Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόνταίο Μέρος

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

Η Προφητική Τομή της Ρώμης, των Μακκαβαίων και των Σύγχρονων Καιρών: Μια Μελέτη στα Οράματα του Δανιήλ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

Ο Ουρίας Σμιθ έγραψε: «Η Ρώμη συνδέθηκε με τον λαό του Θεού, τους Ιουδαίους, μέσω συμμαχίας, το 162 π.Χ.». Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν την ημερομηνία στο 161 π.Χ., και ο Σμιθ αναφέρεται δύο φορές στο 161 π.Χ. στο ίδιο βιβλίο. Η υπόθεσή μου είναι ότι αυτή η αναφορά στο 162 π.Χ. είναι τυπογραφικό λάθος.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> «Με τα εδάφια 23 και 24 μεταφερόμαστε μετά την εποχή της συμμαχίας μεταξύ των Ιουδαίων και των Ρωμαίων, το 161 π.Χ., στον χρόνο κατά τον οποίο η Ρώμη είχε αποκτήσει παγκόσμια κυριαρχία.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

Οι στίχοι ένδεκα και δώδεκα προσδιορίζουν τη νίκη και τα επακόλουθα της Μάχης της Ραφίας, η οποία έλαβε χώρα το 217 π.Χ., μεταξύ της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία του Αντιόχου Γ΄ του Μεγάλου, και του Πτολεμαϊκού Βασιλείου της Αιγύπτου, υπό την ηγεσία του βασιλέως Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορος.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

Η Μάχη του Πανίου, η οποία έλαβε χώρα δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το 200 π.Χ., διεξήχθη και πάλι μεταξύ του Σελευκιδικού βασιλείου και του Πτολεμαϊκού βασιλείου.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

Η Εξέγερση των Μακκαβαίων άρχισε το 167 π.Χ. και υπήρξε η ιουδαϊκή επανάσταση εναντίον των προσπαθειών της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας να καταστείλει τις ιουδαϊκές θρησκευτικές πρακτικές και να επιβάλει τον ελληνικό πολιτισμό.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

Ο επανεγκαινιασμός του Δευτέρου Ναού στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος σηματοδοτεί το ιστορικό γεγονός που εορτάζεται κατά τη Χανουκά, έλαβε χώρα το 164 π.Χ., τρία έτη πριν από τη «συμμαχία» του εδαφίου είκοσι τρία. Το γεγονός αυτό ακολούθησε την επιτυχή στρατιωτική εκστρατεία των Μακκαβαίων εναντίον των δυνάμεων της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, υπό την ηγεσία του διαβόητου Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς, ο οποίος είχε βεβηλώσει τον Ναό και είχε θέσει εκτός νόμου τις ιουδαϊκές θρησκευτικές πρακτικές. Ο Αντίοχος Δ΄ Επιφανής πέθανε λίγο μετά τη νίκη που μνημονεύεται από τη Χανουκά, και το γεγονός αυτό σηματοδοτεί, από εκείνο το σημείο και εξής στην ιστορία, την παρακμή της συριακής ισχύος.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

Το 200 π.Χ. (που ήταν επίσης ο καιρός της Μάχης του Πανίου), η Ρώμη, για πρώτη φορά, παρενέβαλε τον εαυτό της στην προφητική ιστορία του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Εκεί βρίσκεται το σύμβολο που θεμελιώνει το όραμα. Η σκόπιμη επιρροή του μέσα σε εκείνη την ιστορία προσδιορίζει το έργο της Ιεζάβελ, συμβόλου μιας εκκλησίας που κινεί τα νήματα παρασκηνιακά. Η Ιεζάβελ βρισκόταν στη Σαμάρεια όταν ο σύζυγός της, ο Αχαάβ, έβλεπε τους προφήτες της να θανατώνονται από τον Ηλία. Η Ηρωδιάς δεν ήταν στο συμπόσιο των γενεθλίων του Ηρώδη, όπου η θυγατέρα της, η Σαλώμη, αποπλάνησε τον Ηρώδη. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο παπισμός, που παριστάνεται από την πόρνη της Τύρου, λησμονείται, έως το τέλος των συμβολικών εβδομήντα ετών. Τότε αρχίζει να άδει τα άσματά της της απάτης προς τους βασιλείς της γης. Το έτος 200 π.Χ. προτυπώνει το πότε αρχίζει να άδει φανερά προς τους βασιλείς κατά τις έσχατες ημέρες, ακριβώς πριν από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όπως παριστάνεται στο εδάφιο δεκαέξι.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

Πριν από τη «συμμαχία» των Ιουδαίων το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ., οι Μακκαβαίοι επανεγκαινίασαν τον ναό, όπως μνημονεύεται με τη Χανουκά το 164 π.Χ. Έπειτα, τρία χρόνια αργότερα, ενώ ακόμη συνέχιζαν τον αγώνα τους με τους Σύρους, οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι απευθύνθηκαν στη Ρώμη για υποστήριξη. Η «συμμαχία» με τη Ρώμη που τότε συνήφθη καθίσταται προφητική δοκιμασία για τους σπουδαστές της προφητείας του Θεού στις έσχατες ημέρες.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

