Article

# What is Truth? - Number Three

Τι είναι η Αλήθεια; - Αριθμός Τρία

The Road to Emmaus

Ο Δρόμος προς Εμμαούς

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, αμέσως μετά τον Μυστικό Δείπνο και έως ότου ο Ιησούς μεταβεί στον Κήπο της Γεθσημανή, υπάρχει μία εκτενής αφήγηση από το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο έως το τέλος του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου. Προτίθεμαι να εξετάσω αυτά τα κεφάλαια στο επόμενο άρθρο. Το παρόν άρθρο αποτελεί τη βάση επάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η κατανόηση εκείνων των κεφαλαίων. Όσον αφορά τη γραμμή μεταρρυθμίσεως της ιστορίας του Χριστού, ο διάλογος του Χριστού με τους μαθητές Του σε εκείνα τα κεφάλαια τοποθετείται αμέσως μετά τη θριαμβευτική είσοδο και ακριβώς πριν από τον σταυρό. Ο Ιησούς εισήλθε στα Ιεροσόλυμα, έπειτα έλαβε το τελικό Του γεύμα με τους μαθητές, κατόπιν λαμβάνει χώρα η αφήγηση, και στη συνέχεια μεταβαίνει στη Γεθσημανή, και τα μεσάνυχτα της ίδιας εκείνης ημέρας συλλαμβάνεται, και άρχισε η επταβάθμια διαδικασία που οδηγεί στη σταύρωση. Αυτός και οι μαθητές ήταν προφητικώς τοποθετημένοι αμέσως μετά τη συνάθροιση κατασκήνωσης του Exeter και ακριβώς πριν από τη Μεγάλη Απογοήτευση, σε μία ιστορία που παριστάνεται από το κίνημα του εβδόμου μηνός. Στην αφήγηση που αρχίζει αμέσως μετά τον Μυστικό Δείπνο, το πρώτο πράγμα που λέγει ο Ιησούς είναι:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Ας μη ταράττεται η καρδιά σας· πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε και σε μένα. Ιωάννης 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

Γνωρίζοντας ότι μια μεγάλη απογοήτευση απείχε μόνον λίγες ώρες, ο Ιησούς επεδίωξε να ενδυναμώσει τους μαθητές Του για την επερχόμενη κρίση. Η κρυμμένη γραμμή της προφητείας μέσα στα τέσσερα ορόσημα που συνθέτουν τα γεγονότα τα οποία συμβολίζονται ως οι επτά βροντές είναι η ιστορία μέσα στην οποία εκτυλίσσονται αυτά τα τρία στάδια της αφήγησης στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Αυτή η κρυμμένη γραμμή, μέσα στις επτά βροντές, αντιπροσωπεύει την ιστορία από την πρώτη απογοήτευση έως την τελευταία απογοήτευση.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

Ακριβώς προτού ο Ιησούς τους πει «ας μη ταράττεται» η καρδιά τους, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης είχε φύγει από το δείπνο για να μεταβεί στο Σανχεντρίν για τρίτη και τελευταία φορά. Όταν έφυγε από το δείπνο για την τρίτη αυτή συνάντηση, έκλεισε η περίοδος της δοκιμασίας του.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

Στο πλαίσιο της κρυμμένης γραμμής μέσα στο σύμβολο των επτά βροντών, η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού αντιπροσωπεύει την Κραυγή του Μεσονυκτίου, όπου φανερώνονται δύο τάξεις προσκυνητών. Το ορόσημο του μεσαίου γράμματος της εβραϊκής, το οποίο χρησιμοποιείται για να σχηματισθεί η εβραϊκή λέξη «αλήθεια», είναι το δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Το δεκατρία αντιπροσωπεύει την ανταρσία, και ως προφητικό ορόσημο αντιπροσωπεύει την Κραυγή του Μεσονυκτίου, όπου οι μωρές παρθένες αντιπροσωπεύουν μια εκδήλωση ανταρσίας, όπως και ο Ιούδας κατά το ορόσημο της θριαμβευτικής εισόδου.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> «Υπήρξαν και πάντοτε θα υπάρχουν ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι, οι μωρές παρθένες μαζί με τις φρόνιμες, εκείνοι που δεν έχουν λάδι στα αγγεία τους μαζί με τις λυχνίες τους. Υπήρχε ένας φιλάργυρος Ιούδας στην εκκλησία που ο Χριστός ίδρυσε επί της γης, και θα υπάρχουν Ιούδες στην εκκλησία σε κάθε στάδιο της ιστορίας της». Signs of the Times, 23 Οκτωβρίου, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

