Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Πενήντα Εννέα

Αποκάλυψη τοῦ Τελικοῦ Προφητικοῦ Μυστηρίου: Ἡ Κορυφαία Ἀποσφράγιση ὑπὸ τοῦ Λέοντος τῆς φυλῆς Ἰούδα

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Λίγο πριν από τη λήξη της περιόδου της χάριτος, το τελικό προφητικό μυστικό αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και είναι οι σοφοί εκείνοι που κατανοούν την αύξηση της γνώσεως η οποία παράγεται από αυτήν την αποσφράγιση. Οι δύο μάρτυρες στην Αποκάλυψη ρίχνουν φως σε μέρος εκείνου που αποσφραγίζεται κατά τον καιρό εκείνο.

> Εδώ είναι η σοφία. Όποιος έχει σύνεση, ας υπολογίσει τον αριθμό του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι εξακόσιοι εξήκοντα έξι. … Και εδώ είναι ο νους που έχει σοφία. Οι επτά κεφαλές είναι επτά όρη, όπου η γυναίκα κάθεται επ’ αυτών. Αποκάλυψις 13:18, 17:9.

Η «τελευταία δύναμη που πρόκειται να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον της εκκλησίας και του νόμου του Θεού, συμβολιζόταν από θηρίο με κέρατα όμοια με αρνιού», είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, και η δομή της βασιλείας της είναι η ίδια δομή (εικόνα) όπως ήταν η πέμπτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας. Καθίσταται βασιλεία στην οποία η Εκκλησία κυβερνά επί του Κράτους, και κατόπιν εξαναγκάζει ολόκληρη τη γη να αποδεχθεί αυτήν ακριβώς τη διάταξη. Ο συνδυασμός Εκκλησίας και Κράτους αναπτύσσεται πλήρως στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον νόμο της Κυριακής που πρόκειται σύντομα να έλθει.

> «Η “εικόνα του θηρίου” αντιπροσωπεύει εκείνη τη μορφή του αποστατημένου Προτεσταντισμού η οποία θα αναπτυχθεί όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες θα επιζητήσουν τη συνδρομή της πολιτικής εξουσίας για την επιβολή των δογμάτων τους. Το “χάραγμα του θηρίου” μένει ακόμη να προσδιορισθεί.» The Great Controversy, 445.

Η εικόνα του θηρίου και το χάραγμα του θηρίου είναι δύο διαφορετικά σύμβολα, ωστόσο κατά τον νόμο της Κυριακής η εικόνα του θηρίου φθάνει στην πλήρη ανάπτυξή της.

> «Η επιβολή της τηρήσεως της Κυριακής εκ μέρους των Προτεσταντικών εκκλησιών αποτελεί επιβολή της λατρείας του παπισμού—του θηρίου. Εκείνοι οι οποίοι, κατανοώντας τις αξιώσεις της τετάρτης εντολής, επιλέγουν να τηρούν το ψευδές αντί του αληθινού Σαββάτου, αποδίδουν έτσι φόρο τιμής σε εκείνη τη δύναμη από την οποία μόνον αυτό διατάσσεται. Αλλά με αυτήν ακριβώς την πράξη της επιβολής ενός θρησκευτικού καθήκοντος διά της κοσμικής εξουσίας, οι εκκλησίες θα σχημάτιζαν οι ίδιες μια εικόνα του θηρίου· συνεπώς, η επιβολή της τηρήσεως της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτελούσε επιβολή της λατρείας του θηρίου και της εικόνας του.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 448, 449.

Κατά τον νόμο της Κυριακής, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών ανατρέπεται πλήρως και το έθνος έχει αποχωρισθεί ολοκληρωτικά από τη δικαιοσύνη. Τότε, υπό τον πλήρη έλεγχο του Σατανά, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαναγκάζουν τον κόσμο να αποδεχθεί το ίδιο σύστημα Εκκλησίας και Κράτους που μόλις έχει εγκαθιδρυθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η παγκόσμια κυβέρνηση είναι τα Ηνωμένα Έθνη και η Ρωμαϊκή εκκλησία είναι η Εκκλησία που εξουσιάζει τη σχέση αυτή.

> «Ο κόσμος είναι γεμάτος με θύελλα και πόλεμο και διχόνοια. Ωστόσο, υπό μία κεφαλή —την παπική εξουσία— οι λαοί θα ενωθούν για να εναντιωθούν στον Θεό στο πρόσωπο των μαρτύρων Του.» Testimonies, τόμος 7, σ. 182.

