Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Πέντε

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

Οι Προφητικοί Παραλληλισμοί: Από το Μήνυμα του Ησαΐα στις Αποκαλύψεις των Εσχάτων Ημερών

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

Καθώς ο Ησαΐας παρουσιάζει το μήνυμα που παριστάνεται από τα εξήντα πέντε έτη (κεφάλαιο επτά, εδάφιο οκτώ), προς τον πονηρό ηγέτη της Ιερουσαλήμ, το πράττει πλησίον του «αγρού του γναφέως» και στο «άκρο του υδραγωγείου της άνω κολυμβήθρας», κατά το έτος 742 π.Χ. Το 742 π.Χ. αντιπροσωπεύει το 1863, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος με την αρχή. Η ανταρσία του 1863, με τη σειρά της, αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Το 1863 υπήρξε η αρχή της νομίμως καταχωρισμένης Λαοδικειακής Αντβεντιστικής εκκλησίας, και εκείνη η εκκλησία αφήνεται έρημη κατά τον «μεγάλο σεισμό» του νόμου της Κυριακής. Πώς θα μπορούσε ένα νομικό πρόσωπο, το οποίο διοικείται νομίμως από το Κράτος (και όχι το αντίστροφο, δηλαδή η Εκκλησία να ελέγχει το Κράτος), να εξακολουθήσει να υποστηρίζει το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, την εποχή κατά την οποία η ίδια εκείνη κυβέρνηση απαγορεύει νομίμως τη λατρεία κατά την εβδόμη ημέρα;

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

Στην αρχή και στο τέλος της διακονίας του Χριστού, Εκείνος καθάρισε τον ναό. Κατά τον πρώτο καθαρισμό του ναού, ο Χριστός επισήμανε ότι οι ηγέτες είχαν καταστήσει «τον οίκο του Πατρός του» σπήλαιο ληστών, ενώ κατά τον τελευταίο καθαρισμό του ναού δήλωσε ότι «ο οίκος τους» αφέθηκε σε αυτούς έρημος. Ο αρχαίος Ισραήλ απεικονίζει τον σύγχρονο Ισραήλ. Στην αρχή του Αντβεντισμού ανήγειρε και καθάρισε τον Μιλλεριτικό ναό, αλλά κατά τον τελικό καθαρισμό, τον καθαρισμό των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός εξεμείται από το στόμα Του, και τότε «ο οίκος τους» αφήνεται έρημος.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

Ο Ησαΐας βρίσκεται πλησίον τοῦ ἀγροῦ τοῦ γναφέως, ὅταν ἀντιμετωπίζει τὸν βασιλέα Ἄχαζ. Ὁ ἀγρὸς τοῦ γναφέως συμβολίζει τὸν καθαρισμὸ ποὺ ἐπιτελεῖται ἀπὸ τὸν Ἄγγελο τῆς Διαθήκης, ὁ ὁποῖος ἐξαίφνης ἔρχεται εἰς τὸν ναὸν Αὐτοῦ καὶ καθαρίζει τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευῒ ὡς μὲ «σάπωνος γναφέως». Αὐτὸς ὁ καθαρισμὸς ἐπιτελέσθηκε στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἀντβεντισμοῦ καὶ ἐπιτελεῖται ἐκ νέου στὸ τέλος.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ιδού, εγώ αποστέλλω τον αγγελιαφόρον μου, και θέλει ετοιμάσει την οδόν έμπροσθέν μου· και ο Κύριος, τον οποίον σεις ζητείτε, θέλει εξαίφνης ελθεί εις τον ναόν αυτού, ναι, ο άγγελος της διαθήκης, τον οποίον σεις επιποθείτε· ιδού, έρχεται, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Αλλ’ τις δύναται να υπομείνη την ημέραν της ελεύσεως αυτού; και τις θέλει σταθή όταν εμφανισθή; διότι αυτός είναι ως πυρ χωνευτηρίου και ως σάπων καθαριζόντων· και θέλει καθήσει ως χωνευτής και καθαριστής αργύρου· και θέλει καθαρίσει τους υιούς του Λευΐ και θέλει εκκαθαρίσει αυτούς ως χρυσόν και ως άργυρον, διά να προσφέρωσιν εις τον Κύριον προσφοράν εν δικαιοσύνη. Τότε η προσφορά του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ θέλει είσθαι ευάρεστος εις τον Κύριον, ως εν ταις ημέραις ταις αρχαίαις και ως εν τοις προτέρους έτεσιν. Μαλαχίας 3:1–4.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

