Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Πενήντα Τρία

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

Η Πνευματική Συμβολική των Βορείου και Νοτίου Βασιλείων: Μια Πορεία μέσα από τους Βιβλικούς Ναούς και την Ανθρώπινη Φύση

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

Το βόρειο βασίλειο αντιπροσώπευε την κατώτερη φύση μέσα στον ναό της ανθρωπότητας· αντιπροσώπευε το σώμα μέσα στον ναό της εκκλησίας· αντιπροσώπευε την ανθρώπινη σάρκα μέσα στον ναό του Χριστού. Ο Χριστός οικοδόμησε κάθε ναό, και Αυτός έθεσε κάθε θεμέλιο, και ο πρώτος λίθος στον Μιλλεριτικό ναό ήταν το δόγμα των «επτά καιρών», το οποίο παριστάνεται από τα δύο ραβδιά του Ιεζεκιήλ. Κατά την αποστασία του 1863, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός απέρριψε τον προφητικό του «ακρογωνιαίο λίθο», πράγμα το οποίο συνέβη επίσης κατά την οικοδόμηση του επίγειου ναού. Ο απορριφθείς λίθος ήταν προορισμένος να εκλεγεί κατά την ολοκλήρωση της ανέγερσης του ναού, μολονότι είχε υπάρξει λίθος προσκόμματος καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου της οικοδομής. Ωστόσο, ο προφητικός Λόγος προσδιορίζει ότι ο απορριφθείς λίθος του προσκόμματος τελικώς θα γίνει κεφαλή της γωνίας.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

Η ράβδος των «επτά καιρών», όπως παριστάνεται από το νότιο βασίλειο, είναι η «κεφαλή» σε σχέση με το βόρειο βασίλειο. Είναι η «κεφαλή», διότι στο νότιο βασίλειο ο Θεός εξέλεξε να ταυτίσει την Ιερουσαλήμ ως πόλη Του, όπου έθεσε το αγιαστήριό Του και το όνομά Του. Έως ότου οι δύο ράβδοι ενώθηκαν, από το 1798 έως το 1844, η «κεφαλή» ήταν το κατώτερο, νότιο βασίλειο. Όταν ο Ιωάννης, το 1844, έλαβε εντολή να αφήσει κατά μέρος το βόρειο βασίλειο, επειδή είχε δοθεί στους Εθνικούς, το νότιο βασίλειο έμεινε ως σημείο υψωμένο μόνο του ως ένα έθνος, ή τουλάχιστον αυτό ήταν το σχέδιο. Εκείνο το σχέδιο παρεμποδίστηκε από την ανταρσία του 1863 και από την πρώτη «ανταρσία στην Κάδης» του σύγχρονου Ισραήλ.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Κύριος επανέφερε την εκκλησία Του της Λαοδίκειας στο 1863, πίσω στο 1888, πίσω στο 1919, και πίσω στο 1957, στη δεύτερη «αποστασία στην Κάδης». Αλλά σε εκείνη την αποστασία η υπόσχεση ότι ο λίθος που αποδοκιμάσθηκε θα γίνει κεφαλή γωνίας εκπληρώνεται τώρα. Εκπληρώνεται σε εκείνους που παριστάνονται ως οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, μεταξύ των οποίων ο Χριστός επιτελεί για πάντα τον συνδυασμό της Θεότητας και της ανθρωπότητας.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