Το σύστημα Εκκλησίας και Κράτους, το οποίο στην προφητεία παριστάνεται ως η εικόνα του θηρίου, είναι επίσης μια τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη. Οι δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά, οι οποίοι αποτελούν την έβδομη κεφαλή, αντιπροσωπεύουν τη δύναμη του δράκοντος.

> «Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ κυβερνῆτες ἔθεσαν ἐπὶ ἑαυτοὺς τὸ στίγμα τοῦ ἀντιχρίστου, καὶ παριστῶνται ὡς ὁ δράκων ὁ πορευόμενος νὰ πολεμήσῃ τοὺς ἁγίους—ἐκείνους οἵτινες τηροῦν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχουν τὴν πίστιν τοῦ Ἰησοῦ». Testimonies to Ministers, 38.

Οι «δέκα βασιλείς» αντιπροσωπεύουν τα Ηνωμένα Έθνη, των οποίων η θρησκεία είναι ο πνευματισμός, και η θρησκεία του ψευδοπροφήτη είναι ο αποστατημένος Προτεσταντισμός, και η θρησκεία του θηρίου είναι ο Καθολικισμός, ο οποίος είναι απλώς πνευματισμός καλυμμένος με μια ομολογία χριστιανισμού.

> «Με το διάταγμα που θα επιβάλλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός απλώσει το χέρι του διαμέσου του χάσματος για να πιάσει το χέρι της Ρωμαϊκής εξουσίας, όταν εκταθεί πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ενώσεως, η χώρα μας αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντικής και δημοκρατικής κυβερνήσεως, και λάβει μέτρα για τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός για το θαυμαστό έργο του Σατανά και ότι το τέλος είναι κοντά». Testimonies, τόμος 5, 451.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο ολοκληρώνεται η τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη. Τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαναγκάζουν τον κόσμο να αποδεχθεί τη μονοκρατορία της μίας παγκόσμιας κυβέρνησης των Ηνωμένων Εθνών, διότι ο κόσμος ρίχνεται σε μεγάλη κρίση κατά τον κυριακάτικο νόμο, καθώς το Ισλάμ επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών εξαιτίας της επιβολής της λατρείας του ήλιου. Τότε ο Σατανάς εμφανίζεται προσωποποιώντας τον Χριστό, και καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαναγκάζουν τον κόσμο να αποδεχθεί τον ενιαίο παγκόσμιο συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, εξαναγκάζουν επίσης τον κόσμο να αποδεχθεί την Κυριακή ως ημέρα αναπαύσεως. Η ίδια δοκιμαστική διαδικασία που έχει λάβει χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες επιφέρεται τότε σε ολόκληρο τον κόσμο.

> «Ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μολονότι εκείνη πρωτοστατεί, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επί του λαού μας σε όλα τα μέρη του κόσμου». Testimonies, τόμος 6, 395.

Η αρχή ότι την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή επέρχεται σε κάθε χώρα καθώς αυτές αποδέχονται την ημέρα του ήλιου ως ημέρα λατρείας. Η κλιμακούμενη κρίση είναι η «μία ώρα» κατά την οποία οι δέκα βασιλείς βασιλεύουν μαζί με τον πάπα, τον «άνθρωπο της αμαρτίας». Συμφώνησαν να παραδώσουν το έβδομο βασίλειό τους στην παπική εξουσία, διότι οδηγούνται να πιστεύουν ότι η ηθική εξουσία του παπισμού είναι αναγκαία για να ενοποιηθεί ο κόσμος απέναντι στον κλιμακούμενο πόλεμο κατά του Ισλάμ. Το 1798, τα Ηνωμένα Έθνη δεν είχαν ακόμη εμφανισθεί στην ιστορία.

> Και τα δέκα κέρατα, τα οποία είδες, είναι δέκα βασιλείς, οι οποίοι δεν έλαβαν ακόμη βασιλεία· αλλά λαμβάνουν εξουσία ως βασιλείς για μία ώρα μαζί με το θηρίο. Αυτοί έχουν μία γνώμη και θα δώσουν τη δύναμη και την εξουσία τους στο θηρίο. Αυτοί θα πολεμήσουν με το Αρνίο, και το Αρνίο θα τους νικήσει· διότι είναι Κύριος κυρίων και Βασιλεύς βασιλέων· και εκείνοι που είναι μαζί του είναι κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί. Αποκάλυψις 17:12–14.

