Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι Οκτώ

Walls

Τείχη

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.

Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την αρχή του Αντβεντισμού, την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, την αρχή του προτεσταντικού κέρατος και την αρχή του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει το τέλος όλων αυτών των γραμμών.

Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.

Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την ιστορία των αγγελμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από το 1798 έως το 1844, και την έναρξη της ερευνητικής κρίσεως του Θεού. Η μαρτυρία του παραλληλίζεται με το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει την ιστορία του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής, και την έναρξη της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού. Η μαρτυρία του παραλληλίζεται με τα κεφάλαια ένα έως τρία του Δανιήλ.

Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.

Ο Ναβουχοδονόσορ σηματοδοτεί το τέλος των «επτά καιρών» που επήλθαν επί του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ το 1798, όταν η βασιλεία του αποκαταστάθηκε σ’ αυτόν, αφού έζησε με καρδία θηρίου. Η μαρτυρία του συνεχίζεται έως την έναρξη της ανακριτικής κρίσεως στο τέλος των «επτά καιρών» που επήλθαν επί του νότιου βασιλείου του Ιούδα το 1844. Στη μαρτυρία του η λέξη «ώρα» αντιπροσωπεύει το μήνυμα της ώρας της κρίσεως του πρώτου αγγέλου, και κατόπιν, εκ νέου, αντιπροσωπεύει την άφιξη εκείνου του μηνύματος. Η «ώρα» στη μαρτυρία του σηματοδοτεί τόσο το 1798 όσο και το 1844, τα οποία αμφότερα αντιπροσωπεύουν το τέλος της πρώτης αγανακτήσεως και της τελευταίας αγανακτήσεως αντιστοίχως.

Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.

Το τέλος του Βαλτάσαρ σηματοδοτείται από τη μυστική γραφή, η οποία ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι. Οι «επτά καιροί», είτε παριστάνονται ως «ώρα», ως «διασκορπισμός» ή ως «δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι», αποτελούν σύμβολο κρίσεως. Η κρίση του Νεβρώδ ήταν «διασκορπισμός», του Ναβουχοδονόσορ ήταν «επτά καιροί», και του Βαλτάσαρ ήταν δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι. Όταν ο Ναβουχοδονόσορ έκρινε τους τρεις αξίους, έβαλε να θερμανθεί η κάμινος «επτά φορές» περισσότερο από το σύνηθες.

The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.

Η κρίση των «επτά καιρών» επισημαίνεται κατά την άφιξη του πρώτου αγγέλματος και κατά την άφιξη του τρίτου αγγέλματος. Το τέλος του Μιλλεριτικού Αντβεντισμού το 1863 αρχίζει με την απόρριψη του δόγματος των «επτά καιρών», και εκατόν είκοσι έξι έτη αργότερα, το 1989, «ο καιρός του τέλους» για την ιστορία του τρίτου αγγέλου έφθασε. Το εκατόν είκοσι έξι είναι σύμβολο των «επτά καιρών»· επομένως, το τέλος του κινήματος του πρώτου αγγέλου το 1863, έως την αρχή του κινήματος του τρίτου αγγέλου το 1989, συνδέεται μέσω των «επτά καιρών» διά του συμβολικού εκατόν είκοσι έξι.

Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.

Ωστόσο, η μαρτυρία της πτώσεως του Βαλτάσαρ στο πέμπτο κεφάλαιο του Δανιήλ διδάσκει ότι κανείς δεν δύναται να διακρίνει την κρίση των «επτά καιρών», μολονότι είναι γραμμένη επάνω στον «τοίχο». Για το Ρεπουμπλικανικό κέρας, η κρίση είναι γραμμένη επάνω στον «τοίχο διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους» του Thomas Jefferson, ο οποίος αφαιρείται στο πέμπτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Για το αληθινό Προτεσταντικό κέρας, η κρίση είναι γραμμένη επάνω στους δύο ιερούς χάρτες που είναι αναρτημένοι στον «τοίχο», ώστε εκείνοι που το διαβάζουν να τρέξουν. Αλλά μέσα στην τύφλωση της Λαοδικείας τα λόγια είναι αδιάκριτα. Και στις δύο περιπτώσεις, τα λόγια της κρίσεως δηλώνουν ότι τόσο το αληθινό Προτεσταντικό όσο και το Ρεπουμπλικανικό κέρας ζυγίζονται στις πλάστιγγες και ευρίσκονται ελλιπή. Η ιστορία του Βαλτάσαρ έχει ένα μήνυμα για το Ρεπουμπλικανικό κέρας, το οποίο αντιπροσωπεύει τα έθνη του κόσμου.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.