Όταν ο Ιούδας επέστρεψε τα χρήματα, ομολόγησε την προδοσία του στον Καϊάφα και κατόπιν στον Χριστό, τότε πήγε να κρεμαστεί. Καθώς έβγαινε από το πραιτώριο, αναφώνησε με τα ίδια ακριβώς λόγια που εκφράζουν το δίλημμα της μωρής παρθένου, όταν αναγνωρίζει ότι δεν απέκτησε το έλαιο.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> «Ο Ιούδας είδε ότι οι ικεσίες του ήσαν μάταιες, και όρμησε έξω από την αίθουσα αναφωνώντας: Είναι πολύ αργά! Είναι πολύ αργά! Ένιωσε ότι δεν μπορούσε να ζήσει για να δει τον Ιησού σταυρωμένο, και μέσα στην απελπισία του βγήκε και κρεμάστηκε.» Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

Ο Ιούδας απεικονίζει ένα ψευδές μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής ως εξής: «όρμησε έξω από την αίθουσα αναφωνώντας: Είναι πολύ αργά! Είναι πολύ αργά!» Το μήνυμα πάντοτε εκδηλώνει δύο τάξεις προσκυνητών, και όπως ακριβώς στην ιστορία των Μιλλεριτών οι μωρές παρθένες συνεχίζουν, αφού φθάσει το αληθινό μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής, με ένα ψευδές μήνυμα. Έτσι, στην ιστορία των Μιλλεριτών έχουμε το κίνημα που εξέλεξε τον William Miller ως ηγέτη, ενώ απέρριπτε το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και αντιτασσόταν στο μικρό ποίμνιο που ακολούθησε τον Χριστό στα Άγια των Αγίων.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «Ο νους μου μεταφέρθηκε στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα. “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.” Όμως μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευτούν το λάδι για την αναπλήρωση των λυχναριών τους, και πολύ αργά θα διαπιστώσουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται από το λάδι, δεν μεταβιβάζεται.» Review and Herald, 11 Φεβρουαρίου 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

Το τρίτο ορόσημο της κρυμμένης ιστορίας αντιπροσωπεύει την κρίση και παριστάνεται από το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Το γράμμα είναι το «Tav», και όταν γράφεται έχει το σχήμα σταυρού. Ο σταυρός αντιπροσωπεύει την κρίση.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

Από την πρώτη απογοήτευση στην ιστορία των Μιλλεριτών έως την Κραυγή του Μεσονυκτίου, ή από το γράμμα άλφα έως το δέκατο τρίτο γράμμα, υπάρχει ένα ορόσημο που αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, η οποία ταυτοποιείται ως ο καιρός της αναβολής στην παραβολή των δέκα παρθένων, ένας καιρός αναβολής που βρίσκεται επίσης στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Από την Κραυγή του Μεσονυκτίου, ή το δέκατο τρίτο γράμμα της ανταρσίας, έως τη μεγάλη απογοήτευση, το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, υπάρχει επίσης μια χρονική περίοδος, η οποία ονομάστηκε «κίνημα του εβδόμου μηνός», όχι επειδή διήρκεσε επτά μήνες, αλλά επειδή το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου προσδιόριζε ότι ο Χριστός θα ερχόταν τη δέκατη ημέρα του εβδόμου μηνός του Ιουδαϊκού ημερολογίου, η οποία ήταν η Ημέρα του Εξιλασμού.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

Το πλαίσιο της αφήγησης από το δέκατο τέταρτο έως το δέκατο όγδοο κεφάλαιο του Ιωάννη αρχίζει σε μια χρονική περίοδο που προτυπώνει το κίνημα του έβδομου μήνα της Μιλλεριτικής ιστορίας. Το βάρος της αφήγησης του ευαγγελίου του Ιωάννη είναι να προετοιμάσει τους μαθητές για την επερχόμενη κρίση του σταυρού (το γράμμα «Ταβ»). Ο Χριστός, επομένως, προσδιορίζει ότι από τον θάνατό Του έως ότου αναληφθεί προς τον Πατέρα Του και επιστρέψει, αυτό θα αποτελούσε για τους μαθητές Του μια περίοδο θλίψεως, αβεβαιότητος και απογοητεύσεως. Όπως συμβαίνει με τα προφητικά χαρακτηριστικά όλων των πρώτων απογοητεύσεων που εκπροσωπούνται στη μαρτυρία των γραμμών μεταρρυθμίσεως, η απογοήτευση περιλαμβάνει μια κατάσταση που προκαλείται από την παραγνώριση μιας προηγουμένως αποκεκαλυμμένης σημαντικής αληθείας. Ο θάνατος του Χριστού επί του σταυρού ήταν και είναι μια σημαντική αλήθεια, και Εκείνος είχε πει στους μαθητές άμεσα ότι επρόκειτο να σταυρωθεί και να αναστηθεί, αλλά η κρίση ήταν τόσο μεγάλη, τόσο συντριπτική, ώστε λησμόνησαν εκείνο το οποίο έπρεπε να είχαν ενθυμηθεί.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> «Όταν ο Χριστός, η Ελπίδα του Ισραήλ, εκρεμάσθη επί του σταυρού και υψώθηκε, καθώς είχε πει στον Νικόδημο ότι θα συνέβαινε, η ελπίδα των μαθητών πέθανε μαζί με τον Ιησού. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το ζήτημα. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν όλα όσα τους είχε πει εκ των προτέρων ο Χριστός σχετικά με αυτό.» Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