Όπως συνέβαινε πάντοτε με τον πάπα, οι βασιλείς θα παράσχουν την εξουσία ώστε ο παπισμός να διεξαγάγει τον διωγμό εναντίον του λαού του Θεού, και οι δέκα βασιλείς είναι εκείνοι που πολεμούν εναντίον του Αρνίου, αλλά το πράττουν κατ’ εντολήν του «ανθρώπου της αμαρτίας». Ο «άνθρωπος της αμαρτίας» είναι επίσης ο «άνθρωπος» τον οποίο οι επτά εκκλησίες πιάνουν στο τέταρτο κεφάλαιο του Ησαΐα.

> Και εν εκείνη τη ημέρα επτά γυναίκες θέλουσι πιασθή από ένα άνδρα, λέγουσαι, Τον άρτον ημών θέλομεν τρώγει και τα ιμάτια ημών θέλομεν ενδύεσθαι· μόνον ας ονομασθώμεν με το όνομά σου, διά να αφαιρεθή το όνειδός ημών. Εν εκείνη τη ημέρα ο βλαστός του Κυρίου θέλει είσθαι ωραίος και ένδοξος, και ο καρπός της γης εξαίρετος και ευπρεπής διά τους διασωθέντας του Ισραήλ. Ησαΐας 4:1, 2.

Οι «επτά γυναίκες» αντιπροσωπεύουν ότι ο παπισμός (ο άνθρωπος της αμαρτίας) έχει έλεγχο πάνω σε όλες τις εκκλησίες της γης, καθώς ακριβώς έχει έλεγχο πάνω σε όλα τα έθνη. Το «όνειδος» που οι εκκλησίες επιθυμούν να αποφύγουν είναι το «όνειδος» της απόρριψης της απαίτησης να λατρεύουν την Κυριακή. Οι πιστοί τηρητές του Σαββάτου θα διωχθούν για την πιστότητά τους, και το Ισλάμ επίσης θα αρνηθεί να τηρήσει την ημέρα του ήλιου. Η συμφωνία που διευθετείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ του παπισμού και των Ηνωμένων Εθνών είναι ότι η ηθική αυθεντία του ανθρώπου της αμαρτίας είναι εκείνο που χρειάζεται για να οδηγήσει τον κόσμο στο να αποδεχθεί τον πόλεμο εναντίον του Ισλάμ, προκειμένου να εδραιωθεί ειρήνη επάνω στη γη.

> Περὶ δὲ τῶν χρόνων καὶ τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, δὲν ἔχετε χρείαν νὰ σας γράφω. Διότι σεις αὐτοὶ γνωρίζετε ἀκριβῶς ὅτι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου οὕτως ἔρχεται ὡς κλέπτης ἐν νυκτί. Διότι ὅταν λέγωσιν, Εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος ὄλεθρος ἔρχεται ἐπ’ αὐτούς, ὡς αἱ ὠδῖνες εἰς τὴν ἐγκυμονοῦσαν γυναῖκα· καὶ δὲν θὰ ἐκφύγωσι. Ἀλλὰ σεις, ἀδελφοί, δὲν εἶσθε ἐν σκότει, ὥστε ἡ ἡμέρα ἐκείνη νὰ σας καταλάβῃ ὡς κλέπτης. Πάντες σεις εἶσθε υἱοὶ φωτός καὶ υἱοὶ ἡμέρας· δὲν εἴμεθα τῆς νυκτὸς οὐδὲ τοῦ σκότους. Α΄ Θεσσαλονικεῖς 5:1–5.

Το μήνυμα της βιβλικής προφητείας περί «ειρήνης και ασφάλειας», το οποίο πάντοτε παρουσιάζεται ως ψευδές μήνυμα, είναι λογικό μόνον σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία δεν υπάρχει ειρήνη και ασφάλεια. Δεν υπάρχει λόγος να προβάλλεται μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας», όταν υπάρχει ειρήνη και ασφάλεια. Το Ισλάμ αφαιρεί κάθε ειρήνη και ασφάλεια. Η «αιφνίδια καταστροφή» που συνδέεται με το ψευδές μήνυμα είναι καταστροφή η οποία κλιμακώνεται, διότι είναι ως «γυναίκα» σε «ωδίνες». Η πρώτη ωδίνα τοῦ τρίτου Οὐαί ήταν η 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Στις προφητικές γραμμές του Ηλία και του Ιωάννη του Βαπτιστή απεικονίζεται η απάτη της παπικής εξουσίας. Όταν ο Αχαάβ επέστρεφε στη Σαμάρεια για να πληροφορήσει την Ιεζάβελ ότι ο Θεός του Ηλία ήταν ο αληθινός Θεός, διότι είχε καταβιβάσει πυρ από τον ουρανό, τότε ο Αχαάβ συνειδητοποίησε ότι η Ιεζάβελ τον είχε εξαπατήσει σχετικά με το μίσος της προς τον Ηλία. Το ίδιο μίσος και η ίδια απάτη απεικονίστηκαν όταν ο Ηρώδης υποσχέθηκε το ήμισυ του βασιλείου του, στο συμπόσιο των γενεθλίων του, στη Σαλώμη. Η Σαλώμη ήταν θυγατέρα της Ηρωδιάδας· επομένως ο Ηρώδης ήταν ο δράκων, η Ηρωδιάδα ήταν ο παπισμός και η Σαλώμη ήταν ο ψευδοπροφήτης.

