Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifteen

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Δέκα Πέντε

Unveiling the Prophetic Characteristics of the Final Generation

Αποκαλύπτοντας τα Προφητικά Χαρακτηριστικά της Τελικής Γενεάς

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

Στην τελική γενεά ενός λαού που παραθεωρείται, διακρίνονται ορισμένα προφητικά χαρακτηριστικά. Είναι τότε γενεά εχιδνών, διότι έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα του Σατανά. Είναι γενεά μοιχών, διότι έχουν συνάψει ακαθαγίαστες συνδέσεις με τους εχθρούς του Θεού. Έχουν φθάσει σε σημείο όπου βλέπουν, αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν· ακούουν, αλλά δεν μπορούν να αντιληφθούν, διότι είναι αμετανόητοι, πράγμα που παριστάνεται ως πάχυνση της καρδιάς τους. Ο Μωυσής ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε ακριβώς σε αυτό το φαινόμενο.

> And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

> Και ο Μωυσής εκάλεσε όλον τον Ισραήλ και είπε προς αυτούς· Σεις είδατε πάντα όσα έκαμεν ο Κύριος ενώπιον των οφθαλμών σας εις την γην της Αιγύπτου εις τον Φαραώ και εις πάντας τους δούλους αυτού και εις πάσαν την γην αυτού· τους μεγάλους πειρασμούς, τους οποίους είδον οι οφθαλμοί σου, τα σημεία εκείνα και τα μεγάλα εκείνα θαύματα· πλην ο Κύριος δεν έδωκεν εις εσάς καρδίαν διά να νοήτε, και οφθαλμούς διά να βλέπητε, και ώτα διά να ακούητε, έως της ημέρας ταύτης. Δευτερονόμιον 29:2–4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

Στην πρώτη μνεία του λαοδικειανού φαινομένου τοῦ βλέπειν καὶ τοῦ ἀκούειν, ἐκεῖνο ποὺ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ δὲν δύναται νὰ ἴδῃ εἶναι τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα τῆς θεμελιώδους ἱστορίας του. Ὁ Ἰερεμίας προσδιορίζει τὸ φαινόμενο αὐτὸ ὡς γνώρισμα τῶν «μωρῶν παρθένων» στὶς ἔσχατες ἡμέρες, καὶ ὡς παράσταση τῆς ἀρνήσεως τῶν μωρῶν παρθένων νὰ δεχθοῦν τὰ μηνύματα τῶν τριῶν ἀγγέλων, ἡ ὁποία ἀρχίζει μὲ τὴν ἀγγελία τοῦ πρώτου ἀγγέλου νὰ φοβηθοῦν τὸν Θεὸν Δημιουργό. Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἀποστασίας δὲν λαμβάνουν τὴν ὄψιμη βροχή.

> Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

> Αναγγείλατε τοῦτο ἐν τῷ οἴκῳ Ἰακώβ, καὶ δημοσιεύσατε αὐτὸ ἐν τῷ Ἰούδα, λέγοντες· Ἀκούσατε δὴ τοῦτο, λαὸς μωρὸς καὶ ἀσύνετος, οἵτινες ἔχετε ὀφθαλμοὺς καὶ δὲν βλέπετε, οἵτινες ἔχετε ὦτα καὶ δὲν ἀκούετε· Δὲν θέλετε φοβηθῆ ἐμὲ; λέγει Κύριος· δὲν θέλετε τρέμει ἀπὸ τὴν παρουσίαν μου, ἐγὼ ὁ ὁποῖος ἔθεσα τὴν ἄμμον ὡς ὅριον τῆς θαλάσσης διὰ παντοτινοῦ προστάγματος, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ τὸ ὑπερβῇ; καὶ ἐὰν τὰ κύματα αὐτῆς ταράσσωνται, δὲν δύνανται ὅμως νὰ ἐπικρατήσωσιν· ἐὰν καὶ βοῶσιν, δὲν δύνανται ὅμως νὰ ὑπερβῶσιν αὐτό. Ἀλλὰ ὁ λαὸς οὗτος ἔχει καρδίαν ἀποστατοῦσαν καὶ ἀπειθῆ· ἀπεστάτησαν καὶ ἀνεχώρησαν. Οὐδὲ λέγουσιν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, Ἂς φοβηθῶμεν τώρα τὸν Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ὃς δίδει βροχήν, τήν τε πρώϊμον καὶ τὴν ὀψίμην, ἐν τῷ καιρῷ αὐτῆς· φυλάττει δι’ ἡμᾶς τὰς διορισμένας ἑβδομάδας τοῦ θερισμοῦ. Αἱ ἀνομίαι σας ἀπέστρεψαν ταῦτα, καὶ αἱ ἁμαρτίαι σας ἐστέρησαν ἀπὸ σᾶς τὰ ἀγαθά. Ἱερεμίας 5:20–25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