Το βάρος ολόκληρης της αφήγησης στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη με τα οποία ασχολούμαστε ήταν ότι ο Ιησούς προετοίμαζε τους μαθητές Του για την περίοδο της απογοητεύσεως που επρόκειτο να βιώσουν, αρχίζοντας από τη μεσονύκτια σύλληψη του Ιησού, έως ότου Εκείνος επέστρεψε αφού ανήλθε προς τον Πατέρα Του. Στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη, εκείνη η χρονική περίοδος κατά την οποία ο Χριστός ήταν μακριά από τους μαθητές αποτελεί περίοδο καθυστερήσεως. Ιστορικώς, εκείνη η χρονική περίοδος, την οποία προσδιορίζω ως περίοδο καθυστερήσεως, έλαβε χώρα μετά την κρίση του σταυρού. Στα τέσσερα κεφάλαια που ετοιμαζόμαστε να εξετάσουμε, αυτά προφητικώς αντιπροσωπεύουν την περίοδο καθυστερήσεως που αρχίζει με την πρώτη απογοήτευση, όχι μετά τη μεγάλη απογοήτευση του σταυρού.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

Γιατί υποστηρίζω ότι η τελευταία απογοήτευση, για την οποία ο Χριστός προετοίμαζε τους μαθητές Του, προτύπωνε την πρώτη απογοήτευση, η οποία, στη γραμμή μεταρρυθμίσεως του Χριστού, ήταν ο θάνατος του Λαζάρου; Το ερώτημα αυτό πρέπει να επιλυθεί προτού μπορέσουμε να δούμε την αφήγηση στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη υπό το φως που στηρίζει τις αλήθειες οι οποίες τώρα αποσφραγίζονται σε σχέση με την κεκρυμμένη ιστορία των επτά βροντών.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

Στην ιστορία του Χριστού, το χρονικό διάστημα μεταξύ του θανάτου και της αναστάσεως του Λαζάρου αντιστοιχεί στον χρόνο της καθυστερήσεως. Έπειτα ο Χριστός μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα για τη θριαμβευτική είσοδό Του. Ο Χριστός, στο Ιωάννη ιδ΄, ομιλεί προς τους μαθητές Του εντός της ιστορίας εκείνου που επρόκειτο να είναι το κίνημα του εβδόμου μηνός, το οποίο άρχισε όταν ο χρόνος της καθυστερήσεως είχε ήδη λήξει με την άφιξη του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, που εγκαινίασε το κίνημα του εβδόμου μηνός.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

Για να κατανοηθεί πώς η εβραϊκή λέξη «αλήθεια» επιβεβαιώνει την ταύτιση της κρυμμένης ιστορίας, η οποία έχει αποσφραγιστεί από τη συμβολική ιστορία των επτά βροντών, απαιτείται προσεκτική ανάλυση του μηνύματος που ο Χριστός έδινε τότε στους μαθητές του στο κατά Ιωάννην, από το δέκατο τέταρτο έως το δέκατο έβδομο κεφάλαιο. Ένα παράδειγμα του οροσήμου της μεγάλης απογοήτευσης που χρησιμοποιείται για να καταδείξει το ορόσημο της πρώτης απογοήτευσης μπορεί να αναγνωριστεί στην εμπειρία των μαθητών στον δρόμο προς Εμμαούς.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

