Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-One

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Πενήντα Ένα

Palmoni: Unveiling the Master of Time and Language in Daniel and Revelation

Παλμωνί: Αποκαλύπτοντας τον Κύριο του Χρόνου και της Γλώσσας στον Δανιήλ και στην Αποκάλυψη

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

Εκείνος ο «κάποιος άγιος ο λαλών», στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, είναι ο Χριστός ως Παλμωνί. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ο Χριστός προσδιορίζεται ως το Άλφα και το Ωμέγα, πράγμα το οποίο, μεταξύ άλλων θαυμαστών αληθειών, Τον ταυτοποιεί ως τον Θαυμαστό Γλωσσολόγο, και από κοινού τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης παριστούν τον Χριστό ως τον Κύριο του χρόνου και της γλώσσας. Υπερβαίνει την ανθρώπινη ικανότητα να κατανοηθεί η σημασία και το βάθος του τι σημαίνει ότι ο Χριστός, ως Παλμωνί (ο Αριθμητής των Μυστικών), εισάγει εκείνο το γνώρισμα του χαρακτήρα Του στα δύο εδάφια που θεμελιώνουν τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού· όμως τα μυστικά τα οποία ο Αριθμητής των Μυστικών επιλέγει να αποκαλύψει αποτελούν δική μας ευθύνη να τα αναγνωρίσουμε και να τα υπερασπισθούμε.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> Τὰ κρυπτὰ ἀνήκουσιν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν· τὰ δὲ ἀποκεκαλυμμένα εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς τὰ τέκνα ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ νὰ πράττωμεν πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου. Δευτερονόμιον 29:29.

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

Ένα μυστικό που έχει αποκαλυφθεί είναι ότι ο Αριθμητής των Μυστηρίων (Palmoni) είναι εκείνος ο «άγιος τις ο λαλών», και στις δύο εδάφια όπου αποκαλύπτει τον Εαυτό Του, προσδιορίζεται ο κεντρικός στύλος του Αντβεντισμού. Στα δύο εκείνα εδάφια ο Θαυμαστός Αριθμητής προσδιορίζει την «αύξηση της γνώσεως», την οποία Αυτός, ως ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα, αποσφράγισε το 1798. Στα δύο εκείνα εδάφια, τα πετράδια του ονείρου του Μίλλερ, τα οποία αντιπροσωπεύουν την «αύξηση της γνώσεως», δημοσιεύθηκαν, κατὰ την καθοδήγηση της χειρός του Palmoni, επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Τότε άκουσα έναν άγιο να μιλά, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιο που μιλούσε: Έως πότε θα ισχύει η όραση περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδίδονται για να καταπατώνται; Και μου είπε: Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί. Δανιήλ 8:13, 14.

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

Αφού ο Δανιήλ έλαβε την προφητική όραση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας και κατόπιν άκουσε τον ουράνιο διάλογο στα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, επιζήτησε να κατανοήσει την «όραση».

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Και συνέβη, όταν εγώ, ο ίδιος εγώ ο Δανιήλ, είδα το όραμα και ζητούσα την έννοιά του, τότε, ιδού, εστάθη ενώπιόν μου κάποιος με όψη ανθρώπου. Και άκουσα φωνή ανθρώπου ανάμεσα στις όχθες του Ουλαΐ, η οποία φώναξε και είπε: Γαβριήλ, κάμε τον άνθρωπο αυτόν να κατανοήσει το όραμα. Δανιήλ 8:15, 16.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

