Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα

Από τις Αρχαίες Πλάκες στις Σύγχρονες Ευθύνες: Αποκαλύπτοντας την Πορεία της Διαθήκης

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Όταν ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τον αρχαίο Ισραήλ, έδωσε δύο πλάκες ως θεμέλιο και σύμβολο της διαθηκικής σχέσεως. Οι δύο πλάκες προσδιόριζαν επίσης την ευθύνη του αρχαίου Ισραήλ να παρουσιάσει στον κόσμο μία ζώσα μαρτυρία των δύο πλακών. Όταν ο Κύριος συνήψε διαθήκη με τον σύγχρονο Ισραήλ, έδωσε δύο πλάκες ως θεμέλιο και σύμβολο της διαθηκικής σχέσεως. Οι δύο πλάκες προσδιόριζαν επίσης την ευθύνη τους να παρουσιάσουν στον κόσμο μία ζώσα μαρτυρία και των τεσσάρων πλακών.

Οι δύο πλάκες δόθηκαν στον κυριολεκτικό αρχαίο Ισραήλ αμέσως αφότου ο Θεός τον ελευθέρωσε από την κυριολεκτική δουλεία της αιγυπτιακής αιχμαλωσίας και τον οδήγησε μέσα από την απογοήτευση της διάβασης της Ερυθράς Θαλάσσης. Η χρονική περίοδος κατά την οποία ο κυριολεκτικός αρχαίος Ισραήλ βρισκόταν σε δουλεία είχε προσδιορισθεί συγκεκριμένα στην προφητεία ως τετρακόσια τριάντα έτη, και ενώ βρισκόταν σε δουλεία ο κυριολεκτικός αρχαίος Ισραήλ λησμόνησε και έπαυσε να τηρεί το Σάββατο της εβδόμης ημέρας.

Οι δύο πλάκες δόθηκαν στον πνευματικό σύγχρονο Ισραήλ αμέσως αφού ο Θεός τον ελευθέρωσε από την πνευματική δουλεία της καθολικής υποταγής και τον οδήγησε μέσα από τη μεγάλη απογοήτευση του 1844. Η χρονική περίοδος κατά την οποία ο πνευματικός σύγχρονος Ισραήλ βρισκόταν σε δουλεία είχε προσδιοριστεί με ακρίβεια στην προφητεία ως χίλια διακόσια εξήντα έτη, και ενώ βρισκόταν σε δουλεία ο πνευματικός σύγχρονος Ισραήλ λησμόνησε και έπαυσε να τηρεί το Σάββατο της εβδόμης ημέρας.

Στην ίδια ακριβώς ιστορική στιγμή κατά την οποία ο Θεός παρέδιδε στον Μωυσή τις δύο πλάκες για να τις μεταφέρει στον αρχαίο Ισραήλ, ο αδελφός του, ο Ααρών, κατασκεύαζε ένα χρυσό ομοίωμα μόσχου. Οι δύο πλάκες των Δέκα Εντολών μαρτυρούν ότι ο Θεός είναι Θεός ζηλότυπος, και η ζηλοτυπία Του εκδηλώνεται ιδιαιτέρως εναντίον της ειδωλολατρίας· και ενώ ο Μωυσής κατέβαινε από το όρος, ο αρχαίος Ισραήλ χόρευε γυμνός γύρω από ένα χρυσό ομοίωμα που είχε κατασκευασθεί από εκείνον ο οποίος είχε εκλεγεί ως εκπρόσωπος του Θεού.

> Και ο Μωυσής ανήγγειλε στον Ααρών όλους τους λόγους του Κυρίου, ο οποίος τον είχε αποστείλει, και όλα τα σημεία τα οποία τον είχε προστάξει να εκτελέσει. Και ο Μωυσής και ο Ααρών πήγαν και συνήγαγαν όλους τους πρεσβυτέρους των υιών Ισραήλ· και ο Ααρών ελάλησε όλους τους λόγους που ο Κύριος είχε λαλήσει προς τον Μωυσή, και έκανε τα σημεία ενώπιον του λαού. Έξοδος 4:28–30.