Αυτό που έθεσε τέλος στον χρόνο της καθυστέρησης στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος ήταν η διόρθωση της προηγουμένως αποτυχημένης πρόβλεψης του 1843. Το έργο του Samuel Snow στην ανάπτυξη του μηνύματος που εγκαινίασε το κίνημα του εβδόμου μηνός, το οποίο κατέληξε στη Μεγάλη Απογοήτευση, μπορεί να ιχνηλατηθεί ιστορικά, παρακολουθώντας την αύξηση της κατανόησης του Samuel Snow μέσα από τα δημοσιευμένα του κείμενα και τις δημόσιες παρουσιάσεις του που οδήγησαν μέχρι τη συνάθροιση κατασκήνωσης στο Exeter. Το θεόπνευστο σχόλιο προσεγγίζει αυτή την εξέλιξη διαφορετικά από την απλή ιστορική ανάπτυξη του τελικού μηνύματος του Snow. Η Αδελφή White μάς πληροφορεί ότι το μήνυμα αναγνωρίσθηκε όταν ο Κύριος απέσυρε το χέρι Του από ένα σφάλμα στους αριθμούς επάνω στο διάγραμμα του Αββακούμ για το 1843.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> «Είδα τον λαό του Θεού χαρούμενο μέσα στην προσδοκία, να αναμένει τον Κύριό του. Αλλ’ ο Θεός είχε σκοπό να τους δοκιμάσει. Το χέρι Του κάλυψε ένα σφάλμα στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων. Εκείνοι που ανέμεναν τον Κύριό τους δεν ανακάλυψαν αυτό το σφάλμα, και οι πλέον μορφωμένοι άνδρες, που αντιτάσσονταν στον χρόνο, επίσης δεν κατόρθωσαν να το διακρίνουν. Ο Θεός είχε σκοπό ο λαός Του να υποστεί απογοήτευση. Ο χρόνος παρήλθε, και εκείνοι που είχαν προσβλέψει με χαρμόσυνη προσδοκία στον Σωτήρα τους έγιναν λυπημένοι και αποκαρδιωμένοι, ενώ εκείνοι που δεν είχαν αγαπήσει την εμφάνιση του Ιησού, αλλά είχαν δεχθεί το μήνυμα από φόβο, ευχαριστήθηκαν που δεν ήλθε κατά τον χρόνο της προσδοκίας. Η ομολογία τους δεν είχε επηρεάσει την καρδιά ούτε είχε καθαρίσει τη ζωή. Η παρέλευση του χρόνου ήταν άριστα υπολογισμένη ώστε να αποκαλύψει τέτοιες καρδιές. Αυτοί ήσαν οι πρώτοι που στράφηκαν και χλεύασαν τους θλιμμένους, απογοητευμένους, οι οποίοι πράγματι αγαπούσαν την εμφάνιση του Σωτήρα τους. Είδα τη σοφία του Θεού στο να δοκιμάζει τον λαό Του και να του δίδει μία διερευνητική δοκιμασία, για να αποκαλυφθούν εκείνοι που θα υπαναχωρούσαν και θα οπισθοχωρούσαν κατά την ώρα της δοκιμασίας.»

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> «Ο Ιησούς και πάσα η ουράνια στρατιά έβλεπαν με συμπάθεια και αγάπη εκείνους οι οποίοι, με γλυκιά προσδοκία, είχαν λαχταρήσει να ιδούν Εκείνον τον οποίον η ψυχή τους αγαπούσε. Άγγελοι αιωρούνταν γύρω τους, για να τους στηρίξουν στην ώρα της δοκιμασίας τους. Εκείνοι που είχαν αμελήσει να δεχθούν το ουράνιο μήνυμα αφέθηκαν στο σκοτάδι, και η οργή του Θεού εξήφθη εναντίον τους, επειδή δεν ήθελαν να δεχθούν το φως το οποίο Εκείνος τους είχε στείλει από τον ουρανό. Εκείνοι οι πιστοί, απογοητευμένοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί ο Κύριός τους δεν ήλθε, δεν αφέθηκαν στο σκοτάδι. Πάλι οδηγήθηκαν στις Γραφές τους, για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Το χέρι του Κυρίου απομακρύνθηκε από τους αριθμούς, και το σφάλμα εξηγήθηκε. Είδαν ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως το 1844, και ότι η ίδια απόδειξη την οποία είχαν παρουσιάσει για να δείξουν ότι οι προφητικές περίοδοι έκλειναν το 1843, αποδείκνυε ότι αυτές θα έληγαν το 1844. Φως από τον Λόγο του Θεού έλαμψε επάνω στη θέση τους, και ανακάλυψαν έναν χρόνο καθυστέρησης — “Εάν βραδύνῃ [το όραμα], πρόσμενε αυτό.” Μέσα στην αγάπη τους για την άμεση έλευση του Χριστού, είχαν παραβλέψει τη βραδύτητα του οράματος, η οποία ήταν προορισμένη να φανερώσει τους αληθινά προσμένοντες. Πάλι είχαν ένα χρονικό σημείο. Πλην όμως, είδα ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να υπερβούν τη σφοδρή απογοήτευσή τους, ώστε να έχουν εκείνον τον βαθμό ζήλου και ενεργητικότητας που είχε χαρακτηρίσει την πίστη τους το 1843.»

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> «Ο Σατανάς και οι άγγελοί του θριάμβευσαν εναντίον τους, και εκείνοι που δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα συνεχάρησαν τους εαυτούς τους για τη διορατική τους κρίση και τη σοφία τους, επειδή δεν δέχθηκαν την πλάνη, όπως την αποκαλούσαν. Δεν αντιλαμβάνονταν ότι απέρριπταν τη βουλή του Θεού εναντίον του εαυτού τους και ότι συνεργάζονταν με τον Σατανά και τους αγγέλους του, ώστε να φέρουν σύγχυση στον λαό του Θεού, ο οποίος ζούσε το ουρανόσταλτο μήνυμα.»

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> «Οι πιστοί στο μήνυμα αυτό υφίσταντο καταπίεση μέσα στις εκκλησίες. Για ένα διάστημα, όσοι δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα συγκρατούνταν από φόβο, ώστε να μη θέσουν σε πράξη τα αισθήματα της καρδιάς τους· όμως η παρέλευση του χρόνου αποκάλυψε τα αληθινά τους αισθήματα. Επιθυμούσαν να φιμώσουν τη μαρτυρία την οποία όσοι ανέμεναν αισθάνονταν υποχρεωμένοι να δώσουν, ότι οι προφητικές περίοδοι εκτείνονταν έως το 1844. Με σαφήνεια οι πιστοί εξήγησαν το σφάλμα τους και παρέθεσαν τους λόγους για τους οποίους ανέμεναν τον Κύριό τους το 1844. Οι αντιτιθέμενοί τους δεν μπορούσαν να προβάλλουν κανένα επιχείρημα εναντίον των ισχυρών λόγων που είχαν εκτεθεί. Όμως η οργή των εκκλησιών εξάφθηκε· ήταν αποφασισμένες να μην ακούσουν τις αποδείξεις και να αποκλείσουν τη μαρτυρία από τις εκκλησίες, ώστε οι άλλοι να μην μπορέσουν να την ακούσουν. Όσοι δεν τολμούσαν να στερήσουν από τους άλλους το φως που ο Θεός τους είχε δώσει, αποκλείσθηκαν από τις εκκλησίες· αλλά ο Ιησούς ήταν μαζί τους, και αυτοί χαίρονταν στο φως του προσώπου Του. Ήταν προετοιμασμένοι να δεχθούν το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου». Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

Η ιστορία που μόλις εκτέθηκε περιγράφει, μεταξύ άλλων, την εμπειρία της 18ης Ιουλίου 2020· όμως το σημείο το οποίο επιθυμώ να εξετάσετε είναι ότι η κατανόηση η οποία αντιπροσωπεύεται από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπως δόθηκε από τον Samuel Snow στην κατασκηνωτική σύναξη του Exeter, αντιπροσωπεύεται όχι από το ιστορικό έργο του Snow, αλλά από την ενέργεια του χεριού του Κυρίου. Το χέρι Του είχε καλύψει ένα σφάλμα, και όταν Εκείνος απέσυρε το χέρι Του, τότε οι Μιλλεριτιστές μπόρεσαν να κατανοήσουν την απογοήτευσή τους, και επίσης να κατανοήσουν ότι είχαν υπάρξει μέσα στην περίοδο που παριστάνεται ως ο χρόνος της καθυστέρησης.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

Η απόσυρση της χειρός Του αποτελεί ζωτικό στοιχείο στην περίπτωση των μαθητών που βρίσκονταν καθ’ οδόν προς Εμμαούς. Προτυπώνει το τέλος της περιόδου που είναι γνωστή ως ο καιρός της αναμονής και καταλήγει στη νόηση που αντιπροσωπεύεται από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Ωστόσο, η απεικόνιση της Εμμαούς έλαβε χώρα μετά τον σταυρό, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη Μεγάλη Απογοήτευση, όχι την πρώτη απογοήτευση του θανάτου του Λαζάρου.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> Καὶ ἰδού, δύο ἐξ αὐτῶν ἐπορεύοντο αὐτὴν τὴν ἡμέραν εἰς κώμην καλουμένην Ἐμμαοῦς, ἀπέχουσαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ ὡσεὶ ἑξήκοντα σταδίους. Καὶ συνωμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τούτων τῶν συμβεβηκότων. Καὶ ἐγένετο, ἐνῷ ὡμίλουν καὶ διελογίζοντο, ὅτι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο μετ’ αὐτῶν. Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο, τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες, καὶ ἐστὲ σκυθρωποί; Λουκᾶς 24:13–16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

Η λέξη «οφθαλμοί» στο χωρίο αντιπροσωπεύει την όραση, περισσότερο παρά το ίδιο το όργανο του οφθαλμού. Η λέξη «εκρατούντο» σημαίνει δύναμη. Οι μαθητές δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν το όραμα του σταυρού, διότι ο Χριστός είχε καλύψει την ικανότητά τους να διακρίνουν το προφητικό όραμα του σταυρού. Η χείρ του Χριστού είναι σύμβολο της δυνάμεώς Του. Η λύπη που διέκρινε ο Ιησούς αντιπροσώπευε τη μεγάλη τους απογοήτευση. Ύστερα από περαιτέρω συζήτηση εκ μέρους των απογοητευμένων μαθητών, ο Χριστός άρχισε να ομιλεί.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν εἰς πάντα ὅσα ἐλάλησαν οἱ προφῆται· δὲν ἔπρεπε ὁ Χριστὸς νὰ πάθῃ ταῦτα καὶ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ; Καὶ ἀρχίζων ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ καὶ ἀπὸ πάντας τοὺς προφήτας, διερμήνευεν εἰς αὐτοὺς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. Καὶ ἐπλησίασαν εἰς τὴν κώμην, ὅπου ἐπορεύοντο· καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο ὅτι ἤθελε νὰ ὑπάγῃ μακρότερον. Ἀλλὰ αὐτὸν παρεβίασαν, λέγοντες· Μείνον μεθ’ ἡμῶν, διότι πλησιάζει ἑσπέρα καὶ ἡ ἡμέρα ἔχει προχωρήσει πολύ. Καὶ εἰσῆλθε διὰ νὰ μείνῃ μετ’ αὐτῶν. Λουκᾶς 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

