Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Ένα

The Ongoing Struggle for Justification by Faith: A Historical Analysis of Apostasy in Protestantism

Ο Διαρκής Αγώνας για τη Δικαίωση διά της Πίστεως: Μια Ιστορική Ανάλυση της Αποστασίας στον Προτεσταντισμό

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

Το μήνυμα που έφεραν οι Πρεσβύτεροι Jones και Waggoner κατά την αποστασία του 1888 ήταν το μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως εν αληθεία. Ο αποστατημένος Προτεσταντισμός υποστηρίζει ότι η δικαίωση που παρέχεται μέσω του θανάτου του Χριστού επάνω στον σταυρό καλύπτει τον άνθρωπο μέσα στις αμαρτίες του, αλλά ότι το αίμα Του δεν αφαιρεί πράγματι τις αμαρτίες του. Αυτή η ψευδής διδασκαλία τοποθετεί την αφαίρεση της αμαρτίας κατά τη Δευτέρα Παρουσία, όταν οι αμαρτωλοί τότε μεταμορφώνονται μαγικά. Ο αποστατημένος Προτεσταντισμός και, επισήμως από το 1957, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός, ισχυρίζονται ότι ο Χριστός είναι αποκλειστικώς ο Αντικαταστάτης μας, αλλά όχι το Παράδειγμά μας. Έναν χρόνο πριν από το 1888, η Αδελφή White έγραψε τα ακόλουθα.

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

> «Καρδίαν νέαν θέλω δώσει εις εσάς και πνεύμα νέον θέλω θέσει εντός υμών». Πιστεύω με όλη μου την καρδιά ότι το Πνεύμα του Θεού αποσύρεται από τον κόσμο, και εκείνοι που είχαν μεγάλο φως και ευκαιρίες και δεν τις αξιοποίησαν, θα είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλειφθούν. Έδιωξαν με τη λύπη που προκάλεσαν το Πνεύμα του Θεού. Η παρούσα δραστηριότητα του Σατανά, καθώς ενεργεί επάνω στις καρδιές, και επάνω σε εκκλησίες και έθνη, θα πρέπει να συγκλονίσει κάθε σπουδαστή της προφητείας. Το τέλος είναι πλησίον. Ας εγερθούν οι εκκλησίες μας. Ας βιωθεί στην καρδιά των επιμέρους μελών η μεταστρεπτική δύναμη του Θεού, και τότε θα δούμε τη βαθιά κίνηση του Πνεύματος του Θεού. Η απλή συγχώρηση της αμαρτίας δεν είναι το μόνο αποτέλεσμα του θανάτου του Ιησού. Έκανε την άπειρη θυσία όχι μόνο για να αφαιρεθεί η αμαρτία, αλλά ώστε η ανθρώπινη φύση να αποκατασταθεί, να εξωραϊστεί εκ νέου, να ανασυγκροτηθεί από τα ερείπιά της και να καταστεί κατάλληλη για την παρουσία του Θεού….»

> “Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

> «Ο Χριστός είναι η κλίμακα την οποία είδε ο Ιακώβ, της οποίας η βάση στηριζόταν επάνω στη γη και της οποίας το ανώτατο σκαλοπάτι έφθανε έως τους υψηλοτάτους ουρανούς. Αυτό φανερώνει την ορισμένη μέθοδο της σωτηρίας. Οφείλουμε να ανεβαίνουμε σκαλοπάτι προς σκαλοπάτι αυτής της κλίμακας. Εάν κάποιος από εμάς σωθεί τελικά, αυτό θα συμβεί προσκολλώμενος στον Ιησού όπως στα σκαλοπάτια μιας κλίμακας. Ο Χριστός έγινε για τον πιστό σοφία και δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση….»