Ο αδελφός του προφήτη, ο οποίος ηγήθηκε του αρχαίου Ισραήλ κατά την ιστορία της διαθήκης, όταν δόθηκαν οι δύο πλάκες της διαθήκης, ήταν ο ηγέτης στην αποστασία της εικόνας της ζηλοτυπίας. Ο σύζυγος της προφήτισσας, η οποία ηγήθηκε του σύγχρονου Ισραήλ κατά την ιστορία της διαθήκης, όταν δόθηκαν οι δύο πλάκες της διαθήκης, ήταν ο ηγέτης στην αποστασία του 1863, και το 1863 σηματοδοτεί την πρώτη γενεά του Αντβεντισμού ως εκπροσωπούμενη από μια εικόνα ζηλοτυπίας που τοποθετείται στην είσοδο της πύλης του θυσιαστηρίου.

> Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, ύψωσε τώρα τους οφθαλμούς σου προς βορράν. Και ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς βορράν, και ιδού, προς βορράν, στην πύλη του θυσιαστηρίου, η εικόνα αυτή της ζηλοτυπίας στην είσοδο. Ιεζεκιήλ 8:5.

Το «θυσιαστήριο» είναι σύμβολο του Χριστού.

> «Διατρέχομεν κίνδυνον να συγχέωμεν το ιερό με το κοινό. Το άγιο πυρ από τον Θεόν πρέπει να χρησιμοποιείται εις τας προσπαθείας ημών. Το αληθινόν θυσιαστήριον είναι ο Χριστός· το αληθινόν πυρ είναι το Άγιον Πνεύμα. Τούτο είναι η έμπνευσις ημών. Μόνον όταν το Άγιον Πνεύμα οδηγεί και κατευθύνει άνθρωπον, είναι αυτός ασφαλής σύμβουλος. Εάν αποστραφώμεν από τον Θεόν και από τους εκλεκτούς Αυτού διά να ερωτήσωμεν εις ξένα θυσιαστήρια, θα λάβωμεν απόκρισιν κατά τα έργα ημών.» Selected Messages, βιβλίο 3, 300.

Η «πύλη» είναι η εκκλησία.

> «Για την ταπεινή ψυχή που πιστεύει, ο οίκος του Θεού επί της γης είναι η πύλη του ουρανού. Η ωδή της αινέσεως, η προσευχή, οι λόγοι που εκφέρονται από τους αντιπροσώπους του Χριστού, είναι τα μέσα που έχει ορίσει ο Θεός για να προετοιμάσει έναν λαό για την άνω εκκλησία, για εκείνη την υψηλοτέρα λατρεία, στην οποία δεν δύναται να εισέλθει τίποτε το μολύνον.» Testimonies, τόμος 5, 491.

Το 1863, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός κατέστη νομίμως εγγεγραμμένη εκκλησία και έπαυσε να είναι κίνημα. Κατά το σημείο εκείνο «εισήλθαν» στην εκκλησιαστική ιστορία. Το 1863, η εκκλησία του Χριστού εισήλθε σε νομική ένωση με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά το έτος εκείνο εισήγαγαν επίσης ένα πλαστό διάγραμμα για να αντικαταστήσει τις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ. Ευθύς μόλις ετοιμάσθηκε η δεύτερη πλάκα, από την άποψη της προφητικής ιστορίας, εκείνοι που προτυπώνονταν από τον Ααρών ετοίμαζαν μια πλαστή εικόνα.

Η δεύτερη Εντολή αποτελεί την πλέον συγκεκριμένη προειδοποίηση κατά της ειδωλολατρίας και της λατρείας εικόνων. Εκεί επίσης ο Θεός αποκαλύπτει τον χαρακτήρα Του ως Θεός ζηλότυπος. Εκεί ακόμη εκθέτει την αρχή ότι επιφυλάσσει την κρίση επί των ασεβών έως την τρίτη και τετάρτη γενεά. Οι Δέκα Εντολές αποτελούν αποτύπωμα του χαρακτήρα του Χριστού.

> «Για την απόρριψη του Χριστού, με τα επακόλουθα που ακολούθησαν, αυτοί έφεραν την ευθύνη. Η αμαρτία ενός έθνους και η καταστροφή του οφείλονταν στους θρησκευτικούς ηγέτες.»