Ο Ησαΐας συναντά τον Άχαζ, με το σημείο του υιού του, του οποίου το όνομα συμβολίζει ότι κατά τις έσχατες ημέρες «ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει». Το υπόλοιπο είναι εκείνοι που «επιστρέφουν». Ο Ησαΐας συναντά τον πονηρό βασιλέα Άχαζ κατά την ιστορία του καθαρισμού του ναού, η οποία άρχισε στην ιστορία των Μιλλεριτών το 1844 και οδηγήθηκε σε κατάληξη με την ανυπακοή το 1863. Στις έσχατες ημέρες ο καθαρισμός είναι η ιστορία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Εάν οι Μιλλερίτες είχαν ακολουθήσει την ανοικτή πρόνοια του Θεού που ακολούθησε το 1844, θα είχαν ολοκληρώσει το έργο.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «Εάν οι Αντβεντιστές, μετά τη μεγάλη απογοήτευση του 1844, είχαν μείνει σταθεροί στην πίστη τους και είχαν προχωρήσει ενωμένοι στην αποκαλυπτόμενη πρόνοια του Θεού, δεχόμενοι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και διακηρύττοντάς το στον κόσμο με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, θα είχαν δει τη σωτηρία του Θεού· ο Κύριος θα είχε ενεργήσει δυναμικά μαζί με τις προσπάθειές τους, το έργο θα είχε ολοκληρωθεί, και ο Χριστός θα είχε ήδη έλθει για να παραλάβει τον λαό Του στην ανταμοιβή του. Αλλά κατά την περίοδο της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας που ακολούθησε την απογοήτευση, πολλοί από τους πιστούς της έλευσης εγκατέλειψαν την πίστη τους.... Έτσι το έργο παρεμποδίστηκε, και ο κόσμος αφέθηκε στο σκοτάδι. Εάν ολόκληρο το σώμα των Αντβεντιστών είχε ενωθεί επάνω στις εντολές του Θεού και στην πίστη του Ιησού, πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία μας!» Evangelism, 695.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

Η αποτυχία να «προχωρήσουν ενωμένοι ακολουθώντας την ανοιγόμενη πρόνοια του Θεού» τους οδήγησε έως το 1856 σε μια λαοδικειακή κατάσταση, και η επακολουθήσασα αποστασία του 1863 σηματοδότησε την αρχή της περιπλάνησης στην έρημο, η οποία είχε προεικονισθεί από τον αρχαίο Ισραήλ, όταν απέτυχαν στη δέκατη και τελική δοκιμασία τους και κατόπιν καταδικάσθηκαν να πεθάνουν στην έρημο κατά τα επόμενα σαράντα έτη.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

Ο υἱός του Ησαΐα παρέχει την υπόσχεση ότι, κατά τον τελικό καθαρισμό του ναού των εσχάτων ημερών, «ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει». Η «επιστροφή» τους απεικονίζεται από τον Ιερεμία, στον οποίο δόθηκε η υπόσχεση ότι, εάν «επέστρεφε», θα γινόταν ο φρουρός του Θεού. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι εκείνοι που έχουν επιστρέψει από μια απογοήτευση.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

Εκείνοι που αποτελούν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες έχουν βιώσει μία απογοήτευση και ανέμειναν τον Κύριό τους. Έχουν προτυπωθεί από τις φρόνιμες παρθένους στην ιστορία των Μιλλεριτών, και τόσο στην αρχική όσο και στην τελική ιστορία δύο ράβδοι ενώνονται σε ένα έθνος, κατά την έκχυση του Αγίου Πνεύματος κατά τον καιρό της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

Ο ασεβής βασιλιάς Άχαζ αντιπροσωπεύει την ηγεσία του Ιούδα, η οποία θα έχει ακούσει το μήνυμα, αλλά απορρίπτει το μήνυμα που παρουσιάζεται από τον Ησαΐα, και πράττοντας τούτο «προσκόπτουσι, και πίπτουσι, και συντρίβονται, και παγιδεύονται, και συλλαμβάνονται». Αυτοί είναι εκείνοι που «ζητούσι τους έχοντας πνεύματα εγγαστριμύθων, και τους μάγους που ψιθυρίζουσι και μουρμουρίζουσι», αντιπροσωπεύοντας την εμπειρία του πνευματισμού στην οποία υποκύπτουν καθώς δέχονται την ισχυράν πλάνην της Β΄ Θεσσαλονικείς. Η απόρριψη εκ μέρους του Άχαζ του μηνύματος του Ησαΐα το 742 π.Χ. αντιστοιχεί προς το 1863, όταν απερρίφθη το μήνυμα του Μίλλερ. Ο Ησαΐας αποτελεί τύπο του Μίλλερ, και το μήνυμα αμφοτέρων, του Ησαΐα και του Μίλλερ, εστηρίζετο επί των «επτά καιρών», οι οποίοι ευρίσκουν το σημείο αγκυρώσεώς των στο εδάφιο οκτώ του εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα. Ο υιός του Μίλλερ (ο υιός του Ησαΐα) αντιπροσωπεύει το κίνημα του Ηλία που έρχεται κατά τις έσχατες ημέρες.