> “There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

> «Θα υπάρξουν φοβερές πτώσεις από εκείνους που νομίζουν ότι στέκονται σταθεροί επειδή έχουν την αλήθεια· αλλά δεν την έχουν όπως είναι εν τω Ιησού. Μια στιγμή απροσεξίας μπορεί να καταβυθίσει μια ψυχή σε ανεπανόρθωτη καταστροφή. Η μία αμαρτία οδηγεί στη δεύτερη, και η δεύτερη προετοιμάζει τον δρόμο για μια τρίτη, και ούτω καθεξής. Εμείς, ως πιστοί αγγελιοφόροι του Θεού, πρέπει να Τον ικετεύουμε αδιαλείπτως να μας φυλάσσει με τη δύναμή Του. Αν παρεκκλίνουμε έστω και μία ίντσα από το καθήκον, διατρέχουμε τον κίνδυνο να συνεχίσουμε σε μια πορεία αμαρτίας που καταλήγει στην απώλεια. Υπάρχει ελπίδα για τον καθέναν από εμάς, αλλά μόνο με έναν τρόπο — προσδεόμενοι στον Χριστό και καταβάλλοντας κάθε δύναμη για να φθάσουμε στην τελειότητα του χαρακτήρα Του.॥

> “This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

> Αυτή η ευσεβοφανής θρησκεία, που ελαφρύνει την αμαρτία και που αδιάκοπα εμμένει στην αγάπη του Θεού προς τον αμαρτωλό, ενθαρρύνει τον αμαρτωλό να πιστεύει ότι ο Θεός θα τον σώσει ενώ εκείνος συνεχίζει στην αμαρτία και γνωρίζει ότι είναι αμαρτία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο πράττουν πολλοί που ομολογούν ότι πιστεύουν την παρούσα αλήθεια. Η αλήθεια κρατείται χωριστά από τη ζωή τους, και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχει περισσότερη δύναμη να ελέγξει και να μεταστρέψει την ψυχή. Πρέπει να καταβληθεί κάθε ένταση νεύρου και πνεύματος και μυός, για να εγκαταλειφθεί ο κόσμος, τα έθιμά του, οι πρακτικές του και οι μόδες του….

> “If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

> «Εάν αποβάλετε την αμαρτία και ασκήσετε ζώσα πίστη, ο πλούτος των ευλογιών του ουρανού θα είναι δικός σας.» Selected Messages, βιβλίο 3, 155.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

Η ψευδής «γλυκανάλατη θρησκεία» του αποστατημένου Προτεσταντισμού καθιερώθηκε ως επίσημο δόγμα κατά την έναρξη της τέταρτης γενεάς του Αντβεντισμού, το 1957. Παρουσίασε έναν ορισμό της δικαιώσεως που «ενθαρρύνει τον αμαρτωλό να πιστεύει ότι ο Θεός θα τον σώσει ενώ αυτός εξακολουθεί να αμαρτάνει». Ο σταυρός διδάσκει ότι «η συγχώρηση της αμαρτίας δεν είναι το μόνο αποτέλεσμα του θανάτου του Ιησού», διότι «Εκείνος προσέφερε την άπειρη θυσία όχι μόνο για να απομακρυνθεί η αμαρτία, αλλά για να αποκατασταθεί η ανθρώπινη φύση, να ξαναγίνει ωραία, να ανασυγκροτηθεί από τα ερείπιά της και να καταστεί κατάλληλη για την παρουσία του Θεού».

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

Η αποστασία του 1957 καταδεικνύει ότι ο σπόρος της αποστασίας, ο οποίος εφυτεύθη το 1863 και κατόπιν εβλάστησε το 1888, και ο οποίος στη συνέχεια εποτίσθη από το παραποιημένο μήνυμα που εκπροσωπείται από το βιβλίο που εκδόθηκε το 1919 (The Doctrine of Christ), είχε τελικώς φέρει τον καρπό μιας ανοικτής διακηρύξεως ότι η αρχική «πίστις του δικαίου», όπως εκπροσωπείται από τις δύο πλάκες του Αββακούμ, είχε πλέον απομακρυνθεί και αντικατασταθεί με τη διεφθαρμένη ερμηνεία της «δικαιώσεως διά της πίστεως» που υπάρχει στον αποστάτη Προτεσταντισμό. Ο ανυπάκουος προφήτης από τον Ιούδα είχε επιστρέψει στη σύναξη των εμπαικτών και είχε φάγει μαζί με τον ψευδόμενο προφήτη της Βαιθήλ.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

Το μήνυμα προς την εκκλησία της Λαοδικείας, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κίνημα των Μιλλεριτών το 1856, και έπειτα εκ νέου προς την εκκλησία της Λαοδικείας το 1888, απορρίφθηκε σε κάθε βήμα. Εκείνο το μήνυμα των Jones και Waggoner, το οποίο, σύμφωνα με την Αδελφή White, ήταν τόσο το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια όσο και το μήνυμα της δικαίωσης διά της πίστεως, απορρίφθηκε, με το πρόσχημα ότι οι στασιαστές που το απέρριπταν υπεράσπιζαν στην πραγματικότητα τα παλαιά ορόσημα! Τα ορόσημα που υπεράσπιζαν ήταν ένα θεμέλιο δικής τους ανθρώπινης κατασκευής, οικοδομημένο επάνω στην άμμο.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

Το μήνυμα της «δικαιώσεως διά της πίστεως» που παρουσιάστηκε από τον Τζόουνς και τον Γουάγκονερ το 1888 περιλάμβανε το γεγονός του αληθινού ευαγγελίου, το οποίο προσδιορίζει ότι εκείνοι που δικαιώνονται αγιάζονται επίσης. Τόνιζε ότι το να δικαιώνεται κανείς σήμαινε ότι «πραγματικά» καθίσταται άγιος, όχι απλώς ότι «ανακηρύσσεται» νομικώς άγιος. Το μήνυμα του Τζόουνς και του Γουάγκονερ, το οποίο η Αδελφή Ουάιτ αναγνώρισε ότι το παρουσίαζε επί χρόνια πριν από την ανταρσία του 1888, προσδιορίζει ότι όταν η δικαίωση λογίζεται, ο αγιασμός μεταδίδεται ταυτοχρόνως.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, διότι τόσο η δικαίωση όσο και ο αγιασμός επιτελούνται διά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στον πιστό. Η δικαίωση και ο αγιασμός είναι απλώς δύο λέξεις που περιγράφουν δύο στοιχεία ενός έργου, το οποίο επιτελείται μέσα στον πιστό διά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

Ήταν αυτό καθεαυτό το μήνυμα του Μωυσή που απέρριψαν οι στασιαστές του Κορέ, το οποίο απορρίφθηκε και πάλι το 1856, έπειτα εκ νέου το 1888, και κατόπιν καθιερώθηκε δημοσίως ως η θεολογία της σωτηρίας του Λαοδικειανού Αντβεντισμού το 1957. Η αδιάκοπη αυτή ανταρσία κούρασε τον Θεό, διότι ο λαός έλεγε: «Πᾶς ὁ πράττων κακόν εἶναι καλός ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ εἰς αὐτοὺς εὐαρεστεῖται»· ή, «Ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς τῆς κρίσεως;»

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

Έλεγαν ότι «εκείνοι που αμαρτάνουν δικαιώνονται διά του αίματος του Χριστού, και ο Θεός ευαρεστείται σ’ αυτούς, παρότι εξακολουθούν να αμαρτάνουν». Αυτή είναι η πνευματική πλάνη που παριστάνεται από το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια (λαός κριθέν), διότι, παρά το γεγονός ότι ο Χριστός προσδιορίζει τους Λαοδικείς ως «ταλαίπωρους και ελεεινούς και πτωχούς και τυφλούς και γυμνούς», εκείνοι πιστεύουν ότι είναι «πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουν χρείαν ουδενός». Και, ευρισκόμενοι σε αυτή την κατάσταση, βρίσκονται πράγματι στο χείλος τού να εξεμεσθούν από το στόμα του Κυρίου.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

Οι πιστοί της Μιλλεριτικής ιστορίας, οι οποίοι είχαν υπομείνει μέσα από την εμπειρία της πρώτης απογοητεύσεως το 1844, όπως παριστάνονται από τον Ιερεμία στο κεφάλαιο δεκαπέντε, εδάφια δεκαπέντε έως είκοσι ένα, ως οι πιστοί οικοδόμοι του ναού, στους οποίους είχε δοθεί η υπόσχεση ότι, εάν δεν επέστρεφαν στη «σύναξη των εμπαικτών», θα γίνονταν «στόμα» του Θεού, επέστρεψαν πράγματι στη «σύναξη των εμπαικτών» (η οποία παριστάνεται από τον ψευδοπροφήτη της Βαιθήλ), και μεταβλήθηκαν σε Λαοδικείς, στο χείλος τοῦ να εκβληθούν από το στόμα του Θεού, και δεν το γνωρίζουν.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

Η κατάσταση του Λαοδικειανού Αντβεντισμού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 προτυπώθηκε από την κατάσταση των Προτεσταντών στις 11 Αυγούστου 1840. Αυτές οι δύο ιστορίες προτυπώθηκαν από τους φιλονεικούντες Ιουδαίους, όταν το Άγιο Πνεύμα κατήλθε κατά το βάπτισμα του Χριστού. Σε καθεμία από τις τρεις ιστορίες ένας πρώην εκλεκτός λαός παραμεριζόταν τότε και παραμερίζεται τώρα εν εξελίξει. Ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης, στον καιρό του Ιωάννη του Βαπτιστή, επρόκειτο να εισέλθει σε διαθήκη με εκείνους τους οποίους ο Πέτρος προσδιόρισε ως «γένος εκλεκτό».

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός· διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φως· οι οποίοι άλλοτε δεν ήσθε λαός, τώρα δε είσθε λαός του Θεού· οι οποίοι δεν είχατε ελεηθή, τώρα δε ηλεήθητε. 1 Πέτρου 2:9, 10.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

Ο Πέτρος προσδιόριζε τον νέο εκλεκτό λαό της εποχής του, ο οποίος τότε ήταν η χριστιανική εκκλησία. Είχαν εκλεγεί ως «εκλεκτό γένος», κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία τόσο ο Χριστός όσο και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής προσδιόρισαν τον προηγουμένως εκλεκτό λαό ως γενεά εχιδνών.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

> Γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ὑμεῖς, ὄντες πονηροί, νὰ λαλῆτε καλὰ πράγματα; διότι ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεί τὸ στόμα. Ματθαῖος 12:34.

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

Η γενεά που παραμερίζεται είναι «γενεά εχιδνών», πράγμα που αποτελεί σύμβολο του Σατανά — του ερπετού της βιβλικής προφητείας. Η γενεά που παραμερίζεται είχε συμπληρώσει το ποτήρι του καιρού της δοκιμασίας της, και μέσα σε τέσσερις γενεές είχε κατασταλάξει στον χαρακτήρα της εχίδνης. Είχαν αναπτύξει το μέτωπο πόρνης. Γι’ αυτό οι είκοσι πέντε πρεσβύτεροι άνδρες στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι πρόθυμοι να προσκυνήσουν τον ήλιο. Είχαν διαμορφώσει τον χαρακτήρα του παπισμού.