> «Στις ημέρες μας δεν ενεργούν οι ίδιες επιρροές; Δεν ακολουθούν πολλοί από τους γεωργούς του αμπελώνος του Κυρίου στα βήματα των Ιουδαίων ηγετών; Δεν αποστρέφουν οι θρησκευτικοί διδάσκαλοι τους ανθρώπους από τις σαφείς απαιτήσεις του λόγου του Θεού; Αντί να τους εκπαιδεύουν στην υπακοή προς τον νόμο του Θεού, δεν τους εκπαιδεύουν στην παράβαση; Από πολλούς άμβωνες των εκκλησιών διδάσκεται στον λαό ότι ο νόμος του Θεού δεν είναι δεσμευτικός γι’ αυτούς. Ανθρώπινες παραδόσεις, διατάξεις και έθιμα εξυψώνονται. Η υπερηφάνεια και η αυτοϊκανοποίηση εξαιτίας των δωρεών του Θεού καλλιεργούνται, ενώ οι αξιώσεις του Θεού παραγνωρίζονται.»

> «Θέτοντας κατά μέρος τον νόμο του Θεού, οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι πράττουν. Ο νόμος του Θεού είναι το αντίγραφο του χαρακτήρα Του. Ενσωματώνει τις αρχές της βασιλείας Του. Εκείνος που αρνείται να δεχθεί αυτές τις αρχές θέτει τον εαυτό του έξω από τον αγωγό όπου ρέουν οι ευλογίες του Θεού.» Christ’s Object Lessons, 305.

Ο χαρακτήρας του Χριστού είναι η εικόνα Του, και περιλαμβάνει το ότι είναι Θεός ζηλότυπος. Η ζηλοτυπία του Θεού εκδηλώθηκε στον Χριστό όταν δύο φορές καθάρισε τον ναό. Κατά τον πρώτο καθαρισμό του ναού, οι μαθητές που έγιναν μάρτυρες του έργου οδηγήθηκαν τότε να ενθυμηθούν ότι οι Γραφές αναφέρονταν στη ζηλοτυπία του Θεού.

> Και πλησίαζε το Πάσχα των Ιουδαίων, και ο Ιησούς ανέβη εις Ιεροσόλυμα, και εύρε εν τω ιερώ τους πωλούντας βόας και πρόβατα και περιστεράς, και τους αργυραμοιβούς καθημένους· και αφού έκαμε μαστίγιον εκ σχοινίων, εξέβαλεν όλους εκ του ιερού, και τα πρόβατα και τους βόας· και έχυσε τα νομίσματα των αργυραμοιβών και ανέτρεψε τας τραπέζας· και είπε προς τους πωλούντας τα περιστέρια· Σηκώσατε ταύτα εντεύθεν· μη κάμνετε τον οίκον του Πατρός μου οίκον εμπορίου. Και ενθυμήθησαν οι μαθηταί αυτού ότι ήτο γεγραμμένον· Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγεν. Ιωάννης 2:13–17.

Στις Γραφές, τόσο στην εβραϊκή όσο και στην ελληνική γλώσσα, η λέξη «ζηλωτής» είναι επίσης η λέξη «ζηλότυπος». Είναι η ίδια λέξη. Όταν ο Χριστός καθάρισε τον ναό, εκδήλωνε τη ζηλοτυπία του Θεού, η οποία είναι γνώρισμα του χαρακτήρα του Θεού που προσδιορίζεται στη δεύτερη εντολή, και εκδηλώνεται ιδιαίτερα εναντίον της ειδωλολατρίας. Όταν ο Μωυσής κατέβηκε από το όρος με τις δύο πλάκες και κατάλαβε τι είχε κάνει ο Ααρών και τι έκανε ο λαός, έσπασε τις δύο πλάκες. Οι δύο πλάκες ήταν η αληθινή εικόνα της ζηλοτυπίας, διότι ήταν φυσικές παραστάσεις που προσδιόριζαν τον Θεό ως Θεό ζηλότυπο. Όταν ο Μωυσής έσπασε τις δύο πλάκες, εκδήλωνε αυτήν ακριβώς τη ζηλοτυπία που προσδιορίζεται στη δεύτερη εντολή.

