνεχισθεί, και θα εκτιναχθούν έξω όλοι όσοι δεν είναι πρόθυμοι να προσκολληθούν και να λάβουν αμετακίνητη στάση υπέρ της αληθείας, και να θυσιάσουν για τον Θεό και την υπόθεσή του. Ο άγγελος είπε: “Νομίζετε ότι κάποιος θα εξαναγκασθεί να θυσιάσει; Όχι, όχι. Πρέπει να είναι προσφορά εκουσίας θελήσεως. Θα χρειασθούν τα πάντα για να αγορασθεί ο αγρός.” — Εγώ εκραύγασα προς τον Θεό να λυπηθεί τον λαό του, μερικοί από τους οποίους λιποθυμούσαν και πέθαιναν.»

> “I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.

> Είδα ότι όσοι έχουν δύναμη να εργάζονται με τα χέρια τους και να συμβάλλουν στη συντήρηση του έργου, ήσαν εξίσου υπόλογοι για αυτή τη δύναμη, όπως άλλοι ήσαν για την περιουσία τους.

> “Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.

> «Τότε είδα ότι οι κρίσεις του Παντοδυνάμου Θεού έρχονταν ταχέως. Ικέτευσα τον άγγελο να μιλήσει στον λαό με τη δική του γλώσσα. Εκείνος είπε: “Όλες οι βροντές και οι αστραπές του Όρους Σινά δεν θα συγκινούσαν εκείνους που δεν θέλουν να συγκινηθούν από τις σαφείς αλήθειες του λόγου του Θεού· ούτε θα τους αφύπνιζε το μήνυμα ενός αγγέλου.”» Review and Herald, 1 Απριλίου 1850.

Back to Articles