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

Η κρίση εναντίον του Άχαζ για την απόρριψή του περιλάμβανε την προφητεία ότι θα κατακυριευθεί από τον βασιλέα του βορρά, ο οποίος στις έσχατες ημέρες είναι η τριμερής ένωση της Σύγχρονης Ρώμης, η οποία κυβερνάται από τον παπισμό.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> Και ο Κύριος ελάλησε πάλιν προς εμέ, λέγων· Επειδή ο λαός ούτος απορρίπτει τα ύδατα του Σιλωάμ, τα οποία ρέουν ηρέμως, και ευφραίνεται εις τον Ρεσίν και τον υιόν του Ρεμαλία, διά τούτο, ιδού, ο Κύριος επιφέρει επ’ αυτούς τα ύδατα του ποταμού, ισχυρά και πολλά, ήτοι τον βασιλέα της Ασσυρίας και πάσαν την δόξαν αυτού· και θέλει υπερβή πάσας τας κοίτας αυτού και υπερχειλίσει πάσας τας όχθας αυτού· και θέλει διέλθει διά του Ιούδα· θέλει υπερχειλίσει και διαβή, θέλει φθάσει έως του τραχήλου· και το εκτεταμένον των πτερύγων αυτού θέλει πληρώσει το πλάτος της γης σου, ω Εμμανουήλ. Ησαΐας 8:5–8.

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

Ο Ησαΐας συνάντησε τον πονηρό βασιλιά Άχαζ στο άκρο του υδραγωγείου της άνω δεξαμενής, και μολονότι υπάρχει αβεβαιότητα μεταξύ των βιβλικών ιστορικών και αρχαιολόγων ως προς το αν η άνω δεξαμενή ήταν η ίδια δεξαμενή με τη δεξαμενή του Σιλωάμ κατά τον καιρό του Χριστού, το συμφραζόμενο της προφητείας του Ησαΐα απομακρύνει κάθε αμφιβολία, διότι ο Ησαΐας δηλώνει ότι ο βασιλιάς του βορρά επρόκειτο να επέλθει εναντίον του Άχαζ, επειδή είχε απορρίψει τα ύδατα του Σιλωά, που ρέουν απαλά. «Σιλωά» είναι η ονομασία της Παλαιάς Διαθήκης για το «Σιλωάμ» της Καινής Διαθήκης.

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

Ήταν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου ο Ιησούς θεράπευσε τον τυφλό, και ο πονηρός βασιλιάς Άχαζ αντιπροσωπεύει την τυφλή ηγεσία της Λαοδικείας, τόσο το 1863 όσο και κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, οι οποίοι αρνούνται να θεραπευθούν. Το «Σιλωά» και το «Σιλωάμ» αμφότερα σημαίνουν «απεσταλμένος», και ένα μήνυμα απεστάλη από τον Πατέρα προς τον Υιό, ο οποίος κατόπιν το έδωσε στον Γαβριήλ και στους αγίους αγγέλους, για να το μεταφέρουν στον Ησαΐα, ο οποίος έφερε το μήνυμα που είχε «αποσταλεί» από τον ουρανό σε έναν τυφλό ηγέτη της Λαοδικείας.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