> “The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου έχει αποσταλεί προς τον κόσμο, προειδοποιώντας τους ανθρώπους να μη λάβουν το χάραγμα του θηρίου ή της εικόνας του στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους. Το να λάβει κανείς αυτό το χάραγμα σημαίνει να καταλήξει στην ίδια απόφαση που έλαβε το θηρίο και να υποστηρίξει τις ίδιες ιδέες, σε άμεση αντίθεση προς τον Λόγο του Θεού». Review and Herald, 13 Ιουλίου 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

Το χάραγμα του θηρίου είναι το χάραγμα του ανθρώπου της αμαρτίας, ο οποίος είναι ο πάπας της Ρώμης και ο επίγειος αντιπρόσωπος του Σατανά. Το να περιέλθει κανείς στο ίδιο φρόνημα με το θηρίο σημαίνει να περιέλθει στο ίδιο φρόνημα με τον Σατανά, ο οποίος συμβολίζεται ως οχιά.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «Για να εξασφαλίσει κοσμικά κέρδη και τιμές, η εκκλησία οδηγήθηκε να επιζητήσει την εύνοια και την υποστήριξη των μεγάλων ανδρών της γης· και, αφού έτσι απέρριψε τον Χριστό, παρακινήθηκε να αποδώσει υποταγή στον εκπρόσωπο του Σατανά — τον επίσκοπο της Ρώμης». The Great Controversy, 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

Στην τελευταία γενεά ενός πρώην εκλεκτού λαού, ο χαρακτήρας τους αντανακλά τον χαρακτήρα του Σατανά. Η «εκλεκτή γενεά», η οποία κατά τους παρελθόντες καιρούς δεν ήταν λαός του Θεού, εκλέγεται μέσω μιας διαδικασίας δοκιμασίας, εκκαθαρίσεως και καθάρσεως. Εκείνοι που διέρχονται επιτυχώς τη διαδικασία της δοκιμασίας εκλέγονται για να εισέλθουν σε διαθηκική σχέση με τον Θεό. Ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τη Χριστιανική Εκκλησία, έπειτα και πάλι με τον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό, και το πράττει εκ νέου με τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Όταν ο Κύριος εισέρχεται σε διαθήκη με τον νεοεκλεγμένο λαό του Θεού (ο οποίος κατά τους παρελθόντες καιρούς δεν ήταν λαός του Θεού), προσέρχεται προς αυτούς ως ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης. Σε καθεμία από τις τρεις ιστορίες που εκπληρώνουν το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, υπάρχει ένας αγγελιαφόρος που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης. Ο πρώτος αγγελιαφόρος ήταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος προτυποποίησε τον δεύτερο και τον τρίτο αγγελιαφόρο. Ο δεύτερος αγγελιαφόρος ήταν ο William Miller. Μαζί, τα προφητικά χαρακτηριστικά του Ιωάννη του Βαπτιστή και του William Miller καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του αγγελιαφόρου που προετοιμάζει την οδό για να έλθει ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης και να εισέλθει σε διαθήκη με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