Ο Ιησούς κατηύθυνε τους μαθητές χρησιμοποιώντας την «ιστορικιστική» μεθοδολογία της βιβλικής ερμηνείας, φέροντας τις προφητικές γραμμές από τον Μωυσή και έπειτα μέσω της ιερής ιστορίας, ώστε να προσδιορίσει την ιστορία του σταυρού. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τις γραμμές της προηγούμενης προφητικής ιστορίας, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα αρχαία μονοπάτια και τη μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμής», για να διδάξει τους απογοητευμένους μαθητές. Όταν φάνηκε ότι θα συνέχιζε το ταξίδι Του χωρίς αυτούς, εκείνοι Τον παρεκάλεσαν επίμονα να εισέλθει και να μείνει μαζί τους. Βρίσκονταν στον χρόνο της καθυστέρησης, και ο Χριστός επρόκειτο να απομακρύνει το χέρι Του από τα μάτια τους. Όταν το χέρι Του απομακρυνόταν, ο χρόνος της καθυστέρησης θα έληγε, και καθώς έσπευδαν μέσα στο σκοτάδι πίσω στην Ιερουσαλήμ και προς τους ένδεκα μαθητές, προεικόνιζαν την ταχύτητα της μετάδοσης του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> Καὶ ἐγένετο, ἐνώ ἐκάθητο μετ’ αὐτῶν εἰς τὴν τράπεζαν, ἔλαβε τὸν ἄρτον, καὶ εὐλόγησε, καὶ ἔκοψε, καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτούς. Καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἔγινε ἄφαντος ἀπ’ αὐτῶν. Λουκᾶς 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

Ο Ιησούς απέσυρε το χέρι Του που κρατούσε τη διάνοιά τους ως προς την κατανόηση της προφητικής οράσεως, και όταν το έπραξε, Τον εγνώρισαν. Ο Ιησούς τούς είχε φέρει το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής, και εκείνοι το έλαβαν ενώ έτρωγαν, διότι κάθε μήνυμα πρέπει να φαγωθεί. Αμέσως έσπευσαν «σαν παλιρροϊκό κύμα επάνω στη γη» για να το αναγγείλουν στους ένδεκα μαθητές.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> Και είπον προς αλλήλους· Δεν εκαίετο η καρδία ημών εν ημίν, όταν ελάλει προς ημάς καθ’ οδόν, και όταν ήνοιγεν εις ημάς τας γραφάς; Και αναστάντες αυτήν την ώραν, επέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, και εύρον συνηγμένους τους ένδεκα και τους μετ’ αυτών, οίτινες έλεγον ότι ο Κύριος όντως ανέστη και εφάνη εις τον Σίμωνα. Και αυτοί διηγήθησαν τα καθ’ οδόν, και πώς εγνωρίσθη εις αυτούς εν τη κλάσει του άρτου. Ενώ δε ελάλουν ταύτα, αυτός ο Ιησούς έστη εν τω μέσω αυτών, και λέγει προς αυτούς· Ειρήνη υμίν. Εκείνοι δε, κατατρομαγμένοι και έμφοβοι γενόμενοι, ενόμισαν ότι έβλεπον πνεύμα. Και είπε προς αυτούς· Διατί είσθε τεταραγμένοι; και διατί αναβαίνουσι διαλογισμοί εν ταις καρδίαις υμών; Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι εγώ αυτός είμαι· ψηλαφήσατέ με και ίδετε, διότι πνεύμα σάρκα και οστέα δεν έχει, καθώς θεωρείτε εμέ έχοντα. Και αφού είπε τούτο, έδειξεν εις αυτούς τας χείρας και τους πόδας. Και ενώ αυτοί ακόμη δεν επίστευον από την χαράν και εθαύμαζον, είπε προς αυτούς· Έχετε εδώ τι βρώσιμον; Οι δε έδωκαν εις αυτόν μέρος οπτού ιχθύος και από μελικηρίου κηρήθρας. Και λαβών, έφαγεν ενώπιον αυτών. Και είπε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ενώ ήμην έτι μεθ’ υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωυσέως και εν τοις προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. Τότε διήνοιξεν αυτών τον νουν, διά να κατανοώσι τας γραφάς. Λουκάς 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