Ο Παύλος προσδιόρισε την κατώτερη φύση ως σάρκα και την ανώτερη φύση ως νου. Προσδιόρισε το σώμα (την κατώτερη φύση) ως θάνατο.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> Διότι γνωρίζομεν ότι ο νόμος είναι πνευματικός· εγώ όμως είμαι σαρκικός, πεπραμένος υπό την αμαρτίαν. Επειδή εκείνο το οποίον πράττω δεν το εγκρίνω· διότι εκείνο που θέλω, τούτο δεν πράττω, αλλά εκείνο που μισώ, τούτο πράττω. Εάν λοιπόν πράττω εκείνο που δεν θέλω, συμφωνώ με τον νόμον ότι είναι καλός. Τώρα δε δεν το πράττω πλέον εγώ, αλλά η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί. Διότι γνωρίζω ότι εν εμοί, τούτ’ έστιν εν τη σαρκί μου, δεν κατοικεί ουδέν αγαθόν· επειδή το να θέλω παράκειται εις εμέ, αλλά το να εκτελώ το καλόν δεν ευρίσκω. Διότι το αγαθόν που θέλω δεν πράττω· αλλά το κακόν που δεν θέλω, τούτο πράττω. Εάν δε πράττω εκείνο που δεν θέλω, δεν το πράττω πλέον εγώ, αλλά η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί. Ευρίσκω λοιπόν τον νόμον τούτον, ότι ενώ θέλω να πράττω το καλόν, το κακόν είναι παρόν εις εμέ. Διότι κατά τον έσω άνθρωπον συναρέσκομαι εις τον νόμον του Θεού· βλέπω όμως άλλον νόμον εν τοις μέλεσί μου, αντιμαχόμενον εις τον νόμον του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εις τον νόμον της αμαρτίας, τον όντα εν τοις μέλεσί μου. Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ! τις θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου; Ρωμαίους 7:14–24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

Ο Παύλος γνώριζε ότι στη «σάρκα» του δεν κατοικούσε «ουδέν αγαθόν». Οι ροπές, τόσο οι κληρονομικές όσο και οι επίκτητες, που υπήρχαν στη σάρκα του (στο σώμα του), ενεργούσαν μόνο για να τον οδηγούν στην αμαρτία. Οι ροπές αυτές αντιπροσώπευαν τον νόμο της αμαρτίας, αλλά ο Παύλος επιθυμούσε να τηρεί τον νόμο του Θεού, όχι τον νόμο της αμαρτίας. Τον νόμο του Θεού ο Παύλος τον προσδιόρισε ως τον «νόμο του νοός του» (την ανώτερη φύση του). Η κραυγή του ήταν: «τις θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου;» Βεβαίως, ο Παύλος γνώριζε ότι η θεότητα ήταν εκείνη που θα έφερνε την απελευθέρωση, αλλά γνώριζε επίσης ότι το έργο της απελευθέρωσης απαιτούσε τη δική του συμμετοχή.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> Ώστε, αγαπητοί μου, καθώς πάντοτε υπηκούσατε, όχι μόνον όπως όταν ήμουν παρών, αλλά τώρα πολύ περισσότερο κατά την απουσία μου, εργάζεσθε τη σωτηρία σας με φόβο και τρόμο· διότι είναι ο Θεός ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού. Φιλιππησίους 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

Η απελευθέρωση από το σώμα του θανάτου επιτελέσθηκε με θεϊκή δύναμη, η οποία ήταν συνδεδεμένη με την ανθρώπινη δύναμη, και αυτό ήταν το παράδειγμα που ο Ιησούς παρείχε στους ανθρώπους. Ακόμη και με τον νόμο της αμαρτίας να ενεργεί δραστήρια στην κατώτερη φύση του σώματος, ο Ιησούς διατηρούσε την κατώτερη φύση Του υποταγμένη στον νόμο του Θεού, παραδίδοντας το θέλημά Του στο θέλημα του Πατέρα Του. Ο Παύλος θα μπορούσε να βρει απελευθέρωση, αν παρέδιδε το θέλημά του στο θέλημα της θεότητας. Πράττοντας έτσι, εργαζόταν για τη δική του σωτηρία, και αυτό είναι που εννοεί η Αδελφή Ουάιτ όταν μιλά για το έργο της εξάλειψης της αμαρτίας από τη ζωή μας.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> «Κάθε ψυχή που αρνείται να δοθεί στον Θεό βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας άλλης δύναμης. Δεν ανήκει στον εαυτό της. Μπορεί να μιλά για ελευθερία, αλλά βρίσκεται στην πιο αθλία δουλεία. Δεν της επιτρέπεται να δει την ωραιότητα της αλήθειας, διότι ο νους της βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Σατανά. Ενώ κολακεύει τον εαυτό της ότι ακολουθεί τις υποδείξεις της δικής της κρίσεως, υπακούει στο θέλημα του άρχοντα του σκότους. Ο Χριστός ήλθε για να συντρίψει από την ψυχή τις αλυσίδες της δουλείας της αμαρτίας. “Εάν λοιπόν ο Υιός σας ελευθερώση, θέλετε είσθαι τωόντι ελεύθεροι”. “Ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού” μάς ελευθερώνει “από του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου”. Ρωμαίους 8:2.»