Η ιστορία προσδιορίζει το 161 π.Χ. ως το χρονικό σημείο κατά το οποίο έλαβε χώρα η «συμμαχία», αλλά οι πρωτοπόροι προσδιορίζουν την ιστορία αυτή στο 158 π.Χ. Είχε δίκιο ο Μίλλερ, ή έχουν δίκιο οι σύγχρονοι ιστορικοί; Ο Μίλλερ πρόσθεσε εξακόσια εξήντα έξι έτη (666) στο έτος 158 π.Χ. και κατέληξε στο έτος 508, όταν «το διαπαντός» αφαιρέθηκε. Όσο κι αν ερευνήσει κανείς, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι πράγματι αδύνατο, να βρεθεί ιστορική τεκμηρίωση για το 158 π.Χ. ως τη συμμαχία μεταξύ των Ιουδαίων και των Ρωμαίων.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

Ο δέκατος έκτος στίχος είναι ο νόμος της Κυριακής, αλλά πριν από εκείνη την ιστορία η Ρώμη εισέρχεται στην ιστορία για να εδραιώσει το όραμα κατά το έτος 200 π.Χ. Η Μακκαβαϊκή εξέγερση άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ., και τελικώς αφιέρωσαν εκ νέου τον ναό το 164 π.Χ. Έπειτα, από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ., οι Ιουδαίοι συνάπτουν διαθήκη με τη ρωμαϊκή δύναμη. Το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. αντιπροσωπεύει μία χρονική περίοδο που απαιτήθηκε για την εδραίωση της «συμμαχίας». Αυτή η κατανόηση ταυτοποιεί τη «συμμαχία» σε συμφωνία με τη μαρτυρία των ιστορικών, καθώς και με το διάγραμμα που κατευθύνθηκε από το χέρι του Κυρίου και δεν πρέπει να αλλοιωθεί.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

Οι ιστορικοί μάς πληροφορούν ότι η διαδικασία διαπραγμάτευσης συνθηκών μεταξύ αρχαίων εθνών όπως ο Ιούδας και η Ρώμη κατά τον δεύτερο αιώνα π.Χ. ποίκιλλε αναλόγως των ειδικών περιστάσεων, των διπλωματικών πρωτοκόλλων και των εμπλεκόμενων συσχετισμών ισχύος. Συνήθως, η διαδικασία άρχιζε με το ένα μέρος να εκδηλώνει ενδιαφέρον για τη σύναψη συνθήκης ή συμμαχίας με το άλλο. Στην περίπτωση του Ιούδα και της Ρώμης, ο Ιούδας ανέλαβε την πρωτοβουλία επικοινωνίας με τη Ρώμη, προκειμένου να προτείνει επίσημη συμμαχία.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

Θα είχαν χρησιμοποιηθεί διπλωματικοί δίαυλοι για να διαβιβασθεί η πρόταση και να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Αυτό θα έπρεπε να περιλάβει την αποστολή πρεσβευτών ή απεσταλμένων στη Ρώμη, προκειμένου να συναντηθούν με τους ηγέτες ή τους αντιπροσώπους της. Μόλις άρχιζαν οι διαπραγματεύσεις, αμφότερα τα μέρη θα συζητούσαν τους όρους της προτεινόμενης συνθήκης. Αυτό θα μπορούσε να περιλάβει σειρά συναντήσεων, ανταλλαγές διπλωματικών μηνυμάτων και, ενδεχομένως, τη συμμετοχή ενδιαμέσων ή μεσολαβητών για τη διευκόλυνση των συζητήσεων. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, κάθε μέρος θα εξέταζε τους όρους που θα πρότεινε το άλλο και θα μπορούσε να υποβάλει αντιπροτάσεις ή να επιδιώξει τροποποιήσεις σε ορισμένους όρους. Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να περιλάβει προσεκτική εξέταση, διαβούλευση με συμβούλους και εκτιμήσεις των πιθανών ωφελειών και μειονεκτημάτων της προτεινόμενης συνθήκης.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

Εάν αμφότερα τα μέρη κατέληγαν σε συμφωνία ως προς τους όρους της συνθήκης, θα καταρτιζόταν επίσημο έγγραφο, στο οποίο θα εκτίθεντο οι όροι και οι προϋποθέσεις που είχαν συμφωνηθεί από αμφότερες τις πλευρές. Έπειτα, η συνθήκη θα έπρεπε να επικυρωθεί από τις αρμόδιες αρχές εκάστου έθνους. Στην περίπτωση της Ρώμης, αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την έγκριση της Συγκλήτου ή άλλων διοικητικών οργάνων. Κατά παρόμοιο τρόπο, στον Ιούδα, η συνθήκη πιθανότατα θα απαιτούσε την έγκριση της ηγεσίας του ή του κυβερνώντος συμβουλίου του. Μόλις επικυρωνόταν, η συνθήκη θα ετίθετο σε εφαρμογή, και αμφότερα τα μέρη θα αναμένονταν να τηρούν τους όρους της. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει διάφορες μορφές συνεργασίας, συμφωνίες αμοιβαίας άμυνας, εμπορικές σχέσεις ή άλλες μορφές διπλωματικής συναλλαγής, όπως θα προβλέπονταν στη συνθήκη.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