Καθώς συνέβη και με τους μαθητές στον δρόμο προς Εμμαούς, ο Ιησούς παρουσιάζει το μήνυμα με τις ιερές ιστορίες του παρελθόντος της Βίβλου, για να εξηγήσει την ιστορία του θανάτου και της αναστάσεώς Του, και το έπραξε αυτό δίνοντάς τους ένα παράδειγμα φαγητού. Ο λαός του Θεού πρέπει να φάγει το μήνυμα. Μέσα στην αβεβαιότητά τους και τη λύπη τους, ο Ιησούς φέρνει σε τέλος τον χρόνο της καθυστερήσεως που έλαβε χώρα από τον θάνατό Του έως την ανάστασή Του, την ανάληψη και την επιστροφή Του, ανοίγοντας τη διάνοιά τους στο μήνυμα της παρούσας αλήθειας, το οποίο βασιζόταν στο ότι οι ιερές ιστορίες του παρελθόντος συντίθεντο μαζί γραμμή επί γραμμής.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

Επομένως, οι δύο μαθητές στην οδό προς Εμμαούς (που αντιπροσωπεύουν τον δεύτερο άγγελο, ο οποίος συνδέεται με και ενδυναμώνεται από το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου) ταυτοποιούν τον χρόνο της καθυστέρησης που ακολούθησε τον σταυρό ως τον χρόνο της καθυστέρησης που προηγήθηκε της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Συνεπώς, η απογοήτευση των μαθητών αντιπροσωπεύει την πρώτη απογοήτευση στην προφητική γραμμή, όχι τη μεγάλη απογοήτευση.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

Ἡ διήγησις τῆς Ἐμμαοῦς ἐπαναλαμβάνεται κατόπιν με τοὺς ἀπογοητευμένους ἕνδεκα μαθητάς. Ὁ Ἰησοῦς προσέρχεται πλησίον αὐτῶν, τοὺς διδάσκει περὶ τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ προφητικοῦ λόγου διὰ τῆς μεθοδολογίας τοῦ «ἱστορισμοῦ» καὶ ἔπειτα ἀνοίγει τὴν διάνοιαν αὐτῶν, ἐνώ τρώγει μετ’ αὐτῶν. Ἡ ἀρχὴ τῆς διηγήσεως προσδιορίζει τὸ τέλος τῆς διηγήσεως. Ὁ Ἰησοῦς ἔπειτα προβάλλει τρίτον μάρτυρα εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἀπογοήτευσις τοῦ σταυροῦ δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ προφητικῶς εἰς τὴν πρώτην ἀπογοήτευσιν. Παρέχει τὸν τρίτον μάρτυρα εἰς τὴν δομὴν τῆς ἱστορίας, λέγων αὐτοῖς νὰ παραμείνουν ἐν Ἱερουσαλήμ ἕως ὅτου λάβουν δύναμιν ἐξ ὕψους.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> Και είπε προς αυτούς· Ούτως είναι γεγραμμένον, και ούτως έπρεπε ο Χριστός να πάθη και να αναστηθή εκ νεκρών την τρίτην ημέραν· και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, αρχής γενομένης από Ιερουσαλήμ. Και σεις είσθε μάρτυρες τούτων. Και ιδού, εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ’ υμάς· σεις δε καθίσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, εωσού ενδυθήτε δύναμιν εξ ύψους. Και εξήγαγεν αυτούς έξω έως εις Βηθανίαν, και υψώσας τας χείρας αυτού, ευλόγησεν αυτούς. Και ενώ ευλόγει αυτούς, απεχωρίσθη απ’ αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. Και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν, υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης· και ήσαν διαπαντός εν τω ιερώ, αινoύντες και ευλογούντες τον Θεόν. Αμήν. Λουκάς 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

Η απεικόνιση των μαθητών στον δρόμο προς Εμμαούς προσδιορίζει έναν χρόνο αναμονής που άρχισε με τον θάνατό Του και διήρκεσε έως ότου αναστήθηκε και ανήλθε προς τον Πατέρα Του. Ο χρόνος της αναμονής έληξε για τους μαθητές της Εμμαούς όταν το μήνυμα των γεγονότων του σταυρού εδραιώθηκε διά της μεθοδολογίας τού να συγκεντρώνονται οι γραμμές των ιερών ιστοριών του παρελθόντος, γραμμή επί γραμμή. Έπειτα το μήνυμα μεταφέρθηκε από τους μαθητές όσο ταχύτερα μπορούσαν να το μεταφέρουν. Κατόπιν ο Ιησούς συναντά τους ένδεκα μαθητές· για μία ακόμη φορά γίνεται αναφορά στη λήψη γεύματος, χρησιμοποιείται το «γραμμή επί γραμμή» για να αποδειχθεί το μήνυμα, και όπως και με τους μαθητές της Εμμαούς, τότε ανοίγει τη διάνοιά τους και αναχωρεί. Αλλά όχι προτού προσδιορίσει την ιστορία της αναμονής στην Ιερουσαλήμ, έως ότου ο χρόνος της αναμονής ολοκληρωθεί με την έλευση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