Οι τρεις αγγελιοφόροι που προετοιμάζουν την οδό για τον Χριστό, ο οποίος είναι ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης, ώστε να έλθει αιφνιδίως στον ναό Του, απεικονίζουν ένα έργο που επιτελείται κατά τον καιρό της διερευνητικής κρίσεως, η οποία καταλήγει στην εκτελεστική κρίση.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> «Στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης, η διαθήκη του Θεού με τον λαό Του που τηρεί τις εντολές Του πρόκειται να ανανεωθεί. “Κατά την ημέραν εκείνην θέλω κάμει δι’ αυτούς διαθήκην με τα θηρία του αγρού, και με τα πετεινά του ουρανού, και με τα ερπετά της γης· και θέλω συντρίψει το τόξον και την ρομφαίαν και τον πόλεμον εκ της γης, και θέλω κάμει αυτούς να αναπαύωνται ασφαλώς. Και θέλω σε αρραβωνιασθή μετ’ εμαυτού εις τον αιώνα· ναι, θέλω σε αρραβωνιασθή μετ’ εμαυτού εν δικαιοσύνη και εν κρίσει και εν ελέει και εν οικτιρμοίς· θέλω δε σε αρραβωνιασθή μετ’ εμαυτού εν πιστότητι· και θέλεις γνωρίσει τον Κύριον.”»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> «Καὶ θέλει συμβῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἐγὼ θέλω εἰσακούσει, λέγει Κύριος, θέλω εἰσακούσει τοὺς οὐρανούς, καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰσακούσει τὴν γῆν· καὶ ἡ γῆ θέλει εἰσακούσει τὸν σῖτον, καὶ τὸν οἶνον, καὶ τὸ ἔλαιον· καὶ αὐτὰ θέλουσιν εἰσακούσει τὸν Ἰεζραέλ. Καὶ θέλω σπείρει αὐτὴν εἰς ἐμαυτὸν ἐν τῇ γῇ· καὶ θέλω ἐλεήσει τὴν οὐκ ἠλεημένην· καὶ θέλω εἰπεῖ πρὸς τοὺς οὐ λαόν μου, Σὺ εἶ λαός μου· καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰπεῖ, Σὺ εἶ ὁ Θεός μου.» Ὡσηέ 2:14–23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «“Κατ’ ἐκείνην την ημέραν,... το υπόλοιπον του Ισραήλ, και οι διασωθέντες εκ του οίκου του Ιακώβ,... θέλουσι στηριχθή επί τον Κύριον, τον Άγιον του Ισραήλ, εν αληθεία.” Ησαΐας 10:20. Από “παν έθνος, και φυλήν, και γλώσσαν, και λαόν” θα υπάρξουν εκείνοι οι οποίοι θα ανταποκριθούν προθύμως εις το μήνυμα, “Φοβήθητε τον Θεόν, και δότε δόξαν εις αυτόν· διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού.” Θα αποστραφούν παν είδωλον που τους δεσμεύει με την γην ταύτην, και θα “προσκυνήσωσι τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και τας πηγάς των υδάτων.” Θα ελευθερώσουν εαυτούς από πάσαν εμπλοκήν, και θα σταθούν ενώπιον του κόσμου ως μνημεία του ελέους του Θεού. Υπήκοοι εις πάσαν θείαν απαίτησιν, θα αναγνωρισθούν υπό αγγέλων και υπό ανθρώπων ως εκείνοι οι οποίοι “φυλάττουσι τας εντολάς του Θεού και την πίστιν του Ιησού.” Αποκάλυψις 14:6–7, 12.»

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> «Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει Κύριος, καθ’ ἃς ὁ ἀροτριῶν θέλει φθάσει τὸν θεριστήν, καὶ ὁ πατῶν τὰς σταφυλὰς τὸν σπείροντα σπόρον· καὶ τὰ ὄρη θέλουσι στάζει γλεῦκος, καὶ πάντες οἱ λόφοι θέλουσι ῥέει. Καὶ θέλω ἐπιστρέψει [ἀναστρέψει] τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου Ἰσραήλ, καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς ἐρήμους πόλεις καὶ κατοικήσει ἐν αὐταῖς· καὶ θέλουσι φυτεύσει ἀμπελῶνας καὶ πίει τὸν οἶνον αὐτῶν· θέλουσιν ἐπίσης κάμει κήπους καὶ φάγει τὸν καρπὸν αὐτῶν. Καὶ θέλω φυτεύσει αὐτοὺς ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν, καὶ δὲν θέλουσι πλέον ἐκριζωθῆ ἀπὸ τῆς γῆς αὐτῶν, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου. Ἀμώς 9:13–15.» Review and Herald, February 26, 1914.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

Το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία εκπληρώθηκε στον καιρό του Χριστού και στον καιρό των Μιλλεριτών, και αυτές οι δύο ιστορίες προσδιορίζουν την εκπλήρωσή του στις έσχατες ημέρες. Η αδελφή Γουάιτ συσχετίζει την εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία με το έργο του Χριστού για τον καθαρισμό του ναού.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Καθαρίζοντας τον ναό από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς ανήγγειλε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τον μολυσμό της αμαρτίας,—από τις γήινες επιθυμίες, τις εγωιστικές επιθυμίες, τις πονηρές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. Παρατίθεται το Μαλαχίας 3:1–3.» Ο Πόθος των Αιώνων, σ. 161.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

Ο καθαρισμός του ναού από τον Χριστό αντιπροσώπευε το έργο Του να καθαρίσει την καρδιά του μετανοούντος αμαρτωλού. Κατά τη διακονία Του ανάμεσα στους ανθρώπους, καθάρισε δύο φορές τον επίγειο ναό.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Ο προφήτης λέγει: «Εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην· καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἔκραξε δυνατῶς μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων» (Αποκάλυψη 18:1, 2). Αὐτό εἶναι τὸ ἴδιο μήνυμα ποὺ ἐδόθη ἀπὸ τὸν δεύτερον ἄγγελον. Ἔπεσεν ἡ Βαβυλών, «διότι ἐπότισεν πάντα τὰ ἔθνη ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς» (Αποκάλυψη 14:8). Τί εἶναι αὐτὸς ὁ οἶνος;—Οἱ ψευδεῖς διδασκαλίες της. Ἔδωκεν εἰς τὸν κόσμον ψευδὲς σάββατον ἀντὶ τοῦ Σαββάτου τῆς τετάρτης ἐντολῆς, καὶ ἐπανέλαβε τὸ ψεῦδος ποὺ ὁ Σατανᾶς πρῶτον εἶπεν εἰς τὴν Εὔαν ἐν τῇ Ἐδέμ—τὴν φυσικὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς. Πολλὰ συγγενῆ πλάναι διέσπειρεν πανταχοῦ, «διδάσκοντες ὡς διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων» (Ματθαῖος 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του, καθάρισε τον Ναό από τη βέβηλη ιεροσυλία του. Ανάμεσα στις τελευταίες πράξεις της διακονίας Του ήταν ο δεύτερος καθαρισμός του Ναού. Έτσι και στο τελευταίο έργο για την προειδοποίηση του κόσμου, δίνονται δύο διακριτές κλήσεις προς τις εκκλησίες. Το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου είναι: “Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, διότι ἐπότισεν πάντα τὰ ἔθνη ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς” (Αποκάλυψη 14:8). Και στην ισχυρή κραυγή του μηνύματος του τρίτου αγγέλου ακούγεται φωνή από τον ουρανό να λέει: “Ἐξέλθετε ἐξ αὐτῆς, ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς, καὶ ἵνα μὴ λάβητε ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς· ὅτι αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς ἔφθασαν ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς” (Αποκάλυψη 18:4, 5).» Selected Messages, βιβλίο 2, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

Κατά την εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο αγγελιοφόρος που προετοίμασε, ώστε ο Ιησούς, ως ο Άγγελος της Διαθήκης, να έλθει αιφνιδίως στον ναό Του και να τον καθαρίσει δύο φορές. Κατά τη διάρκεια της διακονίας Του των τριάμισι ετών, καθάρισε τον ναό στην αρχή και στο τέλος της διακονίας Του, υποδηλώνοντας έτσι ότι το έργο του καθαρισμού έχει μία αρχή η οποία αντιπροσωπεύει το τέλος. Ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή, και σε αρμονία με το έργο Του ως Άλφα και Ωμέγα, τα τριάμισι έτη άρχισαν και τελείωσαν με έναν καθαρισμό του ναού.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

Κατά τη λήξη των τρεισήμισι ετών, έχυσε το αίμα που επικύρωσε τη διαθήκη, εκπληρώνοντας την προφητεία του ένατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ότι θα επικύρωνε τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα, στο μέσον της οποίας θα αποκοπτόταν.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> Και μετά τας εξήκοντα δύο εβδομάδας ο Μεσσίας θέλει εκκοπή, αλλά ουχί δι’ εαυτόν· και ο λαός του άρχοντος του μέλλοντος να έλθη θέλει αφανίσει την πόλιν και το αγιαστήριον· και το τέλος αυτής θέλει είσθαι μετά κατακλυσμού, και έως τέλους του πολέμου είναι αποφασισμέναι ερημώσεις. Και θέλει στερεώσει διαθήκην μετά πολλών επί μίαν εβδομάδα· και εν τω μέσω της εβδομάδος θέλει παύσει την θυσίαν και την προσφοράν, και επί το πτερύγιον των βδελυγμάτων θέλει είσθαι ο ερημώνων, έως της συντελείας, και το αποφασισμένον θέλει εκχυθή επί τον ερημωτήν. Δανιήλ 9:26, 27.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