Ο αγωγός από την άνω δεξαμενή, όπου ο Ησαΐας παρουσίασε το μήνυμα, αντιπροσωπεύει τον τόπο όπου η βροχή του Αγίου Πνεύματος μεταβιβάζεται στον λαό του Θεού, όπως επίσης αντιπροσωπεύεται από τους χρυσούς σωλήνες του οράματος του Ζαχαρία, ή από την κλίμακα του ονείρου του Ιακώβ.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «Εκείνο το οποίο ο Θεός έχει ετοιμάσει για εμάς παριστάνεται στον Ζαχαρία, κεφάλαια 3 και 4, και 4:12–14: “Και αποκρίθηκα πάλιν και είπα προς αυτόν· Τι είναι αυτοί οι δύο κλάδοι ελαίας, οι οποίοι διά των δύο χρυσών σωλήνων εκχέουν από μέσα τους το χρυσό έλαιο; Και μου απεκρίθη και είπε· Δεν γνωρίζεις τι είναι αυτά; Και είπα· Όχι, Κύριέ μου. Τότε είπε· Αυτοί είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι ιστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Ο Κύριος είναι πλήρης πόρων. Δεν έχει καμία έλλειψη μέσων. Εξαιτίας της έλλειψης πίστεως εκ μέρους μας, της προσκολλήσεώς μας στα επίγεια, της επιπόλαιης ομιλίας μας, της απιστίας μας, όπως αυτή εκδηλώνεται στη συνομιλία μας, πυκνές σκιές συγκεντρώνονται γύρω μας. Ο Χριστός δεν αποκαλύπτεται στον λόγο ή στον χαρακτήρα ως ο παντελώς αξιαγάπητος και ο πρώτος μεταξύ μυριάδων. Όταν η ψυχή αρκείται στο να υψώνει τον εαυτό της προς τη ματαιότητα, το Πνεύμα του Κυρίου μπορεί να πράξει ελάχιστα γι’ αυτήν. Η κοντόφθαλμη όρασή μας βλέπει τη σκιά, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει τη δόξα πέρα από αυτήν. Άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως οργισμένος ίππος ο οποίος επιδιώκει να λυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας στην πορεία του καταστροφή και θάνατο.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> «Θα κοιμόμαστε άραγε επάνω ακριβώς στο χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, είθε να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειαζόμαστε να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς διερχόμαστε διά της στενής πύλης, το πλάτος της είναι χωρίς όριο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 216, 217.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

Το «χρυσούν έλαιον» είναι τα μηνύματα του Πνεύματος του Θεού, τα οποία κατέρχονται από την άνω δεξαμενή μέσω του αγωγού, που είναι οι δύο χρυσοί σωλήνες, δηλαδή οι δύο μάρτυρες, η Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας, ή η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, ή ο νόμος και οι προφήτες, ή ο Μωυσής και ο Ηλίας.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «Οἱ κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι ενώπιον του Κυρίου πάσης της γης, κατέχουν τη θέση που κάποτε είχε δοθεί στον Σατανά ως σκεπάζον χερουβείμ. Διά των αγίων όντων που περιβάλλουν τον θρόνο Του, ο Κύριος διατηρεί αδιάκοπη επικοινωνία με τους κατοίκους της γης. Το χρυσό έλαιο αντιπροσωπεύει τη χάρη με την οποία ο Θεός διατηρεί τις λυχνίες των πιστών εφοδιασμένες, ώστε να μη τρεμοσβήσουν και σβήσουν. Εάν αυτό το άγιο έλαιο δεν εξεχέετο από τον ουρανό μέσω των μηνυμάτων του Πνεύματος του Θεού, τα όργανα του κακού θα είχαν πλήρη εξουσία επάνω στους ανθρώπους.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τις επικοινωνίες που μας αποστέλλει. Έτσι αρνούμαστε το χρυσό έλαιο το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, για να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι. Όταν ακουστεί η κλήση: “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού”, όσοι δεν έχουν λάβει το άγιο έλαιο, όσοι δεν έχουν διαφυλάξει τη χάρη του Χριστού στις καρδιές τους, θα διαπιστώσουν, όπως οι μωρές παρθένες, ότι δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Κύριό τους. Δεν έχουν, από μόνοι τους, τη δύναμη να προμηθευθούν το έλαιο, και η ζωή τους καταστρέφεται. Αλλά αν ζητηθεί το Άγιο Πνεύμα του Θεού, αν ικετεύουμε, όπως έκανε ο Μωυσής, “Δείξον μοι την δόξαν σου”, η αγάπη του Θεού θα εκχυθεί στις καρδιές μας. Μέσω των χρυσών σωλήνων, το χρυσό έλαιο θα μεταδοθεί σε εμάς. “Ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των Δυνάμεων.” Καθώς δέχονται τις λαμπρές ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης, τα τέκνα του Θεού λάμπουν ως φώτα μέσα στον κόσμο». Review and Herald, 20 Ιουλίου 1897.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

Το μήνυμα που ο Άχαζ απέρριπτε ήταν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο θα είχε κορυφωθεί στη δεύτερη έλευση του Χριστού, εάν η ηγεσία της Λαοδίκειας είχε δεχθεί το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια που τους «εστάλη» το 1856. Τότε εκείνο το μήνυμα θα είχε διογκωθεί σε δυνατή κραυγή, και ο λαός του Θεού θα είχε τελειώσει το έργο και θα βρισκόταν σε ειρήνη. Αντιθέτως, επέστρεψαν στον εμετό από τον οποίο είχαν ελευθερωθεί.