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> «Στο έργο της απολύτρωσης δεν υπάρχει καταναγκασμός. Δεν ασκείται καμία εξωτερική βία. Υπό την επιρροή του Πνεύματος του Θεού, ο άνθρωπος αφήνεται ελεύθερος να εκλέξει ποιον θα υπηρετήσει. Στη μεταβολή που συντελείται όταν η ψυχή παραδίδεται στον Χριστό, υπάρχει η ύψιστη έννοια της ελευθερίας. Η εκδίωξη της αμαρτίας είναι πράξη της ίδιας της ψυχής. Αληθινά, δεν έχουμε δύναμη να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τον έλεγχο του Σατανά· αλλά όταν επιθυμούμε να ελευθερωθούμε από την αμαρτία, και μέσα στη μεγάλη μας ανάγκη κράζουμε για μια δύναμη έξω από εμάς και υπεράνω ημών, οι δυνάμεις της ψυχής εμποτίζονται με τη θεία ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, και υπακούουν στις επιταγές της θελήσεως, εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού.»

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> «Η μόνη προϋπόθεση υπό την οποία είναι δυνατή η ελευθερία του ανθρώπου είναι να γίνει ένα με τον Χριστό. “Η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει”· και ο Χριστός είναι η αλήθεια. Η αμαρτία μπορεί να θριαμβεύσει μόνο αποδυναμώνοντας τον νου και καταστρέφοντας την ελευθερία της ψυχής. Η υποταγή στον Θεό είναι αποκατάσταση του ανθρώπου στον εαυτό του,—στην αληθινή δόξα και αξιοπρέπειά του. Ο θείος νόμος, στον οποίο υποτασσόμαστε, είναι “ο νόμος της ελευθερίας”. Ιακώβου 2:12.» Η Ζωή του Ιησού, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

Ο Παύλος αναφώνησε: «Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ! τίς θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου;» Η αδελφή Ουάιτ δήλωσε: «όταν επιθυμούμε να ελευθερωθούμε από την αμαρτία, και μέσα στη μεγάλη μας ανάγκη ανακραυγάζουμε για μια δύναμη έξω από και ανώτερη από εμάς τους ίδιους, οι δυνάμεις της ψυχής εμποτίζονται με τη θεία ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, και υπακούουν στις επιταγές της θελήσεως εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού». Με το να συμμετέχουμε στον συνδυασμό της ανθρωπότητάς μας με τη θεότητα του Χριστού, μέσω της ασκήσεως της θελήσεώς μας, επιτελούμε την «πράξη» της απομακρύνσεως της αμαρτίας από την ίδια μας την «ψυχή».

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

Αλλά αυτό που «χρειάζεται να κατανοήσουμε είναι η αληθινή δύναμη της θελήσεως». Η θέληση είναι «η κυβερνώσα δύναμη στη φύση του ανθρώπου, η δύναμη της αποφάσεως ή της επιλογής. Τα πάντα εξαρτώνται από τη σωστή ενέργεια της θελήσεως. Τη δύναμη της επιλογής ο Θεός την έχει δώσει στους ανθρώπους· είναι δική τους να την ασκήσουν. Δεν μπορείτε να αλλάξετε την καρδιά σας, δεν μπορείτε από μόνοι σας να δώσετε στον Θεό τις στοργές της· αλλά μπορείτε να επιλέξετε να Τον υπηρετείτε. Μπορείτε να Του παραδώσετε τη θέλησή σας· τότε Εκείνος θα ενεργήσει μέσα σας και το θέλειν και το ενεργείν σύμφωνα με την ευδοκία Του. Έτσι ολόκληρη η φύση σας θα τεθεί υπό τον έλεγχο του Πνεύματος του Χριστού· οι στοργές σας θα συγκεντρωθούν επάνω Του, οι σκέψεις σας θα είναι σε αρμονία με Αυτόν.»

