Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Πενήντα Εννέα

Αποκάλυψη των Τριών Αγγελικών Αγγιγμάτων στο Όραμα του Δανιήλ: Μια Προφητική Αποκάλυψη

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Στο δέκατο κεφάλαιο ο Δανιήλ αγγίζεται τρεις φορές, και αυτά τα τρία αγγίγματα αντιστοιχούν στις τρεις φορές κατά τις οποίες ο Δανιήλ βιώνει προσωπικά το «mareh», το όραμα. Η πρώτη και η τελευταία εμφάνιση ήταν του Γαβριήλ, του αγγελιαφόρου της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού. Ο Γαβριήλ είναι εκείνος που λαμβάνει το μήνυμα από τον Χριστό, το οποίο δόθηκε σ’ Αυτόν από τον Πατέρα, και το παραδίδει στον προφήτη, ο οποίος πρόκειται να το αποστείλει στις εκκλησίες.

> Ἀλλ’ ἐγὼ θέλω σοι δείξει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας· καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ὁ ὁποῖος κρατεῖ μετ’ ἐμοῦ ἐν τούτοις, εἰ μὴ Μιχαὴλ ὁ ἄρχων σου. Δανιὴλ 10:21.

Ο Γαβριήλ γνωρίζει ότι είναι κτιστό ον, και γι’ αυτό ενημέρωσε ευθέως τον Ιωάννη να μην τον προσκυνήσει στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

> Και έπεσα στα πόδια του για να τον προσκυνήσω. Και μου λέγει: Πρόσεχε, μη το κάνεις· εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου, οι οποίοι έχουν τη μαρτυρία του Ιησού· τον Θεό προσκύνησε· διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας. Αποκάλυψη 19:10.

Ο σπουδαστής τῆς προφητείας πρέπει, λοιπόν, νὰ κατανοήσει ὅτι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Γαβριὴλ δηλώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει κανείς ὑπὲρ αὐτοῦ σε σχέση μὲ ὅ,τι «εἶναι γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας», ἔχει συγκεκριμένο προφητικὸ σκοπό. Ὅταν ἐπισημαίνει τὸ γεγονὸς ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς κατανοεῖ τὰς Γραφὰς καλύτερον ἀπὸ τὸν ἴδιο, προσδιορίζει τὸν Χριστὸν ὡς «Μιχαὴλ τὸν ἄρχοντά σου». Ἀλλὰ ὁ Μιχαὴλ δὲν εἶναι μόνον ἄρχων· εἶναι ὁ ἀρχάγγελος.

> Ὁ δὲ Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος, ὅτε, ἀντιλεγόμενος πρὸς τὸν διάβολον, διελέγετο περὶ τοῦ σώματος τοῦ Μωϋσέως, δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐπιφέρει κατ’ αὐτοῦ βλάσφημον κατηγορίαν, ἀλλὰ εἶπε· Ὁ Κύριος νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ. Ἰούδα 7.

Κατά συνέπεια, και οι τρεις επαφές είναι αγγελικές επαφές, και τις τρεις φορές που ο Δανιήλ βιώνει το «mareh», το όραμα, αυτό είναι αγγελικό. Την τρίτη φορά που ο Δανιήλ αγγίζεται, αυτό γίνεται για να ενισχυθεί, διότι προηγουμένως, κατά τη δεύτερη επαφή, έχασε τη δύναμή του.

> Κατόπιν ήλθε πάλιν και με ήγγισε κάποιος όμοιος κατά την όψιν με άνθρωπο, και με ενίσχυσε, και είπε: Ω άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη εις σέ· ανδρίζου, ναι, ανδρίζου. Και όταν ελάλησε προς εμέ, ενισχύθηκα και είπα: Ας λαλήσει ο κύριός μου· διότι με ενίσχυσες. Τότε είπε: Γνωρίζεις διατί ήλθα προς σέ; Και τώρα θα επιστρέψω διά να πολεμήσω με τον άρχοντα της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχων της Ελλάδος θέλει ελθεί. Δανιήλ 10:18–20.