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

Ο Ησαΐας και ο Άχαζ παριστάνονται ως ευρισκόμενοι στη διαδικασία καθαρισμού του αγρού του γναφέως, η οποία επιτελείται από τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία. Τοποθετούνται συμβολικά εκεί όπου το «έλαιον» (ένα μήνυμα) εκχέεται στο όραμα του Ζαχαρία, και κατά τις έσχατες ημέρες, το μήνυμα του Ησαΐα προς τον Άχαζ είναι το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Ουαί· είναι το μήνυμα της κεκρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών· είναι το μήνυμα ότι ο όγδοος είναι εκ των επτά· είναι το μήνυμα του αμπελώνος· είναι το μήνυμα της «Αληθείας», τα οποία όλα αποτελούν στοιχεία της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, η οποία κατά τις έσχατες ημέρες παράγει τον καθαρισμό που παριστάνεται από τον αγρό του γναφέως.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

Ήταν και είναι επίσης το μήνυμα των «επτά καιρών», το οποίο μεταβάλλεται από τον θεμέλιο λίθο του Μίλλερ σε κεφαλή γωνίας, διότι ήταν η πρώτη αλήθεια, και επομένως πρέπει να είναι και η τελευταία αλήθεια. Το 1863 σημείωσε την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας καθαρισμού που άρχισε με την άφιξη του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844 και τελικώς έφθασε στο φως των «επτά καιρών» το 1856. Το 1844 το φως των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών σημείωσε μια αρχή που οδήγησε στο τέλος, το οποίο σημειώθηκε από τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Εντούτοις, η λαοδικειακή τύφλωση, τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος, αρνείται να δει τη σχέση των δύο οράσεων. Το 1863 αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας καθαρισμού που συμβαίνει πάντοτε όταν ένα μήνυμα αποσφραγίζεται, και το μήνυμα του τρίτου αγγέλου αποσφραγίσθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844.

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

Το φως του τρίτου αγγέλου, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1844, δεν ήταν ένα μεμονωμένο φως· ήταν εκείνο στο οποίο η Αδελφή Γουάιτ αναφέρεται ως «το προοδεύον φως του τρίτου αγγέλου». Το προοδεύον φως του τρίτου αγγέλου άρχισε το 1844 και εξακολουθεί να προχωρεί μέχρι να κλείσει ο καιρός της δοκιμασίας· αλλά όταν πρωτοήλθε, και όταν τελικώς ολοκληρωθεί, υπάρχει μια συγκεκριμένη περίοδος δοκιμασίας του τρίτου αγγέλου. Οι περίοδοι αυτές της δοκιμασίας, στην αρχή και στο τέλος, αντιπροσωπεύουν επίσης μια διαδικασία δοκιμασίας, την οποία ο Δανιήλ παρουσιάζει ως «αύξηση της γνώσεως», η οποία είναι επίσης το προοδεύον φως του τρίτου αγγέλου.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

Η διαδικασία της δοκιμασίας στην αρχή άρχισε το 1844, και το προοδεύον φως αυξανόταν σε γνώση έως ότου έφθασε στο συμπέρασμά του το 1856. Το αρχικό φως και το τελικό φως της περιόδου της δοκιμασίας είναι τα δύο οράματα του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, τα οποία αντιπροσωπεύουν το θεμέλιο και τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

Η περίοδος δοκιμασίας του πρώτου αγγέλου άρχισε στις 11 Αυγούστου 1840 και έληξε με την πρώτη απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844. Κατόπιν άρχισε η περίοδος δοκιμασίας του δεύτερου αγγέλου και συνεχίσθηκε έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Σε εκείνο το σημείο έφθασε ο τρίτος άγγελος, και η περίοδος δοκιμασίας του τρίτου αγγέλου συνεχίσθηκε έως ότου ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός απέρριψε το φως του τρίτου αγγέλου το 1863.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