Το «όραμα» το οποίο ο Δανιήλ επιζητεί να κατανοήσει είναι το όραμα «chazon», αλλά το όραμα «mareh» είναι εκείνο για το οποίο ο Γαβριήλ λαμβάνει εντολή να καταστήσει τον Δανιήλ να το κατανοήσει. Κάθε γεγονός έχει τη σημασία του, και αν αυτό το γεγονός παραβλεφθεί, η δομή και το σχέδιο του χωρίου ουσιωδώς καταστρέφονται. Στο εδάφιο δεκαπέντε, όταν ο Δανιήλ επιζητεί να κατανοήσει το όραμα «chazon», το «mareh» είναι κρυμμένο, αλλά εξακολουθεί να παρίσταται· διότι με την «όψη ανθρώπου» (Γαβριήλ), η εβραϊκή λέξη «mareh» αποδίδεται ως «όψη». Στο εδάφιο δεκαπέντε εκπροσωπούνται και οι δύο λέξεις που έχουν μεταφρασθεί ως «όραμα». Ο Δανιήλ, στο εδάφιο δεκαπέντε, επιζητεί να κατανοήσει το «chazon», αλλά ο Παλμωνί διατάζει τον Γαβριήλ, στο εδάφιο δεκαέξι, να καταστήσει τον Δανιήλ να κατανοήσει το «mareh». Ο σχεδιασμός αυτών των δύο εδαφίων είναι σκόπιμος και υπογραμμίζει τη σύνδεση και τη διαφορά μεταξύ των δύο λέξεων.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

Είναι ο Παλμωνί εκείνος που προστάζει τον Γαβριήλ να καταστήσει τον Δανιήλ ικανό να κατανοήσει τη «μαρέχ», διότι Εκείνος που προστάζει τον Γαβριήλ είναι Εκείνος που στέκεται επάνω από τα ύδατα, και ο Γαβριήλ άκουσε τη φωνή Του, «φωνὴ ἀνθρώπου ἀνὰ μέσον τῶν ὀχθῶν τοῦ Οὐλάι». Είναι ο ποταμός Οὐλάι που ρέει μεταξύ των οχθών, και είναι ο Χριστός που στέκεται επάνω από τα ύδατα στις Γραφές. Σε συνδυασμό με αυτό το γεγονός, είναι και το γεγονός ότι ο Χριστός, ως ο αρχάγγελος, είναι Εκείνος που προστάζει τους αγγέλους. Η φωνή μεταξύ των οχθών είναι η φωνή εκείνου του «ενός αγίου» στο εδάφιο δεκατρία, και είναι ο λόγος Του που προστάζει τον Γαβριήλ να καταστήσει τον Δανιήλ ικανό να κατανοήσει το όραμα της «μαρέχ». Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Χριστός βρίσκεται και πάλι μεταξύ των οχθών του ποταμού. Στο δωδέκατο κεφάλαιο είναι ενδεδυμένος λινά, και ομνύει εις τον Ζώντα εις τους αιώνας.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθάδε καὶ ἐκεῖ, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Καὶ ἐγὼ Δανιήλ εἶδον, καὶ ἰδού, ἄλλοι δύο ἵσταντο, εἷς ἐντεῦθεν τῆς ὄχθης τοῦ ποταμοῦ, καὶ εἷς ἐκεῖθεν τῆς ὄχθης τοῦ ποταμοῦ. Καὶ εἶπεν εἷς πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λίνῳ, τὸν ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, Ἕως πότε θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τούτων τῶν θαυμασίων; Καὶ ἤκουσα τοῦ ἀνδρὸς τοῦ ἐνδεδυμένου λίνῳ, τοῦ ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, ὅτε ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα καὶ τὴν ἀριστερὰν αὐτοῦ χεῖρα εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ὤμοσε εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι θέλει εἶσθαι εἰς καιρὸν, καιρούς, καὶ ἥμισυ καιροῦ· καὶ ὅταν συντελέσῃ τὸ διασκορπίσαι τὴν δύναμιν τοῦ ἁγίου λαοῦ, πάντα ταῦτα θέλουσι τελειωθῆ. Δανιήλ 12:4–7.