Στην αφήγηση, η απατηλή δύναμη του χορού της Σαλώμης χρησιμοποιήθηκε για να οδηγήσει τον Ηρώδη (τους δέκα βασιλείς) να παραδώσει το ήμισυ της βασιλείας τους σε μια εκκλησία (μια γυναίκα). Η γυναίκα (η Σαλώμη) τελούσε υπό την καθοδήγηση της μητέρας της (του Καθολικισμού), και ο Ηρώδης αντελήφθη πολύ αργά ότι η στάση της Ηρωδιάδος απέναντι στον Ιωάννη ήταν η ίδια με εκείνη της Ιεζάβελ απέναντι στον Ηλία. Και στις δύο περιπτώσεις, οι τηρούντες το Σάββατο πρέπει να πεθάνουν.

Το Ισλάμ, προοδευτικά αλλά ραγδαία, αφαιρεί την ειρήνη και την ασφάλεια από τον πλανήτη γη, και, πράττοντας τούτο, συσπειρώνει την ανθρωπότητα εναντίον του Ισλάμ. Ο ταχέως κλιμακούμενος πόλεμος του Ισλάμ αντιπροσωπεύει το επιχείρημα που χρησιμοποιείται για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας εικόνας του θηρίου κατά τις έσχατες ημέρες. Η πλάνη που επέρχεται στον κόσμο (τους δέκα βασιλείς) επιφέρεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (Σαλώμη), και οδηγεί τον κόσμο να πιστεύσει ότι πρέπει να ενωθεί εναντίον του Ισλάμ, αλλά ανακαλύπτουν πολύ αργά ότι αυτή η διευθέτηση ήταν απλώς ένα τέχνασμα, προορισμένο να χρησιμοποιηθεί για τον διωγμό εκείνων που τηρούν το Σάββατο. Η πλάνη αποτελεί μέρος του λόγου για τον οποίο οι δέκα βασιλείς μισούν την πόρνη, παρότι, όταν βρίσκονταν υπό πίεση, συμφώνησαν να δώσουν το έβδομο βασίλειό τους σε αυτήν.

> Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες ἐπάνω εἰς τὸ θηρίον, αὐτὰ θὰ μισήσουν τὴν πόρνην, καὶ θὰ κάμουν αὐτὴν ἔρημον καὶ γυμνήν, καὶ θὰ φάγουν τὰς σάρκας αὐτῆς, καὶ θὰ κατακαύσουν αὐτὴν ἐν πυρί. Διότι ὁ Θεὸς ἔβαλεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ ἐκτελέσουν τὸ θέλημά του, καὶ νὰ συμφωνήσουν, καὶ νὰ δώσουν τὴν βασιλείαν αὐτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἕως οὗ ἐκπληρωθοῦν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 17:16, 17.

Οι παγκοσμιοποιητές των Ηνωμένων Εθνών δεν είναι απλώς οι «βασιλεῖς» τῆς γῆς, ἀλλὰ παριστάνονται καὶ ὡς «ἔμποροι»· ἔτσι, οἱ παγκοσμιοποιητές συνίστανται ἀπὸ πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς δυνάμεις. Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ ἄγγελος ποὺ ἔφερε στὸν Ἰωάννη τὸ ὅραμα τῆς Ἀποκαλύψεως δεκαεπτὰ καὶ δεκαοκτὼ, ἦταν γιὰ νὰ δείξῃ στὸν Ἰωάννη τὴν κρίση τῆς μεγάλης πόρνης τῆς Τύρου. Ἀμφότερες οἱ κατηγορίες τῶν παγκοσμιοποιητῶν θρηνοῦν τὸν θάνατο τοῦ παπισμοῦ.