> Και ἐστράφη ὁ Μωυσῆς καὶ κατέβη ἀπὸ τοῦ ὄρους, καὶ αἱ δύο πλάκες τοῦ μαρτυρίου ἦσαν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· αἱ πλάκες ἦσαν γεγραμμέναι ἐπὶ τῶν δύο πλευρῶν αὐτῶν· ἐπὶ τῆς μιᾶς πλευρᾶς καὶ ἐπὶ τῆς ἄλλης ἦσαν γεγραμμέναι. Καὶ αἱ πλάκες ἦσαν ἔργον Θεοῦ, καὶ ἡ γραφὴ ἦτο γραφὴ Θεοῦ, ἐγκεχαραγμένη ἐπὶ τῶν πλακῶν. Καὶ ὅτε ὁ Ἰησοῦς ἤκουσε τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ, ἐνῷ ἐκραύγαζον, εἶπε πρὸς τὸν Μωυσῆν, Φωνὴ πολέμου εἶναι ἐν τῷ στρατοπέδῳ. Καὶ ἐκεῖνος εἶπεν, Δὲν εἶναι φωνὴ νικητῶν ποὺ ἀλαλάζουν, οὔτε φωνὴ ἡττημένων ποὺ θρηνοῦν· ἀλλὰ φωνὴ ἀνθρώπων ποὺ ᾄδουν ἀκούω. Καὶ ἐγένετο, καθὼς ἐπλησίασε εἰς τὸ στρατόπεδον, ὅτι εἶδε τὸν μόσχον καὶ τοὺς χορούς· καὶ ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Μωυσέως, καὶ ἔρριψε τὰς πλάκας ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ συνέτριψεν αὐτὰς κάτωθεν τοῦ ὄρους. Ἔξοδος 32:15–19.

Οι δύο πλάκες ήσαν η μαρτυρία του χαρακτήρος του Θεού. Ο χαρακτήρ του Θεού είναι η εικόνα που πρόκειται να σχηματισθεί στους ανθρώπους διά της δικαιοσύνης του Χριστού. Οι δύο πλάκες είναι η αληθινή εικόνα της ζηλοτυπίας, και ο Ααρών είχε κατασκευάσει μία παραχαραγμένη εικόνα της ζηλοτυπίας ακριβώς κατά τον καιρό που η αληθινή εικόνα της ζηλοτυπίας παρεδίδετο στον αρχαίο Ισραήλ. Εκείνοι στους οποίους ο Χριστός έχει μορφωθεί εντός έχουν την εικόνα Του και την στολή της δικαιοσύνης Του· εντούτοις, οι πανηγυριστές του Ααρών εχόρευαν γυμνοί, διότι ήσαν Λαοδικείς. Οι Λαοδικείς είναι «ταλαίπωροι, και ελεεινοί, και πτωχοί, και τυφλοί, και γυμνοί».

> Καὶ ὅτε εἶδεν ὁ Μωυσῆς ὅτι ὁ λαὸς ἦτο γυμνός· (διότι ὁ Ἀαρὼν τοὺς εἶχεν καταστήσει γυμνούς πρὸς αἰσχύνην αὐτῶν ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν). Ἔξοδος 32:25.

Το 1856, επτά έτη πριν παραχθεί ο πλαστός χάρτης, τόσο ο Ιάκωβος όσο και η Έλλεν Ουάιτ προσδιόρισαν ότι το κίνημα είχε μεταβεί στη Λαοδικεία κατάσταση. Το 1863, ο Αντβεντισμός ήταν πνευματικώς εξίσου «γυμνός» όσο ο αρχαίος Ισραήλ ήταν κυριολεκτικώς «γυμνός», καθώς χόρευαν γύρω από την πλαστή εικόνα της ζηλοτυπίας. Το πλαστό που είχε κατασκευάσει ο Ααρών ήταν είδωλο από χρυσό, ήταν όμως εικόνα μόσχου, δηλαδή θηρίου. Ήταν εικόνα του θηρίου, και επίσης εικόνα προς το θηρίο. Ο χρυσός μόσχος ήταν εικόνα του θηρίου, αλλά είχε επίσης αφιερωθεί στους θεούς, τους οποίους ο Ααρών αδίκως διακήρυξε ότι είχαν ελευθερώσει τον Ισραήλ από την αιγυπτιακή δουλεία.

> Και το έλαβε από το χέρι τους, και το διαμόρφωσε με εργαλείο χάραξης, αφού έκαμε αυτό μοσχάρι χωνευτό· και είπαν, Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, οι οποίοι σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου. Και όταν το είδε ο Ααρών, οικοδόμησε θυσιαστήριο εμπρός σε αυτό· και ο Ααρών έκανε διακήρυξη και είπε, Αύριο είναι εορτή προς τον Κύριο. Και σηκώθηκαν ενωρίς την επαύριο, και πρόσφεραν ολοκαυτώματα, και έφεραν θυσίες ειρηνικές· και ο λαός κάθισε να φάγει και να πιεί, και σηκώθηκαν να παίζουν. Έξοδος 32:4–6.