Κατά τον δεύτερο αιώνα π.Χ., το ταξίδι από την Ιουδαία (που βρίσκεται στην ανατολική μεσογειακή περιοχή) προς τη Ρώμη (που βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία) θα ήταν ένα δύσκολο και χρονοβόρο εγχείρημα, ιδίως αν ληφθούν υπόψη οι περιορισμοί των αρχαίων μέσων μεταφοράς. Η απόσταση μεταξύ της Ιουδαίας και της Ρώμης είναι περίπου 1.500 έως 2.000 χιλιόμετρα (930 έως 1.240 μίλια), ανάλογα με τη συγκεκριμένη διαδρομή που ακολουθούνταν. Τα θαλάσσια ταξίδια ήταν συχνά ταχύτερα και αποτελεσματικότερα από τα χερσαία ταξίδια στην αρχαιότητα, αλλά εξαρτώνταν από τους επικρατούντες ανέμους. Το ταξίδι με πλοίο από ένα λιμάνι της Ιουδαίας προς ένα λιμάνι της Ιταλίας (όπως η Όστια, το λιμάνι της Ρώμης) μπορούσε να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες, ανάλογα με παράγοντες όπως οι συνθήκες των ανέμων, τα θαλάσσια ρεύματα και ο τύπος του πλοίου που χρησιμοποιούνταν.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

Το χερσαίο ταξίδι από την Ιουδαία προς τη Ρώμη θα ήταν βραδύτερο και πολύ πιο επίπονο. Οι ταξιδιώτες θα έπρεπε να διασχίσουν ποικίλα εδάφη, συμπεριλαμβανομένων ορέων, κοιλάδων και ποταμών, και να αντιμετωπίσουν εμπόδια όπως ληστές και εχθρικές περιοχές. Υπολογίζεται ότι το ταξίδι πεζή ή με ιππήλατη άμαξα θα μπορούσε να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Ο χρόνος του ταξιδιού θα επηρεαζόταν επίσης από παράγοντες όπως η κατάσταση των δρόμων, η διαθεσιμότητα καταλυμάτων και σταθμών αναπαύσεως, καθώς και η ανάγκη για ανάπαυση και ανεφοδιασμό καθ’ οδόν.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

Όταν οι Μακκαβαίοι Ιουδαίοι επιζήτησαν συμμαχία με τη Ρώμη, θα έπρεπε να αποστείλουν πρέσβεις στη Ρώμη. Αφού οι πρέσβεις αυτοί γίνονταν δεκτοί από τις ρωμαϊκές αρχές, θα ακολουθούσε μια περίοδος διαπραγματεύσεων. Κατά την ιστορική θεωρία, επειδή δεν υπάρχει ακριβές σχετικό αρχείο, μόλις μια συνθήκη επισημοποιούνταν, θα έπρεπε να μεταφερθεί πίσω στην Ιουδαία για επικύρωση, και κατόπιν, πιθανότατα, θα έπρεπε να επιστραφεί στη Ρώμη για να επιβεβαιωθεί η αποδοχή εκ μέρους των Ιουδαίων. Είναι σχεδόν αδύνατον να πιστέψει κανείς ότι η διαδικασία σύναψης μιας συμμαχίας κατά την εκείνη χρονική περίοδο θα είχε ολοκληρωθεί μέσα σε ένα έτος· επομένως, η κατανόηση ότι η «συμμαχία» αντιπροσωπεύει μια διαδικασία από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. εναρμονίζεται με άλλες γραμμές προφητείας που προσδιορίζουν την ιστορία η οποία οδηγεί στον νόμο της Κυριακής του δεκάτου έκτου εδαφίου.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

Μία «συμμαχία», την οποία όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι εγκαινιάσθηκε από τους Μακκαβαίους Ιουδαίους, άρχισε στην Ιουδαία το 161 π.Χ. Σκοπός της ήταν ότι οι Ιουδαίοι επιζητούσαν υποστήριξη εναντίον των Σύρων, με τους οποίους αγωνίζονταν από τότε που άρχισε η εξέγερσή τους το 167 π.Χ. Η εξέγερση πυροδοτήθηκε από τις προσπάθειες του Ματταθία, Ιουδαίου ιερέως, και των πέντε υιών του, ιδιαιτέρως του Ιούδα του Μακκαβαίου, να αντισταθούν στις πολιτικές εξελληνισμού που επέβαλλε ο Σελευκίδης ηγεμόνας Αντίοχος Δ΄ Επιφανής. Οι πολιτικές αυτές περιλάμβαναν προσπάθειες καταστολής των ιουδαϊκών θρησκευτικών πρακτικών και επιβολής της υιοθετήσεως ελληνικών εθίμων και πεποιθήσεων.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

