Article

# The Book of Daniel - Number Twenty

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι

Daniel and the Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry of Kingdoms Rise and Fall

Δανιήλ και η Αποκάλυψη: Αποκαλύπτοντας το Προφητικό Υφαντό της Ανόδου και της Πτώσεως των Βασιλείων

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.

Η αδελφή White συχνά επισημαίνει ότι τα προφητικά διδάγματα που είναι αναγκαίο να κατανοηθούν απεικονίζονται μέσα από την άνοδο και την πτώση βασιλείων.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «Από την άνοδο και την πτώση των εθνών, όπως καθίστανται σαφείς στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης, πρέπει να μάθουμε πόσο ανάξια είναι η απλή εξωτερική και κοσμική δόξα. Η Βαβυλώνα, με όλη τη δύναμη και τη μεγαλοπρέπειά της, όμοια της οποίας ο κόσμος μας δεν έχει έκτοτε δει ποτέ, —δύναμη και μεγαλοπρέπεια που στους ανθρώπους εκείνης της εποχής φαίνονταν τόσο σταθερές και διαρκείς,— πόσο ολοκληρωτικά έχει παρέλθει! Ως «άνθος χόρτου» αφανίστηκε. Ιακώβου 1:10. Έτσι αφανίστηκε το Μηδοπερσικό βασίλειο, και τα βασίλεια της Ελλάδος και της Ρώμης. Και έτσι αφανίζεται κάθε τι που δεν έχει τον Θεό ως θεμέλιό του. Μόνον εκείνο που είναι συνδεδεμένο με τον σκοπό Του και εκφράζει τον χαρακτήρα Του μπορεί να διαμένει. Οι αρχές Του είναι τα μόνα σταθερά πράγματα που γνωρίζει ο κόσμος μας.» Προφήτες και Βασιλείς, 548.

The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.

Η «άνοδος και πτώση» των βασιλειών που παριστάνονται στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης αποτελούν το κεντρικό σημείο μιας ορθής προσέγγισης στη μελέτη της προφητείας. Η πτώση της Βαβυλώνας προτυπώνεται από την πτώση της Βαβέλ του Νεβρώδ στη Γένεση ένδεκα. Έπειτα, στο πέμπτο κεφάλαιο του Δανιήλ, η Βαβυλώνα πέφτει και πάλι. Η ιστορία του παπισμού, από την άνοδό του στην εξουσία κατά το έτος 538 και την επακόλουθη πτώση του το 1798, επίσης προτυπώνει την τελική πτώση της Βαβυλώνας, διότι η παπική εξουσία είναι προφητικώς η πνευματική Βαβυλώνα. Ο παπισμός έπεσε το 1798, και το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης σκιαγραφεί την τελική του πτώση. Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και στο εδάφιο σαράντα πέντε, ο παπισμός, που εκεί παριστάνεται ως ο βασιλεύς του βορρά, φθάνει στο τέλος του χωρίς να υπάρξει κανείς να τον βοηθήσει. Αυτό λαμβάνει χώρα όταν κλείνει η περίοδος της χάριτος, διότι το εδάφιο σαράντα πέντε του ενδέκατου κεφαλαίου και το εδάφιο ένα του δωδέκατου κεφαλαίου παριστάνουν την ίδια ιστορία.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> Καὶ θέλει φυτεύσει τὰς σκηνὰς τοῦ παλατίου αὐτοῦ ἀναμέσον τῶν θαλασσῶν ἐν τῷ ἐνδόξῳ ὄρει τῷ ἁγίῳ· ἀλλὰ θέλει ἐλθεῖ εἰς τὸ τέλος αὐτοῦ, καὶ οὐδεὶς θέλει βοηθήσει αὐτόν. Καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν θέλει ἐγερθῆ ὁ Μιχαήλ, ὁ μέγας ἄρχων, ὁ ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θέλει εἶσθαι καιρὸς θλίψεως, οἵα δὲν ἐστάθη ἀφ’ οὗ ὑπῆρξεν ἔθνος ἕως ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ὁ λαός σου θέλει διασωθῆ, πᾶς ὁ εὑρισκόμενος γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ. Δανιήλ 11:45, 12:1.

The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.

Το μήνυμα του δεύτερου αγγέλου είναι δομημένο επάνω στο γεγονός ότι η Βαβυλώνα έπεσε δύο φορές. Η κυριολεκτική Βαβυλώνα, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Νεβρώδ και τον Βαλτάσαρ, έπεσε δύο φορές, και η πνευματική Βαβυλώνα έπεσε το 1798 και θα πέσει εκ νέου, όταν λήξει ο καιρός της δοκιμασίας των ανθρώπων.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Και ακολούθησε άλλος άγγελος, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, διότι ἐπότισε πάντα τὰ ἔθνη ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς. Αποκάλυψη 14:8.

The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.

Η επανάληψη της πτώσεως της Βαβυλώνος στον δεύτερο άγγελο παρέχει την προφητική δικαίωση για την ταύτιση του διπλασιασμού λέξεων και φράσεων μέσα στις Γραφές ως συμβόλου των συνδυασμένων αγγελμάτων του δευτέρου αγγέλου και της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Υποστηρίζει επίσης την αρχή που προσδιόρισε η Αδελφή White, σύμφωνα με την οποία η μελέτη της προφητείας θεμελιώνεται στην άνοδο και την πτώση των βασιλειών που παριστάνονται στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως. Απεικονίζει την έννοια ότι, για να κατανοήσει την πτώση της Βαβυλώνος, ο σπουδαστής της προφητείας πρέπει να συγκεντρώσει όλες τις πτώσεις της Βαβυλώνος, «γραμμή επί γραμμήν», ώστε να θεμελιώσει το ορθό προφητικό άγγελμα της τελικής πτώσεως της Βαβυλώνος.

Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.

Ἡ διπλὴ πτῶσις τῆς Βαβυλῶνος στὸ μῆνυμα τοῦ δευτέρου ἀγγέλου βασίζεται ἐπὶ τοῦ προφητικοῦ κανόνος, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ ἀλήθεια ἐδραιοῦται ἐπὶ τῇ μαρτυρίᾳ δύο μαρτύρων. Ὁ διπλασιασμὸς τῆς πτώσεως τῆς Βαβυλῶνος ἐντὸς τοῦ μηνύματος ἀντιπροσωπεύει τὴν προφητικὴ μεθοδολογία, ἡ ὁποία προσδιορίζεται ἐν τῇ Βίβλῳ ὡς ἡ ὄψιμος βροχή. Αὕτη ἡ ἱερὰ μεθοδολογία, ἥτις εἶναι ἡ ὄψιμος βροχή, συνίσταται εἰς τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νὰ συνάγωνται διαφόραι γραμμαὶ προφητείας ἀπὸ κοινοῦ, «γραμμὴ ἐπὶ γραμμῆς». Ὅταν ἐφαρμόζεται ἀπὸ τὸν σπουδαστὴ τῆς προφητείας, ἡ μεθοδολογία αὕτη ἐδραιώνει τὸ «μῆνυμα» τῆς ὀψίμου βροχῆς. Τὸ μῆνυμα τῆς ὀψίμου βροχῆς, τὸ ὁποῖον ἐδραιώνεται διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἱερᾶς ταύτης μεθοδολογίας, κηρύσσεται ἔπειτα ἐν ταῖς συνδυασμέναις προφητικαῖς ἱστορίαις τοῦ δευτέρου ἀγγέλου καὶ τῆς Κραυγῆς τοῦ Μεσονυκτίου. Τοῦτο ἦτο ἀληθὲς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ κινήματος τοῦ πρώτου ἀγγέλου, καὶ εἶναι ἀληθὲς καὶ σήμερον, εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ κινήματος τοῦ τρίτου ἀγγέλου.

Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.

Τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε του βιβλίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύουν τη γραμμή της ιστορίας που καλύπτει την άνοδο και την αρχή της Βαβυλώνας, η οποία εκπροσωπείται από τον Ναβουχοδονόσορ στο τέταρτο κεφάλαιο, και κατόπιν την πτώση και το τέλος της Βαβυλώνας, που εκπροσωπείται από τον Βαλτάσαρ στο πέμπτο κεφάλαιο. Μαζί συγκροτούν μία προφητική γραμμή. Η προφητική γραμμή που παράγεται από αυτά τα δύο κεφάλαια πρέπει να τοποθετηθεί επάνω από τα κεφάλαια ένα έως τρία του Δανιήλ, προκειμένου να εδραιωθεί το μήνυμα της όψιμης βροχής.

The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.

Τα δύο κεφάλαια παρουσιάζουν την πτώση και την εκ νέου ανόρθωση του Ναβουχοδονόσορος, καθώς και την πτώση και καταστροφή του Βαλτάσαρ, και επομένως παρουσιάζουν την πτώση της Βαβυλώνας στην αρχή και στο τέλος της γραμμής. Η γραμμή της προφητείας που διαμορφώνεται από τα δύο αυτά κεφάλαια είναι δομημένη επάνω στη Βαβυλώνα που πέφτει, ανίσταται και κατόπιν πέφτει εκ νέου. Αυτό το γεγονός και μόνον προσδιορίζει ότι τα δύο αυτά κεφάλαια αντιπροσωπεύουν το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου. Τα δύο κεφάλαια αντιπροσωπεύουν την ιστορία του θηρίου της γης της Αποκάλυψης δεκατρία, και μέσα σε αυτή την ιστορία το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου και η Κραυγή του Μεσονυκτίου διακηρύσσονται δύο φορές.

Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.

Διότι, προτού αρχίσουμε την εξέταση του τετάρτου και του πέμπτου κεφαλαίου του Δανιήλ, θα προσδιορίσουμε την ιερή μεθοδολογία, η οποία είναι η όψιμη βροχή, και έπειτα, εφαρμόζοντας αυτή τη μεθοδολογία, θα προσδιορίσουμε το μήνυμα της όψιμης βροχής.

A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.

Ένας σημαντικός ορόσημος στην ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου ήταν η μεθοδολογία που αντιπροσωπεύεται από τους κανόνες προφητικής ερμηνείας του William Miller. Οι κανόνες αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από ανθρώπους για να προσδιορίσουν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και εκείνο το μήνυμα ήταν το μήνυμα της όψιμης βροχής για εκείνη την ιστορία. Ένας σημαντικός ορόσημος στην ιστορία του τρίτου αγγέλου είναι η μεθοδολογία που παρουσιάζεται ως «Προφητικά Κλειδιά». Οι κανόνες αυτοί πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με τους κανόνες του William Miller, προκειμένου να προσδιοριστεί το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στη σημερινή μας ιστορία, και το μήνυμα που τώρα εδραιώνεται από αυτούς τους κανόνες είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής των εσχάτων ημερών. Οι κανόνες του Miller αντιπροσωπεύουν την πρώιμη βροχή στην προφητική ιστορία του θηρίου της γης, και οι κανόνες αυτοί, σε συνδυασμό με τα «Προφητικά Κλειδιά», αντιπροσωπεύουν την όψιμη βροχή στην προφητική ιστορία του θηρίου της γης.

The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.

Η όψιμη βροχή είναι η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του αγγέλματος. Υπάρχουν εκείνοι που πλανώνται, επειδή αναζητούν την εμπειρία της όψιμης βροχής, χωρίς πρώτα να αναζητήσουν το άγγελμα που παράγει την εμπειρία. Οι Πεντηκοστιανές εκκλησίες του Χριστιανισμού αποτελούν σαφές παράδειγμα αυτής της πλάνης. Ο ίδιος αυτός τύπος εσφαλμένης κατεύθυνσης είναι προσιτός και σε εκείνους που πράγματι αναζητούν το άγγελμα της όψιμης βροχής, αλλά αρνούνται να αναζητήσουν τη μεθοδολογία που προσδιορίζει και εγκαθιδρύει το άγγελμα της όψιμης βροχής. Χωρίς τη σωστή μεθοδολογία, το σωστό άγγελμα δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Χωρίς το σωστό άγγελμα, η σωστή εμπειρία είναι αδύνατη.

The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.

Η σημασία αυτού του βιβλικού γεγονότος περνά απαρατήρητη από τους περισσότερους, διότι ουδέποτε εξέτασαν το ενδεχόμενο ότι υπάρχει ένας ορθός τρόπος να μελετά κανείς τη Βίβλο και ότι υπάρχουν πολλοί εσφαλμένοι τρόποι να μελετά κανείς τη Βίβλο. Ο εσφαλμένος τρόπος μελέτης της Βίβλου, ο οποίος επιλέγεται μακράν συχνότερα, είναι να εμπιστεύεται κανείς τις γνώμες άλλων ανθρώπων σχετικά με το τι διδάσκει η Βίβλος. Πρόκειται για ζήτημα τόσο συνηθισμένο μεταξύ των ανθρώπων, ώστε κάθε εκκλησία οργανώνει ένα σύστημα για να αντιμετωπίσει αυτή την ψευδώς αντιλαμβανόμενη ανάγκη του ποιμνίου της. Αυτή η ψευδής ανάγκη παράγει το ψευδές έργο της εγκαθίδρυσης ενός συστήματος ηγετών, οι οποίοι προσδιορίζονται ως οι πνευματικοί ειδήμονες της βιβλικής κατανόησης, ώστε να κατευθύνουν ορθά την κατανόηση του ακατήχητου ποιμνίου. Η Βίβλος πράγματι προσδιορίζει ένα ιδιαιτέρως οργανωμένο σύστημα για τη διάρθρωση της εκκλησίας, το οποίο περιλαμβάνει πρεσβυτέρους, προφήτες και διδασκάλους, αλλά η Βίβλος ουδέποτε εγκρίνει τη διαφθορά της εκκλησιαστικής οργάνωσης, η οποία παράγει ένα σύστημα ηγετών που έχουν χειροτονηθεί για να καθορίζουν τι είναι και τι δεν είναι αλήθεια, και κατόπιν ποιος είναι και ποιος δεν είναι αιρετικός.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Σπούδασον να παραστήσεις σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. 2 Τιμόθεον 2:15.

A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.

Ένας ηγέτης της εκκλησίας οφείλει να προτρέπει, να ελέγχει, να διδάσκει και να προφυλάσσει από ψευδείς διδασκαλίες και από εκείνους που τις προωθούν· όμως ο καθένας από εμάς οφείλει να «σπουδάσῃ να παραστήσῃ» τον εαυτό του «δόκιμον εις τον Θεόν», «ορθοτομών τον λόγον της αληθείας». Πράττοντας τούτο, πρέπει να γνωρίζουμε τη μεθοδολογία την οποία η Βίβλος προσδιορίζει ως τον ορθό τρόπο για να ορθοτομούμε τον λόγο της αληθείας. Το βιβλίο του Ησαΐα εκθέτει αυτά τα ζητήματα μέσα στο πλαίσιο της όψιμης βροχής· επομένως, από εκεί θα αρχίσουμε.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.

> Κατ’ ἐκείνην την ημέραν ο Κύριος, με την σκληράν και μεγάλην και ισχυράν μάχαιράν του, θέλει τιμωρήσει τον Λευιάθαν, τον ταχέως φεύγοντα όφιν, ναι, τον Λευιάθαν, τον σκολιόν όφιν· και θέλει θανατώσει τον δράκοντα τον εν τη θαλάσση. Κατ’ ἐκείνην την ημέραν ψάλατε περί αυτής, Αμπελών οίνου ερυθρού. Εγώ ο Κύριος φυλάττω αυτόν· θέλω ποτίζει αυτόν πάσαν στιγμήν· διά να μη βλάψη τις αυτόν, ημέραν και νύκτα θέλω φυλάττει αυτόν. Θυμός δεν είναι εν εμοί· τις ήθελε θέσει εναντίον μου εν πολέμω ακάνθας και τριβόλους; ήθελον περάσει δι’ αυτών, ήθελον κατακαύσει αυτούς ομού. Ή ας πιασθή της δυνάμεώς μου, διά να κάμη ειρήνην μετ’ εμού· και θέλει κάμει ειρήνην μετ’ εμού. Θέλει κάμει τους ερχομένους εκ του Ιακώβ να ριζώσωσιν· ο Ισραήλ θέλει ανθήσει και βλαστήσει, και γεμίσει τον κόσμον καρπού. Επάταξεν αυτόν καθώς επάταξε τους πατάξαντας αυτόν; ή εφονεύθη κατά την σφαγήν των φονευθέντων υπ’ αυτού; Με μέτρον, όταν εκβλαστάνη, θέλεις φιλονεικήσει μετ’ αυτού· συγκρατεί τον σφοδρόν άνεμόν αυτού εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θέλει καθαρισθή η ανομία του Ιακώβ· και τούτο είναι όλος ο καρπός της αφαιρέσεως της αμαρτίας αυτού· όταν καταστήση πάντας τους λίθους του θυσιαστηρίου ως κιμωλιώδεις λίθους συντετριμμένους, τα άλση και τα είδωλα δεν θέλουσι σταθή. Πλην η οχυρά πόλις θέλει είσθαι έρημος, και η κατοικία εγκαταλελειμμένη και αφημένη ως έρημος· εκεί θέλει βόσκει ο μόσχος, και εκεί θέλει πλαγιάζει, και κατατρώγει τους κλάδους αυτής. Όταν οι κλάδοι αυτής ξηρανθώσι, θέλουσι συντριφθή· γυναίκες έρχονται και ανάπτουσιν αυτούς· διότι είναι λαός ασύνετος· διά τούτο ο Ποιήσας αυτούς δεν θέλει ελεήσει αυτούς, και ο Πλάσας αυτούς δεν θέλει δείξει εις αυτούς χάριν. Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ότι ο Κύριος θέλει αλωνίσει από του ρεύματος του ποταμού έως του χειμάρρου της Αιγύπτου, και σεις θέλετε συναχθή εις εν προς εν, ω υιοί Ισραήλ. Και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα, ότι η μεγάλη σάλπιγξ θέλει ηχήσει, και θέλουσιν ελθεί οι έτοιμοι να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας, και οι εκβεβλημένοι εν τη γη της Αιγύπτου, και θέλουσι προσκυνήσει τον Κύριον εν τω όρει τω αγίω εν Ιερουσαλήμ. Ησαΐας 27:1–13.

In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”

Στα προηγούμενα άρθρα, έχουμε επανειλημμένως εξετάσει το «λάβαρο» που υψώνεται για να καλέσει τα άλλα τέκνα του Θεού να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. Το τελευταίο εδάφιο του εικοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα αναφέρεται στο έργο του λαβάρου όταν λέγει ότι «σαλπισθήσεται σάλπιγξ μεγάλη, και θέλουσιν ελθεί οι ήμελλον να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας». Η Ασσυρία είναι σύμβολο της Βαβυλώνος στις έσχατες ημέρες, και εκείνοι που ακούν στο εδάφιο το προειδοποιητικό μήνυμα να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, έρχονται και προσκυνούν μαζί με εκείνους που παριστάνονται ως οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι οποίοι προφητικώς βρίσκονται στο «άγιον όρος εν Ιερουσαλήμ».

The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.

Το εδάφιο λέγει: «και θέλει συμβή εν εκείνη τη ημέρα». «Εκείνη η ημέρα», η οποία είναι η ημέρα κατά την οποία η δεύτερη φωνή του δεκάτου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως καλεί τα άλλα τέκνα του Θεού να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, αποτελεί το πλαίσιο ολοκλήρου του κεφαλαίου. Η δεύτερη φωνή του δεκάτου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως κράζει κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν η πόρνη της Τύρου ενθυμείται.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> Και ήκουσα άλλη φωνή εκ του ουρανού, λέγουσαν, Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη γίνεσθε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής, και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας αδικίας αυτής. Αποκάλυψις 18:4, 5.

Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα αρχίζει προσδιορίζοντας την ίδια ημέρα με την οποία και τελειώνει το κεφάλαιο, όταν λέγει: «Εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος, με την σκληράν και μεγάλην και ισχυράν ρομφαίαν αυτού, θέλει τιμωρήσει τον Λευιάθαν, τον όφιν τον ταχέως φεύγοντα, και τον Λευιάθαν, τον όφιν τον σκολιόν· και θέλει θανατώσει τον δράκοντα τον εν τη θαλάσση.»

At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο αρχίζει η εκτελεστική, ανταποδοτική κρίση του Θεού επί των βασιλείων του δράκοντος (των Ηνωμένων Εθνών), του θηρίου (του παπισμού) και του ψευδοπροφήτη (των Ηνωμένων Πολιτειών). Κατά τον κυριακάτικο νόμο ο ψευδοπροφήτης καταβάλλεται ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, και η εθνική αποστασία επιφέρει εθνική καταστροφή. Ο κυριακάτικος νόμος είναι το σημείο όπου οι εκτελεστικές κρίσεις του Θεού αρχίζουν να πλήττουν τον δράκοντα, ο οποίος είναι ο Σατανάς (και του οποίου η επίγεια βασιλεία παριστάνεται ως ο δράκων), το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη. Πρόκειται για προοδευτική τιμωρία, η οποία αρχίζει με τον κυριακάτικο νόμο. Τόσο η αρχή όσο και το τέλος του εικοστού εβδόμου κεφαλαίου του Ησαΐα είναι ο κυριακάτικος νόμος, και το κεφάλαιο παρουσιάζει συγκεκριμένα ζητήματα που συνδέονται άμεσα με την ιστορία η οποία οδηγεί έως και ακολουθεί μετά τον κυριακάτικο νόμο.

We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?

Εξετάζουμε το εικοστό έβδομο κεφάλαιο, διότι αυτό θέτει το προφητικό πλαίσιο για τα κεφάλαια είκοσι οκτώ και είκοσι εννέα. Σε εκείνα τα κεφάλαια θα βρούμε τον ορισμό της όψιμης βροχής ως μεθοδολογίας, πράγμα που θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε τη σημασία της τοποθετήσεως των κεφαλαίων τέσσερα και πέντε του Δανιήλ επάνω στα κεφάλαια ένα έως τρία του Δανιήλ. Αφού το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει την αρχή της προοδευτικής τιμωρίας του βασιλείου του δράκοντος, καταγράφει ότι, κατά την εκείνη χρονική περίοδο, ο λαός του Θεού λαμβάνει την εντολή να «ψάλλῃ προς αυτήν». Να ψάλλῃ προς ποιαν;

The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.

Η απάντηση ως προς το ποιος είναι εκείνος προς τον οποίο πρέπει να ψάλλεται βρίσκεται στον τίτλο του άσματος, διότι πρόκειται να ψάλλουν «περὶ ἀμπελῶνος ἐρυθροῦ οἴνου, ὃν ὁ Κύριος φυλάττει». Η ιστορία του αμπελώνος είναι η ιστορία του λαού τοῦ Θεοῦ, και μνημονεύεται για πρώτη φορά από τον Ησαΐα στο πέμπτο κεφάλαιο.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.

> Τώρα θα ψάλω εις τον ηγαπημένον μου άσμα περί του αγαπημένου μου, αναφορικώς προς τον αμπελώνα αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχε αμπελώνα επί λόφου παμφοροτάτου· και περιέφραξεν αυτόν, και εξέλεξεν τους λίθους αυτού, και εφύτευσεν αυτόν με την εκλεκτοτάτην άμπελον, και ωκοδόμησεν πύργον εν τω μέσω αυτού, και έκαμεν εν αυτώ και ληνόν· και ανέμενε να φέρη σταφύλια, αλλ’ έφερεν αγριοστάφυλα. Και τώρα, ω κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, σας παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου. Τι ήτο δυνατόν να γείνη περισσότερον εις τον αμπελώνα μου, το οποίον δεν έκαμον εις αυτόν; διατί λοιπόν, ενώ ανέμενα να φέρη σταφύλια, έφερεν αγριοστάφυλα; Και τώρα, ελάτε· θέλω να σας αναγγείλω τι θέλω κάμει εις τον αμπελώνα μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού, και θέλει καταφαγωθή· και θέλω καταρρίψει τον τοίχον αυτού, και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν ερημίαν· δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσιν αναβή εις αυτόν τριβόλια και άκανθαι· θέλω προστάξει έτι και τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ’ αυτόν. Διότι ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ, και οι άνδρες του Ιούδα το ευάρεστον φύτευμα αυτού· και ανέμενε κρίσιν, αλλ’ ιδού καταδυνάστευσις· δικαιοσύνην, αλλ’ ιδού κραυγή. Ησαΐας 5:1–5.

In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.

Στην ιστορία της κρίσεως του νόμου της Κυριακής, ο λαός του Θεού πρέπει να ψάλλει την ωδή του αμπελώνος προς τον λαό του Θεού, διότι η ωδή λέγει: «Και τώρα, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου». Η ωδή του αμπελώνος είναι η ωδή που προσδιορίζει την παραγνώριση ενός προτέρου λαού διαθήκης, ενώ ο Θεός συνάπτει διαθήκη με εκείνους για τους οποίους ο Πέτρος λέγει ότι «κάποτε δεν ήσαν λαός, τώρα όμως είναι λαός Θεού». Προσδιορίζει ότι δεν έπεσε βροχή επάνω στον αμπελώνα, ταυτοποιώντας έτσι το έργο του Ηλία, ο οποίος έρχεται κατά εκείνη τη χρονική περίοδο και ο οποίος μόνος δύναται να προκαλέσει βροχή κατά την περίοδο εκείνη. Γνωρίζουμε ότι η ωδή αφορά την παραγνώριση ενός λαού διαθήκης, διότι η ωδή του αμπελώνος εψάλη από τον Χριστό προς τον αρχαίο Ισραήλ, κατά την περίοδο κατά την οποία ο αρχαίος Ισραήλ παραμεριζόταν, ενώ ο Θεός συγχρόνως συνήπτε διαθήκη με τον πνευματικό Ισραήλ.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Ἀκούσατε ἄλλην παραβολήν· Ἄνθρωπός τις οἰκοδεσπότης ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα, καὶ περιέθηκεν αὐτῷ φραγμόν, καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνόν, καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν εἰς γεωργούς, καὶ ἀπεδήμησεν. Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργούς, διὰ νὰ λάβωσι τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. Καὶ οἱ γεωργοὶ λαβόντες τοὺς δούλους αὐτοῦ, ἄλλον μὲν ἔδειραν, ἄλλον δὲ ἀπέκτειναν, ἄλλον δὲ ἐλιθοβόλησαν. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλειοτέρους τῶν πρώτων· καὶ ἔπραξαν εἰς αὐτοὺς ὡσαύτως. Ὕστερον δὲ πάντων ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, λέγων· Θέλουσιν ἐντραπῆ τὸν υἱόν μου. Ἰδόντες δὲ οἱ γεωργοὶ τὸν υἱόν, εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε, ἀποκτείνωμεν αὐτόν, καὶ ἀς καταλάβωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. Καὶ πιάσαντες αὐτὸν, ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. Ὅταν λοιπόν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί θέλει κάμει εἰς ἐκείνους τοὺς γεωργούς; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Κακοὺς κακῶς θέλει ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα θέλει ἐκδώσει εἰς ἄλλους γεωργούς, οἵτινες θέλουσιν ἀποδώσει εἰς αὐτὸν τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει πρὸς αὐτούς ὁ Ἰησοῦς· Δὲν ἀνεγνώσατε ποτέ ἐν ταῖς γραφαῖς· Λίθον, τὸν ὁποῖον ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἔγεινεν κεφαλὴ γωνίας· παρὰ Κυρίου ἔγεινεν αὕτη, καὶ εἶναι θαυμαστὴ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν; Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θέλει ἀφαιρεθῆ ἀφ’ ὑμῶν, καὶ θέλει δοθῆ εἰς ἔθνος ποιοῦν τοὺς καρποὺς αὐτῆς. Καὶ ὅστις πέσῃ ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον, θέλει συντριφθῆ· εἰς ὅντινα δὲ πέσῃ, θέλει κατασυντρίψει αὐτόν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολὰς αὐτοῦ, ἐνόησαν ὅτι περὶ αὐτῶν λέγει. Ματθαῖος 21:33–45.

When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”

Όταν ο Ιησούς έψαλε το άσμα του αμπελώνος του Θεού προς τον αρχαίο Ισραήλ, εκείνοι ελκύσθηκαν τόσο πολύ από τη λογική και τη δύναμη του μηνύματος, ώστε, όταν ο Ιησούς ρώτησε τους φιλονεικούντες Ιουδαίους τι θα έκανε ο κύριος του αμπελώνος σε εκείνους που θανάτωσαν τον Υιό, δεν μπόρεσαν παρά να δώσουν τη σωστή απάντηση, όταν είπαν: «Θα αφανίσει κακώς εκείνους τους πονηρούς ανθρώπους και θα εκμισθώσει τον αμπελώνα του σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του αποδίδουν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών».

Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.

Κατόπιν ο Ιησούς προσέθεσε αμέσως έναν ακόμη στίχο στο άσμα, όταν έψαλε περί του αποδοκιμασθέντος λίθου, και συνέδεσε την απάντησή τους με την καταληκτική στροφή, όταν δήλωσε: «Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ ἐσᾶς καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἔθνος ποὺ παράγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς. Καὶ ὅστις πέσῃ ἐπάνω εἰς τοῦτον τὸν λίθον θὰ συντριβῇ· ἐφ’ ὅσον δὲ πέσῃ αὐτὸς ἐπάνω εἰς τινά, θὰ τὸν κατακονιορτοποιήσῃ.» Το «θὰ τὸν κατακονιορτοποιήσῃ» ἀντηχεῖ τὸ Ἠσαΐας εἴκοσι ἑπτά, κάμνοντας «πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς λίθους κιμωλίας κατακεκλασμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θὰ σταθοῦν.» Ἀμφότερα εἶναι ἀναφορὲς στὸ ἔργο τῆς ἀναζωπυρώσεως ποὺ ἐπιτελέσθηκε ἀπὸ τὸν Ἰωσία, ὁ ὁποῖος συμβόλιζε ἐκείνους τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν οἵτινες ἀνακαλύπτουν ἐκ νέου τὰ «ἑπτὰ καιρούς», ποὺ εἶναι ὁ λίθος τοῦ προσκόμματος ὁ συντρίβων ἐκείνους οἵτινες ἀρνοῦνται νὰ τὸν εὑρίσκουν πολύτιμον.

In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.

Κατά την ημέρα του νόμου της Κυριακής, όπως παριστάνεται στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, εκείνοι που «εις τον παρελθόντα καιρόν δεν ήσαν λαός» πρόκειται να ψάλουν το άσμα του αμπελώνος του Κυρίου, του ερυθρού οίνου. Τα παρόντα άρθρα έχουν συχνά επισημάνει ότι δεν υπάρχει τρίτο μήνυμα χωρίς πρώτο και δεύτερο μήνυμα. Ο νόμος της Κυριακής είναι το τρίτο μήνυμα, και η ημέρα του νόμου της Κυριακής περιλαμβάνει την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου μηνύματος. Στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, ο νόμος της Κυριακής προσδιορίζει την περίοδο που παριστάνεται στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, και κατόπιν εκ νέου στα κεφάλαια ένα έως τρία του Δανιήλ. Προφητικώς, η ημέρα του νόμου της Κυριακής στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζει την ιστορία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν το πρώτο μήνυμα ενδυναμώθηκε έως τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής.

We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.

Θα συνεχίσουμε, στο επόμενο άρθρο, την εξέτασή μας του άσματος που οι λυτρωμένοι πρόκειται να διακηρύξουν κατά τον καιρό που προηγείται του σημείου όπου η πόρνη της Ρώμης θα αρχίσει να ψάλλει το δικό της άσμα.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Και είδον, και ιδού, το Αρνίον εστάθη επί το όρος Σιών, και μετ’ αυτού εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, έχοντες το όνομα του Πατρός αυτού γεγραμμένον επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού, ως φωνήν υδάτων πολλών, και ως φωνήν βροντής μεγάλης· και ήκουσα φωνήν κιθαρωδών κιθαριζόντων με τας κιθάρας αυτών· και έψαλλον ως νέαν ωδήν ενώπιον του θρόνου, και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων· και ουδείς ηδύνατο να μάθη την ωδήν ειμή αι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμένοι από της γης. Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες μετά γυναικών· διότι είναι παρθένοι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν εκ μέσου των ανθρώπων, ως απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον. Και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος· διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού. Αποκάλυψις 14:1–5.

Back to Articles