Ο Γαβριήλ υπενθυμίζει στον Δανιήλ ότι είχε «ἔλθει νὰ κάμῃ» τὸν Δανιήλ «νὰ ἐννοήσῃ τί θέλει συμβῇ εἰς τὸν λαόν σου ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις», ὅταν ρώτησε τὸν Δανιήλ ἐὰν «γινώσκεις διὰ τί ἦλθον πρὸς σέ;» Σύμφωνα μὲ ὅσα εἶχε διδάξει τὸν Δανιήλ περὶ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, ὁ Γαβριήλ δηλώνει κατόπιν ὅτι θὰ «ἐπιστρέψῃ διὰ νὰ πολεμήσῃ μετὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς Περσίας· καὶ ὅταν ἐγὼ ἐξέλθω, ἰδοὺ, ὁ ἄρχων τῆς Ἑλλάδος θέλει ἐλθεῖ.» Ἔπειτα ἀρχίζει τὴν προφητικὴ διήγηση τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου, ἡ ὁποία περιγράφει ἐκεῖνα ποὺ συμβαίνουν στοὺς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις. Ἡ προφητικὴ αὐτὴ διήγηση τοποθετεῖται μέσα στὸ πλαίσιο τῆς μάχης μὲ «τὸν ἄρχοντα τῆς Περσίας» καὶ «τὸν ἄρχοντα τῆς Ἑλλάδος».

Η πραγματική ιστορική περίοδος μεταξύ του Κύρου του Μεγάλου και του Αλεξάνδρου του Μεγάλου υπερέβη τα διακόσια έτη. Αλλά στον μεγάλο σεισμό του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, οι τελικές κινήσεις είναι ταχείες, και μόλις το έκτο βασίλειο κατακτηθεί από τον παραποιημένο βασιλέα του βορρά, το έβδομο βασίλειο, οι δέκα βασιλείς, που αντιπροσωπεύονται από την Ελλάδα, συμφωνούν αμέσως να δώσουν τη βασιλεία τους στο θηρίο.

Σε ένα επίπεδο, το όραμα «mareh» χρησιμοποιείται επτά φορές στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Έχουμε εξετάσει τις τέσσερις από αυτές τις επτά περιπτώσεις και διαπιστώσαμε ότι η πρώτη αναφορά είναι ο Δανιήλ που προσδιορίζει ότι πριν από το τρίτο έτος του Κύρου ο Δανιήλ κατανοούσε το όραμα. Στις επόμενες τρεις αναφορές, τα τρία αγγίγματα σε κάθε όραμα προσδιορίζουν την εμπειρία του Δανιήλ καθώς αφυπνίζεται από το πένθος των είκοσι μίας ημερών. Η αφύπνισή του προς αναζωπύρωση είναι δομημένη επάνω στην τριπλή διαδικασία του αιωνίου ευαγγελίου, και τα τρία στάδια αντιπροσωπεύονται από αγγέλους, αν και το δεύτερο στάδιο είναι ο Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ο Οποίος είναι Εκείνος που ανέστησε τον Μωυσή εκ θανάτου και τον μετέθεσε στον ουρανό.

Τις άλλες τρεις φορές που η λέξη «όραμα» απαντά στο δέκατο κεφάλαιο, δεν είναι το «mareh», αλλά το «marah». Το «marah» είναι το θηλυκό του «mareh». Σημαίνει ένα όραμα, και κατά αιτιώδη έννοια έναν «καθρέπτη» ή «κάτοπτρο». Το κλειδί για τον ορισμό του είναι ότι είναι «αιτιώδες». Είναι το όραμα της «εμφανίσεως», αλλά διαφέρει ως προς το γένος του, προσδιορίζοντας έτσι ένα διαφορετικό προφητικό μήνυμα. Κατά τον ορισμό του, ο «καθρέπτης» υποδηλώνει ότι εκείνοι που βλέπουν το όραμα, βλέπουν κάποιο είδος αντανακλάσεως. Αυτό είναι το στοιχείο της λέξεως που είναι «αιτιώδες». Ο ορισμός μιας αιτιώδους λέξεως στο πλαίσιο του «marah» είναι βαθυστόχαστος.