Ο καταλύτης της εξέγερσης υπήρξε ένα περιστατικό στο χωριό Μωδεΐν, όπου ο Ματταθίας αρνήθηκε να συμμορφωθεί με διάταγμα που απαιτούσε να προσφερθεί θυσία σε ελληνική θεότητα. Το «Μωδεΐν» προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «modi’a», που σημαίνει «να διακηρύσσω» ή «να διαμαρτύρομαι». Στη διαμαρτυρία του, ο Ματταθίας θανάτωσε έναν Ιουδαίο αποστάτη που επρόκειτο να τελέσει τη θυσία, και αυτός και οι υιοί του κατέφυγαν στους λόφους, εγκαινιάζοντας εκστρατεία ανταρτοπολέμου εναντίον των Σελευκιδικών δυνάμεων. Η Μακκαβαϊκή Εξέγερση διήρκεσε επί σειρά ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων οι Μακκαβαίοι ενεπλάκησαν σε πολυάριθμες μάχες εναντίον των Σελευκιδών και των συμμάχων τους. Παρά το ότι υστερούσαν συντριπτικά τόσο σε αριθμό όσο και σε εξοπλισμό, οι Μακκαβαίοι πέτυχαν αρκετές σημαντικές νίκες.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών επιζητούσε να επιβάλει τη θρησκεία της Ελλάδος επί των Ιουδαίων, και οι Έλληνες αντιπροσωπεύουν τους παγκοσμιοποιητές των εσχάτων ημερών. Η θρησκεία τους εκφράζεται μέσω του woke-ισμού που επί του παρόντος επιβάλλεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον κόσμο από τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις του τραπεζικού συστήματος, των κυρίαρχων μέσων ενημερώσεως, των εκπαιδευτικών κέντρων, και της κατεδαφίσεως των εθνικών διακρίσεων διά της εξαναγκαστικής μεταναστεύσεως παρανόμων αλλοδαπών. Όταν ο Αντίοχος ο Επιφανής επέβαλλε τη θρησκεία της Ελλάδος επί των Ιουδαίων, υπήρχαν Ιουδαίοι οι οποίοι συνεργάζονταν με τις προσπάθειές του. Οι Μακκαβαίοι αντιπροσωπεύουν μία τάξη αποστατών Ιουδαίων, οι οποίοι αντιστέκονταν στη θρησκεία της Ελλάδος, αλλά υπήρχε επίσης και μία άλλη τάξη αποστατών Ιουδαίων, οι οποίοι υποστήριζαν το έργο της επιβολής της ελληνικής θρησκείας.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

Ο δέκατος έκτος στίχος είναι ο επικείμενος νόμος της Κυριακής και η τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Η ιστορία αυτή προηγείται από τους στίχους δεκατρείς έως δεκαπέντε, όπου οι τρεις μάχες του τεσσαρακοστού στίχου λαμβάνουν χώρα από τον δέκατο στίχο (1989), τους ενδέκατο και δωδέκατο στίχους (ο ουκρανικός πόλεμος) και τη Μάχη του Πανίου. Η Μάχη του Πανίου αντιπροσωπεύει μια μάχη στην οποία το δίκερο θηρίο της γης υπερισχύει επί των θρησκευτικών και πολιτικών φιλοσοφιών των παγκοσμιοποιητών.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

Σε εκείνη τη μάχη, ο τελευταίος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να διαχειριστεί τα επακόλουθα της νίκης του Πούτιν και της επακόλουθης κατάρρευσής του, όπως παριστάνονται στα εδάφια ένδεκα και δώδεκα. Θα συνάψει συμμαχία με το ΝΑΤΟ, ή με τα Ηνωμένα Έθνη, προκειμένου να επιλύσει τις συνέπειες από την κατάρρευση της Ρωσίας, και μέσα στην ιστορία εκείνης της συμμαχίας θα εμπλέξει τα Ηνωμένα Έθνη στη Μάχη του Πανίου. Η τρίτη μάχη του εδαφίου σαράντα θα είναι όπως η πρώτη μάχη του εδαφίου σαράντα. Όπως η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε υπό την οικονομική και στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, έτσι και οι παγκοσμιοποιητές των Ηνωμένων Εθνών θα εξαναγκαστούν να επαναλάβουν την «περεστρόικα», το καίριο συστατικό των προσπαθειών του Γκορμπατσόφ να μεταρρυθμίσει τη Σοβιετική Ένωση, μολονότι αυτές τελικώς συνέβαλαν στην αποσύνθεση του σοβιετικού συστήματος και στην τελική διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

Η τρίτη μάχη απεικονίζεται από την πρώτη μάχη, και διά της οικονομίας και στρατιωτικής πιέσεως ο Trump, όπως εκπροσωπείται από τον Reagan, θα εξαναγκάσει τα Ηνωμένα Έθνη σε «perestroika», η οποία σημαίνει αναδιάρθρωση ή μεταρρύθμιση. Η αναδιάρθρωση θα τοποθετήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στην κεφαλή του συστήματος των δέκα βασιλέων, το οποίο είναι τα Ηνωμένα Έθνη. Στη μάχη αυτή ο παπισμός θα εισαγαγεί τότε στην ιστορία, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι είναι ο υπερασπιστής του συστήματος το οποίο ο Trump τότε κατακτά.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

Στην ίδια ιστορική περίοδο ο Τραμπ θα αντιμετωπίσει έναν εσωτερικό Εμφύλιο Πόλεμο, τον οποίο θα εξαναγκαστεί να διαχειριστεί, ακριβώς όπως εξαναγκάστηκε να διαχειριστεί και ο Αβραάμ Λίνκολν. Ο Εμφύλιος Πόλεμος θα διεξαχθεί μεταξύ δύο αντίπαλων αποστατικών παρατάξεων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μία τάξη εκπροσωπείται από εκείνους που έχουν αποδεχθεί τη θρησκεία και τη φιλοσοφία του woke-ισμού, οι οποίοι είναι οι προοδευτικοί παγκοσμιοποιητές και των δύο πολιτικών κομμάτων. Η άλλη τάξη (ο MAGA-ισμός) ομολογεί ότι είναι γνήσιοι Προτεστάντες, αν και απώλεσαν αυτόν τον τίτλο το 1844.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

Η παράταξη του Προέδρου αντιπροσωπεύεται από τον MAGA-ισμό και βασίζεται στον εσφαλμένο ισχυρισμό ότι υπερασπίζεται τον αληθινό Προτεσταντισμό και το Σύνταγμα. Ο ισχυρισμός του Woke-ισμού είναι η θρησκεία της Μητέρας Γης, της Νέας Εποχής και η πεποίθηση ότι το Σύνταγμα εφαρμόζεται σύμφωνα με τις υφιστάμενες περιστάσεις των κοινωνικών κανόνων και όχι σύμφωνα με τις απαρχαιωμένες ιδέες των ιδρυτών πατέρων.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

Ο Ματταθίας (Τραμπ) θα θέσει τέλος στις απόπειρες των παγκοσμιοποιητικών-προοδευτικών Δημοκρατικών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές αντιπροσωπεύονται από την εξέγερση που άρχισε στη Μωδεΐν το 167 π.Χ. Κατόπιν, ο Τραμπ θα επαναλάβει την ιστορία του 164 π.Χ., όταν οι Μακκαβαίοι επανακαθιέρωσαν τον ναό, όπως αυτό μνημονεύεται με την τήρηση της Χανουκά. Έπειτα, κατά την περίοδο που αντιπροσωπεύεται από το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ., ο Τραμπ θα αρχίσει την τελική ώθηση για την ανέγερση της εικόνας του παπισμού, η οποία είναι μια εικόνα που προσδιορίζει μια παράνομη σχέση μεταξύ της θρησκευτικής εξουσίας και της πολιτικής εξουσίας. Το 158 π.Χ. η συμμαχία θα τεθεί σε εφαρμογή καθώς ο προσεχώς ερχόμενος κυριακάτικος νόμος του εδαφίου δεκαέξι θα επιβάλλεται.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζεται πρώτα ο τρόπος με τον οποίο η Ρώμη αποκτά πολιτικό έλεγχο, και κατόπιν ο Δανιήλ επαναλαμβάνει και διευρύνει την ίδια ιστορία με μία γραμμή που προσδιορίζει πώς η Ρώμη μεταχειρίζεται τον λαό του Θεού μέσα στην ίδια ακριβώς ιστορία. Από το εδάφιο δεκαέξι έως το εδάφιο δεκαεννέα απεικονίζονται τα τρία εμπόδια στην ανάληψη του ελέγχου του κόσμου από την παγανιστική Ρώμη. Στο εδάφιο δεκαέξι, η Συρία κατακτήθηκε από την παγανιστική Ρώμη το 65 π.Χ., και κατόπιν η Ιουδαία κατακτήθηκε από τον Πομπήιο το 63 π.Χ. Το εδάφιο δεκαέξι προσδιορίζει πότε η Ρώμη επρόκειτο να σταθεί στη γη της δόξης, και με τον τρόπο αυτό προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ένα του ιδίου κεφαλαίου.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η ιστορία της κατάκτησης έλαβε χώρα το 63 π.Χ. [παράλληλο προς το 1863], εν μέσω ενός Εμφυλίου Πολέμου που διεξαγόταν εντός της Ιερουσαλήμ. Ο Uriah Smith δήλωσε: «Κατά την επιστροφή του Πομπηίου από την εκστρατεία του εναντίον του Μιθριδάτη, βασιλέως του Πόντου, δύο διεκδικητές, ο Υρκανός και ο Αριστόβουλος, αγωνίζονταν για τον θρόνο της Ιουδαίας.»