> «Σελίδα επί σελίδος θα μπορούσε να γραφεί σχετικά με αυτά τα πράγματα. Ολόκληρες συνδιασκέψεις διαποτίζονται με τις ίδιες διεστραμμένες αρχές. “Διότι οι πλούσιοι αυτής είναι πλήρεις βίας, και οι κάτοικοί της ελάλησαν ψεύδη, και η γλώσσα αυτών είναι δόλια εν τω στόματι αυτών.” Ο Κύριος θα εργασθεί για να καθαρίσει την εκκλησία του. Σας λέγω αληθώς, ο Κύριος μέλλει να στραφεί και να ανατρέψει μέσα στα ιδρύματα που καλούνται με το όνομά του.»

> “Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

> «Το πόσο σύντομα θα αρχίσει αυτή η διαδικασία εξαγνισμού, δεν δύναμαι να το πω, αλλά δεν θα αναβληθεί επί πολύ. Εκείνος του οποίου το πτύον είναι στην χείρα του θα καθαρίσει τον ναό του από την ηθική του μόλυνση. Θα διακαθαρίσει πλήρως την άλωνα αυτού. Ο Θεός έχει διαφορά με όλους όσοι πράττουν και την ελάχιστη αδικία· διότι πράττοντες τούτο απορρίπτουν την εξουσία του Θεού και θέτουν σε κίνδυνο το μερίδιό τους στην εξιλέωση, στη λύτρωση την οποία ο Χριστός έχει αναλάβει για κάθε υιό και θυγατέρα του Αδάμ. Θα αποδώσει άραγε το να ακολουθήσει κανείς πορεία βδελυκτή στον Θεό; Θα αποδώσει άραγε το να θέσετε στα θυμιατήριά σας ξένο πυρ για να το προσφέρετε ενώπιον του Θεού, και να λέγετε ότι δεν έχει σημασία;»

> “It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

> «Δεν υπήρξε σύμφωνα με την τάξη του Θεού το να συγκεντρωθούν τόσα πολλά στο Battle Creek. Η κατάσταση που τώρα υπάρχει είναι εκείνη που μου είχε παρουσιαστεί ως προειδοποίηση. Η καρδιά μου ασθενεί από λύπη εξαιτίας αυτής της εικόνας. Ο Κύριος έδωσε προειδοποιήσεις για να αποτραπεί αυτή η αποδιαρθρωτική κατάσταση, αλλά δεν εισακούστηκαν. «Σεις είσθε το άλας της γης· εάν όμως το άλας χάσει τη νοστιμότητά του, με τι θα αλατισθεί; Δεν είναι πλέον χρήσιμο σε τίποτε, παρά να ριφθεί έξω και να καταπατείται από τους ανθρώπους.»

> “I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

> «Απευθύνω έκκληση προς τους αδελφούς μου να αφυπνισθούν. Εάν δεν επέλθει ταχέως μια αλλαγή, οφείλω να εκθέσω τα γεγονότα στον λαό· διότι αυτή η κατάσταση πρέπει να μεταβληθεί· αμετανόητοι άνθρωποι δεν πρέπει πλέον να είναι διαχειριστές και διευθυντές σε ένα τόσο σπουδαίο και ιερό έργο. Μαζί με τον Δαβίδ αναγκαζόμαστε να πούμε: “Είναι καιρός να ενεργήσεις, Κύριε· διότι κατήργησαν τον νόμον σου.”» Special Testimonies, 30, 31.

Back to Articles