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

Ο Παύλος γνώριζε αυτές τις αλήθειες, και ήξερε ότι η κατώτερη φύση του έπρεπε να κρατείται υποταγμένη από την ανώτερη φύση του, μέσω της άσκησης της θελήσεώς του. Γι’ αυτό ο Παύλος πέθαινε καθημερινά.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> Διαμαρτύρομαι διὰ τὸ καύχημά σας, τὸ ὁποῖον ἔχω ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω. Α΄ Κορινθίους 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

Ο Παύλος γνώριζε ότι έπρεπε να σταυρώνει καθημερινά την κατώτερη φύση του, ασκώντας τη βούλησή του ώστε να την κρατά υποταγμένη. Γι’ αυτό σταύρωνε τη σάρκα του.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> Και όσοι είναι του Χριστού εσταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες. Γαλάτας 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

Ο Παύλος γνώριζε ότι η αμαρτωλή σάρκα του θα εξακολουθούσε να υπάρχει στην ανθρωπότητα έως τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν οι πιστοί, εν ριπή οφθαλμού, θα λάμβαναν νέο δοξασμένο σώμα. Γι’ αυτό το 1798 προσδιορίζει το θεμέλιο των σαράντα έξι ετών κατά τα οποία ανεγέρθηκε ο Μιλλεριτικός ναός· διότι ο Χριστός, ως το μόνο θεμέλιο, ήταν ο αμνός ο εσφαγμένος από καταβολής. Το βόρειο βασίλειο ήταν το σώμα, το οποίο, διά της αμαρτίας, είχε επικρατήσει επί της ανθρωπότητας και είχε υψώσει τον εαυτό του ώστε να γίνει το πλαστό βόρειο βασίλειο. Το 1844, στον Ιωάννη ειπώθηκε να «αφήσει έξω» την αυλή, πράγμα που σημαίνει στα ελληνικά να απορρίψει την κατώτερη φύση, η οποία είχε επικρατήσει επί της ανώτερης φύσης, όπου ο Θεός είχε επιλέξει να θέσει το όνομά Του, και το 1798 η σάρκα (η κατώτερη φύση) με «τα παθήματα και τας επιθυμίας» έπρεπε να σταυρωθεί.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

Στο θεμέλιο, η σάρκα του Χριστού πέθανε κατά τη σταύρωση, καθώς αποκόπηκε από τους ζώντες. Το νότιο βασίλειο επρόκειτο τότε να είναι ένα έθνος, με έναν βασιλέα, σε διαθήκη με τον Θεό, και ένα έθνος που είχε το αγιαστήριο του Θεού εν τω μέσω του. Γραμμή επί γραμμήν, οι «επτά καιροί» είναι τώρα «η κεφαλή της γωνίας», διότι από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ο Θεός εγείρει τον «βόρειο στρατό» Του ως σημείον. Εκείνος ο στρατός πρόκειται να είναι ένα έθνος, και εκείνο το έθνος θα αντανακλά μόνο τη δική Του εικόνα, και το πράττει αυτό ακριβώς κατά τον καιρό που ο Σατανάς εγείρει το «κέρας» του, το οποίο είναι η εικόνα του θηρίου. Στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων εμφυσά το μήνυμα της όψιμης βροχής επάνω σε εκείνους που τότε ανίστανται ως εκείνος ο στρατός. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα της Εβδόμης Σάλπιγγας, όπου το μυστήριο του Θεού ολοκληρώνεται.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

Το τελειωτικό έργο της σφραγίσεως άρχισε στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο χρόνος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων ολοκληρώνεται κατά τη διάρκεια του ήχου της Εβδόμης Σάλπιγγος, και εκείνη η σάλπιγγα ηχεί τρεις φορές κατά τη διαδικασία της σφραγίσεως. Πάντοτε σηματοδοτεί ένα πλήγμα του Ισλάμ εναντίον της Ένδοξης Γης. Η σύγχρονη πνευματική «ένδοξη γη» επλήγη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και η αρχαία κυριολεκτική ένδοξη γη επλήγη στις 7 Οκτωβρίου 2023, ακριβώς κατά το έτος κατά το οποίο οι δύο μάρτυρες που είχαν φονευθεί επανήλθαν στη ζωή. Το τρίτο πλήγμα είναι κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ρεπουμπλικανικό κέρας και το αληθινό Προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης επιτελούν τις τελικές τους μεταβάσεις προς ένα κέρας που είτε μιλά ως δράκων είτε ως Αρνί, κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Οι δύο εκδηλώσεις των εσωτερικών και εξωτερικών ανταγωνιστών στη μεγάλη διαμάχη, η οποία εκτυλίσσεται κατά τα καταληκτικά γεγονότα της ιστορίας της γης, αμφότερες εντοπίζονται στην ιστορία που παριστάνεται από το εδάφιο σαράντα του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Οι δύο τελικές εξελίξεις των δύο κεράτων ολοκληρώνονται κατά την ηχητική αναγγελία της Εβδόμης Σάλπιγγας. Η Εβδόμη Σάλπιγγα είναι το τρίτο από τις τρεις αλλοίμονο σάλπιγγες.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

Τὰ τρία οὐαί ἀντιπροσωπεύουν μία τριπλῆ ἐφαρμογὴ τῆς προφητείας, καὶ διὰ τούτου παρέχουν ἰσχυρὴ μαρτυρία περὶ τοῦ ὁροσήμου τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2023. Καὶ εἰς τὸ πρῶτον οὐαί καὶ εἰς τὸ δεύτερον οὐαί, ὁ πόλεμος τοῦ Ἰσλάμ διεξήχθη ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τῆς Ῥώμης, ἥτις ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις εἶναι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, καθὼς μαρτυρεῖται ἐκ τῆς κατακτήσεως τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἥτις ἐπετεύχθη διὰ μυστικῆς συμμαχίας μεταξὺ τοῦ ἀντιχρίστου (Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄) καὶ τοῦ ψευδοπροφήτου (Ρόναλντ Ρήγκαν) ἐν 1989.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

Στο πρώτο οὐαί, όπως εκτίθεται στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, υπάρχει μία χρονική προφητεία πέντε μηνών, η οποία ισοδυναμεί με εκατόν πενήντα έτη. Στο δεύτερο οὐαί, υπάρχει μία χρονική προφητεία τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών. Αμφότερες οι χρονικές προφητείες αντιπροσωπεύουν τον πόλεμο κατά της Ρώμης που έφερε το Ισλάμ κατά τις δύο ιστορικές περιόδους οι οποίες αντιπροσωπεύουν το πρώτο και το δεύτερο οὐαί. Αυτές οι δύο προφητείες είχαν δύο διαφορετικά αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Κατά τα πρώτα εκατόν πενήντα έτη, το Ισλάμ επρόκειτο να «βλάψει» τη Ρώμη, και στην προφητεία των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, το Ισλάμ επρόκειτο να «θανατώσει» τη Ρώμη. Αυτές οι δύο προφητείες συνδέονταν άμεσα. Η λήξη των εκατόν πενήντα ετών, κατά τα οποία το Ισλάμ επρόκειτο να βλάψει τη Ρώμη, προσδιόριζε την αρχή των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, κατά τα οποία το Ισλάμ επρόκειτο να θανατώσει τη Ρώμη. Το πρώτο και το δεύτερο οὐαί διαιρούνται από τη λήξη των εκατόν πενήντα ετών και από την έναρξη των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παύουν να είναι η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και τότε είναι που, προφητικώς, «θανατώνεται». Η ώρα του «μεγάλου σεισμού», στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, είναι ο επικείμενος νόμος της Κυριακής, και όταν φθάσει εκείνη η ώρα, τότε έρχεται επίσης και η Έβδομη Σάλπιγγα του Ισλάμ. Έρχεται για να σημάνει το τέλος, ή τον θάνατο, της έκτης βασιλείας, η οποία είναι το στράτευμα της Ρώμης στις έσχατες ημέρες. Τον θάνατο αυτόν είχαν προηγηθεί εκατόν πενήντα έτη κατά τα οποία το Ισλάμ έπληττε τα στρατεύματα της Ρώμης. Σύμφωνα με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επιχειρούν να υποβαθμίσουν τις δραστηριότητες του ριζοσπαστικού Ισλάμ στον σύγχρονο κόσμο, από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έως τη συγγραφή του παρόντος άρθρου, στις 12 Φεβρουαρίου 2024, το Ισλάμ έχει εξαπολύσει εκατόν εξήντα πέντε επιθέσεις κατά αμερικανικών συμφερόντων ανά την υφήλιο.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

Τα εκατόν πενήντα έτη κατά τα οποία το Ισλάμ πλήττει τα στρατεύματα της Ρώμης, γεγονός που οδηγεί στη θανάτωση των στρατευμάτων της Ρώμης κατά τον πρώτο και τον δεύτερο αλίμονο, επαναλαμβάνονται στην ιστορία του τρίτου αλίμονο, διότι έτσι λειτουργεί η τριπλή εφαρμογή της προφητείας. Η σάλπιγγα της Εβδόμης Σάλπιγγας, η οποία είναι η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όταν λαμβάνει χώρα ο συνδυασμός της Θεότητας με την ανθρωπότητα, όπως παριστάνεται με την ένωση των δύο ράβδων, έχει τρία ορόσημα· το πρώτο είναι η πνευματική ένδοξη γη και το τελευταίο είναι η πνευματική ένδοξη γη. Το μεσαίο ορόσημο είναι η κυριολεκτική ένδοξη γη.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

Το 2023, ο δεύτερος ήχος από τη σάλπιγγα της προειδοποιήσεως του τρίτου αλίμονο προσδιόρισε την κλιμάκωση του πολέμου του Ισλάμ, καθώς αυτό εισήλθε σε μία περίοδο κατά την οποία θα «έβλαπτε» το θηρίο της γης. Κατά το ίδιο εκείνο έτος, οι δύο μάρτυρες του ρεπουμπλικανικού κέρατος και του αληθινού προτεσταντικού κέρατος επανήλθαν στη ζωή και άρχισαν τις αμοιβαίες μεταβάσεις τους προς τα τελικά συμβολικά τους κέρατα. Όσον αφορά το ρεπουμπλικανικό κέρας, επρόκειτο για τον συνδυασμό όλων των αποστατημένων προτεσταντικών δυνάμεων με όλες τις αποστατημένες ρεπουμπλικανικές δυνάμεις, ώστε να σχηματισθεί ένα κέρας που είναι η εικόνα του θηρίου. Όσον αφορά το αληθινό προτεσταντικό κέρας, επρόκειτο για τον συνδυασμό της Θεότητας με την ανθρωπότητα, καθώς το κέρας μεταβαλλόταν από λαοδικειανό σε φιλαδελφικό ως προς τον χαρακτήρα, προκειμένου να αντανακλά το αντίθετο της εικόνας του θηρίου. Το 2023 συνέβη είκοσι δύο έτη μετά το 2001, αντιπροσωπεύοντας έτσι τον συμβολικό σύνδεσμο της Θεότητας συνδυασμένης με την ανθρωπότητα.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

Όλη αυτή η ιστορία λαμβάνει χώρα στο εδάφιο σαράντα του Δανιήλ ένδεκα, το οποίο είναι το εδάφιο που αποσφραγίσθηκε και παρήγαγε την αύξηση της γνώσεως το 1989, πράγμα που παριστάνεται από τον ποταμό Χιδδέκελ. Στην προφητική ιστορία εκείνου του εδαφίου, επιτελείται επίσης το τελικό έργο στα Άγια των Αγίων, το οποίο είναι το φως που αποσφραγίσθηκε το 1798, και αυτό παριστάνεται από τον ποταμό Ουλάι. Η αρχή του εδαφίου σαράντα προσδιορίζει τον καιρό του τέλους το 1798, και το τέλος του εδαφίου προσδιορίζει τον καιρό του τέλους το 1989, και οι δύο ποταμοί συγχωνεύονται μαζί στην ιστορία του εδαφίου σαράντα, ακριβώς όπως ο Τίγρης και ο Ευφράτης (ο Ουλάι και ο Χιδδέκελ) λίγο πριν φθάσουν στον Περσικό Κόλπο.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐπ’ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος με ἔχρισεν, διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πραεῖς· με ἀπέστειλε νὰ ἰάσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους, καὶ ἄνοιγμα δεσμωτηρίου εἰς τοὺς δεδεμένους· νὰ κηρύξω τὸ ἐνιαυτὸν τῆς εὐπροσδέκτου χάριτος τοῦ Κυρίου, καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας· νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιὼν, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς κάλλος ἀντὶ σποδοῦ, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ πένθους, ἔνδυμα αἰνέσεως ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· ἵνα ὀνομασθῶσι δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς ἀρχαίας ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνορθώσει τὰς πρότερον ἐρημωμένας, καὶ θέλουσιν ἐπισκευάσει τὰς πόλεις τὰς ἐρημωμένας, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Καὶ ξένοι θέλουσι σταθῆ καὶ βοσκήσει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ ἀλλογενοῦς θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἀροτριῶντές σας καὶ οἱ ἀμπελουργοί σας. Ὑμεῖς δὲ θέλετε ὀνομασθῆ Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου· οἱ ἄνθρωποι θέλουσι σας καλεῖ Λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· θέλετε φάγει τὸν πλοῦτον τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐν τῇ δόξῃ αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι. Ἀντὶ τῆς αἰσχύνης σας θέλετε ἔχει διπλάσια, καὶ ἀντὶ τῆς συγχύσεως θέλουσι χαίρει ἐν τῇ μερίδι αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἐν τῇ γῇ αὐτῶν θέλουσι κατέχει τὰ διπλάσια· αἰώνιος χαρὰ θέλει εἶσθαι εἰς αὐτούς.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Διότι εγώ, ο Κύριος, αγαπώ την κρίση, μισώ την αρπαγή για ολοκαύτωμα· και θέλω κατευθύνει το έργο τους εν αληθεία, και θέλω συνάψει μετ’ αυτών αιώνια διαθήκη. Και το σπέρμα αυτών θέλει γνωρισθεί μεταξύ των εθνών, και οι απόγονοί αυτών μεταξύ των λαών· πάντες οι βλέποντες αυτούς θέλουσιν αναγνωρίσει αυτούς, ότι είναι το σπέρμα το οποίον ο Κύριος ευλόγησε. Θέλω χαρεί σφόδρα εν Κυρίω, η ψυχή μου θέλει ευφρανθεί εις τον Θεόν μου· διότι με ενέδυσεν ενδύματα σωτηρίας, με περιέβαλε με τον μανδύα της δικαιοσύνης, ως νυμφίος στολίζεται με κοσμήματα, και ως νύμφη κοσμεί εαυτήν με τα τιμαλφή αυτής. Διότι καθώς η γη εκβλαστάνει τον βλαστόν αυτής, και καθώς ο κήπος κάμνει τα σπαρμένα εν αυτώ να ανατείλωσιν, ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει να ανατείλωσι δικαιοσύνη και αίνεσις ενώπιον πάντων των εθνών. Ησαΐας 61:1–11.

Back to Articles