Η περίοδος δοκιμασίας του τρίτου αγγέλου για τον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό είχε αρχή και τέλος, και η αρχή και το τέλος πρέπει να αντιπροσωπεύουν το ίδιο πράγμα, διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Το άνοιγμα του προοδευτικά αυξανόμενου φωτός του τρίτου αγγέλου ήταν το φως της εμφανίσεως (το όραμα «mareh») του δεκάτου τετάρτου εδαφίου του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ. Το τέλος του προοδευτικά αυξανόμενου φωτός του τρίτου αγγέλου ήταν το φως της καταπατήσεως του αγιαστηρίου και του στρατεύματος (το όραμα «chazon»), του δεκάτου τρίτου εδαφίου. Τα δύο οράματα είναι προφητικώς αλληλένδετα.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> Τότε θέλεις κάμει να ηχήσει η σάλπιγγα του ιωβηλαίου την δεκάτην ημέραν του εβδόμου μηνός· κατά την ημέραν του εξιλασμού θέλετε κάμει τη σάλπιγγα να ηχήσει εις πάσαν την γην σας. Λευιτικόν 25:9.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

Η σάλπιγγα που έπρεπε να ηχήσει κατά την Ημέρα του Εξιλασμού, η οποία ήταν η 22α Οκτωβρίου 1844, ήταν η σάλπιγγα του Ιωβηλαίου, η οποία αντιπροσωπεύει τον ιερό κύκλο των επτά ετών, που ανέρχεται σε δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες. Ο Κύριος προόριζε να οδηγήσει τον αρχαίο Ισραήλ απευθείας στη Γη της Επαγγελίας, αλλά η ανταρσία τους εμπόδισε να συμβεί αυτό. Ο Κύριος προόριζε να οδηγήσει τον σύγχρονο Ισραήλ απευθείας στη Γη της Επαγγελίας, αλλά η ανταρσία εμπόδισε να συμβεί αυτό. Εάν ο σύγχρονος Ισραήλ είχε υπακούσει στο προοδευτικά αυξανόμενο φως του τρίτου αγγέλου, θα είχε προειδοποιήσει τον κόσμο και ο Κύριος θα είχε επιστρέψει πριν από περισσότερο από εκατό χρόνια.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

Για να συμβεί αυτό, ο Κύριος θα έπρεπε να είχε επιτελέσει έναν μετασχηματισμό μεταξύ των Μιλλεριτών, και αυτός ο μετασχηματισμός προσδιορίζεται στις Γραφές ως το μυστήριο του Θεού. Εάν ο Αντβεντισμός είχε ακολουθήσει το προχωρούν φως του τρίτου αγγέλου, τότε η σάλπιγγα του Ιωβηλαίου θα είχε ηχήσει αδιάλειπτα μέχρι το τέλος, διότι είναι κατά τις ημέρες κατά τις οποίες ηχεί η έβδομη σάλπιγγα που τελειώνεται το μυστήριο του Θεού. Στην Αποκάλυψη δέκα, εκείνη η σάλπιγγα, η οποία είναι η σάλπιγγα του Ιωβηλαίου, και επίσης η σάλπιγγα του τρίτου αλίμονο, άρχισε να ηχεί στις 22 Οκτωβρίου 1844.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> Και ο άγγελος, τον οποίον είδα να στέκεται επάνω στη θάλασσα και επάνω στη γη, ύψωσε το χέρι του προς τον ουρανό, και ορκίσθηκε εις Εκείνον που ζει στους αιώνας των αιώνων, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όσα είναι εν αυτώ, και τη γη και όσα είναι εν αυτή, και τη θάλασσα και όσα είναι εν αυτή, ότι χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον· αλλά κατά τις ημέρες της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν πρόκειται να σαλπίσει, θα τελεσθεί το μυστήριο του Θεού, καθώς το ανήγγειλε στους δούλους Αυτού, τους προφήτες. Αποκάλυψις 10:5–7.