Ο χρυσούς μόσχος ήταν εικόνα θηρίου, αλλά ήταν αφιερωμένος σε ψευδείς θεούς, και έτσι ήταν επίσης εικόνα (προσφορά) προς το θηρίο. Η εικόνα ήταν κατασκευασμένη από χρυσό, ο οποίος είναι το σύμβολο της Βαβυλώνας, και ήταν μόσχος, ο οποίος είναι η ανώτατη μορφή προσφοράς στη λειτουργία του αγιαστηρίου. Ήταν αφιερωμένος στους θεούς της Αιγύπτου. Η Μυστική Βαβυλώνα (διότι όλες οι προφητικές μαρτυρίες ταυτοποιούν το τέλος του κόσμου) αποτελείται από μια γυναίκα που κάθεται επάνω σε ένα θηρίο. Το θηρίο επάνω στο οποίο κάθεται η γυναίκα είναι τα Ηνωμένα Έθνη (δέκα βασιλείς) και αποτελεί σύμβολο του δράκοντος, του αθεϊσμού και της Αιγύπτου. Η ίδια η γυναίκα είναι παραχάραξη της αληθινής εκκλησίας του Θεού. Ο χρυσούς μόσχος που ο Ααρών αφιέρωσε στους θεούς της Αιγύπτου προτυπώνει τη μεγάλη πόρνη της Αποκαλύψεως δεκαεπτά, η οποία είναι η Βαβυλώνα (χρυσός), καθήμενη επάνω σε θηρίο (Αίγυπτος) και παραποιημένη εκκλησία (μόσχος).

Ταυτόχρονα ο Ααρών οικοδόμησε ένα θυσιαστήριο, το οποίο, όπως μόλις ορίστηκε, αντιπροσωπεύει τον Χριστό, το αληθινό θυσιαστήριο. Έπειτα εγκαθίδρυσε ένα πλαστό σύστημα λατρείας, διότι ανήγγειλε εορτή προς τον Κύριο την επόμενη ημέρα. Ο χρυσός μόσχος του Ααρών ήταν εικόνα «του» και «προς» το θηρίο, και στήθηκε «ενώπιον» ενός πλαστού Χριστού, και μία ημέρα ορίστηκε για να εορτάζεται το ψευδές του σύστημα λατρείας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η δύναμη που στήνει μια εικόνα του θηρίου και κατόπιν εξαναγκάζει τον κόσμο να ακολουθήσει το παράδειγμά της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δύναμη να επιβάλουν αυτό το σύστημα λατρείας στον κόσμο, και το πράττουν ενώπιον του θηρίου, «μπροστά» του.

> Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς· καὶ εἶχεν δύο κέρατα ὅμοια μὲ ἀρνίον, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἀσκεῖ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιόν του, καὶ κάμνει τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσωσι τὸ πρῶτον θηρίον, οὗ ἡ θανατηφόρος πληγὴ ἐθεραπεύθη. Ἀποκάλυψις 13:11, 12.

Ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο οποίος είναι ο παπισμός, είναι το θηρίο της θαλάσσης της Αποκάλυψης δεκατρία. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες λαλήσουν ως δράκων, κατά τον νόμο της Κυριακής που πρόκειται σύντομα να επιβληθεί, τότε αρχίζουν να εξαναγκάζουν τον κόσμο να στήσει μια εικόνα στο θηρίο «ενώπιόν» τους. Το θηρίο που βρίσκεται ενώπιον των Ηνωμένων Πολιτειών (του θηρίου της γης), είναι ο παπισμός (το θηρίο της θαλάσσης). Ο παπισμός είναι ένας παραποιημένος Χριστός, και ο Ααρών είχε στήσει τη χρυσή του εικόνα ενώπιον ενός παραποιημένου Χριστού, διότι ο Χριστός είναι το αληθινό θυσιαστήριο. Κατόπιν ο Ααρών εγκαθίδρυσε ένα ψευδές σύστημα λατρείας, όπως παριστάνεται με τη διακήρυξη της εορταστικής ημέρας που επρόκειτο να λάβει χώρα την επομένη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επίσης επιβάλλουν ένα ψευδές σύστημα λατρείας, και αυτό επίσης συνδέεται με μια παραποιημένη ημέρα λατρείας.

Όταν ο Μωυσής κατέβηκε από το όρος, η διαμάχη ήταν μεταξύ της αληθινής και της ψευδούς εικόνας της ζηλοτυπίας—της εικόνας του Χριστού ή της εικόνας του Σατανά. Το πλαστό συνίστατο σε έναν πλαστό Χριστό (το θυσιαστήριο), μια πλαστή εμπειρία (Λαοδικειακή), μια πλαστή ημέρα λατρείας («αύριο είναι εορτή του Κυρίου»). Η ανταρσία του χρυσού μόσχου αντιπροσωπεύει την ανταρσία του επικείμενου νόμου της Κυριακής, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης την ανταρσία του Λαοδικειακού Αντβεντισμού το 1863.

Το 1863 εισήχθη μία παραποιημένη πλάκα για να συγκαλύψει τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ, όπως παρίστανται επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ. Αυτές οι δύο πλάκες είχαν προτυπωθεί από τις δύο πλάκες που έλαβε ο Μωυσής στο όρος. Το 1863 συνήφθη νομικός δεσμός με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, τερματίζοντας έτσι το Μιλλεριτικό κίνημα και καταχωρίζοντας νομίμως το Λαοδικειακό κίνημα ως την εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Αυτή η σχέση παριστάνετο από την εικόνα του θηρίου του Ααρών, η οποία προφητικώς ορίζεται ως ο συνδυασμός Εκκλησίας και Κράτους, προτυπώνοντας έτσι τους Μιλλερίτες να εγκαθιδρύουν σχέση Εκκλησίας-Κράτους το 1863, και επίσης προτυπώνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

Οι γυμνοί χορευτές του Ααρών, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την κίβδηλη εμπειρία της Λαοδίκειας, είναι ακριβώς όπως είχε καταντήσει το Μιλλεριτικό κίνημα το 1856. Η πνευματική εμπειρία που αντιπροσωπευόταν από τους χορευτές του Ααρών ετίθετο σε αντίθεση με την εμπειρία του Μωυσή, ο οποίος εξέφραζε τη ζηλοτυπία του χαρακτήρα του Θεού απέναντι στην ειδωλολατρία. Ένας «χορός» στην προφητεία είναι σύμβολο εξαπάτησης, και οι χορευτές του Ααρών αντιπροσώπευαν επίσης την εξαπάτηση που επιφέρει οι Ηνωμένες Πολιτείες, όταν εξαναγκάζουν τον κόσμο να «χορεύει» στον ήχο της μπάντας του Ναβουχοδονόσορα, ενώ η πόρνη της Τύρου άδει τα άσματά της.

Το 1863, το Λαοδικειακό Μιλλεριτικό κίνημα μετεξελίχθηκε στη νομίμως καταχωρισμένη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Όπως επισημάνθηκε σε προηγούμενα άρθρα, το 1863 η Ιεριχώ ανοικοδομήθηκε, διότι η Ιεριχώ αποτελεί σύμβολο της ευπορίας της Λαοδίκειας και λειτουργεί ως παραχάραξη της πόλεως της Ιερουσαλήμ. Το 1863, η εισαγωγή ενός παραχαραγμένου προφητικού πίνακα αντιπροσώπευε επανάληψη της ιστορίας του Ααρών, του χρυσού μόσχου και των χορευόντων μωρών. Η ιστορία της απελευθερώσεως στην Ερυθρά Θάλασσα έχει επανειλημμένως χρησιμοποιηθεί από την Αδελφή Ουάιτ για να καταδείξει την ιστορία του πρώιμου Αντβεντισμού, και η εφαρμογή αυτή εναρμονίζεται απολύτως με την ιστορία του Μωυσή και του Ααρών στη διαμάχη περί της εικόνας της ζηλοτυπίας.

Το 1863, η πρώτη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού άρχισε όταν μια εικόνα ζηλοτυπίας τοποθετήθηκε στην πύλη (εκκλησία), η οποία ήταν εμπρός από το θυσιαστήριο (Χριστός). Εκείνη η πρώτη γενεά κατόπιν «εισήλθε» σε μια κλιμακούμενη ιστορία βδελυγμάτων.