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

Τα ονόματα «Υρκανός» και «Αριστόβουλος» είναι αμφότερα ελληνικής προελεύσεως και έχουν ιστορική σημασία, ιδίως στο πλαίσιο της ιουδαϊκής ιστορίας κατά την Ελληνιστική περίοδο και τη δυναστεία των Ασμοναίων. Το «Υρκανός» προέρχεται από την ελληνική λέξη «Hurkanos», η οποία πιθανότατα ανάγεται στη λέξη «hurkan», που σημαίνει «λύκος» στην περσική γλώσσα. Το όνομα Υρκανός έφεραν αρκετοί ηγεμόνες των Ασμοναίων. Το «Αριστόβουλος» σημαίνει «άριστος σύμβουλος» ή «κάλλιστος σύμβουλος». Το όνομα Αριστόβουλος έφεραν επίσης αρκετοί ηγεμόνες των Ασμοναίων. Τόσο το «Υρκανός» όσο και το «Αριστόβουλος» είναι ονόματα συνδεδεμένα με σημαντικές μορφές της ιουδαϊκής ιστορίας κατά την Ασμοναϊκή περίοδο. Ήσαν άρχοντες οι οποίοι διαδραμάτισαν σπουδαίους ρόλους στη διακυβέρνηση και την επέκταση του Ασμοναϊκού Βασιλείου στην Ιουδαία. Οι προφητικοί απόγονοι και εκπρόσωποι του Ασμοναϊκού βασιλείου κατά τον καιρό του Χριστού ήσαν οι Φαρισαίοι.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

Όταν ο Πομπήιος κατέκτησε την Ιερουσαλήμ, δύο πολιτικές παρατάξεις ανάγονταν αμφότερες στην εποχή της εξέγερσης που αντιπροσώπευε η Μωδεΐν το 167 π.Χ. Αφού ο Πομπήιος ενεπλάκη στην εξέγερση, αποφάσισε να καταλάβει την Ιερουσαλήμ, και η πολιτική παράταξη του Αριστοβούλου αποφάσισε να του αντισταθεί, ενώ η παράταξη του Υρκανού αποφάσισε να ανοίξει τις πύλες στον Πομπήιο. Τότε ο Πομπήιος εξαπέλυσε την επίθεσή του κατά της Ιερουσαλήμ, και τρεις μήνες αργότερα η Ιερουσαλήμ υπήχθη για πάντα στη δικαιοδοσία της Ρώμης.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

Έως το δέκατο ένατο εδάφιο, η Αίγυπτος, το τρίτο και τελευταίο εμπόδιο, είχε καταληφθεί από τη Ρώμη. Έπειτα, στο εδάφιο είκοσι, προσδιορίζεται η γέννηση του Χριστού, καθώς ο Δανιήλ αρχίζει να εκθέτει πώς η Ρώμη θα μεταχειριζόταν τον λαό του Θεού μέσα σε αυτή την ιστορία. Στα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο ο Χριστός σταυρώνεται. Στο εδάφιο είκοσι τρία, η συμμαχία που άρχισε το 161 π.Χ. έως το 158 π.Χ. προσδιορίζεται αμέσως μετά τα εδάφια που περιγράφουν τον σταυρό, όπου οι αποστάτες Ιουδαίοι διακήρυξαν ότι «δεν έχομεν βασιλέα, ειμή Καίσαρα». Η γραμμή των αποστατών Ιουδαίων, εκπροσωπουμένη από τους Μακκαβαίους, οι οποίοι είχαν αντισταθεί στις διεισδύσεις της ελληνικής θρησκευτικής φιλοσοφίας και, πράττοντας τούτο, είχαν συνάψει μία ανίερη σχέση με τη Ρώμη, ακολουθεί το εδάφιο που προσδιορίζει την ιστορία του σταυρού, όπου ο καρπός της ανίερης αυτής σχέσεώς τους εκδηλώθηκε πλήρως.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

Η Σεχινά δεν επέστρεψε ποτέ στον ναό που ανεγέρθηκε μετά τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας. Η τελευταία προφητική μαρτυρία, η οποία διακηρύχθηκε από τον Μαλαχία, δόθηκε περίπου στα μέσα του πέμπτου αιώνα π.Χ. Δεν είχε υπάρξει καμία ορατή παρουσία του Θεού, ούτε οποιαδήποτε προφητική μαρτυρία, επί εκατοντάδες έτη πριν οι Μακκαβαίοι υψωθούν εναντίον της παγκοσμιοποιητικής ελληνικής επιρροής. Στην αρχή της επανάστασής τους, διέπραξαν ακριβώς εκείνη την ανταρσία την οποία είχαν επιχειρήσει τόσο ο Πτολεμαίος όσο και ο βασιλεύς Οζίας, όταν αμφότεροι οι βασιλείς επεδίωξαν να εκπληρώσουν τον ρόλο του ιερέως και να προσφέρουν θυσία στον ναό.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

Ο Ιωνάθαν Άπφους (γνωστός επίσης ως Ιωνάθαν ο Μακκαβαίος) ήταν ένας από τους γιους του Ματταθία, ο οποίος εγκαινίασε την Επανάσταση των Μακκαβαίων, και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ηγεσία της ιουδαϊκής εξέγερσης εναντίον της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, του Ιούδα του Μακκαβαίου, στη μάχη, ο Ιωνάθαν ανέλαβε την ηγεσία των μακκαβαϊκών δυνάμεων. Πέρα από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του, ο Ιωνάθαν ανέλαβε επίσης τον ρόλο του αρχιερέα, υπηρετώντας ως πνευματικός ηγέτης του ιουδαϊκού λαού. Ο διττός ρόλος του Ιωνάθαν ως ηγέτη και αρχιερέα σηματοδότησε μια σημαντική εξέλιξη στην ιουδαϊκή ιστορία, καθώς συγκέντρωσε τόσο την πολιτική όσο και τη θρησκευτική εξουσία εντός της Ασμοναϊκής δυναστείας. Η ηγεσία του συνέβαλε στην ενίσχυση της ιουδαϊκής αυτονομίας και στην εδραίωση της ασμοναϊκής κυριαρχίας στην Ιουδαία.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

Αυτή ακριβώς η αμαρτία, την οποία ο Πτολεμαίος επιχείρησε μετά τη νίκη της Ραφίας, πραγματοποιήθηκε ήδη στην απαρχή της επανάστασης των Μακκαβαίων. Ήταν η ίδια αμαρτία στην οποία αντιστάθηκαν οι ιερείς κατά τον καιρό του βασιλέως Οζία· όμως η διακηρυγμένη υπεράσπιση από τους Μακκαβαίους των υπηρεσιών του ναού του Θεού υπήρξε μια πλανημένη και στασιαστική εκδήλωση του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, και ως τέτοια προτυπώνει την ανταρσία του αποστατημένου Προτεσταντισμού, ο οποίος τώρα συσπειρώνεται προς υποστήριξη του Trump εναντίον των προελάσεων τού παγκοσμιοποιημένου woke-ισμού του Biden.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι «από τους καρπούς αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς», και οι Φαρισαίοι κατά τον καιρό του Χριστού ήσαν τα τελικά κατάλοιπα της δυναστείας των Ασμοναίων, η οποία άρχισε με τον Ματταθία. Ο Ματταθίας, και η εξέγερση που εκείνος άρχισε, έφεραν τους καρπούς του Φαρισαϊσμού, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους αποστάτες Προτεστάντες που υποστηρίζουν την ιδέα του «Make America Great Again». Η Αμερική ήταν μεγάλη όταν το Σύνταγμα εθεωρείτο ότι διατηρεί την εκκλησία και το κράτος χωρισμένα μεταξύ τους, αλλά κατά το πλαστό θαύμα που παριστάνεται από τη νίκη η οποία μνημονεύεται με την εορτή της Χανουκά, το κίνημα υπέρ της κυριακάτικης νομοθεσίας θα εξέλθει στο φως.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> «Μέχρι τώρα, όσοι παρουσίαζαν τις αλήθειες του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου συχνά θεωρούνταν απλοί κινδυνολόγοι. Οι προβλέψεις τους ότι η θρησκευτική μισαλλοδοξία θα αποκτούσε τον έλεγχο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι εκκλησία και κράτος θα ενώνονταν για να διώξουν εκείνους που τηρούν τις εντολές του Θεού, έχουν χαρακτηριστεί αβάσιμες και παράλογες. Με βεβαιότητα έχει διακηρυχθεί ότι η χώρα αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει κάτι άλλο από εκείνο που υπήρξε—ο υπερασπιστής της θρησκευτικής ελευθερίας. Αλλά καθώς το ζήτημα της επιβολής της κυριακάτικης αργίας προβάλλεται ευρέως, το γεγονός που τόσο επί μακρόν αμφισβητούνταν και δεν γινόταν πιστευτό φαίνεται ότι πλησιάζει, και το τρίτο άγγελμα θα επιφέρει αποτέλεσμα το οποίο δεν θα μπορούσε προηγουμένως να είχε επιφέρει.»

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> «Σε κάθε γενεά ο Θεός απέστειλε τους δούλους Του για να ελέγξουν την αμαρτία, τόσο στον κόσμο όσο και στην εκκλησία. Αλλά ο λαός επιθυμεί να του λαλούνται ευχάριστα πράγματα, και η καθαρή, απερίτμητη αλήθεια δεν είναι αποδεκτή. Πολλοί μεταρρυθμιστές, όταν ανέλαβαν το έργο τους, αποφάσισαν να επιδείξουν μεγάλη σύνεση στην αντιμετώπιση των αμαρτιών της εκκλησίας και του έθνους. Ήλπιζαν, με το παράδειγμα μιας καθαρής χριστιανικής ζωής, να οδηγήσουν τον λαό πίσω στις διδασκαλίες της Αγίας Γραφής. Αλλά το Πνεύμα του Θεού επήλθε επ’ αυτούς, όπως επήλθε επί τον Ηλία, ωθώντας αυτόν να ελέγξει τις αμαρτίες ενός πονηρού βασιλέως και ενός αποστάτη λαού· δεν μπορούσαν να απέχουν από το να κηρύττουν τις απλές δηλώσεις της Αγίας Γραφής — διδασκαλίες τις οποίες είχαν διστάσει να παρουσιάσουν. Ωθούντο να διακηρύττουν με ζήλο την αλήθεια και τον κίνδυνο που απειλούσε τις ψυχές. Τα λόγια που ο Κύριος τους έδιδε, αυτά εξεστόμιζαν, χωρίς φόβο για τις συνέπειες, και ο λαός υποχρεωνόταν να ακούσει την προειδοποίηση.»

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> «Οὕτως θα κηρυχθεί το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Καθώς θα έρχεται ο καιρός να δοθεί με τη μεγαλύτερη δύναμη, ο Κύριος θα εργαστεί μέσω ταπεινών οργάνων, καθοδηγώντας τη διάνοια εκείνων που αφιερώνουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία Του. Οι εργάτες θα καταρτιστούν μάλλον από το χρίσμα του Πνεύματός Του παρά από την εκπαίδευση των φιλολογικών ιδρυμάτων. Άνδρες πίστεως και προσευχής θα εξαναγκασθούν να εξέλθουν με άγιο ζήλο, διακηρύττοντας τα λόγια που ο Θεός τούς δίδει. Οι αμαρτίες της Βαβυλώνας θα αποκαλυφθούν. Τα φοβερά αποτελέσματα της επιβολής των τηρήσεων της εκκλησίας διά της πολιτικής εξουσίας, οι εισβολές του πνευματισμού, η ύπουλη αλλά ταχεία πρόοδος της παπικής εξουσίας—όλα θα απογυμνωθούν. Με αυτές τις επίσημες προειδοποιήσεις ο λαός θα συγκλονιστεί. Χιλιάδες επί χιλιάδων θα ακούσουν, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν ακούσει λόγια όπως αυτά. Με κατάπληξη ακούν τη μαρτυρία ότι η Βαβυλώνα είναι η εκκλησία, πεσμένη εξαιτίας των πλανών και των αμαρτιών της, εξαιτίας της απορρίψεώς της της αλήθειας που της εστάλη από τον ουρανό. Καθώς ο λαός πηγαίνει στους πρώην διδασκάλους του με την έντονη ερώτηση, Είναι άραγε αληθή αυτά τα πράγματα; οι λειτουργοί προβάλλουν μύθους, προφητεύουν ευχάριστα πράγματα, για να καταπραΰνουν τους φόβους τους και να ησυχάσουν την αφυπνισμένη συνείδηση. Επειδή όμως πολλοί αρνούνται να ικανοποιηθούν με την απλή αυθεντία των ανθρώπων και απαιτούν ένα σαφές “Οὕτω λέγει ο Κύριος”, η δημοφιλής ιερατεία, όπως οι Φαρισαίοι των παλαιών καιρών, γεμάτη οργή επειδή αμφισβητείται η εξουσία της, θα καταγγείλει το μήνυμα ως προερχόμενο από τον Σατανά και θα υποκινήσει τα αμαρτωλολάγνα πλήθη να χλευάσουν και να διώξουν εκείνους που το κηρύττουν.»

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> «Καθώς η διαμάχη επεκτείνεται σε νέους τομείς και οι διάνοιες του λαού στρέφονται προς τον καταπατημένο νόμο του Θεού, ο Σατανάς κινητοποιείται. Η δύναμη που συνοδεύει το μήνυμα θα εξαγριώνει ολοένα περισσότερο εκείνους που αντιτίθενται σε αυτό. Ο κλήρος θα καταβάλει σχεδόν υπερανθρώπινες προσπάθειες για να αποκλείσει το φως, μήπως και λάμψει επάνω στα ποίμνιά τους. Με κάθε μέσο που έχουν στη διάθεσή τους θα επιδιώξουν να καταπνίξουν τη συζήτηση αυτών των ζωτικών ζητημάτων. Η εκκλησία προσφεύγει στον ισχυρό βραχίονα της πολιτικής εξουσίας, και, σε αυτό το έργο, παπικοί και Προτεστάντες ενώνονται. Καθώς το κίνημα για την επιβολή της Κυριακής γίνεται πιο τολμηρό και αποφασιστικό, ο νόμος θα επιστρατευθεί εναντίον εκείνων που τηρούν τις εντολές. Θα απειληθούν με πρόστιμα και φυλάκιση, και σε μερικούς θα προσφερθούν θέσεις επιρροής, καθώς και άλλες αμοιβές και πλεονεκτήματα, ως κίνητρα για να απαρνηθούν την πίστη τους. Αλλά η σταθερή τους απάντηση είναι: “Δείξτε μας από τον λόγο του Θεού το σφάλμα μας” — η ίδια έκκληση που διατύπωσε ο Λούθηρος υπό παρόμοιες περιστάσεις. Εκείνοι που παραπέμπονται ενώπιον των δικαστηρίων προβάλλουν ισχυρή υπεράσπιση της αλήθειας, και μερικοί από όσους τους ακούν οδηγούνται να λάβουν θέση υπέρ της τήρησης όλων των εντολών του Θεού. Έτσι, το φως θα τεθεί ενώπιον χιλιάδων που διαφορετικά δεν θα γνώριζαν τίποτε για αυτές τις αλήθειες.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 605, 606.

Back to Articles