Όταν ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του να παραμείνουν στην Ιερουσαλήμ, αυτό ήταν το τέλος της ιστορίας του δρόμου προς Εμμαούς. Η αρχή της ιστορίας αντιπροσώπευε μια απογοήτευση, ακολουθούμενη από έναν χρόνο αναμονής, και κατόπιν από μια αποκάλυψη της αλήθειας που αντιπροσωπεύει το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής. Εκείνη η αποκάλυψη της αλήθειας επιτελέσθηκε όταν ο Χριστός απέσυρε το χέρι Του, το οποίο είχε «κρατήσει» τους οφθαλμούς των μαθητών. Αυτή είναι η αρχή της ιστορίας, και το μέσον της ιστορίας επαναλαμβάνεται με την ίδια ιστορία, όταν ο Χριστός αφαίρεσε την απογοήτευση από τους ένδεκα μαθητές αποκαλύπτοντας τον Εαυτό Του και ανοίγοντας τη διάνοιά τους στον Λόγο Του. Έπειτα ακολουθεί μια τελευταία μαρτυρία της ίδιας προφητικής δομής, η οποία αρχίζει με την πρώτη απογοήτευση, όχι με τη μεγάλη απογοήτευση.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

Η ιστορία από την Εμμαούς έως την Πεντηκοστή παρέχει τρεις μάρτυρες της πρώτης απογοήτευσης, του χρόνου της καθυστέρησης και της Κραυγής του Μεσονυκτίου· όμως η πραγματική απογοήτευση, η οποία αποτελεί το ορόσημο στην αρχή καθενός από τους τρεις μάρτυρες, ήταν στην πραγματικότητα η δεύτερη απογοήτευση και όχι η πρώτη. Η αναγνώριση ότι το ορόσημο που είναι η Μεγάλη Απογοήτευση στη Μιλλεριτική ιστορία χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την πρώτη απογοήτευση στη Μιλλεριτική ιστορία είναι ουσιώδης για την κατανόηση της αφήγησης που βρίσκουμε στα τέσσερα κεφάλαια του Ιωάννη, τα οποία διαδραματίζονται ανάμεσα στο φαγητό που έλαβε χώρα κατά τον Μυστικό Δείπνο και τη σύλληψη τα μεσάνυχτα στον κήπο της Γεθσημανή. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε στους ένδεκα μαθητές και έφαγε μαζί τους, τους ρώτησε: «Γιατί είστε ταραγμένοι; και γιατί αναβαίνουν διαλογισμοί στις καρδιές σας;»

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

Αμέσως αφού είχε φάγει το τελευταίο δείπνο, στο βιβλίο του Ιωάννη, το απόσπασμα που πρόκειται να εξετάσουμε αρχίζει με τα λόγια του Χριστού, που τους λέγει: «Ας μη ταράττεται η καρδία σας». Μέσα σε πέντε ημέρες, είχαν λησμονήσει εκείνην ακριβώς την εντολή. Το δέκατο τέταρτο έως το δέκατο έβδομο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννη αντιπροσωπεύει την πρώτη απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, η οποία εισάγει μια περίοδο αναμονής, οδηγώντας στην Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας, και αντιπροσωπεύει το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής. Το μήνυμα εκείνο εισάγει μια χρονική περίοδο που έχει προτυπωθεί από το κίνημα του εβδόμου μηνός και προτυπώνεται επίσης από τον δρόμο των μαθητών προς Εμμαούς, καθώς έσπευσαν προς τα Ιεροσόλυμα μέσα στο βαθύ σκότος της νυκτός. Αυτή η ιστορία είναι εκείνη που αντιπροσωπεύεται από τα τρία εβραϊκά γράμματα που χρησιμοποιήθηκαν από τον Χριστό για να παραστήσει τον Εαυτό Του ως την «Αλήθεια».

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

Είναι στην αφήγηση αυτών των τεσσάρων κεφαλαίων του Ιωάννη όπου βρίσκουμε όχι μόνο ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος ταυτοποιείται ως τα ίδια βήματα εκείνου ακριβώς του λόγου, αλλά και όπου βρίσκεται η ισχυρότερη απόδειξη προς υποστήριξη των ισχυρισμών που τώρα διατυπώνονται, ότι δηλαδή η τελική εκπλήρωση του μηνύματος της Μεσονύκτιας Κραυγής παρουσιάζεται ήδη προοδευτικώς στη συνεδρίαση κατασκήνωσης του Exeter από τη δωδεκάτη Αυγούστου έως τη δεκάτη εβδόμη. Όταν το μήνυμα αναγνωρισθεί τελικώς από τους αναμένοντες αγίους, ο κόσμος θα βυθισθεί στην κρίση του νόμου της Κυριακής, καθώς εκείνοι οι αγγελιαφόροι θα μεταφέρουν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα των «εσχάτων ημερών» προς έναν κόσμο που πεθαίνει.

Back to Articles