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

Η δοκιμαστική διαδικασία καθαρισμού που άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, η οποία ήταν το προχωρούν φως του τρίτου αγγέλου, άρχισε με το φως του Δανιήλ, κεφάλαιο οκτώ, εδάφιο δεκατέσσερα, και τελείωσε με το φως του Δανιήλ, κεφάλαιο οκτώ, εδάφιο δεκατρία. Άρχισε με την απάντηση του εδαφίου δεκατέσσερα και τελείωσε με την ερώτηση του εδαφίου δεκατρία.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

Αυτά τα δεκαεννέα έτη προτυπώθηκαν από την άφιξη του προειδοποιητικού μηνύματος του Ησαΐα προς τον Άχαζ, τον βασιλέα του κυριολεκτικού Ιούδα, κατά τη διάρκεια ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ βορρά και νότου. Εκείνα τα δεκαεννέα έτη έληξαν με τον βασιλέα του βορρά να οδηγεί τον Ισραήλ σε αιχμαλωσία. Εκείνα τα δεκαεννέα έτη προτύπωναν την έλευση του τρίτου αγγέλου το 1844, έως την εξέγερση του 1863. Το προχωρούν φως του τρίτου αγγέλου παριστανόταν από το μήνυμα του Ησαΐα.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

Η απόρριψη εκείνου του προχωρούντος φωτός έφερε το τέλος του Μιλλεριτικού κινήματος, και κατά την περίοδο εκείνη της δοκιμασίας το Φιλαδελφιανό Μιλλεριτικό Κίνημα μεταβλήθηκε στην Εκκλησία της Λαοδικείας. Τα δεκαεννέα έτη που άρχισαν το 742 π.Χ. και τα δεκαεννέα έτη που άρχισαν το 1844, αμφότερα αντιπροσωπεύουν μια διαδικασία δοκιμασίας και καθαρισμού κατά τις έσχατες ημέρες, δηλαδή την τελική περίοδο δοκιμασίας του προχωρούντος φωτός του τρίτου αγγέλου.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

Κατ’ ἐκείνην την τελική διαδικασία δοκιμασίας, το μυστήριο του Θεού θα ολοκληρωθεί. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι εκείνοι οι οποίοι αναμένουν, επιστρέφουν και σφραγίζονται.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> Δέσε τη μαρτυρία, σφράγισε τον νόμο μεταξύ των μαθητών μου. Και εγώ θα περιμένω τον Κύριο, που κρύβει το πρόσωπό Του από τον οίκο του Ιακώβ, και θα ελπίζω σ’ Αυτόν. Ιδού, εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Κύριος είμαστε για σημεία και για τέρατα στον Ισραήλ από τον Κύριο των δυνάμεων, ο οποίος κατοικεί στο όρος Σιών. Ησαΐας 8:16–18.

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

Η καταληκτική περίοδος δοκιμασίας του προελαύνοντος φωτός του τρίτου αγγέλου κατά τις έσχατες ημέρες άρχισε εκεί όπου άρχισε η αρχική περίοδος δοκιμασίας. Άρχισε όταν ο Ιησούς ύψωσε το χέρι Του προς τον ουρανό και διακήρυξε «ότι χρόνος δεν θέλει είσθαι πλέον». Η διακήρυξη εκείνη έλαβε χώρα στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν η έβδομη σάλπιγγα ανήγγειλε το Ιωβηλαίο κατά τη λήξη του ιερού κύκλου του επτά. Ο κύκλος των επτά ετών, επαναλαμβανόμενος επτά φορές, ήταν κυριολεκτικώς σαράντα εννέα έτη, ή δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

Το 1989 σηματοδοτεί τον «καιρό του τέλους» στην κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και το 1989 σηματοδοτεί τη λήξη των εκατόν είκοσι έξι ετών που άρχισαν με την αποστασία του 1863. Η κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων άρχισε στον «καιρό του τέλους», με ένα σύμβολο των «επτά καιρών», διότι το εκατόν είκοσι έξι αποτελεί το ένα δέκατο του χιλίων διακοσίων εξήντα, το οποίο με τη σειρά του είναι το ήμισυ των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

Ο Ιησούς πάντοτε παριστάνει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος, και η αρχή της κινήσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων εσημάνθη με ένα σύμβολο των «επτά καιρών», καθώς ακριβώς συμβαίνει και στο τέλος της κινήσεως. Οι ημέρες του ήχου της εβδόμης αγγέλου, όταν το μυστήριον του Θεού τελειώνεται, ήρχισαν κατά την ολοκλήρωση των «τριών και ημίσεος» ημερών του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η Εβδόμη Σάλπιγγα, η οποία είναι επίσης και το τρίτο Ουαί, ήχησε τη δευτέρα της νότα στις 7 Οκτωβρίου 2023, και το μυστήριον του Θεού τώρα τελειώνεται, καθώς «εκήρυξεν εις τους δούλους αυτού τους προφήτας». Το τέλος της κινήσεως σημαίνεται με ένα σύμβολο των «επτά καιρών», όπως ακριβώς και η αρχή αυτής της ιδίας κινήσεως.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