Ο Ιεζεκιήλ ταυτοποιεί εκείνους που εκδηλώνουν τα χαρακτηριστικά τα οποία παριστάνονται με το να βλέπουν και να μη νοούν ως οίκο αποστατικό. Είναι οίκος αποστατικός, ο οποίος δεν θέλει να διακρίνει την ιστορία των θεμελίων του, ο οποίος αποτελείται από μωρές παρθένους, που είναι αμετανόητες, επειδή απορρίπτουν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου—πράγμα που ισοδυναμεί με την απόρριψη όλων των μηνυμάτων· διότι, εάν δεν δεχθείτε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, δεν μπορείτε να δεχθείτε ούτε το δεύτερο ούτε το τρίτο. Σε αυτή την κατάσταση, η όψιμη βροχή παρακρατείται από αυτές τις παρθένους κατά τον καιρό της όψιμης βροχής. Αφού ο Ιησούς αντιμετώπισε αυτό το χαρακτηριστικό μέσα στην αφήγησή Του, κατόπιν προχώρησε να παρουσιάσει την παραβολή του σπορέως.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

> Μακάριοι όμως είναι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούουν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επεθύμησαν να ιδούν όσα εσείς βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν όσα εσείς ακούετε, και δεν τα άκουσαν. Ακούσατε λοιπόν την παραβολή του σπορέως. Όταν κάποιος ακούει τον λόγο της βασιλείας και δεν τον εννοεί, τότε έρχεται ο πονηρός και αρπάζει εκείνο που εσπάρη στην καρδιά του. Αυτός είναι εκείνος που έλαβε τον σπόρο παρά την οδό. Εκείνος όμως που έλαβε τον σπόρο στα πετρώδη, αυτός είναι εκείνος που ακούει τον λόγο και αμέσως με χαρά τον δέχεται· όμως δεν έχει ρίζα μέσα του, αλλά είναι πρόσκαιρος· διότι, όταν προκύψει θλίψη ή διωγμός εξαιτίας του λόγου, ευθύς σκανδαλίζεται. Και εκείνος που έλαβε τον σπόρο ανάμεσα στα αγκάθια είναι εκείνος που ακούει τον λόγο· και η μέριμνα αυτού του κόσμου και η απάτη του πλούτου συμπνίγουν τον λόγο, και γίνεται άκαρπος. Εκείνος όμως που έλαβε τον σπόρο στη γη την καλή, αυτός είναι εκείνος που ακούει τον λόγο και τον εννοεί· ο οποίος και καρποφορεί και αποδίδει, άλλος εκατό, άλλος εξήντα, άλλος τριάντα. Άλλη παραβολή παρέθεσε ενώπιόν τους, λέγοντας· Η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε με άνθρωπο που έσπειρε καλό σπόρο στον αγρό του· ενώ όμως οι άνθρωποι εκοιμούντο, ήλθε ο εχθρός του και έσπειρε ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι, και ανεχώρησε. Όταν όμως εβλάστησε το χόρτο και έφερε καρπό, τότε εφάνηκαν και τα ζιζάνια. Προσελθόντες λοιπόν οι δούλοι του οικοδεσπότη του είπαν· Κύριε, δεν έσπειρες καλό σπόρο στον αγρό σου; Από πού λοιπόν έχει ζιζάνια; Εκείνος δε είπε προς αυτούς· Εχθρός άνθρωπος το έπραξε αυτό. Οι δούλοι δε του είπαν· Θέλεις λοιπόν να υπάγουμε και να τα συνάξουμε; Εκείνος όμως είπε· Όχι· μήπως, ενώ συνάγετε τα ζιζάνια, εκριζώσετε μαζί τους και το σιτάρι. Αφήστε να αυξάνουν και τα δύο μαζί μέχρι τον θερισμό· και στον καιρό του θερισμού θα ειπώ προς τους θεριστές· Συνάξτε πρώτα τα ζιζάνια και δέστε τα σε δεμάτια για να καούν· το δε σιτάρι συνάξτε το στην αποθήκη μου. Ματθαίος 13:16–30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

Οι μωροί είναι τα ζιζάνια, και οι σοφοί είναι ο σίτος. Στην παραβολή των δέκα παρθένων, η κατοχή ελαίου είναι εκείνο που φανερώνει τη διάκριση μεταξύ των δύο τάξεων, και στην περίπτωση του σίτου και των ζιζανίων αυτή βασίζεται στο εάν ο σπόρος, που είναι ο λόγος, γίνεται κατανοητός. Η πρώτη μνεία, από τον Μωυσή, μιας τάξεως που δεν θα δει και, ως εκ τούτου, δεν θα κατανοήσει, τοποθετεί ως μήνυμα που πρέπει να κατανοηθεί τα σημεία και τα τέρατα της θεμελιώδους ιστορίας. Η τελευταία προφητική αναφορά στα στοιχεία της τύφλωσης του επαναστατημένου οίκου, από την Ellen White, προσδιορίζει ότι τα μάτια που ευλογήθηκαν να δουν εκείνο που όλοι οι δίκαιοι άνδρες επιθύμησαν να δουν ήταν η ιστορία του κινήματος των Μιλλεριτών.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840 έως το 1844 πρέπει να καταστούν ισχυρά και επιτακτικά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν σε όλες τις εκκλησίες.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

> «Ὁ Χριστὸς εἶπεν: “Μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν, διότι βλέπουσι· καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν, διότι ἀκούουσι. Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἄνδρες ἐπεθύμησαν νὰ ἴδωσιν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σεις βλέπετε, καὶ δὲν εἶδον· καὶ νὰ ἀκούσωσιν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σεις ἀκούετε, καὶ δὲν ἤκουσαν” [Matthew 13:16, 17]. Μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ οἵτινες εἶδον τὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα ἐθεάθησαν ἐν τοῖς ἔτεσιν 1843 καὶ 1844.» Manuscript Releases, τόμος 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

Ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος με την αρχή, και η πρώτη αναφορά σε εκείνους που έχουν οφθαλμούς, αλλά δεν βλέπουν ούτε κατανοούν, καθώς και η τελευταία αναφορά, προσδιορίζουν ότι η θεμελιώδης ιστορία του επαναστατικού οίκου είναι εκείνο το οποίο δεν γίνεται αντιληπτό, και ως εκ τούτου απορρίπτεται, και έτσι εμποδίζει τους μωρούς να αναγνωρίσουν την όψιμη βροχή. Η ιστορία των ετών 1840–1844 προτυπώθηκε από την απελευθέρωση του αρχαίου Ισραήλ από την αιγυπτιακή δουλεία. Η αποτυχία του αρχαίου Ισραήλ να περάσει την αρχική διαδικασία δοκιμασίας τούς έφερε στην Κάδης, όπου δέχθηκαν την ψευδή αναφορά των δέκα κατασκόπων και εξέλεξαν νέο αρχηγό για να τους οδηγήσει πίσω στην Αίγυπτο. Σαράντα χρόνια αργότερα οδηγήθηκαν πάλι στην Κάδης, και ο Μωυσής απέτυχε, κτυπώντας τον Βράχο δεύτερη φορά.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

Παρότι ο Μωυσής απέτυχε, ο Ιησούς του Ναυή προχώρησε nevertheless να τους οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας. Η τελευταία δοκιμασία στην Κάδης συνδεόταν με σοβαρή αποστασία, διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή, και η αποστασία των δέκα κατασκόπων στην Κάδης στην αρχή των σαράντα ετών, καθώς και στο τέλος των σαράντα ετών, εικονογραφεί επίσης μια μεγάλη αποστασία στην Κάδης. Εντούτοις, παρά την αποστασία του Μωυσή στην Κάδης, το όραμα της εισόδου στη Γη της Επαγγελίας δεν καθυστερούσε πλέον.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

Στην αποστασία του 1863, η οποία οδήγησε στην αυξημένη αποστασία του 1888, η οποία οδήγησε στην αυξημένη αποστασία του 1919, που κορυφώθηκε στην αποστασία του 1957, ο Ιησούς έφερε τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό πίσω στην Κάδης. Τους έφερε πίσω στην ιστορία όπου ο τρίτος άγγελος έφθασε και άρχισε μια διαδικασία δοκιμασίας, η οποία τελικά φανέρωσε την αποστασία του 1863 και την εξορία της περιπλανήσεως στην έρημο της Λαοδίκειας. Ο τρίτος άγγελος εισήλθε στην τελική ιστορία του Λαοδικειακού Αντβεντισμού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, ο οποίος είναι ο τρίτος άγγελος, κατέβη. Τότε ανήγγειλε ότι η Βαβυλώνα έπεσε, όπως προτυπωνόταν από την καταρρίψιν του πύργου του Νεβρώδ, όταν οι πύργοι της Νέας Υόρκης κατεδαφίστηκαν.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

> «Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου δεν θα γίνει κατανοητό· το φως, το οποίο θα φωτίσει τη γη με τη δόξα του, θα ονομαστεί ψευδές φως από εκείνους που αρνούνται να βαδίσουν μέσα στην προοδεύουσα δόξα του». Review and Herald, 27 Μαΐου 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

Όπως με τον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και με τον σύγχρονο Ισραήλ. Η γενεά που είναι μάρτυρας της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είναι η τελευταία γενεά. Ο Ιησούς είπε στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά ότι «η γενεά αύτη», και προσδιόρισε εκείνη τη γενεά ως εκείνους που ζουν όταν ο ουρανός και η γη παρέλθουν, πράγμα που συμβαίνει κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Εκείνη η γενεά που θα ζήσει ώστε να γίνει μάρτυρας της επιστροφής του Χριστού θα έχει αναγνωρίσει ένα σημείο που τους αποδεικνύει ότι είναι η τελική γενεά. Θα γνωρίζουν και θα κατανοούν ότι είναι εκείνοι που ζουν όταν το «αποτέλεσμα πάσης οράσεως» δεν «αναβάλλεται» πλέον.

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

Καθώς ο Ιησούς εξήρχετο από το ναό μαζί με τους μαθητές, εκείνοι Τον ρώτησαν να τους εξηγήσει τι εννοούσε με την περιγραφή Του περί της καταστροφής του ναού. Εκείνη η συνομιλία απεικόνιζε τη συνομιλία που έχουν οι μαθητές Του κατά την τελική γενεά. Οι μαθητές επιθυμούσαν να κατανοήσουν τι εννοούσε όταν είχε επανειλημμένως διδάξει ότι η Λαοδικειακή Αντβεντιστική εκκλησία πρόκειται να σαρωθεί κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, καθώς οι εκεί λατρεύοντες εκβάλλονται από το στόμα Του και δεν είναι πλέον εκείνοι που ομιλούν εκ μέρους Του.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

Απαντώντας στους μαθητές, ο Ιησούς περιέγραψε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και την ιστορία που ακολούθησε, μέχρι και το τέλος του κόσμου. Αφού εξέθεσε τη συνοπτική ιστορική επισκόπηση έως το εδάφιο δεκαεννέα, στη συνέχεια αναφέρεται στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ, μια καταστροφή η οποία θα μπορούσε να είχε επέλθει κατά τον σταυρό, αλλά η οποία, με το έλεος και τη μακροθυμία του Θεού, αναβλήθηκε για περίπου σαράντα χρόνια. Στο τέλος των σαράντα ετών θα υπήρχε ένα υπόλοιπο που θα διέφευγε την καταστροφή, αλλά μόνον εάν αναγνώριζε το σημείο που τότε έδωσε.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Στην αρχή του αρχαίου Ισραήλ υπήρξε μια περίοδος σαράντα ετών, η οποία άρχισε με μια κρίση επάνω στην ανταρσία των δέκα κατασκόπων, κρίση που ανεβλήθη για σαράντα έτη, εξαιτίας της μεσιτείας του Μωυσή. Στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ υπήρξε μια κρίση επάνω στην ανταρσία του σταυρού, η οποία ανεβλήθη για σαράντα έτη, εξαιτίας της μακροθυμίας και του ελέους της μεσιτείας του Χριστού. Και στις δύο ιστορίες υπήρχε ένα υπόλοιπο που διέφυγε. Ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

Ο Ιησούς αναφέρθηκε στο σημείο που συνδεόταν με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και το προσδιόρισε ως «τις ημέρες της εκδικήσεως».

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> Καὶ ὅταν ἴδητε τὴν Ἱερουσαλὴμ περικυκλωμένην ὑπὸ στρατευμάτων, τότε γνῶτε ὅτι ἐπλησίασεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς. Τότε, ὅσοι εἶναι ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ, ἀς φεύγωσιν εἰς τὰ ὄρη· καὶ ὅσοι εἶναι ἐν μέσῳ αὐτῆς, ἀς ἀναχωρῶσιν ἔξω· καὶ ὅσοι εἶναι ἐν ταῖς ἀγροῖς, ἀς μὴ εἰσέρχωνται εἰς αὐτήν. Διότι αὗται εἶναι ἡμέραι ἐκδικήσεως, διὰ νὰ πληρωθῶσι πάντα τὰ γεγραμμένα. Λουκᾶς 21:20–22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

Η «ἡμέρα τῆς ἐκδικήσεως» εἶναι αἱ ἑπτὰ ἔσχαται πληγαί, καὶ διὰ τοῦτο ἡ Ἀδελφὴ White συσχετίζει τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν ἐκτελεστικὴ κρίσιν τοῦ Θεοῦ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις.

> Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

> Πλησιάσατε, έθνη, διά να ακούσητε· και προσέξατε, λαοί· ας ακούση η γη και πάντα τα εν αυτή· η οικουμένη, και πάντα όσα εκπορεύονται εξ αυτής. Διότι η αγανάκτησις του Κυρίου είναι επί πάντα τα έθνη, και ο θυμός αυτού επί πάντα τα στρατεύματα αυτών· αφάνισεν ολοσχερώς αυτούς, παρέδωκεν αυτούς εις σφαγήν. Και οι φονευθέντες αυτών θέλουσι ριφθή έξω, και η δυσωδία αυτών θέλει αναβή εκ των πτωμάτων αυτών, και τα όρη θέλουσι διαλυθή από του αίματος αυτών. Και πάσα η στρατιά του ουρανού θέλει διαλυθή, και οι ουρανοί θέλουσι περιτυλιχθή ως βιβλίον· και πάσα η στρατιά αυτών θέλει πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από της αμπέλου, και ως σύκον πίπτον από της συκής. Διότι η μάχαιρά μου εμεθύσθη εν τω ουρανώ· ιδού, θέλει καταβή επί την Ιδουμαίαν, και επί τον λαόν της κατάρας μου, εις κρίσιν. Η μάχαιρα του Κυρίου είναι πλήρης αίματος, επαχύνθη από πάχους, από του αίματος αρνίων και τράγων, από του πάχους των νεφρών κριών· διότι ο Κύριος έχει θυσίαν εν Βοσόρᾳ, και μεγάλην σφαγήν εν τη γη της Ιδουμαίας. Και οι μονόκερωτες θέλουσι καταβή μετ’ αυτών, και οι μόσχοι μετά των ταύρων· και η γη αυτών θέλει διαποτισθή με αίμα, και το χώμα αυτών θέλει παχυνθή από πάχους. Διότι είναι ημέρα εκδικήσεως του Κυρίου, έτος ανταποδόσεων υπέρ της δίκης της Σιών. Ησαΐας 34:1–8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

Ο Ιησούς έδωσε την πρώτη δημόσια παρουσίασή Του στη Ναζαρέτ, αναγγέλλοντας τον εαυτό Του ως τον Μεσσία. Η παρουσίαση εκείνη διέπετο προφητικώς από τον κανόνα της πρώτης μνείας. Το ανάγνωσμα που επέλεξε κατέδειξε ότι το έργο Του περιλάμβανε και την αναγγελία «της ημέρας της εκδικήσεως του Κυρίου», η οποία, κατά τον Ησαΐα, είναι επίσης «το έτος των ανταποδόσεων για τη δίκη της Σιών».

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

Στη Ναζαρέτ ήταν που ο Χριστός άρχισε τη δημόσια διακονία Του και ανήγγειλε τον εαυτό Του ως τον Μεσσία. Τότε εκείνοι που άκουσαν τα λόγια Του, αλλά δεν εννόησαν, επιχείρησαν να Τον θανατώσουν, ρίχνοντάς Τον από ένα βουνό. Η αρχή της διακονίας Του σημαδεύτηκε από την απόπειρα των ανθρώπων της πατρίδας Του να Τον θανατώσουν, και το τέλος της διακονίας Του από το ότι ο λαός Του πράγματι Τον θανάτωσε. Η διακονία Του ήταν να ταυτοποιήσει τον εαυτό Του ως τον Μεσσία, κάτι που έγινε όταν χρίστηκε κατά το βάπτισμά Του. Κατά το βάπτισμά Του ένα θεϊκό σύμβολο κατέβηκε για να επικυρώσει την εκπλήρωση της προφητείας περί του ερχομού του Μεσσία. Στις 11 Αυγούστου 1840 ένα θεϊκό σύμβολο κατέβηκε για να επικυρώσει την προφητεία του μηνύματος της δοκιμασίας εκείνης της ιστορίας. Και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ένα θεϊκό σύμβολο κατήλθε για να επικυρώσει το προειπωμένο μήνυμα εκείνης της ιστορίας, το οποίο είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής.

> “After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

> «Αφού εργάσθηκε επί δύο ημέρες με τους Σαμαρείτες, ο Ιησούς τους άφησε για να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Γαλιλαία. Δεν παρέμεινε στη Ναζαρέτ, όπου είχε περάσει τη νεότητά του και τα πρώτα χρόνια της ανδρικής του ηλικίας. Η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε εκεί, στη συναγωγή, όταν ανήγγειλε τον εαυτό του ως τον Χρισμένο, ήταν τόσο δυσμενής, ώστε αποφάσισε να αναζητήσει πιο πρόσφορα πεδία, να κηρύξει σε ώτα που θα άκουγαν και σε καρδιές που θα δέχονταν το μήνυμά του. Δήλωσε στους μαθητές του ότι προφήτης δεν έχει τιμή στην πατρίδα του. Το ρητό αυτό εκθέτει εκείνη τη φυσική απροθυμία που έχουν πολλοί άνθρωποι να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε θαυμαστά αξιοθαύμαστη εξέλιξη σε κάποιον που έχει ζήσει αθόρυβα ανάμεσά τους και τον οποίον γνωρίζουν στενά από την παιδική του ηλικία. Την ίδια στιγμή, τα ίδια αυτά πρόσωπα θα μπορούσαν να διεγερθούν μέχρι παραφοράς εξαιτίας των αξιώσεων ενός ξένου και ενός τυχοδιώκτη». The Spirit of Prophecy, τόμος 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Χριστός προσδιορίζει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, την τελική γενεά που δεν πεθαίνει. Το πράττει αυτό παρουσιάζοντας την ιστορία που άρχισε με την τελευταία Του επίσκεψη σε εκείνο που προηγουμένως ήταν ο οίκος του Πατέρα Του, αλλά τότε είχε γίνει ο οίκος των Ιουδαίων. Στην αφήγηση της ιστορίας την οποία ο Ιησούς άρχισε να παρουσιάζει, έφθασε στο σημείο όπου η Ιερουσαλήμ, και ο ναός για τον οποίο οι μαθητές ήθελαν να μάθουν, επρόκειτο να καταστραφεί (70 μ.Χ.). Προσδιόρισε την καταστροφή ως τις ημέρες της εκδικήσεως, πράγμα που αποτελούσε μέρος της εναρκτήριας αναγγελίας της διακονίας Του. Οι «ημέρες της εκδικήσεως» αντιπροσώπευαν όχι μόνον την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70, αλλά και τον καιρό της οργής του Θεού, όπως αυτός απεικονίζεται στις επτά τελευταίες πληγές.

> For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

> Διότι αὕτη εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων, ἡμέρα ἐκδικήσεως, διά νὰ ἐκδικηθῇ τοὺς ἀντιδίκους αὐτοῦ· καὶ ἡ μάχαιρα θέλει καταφάγει, καὶ θέλει χορτασθῇ καὶ μεθυσθῇ ἀπὸ τὸ αἷμα αὐτῶν· διότι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ἔχει θυσίαν ἐν τῇ γῇ τοῦ βορρᾶ παρὰ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην. Ἱερεμίας 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

Η «ημέρα της εκδικήσεως» εναντίον της Βαβυλώνας, η οποία παριστάνεται από τη «θυσία στη χώρα του βορρά, πλησίον του ποταμού Ευφράτη», αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

> Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

> Από την οργή του Κυρίου δεν θα κατοικηθεί, αλλά θα γίνει ολόκληρη έρημος· καθένας που περνά από τη Βαβυλώνα θα μένει έκθαμβος και θα συρίζει για όλες τις πληγές της. Παραταχθείτε εναντίον της Βαβυλώνας ολόγυρα· όλοι εσείς που τεντώνετε το τόξο, ρίξτε εναντίον της, μη λυπηθείτε βέλη· διότι αμάρτησε εναντίον του Κυρίου. Αλαλάξτε εναντίον της ολόγυρα· παρέδωσε το χέρι της· τα θεμέλιά της έπεσαν, τα τείχη της γκρεμίστηκαν· διότι αυτή είναι η εκδίκηση του Κυρίου· εκδικηθείτε την· καθώς έκανε, έτσι κάντε σ’ αυτήν. Εξολοθρεύστε από τη Βαβυλώνα τον σπορέα και εκείνον που κρατά το δρεπάνι στον καιρό του θερισμού· από φόβο της καταθλιπτικής ρομφαίας θα στραφούν καθένας προς τον λαό του και θα φύγουν καθένας στη γη του. Ο Ισραήλ είναι πρόβατο διασκορπισμένο· λιοντάρια τον έδιωξαν· πρώτα ο βασιλιάς της Ασσυρίας τον καταβρόχθισε, και τελευταίος αυτός ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, σύντριψε τα οστά του. Γι’ αυτό, έτσι λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ· Ιδού, θα τιμωρήσω τον βασιλιά της Βαβυλώνας και τη γη του, καθώς τιμώρησα τον βασιλιά της Ασσυρίας. Και θα επαναφέρω τον Ισραήλ στον τόπο κατοικίας του, και θα βοσκήσει στον Κάρμηλο και στη Βασάν, και η ψυχή του θα χορτάσει στο όρος Εφραΐμ και στη Γαλαάδ. Κατά τις ημέρες εκείνες και κατά τον καιρό εκείνο, λέγει ο Κύριος, η ανομία του Ισραήλ θα αναζητηθεί, και δεν θα υπάρχει· και οι αμαρτίες του Ιούδα, και δεν θα βρεθούν· διότι θα συγχωρήσω εκείνους που διατηρώ. Ανέβα εναντίον της γης Μεραθαΐμ, εναντίον αυτής, και εναντίον των κατοίκων της Φεδώδ· ερήμωσέ τους και αφάνισέ τους εντελώς πίσω τους, λέγει ο Κύριος, και κάνε σύμφωνα με όλα όσα σε πρόσταξα. Ήχος μάχης είναι στη γη, και μεγάλης συντριβής. Πώς συντρίφθηκε και έσπασε η σφύρα όλης της γης! Πώς έγινε η Βαβυλώνα ερήμωση ανάμεσα στα έθνη! Σου έστησα παγίδα, και πιάστηκες κι εσύ, Βαβυλώνα, και δεν το κατάλαβες· βρέθηκες και επίσης συνελήφθης, επειδή αγωνίστηκες εναντίον του Κυρίου. Ο Κύριος άνοιξε το οπλοστάσιό του και έβγαλε τα όπλα της αγανακτήσεώς του· διότι αυτό είναι το έργο του Κυρίου, του Θεού των δυνάμεων, στη γη των Χαλδαίων. Ελάτε εναντίον της από το έσχατο σύνορο, ανοίξτε τις αποθήκες της· σωριάστε την σαν σωρούς και αφανίστε την εντελώς· ας μη μείνει τίποτε απ’ αυτήν. Σφάξτε όλους τους ταύρους της· ας κατεβούν στη σφαγή· αλλοίμονο σ’ αυτούς! διότι ήρθε η ημέρα τους, ο καιρός της επίσκεψής τους. Η φωνή εκείνων που φεύγουν και διασώζονται από τη γη της Βαβυλώνας, για να αναγγείλουν στη Σιών την εκδίκηση του Κυρίου, του Θεού μας, την εκδίκηση του ναού του. Συγκεντρώστε τους τοξότες εναντίον της Βαβυλώνας· όλοι εσείς που τεντώνετε το τόξο, στρατοπεδεύστε εναντίον της ολόγυρα· ας μη διαφύγει κανείς απ’ αυτήν· ανταποδώστε σ’ αυτήν σύμφωνα με το έργο της· σύμφωνα με όλα όσα έκανε, κάντε σ’ αυτήν· διότι υπερηφανεύθηκε εναντίον του Κυρίου, εναντίον του Αγίου του Ισραήλ. Ιερεμίας 50:13–29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70 μ.Χ. αντιπροσωπεύει την εκτελεστική κρίση της πόρνης της Βαβυλώνας, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ιησούς γνώριζε ότι προσδιόριζε το έτος 70 μ.Χ. ως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, διότι είναι ο συγγραφέας του Λόγου Του, και είναι ο Λόγος. Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί το πλαίσιο της προφητείας που εκθέτει ο Ιησούς στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, προκειμένου να κατανοηθεί ποιο είναι το σημείο που προσδιορίζει ότι η τελευταία γενεά έχει φθάσει.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

> «Η έλευση του Χριστού θα λάβει χώρα κατά τη σκοτεινότερη περίοδο της ιστορίας αυτής της γης. Οι ημέρες του Νώε και του Λωτ απεικονίζουν την κατάσταση του κόσμου αμέσως πριν από την έλευση του Υιού του ανθρώπου. Οι Γραφές, προαναγγέλλοντας αυτόν τον καιρό, δηλώνουν ότι ο Σατανάς θα ενεργήσει με κάθε δύναμη και “με πάσαν απάτην αδικίας.” 2 Θεσσαλονικείς 2:9, 10. Το έργο του αποκαλύπτεται καθαρά από το ταχέως αυξανόμενο σκότος, τις αναρίθμητες πλάνες, αιρέσεις και αυταπάτες αυτών των εσχάτων ημερών. Όχι μόνο ο Σατανάς οδηγεί τον κόσμο σε αιχμαλωσία, αλλά και οι απάτες του διαποτίζουν τις κατ’ επίφασιν εκκλησίες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η μεγάλη αποστασία θα εξελιχθεί σε σκότος βαθύ όσο το μεσονύκτιο. Για τον λαό του Θεού θα είναι νύχτα δοκιμασίας, νύχτα θρήνου, νύχτα διωγμού εξαιτίας της αλήθειας. Αλλά μέσα από εκείνη τη νύχτα του σκότους θα λάμψει το φως του Θεού.»

> “He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

> Αυτός κάνει «το φως να λάμψει εκ του σκότους». 2 Κορινθίους 4:6. Όταν «η γη ήτο άμορφος και έρημος, και σκότος ήτο επί προσώπου της αβύσσου», «το Πνεύμα του Θεού εφέρετο επί προσώπου των υδάτων. Και είπεν ο Θεός, Γενηθήτω φως· και εγένετο φως». Γένεσις 1:2, 3. Ούτω και εν τη νυκτί του πνευματικού σκότους, ο λόγος του Θεού εξέρχεται, «Γενηθήτω φως». Προς τον λαόν Του λέγει, «Σηκώθητι, φωτίζου· διότι το φως σου ήλθε, και η δόξα του Κυρίου ανέτειλεν επί σε». Ησαΐας 60:1.

> “‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

> «Ἰδού», λέγει ἡ Γραφή, «σκότος θέλει σκεπάσει τὴν γῆν, καὶ ζόφος βαθὺς τοὺς λαούς· ἀλλὰ ἐπὶ σὲ θέλει ἀνατείλει ὁ Κύριος, καὶ ἡ δόξα Αὐτοῦ θέλει φανῆ ἐπὶ σέ». Ἐδάφιον 2. Ὁ Χριστός, τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξης τοῦ Πατρός, ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ὡς τὸ φῶς αὐτοῦ. Ἦλθε νὰ παραστήσῃ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ περὶ Αὐτοῦ εἶναι γεγραμμένον ὅτι ἐχρίσθη «με Πνεῦμα Ἅγιον καὶ με δύναμιν» καὶ «διῆλθεν εὐεργετῶν». Πράξεις 10:38. Ἐν τῇ συναγωγῇ τῆς Ναζαρὲτ εἶπεν· «Πνεῦμα Κυρίου εἶναι ἐπ’ ἐμέ, διότι με ἔχρισεν νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πτωχούς· μὲ ἀπέστειλεν νὰ ἰατρεύσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ἀπελευθέρωσιν καὶ πρὸς τοὺς τυφλοὺς ἀνάβλεψιν, νὰ ἀποστείλω τοὺς συντεθλασμένους ἐν ἐλευθερίᾳ, νὰ κηρύξω δεκτὸν ἐνιαυτὸν Κυρίου». Λουκᾶς 4:18, 19. Αὕτη ἦτο ἡ ἔργον τὸ ὁποῖον ἀνέθεσεν εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ νὰ πράξουν. «Σεις εἶσθε τὸ φῶς τοῦ κόσμου», εἶπεν. «Οὕτω ἀς λάμψῃ τὸ φῶς σας ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ ἴδωσι τὰ καλὰ σας ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα σας τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Ματθαῖος 5:14, 16.» Προφῆται καὶ Βασιλεῖς, 217, 218.

Back to Articles