Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Nine

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Ενενήντα Εννέα

The Last Days and the Judgment of God: Unveiling Prophetic Insights

Οι Έσχατες Ημέρες και η Κρίση του Θεού: Αποκάλυψη Προφητικών Διοράσεων

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.

Οι «έσχατες ημέρες» αντιπροσωπεύουν την αναγγελία της ενάρξεως της κρίσεως στο κίνημα του πρώτου αγγέλου, και στο κίνημα του τρίτου αγγέλου αναγγέλλεται η λήξη της κρίσεως. Κατά τις «έσχατες ημέρες» ο λαός του Θεού εγέρθη και εγείρεται για να αναγγείλει την κρίση του Θεού, αλλά, για να είναι κανείς αγγελιοφόρος της κρίσεως του Θεού, πρέπει να κατανοεί την κρίση. Ένα πρωταρχικό χαρακτηριστικό του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, τόσο της μορφωμένης τάξεως όσο και της αμόρφωτης τάξεως, είναι ότι δεν γνωρίζουν την κρίση του Θεού. Όλοι οι προφήτες απευθύνονται, ειδικότερα, στις έσχατες ημέρες, μάλλον παρά στις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.

> «Κάθε ένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε λιγότερο για τη δική τους εποχή παρά για τη δική μας, ώστε η προφητεία τους να ισχύει για εμάς. “Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εἰς ἐκείνους παραδειγματικῶς, καὶ ἐγράφησαν πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησαν.” 1 Κορινθίους 10:11.» Selected Messages, βιβλίο 3, 338.

All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.

Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, ώστε οι προφητείες τους παρουσιάζουν όλες την ίδια απεικόνιση, και αυτή η απεικόνιση αφορά τις έσχατες ημέρες, οι οποίες είναι ημέρες κρίσεως.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Καὶ τὰ πνεύματα τῶν προφητῶν ὑποτάσσονται εἰς τοὺς προφήτας. Διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς συγχύσεως, ἀλλὰ εἰρήνης, καθώς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων. Αʹ Κορινθίους 14:32, 33.

Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.

Η Ιερουσαλήμ στο όραμα του Ιεζεκιήλ, το οποίο αρχίζει στο όγδοο κεφάλαιο, είναι η εκκλησία του Θεού, η οποία είναι η Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας κατά τις έσχατες ημέρες. Τα όγδοο και ένατο κεφάλαια του Ιεζεκιήλ προσδιορίζουν δύο τάξεις προσκυνητών κατά την ολοκλήρωση της κρίσεως του οίκου του Θεού. Η μία τάξη παριστάνεται από τους είκοσι πέντε πρεσβυτέρους άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο, ενώ εκείνοι που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που διαπράττονται στην εκκλησία και στη γη λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού. Στο ενδέκατο κεφάλαιο, το όραμα του Ιεζεκιήλ συνεχίζει την απεικόνιση της τιμωρίας των είκοσι πέντε ανδρών που προσκυνούν τον ήλιο.

> Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.

> Κατόπιν, το πνεύμα με ύψωσε και με έφερε προς την ανατολική πύλη του οίκου του Κυρίου, την πύλη που βλέπει προς ανατολάς· και ιδού, στην είσοδο της πύλης ήσαν είκοσι πέντε άνδρες· μεταξύ των οποίων είδα τον Ιααζανία, τον υιό του Αζούρ, και τον Πελατία, τον υιό του Βεναΐα, άρχοντες του λαού. Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, αυτοί είναι οι άνδρες που μηχανεύονται κακό και δίνουν πονηρή συμβουλή μέσα σε αυτήν την πόλη· οι οποίοι λέγουν: Δεν είναι κοντά· ας οικοδομήσουμε οικίες· αυτή η πόλη είναι ο λέβης, και εμείς είμαστε η σάρκα. Διά τούτο προφήτευσε εναντίον τους, προφήτευσε, υιέ ανθρώπου. Και το Πνεύμα του Κυρίου επέπεσε επ’ εμέ και μου είπε: Λάλησε· ούτω λέγει ο Κύριος· έτσι είπατε, οίκος Ισραήλ· διότι εγώ γνωρίζω τα διαλογίσματα που αναβαίνουν στον νου σας, καθενός από εσάς. Επληθύνατε τους φονευθέντες σας μέσα σε αυτήν την πόλη και γεμίσατε τις οδούς της με φονευθέντες. Διά τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· οι φονευθέντες σας, τους οποίους εθέσατε στο μέσον της, αυτοί είναι η σάρκα, και αυτή η πόλη είναι ο λέβης· εσάς όμως θα σας εξαγάγω από το μέσον της. Τη ρομφαία εφοβήθητε, και εγώ θα φέρω ρομφαία επάνω σας, λέγει Κύριος ο Θεός. Και θα σας εξαγάγω από το μέσον της και θα σας παραδώσω στα χέρια ξένων και θα εκτελέσω κρίσεις μεταξύ σας. Ιεζεκιήλ 11:1–9.

Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.

Η Ιερουσαλήμ προσδιορίζεται ως το «λέβητας», και ο λαός στην Ιερουσαλήμ είναι «η σάρκα» που μαγειρεύεται μέσα στον λέβητα, ο οποίος είναι ένα χύτρο. Η κρίση των ασεβών, η οποία εκτελείται από τους αγγέλους με τα όπλα της εξολόθρευσης στα χέρια τους, κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων (διότι η Αδελφή Γουάιτ λέγει ότι η σφράγιση του ενάτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ είναι η ίδια με τη σφράγιση του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως), περιλαμβάνει την αλήθεια ότι οι ασεβείς απομακρύνονται από την Ιερουσαλήμ. Κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, η πνευματική Ιερουσαλήμ θα καθαρθεί και θα υψωθεί ως σημαιόσημο υπεράνω όλων των ορέων.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Καὶ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῆ ἐπὶ τῶν κορυφῶν τῶν ὀρέων, καὶ θέλει ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν βουνῶν· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρεύσει εἰς αὐτό. Καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσι πορευθῆ καὶ εἰπεῖ, Ἔλθετε, καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατεῖ ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ· διότι ἐκ τῆς Σιὼν θέλει ἐξέλθει νόμος, καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἐξ Ἰερουσαλήμ. Ἠσαΐας 2:2, 3.

The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.

Ο καθαρισμός που επιτελείται για την Ιερουσαλήμ κατά τον νόμο της Κυριακής είναι η απομάκρυνση των Λαοδικειακών Αντβεντιστών, ώστε να παραμείνουν μόνον οι Φιλαδελφειανοί Αντβεντιστές. Τότε η νομική εταιρική δομή ολοκληρώνεται, διότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ο ελέγχων φορέας στη νομική ρύθμιση που συνήφθη το 1863, και όταν η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών επιβάλει την τήρηση της Κυριακής στη χώρα, η εταιρική δομή της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είτε διαλύεται νομικώς είτε, ίσως, το όνομά της μεταβάλλεται νομικώς σε κάτι της τάξεως της Εκκλησίας των Κυριακάτικων Αντβεντιστών.

When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.

Όταν οι ασεβείς στην Ιερουσαλήμ αφαιρούνται από το καζάνι από τους εξολοθρευτικούς αγγέλους, η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών παύει, και το Φιλαδελφικό κίνημα γίνεται η πνευματική Ιερουσαλήμ, η οποία υψώνεται ως σημαία. Ο Μιχαίας απευθύνεται στους πρεσβυτέρους, τους οποίους ο Ησαΐας αποκαλεί χλευαστές, που ονομάζουν το φως σκοτάδι και το σκοτάδι φως, και, μέσω ενός ερωτήματος, επισημαίνει ότι οι πρεσβύτεροι έπρεπε να έχουν γνωρίσει την «κρίση». Έπρεπε να έχουν γνωρίσει τον καιρό της επισκέψεώς τους.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.

> Και είπα, Ακούσατε, παρακαλώ, ω αρχηγοί του Ιακώβ, και σεις άρχοντες του οίκου του Ισραήλ· δεν ανήκει εις εσάς να γνωρίζετε την κρίσιν; Σεις, οι μισούντες το αγαθόν και αγαπώντες το κακόν· οι εκδέρνοντες το δέρμα του λαού μου από επάνω τους, και την σάρκα αυτών από επάνω των οστών αυτών· οι οποίοι επίσης τρώγετε την σάρκα του λαού μου, και εκδέρνετε το δέρμα αυτών από επάνω τους· και συντρίβετε τα οστά αυτών, και κατακόπτετε αυτά εις τεμάχια, ως δια την χύτραν, και ως σάρκα εντός του λέβητος. Μιχαίας 3:1–3.

God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”

Ο Θεός είχε σκοπό, και εξακολουθεί να έχει σκοπό, ο λαός Του των εσχάτων ημερών να «γνωρίζει κρίση», και η κρίση δεν είναι μία μεμονωμένη έννοια. Είναι μία προοδευτική ιστορία, που περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία και συγκεκριμένα ορόσημα. Είναι μία προφητική περίοδος που άρχισε το 1798 και συνεχίζεται μέχρι το τέλος της χιλιετίας. Είναι τόσο διερευνητική όσο και εκτελεστική. Επιτελείται επάνω σε κάθε άνθρωπο που έζησε ποτέ επί του πλανήτη γη, και επίσης επάνω στους αγγέλους που εκβλήθηκαν από τον ουρανό. Οι περίοδοι της κρίσεως αποτελούν ουσιώδη κατανόηση για τους πιστούς του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, διότι η απάντηση στο ερώτημα του Μιχαία είναι: «ναι, ο Ισραήλ πρέπει να εννοεί την κρίση».

Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”

Ο Ιερεμίας επισημαίνει ότι οι πρεσβύτεροι της Ιερουσαλήμ κατά τις έσχατες ημέρες αντιπροσωπεύουν την κορύφωση μιας «αιωνίου αποστασίας», όπως αυτή παριστάνεται από τις τέσσερις γενεές της κλιμακούμενης ανταρσίας, συμβολιζόμενες από τα τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ. Ο Ιερεμίας επισημαίνει ότι οι πρεσβύτεροι είναι περιπλεγμένοι στον πνευματισμό, διότι «προσκυνούν» «τον ήλιον, την σελήνην και πάσαν την στρατιάν του ουρανού». Επισημαίνει ότι πρόκειται να «πέσουν, και να μη σηκωθούν», διότι «απέρριψαν τον λόγον του Κυρίου». Με αυτά τα χαρακτηριστικά ο Ιερεμίας επισημαίνει ότι ο «λαός δεν γνωρίζει την κρίσιν του Κυρίου».

> At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.

> Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, λέγει ὁ Κύριος, θὰ ἐκβάλουν τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα, καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἱερέων, καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν προφητῶν, καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀπὸ τοὺς τάφους αὐτῶν· καὶ θὰ τὰ ἀπλώσουν ἔμπροσθεν τοῦ ἡλίου, καὶ τῆς σελήνης, καὶ παντὸς τοῦ στρατεύματος τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς ὁποίους ἠγάπησαν, καὶ τοὺς ὁποίους ἐλάτρευσαν, καὶ ὀπίσω τῶν ὁποίων ἐπορεύθησαν, καὶ τοὺς ὁποίους ἐξεζήτησαν, καὶ τοὺς ὁποίους προσεκύνησαν· δὲν θὰ συναχθοῦν οὐδὲ θὰ ταφοῦν· θὰ γίνουν ὡς κόπρος ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. Καὶ ὁ θάνατος θὰ προτιμηθῇ μᾶλλον παρὰ ἡ ζωή ἀπὸ πάντας τοὺς ὑπολοίπους ἐκείνων ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ αὐτὴν τὴν πονηρὰν γενεάν, τοὺς ἀπομένοντας εἰς πάντα τὰ μέρη ὅπου τοὺς ἐξώρισα, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Ἔτι, θὰ εἴπῃς πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει ὁ Κύριος· Μήπως πίπτουν, καὶ δὲν σηκώνονται; μήπως ἀποστρέφεται τις, καὶ δὲν ἐπιστρέφει; Διὰ τί λοιπόν ὁ λαὸς οὗτος τῆς Ἱερουσαλήμ ὑπεχώρησε μὲ παντοτινὴν ἀποστασίαν; κρατοῦν σταθερὰ τὴν ἀπάτην, ἀρνοῦνται νὰ ἐπιστρέψουν. Ἤκουσα προσεκτικῶς καὶ ἤκουσα, ἀλλὰ δὲν ἐλάλησαν ὀρθῶς· οὐδεὶς μετενόησε διὰ τὴν πονηρίαν αὐτοῦ, λέγων, Τί ἔπραξα; ἕκαστος ἐστράφη εἰς τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, ὡς ἵππος ὁρμῶν εἰς τὴν μάχην. Καὶ αὐτὸς ὁ πελαργὸς εἰς τὸν οὐρανὸν γνωρίζει τοὺς προσδιωρισμένους καιροὺς αὐτοῦ· καὶ ἡ τρυγών, καὶ ὁ γερανός, καὶ ἡ χελιδών παρατηροῦν τὸν καιρὸν τῆς ἐλεύσεως αὐτῶν· ἀλλὰ ὁ λαός μου δὲν γνωρίζει τὴν κρίσιν τοῦ Κυρίου. Πῶς λέγετε, Ἡμεῖς εἴμεθα σοφοί, καὶ ὁ νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι μεθ’ ἡμῶν; Ἰδοὺ, βεβαίως εἰς μάτην ἔκαμεν αὐτόν· ἡ γραφὶς τῶν γραμματέων εἶναι εἰς μάτην. Οἱ σοφοὶ κατῃσχύνθησαν, ἐταράχθησαν καὶ συνελήφθησαν· ἰδοὺ, ἀπέρριψαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· καὶ ποία σοφία ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς; Ἱερεμίας 8:1–9.

In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”

Στο πέμπτο κεφάλαιο, ο Ιερεμίας χαρακτηρίζει ως «άφρονες» εκείνους που δεν γνωρίζουν την κρίση του Κυρίου.

> Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.

> Περιτρέξατε εδώ και εκεί διά των οδών της Ιερουσαλήμ, και ιδέτε τώρα, και γνώτε, και ζητήσατε εις τας πλατείας αυτής, εάν δύνασθε να εύρητε άνθρωπον, εάν υπάρχη τις που πράττει κρίσιν, που ζητεί την αλήθειαν· και θέλω συγχωρήσει αυτήν. Και αν ακόμη λέγουν, Ζη Κύριος· βεβαίως ομνύουσι ψευδώς. Κύριε, δεν είναι οι οφθαλμοί σου επί την αλήθειαν; επάταξας αυτούς, αλλά δεν ελυπήθησαν· κατενάλωσας αυτούς, αλλά ηρνήθησαν να δεχθούν διόρθωσιν· έκαμαν τα πρόσωπά των σκληρότερα από πέτραν· ηρνήθησαν να επιστρέψουν. Διά τούτο είπα, Βεβαίως ούτοι είναι πτωχοί· είναι άφρονες· διότι δεν γνωρίζουν την οδόν του Κυρίου, ουδέ την κρίσιν του Θεού αυτών. Ιερεμίας 5:1–4.

In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.

Στις έσχατες ημέρες, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός, δηλαδή εκείνοι που παριστάνονται ως οι μωρές παρθένες της παραβολής των δέκα παρθένων, τις οποίες η Αδελφή White προσδιορίζει ότι αντιπροσωπεύουν την «εμπειρία του λαού των Αντβεντιστών», «δεν γνωρίζουν την οδό του Κυρίου, ούτε την κρίση του Θεού αυτών». Στο επόμενο κεφάλαιο ο Ιερεμίας προσδιορίζει ότι «η οδός» του Κυρίου είναι οι «παλαιαί τρίβοι», αλλά οι μωροί Λαοδικειακοί Αντβεντιστές αρνούνται να περιπατήσουν εν αυταίς ή να εισακούσουν τον ήχο της σάλπιγγος. Η «σάλπιγξ» είναι σύμβολο κρίσεως, την οποία, βεβαίως, οι μωροί Λαοδικειακοί Αντβεντιστές δεν γνωρίζουν.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Σταθείτε ἐπὶ τῶν ὁδῶν καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν παλαιῶν τρίβων, ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ, καὶ θέλετε εὑρεῖ ἀνάπαυσιν διὰ τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν περιπατήσει ἐν αὐτῇ. Καὶ ἔστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοποὺς λέγων· Ἀκούσατε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Διὰ τοῦτο ἀκούσατε, ἔθνη, καὶ γνῶθι, ὦ σύναξις, τί εἶναι ἐν αὐτοῖς. Ἄκουε, ὦ γῆ· ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω φέρει κακὸν ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον, αὐτὸν τὸν καρπὸν τῶν διαλογισμῶν αὐτῶν, διότι δὲν ἤκουσαν τοὺς λόγους μου, οὐδὲ τὸν νόμον μου, ἀλλὰ ἀπέρριψαν αὐτόν. Ἱερεμίας 6:16–19.

The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.

Το «κακό» που επιφέρεται επί της «συναγωγής» η οποία αρνήθηκε να «ακούσει τη φωνή της σάλπιγγας» και να «περιπατήσει» στις «αρχαίες οδούς», όπου θα ευρίσκετο η «ανάπαυση» της όψιμης βροχής, λαμβάνει χώρα όταν η «συναγωγή» «απορρίπτει τον νόμον Αυτού» κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής.

The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.

Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία προσδιορίζει το έργο ενός αγγελιοφόρου και ενός κινήματος στον καιρό της εκτελεστικής κρίσεως, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Στενά συνδεδεμένη με την τριπλή εφαρμογή του Ηλία είναι η τριπλή εφαρμογή του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον Άγγελο της Διαθήκης. Η τριπλή εφαρμογή του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό προσδιορίζει ένα έργο από έναν αγγελιοφόρο και ένα κίνημα στον καιρό της ανακριτικής κρίσεως. Ο αγγελιοφόρος που προετοιμάζει την οδό και ο Ηλίας είναι στενά συνδεδεμένες τριπλές εφαρμογές, όπως και η τριπλή εφαρμογή της Ρώμης με την τριπλή εφαρμογή της πτώσεως της Βαβυλώνος, αλλά φέρουν σημαντικές διακρίσεις που συνδέονται με την κρίση του Θεού.

The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.

Οι τριπλές εφαρμογές του Ηλία και η τριπλή εφαρμογή του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης συνδέονται με δύο διακριτά έργα κρίσεως, τα οποία επιτελούνται από τον Θεό, μέσω του εκλεκτού αγγελιοφόρου Του και του κινήματος που προσχωρεί στο μήνυμα του αγγελιοφόρου. Αυτά τα δύο έργα συνδέονται με δύο διακριτές περιόδους κρίσεως, αν και υπάρχει αλληλεπικάλυψη μεταξύ των συμβόλων.

The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.

Το έργο του τρίτου και τελευταίου Ηλία σχετίζεται με την εκτελεστική κρίση της τριπλής ενώσεως της σύγχρονης Βαβυλώνας, και το έργο του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό σχετίζεται με την ανακριτική κρίση και τον καθαρισμό του λαού του Θεού. Το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία εισάγεται με το τελευταίο εδάφιο του δευτέρου κεφαλαίου.

> Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.

> Κατακουράσατε τον Κύριον με τους λόγους σας. Και λέγετε: Εις τι τον κατακουράσαμεν; Όταν λέγετε: Πας ο πράττων το κακόν είναι αγαθός ενώπιον του Κυρίου, και εις αυτούς ευαρεστείται· ή: Πού είναι ο Θεός της κρίσεως; Ιδού, εγώ αποστέλλω τον αγγελιαφόρον μου, και θέλει ετοιμάσει την οδόν έμπροσθέν μου· και ο Κύριος, τον οποίον σεις ζητείτε, θέλει εξαίφνης ελθεί εις τον ναόν αυτού, και ο άγγελος της διαθήκης, τον οποίον σεις επιποθείτε· ιδού, έρχεται, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Αλλά τις δύναται να υπομείνη την ημέραν της ελεύσεως αυτού; και τις θέλει σταθή όταν αυτός εμφανισθή; διότι αυτός είναι ως πυρ χωνευτού και ως σάπωνος κναφέως· και θέλει καθίσει ως χωνευτής και καθαριστής αργύρου, και θέλει καθαρίσει τους υιούς του Λευί, και θέλει εκκαθαρίσει αυτούς ως τον χρυσόν και τον άργυρον, διά να προσφέρωσιν εις τον Κύριον προσφοράν εν δικαιοσύνη. Τότε η προσφορά του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ θέλει είσθαι ευάρεστος εις τον Κύριον, ως εν ταις ημέραις ταις αρχαίαις και ως εν τοις προτέροις έτεσιν. Μαλαχίας 2:17–3:4.

In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.

Κατά τις έσχατες ημέρες, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μαλαχία, ο Θεός έχει αποκάμει από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, ο οποίος προσκολλάται στην αποστασία του 1888. Η αποστασία του 1888 προτυπώθηκε από την ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, και το δογματικό επιχείρημα της ανταρσίας του Κορέ ήταν αν εκείνοι που πράττουν το κακό εξακολουθούν να είναι δίκαιοι ενώπιον του Κυρίου.

> Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

> Καὶ ὁ Κορέ, υἱὸς τοῦ Ισάρ, υἱοῦ τοῦ Καάθ, υἱοῦ τοῦ Λευί, καὶ ὁ Δαθάν καὶ ὁ Αβειρών, υἱοὶ τοῦ Ελιάβ, καὶ ὁ Ων, υἱὸς τοῦ Φαλέθ, υἱοὶ τοῦ Ρουβήν, παρέλαβον ἄνδρας· καὶ ἐσηκώθησαν ἐναντίον τοῦ Μωυσῆ, μετὰ τινῶν ἐκ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, διακοσίων πεντήκοντα ἀρχόντων τῆς συναγωγῆς, ἐνδόξων ἐν τῷ πλήθει, ἀνδρῶν ὀνομαστῶν· καὶ συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐναντίον τοῦ Μωυσῆ καὶ ἐναντίον τοῦ Ααρών, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· Πολὺ ὑπερβάλλετε εἰς ἑαυτούς, ἐπειδὴ πᾶσα ἡ συναγωγὴ, ἕκαστος αὐτῶν, εἶναι ἅγιοι, καὶ ὁ Κύριος εἶναι ἐν μέσῳ αὐτῶν· διὰ τί, λοιπόν, ὑψοῦτε ἑαυτοὺς ὑπὲρ τῆς συναγωγῆς τοῦ Κυρίου; Ἀριθμοί 16:1–3.

In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.

Κατά τις έσχατες ημέρες, ο Θεός είναι κατάκοπος από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, ο οποίος προσκολλάται στην αποστασία του 1957, η οποία είναι απλώς η εκδήλωση της αποστασίας του 1888, διατυπωμένη σε επίσημη δήλωση. Το βιβλίο Questions on Doctrine κατοχύρωσε την αποστασία του 1888, η οποία ήταν επανάληψη της αποστασίας του Κορέ, του Δαθάν και του Αβιρών, σύμφωνα με τη μαρτυρία του αγγέλου που υπέδειξε στην Αδελφή Ουάιτ ότι έπρεπε να παραμείνει στη διάσκεψη του 1888, ώστε να καταγράψει την επανάληψη της ιστορίας της αποστασίας του Κορέ. Διακόσιοι πενήντα άνδρες επιφανείς συναθροίσθηκαν μαζί με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβιρών, εναντίον του Μωυσή, του εκπροσώπου του Θεού, στην αποστασία.

The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.

Οι είκοσι πέντε άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύουν ένα δέκατο, ή το ένα δέκατο, των διακοσίων πενήντα ανδρών που πρόσφεραν θυμίαμα στην ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, οι οποίοι προεικόνιζαν τους ηγέτες της ανταρσίας του 1888, της οποίας η δογματική ανταρσία επισημοποιήθηκε το 1957 με τη δημοσίευση του βιβλίου Questions on Doctrine.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.

Η επανάσταση του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών απέρριψε την «κρίση» την οποία είχε εκφέρει ο Θεός, αποφαινόμενος ότι αυτοί θα περιπλανώνται στην έρημο επί σαράντα έτη. Ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός άρχισε να περιπλανιέται στην έρημο της Λαοδίκειας το 1863, αφού απέρριψαν το μήνυμα της Λαοδίκειας που παρουσιάσθηκε το 1856, το οποίο επέφερε την κρίση της περιπλανήσεως στην έρημο για πολλά ακόμη χρόνια, εξαιτίας της ελλείψεως πίστεως εκ μέρους τους. Κατά την ανταρσία του 1888, εξακολουθούσαν ακόμη να μην είναι πρόθυμοι να δεχθούν το μήνυμα της Λαοδίκειας που έφεραν οι Πρεσβύτεροι Τζόουνς και Βάγκονερ.

Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.

Εκείνοι που επαναστάτησαν το 1888 δεν απέρριψαν μόνο την πνευματική εξουσία των Πρεσβυτέρων Jones και Waggoner, αλλά και την εξουσία της προφήτισσας Ellen White καθώς και την εξουσία του Αγίου Πνεύματος, διότι ενήργησαν σύμφωνα με την ιδέα ότι ολόκληρη η εκκλησιαστική σύναξη ήταν εξίσου αγία.

In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”

Το 1863, είχαν επιστρέψει για να φάγουν μαζί με τον ψευδοπροφήτη της Βαιθήλ, και πράττοντας τούτο τελικά αποδέχθηκαν τον ορισμό της σωτηρίας που αντιπροσωπευόταν από την ανταρσία του Κορέ, και κατόπιν επισήμως κατοχύρωσαν την ψευδή διδασκαλία στο βιβλίο, Questions on Doctrine. Η διδασκαλία εκείνη είναι ένας ψευδής ορισμός της «δικαιώσεως διά της πίστεως».

The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.

Η αποστασία του 1863 υπήρξε η αρχή της απόρριψης των πολύτιμων αληθειών του Μίλλερ που αντανακλώνταν επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, η «διαμάχη» του πρώτου εδαφίου τελικώς παράγει δύο τάξεις προσκυνητών, οι οποίες φανερώνονται μέσω της διαφωνίας τους σχετικά με το μήνυμα που εβράδυνε.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Ἰδού, ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἡ ἐπαρθεῖσα δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὐτοῦ. Ἀββακούμ 2:4.

The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.

Η «πίστις» του «δικαίου» στη «διαμάχη» του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ βασιζόταν επί της «οράσεως» που είχε γραφεί ευκρινώς επάνω σε πλάκες. Κατά την αποστασία του 1863, πραγματοποιήθηκε το πρώτο βήμα προς την αφαίρεση εκείνου που ήταν γραμμένο επάνω στις πλάκες από εκείνους οι οποίοι δεν κατείχαν πλέον την πίστη του «δικαίου». Η αποστασία του 1863 αντιπροσώπευε τον πρώτο σπόρο της αποστασίας που επρόκειτο τελικώς να κατοχυρώσει έναν ψευδή ορισμό του δόγματος της δικαιώσεως διά της πίστεως το 1957.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «Ο Κύριος, με το μεγάλο Του έλεος, έστειλε στον λαό Του ένα πολυτιμότατο μήνυμα μέσω των Πρεσβυτέρων Waggoner και Jones. Το μήνυμα αυτό είχε σκοπό να θέσει ενώπιον του κόσμου, με μεγαλύτερη έμφαση, τον υψωμένο Σωτήρα, τη θυσία για τις αμαρτίες ολόκληρου του κόσμου. Παρουσίαζε τη δικαίωση διά της πίστεως στον Εγγυητή· προσκαλούσε τον λαό να δεχθεί τη δικαιοσύνη του Χριστού, η οποία φανερώνεται στην υπακοή προς όλες τις εντολές του Θεού. Πολλοί είχαν χάσει από τα μάτια τους τον Ιησού. Είχαν ανάγκη να στραφούν τα μάτια τους προς το θείο Του πρόσωπο, τις αρετές Του και την αμετάβλητη αγάπη Του προς την ανθρώπινη οικογένεια. Κάθε εξουσία έχει δοθεί στα χέρια Του, ώστε να διανέμει πλούσια δώρα στους ανθρώπους, μεταδίδοντας στον αβοήθητο ανθρώπινο παράγοντα το ανεκτίμητο δώρο της δικής Του δικαιοσύνης. Αυτό είναι το μήνυμα που ο Θεός διέταξε να δοθεί στον κόσμο. Είναι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο πρέπει να κηρυχθεί με δυνατή φωνή και να συνοδεύεται από την έκχυση του Πνεύματός Του σε μεγάλη πληρότητα.» Testimonies to Ministers, 91.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

> «Η αλήθεια για τον καιρό αυτόν, το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, πρέπει να κηρυχθεί με δυνατή φωνή, δηλαδή με αυξανόμενη δύναμη, καθώς πλησιάζουμε στη μεγάλη τελική δοκιμασία.» The 1888 Materials, 1710.

> “The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.

> «Ο καιρός της δοκιμασίας είναι ήδη επάνω μας, διότι η μεγάλη κραυγή του τρίτου αγγέλου έχει ήδη αρχίσει με την αποκάλυψη της δικαιοσύνης του Χριστού, του Λυτρωτή που συγχωρεί την αμαρτία. Αυτή είναι η αρχή του φωτός του αγγέλου του οποίου η δόξα θα πληρώσει ολόκληρη τη γη.» Selected Messages, βιβλίο 1, 362.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτιστεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

Back to Articles