> Διὰ τοῦτο ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ θέλουσιν ἐλθεῖ αἱ πληγαὶ αὐτῆς, θάνατος καὶ πένθος καὶ πείνα· καὶ θέλει κατακαυθῆ ὁλοτελῶς ἐν πυρί· διότι δυνατὸς εἶναι Κύριος ὁ Θεός, ὁ κρίνων αὐτήν. Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἵτινες μετ’ αὐτῆς ἐπόρνευσαν καὶ ἔζησαν ἐν τρυφῇ, θέλουσι κλαύσει δι’ αὐτήν καὶ θρηνήσει δι’ αὐτήν, ὅταν ἴδωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, ἱστάμενοι μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά! διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θέλουσι κλαύσει καὶ πενθήσει δι’ αὐτήν· διότι οὐδεὶς ἀγοράζει πλέον τὸ ἐμπόρευμα αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 18:8–11.

Οι έμποροι και οι βασιλείς στέκονται και οι δύο από μακριά και κράζουν: «οὐαί, οὐαί». Η λέξη «οὐαί» στην ελληνική αποδίδεται ως «ἀλλοίμονον» στο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης.

> Καὶ εἶδον, καὶ ἤκουσα ἕνα ἄγγελο πετώμενο στὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε μὲ δυνατὴ φωνή· Οὐαί, οὐαί, οὐαί εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξ αἰτίας τῶν λοιπῶν φωνῶν τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων, οἵτινες μέλλουν ἔτι νὰ σαλπίσουν! Ἀποκάλυψις 8:13.

Τα τρία Οὐαί αντιπροσωπεύουν την πέμπτη, έκτη και έβδομη Σάλπιγγα, και αποτελούν σύμβολα του Ισλάμ. Οι βασιλείς, οι έμποροι και οι πλοίαρχοι όλοι ανακράζουν «αλλοίμονο, αλλοίμονο» τρεις φορές στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο.

> Και οι βασιλείς της γης, οι οποίοι επόρνευσαν και έζησαν μέσα σε τρυφή μαζί της, θα θρηνήσουν γι’ αυτήν και θα οδυρθούν γι’ αυτήν, όταν θα δουν τον καπνό της πυρπολήσεώς της, στεκόμενοι από μακριά εξαιτίας του φόβου του βασανισμού της, λέγοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη Βαβυλώνα, η ισχυρή πόλη! διότι μέσα σε μία ώρα ήλθε η κρίση σου. … Οι έμποροι τούτων, οι οποίοι πλούτισαν από αυτήν, θα σταθούν από μακριά εξαιτίας του φόβου του βασανισμού της, κλαίγοντας και θρηνώντας, και λέγοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη, η ενδεδυμένη βύσσινον και πορφύραν και κόκκινον, και κεκοσμημένη με χρυσόν και πολύτιμους λίθους και μαργαρίτας! Διότι μέσα σε μία ώρα τόσος πλούτος ερημώθηκε. Και κάθε κυβερνήτης πλοίου, και όλο το πλήθος επάνω στα πλοία, και ναύτες, και όσοι εργάζονται στη θάλασσα, στάθηκαν από μακριά, και έκραξαν όταν είδαν τον καπνό της πυρπολήσεώς της, λέγοντας: Ποια πόλη είναι όμοια με αυτήν τη μεγάλη πόλη; Και έρριψαν χώμα επάνω στα κεφάλια τους, και έκραζαν, κλαίγοντας και θρηνώντας, λέγοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη, στην οποία πλούτισαν όλοι όσοι είχαν πλοία στη θάλασσα εξαιτίας της πολυτελείας της! διότι μέσα σε μία ώρα ερημώθηκε. Αποκάλυψη 18:9-10, 15–19.

Η «ώρα» κατά την οποία συντελείται η κρίση του παπισμού είναι η «ώρα» της ενδέκατης κεφαλαίου της Αποκάλυψης, δηλαδή η «ώρα του μεγάλου σεισμού», και αντιπροσωπεύει τη χρονική περίοδο του νόμου της Κυριακής, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνεχίζεται έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ και λήξει η ανθρώπινη δοκιμασία. Οι παγκοσμιοποιητές που μίσησαν την πόρνη, αλλά παρ’ όλα αυτά συμφώνησαν να δώσουν τη βασιλεία τους σ’ αυτήν για μία ώρα, όχι μόνο επαναλαμβάνουν τρεις φορές το «ουαί, ουαί» (αλλοίμονο, αλλοίμονο), αλλά θέτουν και το ερώτημα: «Ποια πόλη είναι όμοια με αυτή τη μεγάλη πόλη;» Το ίδιο ερώτημα έθεσαν επίσης και στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ.

> Και θέλουσι κάμει να ακουσθή η φωνή αυτών εναντίον σου, και θέλουσι κραυγάσει πικρώς, και θέλουσι ρίψει χώμα επί τας κεφαλάς αυτών, θέλουσι κυλισθή εις την σποδόν· και θέλουσι καταστήσει εαυτούς εντελώς φαλακρούς δια σε, και θέλουσι περιζωσθή σάκκους, και θέλουσι κλαύσει δια σε με πικρίαν καρδίας και πικρόν θρήνον. Και εν τω θρήνω αυτών θέλουσιν υψώσει θρήνον δια σε, και θέλουσι θρηνήσει επί σε, λέγοντες, Ποία πόλις είναι ως η Τύρος, ως η ηφανισμένη εν μέσω της θαλάσσης; Ότε τα εμπορεύματά σου εξήρχοντο εκ των θαλασσών, εχόρταινες πολλούς λαούς· επλούτιζες τους βασιλείς της γης με το πλήθος του πλούτου σου και των πραγματειών σου. Εν τω καιρώ καθ’ ον θέλεις συντριβή υπό των θαλασσών εις τα βάθη των υδάτων, τα εμπορεύματά σου και πάσα η συνοδεία σου εν μέσω σου θέλουσι πέσει. Πάντες οι κάτοικοι των νήσων θέλουσιν εκπλαγή δια σε, και οι βασιλείς αυτών θέλουσι φοβηθή σφόδρα· θέλουσι ταραχθή εις το πρόσωπον αυτών. Οι έμποροι μεταξύ των λαών θέλουσι συρίξει κατά σου· θέλεις είσθαι τρόμος, και δεν θέλεις υπάρξει πλέον εις τον αιώνα. Ιεζεκιήλ 27:30–36.

Ο Ιεζεκιήλ ταυτοποιεί την πόλη ως «Τύρον», η οποία είναι «κατεστραμμένη εν μέσω της θαλάσσης;» Ο Ησαΐας, μιλώντας για την πόρνη της Τύρου (Τύρος), η οποία είναι επίσης η μεγάλη πόρνη της Αποκαλύψεως, η οποία είναι η Καθολική εκκλησία, την ταυτοποιεί επίσης ως την στεφανοφόρον πόλιν.

> Εἶναι αὕτη ἡ πόλις σας ἡ εὐφραινομένη, ἧς ἡ ἀρχαιότης εἶναι ἐξ ἀρχαιοτάτων ἡμερῶν; οἱ ἴδιοι αὐτῆς πόδες θέλουσιν αὐτὴν φέρει μακρὰν εἰς παροίκησιν. Τίς ἐβουλεύθη τοῦτο κατὰ τῆς Τύρου, τῆς στεφανοῦσης πόλεως, τῆς ὁποίας οἱ ἔμποροι εἶναι ἄρχοντες, τῆς ὁποίας οἱ πραγματευταὶ εἶναι οἱ ἔντιμοι τῆς γῆς; Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων τὸ ἐβουλεύθη, διὰ νὰ μολύνῃ τὴν ὑπερηφάνειαν πάσης δόξης, καὶ νὰ καταστήσῃ εἰς περιφρόνησιν πάντας τοὺς ἐντίμους τῆς γῆς. Ἠσαΐας 23:7–9.

Ο παπισμός είναι η «στέφουσα πόλις», διότι αυτή είναι που αξιώνει να κάθεται ως βασίλισσα επί της τριπλής ενώσεως.

> Όσο εδόξασε τον εαυτό της και έζησε μέσα στην τρυφή, τόσο βασανισμό και πένθος δώστε εις αυτήν· διότι λέγει εν τη καρδία αυτής, Κάθημαι βασίλισσα, και χήρα δεν είμαι, και πένθος δεν θέλω ιδεί. Αποκάλυψις 18:7.

Ο Ιεζεκιήλ είπε ότι η κρίση της πόρνης εκτελείται «εν μέσω της θαλάσσης», στον θρήνο του για την Τύρο.