Ο όρος «αιτιολογικό» σχετίζεται με την έννοια της αιτιότητας ή με την ενέργεια του να προκαλείται κάτι να συμβεί. Στη γλωσσολογία, και ειδικότερα στη μορφολογία των ρημάτων, η αιτιολογική μορφή είναι μια γραμματική κατασκευή που δηλώνει ότι το υποκείμενο ενός ρήματος προκαλεί ένα άλλο πρόσωπο ή πράγμα να εκτελέσει την ενέργεια που περιγράφεται από το ρήμα. Παραδείγματος χάριν, στην αγγλική γλώσσα, το ρήμα «to read» γίνεται αιτιολογικό όταν λέμε «to make someone read». Εδώ, το υποκείμενο προκαλεί ένα άλλο πρόσωπο να εκτελέσει την ενέργεια της ανάγνωσης.

Η αιτιακή μορφή δηλώνει ότι το υποκείμενο είναι υπεύθυνο για την πρόκληση της ενέργειας που περιγράφεται από το ρήμα. Ο όρος «αιτιακή» αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο μια πράξη ή ένα γεγονός προκαλείται να συμβεί. Και στις τρεις φορές που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί την εβραϊκή λέξη «marah», το όραμα που αντικρίζεται προκαλεί στον θεατή τη μεταμόρφωσή του στην εικόνα την οποία αντικρίζει.

> Και κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην πλησίον του μεγάλου ποταμού, όστις είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ανήρ τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ· και το σώμα αυτού ήτο ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις (mareh) αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού όμοιοι κατά το χρώμα με χαλκόν στιλβωμένον, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν (marah)· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Όθεν έμεινα εγώ μόνος, και είδον την μεγάλην ταύτην όρασιν (marah), και δεν απέμεινεν εν εμοί δύναμις· διότι η ευπρέπειά μου μετεβλήθη εν εμοί εις φθοράν, και δεν εφύλαξα δύναμιν. Όμως ήκουσα την φωνήν των λόγων αυτού· και ως ήκουσα την φωνήν των λόγων αυτού, τότε έπεσα εις βαθύν ύπνον επί πρόσωπόν μου, και το πρόσωπόν μου ήτο προς την γην. Δανιήλ 10:4–9.

Στο τέλος των είκοσι μίας ημερών πένθους, οι οποίες κατά τις έσχατες ημέρες αντιστοιχούν προς τις τρεις και ήμισυ ημέρες κατά τις οποίες οι δύο μάρτυρες κείνται νεκροί στην οδό, δόθηκε αιφνιδίως στον Δανιήλ να δει την εμφάνιση του Χριστού, και η εμφάνισή Του είναι «ως η όψις (mareh) αστραπής». Εκείνο το γεγονός, στο τέλος των τριών και ήμισυ ημερών του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, επιφέρει διαχωρισμό, διότι «οι άνδρες οι μετ’» αυτού του Δανιήλ «δεν [είδαν] το όραμα (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι. Διά τούτο» ο Δανιήλ «έμεινα μόνος», αλλά «οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν [είδαν] το όραμα (marah)· αλλ’ έπεσεν επ’ αυτούς μέγας τρόμος, ώστε έφυγον διά να κρυφθώσι».

Το όραμα που είδε ο Δανιήλ ενώ ήταν μόνος ήταν το θηλυκό, αιτιώδες όραμα που μετέβαλε τον Δανιήλ κατά την εικόνα του οράματος. Η μεταμόρφωση πραγματοποιήθηκε με την αφαίρεση της ανθρώπινης δύναμης του Δανιήλ και με τη μετατροπή της ωραιότητάς του σε φθορά.

> Αυτή ακριβώς η σάρκα, μέσα στην οποία κατοικεί η ψυχή ως εν σκηνώματι και διά της οποίας ενεργεί, ανήκει στον Κύριο. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να παραμελούμε οποιοδήποτε μέρος του ζώντος μηχανισμού. Κάθε μέρος του ζώντος οργανισμού ανήκει στον Κύριο. Η γνώση του ιδίου μας σωματικού οργανισμού θα πρέπει να μας διδάσκει ότι κάθε μέλος οφείλει να επιτελεί την υπηρεσία του Θεού, ως όργανο δικαιοσύνης.

> «Κανείς παρά μόνον ο Θεός δεν δύναται να υποτάξει την υπερηφάνεια της καρδιάς του ανθρώπου. Δεν μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν μπορούμε να αναγεννήσουμε τους εαυτούς μας. Στα ουράνια προαύλια δεν θα ψαλεί κανένα άσμα που να λέγει: Σε εμένα, που αγάπησα τον εαυτό μου και έπλυνα τον εαυτό μου, λύτρωσα τον εαυτό μου, σε εμένα ας είναι η δόξα και η τιμή, η ευλογία και ο αίνος. Αλλά αυτό είναι το κυρίαρχο θέμα του άσματος που ψάλλεται από πολλούς εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να είναι κανείς πράος και ταπεινός στην καρδιά· και δεν έχουν σκοπό να το γνωρίσουν αυτό, αν μπορούν να το αποφύγουν. Ολόκληρο το ευαγγέλιο συνοψίζεται στο να μαθητεύει κανείς στον Χριστό, στην πραότητά Του και στην ταπεινότητά Του.»

> «Τι είναι η δικαίωση δια της πίστεως; Είναι το έργο του Θεού, με το να ρίχνει τη δόξα του ανθρώπου στο χώμα και να πράττει για τον άνθρωπο εκείνο το οποίο δεν είναι στην εξουσία του να πράξει για τον εαυτό του». Testimonies to Ministers, 456.

Η εμπειρία της δικαιώσεως διά της πίστεως είναι το έργο του Θεού, με το οποίο η δόξα του ανθρώπου καταβάλλεται στο χώμα. Το όραμα από το οποίο οι άνδρες που ήσαν μαζί με τον Δανιήλ εξαναγκάσθηκαν να φύγουν ήταν το «αιτιολογικό» θηλυκό όραμα της εμφανίσεως του Χριστού, και αμέσως αφού η αυτοδικαίωση του Δανιήλ καταβλήθηκε στο χώμα, εφαρμόσθηκαν οι τρεις αγγελικές επαφές που τελικώς ενδυνάμωσαν τον Δανιήλ να μεταφέρει το μήνυμα.

Το 1888, ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε με το μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως, όπως παρουσιάσθηκε από τους Πρεσβυτέρους Τζόουνς και Γουάγκονερ. Εκείνος ο ίδιος ακριβώς άγγελος κατέβηκε και πάλι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, με το ίδιο ακριβώς μήνυμα της δικαιώσεως διά της πίστεως. Αυτό σήμανε την έναρξη της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στο τέλος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το μήνυμα της αρχής επαναλαμβάνεται, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Στις 11 Αυγούστου 1840, εκείνος ακριβώς ο ίδιος άγγελος κατέβηκε και άρχισε τα τρία βήματα που εκπληρώθηκαν από το 1840 έως το 1844. Τα τρία εκείνα βήματα άρχισαν με την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλου στις 11 Αυγούστου 1840, με την έλευση του δεύτερου αγγέλου στις 19 Απριλίου 1844, και με την έλευση του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Εκείνη η ιστορία προεικόνιζε την κάθοδο του πρώτου από τρεις αγγέλους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, την οποία ακολούθησε ο δεύτερος άγγελος κατά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και η οποία ολοκληρώνεται με την έλευση του τρίτου αγγέλου κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής.

Στο τέλος εκείνης της ιστορίας, όταν ο Μιχαήλ κατέρχεται για να αναστήσει τον Μωυσή και τον Ηλία έπειτα από τις τρεις και ήμισυ ημέρες του θανάτου στους δρόμους, όπως παρίσταται στην Αποκάλυψη κεφάλαιο ένδεκα, και όπως επίσης παρίσταται από τις είκοσι μία ημέρες πένθους του Δανιήλ, ο Χριστός κατέρχεται εκ νέου. Πρώτον παρουσιάζει το όραμα της δόξας Του, το όραμα εκείνο που καταβάλλει τη δόξα του ανθρώπου στο χώμα και επιφέρει διαχωρισμό. Μόλις ο Δανιήλ βρεθεί στο χώμα, και αφού ο Δανιήλ έχει μεταβληθεί διά της θέας του «αιτιώδους» θηλυκού οράματος, αγγίζεται από τον Γαβριήλ για πρώτη φορά και τίθεται επάνω στα τρέμοντα πόδια του.

Τότε ο Μιχαήλ, ο αρχάγγελος, κατέρχεται για να «αναστήσει τον Μωυσή» και αγγίζει τον Δανιήλ δεύτερη φορά, αφήνοντάς τον ανίσχυρο, καθώς είχε κατακυριευθεί από την πραγματικότητα ότι πράγματι μιλούσε με τον Κύριό του. Έπειτα έρχεται ο Γαβριήλ και τον αγγίζει τρίτη φορά, και τον ενδυναμώνει για το έργο τού να είναι το λάβαρο στον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Τα τρία αγγίγματα είναι σύμβολα των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα, αν και λαμβάνουν χώρα μέσα σε μία και μόνη ημέρα.

Η εμπειρία του πρώτου αγγέλου περιλαμβάνει την εμφάνιση του Χριστού ως αστραπή, το «αιτιώδες» όραμα που διαχωρίζει, και το πρώτο άγγιγμα που ανυψώνει τον Δανιήλ από το χώμα της ανθρώπινης δόξας του. Ο πρώτος άγγελος κατέχει και τα τρία βήματα που περιλαμβάνονται στο πρώτο, διότι αντιπροσωπεύει το πρώτο μήνυμα. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο άγγιγμα καταγράφεται στα εδάφια ΕΝΝΕΑ έως ΕΝΤΕΚΑ.

> Καὶ ἤκουσα τὴ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ· καὶ ὅτε ἤκουσα τὴ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ, ἔπεσα εἰς βαθὺν ὕπνον ἐπὶ πρόσωπόν μου, καὶ τὸ πρόσωπόν μου ἦταν πρὸς τὴ γῆ. Καὶ ἰδοὺ, μία χείρ με ἥγγισε, ἥτις μὲ ἔστησε ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ ἐπὶ τὰς παλάμας τῶν χειρῶν μου. Καὶ εἶπεν πρός με· Δανιήλ, ἀνὴρ σφόδρα ἠγαπημένος, ἐννόησον τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους λαλῶ πρός σε, καὶ στάσου ὀρθός· διότι πρὸς σὲ ἀπεστάλην τώρα. Καὶ ὅτε ἐλάλησε πρός με τοῦτον τὸν λόγον, ἐστάθηκα τρέμων. Δανιήλ 10:9–11.

Η εμπειρία του δεύτερου αγγίγματος, το οποίο χορηγήθηκε από τον Ίδιο τον Χριστό, μεταβάλλει τον Δανιήλ από το να είναι ανίκανος να μιλήσει, στο να μπορεί να μιλά με τον Κύριό του. Στο δεύτερο άγγιγμα, ο Δανιήλ δεν έχει πνοή· έτσι, εδώ παριστάνεται στο σημείο του πρώτου μηνύματος του Ιεζεκιήλ στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο.

> Και όταν μου ελάλησε τέτοιους λόγους, έστρεψα το πρόσωπό μου προς τη γη, και έμεινα άφωνος. Και ιδού, κάποιος όμοιος με υιούς ανθρώπων άγγιξε τα χείλη μου· τότε άνοιξα το στόμα μου, και μίλησα, και είπα προς εκείνον που στεκόταν εμπρός μου· Ω κύριέ μου, εξαιτίας της οράσεως με κατέλαβαν οι οδύνες μου, και δεν μου απέμεινε δύναμη. Διότι πώς δύναται ο δούλος τούτου του κυρίου μου να ομιλήσει με τούτον τον κύριό μου; επειδή, όσον αφορά εμένα, ευθύς δεν απέμεινε δύναμη μέσα μου, ούτε πνοή έμεινε σε μένα. Δανιήλ 10:15–17.

Στο δεύτερο μήνυμα του Ιεζεκιήλ, ένα μήνυμα από τους τέσσερις ανέμους πρέπει να εμφυσηθεί στα οστά, ώστε να ζήσουν και να σταθούν όρθια ως ένα ισχυρό στράτευμα. Η ενδυνάμωση εκείνου του στρατεύματος παριστάνεται με το τρίτο άγγιγμα.