> «Στην ιστορία του Ναβουχοδονόσορα και του Βαλτάσαρ, ο Θεός μιλά στα έθνη του σήμερα». Signs of the Times, 20 Ιουλίου 1891.

The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.

Η ιστορία του Βαλτάσαρ έχει επίσης ένα μήνυμα για το προτεσταντικό κέρας, το οποίο αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους του κόσμου.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.

> «Στην ιστορία του Ναβουχοδονόσορ και του Βαλτάσαρ, ο Θεός μιλεί προς τον λαό του σήμερα». Bible Echo, 17 Σεπτεμβρίου 1894.

The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.

Η αμαρτία του Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει την αμαρτία και των δύο κεράτων του θηρίου της γης. Η αμαρτία καθενός από τα κέρατα εντοπίζεται στην απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών τους, ενώ έχουν πλήρη γνώση αυτών των αληθειών. Το Ρεπουμπλικανικό κέρας λογοδοτεί στο φως του Συντάγματος και της αρχικής ιστορίας κατά την οποία παρήχθη εκείνο το θεϊκό έγγραφο, αλλά έκτοτε αυτό έχει προοδευτικά απορριφθεί. Όταν το έθνος λαλήσει ως δράκων, το συμβολικό τείχος του χωρισμού εκκλησίας και κράτους θα έχει καταρριφθεί. Όσον αφορά το αληθινά Προτεσταντικό κέρας, το φως από την ιστορία του μηνύματος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, όταν θεμελιώθηκαν οι βάσεις, έχει προοδευτικά απορριφθεί και θα συνεχίσει να απορρίπτεται ολοένα περισσότερο, έως ότου και το «τείχος» του νόμου του Θεού, τελικά, απορριφθεί.

> “The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.

> «Ο προφήτης εδώ περιγράφει έναν λαό ο οποίος, σε καιρό γενικής αποστασίας από την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, επιζητεί να αποκαταστήσει τις αρχές που αποτελούν το θεμέλιο της βασιλείας του Θεού. Είναι επισκευαστές του ρήγματος που έχει γίνει στον νόμο του Θεού—του τείχους που Αυτός έχει θέσει γύρω από τους εκλεκτούς Του για την προστασία τους, και του οποίου η υπακοή στα προστάγματα της δικαιοσύνης, της αλήθειας και της καθαρότητας πρόκειται να αποτελεί τη διαρκή τους προφύλαξη.»

> “In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.

> «Με λόγια αδιαμφισβήτητης σημασίας ο προφήτης υποδεικνύει το συγκεκριμένο έργο αυτού του υπολοίπου λαού που οικοδομεί το τείχος. “Ἐὰν ἀποστρέψῃς τὸν πόδα σου ἀπὸ τοῦ σαββάτου, ἀπὸ τοῦ πράττειν τὰ θελήματά σου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἁγίᾳ μου, καὶ ὀνομάσῃς τὸ σάββατον τρυφήν, ἅγιον Κυρίῳ, ἔντιμον, καὶ τιμήσῃς αὐτὸ, μὴ ἀκολουθῶν ταῖς ὁδοῖς σου, μηδὲ ζητῶν τὰ θελήματά σου, μηδὲ λαλῶν τοὺς λόγους σου· τότε θέλεις ἐντρυφᾶν ἐν Κυρίῳ, καὶ θέλω σε κάμει νὰ ἐπιβῇς ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους τῆς γῆς, καὶ θέλω σε θρέψει με τὴν κληρονομίαν τοῦ Ἰακὼβ τοῦ πατρός σου· διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησεν αὐτό.” Ησαΐας 58:13, 14.» Προφήτες και Βασιλείς, 677, 678.

The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.