> Και ήλθε προς εμέ ο λόγος του Κυρίου πάλιν, λέγων· Και συ τώρα, υιέ ανθρώπου, λάβε θρήνον περί της Τύρου. … Τα πλοία της Θαρσείς έψαλλον περί σου εν τη αγορά σου· και επληθύνθης, και έγινες σφόδρα ένδοξος εν μέσω των θαλασσών. Οι κωπηλάτες σου σε έφεραν εις ύδατα πολλά· ο άνεμος ο ανατολικός σε συνέτριψε εν μέσω των θαλασσών. Ιεζεκιήλ 27:1, 2, 25, 26.

Είναι ο «ανατολικός άνεμος» που επιφέρει κρίση επί της πόρνης της Τύρου, της στεφανοφόρου πόλεως, και ο «ανατολικός άνεμος» είναι σύμβολο του Ισλάμ. Ο πόλεμος που εξαπολύεται εναντίον του Ισλάμ από τους δέκα βασιλείς είναι εκείνος που καταστρέφει τον παπισμό των εσχάτων ημερών. Η συνειδητοποίηση εκ μέρους των δέκα βασιλέων ότι έχουν εξαπατηθεί γεννά επίσης φόβο στις καρδιές τους.

> Ωραία διά την θέσιν αυτής, η χαρά πάσης της γης, είναι το όρος Σιών, εις τα μέρη του βορρά, η πόλις του μεγάλου Βασιλέως. Ο Θεός είναι γνωστός εις τα παλάτια αυτής ως καταφύγιον. Διότι, ιδού, οι βασιλείς συνήχθησαν, διήλθον ομού. Είδον αυτήν, και ούτω εθαύμασαν· εταράχθησαν, έσπευσαν να φύγωσιν. Φόβος κατέλαβεν αυτούς εκεί, και πόνος, ως ωδίνες γυναικός τικτούσης. Συντρίβεις τα πλοία της Θαρσείς με άνεμον ανατολικόν. Καθώς ηκούσαμεν, ούτω και είδομεν εν τη πόλει του Κυρίου των δυνάμεων, εν τη πόλει του Θεού ημών· ο Θεός θέλει στερεώσει αυτήν εις τον αιώνα. Διάψαλμα. Ψαλμοί 48:2–8.

Οι παγκοσμιοποιητές ατένισαν τη βασιλεία του Θεού, όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από την πόλη της Ιερουσαλήμ, αλλά επέλεξαν ως κεφαλή τους «τη μεγάλη πόλη», τη Βαβυλώνα. Όταν ο Θεός κρίνει εκείνη τη μεγάλη πόλη, αυτοί κραυγάζουν και θρηνούν, καθώς αναγνωρίζουν ότι είναι χαμένοι, διότι η μεγάλη πόλη που επέλεξαν συντρίβεται στο μέσο της θαλάσσης από τον πόλεμο που επιφέρεται επάνω τους από το Ισλάμ (τον ανατολικό άνεμο). Και ο πόλεμος είναι πόλεμος προοδευτικώς κλιμακούμενος, διότι είναι ως γυναίκα που κοιλοπονά.

Η βασιλεία του Θεού, την οποία έχουν διώξει υπέρ του παπισμού, παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπου πληροφορούμεθα ότι «στις ημέρες αυτών των [παγκοσμιοποιητικών] βασιλέων» ο Θεός θα εγκαθιδρύσει την αιώνια βασιλεία Του.

> Και ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων τούτων ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ θὰ ἐγείρῃ βασιλείαν, ἥτις δὲν θὰ καταστραφῇ ποτέ· καὶ ἡ βασιλεία αὕτη δὲν θὰ ἀφεθῇ εἰς ἄλλον λαόν, ἀλλὰ θὰ συντρίψῃ καὶ θὰ καταναλώσῃ πάσας ταύτας τὰς βασιλείας, καὶ αὐτὴ θὰ διαμένῃ εἰς τοὺς αἰῶνας. Δανιήλ 2:44.

Οι Μιλλερίτες πίστευαν ότι ζούσαν «ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων τούτων», αλλά οι δέκα βασιλεῖς της Αποκαλύψεως δεκαεπτά δεν είχαν ακόμη εμφανισθεί στην ιστορία· πράγματι, μόλις τώρα αρχίζουν να διακρίνονται. Οι Μιλλερίτες είχαν δίκαιο, αλλά η όρασή τους ήταν περιορισμένη. Η βασιλεία του Θεού, η οποία εγκαθιδρύεται στις ημέρες των βασιλέων της Αποκαλύψεως δεκαεπτά και δεκαοκτώ, είναι η χρονική περίοδος της όψιμης βροχής.

> «Είδα ότι όλα τα πράγματα ατενίζουν με ένταση και εκτείνουν τις σκέψεις τους προς την επερχόμενη κρίση που βρίσκεται ενώπιόν τους. Οι αμαρτίες του Ισραήλ πρέπει να έλθουν προηγουμένως σε κρίση. Κάθε αμαρτία πρέπει να εξομολογηθεί στο αγιαστήριο· τότε το έργο θα προχωρήσει. Πρέπει να γίνει τώρα. Το υπόλοιπο στον καιρό της θλίψεως θα κράξει: Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»

> «Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί—τότε όλοι θα τη λάβουν, όπως και παλαιότερα.»

> «Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν ελεύθερους τους ανέμους, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον όσοι πράττουν ό,τι μπορούν. Ο Χριστός θα μας βοηθούσε. Όλοι θα μπορούσαν να είναι νικητές διά της χάριτος του Θεού, μέσω του αίματος του Ιησού. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για το έργο. Οι άγγελοι ενδιαφέρονται». Spalding and Magan, 3.

Κατά τον καιρό της όψιμης βροχής, όταν οι άγγελοι αφήνουν ελεύθερους τους τέσσερις ανέμους, είναι τότε που, στις «ημέρες αυτών των βασιλέων», ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του. Η όψιμη βροχή είναι προοδευτική και άρχισε να ψιχαλίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν το τρίτο Οὐαί εισήλθε στην ιστορία, αλλά η εξαγρίωση των εθνών συγκρατήθηκε αμέσως. Συνεχίζει να κλιμακώνεται σε ένταση, έως ότου επιβληθεί ο νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε επιφέρει εθνική καταστροφή. Τότε εκείνη η κλιμακούμενη κρίση συνεχίζεται καθώς κάθε άλλο έθνος ακολουθεί το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και, ως εκ τούτου, υφίσταται τις ίδιες κρίσεις. Κλιμακώνεται έως το κλείσιμο της δοκιμασίας. Προχωρεί όπως μια γυναίκα που κοιλοπονεί.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση τοῦ ὀγδόου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά, στὸ ἐπόμενο ἄρθρο.

> «Όσο εκείνοι που ομολογούν την αλήθεια υπηρετούν τον Σατανά, η κολάσιμη σκιά του θα αποκόπτει τη θέα τους προς τον Θεό και τον ουρανό. Θα είναι ως εκείνοι που έχουν χάσει την πρώτη τους αγάπη. Δεν μπορούν να ατενίσουν τις αιώνιες πραγματικότητες. Εκείνο το οποίο ο Θεός έχει ετοιμάσει για εμάς παριστάνεται στον Ζαχαρία, κεφάλαια 3 και 4, και 4:12–14: “Και αποκρίθηκα πάλιν, και είπα προς αυτόν, Τι είναι αυτοί οι δύο κλάδοι της ελαίας, οι οποίοι διά των δύο χρυσών σωλήνων εκχέουν από μέσα τους το χρυσό έλαιο; Και μου απεκρίθη και είπε, Δεν γνωρίζεις τι είναι αυτά; Και είπα, Όχι, κύριέ μου. Τότε είπε, Ούτοι είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι παρά τω Κυρίω πάσης της γης.”»

> «Ο Κύριος είναι πλήρης πόρων. Δεν έχει καμία έλλειψη μέσων. Εξαιτίας της δικής μας έλλειψης πίστεως, της προσκολλήσεώς μας στα γήινα, της επιπόλαιης ομιλίας μας, της απιστίας μας, όπως αυτή εκδηλώνεται στη συνομιλία μας, σκοτεινές σκιές συσσωρεύονται γύρω μας. Ο Χριστός δεν αποκαλύπτεται στον λόγο ή στον χαρακτήρα ως ο όλως αξιαγάπητος και ο πρώτος μεταξύ μυριάδων. Όταν η ψυχή αρκείται στο να υψώνει τον εαυτό της στη ματαιότητα, το Πνεύμα του Κυρίου μπορεί να κάνει ελάχιστα γι’ αυτήν. Η κοντόφθαλμη όρασή μας βλέπει τη σκιά, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει τη δόξα που βρίσκεται πέρα από αυτήν. Οι άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, οι οποίοι παριστάνονται ως έξαλλο άλογο που επιζητεί να ελευθερωθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας στο πέρασμά του καταστροφή και θάνατο.»

> «Θα κοιμόμαστε στο ίδιο το χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, μακάρι να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειάζεται να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς διερχόμαστε δια της στενής πύλης, το πλάτος της είναι απεριόριστο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.

Back to Articles