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

Ο Άνθρωπος ο οποίος ήταν «ενδεδυμένος λινά, και ο οποίος ήτο επάνω εις τα ύδατα του ποταμού», «ύψωσε την δεξιάν Αυτού χείρα και την αριστεράν Αυτού χείρα προς τον ουρανόν, και ώμοσε εις Εκείνον ο οποίος ζη εις τους αιώνας», και Αυτός είναι ο ίδιος Άνθρωπος, ο οποίος εις το όγδοον κεφάλαιον προσέταξε τον Γαβριήλ. Εις το δέκατον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως, ο Χριστός επίσης ύψωσε την χείρα Αυτού και ώμοσε εις Εκείνον ο οποίος ζη εις τους αιώνας, αλλ’ εκεί στέκεται επάνω και εις τα ύδατα και εις την γην.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Και ο άγγελος, τον οποίο είδα να στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη, ύψωσε το χέρι του προς τον ουρανό, και ορκίσθηκε εις Αυτόν ο οποίος ζει στους αιώνες των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όσα είναι εν αυτώ, και τη γη και όσα είναι εν αυτή, και τη θάλασσα και όσα είναι εν αυτή, ότι χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον. Αποκάλυψις 10:5, 6.

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

Ο ισχυρός άγγελος του δεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως είναι ο Παλμωνί, ο οποίος ελάλησε προς τον Γαβριήλ ανάμεσα στις όχθες του ποταμού στο όγδοο κεφάλαιο και προσδιόρισε πότε θα ερχόταν το «τέλος» των «θαυμασίων» στο δωδέκατο κεφάλαιο. Στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, Αυτός είναι εκείνος που εβρόντησε ως «λέων», διότι εκεί παριστάνεται ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

> Και ένας εκ των πρεσβυτέρων μού λέγει· Μη κλαίε· ιδού, ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα, η Ρίζα του Δαβίδ, υπερίσχυσε, ώστε να ανοίξη το βιβλίον και να λύση τας επτά σφραγίδας αυτού. Και είδον, και ιδού, εν μέσω του θρόνου και των τεσσάρων ζώων, και εν μέσω των πρεσβυτέρων, ίστατο Αρνίον ως εσφαγμένον, έχον επτά κέρατα και επτά οφθαλμούς, οίτινες είναι τα επτά Πνεύματα του Θεού τα απεσταλμένα εις πάσαν την γην. Και ήλθε και έλαβε το βιβλίον εκ της δεξιάς του καθημένου επί του θρόνου. Αποκάλυψις 5:5–7.

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

Ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα, ο Χριστός είναι το Αρνίο που υπερίσχυσε για να ανοίξει το βιβλίο που ήταν σφραγισμένο με επτά σφραγίδες. Είτε βαδίζει επάνω στα ύδατα στο βιβλίο του Δανιήλ, είτε έχει το ένα πόδι επάνω στη θάλασσα και το άλλο επάνω στη γη στην Αποκάλυψη, καθεμιά από τις προφητικές παραστάσεις συνδέεται με προφητικό χρόνο. Και ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα, ο Χριστός και σφραγίζει και αποσφραγίζει τον Λόγο Του. Όπως σφράγισε το βιβλίο του Δανιήλ, έτσι σφράγισε επίσης και τις επτά βροντές στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> «Ο ισχυρός άγγελος που καθοδήγησε τον Ιωάννη δεν ήταν άλλος παρά ο Ιησούς Χριστός. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι επάνω στη θάλασσα και το αριστερό Του επάνω στη γη, φανερώνει τον ρόλο που επιτελεί στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Αυτή η στάση δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του επάνω σε ολόκληρη τη γη. Η διαμάχη είχε καταστεί από εποχή σε εποχή ολοένα σφοδρότερη και αποφασιστικότερη, και θα εξακολουθήσει να γίνεται έτσι, έως τις τελικές σκηνές, όταν η επιδέξια ενέργεια των δυνάμεων του σκότους θα φθάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Σατανάς, ενωμένος με πονηρούς ανθρώπους, θα εξαπατήσει ολόκληρο τον κόσμο και τις εκκλησίες που δεν δέχονται την αγάπη της αλήθειας. Αλλά ο ισχυρός άγγελος απαιτεί προσοχή. Κράζει με μεγάλη φωνή. Πρόκειται να καταδείξει τη δύναμη και την εξουσία της φωνής Του σε εκείνους που ενώθηκαν με τον Σατανά για να αντιταχθούν στην αλήθεια.»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> «Αφού οι επτά αυτές βροντές εξέφεραν τις φωνές τους, η εντολή δίδεται στον Ιωάννη, όπως και στον Δανιήλ, σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισε όσα ελάλησαν οι επτά βροντές.” Αυτά αναφέρονται σε μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους. Ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του στο τέλος των ημερών. Ο Ιωάννης βλέπει το μικρό βιβλίο ασφράγιστο. Τότε οι προφητείες του Δανιήλ λαμβάνουν τη δέουσα θέση τους στα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου που πρόκειται να δοθούν στον κόσμο. Η αποσφράγιση του μικρού βιβλίου ήταν το μήνυμα σε σχέση με τον χρόνο.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> «Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια τα οποία ελάλησαν οι βροντές, αλλά διατάχθηκε να μην τα γράψει.»

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη και εκφράστηκε στους επτά βροντές ήταν μια σκιαγράφηση γεγονότων τα οποία θα διαδραματίζονταν υπό τα αγγέλματα του πρώτου και του δεύτερου αγγέλου». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

Ο Χριστός, ο οποίος παριστάνεται ως Παλαμονί, ο Άνθρωπος στα κεφάλαια οκτώ και δώδεκα, ο ευρισκόμενος επάνω στα ύδατα, είναι επίσης ο ισχυρός άγγελος με το μικρό βιβλίο στο χέρι Του. Αυτός είναι ο Λέων της φυλής του Ιούδα, ο οποίος σφραγίζει και αποσφραγίζει τον Λόγο Του, και Αυτός είναι εκείνος που προστάζει τον Γαβριήλ, διότι είναι ο Μιχαήλ ο αρχάγγελος.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Όμως ο Μιχαήλ ο αρχάγγελος, όταν, διαλεγόμενος με τον διάβολο, εφιλονείκει περί του σώματος του Μωυσή, δεν ετόλμησε να εκφέρει εναντίον του κατηγορία βλάσφημον, αλλά είπε: Ο Κύριος να σε επιτιμήσει. Ιούδα 1:9.

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

Ο Μιχαήλ είναι το όνομα του Χριστού, και το όνομα αυτό δηλώνει ότι Αυτός είναι ο αρχηγός όχι μόνον των αγγέλων, αλλά είναι επίσης εκείνος που έχει την εξουσία να ανασταίνει. Το όνομα Μιχαήλ σημαίνει «ποιος είναι όμοιος με τον Θεό». Όταν ο Ναβουχοδονόσορ είδε μέσα στην κάμινο, μαζί με τους τρεις νέους, έναν όμοιο με Υιό Θεού, είδε τον Μιχαήλ. Και ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι επίσης ο άρχων του λαού του Θεού, εναντίον του οποίου το μικρό κέρας της ειδωλολατρικής Ρώμης μεγαλοποιήθηκε στον σταυρό, σε εκπλήρωση του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο ένδεκα.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Αλλ’ εγώ θα σου δείξω εκείνο το οποίο είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας· και δεν υπάρχει κανείς που να με υποστηρίζει σε αυτά, παρά μόνον ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Δανιήλ 10:21.

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

Είναι ο Μιχαήλ εκείνος που διατάζει τους αγγέλους, που ανασταίνει τους νεκρούς και που αποφασίζει πότε λήγει ο καιρός της δοκιμασίας.

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

> «Και κατά τον καιρόν εκείνον θέλει εγερθή ο Μιχαήλ, ο άρχων ο μέγας, ο ιστάμενος υπέρ των υιών του λαού σου· και θέλει είσθαι καιρός θλίψεως, οποία δεν εγένετο αφ’ ότου υπήρξεν έθνος έως εκείνου του καιρού· και κατά τον καιρόν εκείνον ο λαός σου θέλει σωθή, πας ο ευρισκόμενος γεγραμμένος εν τω βιβλίω.» Όταν έλθει αυτός ο καιρός της θλίψεως, κάθε περίπτωση έχει ήδη κριθεί· δεν υπάρχει πλέον δοκιμασία, δεν υπάρχει πλέον έλεος για τους αμετανόητους. Η σφραγίδα του ζώντος Θεού είναι επάνω στον λαό Του. Αυτό το μικρό υπόλοιπο, ανίκανο να υπερασπισθεί τον εαυτό του μέσα στη θανατηφόρα σύγκρουση με τις δυνάμεις της γης, οι οποίες έχουν παραταχθεί από το στράτευμα του δράκοντος, καθιστά τον Θεό υπεράσπισή του. Το διάταγμα έχει εκδοθεί από την ανώτατη επίγεια εξουσία ότι πρέπει να προσκυνήσουν το θηρίο και να λάβουν το χάραγμά του, υπό την απειλή διωγμού και θανάτου. Είθε ο Θεός να βοηθήσει τώρα τον λαό Του, διότι τι θα μπορέσουν τότε να πράξουν σε μια τόσο φοβερή σύγκρουση χωρίς τη βοήθειά Του!» Testimonies, τόμος 5, 212.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

Το τελικό μυστικό που αποσφραγίζει ο Λέων της φυλής του Ιούδα είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, και περιλαμβάνει το ότι Αυτός έχει τον έλεγχο του σχεδίου και της δομής κάθε στοιχείου του προφητικού Του Λόγου. Ο Άνδρας ο ενδεδυμένος λινά, ο ιστάμενος επάνω των υδάτων, ο οποίος υψώνει τη χείρα Του και ομνύει εις τον Ζώντα εις τους αιώνας, και ο οποίος κράζει ως Λέων, πράγμα που κάνει επτά βροντές να εκφέρουν τις φωνές τους, είναι Εκείνος που σφραγίζει το βιβλίο του Δανιήλ και σφραγίζει τις επτά βροντές της Αποκάλυψης. Αυτός είναι που αποσφραγίζει το βιβλίο που είναι σφραγισμένο με επτά σφραγίδες, που έχει την εξουσία να αναστήσει, και που είναι ο μέγας Άρχων ο οποίος εγείρεται και αναγγέλλει το τέλος της δοκιμασίας. Όταν ο Παλμωνί πρόσταξε τον Γαβριήλ να κάμει τον Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα «mareh», ακριβώς αυτό εννοούσε.

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

Δεν πρόσταξε τον Γαβριήλ να κάμει τον Δανιήλ να εννοήσει το όραμα του «χαζών». Το όραμα του «χαζών» είναι το όραμα των βασιλειών της βιβλικής προφητείας στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια ένα έως δώδεκα, και είναι επίσης το «όραμα» στο οποίο γίνεται αναφορά στο εδάφιο δεκατρία, μέσα σε ένα ερώτημα περί διάρκειας. «Ἕως πότε θέλει είσθαι το όραμα;» Το όραμα του «χαζών» αφορά τις ερημωτικές δυνάμεις της καθημερινής (παγανισμού) και της παραβάσεως (παπισμού), οι οποίες καταπατούν το αγιαστήριο και το στράτευμα.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Κατόπιν ήκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον συγκεκριμένο άγιο που ωμίλει: Έως πότε θα διαρκέσει το όραμα περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδοθούν εις καταπάτησιν; Δανιήλ 8:13.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

Ο Χριστός, ως Παλμωνί (ο Θαυμαστός Αριθμητής), ερωτάται «έως πότε» θα είναι το όραμα, το «chazon», και απαντά: «έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθεί». Κατόπιν ο Δανιήλ επιθυμεί να κατανοήσει το όραμα, το «chazon», το οποίο αφορά «την παντοτεινή θυσία και την παράβαση της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδοθούν εις καταπάτησιν». Αλλά ο Γαβριήλ λαμβάνει εντολή να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα, το «mareh». Κάθε γεγονός έχει τη σημασία του στον Λόγο του Θεού. Το όραμα «mareh» είναι το όραμα των εσπερινών και πρωινών, το οποίο προσδιορίζεται στο εδάφιο είκοσι έξι.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> Και η όρασις της εσπέρας και του πρωινού, η οποία ελαλήθη, είναι αληθινή· διά τούτο σφράγισον την όρασιν, διότι θέλει είσθαι διά πολλάς ημέρας. Δανιήλ 8:26.

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

Η λέξη «όραμα» μνημονεύεται δύο φορές στο εδάφιο. Η πρώτη αναφορά είναι το όραμα «mareh» και η δεύτερη είναι το όραμα «chazon». Το όραμα «mareh» είναι το όραμα των «εσπερινών και πρωινών». Η εβραϊκή έκφραση «εσπερινά και πρωινά» απαντά συχνά στην Αγία Γραφή, και μεταφράζεται πάντοτε ως «εσπερινά και πρωινά», όπως και στο εδάφιο είκοσι έξι. Το μόνο σημείο στην Αγία Γραφή όπου μεταφράζεται διαφορετικά από το «εσπερινά και πρωινά» είναι στο εδάφιο δεκατέσσερα, όπου αποδίδεται απλώς ως «ημέρες». Το πραγματικό εβραϊκό κείμενο του εδαφίου δεκατέσσερα θα έλεγε: «Έως δύο χιλιάδες τριακόσια εσπερινά και πρωινά».

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

Το εδάφιο που αποτελεί τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού είναι το μόνο εδάφιο στον Λόγο του Θεού όπου τα «εσπέρας και πρωΐαι» αποδίδονται απλώς ως «ημέρες». Κάθε γεγονός έχει τη σημασία του, και, αν μη τι άλλο, είναι σαφές ότι ο Παλμονί εσκεμμένως έδινε έμφαση στο εδάφιο. Το έπραξε αυτό κατευθύνοντας τη διάνοια εκείνων που μετέφρασαν τη Βίβλο του Βασιλέως Ιακώβου, ώστε να γράψουν τη φράση διαφορετικά από ό,τι πάντοτε γράφεται στον Λόγο Του. Το σημείο που πρέπει να συναχθεί από αυτό το γεγονός είναι ότι, όταν λέγεται στον Γαβριήλ να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα «mareh», του λέγεται να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα της εμφανίσεως του 1844, και όχι το όραμα «chazon» που αφορά την καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

Το όραμα των «εσπερινών και πρωινών» αφορά μια εμφάνιση που λαμβάνει χώρα όταν άρχισε ο καθαρισμός του αγιαστηρίου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το όραμα της εμφάνισης της 22ας Οκτωβρίου 1844 δεν αφορά την καταπάτηση του αγιαστηρίου, αλλά τον καθαρισμό του αγιαστηρίου. Υπήρξε προφητική εμφάνιση κατά την ημερομηνία εκείνη;

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του αυτού γεγονότος· και αυτό επίσης παριστάνεται από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Κατά Ματθαίον 25.» Η Μεγάλη Διαμάχη, σ. 426.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

Ο Γαβριήλ έλαβε εντολή να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει την προφητική εμφάνιση του Χριστού στον ναό Του στις 22 Οκτωβρίου 1844. Για τον λόγο αυτόν, ο Γαβριήλ έδωσε στον Δανιήλ δεύτερη μαρτυρία για την ημερομηνία της 22ας Οκτωβρίου 1844, διότι ο Γαβριήλ οδήγησε κάθε συγγραφέα της Αγίας Γραφής που κατέγραψε κάποια μορφή της βιβλικής αρχής, η οποία προσδιορίζει ότι η αλήθεια βεβαιώνεται επί τη μαρτυρία δύο. Εάν ο Γαβριήλ επρόκειτο να κάνει τον Δανιήλ να κατανοήσει την 22α Οκτωβρίου 1844, θα χρειαζόταν δεύτερη μαρτυρία για να εδραιώσει «το όραμα της εμφάνισης».

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

Ο Γαβριήλ αρχίζει το έργο του απευθυνόμενος πρώτα στην επιθυμία του Δανιήλ να κατανοήσει το όραμα του «chazon», και το πράττει αυτό προσδιορίζοντας ότι το όραμα του «chazon» είναι το όραμα που ολοκληρώνεται στον «καιρό του τέλους» το 1798.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

> Και ήκουσα φωνή ανθρώπου μεταξύ των οχθών του Ουλάι, η οποία εκάλεσε και είπε: Γαβριήλ, κάμε τον άνθρωπον τούτον να εννοήσει την όρασιν. Και ήλθε πλησίον όπου ιστάμην· και όταν ήλθε, εφοβήθην και έπεσα κατά πρόσωπον· αλλ’ εκείνος μοι είπε: Εννόησον, υιέ ανθρώπου· διότι εις τον καιρόν του τέλους θέλει είσθαι η όρασις. Δανιήλ 8:16, 17.

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

Το «όραμα» του προηγούμενου εδαφίου, δηλαδή «κατά τον καιρόν του τέλους», είναι το όραμα «chazon», και ο «καιρός του τέλους» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι το 1798. Αυτό είναι το «όραμα» το οποίο ο Δανιήλ είχε επιζητήσει να κατανοήσει, αλλά δεν ήταν το «όραμα» το οποίο ο Γαβριήλ έλαβε εντολή να κάμει τον Δανιήλ να κατανοήσει. Διότι γι’ αυτό ο Γαβριήλ πρόκειται να παράσχει δεύτερη μαρτυρία.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> Καὶ ἦλθε πλησίον τοῦ τόπου ὅπου ἱστάμην· καὶ ὅτε ἦλθε, ἐφοβήθην καὶ ἔπεσα ἐπὶ πρόσωπόν μου· ἀλλ’ εἶπέ μοι· Νόησον, υἱὲ ἀνθρώπου· διότι ἡ ὅρασις ἀναφέρεται εἰς τὸν καιρὸν τοῦ τέλους. Καὶ ἐνῶ ἐλάλει μετ’ ἐμοῦ, ἔπεσα εἰς βαθὺν ὕπνον ἐπὶ προσώπου μου πρὸς τὴν γῆν· ἀλλὰ με ἥγγισε καὶ μὲ ἔστησεν ὄρθιον. Καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ, θὰ σοὶ γνωρίσω τί θὰ συμβῇ εἰς τὸ ἔσχατον τῆς ὀργῆς· διότι ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ θὰ ἔλθῃ τὸ τέλος. Δανιήλ 8:17–19.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

Ο Γαβριήλ αναλαμβάνει το έργο που του έχει ανατεθεί, πληροφορώντας τον Δανιήλ να «ιδού», δηλαδή να θεωρήσει το επόμενο γεγονός. Το επόμενο γεγονός είναι ότι η «έσχατη αγανάκτηση», από τις δύο «επτά φορές» του Λευιτικού είκοσι έξι, λήγει το 1844. Η «έσχατη αγανάκτηση» προσδιορίζεται άμεσα ως χρονική προφητεία, διότι έχει «προσδιορισμένο καιρό» κατά τον οποίο θα «τελειώσει». Η «αγανάκτηση» πρέπει να αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, διότι έχει «προσδιορισμένο καιρό» για το τέλος της. Εάν η «αγανάκτηση» ήταν απλώς ένα χρονικό σημείο, δεν θα είχε τέλος· θα ήταν απλώς το σημείο κατά το οποίο έλαβε χώρα.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

Η «οργή» είχε ένα καθορισμένο σημείο λήξεως· επομένως, αντιπροσωπεύει το τέλος μιας χρονικής περιόδου. Η χρονική αυτή περίοδος παρουσιάζεται ως «η τελευταία οργή». Εάν υπάρχει τελευταία, τότε πρέπει να υπάρχει και πρώτη. Η «πρώτη οργή» προσδιορίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και εκεί επίσης αποτελεί χρονική περίοδο, διότι ο παπισμός επρόκειτο να «ενεργήσει και να ευημερήσει» έως το τέλος της «οργής».

> And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

> Καὶ ἐκ τῶν συνετῶν τινὲς θέλουσι πέσει, διὰ νὰ δοκιμασθῶσι, καὶ νὰ καθαρισθῶσι, καὶ νὰ λευκανθῶσι, ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· διότι ἔτι εἶναι διὰ καιρὸν προσδιωρισμένον. Καὶ ὁ βασιλεὺς θέλει πράξει κατὰ τὸ θέλημά του· καὶ θέλει ὑψωθῆ καὶ μεγαλυνθῆ ὑπὲρ πάντα θεόν, καὶ θέλει λαλήσει θαυμάσια κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν, καὶ θέλει εὐοδωθῆ ἕως οὗ συντελεσθῇ ἡ ἀγανάκτησις· διότι τὸ ἀποφασισμένον θέλει ἐκτελεσθῆ. Δανιήλ 11:35, 36.

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

Στα δύο αυτά εδάφια, το θέμα είναι ο βασιλιάς ο οποίος πράττει κατά το θέλημά του και υψώνει τον εαυτό του. Το εδάφιο τριάντα έξι είναι το εδάφιο το οποίο ο Παύλος παραφράζει, καθώς προσδιορίζει τον «άνθρωπον της αμαρτίας» που κάθεται στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Ο διωγμός των Σκοτεινών Αιώνων από το έτος 538 έως το 1798 προσδιορίζεται στο εδάφιο τριάντα πέντε, και συνεχίζεται έως «τον καιρόν του τέλους», που ήταν το 1798, ο οποίος ήταν ο «διορισμένος καιρός». Κατόπιν, το εδάφιο τριάντα έξι προσδιορίζει ότι ο παπισμός θα «ευοδωθή» «έως ου συντελεσθή η οργή». Το εδάφιο προσδιορίζει ότι ο παπισμός ευοδώθηκε έως το 1798, οπότε η πρώτη «οργή» είχε «συντελεσθή». Ο προφητικός Λόγος του Θεού είχε «αποφασίσει» ότι ο παπισμός θα συνεχιζόταν επί χίλια διακόσια εξήντα έτη, έως το 1798, το οποίο ήταν ο «καιρός του τέλους».

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

Η πρώτη «αγανάκτηση» έληξε το 1798, και «η τελευταία αγανάκτηση» έληξε το 1844. Αμφότερες οι αγανακτήσεις παρουσιάζονται ως χρονικές περίοδοι, οι οποίες είχαν συγκεκριμένες λήξεις, προσδιορίζοντάς τες έτσι αμφότερες ως χρονικές προφητείες. Στον Γαβριήλ δόθηκε εντολή από τον Παλαμωνί να καταστήσει τον Δανιήλ ικανό να κατανοήσει το όραμα της εμφανίσεως («mareh»), των «εσπερινών και πρωινών» (ημερών) που προσδιόριζαν την 22α Οκτωβρίου 1844, και το έπραξε αυτό παρέχοντας δεύτερη μαρτυρία για εκείνη την ημερομηνία.

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

Το όραμα «chazon» του δεκάτου τρίτου εδαφίου, το οποίο ο Δανιήλ επιθυμούσε να κατανοήσει, ήταν το όραμα της καταπατήσεως που έληξε στον «καιρό του τέλους» το 1798. Το όραμα «mareh» του δεκάτου τετάρτου εδαφίου έληξε με την εμφάνιση του Χριστού στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844, σε εκπλήρωση της χρονικής προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, καθώς και σε εκπλήρωση της χρονικής προφητείας των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Αμφότερες αυτές οι χρονικές προφητείες παριστάνονται επάνω στους ιερούς πίνακες του Αββακούμ, τους οποίους η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ότι κατευθύνθηκαν από το χέρι του Κυρίου και δεν θα πρέπει να αλλοιωθούν.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> «Έχουμε πολλά μαθήματα να διδαχθούμε, και πολλά, πάρα πολλά να απομάθουμε. Μόνον ο Θεός και ο ουρανός είναι αλάθητοι. Εκείνοι που νομίζουν ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να εγκαταλείψουν μια προσφιλώς διακρατούμενη άποψη, ότι δεν θα έχουν ποτέ αφορμή να μεταβάλουν μια γνώμη, θα απογοητευθούν. Όσο εμμένουμε στις δικές μας ιδέες και γνώμες με πεισματική επιμονή, δεν μπορούμε να έχουμε την ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός». Review and Herald, 26 Ιουλίου, 1892.

Back to Articles