> Καὶ εἶπέν μοι· Υἱὲ ἀνθρώπου, ἆρον δὴ τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὴν ὁδὸν τοῦ βορρᾶ. Καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὴν ὁδὸν τοῦ βορρᾶ, καὶ ἰδοὺ πρὸς βορρᾶν, ἐπὶ τῇ πύλῃ τοῦ θυσιαστηρίου, ἡ εἰκὼν ταύτη τῆς ζηλοτυπίας ἐν τῇ εἰσόδῳ. Ἰεζεκιὴλ 8:5.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> «Ποια είναι η κατάστασή μας σε αυτόν τον φοβερό και επίσημο καιρό; Αλλοίμονο, ποια υπερηφάνεια επικρατεί στην εκκλησία, ποια υποκρισία, ποια απάτη, ποια αγάπη για την ενδυμασία, τη ματαιότητα και τη διασκέδαση, ποια επιθυμία για υπεροχή! Όλες αυτές οι αμαρτίες έχουν συσκοτίσει τον νου, ώστε τα αιώνια πράγματα να μη διακρίνονται. Δεν θα ερευνήσουμε τις Γραφές, ώστε να γνωρίσουμε πού βρισκόμαστε στην ιστορία αυτού του κόσμου; Δεν θα γίνουμε φωτισμένοι σχετικά με το έργο που επιτελείται για εμάς κατά τον παρόντα καιρό, και σχετικά με τη θέση που εμείς ως αμαρτωλοί πρέπει να κατέχουμε ενώ αυτό το έργο της εξιλέωσης προχωρεί; Εάν έχουμε κάποια μέριμνα για τη σωτηρία των ψυχών μας, πρέπει να κάνουμε μια αποφασιστική αλλαγή. Πρέπει να εκζητήσουμε τον Κύριο με αληθινή μετάνοια· πρέπει, με βαθιά συντριβή ψυχής, να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας, ώστε να εξαλειφθούν.»

> «Δεν πρέπει πλέον να παραμένουμε επάνω στο μαγεμένο έδαφος. Πλησιάζουμε ταχέως στο τέλος της δοκιμαστικής μας περιόδου. Ας διερευνήσει κάθε ψυχή: Πώς στέκομαι ενώπιον του Θεού; Δεν γνωρίζουμε πόσο σύντομα τα ονόματά μας μπορεί να ληφθούν στα χείλη του Χριστού και οι υποθέσεις μας να κριθούν οριστικά. Ποιες, ω ποιες, θα είναι αυτές οι αποφάσεις; Θα καταταχθούμε με τους δικαίους ή θα αριθμηθούμε με τους ασεβείς;»

> «Ας εγερθεί η εκκλησία και ας μετανοήσει ενώπιον του Θεού για τις αποστασίες της. Ας αφυπνισθούν οι φύλακες και ας δώσουν στη σάλπιγγα βέβαιο ήχο. Πρόκειται για μια συγκεκριμένη προειδοποίηση την οποία οφείλουμε να κηρύξουμε. Ο Θεός προστάζει τους δούλους Του: “Βόησον δυνατά, μη φεισθής, ύψωσον την φωνήν σου ως σάλπιγγα, και ανάγγειλον εις τον λαόν μου την παράβασίν των, και εις τον οίκον Ιακώβ τας αμαρτίας αυτών” (Ησαΐας 58:1). Πρέπει να κερδηθεί η προσοχή του λαού· εάν αυτό δεν γίνει, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη· και αν ακόμη άγγελος εξ ουρανού κατέβαινε και τους μιλούσε, τα λόγια του δεν θα ωφελούσαν περισσότερο απ’ ό,τι αν μιλούσε στο ψυχρό αυτί του θανάτου.»

> «Η εκκλησία πρέπει να αφυπνισθεί προς δράσιν. Το Πνεύμα του Θεού δεν μπορεί ποτέ να έλθει, έως ότου αυτή προετοιμάσει την οδόν. Πρέπει να υπάρξει ειλικρινής έρευνα καρδίας. Πρέπει να υπάρξει ενωμένη, επίμονη προσευχή, και διά της πίστεως διεκδίκησις των επαγγελιών του Θεού. Πρέπει να υπάρξει, όχι ένδυσις του σώματος με σάκκον, όπως κατά τους αρχαίους χρόνους, αλλά βαθιά ταπείνωσις ψυχής. Δεν έχουμε ούτε τον πρώτο λόγο για αυτοσυγχαρητισμό και αυτοεξύψωση. Πρέπει να ταπεινώσουμε εαυτούς υπό την κραταιάν χείρα του Θεού. Αυτός θα εμφανισθεί για να παρηγορήσει και να ευλογήσει τους αληθινούς εκζητητάς.» Selected Messages, βιβλίο 1, 125, 126.

Back to Articles