Η βιβλική μεθοδολογία που αποκαλύφθηκε από αγγέλους στον William Miller αντιπροσωπεύει τους προφητικούς νόμους του Θεού, και, σε αντίθεση με τον αρχαίο Ισραήλ, ο σύγχρονος Ισραήλ επρόκειτο να είναι οι θεματοφύλακες όχι μόνον του νόμου των Δέκα Εντολών, αλλά και των προφητειών.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> «Ο Θεός έχει καλέσει την εκκλησία Του κατά την παρούσα εποχή, καθώς κάλεσε τον αρχαίο Ισραήλ, να στέκεται ως φως επάνω στη γη. Με τη δυνατή σμίλη της αλήθειας, με τα αγγέλματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου, τους έχει διαχωρίσει από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τους φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Εαυτό Του. Τους έχει καταστήσει θεματοφύλακες του νόμου Του και τους έχει εμπιστευθεί τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον παρόντα καιρό. Όπως τα ιερά λόγια που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερή παρακαταθήκη, η οποία πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο. Οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης 14 παριστούν τον λαό που δέχεται το φως των αγγελμάτων του Θεού και εξέρχεται ως όργανό Του για να ηχήσει την προειδοποίηση σε όλο το μήκος και το πλάτος της γης. Ο Χριστός δηλώνει προς τους ακολούθους Του: “Εσείς είστε το φως του κόσμου.” Σε κάθε ψυχή που δέχεται τον Ιησού, ο σταυρός του Γολγοθά λέγει: “Ιδού η αξία της ψυχής: «Πηγαίνετε σε όλον τον κόσμο και κηρύξτε το ευαγγέλιο σε κάθε κτίσμα.»” Τίποτε δεν πρέπει να επιτραπεί να παρεμποδίσει αυτό το έργο. Είναι το υπέρτατα σπουδαίο έργο για τον παρόντα χρόνο· πρέπει να εκτείνεται τόσο μακριά όσο η αιωνιότητα. Η αγάπη που ο Ιησούς έδειξε για τις ψυχές των ανθρώπων με τη θυσία που έκανε για την απολύτρωσή τους θα ενεργοποιεί όλους τους ακολούθους Του.» Testimonies, τόμος 5, 455.

The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.

Οι «μεγάλες αλήθειες της προφητείας», οι οποίες μεταδόθηκαν από αγγέλους και εδραιώθηκαν μέσω του έργου του William Miller, είναι «ιερά παρακαταθήκη προς μετάδοση στον κόσμο». Ο νόμος των Δέκα Εντολών, οι νόμοι της φύσεως, οι νόμοι της υγείας και οι νόμοι της προφητικής μελέτης δόθηκαν από τον ίδιο Μέγα Νομοθέτη, και η απόρριψη μίας Εντολής σημαίνει απόρριψη όλων. Η απόρριψη της μεθοδολογίας που δόθηκε στον William Miller άρχισε ως προοδευτική ανταρσία, η οποία τελικώς θα οδηγήσει τον Αντβεντισμό στην απόρριψη του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας.

> “The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.

> «Ο Κύριος έχει διαφορά με τον λαό που ομολογεί ότι είναι δικός Του κατά τις έσχατες αυτές ημέρες. Μέσα σε αυτή τη διαφορά, άνθρωποι που κατέχουν θέσεις ευθύνης θα ακολουθήσουν πορεία ευθέως αντίθετη προς εκείνη που ακολούθησε ο Νεεμίας. Όχι μόνο οι ίδιοι θα αγνοήσουν και θα καταφρονήσουν το Σάββατο, αλλά θα προσπαθήσουν να το αποκρύψουν και από τους άλλους, θάβοντάς το κάτω από τα συντρίμμια του εθίμου και της παράδοσης. Μέσα στις εκκλησίες και σε μεγάλες υπαίθριες συναθροίσεις, λειτουργοί του ευαγγελίου θα πιέζουν τον λαό για την αναγκαιότητα της τηρήσεως της πρώτης ημέρας της εβδομάδος. Υπάρχουν συμφορές στη θάλασσα και στην ξηρά· και οι συμφορές αυτές θα αυξηθούν, ενώ η μία καταστροφή θα ακολουθεί από κοντά την άλλη· και η μικρή ομάδα των ευσυνείδητων τηρητών του Σαββάτου θα υποδεικνύεται ως εκείνη που επιφέρει την οργή του Θεού επάνω στον κόσμο εξαιτίας της παραβάσεως της Κυριακής.»

> “Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

> «Ο Σατανάς προωθεί αυτό το ψεύδος, ώστε να αιχμαλωτίσει τον κόσμο. Είναι το σχέδιό του να εξαναγκάσει τους ανθρώπους να αποδεχθούν πλάνες. Συμμετέχει ενεργώς στη διάδοση όλων των ψευδών θρησκειών και δεν θα σταματήσει μπροστά σε τίποτε στις προσπάθειές του να επιβάλει εσφαλμένα δόγματα. Κάτω από τον μανδύα του θρησκευτικού ζήλου, άνθρωποι επηρεασμένοι από το πνεύμα του έχουν επινοήσει τα πλέον σκληρά βασανιστήρια για τους συνανθρώπους τους και τους έχουν επιφέρει τα πλέον φρικτά παθήματα. Ο Σατανάς και οι πράκτορές του έχουν ακόμη το ίδιο πνεύμα· και η ιστορία του παρελθόντος θα επαναληφθεί στις ημέρες μας.»

> “There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

> «Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν θέσει τον νου και τη θέλησή τους στο να επιτελέσουν το κακό· στα σκοτεινά βάθη της καρδιάς τους έχουν αποφασίσει ποια εγκλήματα θα διαπράξουν. Αυτοί οι άνθρωποι απατούν τον εαυτό τους. Έχουν απορρίψει τον μέγα κανόνα του δικαίου του Θεού, και στη θέση του έχουν υψώσει ένα δικό τους μέτρο· και, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με αυτό το μέτρο, αποφαίνονται ότι είναι άγιοι. Ο Κύριος θα τους επιτρέψει να φανερώσουν ό,τι υπάρχει στις καρδιές τους, να εκδηλώσουν το πνεύμα του κυρίου που τους ελέγχει. Θα τους αφήσει να δείξουν το μίσος τους προς τον νόμο Του με τη μεταχείρισή τους προς εκείνους που είναι πιστοί στις απαιτήσεις του. Θα κινούνται από το ίδιο πνεύμα θρησκευτικής μανίας που υποκίνησε τον όχλο που σταύρωσε τον Χριστό· Εκκλησία και Κράτος θα ενωθούν στην ίδια διεφθαρμένη αρμονία.»

> “The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

> «Η εκκλησία του παρόντος καιρού έχει ακολουθήσει στα ίχνη των Ιουδαίων των παλαιών χρόνων, οι οποίοι παραμέρισαν τις εντολές του Θεού για χάρη των δικών τους παραδόσεων. Έχει μεταβάλει το διάταγμα, παραβεί την αιώνια διαθήκη, και τώρα, όπως και τότε, το αποτέλεσμα είναι υπερηφάνεια, απιστία και αθεΐα. Η αληθινή της κατάσταση εκτίθεται στα εξής λόγια από την ωδή του Μωυσή: “Διεφθάρησαν, το στίγμα τους δεν είναι το στίγμα των τέκνων αυτού· είναι γενεά διεστραμμένη και σκολιά. Ούτω ανταποδίδετε εις τον Κύριον, λαέ μωρέ και ασύνετε; Δεν είναι αυτός ο Πατήρ σου, που σε εξηγόρασε; Αυτός δεν σε έκαμε και σε εστερέωσε;”» Review and Herald, 18 Μαρτίου 1884.

The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.

Η τελική απόρριψη της αλήθειας από τον Αντβεντισμό λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής, καθώς ο Αντβεντισμός επαναλαμβάνει την ιστορία του αρχαίου Ισραήλ, όταν, «κινούμενοι από το ίδιο πνεύμα θρησκευτικής μανίας που υποκινούσε τον όχλο ο οποίος σταύρωσε τον Χριστό, εκκλησία και κράτος θα ενωθούν στην ίδια διεφθαρμένη αρμονία». Η προοδευτική αποστασία του Αντβεντισμού παριστάνεται στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, με τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα, τα οποία προφητικώς σηματοδοτούν τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού που άρχισε το 1863. Το τελικό βδέλυγμα είναι όταν οι ηγέτες της Ιερουσαλήμ προσκυνούν τον ήλιο.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> Και με έφερε στην εσωτερική αυλή του οίκου του Κυρίου, και ιδού, στην είσοδο του ναού του Κυρίου, ανάμεσα στο πρόναο και στο θυσιαστήριο, ήσαν περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα τους στραμμένα προς τον ναό του Κυρίου και τα πρόσωπά τους προς την ανατολή· και προσκυνούσαν τον ήλιο προς την ανατολή. Τότε μου είπε: Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; Είναι μικρό πράγμα για τον οίκο του Ιούδα να πράττουν τα βδελύγματα που πράττουν εδώ; Διότι γέμισαν τη γη με βία και επέστρεψαν για να με παροργίζουν· και ιδού, βάζουν τον κλάδο στη μύτη τους. Διά τούτο και εγώ θα πράξω με οργή· ο οφθαλμός μου δεν θα φεισθεί, ούτε θα ελεήσω· και αν ακόμη κράξουν στα αυτιά μου με δυνατή φωνή, εγώ δεν θα τους ακούσω. Ιεζεκιήλ 8:16–18.

The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.

Η κρίση που επέρχεται κατά τον καιρό εκείνο απεικονίζεται στην «ώρα» της κρίσεως του Βαλτάσαρ.

> Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.

> Ο βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἔκαμε μέγα συμπόσιον εἰς χιλίους ἄρχοντάς του, καὶ ἔπινε οἶνον ἐνώπιον τῶν χιλίων. Ὁ Βαλτάσαρ, ἐνῷ ἐγεύετο τὸν οἶνον, προσέταξε νὰ φέρουν τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα ὁ πατὴρ αὐτοῦ Ναβουχοδονόσορ εἶχεν ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸν ναὸν τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πίνωσιν ἐν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς, οἱ ἄρχοντές του, αἱ γυναῖκές του καὶ αἱ παλλακίδες του. Τότε ἔφεραν τὰ χρυσᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα εἶχον ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ὁ βασιλεὺς, οἱ ἄρχοντές του, αἱ γυναῖκές του καὶ αἱ παλλακίδες του ἔπιον ἐν αὐτοῖς. Ἔπινον οἶνον καὶ ᾔνουν τοὺς θεοὺς τοῦ χρυσοῦ, τοῦ ἀργύρου, τοῦ χαλκοῦ, τοῦ σιδήρου, τοῦ ξύλου καὶ τοῦ λίθου. Κατ’ αὐτὴν τὴν ὥραν ἐφάνησαν δάκτυλοι χειρὸς ἀνθρώπου, καὶ ἔγραφον ἀπέναντι τοῦ λυχνοστατοῦ ἐπὶ τοῦ κονιάματος τοῦ τοίχου τοῦ βασιλικοῦ παλατίου· καὶ ὁ βασιλεὺς εἶδε τὸ μέρος τῆς χειρὸς ποὺ ἔγραφε. Τότε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως ἠλλοιώθη, καὶ οἱ λογισμοὶ αὐτοῦ τὸν ἐτάραττον, ὥστε αἱ ἁρμονίαι τῆς ὀσφύος αὐτοῦ ἐλύθησαν, καὶ τὰ γόνατά του ἐκτυποῦσαν τὸ ἓν ἐπὶ τοῦ ἄλλου. Ὁ βασιλεὺς ἐβόησε μεγάλως νὰ εἰσαχθῶσιν οἱ ἀστρολόγοι, οἱ Χαλδαῖοι καὶ οἱ μάντεις. Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος· Ὅστις ἀναγνώσῃ ταύτην τὴν γραφὴν καὶ μοι δείξῃ τὴν ἐρμηνείαν αὐτῆς, θὰ ἐνδυθῇ πορφύραν, θὰ ἔχῃ χρυσῆν ἅλυσιν περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ θὰ εἶναι τρίτος ἄρχων ἐν τῇ βασιλείᾳ. Τότε εἰσῆλθον πάντες οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλέως· ἀλλ’ δὲν ἠδυνήθησαν οὔτε νὰ ἀναγνώσουν τὴν γραφήν, οὔτε νὰ γνωστοποιήσουν εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἐρμηνείαν αὐτῆς. Τότε ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἐταράχθη σφόδρα, καὶ τὸ πρόσωπόν του ἠλλοιώθη ἐν αὐτῷ, καὶ οἱ ἄρχοντές του ἐξεπλήττοντο. Δανιήλ 5:1–9.

In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.

Κατὰ τὴν «αὐτὴν ὥραν» κατά την οποία ήλθε ἡ κρίσις τοῦ Βαλτάσαρ, οἱ Σαδράχ, Μισάχ καὶ Ἀβδεναγώ ἐρρίφθησαν εἰς τὴν κάμινον, ἡ ὁποία εἶχε πυρακτωθῇ «ἑπταπλασίως» περισσότερο ἀπὸ τὸ σύνηθες.

> Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.

> Τώρα λοιπόν, εάν είσθε έτοιμοι, όταν ακούσητε τον ήχο της σάλπιγγος, του αυλού, της κιθάρας, της σαμβύκης, του ψαλτηρίου και της συμφωνίας, και παντός είδους μουσικής, να πέσητε και να προσκυνήσητε την εικόνα την οποίαν έκαμα, καλώς· εάν όμως δεν προσκυνήσητε, την ίδια ώρα θα ριφθήτε στο μέσον καμίνου πυρός καιομένης· και ποιος είναι ο θεός εκείνος που θα σας ελευθερώση από τα χέρια μου; Ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ απεκρίθησαν και είπαν προς τον βασιλέα· Ω Ναβουχοδονόσορ, δεν έχομεν χρείαν να σου αποκριθώμεν περί του πράγματος τούτου. Εάν είναι ούτως, ο Θεός ημών, τον οποίον λατρεύομεν, δύναται να μας ελευθερώση από την κάμινον του πυρός την καιομένην, και θα μας ελευθερώση από το χέρι σου, ω βασιλεύ. Αλλά και εάν όχι, ας είναι γνωστόν εις σε, ω βασιλεύ, ότι τους θεούς σου δεν θα λατρεύσωμεν, ούτε την χρυσήν εικόνα την οποίαν έστησες θα προσκυνήσωμεν. Τότε ο Ναβουχοδονόσορ επληρώθη θυμού, και η όψις του προσώπου αυτού ηλλοιώθη εναντίον του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ· διά τούτο ελάλησε και προσέταξε να θερμάνουν την κάμινον επταπλασίως περισσότερο από όσο συνήθιζαν να την θερμαίνουν. Δανιήλ 3:15–19.

The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”

Η «ώρα» της κρίσεως για τον Βαλτάσαρ είναι η ίδια «ώρα» της κρίσεως για τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ, και σε αμφότερες τις γραμμές οι «επτά καιροί» παριστάνονται ως το σύμβολο εκείνης της κρίσεως. Οι τρεις εκείνοι άξιοι άνδρες αντιπροσωπεύουν τους δύο μάρτυρες που αναβαίνουν με νεφέλες στον ουρανό ως το σημείο κατά την «ώρα» του μεγάλου σεισμού στον Κυριακάτικο Νόμο, και ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει την κρίση της εθνικής καταστροφής που επέρχεται επί του θηρίου της γης κατά την ίδια ακριβώς «ώρα».

We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.

Θα συνεχίσουμε τη μελέτη μας για την κρίση του Βαλτάσαρ στο επόμενο άρθρο.

> “I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?

> «Είμαι βαθύτατα ταραγμένη κατά διάνοιαν αναφορικά με το χαμηλό επίπεδο ευσέβειας μεταξύ του λαού μας. Και όταν σκέπτομαι τα ουαί που εκφωνήθηκαν κατά της Καπερναούμ, συλλογίζομαι πόσο πολύ βαρύτερη θα είναι η καταδίκη που θα επέλθει επί εκείνους οι οποίοι γνωρίζουν την αλήθεια και δεν έχουν πορευθεί σύμφωνα με την αλήθεια, αλλά εν τω φωτί των σπινθήρων της ιδίας αυτών αναφλέξεως. Κατά τις νυκτερινές ώρες απευθύνομαι προς τον λαό με τρόπον πολύ επίσημον, ικετεύοντάς τους να ερωτήσουν την ίδιαν αυτών συνείδησιν: Τι είμαι; Είμαι χριστιανός, ή δεν είμαι; Η καρδία μου έχει ανακαινισθεί; Η μεταμορφωτική χάρις του Θεού έχει πλάσει τον χαρακτήρα μου; Έχω μετανοήσει για τις αμαρτίες μου; Έχουν εξομολογηθεί; Έχουν συγχωρηθεί; Είμαι ένα με τον Χριστόν, καθώς αυτός είναι ένα με τον Πατέρα; Μισώ εκείνο που άλλοτε αγαπούσα; Αγαπώ τώρα εκείνο που άλλοτε εμίσουν; Θεωρώ τα πάντα ζημίαν εξαιτίας της υπερέχουσας αξίας της γνώσεως του Χριστού Ιησού; Αισθάνομαι ότι είμαι εξαγορασμένη ιδιοκτησία του Ιησού Χριστού, και ότι κάθε ώρα οφείλω να αφιερώνω τον εαυτόν μου εις την υπηρεσίαν του;»

> “We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.

> «Βρισκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και κατανυκτικών γεγονότων. Ολόκληρη η γη πρόκειται να φωτισθεί με τη δόξα του Κυρίου, καθώς τα ύδατα καλύπτουν τις διόδους της μεγάλης αβύσσου. Οι προφητείες εκπληρώνονται, και καιροί θυελλώδεις βρίσκονται μπροστά μας. Παλαιές αντιπαραθέσεις, οι οποίες φαίνεται ότι είχαν κατασιγάσει επί μακρόν, θα αναζωπυρωθούν, και νέες αντιπαραθέσεις θα ανακύψουν· νέα και παλαιά θα αναμειχθούν, και αυτό θα λάβει χώρα πολύ σύντομα. Οι άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, ώστε να μη φυσήξουν, έως ότου δοθεί στον κόσμο το καθορισμένο έργο της προειδοποίησης· αλλά η θύελλα συναθροίζεται, τα νέφη πυκνώνουν, έτοιμα να εκραγούν επάνω στον κόσμο, και για πολλούς θα είναι ως κλέπτης εν νυκτί.»

> “Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.

> «Πολλοί χαμογελούσαν και δεν ήθελαν να πιστέψουν όταν τους λέγαμε, πριν από είκοσι και τριάντα χρόνια, ότι η Κυριακή θα επιβαλλόταν σε ολόκληρο τον κόσμο, και ότι θα θεσπιζόταν νόμος για να εξαναγκάζει την τήρησή της και να καταναγκάζει τη συνείδηση. Βλέπουμε να εκπληρώνεται. Όλα όσα είπε ο Θεός για το μέλλον ασφαλώς θα λάβουν χώρα· ούτε ένα πράγμα δεν θα αποτύχει από όλα όσα έχει ειπεί. Ο Προτεσταντισμός τώρα απλώνει τα χέρια του πέρα από το χάσμα για να σφίξει τα χέρια με τον παπισμό, και σχηματίζεται μία συνομοσπονδία για να καταπατήσει και να εξαφανίσει από τα μάτια το Σάββατο της τετάρτης εντολής· και ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο οποίος, κατόπιν υποκινήσεως του Σατανά, καθιέρωσε το νόθο σάββατο, αυτό το τέκνο του παπισμού, θα υψωθεί ώστε να λάβει τη θέση του Θεού.

> “All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.

> «Όλος ο ουρανός μού παριστάνεται ως παρακολουθών την εκτύλιξη των γεγονότων. Μια κρίση πρόκειται να αποκαλυφθεί στη μεγάλη και παρατεταμένη διαμάχη σχετικά με τη διακυβέρνηση του Θεού επί της γης. Κάτι μέγα και αποφασιστικό πρόκειται να λάβει χώρα, και μάλιστα πολύ σύντομα. Εάν υπάρξει οποιαδήποτε καθυστέρηση, ο χαρακτήρας του Θεού και ο θρόνος Του θα τεθούν σε διακινδύνευση. Το οπλοστάσιο του ουρανού είναι ανοικτό· ολόκληρο το σύμπαν του Θεού και ο εξοπλισμός του είναι έτοιμα. Μία λέξη έχει να εκφωνήσει η δικαιοσύνη, και θα υπάρξουν επί της γης φοβερές εκδηλώσεις της οργής του Θεού. Θα υπάρξουν φωνές και βροντές και αστραπές και σεισμοί και καθολική ερήμωση. Κάθε κίνηση στο σύμπαν του ουρανού αποβλέπει στην προπαρασκευή του κόσμου για τη μεγάλη κρίση.»

> “Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.

> «Η ένταση κυριεύει κάθε γήινο στοιχείο· και ως λαός που έχει λάβει μεγάλο φως και θαυμαστή γνώση, πολλοί από αυτούς παριστάνονται από τις πέντε κοιμισμένες παρθένες με τις λαμπάδες τους, αλλά χωρίς λάδι στα αγγεία τους· ψυχροί, αναίσθητοι, με ασθενή, φθίνουσα ευσέβεια. Ενώ μια νέα ζωή διαχέεται και αναβλύζει από κάτω και καταλαμβάνει σταθερά όλα τα όργανα του Σατανά, ως προετοιμασία για την τελευταία μεγάλη σύγκρουση και πάλη, ένα νέο φως και ζωή και δύναμη κατέρχεται από τα άνω και καταλαμβάνει τον λαό του Θεού, που δεν είναι νεκρός, όπως πολλοί τώρα είναι, στα παραπτώματα και στις αμαρτίες. Ο λαός που θα διακρίνει τώρα, από όσα διαδραματίζονται μπροστά μας, εκείνα που σύντομα πρόκειται να επέλθουν επάνω μας, δεν θα εμπιστεύεται πλέον ανθρώπινες επινοήσεις, και θα αισθανθεί ότι το Άγιο Πνεύμα πρέπει να αναγνωριστεί, να γίνει δεκτό, να παρουσιαστεί ενώπιον του λαού, ώστε να αγωνιστούν για τη δόξα του Θεού και να εργαστούν παντού, στα παραγώνια και στις λεωφόρους της ζωής, για τη σωτηρία των ψυχών των συνανθρώπων τους. Ο μόνος βράχος που είναι βέβαιος και ακλόνητος είναι ο Βράχος των Αιώνων. Μόνον εκείνοι που οικοδομούν επάνω σε αυτόν τον Βράχο είναι ασφαλείς.»

> “Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.

> «Εκείνοι που έχουν τώρα σαρκικό φρόνημα, παρά τις προειδοποιήσεις που έδωσε ο Θεός στον λόγο Του και μέσω των μαρτυριών του Πνεύματός Του, δεν θα ενωθούν ποτέ με την αγία οικογένεια των λυτρωμένων. Είναι αισθησιακοί, έκπτωτοι στη σκέψη και βδελυκτοί ενώπιον του Θεού. Δεν αγιάσθηκαν ποτέ διά της αληθείας. Δεν είναι μέτοχοι της θείας φύσεως, δεν ενίκησαν ποτέ τον εαυτό τους και τον κόσμο με τα πάθη και τις επιθυμίες του. Αυτοί οι χαρακτήρες βρίσκονται σε όλες τις εκκλησίες μας, και ως αποτέλεσμα οι εκκλησίες είναι αδύναμες και νοσηρές και έτοιμες να πεθάνουν. Δεν πρέπει τώρα να δίνεται καμία αδιάφορη μαρτυρία, αλλά μια σαφής, αιχμηρή μαρτυρία, που να ελέγχει κάθε ακαθαρσία και να υψώνει τον Ιησού. Εμείς, ως λαός, πρέπει να βρισκόμαστε σε στάση προσδοκίας, εργαζόμενοι και αναμένοντες και αγρυπνούντες και προσευχόμενοι.»

> “This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.

> «Αυτή η μακαρία ελπίδα της δευτέρας εμφανίσεως του Χριστού πρέπει να παρουσιάζεται συχνά στον λαό, με τις επίσημες πραγματικότητές της· η προσδοκία της σύντομης εμφανίσεως του Κυρίου ημών Ιησού, όταν θα έλθει εν τη δόξη αυτού, θα οδηγήσει στο να θεωρούνται τα επίγεια πράγματα ως κενότητα και μηδαμινότητα. Κάθε κοσμική τιμή ή διάκριση είναι άνευ αξίας, διότι ο αληθινός πιστός ζει υπεράνω του κόσμου· τα βήματά του προχωρούν προς τον ουρανό. Είναι παρεπίδημος και ξένος. Το πολίτευμά του είναι άνω. Συνάγει μέσα στην ψυχή του τις ηλιακές ακτίνες της δικαιοσύνης του Χριστού, ώστε να είναι φως καιόμενον και φαίνον μέσα στο ηθικό σκότος που έχει περιβάλει τον κόσμο. Τι ζωηρή πίστη, τι ζώσα ελπίδα, τι θερμή αγάπη, τι άγιο, αφιερωμένο ζήλο για τον Θεό βλέπει κανείς σε αυτόν, και τι σαφής διάκριση μεταξύ αυτού και του κόσμου! “Αγρυπνείτε λοιπόν και προσεύχεσθε πάντοτε, για να καταξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να συμβούν, και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου.” “Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε ποία ώρα έρχεται ο Κύριός σας.” “Δια τούτο και σεις γίνεσθε έτοιμοι· διότι καθ’ ην ώραν δεν στοχάζεσθε, έρχεται ο Υιός του ανθρώπου.” “Ιδού, έρχομαι ως κλέπτης. Μακάριος όστις αγρυπνεί και φυλάττει τα ιμάτιά του.”» Φυλλάδια, 38–40.

Back to Articles