> Τότε ήλθε πάλι και με άγγιξε κάποιος που είχε όψη ανθρώπου, και με ενίσχυσε, και είπε: Άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη σε σένα· ίσχυε, ναι, ίσχυε. Και όταν μου μίλησε, ενδυναμώθηκα και είπα: Ας μιλήσει ο κύριός μου· διότι με ενίσχυσες. Τότε είπε: Γνωρίζεις γιατί ήλθα προς εσένα; Και τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω με τον άρχοντα της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχοντας της Ελλάδος θα έλθει. Αλλά θα σου δείξω εκείνο που είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας· και δεν υπάρχει κανείς που να στέκεται μαζί μου σε αυτά, παρά μόνον ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Και εγώ, κατά το πρώτο έτος του Δαρείου του Μήδου, εγώ ο ίδιος, στάθηκα για να τον στερεώσω και να τον ενισχύσω. Και τώρα θα σου δείξω την αλήθεια. Ιδού, ακόμη τρεις βασιλείς θα αναστηθούν στην Περσία· και ο τέταρτος θα είναι πολύ πλουσιότερος από όλους αυτούς· και με τη δύναμή του, διά του πλούτου του, θα ξεσηκώσει όλους εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος. Δανιήλ 10:18–11:2.

Το μήνυμα που φέρνει τους δύο μάρτυρες στη ζωή στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης συμφοράς· αλλά, γραμμή επί γραμμής, το μήνυμα που ο Γαβριήλ ταυτοποιεί στην απεικόνιση του Μιχαήλ να ανυψώνει τον Μωυσή και να τον αναλαμβάνει στον ουρανό ως σημαιοφόρο σημείο, είναι το μήνυμα του τελευταίου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι το μήνυμα του έκτου προέδρου (του Ρεπουμπλικανικού κέρατος), ο οποίος θανατώθηκε το 2020, όπως είχε θανατωθεί και το αληθινό Προτεσταντικό κέρας. Στην αφήγηση του Δανιήλ η ανάσταση από τις ημέρες πένθους για το αληθινό Προτεσταντικό κέρας οδήγησε στην ταυτοποίηση της ανάστασης του Ρεπουμπλικανικού κέρατος.

Επτά φορές στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ χρησιμοποιείται η λέξη «όραμα» ή «εμφάνιση». Αυτές οι επτά αναφορές προσδιορίζονται από την ίδια εβραϊκή λέξη, με τη διαφορά ότι τρεις από αυτές τις φορές η λέξη βρίσκεται στο θηλυκό γένος, ενώ τις άλλες τέσσερις στο αρσενικό γένος. Το επτά, όντας ο αριθμός της τελειότητας, και ο συνδυασμός τρία-τέσσερα που ισούται με επτά, αποτελούν πρωτεύον γνώρισμα του βιβλίου της Αποκάλυψης, όπου οι τελευταίες τρεις από τις επτά εκκλησίες, και οι τελευταίες τρεις από τις επτά σφραγίδες, και οι τελευταίες τρεις από τις επτά σάλπιγγες, διακρίνονται συγκεκριμένα από τις πρώτες τέσσερις.

Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι το ίδιο βιβλίο, και υπό αυτή την έννοια ο Δανιήλ και ο Ιωάννης είναι το ίδιο σύμβολο των εσχάτων ημερών. Το όραμα του Χριστού στο δέκατο κεφάλαιο είναι το όραμα του Χριστού στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης.

Στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο Ιωάννης ακούει μια φωνή πίσω του και στρέφεται για να δει εκείνον που μιλά.

> Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην, ὡς σάλπιγγος, λέγουσαν· Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καὶ, Ὃ βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον, καὶ πέμψον αὐτὸ εἰς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· εἰς Ἔφεσον, καὶ εἰς Σμύρναν, καὶ εἰς Πέργαμον, καὶ εἰς Θυάτειρα, καὶ εἰς Σάρδεις, καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν, καὶ εἰς Λαοδίκειαν. Ἀποκάλυψις 1:10, 11.

Είτε πρόκειται για τα τρία αγγίγματα στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, είτε για το ίδιο όραμα στο πρώτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, είτε για τα δύο μηνύματα του Ιεζεκιήλ στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, είτε για τον Ησαΐα που αγγίχθηκε με πυρακτωμένο άνθρακα από το θυσιαστήριο, η εμπειρία αυτή ταυτοποιεί την ενδυνάμωση του τελικού προειδοποιητικού μηνύματος, και το μήνυμα εκείνο αρχίζει κατά την ανάσταση των δύο μαρτύρων τον Ιούλιο του 2023. Ο Δανιήλ, ο Ιωάννης, ο Ιεζεκιήλ και ο Ησαΐας αντιπροσωπεύουν όλοι έναν αγγελιαφόρο που ακούει τη «φωνή» από τις «παλαιές τρίβους» πίσω του, η οποία ρωτά: «τίνα θέλω αποστείλει;» Όταν εκείνος ο αγγελιαφόρος αποκρίνεται: «ιδού εγώ, απόστειλόν με», ενδυναμώνεται και υψώνει τη φωνή του, ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω. «Ὁ ἔχων οὖς, ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει πρὸς τὰς ἐκκλησίας.»

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο μας.

> «Κατά την περίσταση που μόλις περιγράφηκε, ο άγγελος Γαβριήλ μετέδωσε στον Δανιήλ όλη τη διδασκαλία που τότε ήταν σε θέση να δεχθεί. Λίγα χρόνια αργότερα, όμως, ο προφήτης επιθύμησε να μάθει περισσότερα σχετικά με ζητήματα που δεν είχαν ακόμη πλήρως εξηγηθεί, και πάλι αφιερώθηκε στο να ζητήσει φως και σοφία από τον Θεό. “Εν εκείναις ταις ημέραις εγώ ο Δανιήλ επένθουν τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Δεν έφαγον άρτον επιθυμητόν, ούτε εισήλθεν κρέας ή οίνος εις το στόμα μου, ούτε ήλειψα εμαυτόν εντελώς…. Τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, άνθρωπός τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ. Το σώμα αυτού ήτο επίσης ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως η όψις στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων αυτού ως η φωνή πλήθους” (Δανιήλ 10:2–6).»

> «Η περιγραφή αυτή είναι παρόμοια με εκείνη που δόθηκε στον Ιωάννη όταν ο Χριστός αποκαλύφθηκε σ’ αυτόν στη νήσο Πάτμο. Δεν εμφανίσθηκε στον Δανιήλ πρόσωπο κατώτερο από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Ο Κύριός μας έρχεται μαζί με έναν άλλον ουράνιο αγγελιοφόρο για να διδάξει στον Δανιήλ τι επρόκειτο να λάβει χώρα στις έσχατες ημέρες.

> «Οι μεγάλες αλήθειες που αποκαλύφθηκαν από τον Λυτρωτή του κόσμου είναι για εκείνους που αναζητούν την αλήθεια όπως κρυμμένους θησαυρούς. Ο Δανιήλ ήταν άνθρωπος προχωρημένης ηλικίας. Η ζωή του είχε περάσει ανάμεσα στις γοητείες μιας ειδωλολατρικής αυλής, και ο νους του ήταν επιβαρυμένος με τις υποθέσεις μιας μεγάλης αυτοκρατορίας. Κι όμως, αποσύρεται από όλα αυτά, για να ταπεινώσει την ψυχή του ενώπιον του Θεού και να ζητήσει γνώση των σκοπών του Υψίστου. Και ως απάντηση στις δεήσεις του, φως από τις ουράνιες αυλές μεταδόθηκε για εκείνους που επρόκειτο να ζήσουν στις έσχατες ημέρες. Με πόση λοιπόν earnestness θα πρέπει να αναζητούμε τον Θεό, ώστε να ανοίξει τη διάνοιά μας για να κατανοήσουμε τις αλήθειες που μας έχουν φερθεί από τον ουρανό.

> «Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ μόνος εἶδον τὴν ὅρασιν· οἱ δὲ ἄνδρες οἱ μετ’ ἐμοῦ οὐκ εἶδον τὴν ὅρασιν· ἀλλὰ τρόμος μέγας ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτούς, ὥστε ἔφυγον διὰ νὰ κρυφθοῦν…. Καὶ δὲν ἀπέμεινε ἐν ἐμοὶ δύναμις· διότι ἡ εὐπρέπειά μου μετεστράφη ἐν ἐμοὶ εἰς φθοράν, καὶ δὲν διετήρησα δύναμιν» (εδάφια 7, 8). Ὅλοι ὅσοι εἶναι ἀληθῶς ἡγιασμένοι θὰ ἔχουν παρόμοια ἐμπειρία. Ὅσον καθαρότερες εἶναι οἱ ἀντιλήψεις τους περὶ τοῦ μεγαλείου, τῆς δόξας καὶ τῆς τελειότητος τοῦ Χριστοῦ, τόσον ζωηρότερα θὰ διακρίνουν τὴν ἰδία τους ἀσθένεια καὶ ἀτέλεια. Δὲν θὰ ἔχουν καμίαν ἔφεσιν νὰ ἀποδώσουν εἰς ἑαυτοὺς ἀναμάρτητον χαρακτῆρα· ἐκεῖνο ποὺ ἐφάνη ὀρθὸ καὶ εὐπρεπὲς εἰς τοὺς ἰδίους, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν καθαρότητα καὶ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, θὰ φανεῖ μόνον ἀνάξιο καὶ φθαρτό. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν ἔχουν πολὺ ἀμυδρὲς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ Χριστοῦ, τότε λέγουν· «Εἶμαι ἀναμάρτητος· εἶμαι ἡγιασμένος».

> «Τότε ο Γαβριήλ εμφανίσθηκε στον προφήτη και του μίλησε ως εξής: “Ω Δανιήλ, άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, εννόησε τους λόγους που σου λαλώ και στήσου όρθιος· διότι προς εσέ τώρα έχω αποσταλεί”. Και όταν μου ελάλησε αυτόν τον λόγο, εστάθηκα τρέμων. Τότε μου είπε: “Μη φοβού, Δανιήλ· διότι από της πρώτης ημέρας κατά την οποία έθεσες την καρδία σου να εννοήσεις και να ταπεινώσεις σεαυτόν ενώπιον του Θεού σου, οι λόγοι σου εισακούσθηκαν, και ήλθα διά τους λόγους σου” (εδάφια 11, 12).»

> «Ποία μεγάλη τιμή αποδίδεται στον Δανιήλ από τη Μεγαλειότητα του ουρανού! Παρηγορεί τον τρέμοντα δούλο Του και τον διαβεβαιώνει ότι η προσευχή του εισακούσθηκε στον ουρανό. Σε απάντηση εκείνης της ένθερμης δεήσεως, ο άγγελος Γαβριήλ απεστάλη για να επηρεάσει την καρδιά του βασιλέως της Περσίας. Ο μονάρχης είχε αντισταθεί στις εντυπώσεις του Πνεύματος του Θεού κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων ενώ ο Δανιήλ νήστευε και προσευχόταν· αλλά ο Άρχων του ουρανού, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, απεστάλη για να στρέψει την καρδιά του πεισματώδους βασιλέως, ώστε να προβεί σε κάποια αποφασιστική ενέργεια ως απάντηση στην προσευχή του Δανιήλ.»

> «Και όταν ελάλησε προς εμέ τοιούτους λόγους, έστρεψα το πρόσωπόν μου προς την γην, και εσιώπησα. Και ιδού, ένας όμοιος με ομοίωμα υιών ανθρώπων ήγγισε τα χείλη μου…. Και είπεν, Άνθρωπε σφόδρα αγαπητέ, μη φοβού· ειρήνη σοι· ανδρίζου, ναι, ανδρίζου. Και όταν ελάλησε προς εμέ, ενδυναμώθην, και είπα, Ας λαλήσει ο κύριός μου· διότι με ενδυνάμωσας» (εδάφια 15–19). Τόσο μεγάλη ήταν η θεία δόξα που αποκαλύφθηκε στον Δανιήλ, ώστε δεν μπορούσε να υπομείνει τη θέα. Τότε ο αγγελιαφόρος του ουρανού εκάλυψε τη λαμπρότητα της παρουσίας του και εμφανίσθηκε στον προφήτη ως «ένας όμοιος με ομοίωμα υιών ανθρώπων» (εδάφιο 16). Με τη θεία του δύναμη ενίσχυσε αυτόν τον άνθρωπο της ακεραιότητας και της πίστεως, ώστε να ακούσει το μήνυμα που του εστάλη από τον Θεό.

> «Ο Δανιήλ ήταν αφοσιωμένος δούλος του Υψίστου. Η μακρά του ζωή ήταν πλήρης από ευγενή έργα υπηρεσίας προς τον Κύριό του. Η καθαρότητα του χαρακτήρα του και η αταλάντευτη πιστότητά του εξισώνονται μόνον από την ταπεινοφροσύνη της καρδιάς του και τη συντριβή του ενώπιον του Θεού. Επαναλαμβάνουμε: Η ζωή του Δανιήλ αποτελεί θεόπνευστη απεικόνιση του αληθινού αγιασμού.» Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles