Article

# Η Ρώμη Εδραιώνει το Όραμα - Αριθμός Δεκατέσσερα

Αντανακλάσεις του Χριστού και ο Σχηματισμός της Εικόνας του Θηρίου: Ένας Προφητικός Παραλληλισμός στις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

September 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η προφητική γραμμή που προσδιορίζει πότε οι Ηνωμένες Πολιτείες σχηματίζουν εικόνα προς και της θηρίου εκτυλίσσεται όταν το κέρας του Προτεσταντισμού σχηματίζει την εικόνα του Χριστού. Ο σχηματισμός αυτός προσδιορίζεται συγκεκριμένα στο δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, όταν ο Δανιήλ αντικρίζει το αιτιώδες κάτοπτρο, «marah», όραμα. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους που ατενίζουν τον Χριστό, και πράττοντας τούτο αντανακλούν τον χαρακτήρα του Χριστού. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο, σχηματίζουν την εικόνα του Χριστού εντός τους, μόνο καθώς ατενίζουν τον χαρακτήρα Του. Ατενίζοντας, μεταμορφώνονται.

Η εικόνα του θηρίου αντανακλά το θηρίο, και ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου αποτελεί τη μεγάλη δοκιμασία για τον λαό του Θεού, διά της οποίας θα κριθεί ο αιώνιος προορισμός τους. Όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες αποκτήσουν τον έλεγχο της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών, θα έχουν σχηματίσει μια εικόνα του συστήματος εκκλησίας και κράτους, η οποία προσδιορίζει τη δομή ελέγχου που χρησιμοποίησε η παπική εξουσία προτού αφαιρεθεί η πολιτική υποστήριξη. Κατά την ίδια χρονική περίοδο, η εικόνα του Χριστού θα παραχθεί στον λαό Του των εσχάτων ημερών. Ωστόσο, υπήρχαν εκείνοι που ήσαν μαζί με τον Δανιήλ, οι οποίοι δεν είδαν το όραμα, διότι έφυγαν εξαιτίας του οράματος. Απέτυχαν στη δοκιμασία του σχηματισμού της εικόνας του θηρίου, επειδή αρνήθηκαν να επιτρέψουν να σχηματισθεί μέσα τους η εικόνα του Χριστού κατά τον καιρό της δοκιμασίας.

Η πνευματική αρχή της αντανάκλασης πραγματοποιείται διά του βλέμματος σε έναν καθρέπτη που αντιπροσωπεύει τον Χριστό, και επειδή το όραμα «marah» είναι αιτιολογικό όραμα, η εικόνα του Χριστού μέσα στον καθρέπτη παράγει την εικόνα του Χριστού μέσα στην ανθρωπότητα. Ένας κυριολεκτικός καθρέπτης αντανακλά την εικόνα του ανθρώπου που κοιτάζει στον καθρέπτη, αλλά η πνευματική εφαρμογή της αρχής έχει μεταβλητές που συνδέονται με τον καθρέπτη. Εκείνοι που είναι απλώς «hearer of the word, and not a doer», «beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.» Κοιτάζουν στον καθρέπτη και βλέπουν μόνο την ανθρωπότητα.

Ἡ ἄλλη τάξις, οἱ ὁποῖοι «δὲν εἶναι ἀκροατὴς ἐπιλήσμων, ἀλλὰ ἐκτελεστὴς ἔργου», βλέπουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, βλέπουν τὸν Χριστὸν μέσα στὸν καθρέπτη. Τὸ ἔργον εἶναι νὰ κατανοηθῇ ὅτι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνακλάσεως ἔχει μία «φυσικὴ» πραγματικότητα καὶ μία πνευματικὴ πραγματικότητα. Ὁ Δανιὴλ ἀπεικονίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν τὸ «ἔργον», διότι στὰ κεφάλαια ἐννέα καὶ δέκα ἀπεικονίζει τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον παράγει τὴν πνευματικὴ ἀρχὴ τῆς ἀνακλάσεως.

> Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἐγώ, ὁ Δανιήλ, ἐπένθουν ἐπὶ τρεῖς ὁλόκληρες ἑβδομάδες. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγα, οὔτε κρέας οὔτε οἶνος εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου, οὐδὲ ἤλειψα ἐμαυτὸν καθόλου, ἕως ὅτου ἐπληρώθησαν τρεῖς ὁλόκληρες ἑβδομάδες. Δανιήλ 10:1, 2.

Ο Γαβριήλ είχε δώσει στον Δανιήλ μια μερική ερμηνεία του οράματος του ογδόου κεφαλαίου, αλλά ο Δανιήλ δεν το είχε κατανοήσει πλήρως.

> Και εγώ, ο Δανιήλ, λιποθύμησα και ήμην άρρωστος επί τινας ημέρας· έπειτα εσηκώθην και έπραξα τας υποθέσεις του βασιλέως· και εξεπλάγην διά την όρασιν, αλλά ουδείς ενόησεν αυτήν. Δανιήλ 8:27.

Η αδελφή White μάς πληροφορεί ότι ο Δανιήλ επιζητούσε να κατανοήσει την ερμηνεία του μηνύματος του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο ο Γαβριήλ είχε φέρει στον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο.

> «Με νέα και βαθύτερη σπουδαιότητα, ο Μίλλερ συνέχισε την εξέταση των προφητειών, αφιερώνοντας ολόκληρες νύχτες καθώς και ημέρες στη μελέτη εκείνου που τώρα φαινόταν να έχει τόσο καταπληκτική σπουδαιότητα και να απορροφά κάθε ενδιαφέρον. Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ δεν μπορούσε να βρει κανένα στοιχείο για το σημείο ενάρξεως των 2300 ημερών· ο άγγελος Γαβριήλ, μολονότι είχε διαταχθεί να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει την όραση, του έδωσε μόνο μερική εξήγηση. Καθώς ο φοβερός διωγμός που επρόκειτο να επέλθει στην εκκλησία ξεδιπλωνόταν ενώπιον της προφητικής οράσεως, οι σωματικές του δυνάμεις τον εγκατέλειψαν. Δεν μπορούσε πλέον να υπομείνει περισσότερο, και ο άγγελος τον άφησε για κάποιο διάστημα. Ο Δανιήλ «λιποθύμησε, και ήμην άρρωστος ημέρας τινάς». «Και εξεπλάγην διά την όρασιν», λέγει, «αλλ’ ουδείς ενόει αυτήν».

> «Ωστόσο ο Θεός είχε προστάξει τον αγγελιαφόρο Του: “Κάμε τον άνθρωπον τούτον να εννοήση την όρασιν.” Η εντολή εκείνη έπρεπε να εκπληρωθή. Σε υπακοή προς αυτήν, ο άγγελος, λίγο αργότερα, επέστρεψε στον Δανιήλ, λέγοντας: “Τώρα εξήλθον διά να σοι δώσω σοφίαν και σύνεσιν·” “συ λοιπόν νόησον τον λόγον και εννόησον την όρασιν.” Δανιήλ 8:27, 16· 9:22, 23, 25–27. Υπήρχε ένα σημαντικό σημείο στην όραση του 8ου κεφαλαίου το οποίο είχε μείνει ανεξήγητο, δηλαδή εκείνο που αφορούσε τον χρόνο — την περίοδο των 2300 ημερών· γι’ αυτό ο άγγελος, επανερχόμενος στην εξήγησή του, επιμένει κυρίως στο θέμα του χρόνου.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 325.

Στο δέκατο κεφάλαιο πληροφορούμαστε ότι ο Δανιήλ είχε κατανόηση του «οράματος» και του «πράγματος», όμως ο Δανιήλ επιθυμούσε περισσότερο φως· γι’ αυτό έθεσε την καρδιά του να βρει εκείνη την κατανόηση και νήστεψε επί είκοσι μία ημέρες. Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντιπροσωπεύει εκείνους των εσχάτων ημερών οι οποίοι κατανοούν την πνευματική αρχή της αντανάκλασης, η οποία προτυπώνεται από τη φυσική αρχή της αντανάκλασης. Η κατανόηση αυτή εικονογραφείται από τα έργα τους, και τα έργα τους παριστάνονται από τον Δανιήλ ως αναζήτηση ορθής κατανόησης του προφητικού λόγου του Θεού. Η προφανής αντίθεση προς εκείνους που έφυγαν από το όραμα είναι ότι εκείνοι δεν αναζητούσαν ορθή κατανόηση του προφητικού λόγου του Θεού.

Η αλήθεια του προφητικού λόγου του Θεού, την οποία ο Δανιήλ παρουσιάζεται ότι λαχταρά να κατανοήσει, είναι το φως των εσχάτων ημερών, διότι ο Δανιήλ προτυπώνει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ο Δανιήλ, επομένως, εκπροσωπεί μια τάξη ανθρώπων που επιζητούν να κατανοήσουν το φως του προφητικού λόγου του Θεού, το οποίο παρουσιάζεται ως η τελική δοκιμασία πριν κλείσει η δοκιμασία. Από την άποψη αυτή, είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού που αποσφραγίζεται λίγο πριν κλείσει η δοκιμασία, αλλά είναι επίσης και η δοκιμασία που παρουσιάζεται ως ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου.

Η διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου προσδιορίζει άμεσα τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται η εικόνα του θηρίου. Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να προσδιοριστεί ορθά, χωρίς πρώτα να προσδιοριστεί το πρωτεύον υποκείμενο της δοκιμασίας, το θηρίο. Το θηρίο είναι εκείνο που καθορίζει και προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η εικόνα.

> «Αλλά τι είναι η “εικόνα προς το θηρίο”; και πώς πρόκειται να σχηματισθεί; Η εικόνα κατασκευάζεται από το θηρίο με τα δύο κέρατα και είναι εικόνα προς το θηρίο. Ονομάζεται επίσης εικόνα του θηρίου. Για να μάθουμε, λοιπόν, πώς είναι η εικόνα και πώς πρόκειται να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού.

> «Όταν η αρχαία εκκλησία διεφθάρη, απομακρυνόμενη από την απλότητα του ευαγγελίου και αποδεχόμενη ειδωλολατρικές τελετές και συνήθειες, έχασε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού· και, προκειμένου να ελέγχει τις συνειδήσεις του λαού, επιζήτησε την υποστήριξη της κοσμικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο παπισμός, μια εκκλησία που έλεγχε την εξουσία του κράτους και τη χρησιμοποιούσε για την προώθηση των δικών της σκοπών, ιδιαιτέρως για την τιμωρία της “αίρεσης”. Για να σχηματίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εικόνα του θηρίου, η θρησκευτική εξουσία πρέπει να ελέγχει σε τέτοιο βαθμό την πολιτική κυβέρνηση, ώστε και η εξουσία του κράτους να χρησιμοποιείται από την εκκλησία για την επίτευξη των δικών της σκοπών». Η Μεγάλη Διαμάχη, 443.

Για να «μάθουμε ποια είναι η εικόνα και πώς πρέπει να σχηματισθεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου — του παπισμού». Είναι το θηρίο εκείνο που θεσπίζει το όραμα το οποίο αποτελεί τη δοκιμασία των εσχάτων ημερών και το οποίο πραγματοποιείται ακριβώς πριν κλείσει ο καιρός της χάριτος. Ο Δανιήλ κατανόησε το όραμα και το πράγμα.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας ἀπεκαλύφθη λόγος πρὸς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκαλεῖτο Βαλτασάσαρ· καὶ ὁ λόγος ἦτο ἀληθινός, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸν λόγον καὶ εἶχεν σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Δανιήλ 10:1.

Το όραμα είναι το όραμα «mareh» των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Το «πράγμα» είναι η εβραϊκή λέξη «dabar», που σημαίνει «λόγος». Η ίδια λέξη («dabar»), η οποία μεταφράζεται ως «πράγμα» στο εδάφιο ένα, αποδίδεται ως «υπόθεση» στο κεφάλαιο εννέα, εδάφιο είκοσι τρία.

> Ναι, ενώ ακόμη μιλούσα προσευχόμενος, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίον είχα δει στο όραμα στην αρχή, πετώντας ταχέως, με άγγιξε κατά τον καιρό της εσπερινής προσφοράς. Και με πληροφόρησε, και μίλησε μαζί μου, και είπε: Ω Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου δώσω σοφία και σύνεση. Στην αρχή των ικεσιών σου εξήλθε η προσταγή, και ήλθα για να σου το φανερώσω· διότι είσαι πολύ αγαπητός· γι’ αυτό εννόησε το πράγμα και κατανόησε το όραμα. Δανιήλ 9:21–23.

Ο Γαβριήλ έρχεται προς τον Δανιήλ ως απάντηση στην προσευχή του Δανιήλ, η οποία συνδέεται με τη διαφώτιση που είχε λάβει ο Δανιήλ όταν είχε κατανοήσει ότι βρισκόταν σε αιχμαλωσία, η οποία παριστάνεται από τη διασπορά του Λευιτικού είκοσι έξι.

> Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, ἐνόησα ἐν ταῖς γραφαῖς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, περὶ ὧν ἐγένετο ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς Ἰερεμίαν τὸν προφήτην, ὅτι ἤμελλε νὰ συμπληρώσῃ ἑβδομήκοντα ἔτη ἐπὶ τῶν ἐρημώσεων τῆς Ἱερουσαλήμ. Δανιήλ 9:2.

Η αιχμαλωσία που προσδιόρισε ο Ιερεμίας οδήγησε τον Δανιήλ στην αιχμαλωσία των «επτά καιρών» που κατέγραψε ο Μωυσής, η οποία ήταν τόσο «όρκος» όσο και «κατάρα».

> Ναι, πᾶς ὁ Ἰσραὴλ παρέβη τὸν νόμον σου, ἀπομακρυνόμενος, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐβεβαίωσεν τοὺς λόγους αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλάλησε κατὰ ἡμῶν καὶ κατὰ τῶν κριτῶν ἡμῶν, οἵτινες ἔκριναν ἡμᾶς, ἐπιφέροντας ἐφ’ ἡμᾶς μέγα κακόν· διότι ὑπὸ ὅλον τὸν οὐρανὸν δὲν ἔγινεν ὅ,τι ἔγινεν ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καθὼς εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, ὅλον τοῦτο τὸ κακὸν ἦλθεν ἐφ’ ἡμᾶς· ὅμως δὲν ἐκάμαμεν τὴν δέησίν μας ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, διὰ νὰ ἐπιστρέψωμεν ἀπὸ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ νὰ ἐννοήσωμεν τὴν ἀλήθειάν σου. Δανιήλ 9:11–13.

Επάνω στις δύο μαρτυρίες του Ιερεμία και του Μωυσή, ο Δανιήλ κατανόησε ότι η ερήμωση η οποία είχε επέλθει επί της Ιερουσαλήμ ήταν «η κατάρα» «του Μωυσή» που είχε «εκχυθεί επί» τον αρχαίο Ισραήλ. Η αδελφή White αναφέρεται στη μαρτυρία του Ιερεμία ως «μαρτυρίες προς την εκκλησία», και υπό την έννοια αυτή προσδιορίζει τον Ιερεμία ως το Πνεύμα της Προφητείας των εσχάτων ημερών, διότι οι «μαρτυρίες προς την εκκλησία» κατά τις έσχατες ημέρες είναι ακριβώς αυτό το πράγμα. Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει το Πνεύμα της Προφητείας και ο Μωυσής αντιπροσωπεύει την Αγία Γραφή.

Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους των εσχάτων ημερών οι οποίοι κατανοούν, από εκείνους τους δύο μάρτυρες, ότι έχουν διασκορπιστεί, και οι οποίοι κατανοούν, από την Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας, ότι έχουν αφυπνιστεί, όπως αφυπνίστηκε ο Δανιήλ στο γεγονός ότι αυτός (αυτοί) βρισκόταν σε αιχμαλωσία, και ότι η αιχμαλωσία αυτή αντιπροσωπευόταν στον προφητικό λόγο του Θεού.

Η εμπειρία του λαού του Θεού των εσχάτων ημερών είναι η εμπειρία των δέκα παρθένων.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων του Ματθαίου 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του λαού των Αντβεντιστών». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

Ο χρόνος της καθυστέρησης στην παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει την ίδια αφύπνιση του Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο. Βάσει των δύο αγιασμένων μαρτύρων, ο Δανιήλ συνειδητοποίησε ότι ολόκληρη η ζωή του αποτελούσε εκπλήρωση μιας συγκεκριμένης προφητείας μέσα στον Λόγο του Θεού. Εκείνη η προφητεία κατηύθυνε τον Δανιήλ προς το θεραπευτικό μέσο που ήταν αναγκαίο, εάν επρόκειτο να είναι προετοιμασμένος για ό,τι επρόκειτο να του συμβεί στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν οι Μιλλεριτιστές εκπλήρωσαν την παραβολή των δέκα παρθένων, έπρεπε και αυτοί να αφυπνισθούν στο γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση και η καθυστέρηση τούς είχαν οδηγήσει στο να αποκοιμηθούν. Όλοι οι προφήτες αντιπροσωπεύουν τις έσχατες ημέρες.

Η αφύπνιση του Δανιήλ και των Μιλλεριτών είναι δύο μάρτυρες μιας αφύπνισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων κατά τις έσχατες ημέρες.

> «Ο Ιησούς και όλο το ουράνιο στράτευμα έβλεπαν με συμπάθεια και αγάπη εκείνους που, με γλυκιά προσδοκία, είχαν λαχταρήσει να δουν Αυτόν τον οποίον αγαπούσαν οι ψυχές τους. Άγγελοι αιωρούνταν γύρω τους, για να τους στηρίξουν κατά την ώρα της δοκιμασίας τους. Εκείνοι που είχαν παραμελήσει να δεχθούν το ουράνιο μήνυμα αφέθηκαν στο σκοτάδι, και η οργή του Θεού εξήφθη εναντίον τους, επειδή δεν θέλησαν να δεχθούν το φως το οποίο τους είχε στείλει από τον ουρανό. Εκείνοι οι πιστοί, απογοητευμένοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί ο Κύριός τους δεν ήλθε, δεν αφέθηκαν στο σκοτάδι. Και πάλι οδηγήθηκαν στις Γραφές τους για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου απομακρύνθηκε από τους αριθμούς, και το σφάλμα εξηγήθηκε. Είδαν ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως το 1844, και ότι η ίδια απόδειξη την οποία είχαν παρουσιάσει για να δείξουν ότι οι προφητικές περίοδοι έληγαν το 1843, αποδείκνυε ότι θα τερματίζονταν το 1844. Φως από τον Λόγο του Θεού έλαμψε επάνω στη θέση τους, και ανακάλυψαν έναν χρόνο καθυστέρησης—«Αν και αργοπορεί [το όραμα], περίμενε αυτό». Μέσα στην αγάπη τους για την άμεση έλευση του Χριστού, είχαν παραβλέψει την καθυστέρηση του οράματος, η οποία ήταν υπολογισμένη να φανερώσει τους αληθινούς αναμένοντες. Και πάλι είχαν ένα χρονικό σημείο. Ωστόσο, είδα ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να υπερβούν τη βαριά απογοήτευσή τους, ώστε να κατέχουν εκείνον τον βαθμό ζήλου και ενεργητικότητας που είχε χαρακτηρίσει την πίστη τους το 1843». Early Writings, 236.

Σε εκπλήρωση της παραβολής, οι Μιλλεριτιστές «είχαν παραβλέψει την καθυστέρηση της οράσεως», αλλά «εκ νέου» «οδηγήθηκαν στις Γραφές τους για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου απεσύρθη από τους αριθμούς, και το σφάλμα εξηγήθηκε». Ο Δανιήλ οδηγήθηκε στη Γραφή και το «χέρι του Κυρίου» απεσύρθη από «τις προφητικές περιόδους», και όταν ο Δανιήλ, ως εκτελεστής και όχι απλώς ακροατής, με ενεργό πίστη απέδειξε ότι κατανοούσε το μήνυμα του Ιερεμία και του Μωυσή, εκπληρώνοντας τις δοθείσες οδηγίες στο εικοστό έκτο κεφάλαιο του Λευιτικού, καθώς και τη θεραπεία και τη λύση της διασκορπισμένης καταστάσεως του λαού του Θεού, τότε δόθηκε στον Δανιήλ η «εξήγηση».

Όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες εκπληρώσουν τον χρόνο της αναμονής της παραβολής στην τελική και τελειοτάτη εκπλήρωσή της κατά τις έσχατες ημέρες, θα το πράξουν σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία η «διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου» θα αποτελεί τη μεγάλη δοκιμασία τους.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> «“Όταν δε ο καρπός παραδοθή, ευθύς αποστέλλει το δρέπανον, διότι ήλθεν ο θερισμός.” Ο Χριστός αναμένει με πόθο την εκδήλωση του εαυτού Του μέσα στην εκκλησία Του. Όταν ο χαρακτήρας του Χριστού αναπαραχθεί τελείως μέσα στον λαό Του, τότε θα έλθει για να τους διεκδικήσει ως δικούς Του.» Παραβολές του Χριστού, σ. 69.

> «Το σκότος της εσφαλμένης αντίληψης περί του Θεού είναι εκείνο που περιβάλλει τον κόσμο. Οι άνθρωποι χάνουν τη γνώση του χαρακτήρα Του. Έχει παρεξηγηθεί και παρερμηνευθεί. Κατά τον παρόντα καιρό πρέπει να κηρυχθεί ένα μήνυμα από τον Θεό, μήνυμα φωτιστικό ως προς την επίδρασή του και σωτήριο ως προς τη δύναμή του. Ο χαρακτήρας Του πρέπει να γίνει γνωστός. Μέσα στο σκότος του κόσμου πρέπει να λάμψει το φως της δόξας Του, το φως της αγαθότητός Του, του ελέους και της αλήθειας Του.»

> «Αυτό είναι το έργο που περιγράφεται από τον προφήτη Ησαΐα με τα λόγια: “Ω Ιερουσαλήμ, η ευαγγελιζομένη, ύψωσε τη φωνή σου με δύναμη· ύψωσέ την, μη φοβηθείς· πες προς τις πόλεις του Ιούδα, Ιδού ο Θεός σας! Ιδού, ο Κύριος ο Θεός θα έλθει με ισχυρά χείρα, και ο βραχίων Αυτού θα κυριεύσει δι’ Αυτόν· ιδού, ο μισθός Αυτού είναι μετ’ Αυτού, και το έργο Αυτού ενώπιον Αυτού.” Ησαΐας 40:9, 10.»

> «Εκείνοι που προσμένουν την έλευση του Νυμφίου οφείλουν να πουν προς τον λαό: “Ιδού ο Θεός σας.” Οι τελευταίες ακτίνες του ελέους φωτός, το τελευταίο μήνυμα ελέους που πρόκειται να δοθεί στον κόσμο, είναι μια αποκάλυψη του χαρακτήρα της αγάπης Του. Τα τέκνα του Θεού οφείλουν να φανερώσουν τη δόξα Του. Στη δική τους ζωή και στον χαρακτήρα τους οφείλουν να αποκαλύψουν τι έχει επιτελέσει γι’ αυτούς η χάρη του Θεού». Christ’s Object Lessons, 415.

Back to Articles