Κατά τον καιρό του τέλους, το 1798, οι «επτά καιροί» της αγανακτήσεως του Θεού κατά του βορείου βασιλείου έληξαν, και στο τέλος του κινήματος των Μιλλεριτών, η απόρριψη των αληθειών που συνδέονται με τους «επτά καιρούς» σήμανε την αποστασία του 1863. Ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος, και το κίνημα του πρώτου αγγέλου (οι Μιλλερίτες) απεικονίζει το κίνημα του τρίτου αγγέλου (οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες). Και τα δύο κινήματα αρχίζουν και τελειώνουν με τους «επτά καιρούς». Αυτά δεν μπορεί κανείς να τα επινοήσει.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> «Όσοι κατέχουν θέσεις ευθύνης δεν πρέπει να προσχωρούν στις αρχές της αυτάρεσκης απολαύσεως και της σπατάλης του κόσμου, διότι δεν έχουν την πολυτέλεια να το πράξουν· και, ακόμη κι αν την είχαν, οι χριστοειδείς αρχές δεν θα το επέτρεπαν. Χρειάζεται να δίδεται ποικίλη διδασκαλία. “Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήση διδασκαλίαν; τους απογαλακτισθέντας από του γάλακτος και αποσπασθέντας από των μαστών. Διότι πρέπει να προστεθή προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί.” Ούτω ο λόγος του Κυρίου πρέπει με υπομονή να τίθεται ενώπιον των παιδιών και να παραμένει ενώπιόν τους, από γονείς που πιστεύουν στον λόγο του Θεού. “Διότι με τραυλίζοντα χείλη και με άλλην γλώσσαν θέλει λαλήσει προς τούτον τον λαόν. Προς τους οποίους είπε, Ούτη είναι η ανάπαυσις, με την οποίαν δύνασθε να αναπαύσητε τον κεκοπιακότα· και ούτη είναι η αναψυχή· αλλά δεν ηθέλησαν να ακούσωσι. Και ο λόγος του Κυρίου ήτο προς αυτούς, προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμή επί γραμμήν, γραμμή επί γραμμήν· ολίγον εδώ, ολίγον εκεί· διά να υπάγωσι και να πέσωσι προς τα οπίσω, και να συντριφθώσι, και να παγιδευθώσι, και να συλληφθώσι.” Γιατί;—διότι δεν έδωσαν προσοχή στον λόγο του Κυρίου που ήλθε προς αυτούς.»

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> «Αυτό σημαίνει εκείνους που δεν έχουν λάβει διδασκαλία, αλλά έχουν περιθάλψει τη δική τους σοφία και έχουν επιλέξει να ενεργούν οι ίδιοι σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες. Ο Κύριος δίδει σε αυτούς τη δοκιμασία, ώστε είτε να λάβουν τη θέση τους για να ακολουθήσουν τη συμβουλή Του, είτε να αρνηθούν και να πράξουν σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες· και τότε ο Κύριος θα τους αφήσει στο βέβαιο αποτέλεσμα. Σε όλες τις οδούς μας, σε όλη την υπηρεσία μας προς τον Θεό, Εκείνος μας λέγει: “Δός Μου την καρδία σου.” Είναι το υποτακτικό, διδακτό πνεύμα που ο Θεός επιθυμεί. Εκείνο που προσδίδει στην προσευχή την αρετή της είναι το γεγονός ότι αναπνέεται από καρδιά αγαπώσα και υπάκουη.»

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> «Ο Θεός απαιτεί ορισμένα πράγματα από τον λαό Του· εάν εκείνοι πουν: Δεν θα παραδώσω την καρδιά μου για να πράξω αυτό το πράγμα, ο Κύριος τούς αφήνει να προχωρούν κατά τη δήθεν σοφή τους κρίση, χωρίς ουράνια σοφία, έως ότου εκπληρωθεί αυτή η γραφή [Ησαΐας 28:13]. Δεν πρέπει να λέγετε: Θα ακολουθήσω την καθοδήγηση του Κυρίου μέχρι ενός ορισμένου σημείου που συμφωνεί με τη δική μου κρίση, και κατόπιν να προσκολλάσθε στις δικές σας ιδέες, αρνούμενοι να μορφωθείτε κατά την ομοιότητα του Κυρίου. Ας τεθεί το ερώτημα: Είναι αυτό το θέλημα του Κυρίου; και όχι: Είναι αυτή η γνώμη ή η κρίση του—–;» Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles