Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εκατόν Έντεκα

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

Αποκαλύπτοντας την Προφητική Σημασία του Αμπού Μπακρ στο Πρώτο Οὐαί της Αποκαλύψεως

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

Στην προφητική ιστορία του πρώτου Αλλοίμονον, ο ηγέτης που ακολούθησε τον Μωάμεθ ήταν ο Αμπού Μπακρ Αμπντουλλάχ ιμπν Άμπι Κουχάφα, πεθερός του Μωάμεθ. Θα αναφερόμαστε σε αυτόν ως Αμπουμπακάρ. Τόσο αυτός όσο και ο Μωάμεθ μνημονεύονται στα πρώτα τέσσερα εδάφια. Ο Αμπουμπακάρ ήταν ο πρώτος ισλαμικός ηγεμόνας μετά τον Μωάμεθ, και η ιστορία καταγράφει μια εντολή που έδωσε στους στρατιώτες του, η οποία παριστάνεται στο τέταρτο εδάφιο του ενάτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η εντολή αυτή αντιπροσωπεύει τη διαδικασία της σφράγισης που άρχισε κατά την άφιξη του τρίτου Αλλοίμονον, το οποίο ήταν επίσης η Έβδομη Σάλπιγγα, το οποίο ήταν επίσης η άφιξη του τρίτου αγγέλου.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ εἶδον ἕνα ἀστέρα πεσόντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου. Καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου· καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος, ὡς καπνὸς μεγάλης καμίνου· καὶ ἐσκοτίσθησαν ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀήρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. Καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες ἐπὶ τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἐξουσία, καθὼς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἐντολή νὰ μὴ βλάψωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς, οὐδὲ πᾶν χλωρὸν, οὐδὲ πᾶν δένδρον, ἀλλὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες δὲν ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 9:1–4.

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

Ο «ἀστήρ» που ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἦταν ὁ Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος ἄρχισε τὴ διακονία του τὸ ἔτος 606. Στὸν Μωάμεθ δόθηκε ἕνα «κλεὶς» γιὰ νὰ «ἀνοίξει» τὴν «ἄβυσσο», ἐπιτρέποντας σὲ «καπνὸ» νὰ σκοτίσει τὸν «ἥλιο καὶ τὸν ἀέρα», καὶ ἔφερε ἐμπρὸς «ἀκρίδες» στὶς ὁποῖες δόθηκε «ἐξουσία», ὡς ἡ ἐξουσία τῶν «σκορπίων». Τὸ κλεὶς ἦταν μιὰ στρατιωτικὴ μάχη ποὺ προκάλεσε ἀδυναμία στὴ στρατιωτικὴ ἰσχὺ τῶν Ῥωμαίων, ἐπιτρέποντας ἔτσι τὴν ἄνοδο τοῦ πολέμου τοῦ Ἰσλάμ. Ἡ ἄβυσσος εἶναι σύμβολο τῆς Ἀραβίας, γενέτειρας τοῦ Ἰσλάμ, καὶ ὁ καπνὸς ἀντιπροσώπευε τὴν ψευδῆ θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ ἐξαπλωθεῖ σὲ ὅλη τὴ γῆ καὶ νὰ καταλάβει τὴν ἴδια γεωγραφικὴ ἔκταση ποὺ θὰ κατακλυζόταν ἀπὸ τὰ σμήνη τῶν ἀκρίδων ποὺ σαρώνουν τὴ βόρεια Ἀφρική, τὴ νότια Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀραβία. Οἱ ἀκρίδες εἶναι σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ, καὶ ἡ ἐξουσία, προφητικῶς, ἀντιπροσωπεύει στρατιωτικὴ δύναμη. Ἡ ἐξουσία τους ἔμελλε νὰ εἶναι ὡς τῶν σκορπίων, οἵτινες πλήττουν αἰφνιδίως. Ὁ Uriah Smith δηλώνει:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> «Ἀστὴρ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου.»

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> «Ενώ ο Πέρσης μονάρχης ενατένιζε με θαυμασμό τα επιτεύγματα της τέχνης και της ισχύος του, έλαβε επιστολή από έναν άσημο πολίτη της Μέκκας, ο οποίος τον καλούσε να αναγνωρίσει τον Μωάμεθ ως απόστολο του Θεού. Εκείνος απέρριψε την πρόσκληση και κατέσχισε την επιστολή. “Έτσι ακριβώς,” αναφώνησε ο Άραβας προφήτης, “ο Θεός θα κατασχίσει το βασίλειο και θα απορρίψει την ικεσία του Χοσρόη.” Τοποθετημένος στο όριο αυτών των δύο αυτοκρατοριών της Ανατολής, ο Μωάμεθ παρακολουθούσε με μυστική χαρά την πρόοδο της αμοιβαίας καταστροφής· και εν μέσω των περσικών θριάμβων τόλμησε να προείπει ότι, προτού παρέλθουν πολλά έτη, η νίκη θα επέστρεφε και πάλι στα λάβαρα των Ρωμαίων. “Κατά τον χρόνο κατά τον οποίο λέγεται ότι διατυπώθηκε αυτή η πρόρρηση, καμία προφητεία δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την εκπλήρωσή της, αφού τα πρώτα δώδεκα έτη του Ηρακλείου προανήγγελλαν την επικείμενη διάλυση της αυτοκρατορίας.”…»

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> «Ο Χοσρόης υπέταξε τη ρωμαϊκή κτήση [στην] Ασία και την Αφρική. Και “η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία”, κατά την περίοδο εκείνη, “είχε περιορισθεί στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, με το υπόλειμμα της Ελλάδος, της Ιταλίας και της Αφρικής, και μερικές παραθαλάσσιες πόλεις, από την Τύρο έως την Τραπεζούντα, της ασιατικής ακτής. Η πείρα έξι ετών έπεισε τελικώς τον Πέρση μονάρχη να παραιτηθεί από την κατάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως και να καθορίσει τον ετήσιο φόρο υποτελείας ως λύτρο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας,—χίλια τάλαντα χρυσού, χίλια τάλαντα αργύρου, χίλιες μεταξωτές στολές, χίλια άλογα και χίλιες παρθένους. Ο Ηράκλειος προσυπέγραψε αυτούς τους ατιμωτικούς όρους. Αλλά ο χρόνος και ο χώρος που εξασφάλισε, για να συγκεντρώσει εκείνους τους θησαυρούς από τη φτώχεια της Ανατολής, χρησιμοποιήθηκαν επιμελώς για την προπαρασκευή μιας τολμηρής και απελπισμένης επιθέσεως.”»

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> «Ο βασιλεύς της Περσίας καταφρονούσε τον άσημο Σαρακηνό και χλεύαζε το μήνυμα του δήθεν προφήτη της Μέκκας. Ούτε ακόμη και η ανατροπή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θα είχε ανοίξει θύρα στον Μωαμεθανισμό ή στην πρόοδο των ένοπλων Σαρακηνών διαδοτών μιας απάτης, έστω και αν ο μονάρχης των Περσών και ο χαγάνος των Αβάρων (ο διάδοχος του Αττίλα) είχαν μοιράσει μεταξύ τους τα λείψανα των βασιλείων των Καισάρων. Και ο ίδιος ο Χοσρόης εξέπεσε. Οι Περσική και Ρωμαϊκή μοναρχίες εξήντλησαν η μία τη δύναμη της άλλης. Και προτού τεθεί ξίφος στα χέρια του ψευδοπροφήτη, αυτό εκτυπήθη από τα χέρια εκείνων που θα είχαν αναχαιτίσει την πορεία του και συντρίψει την ισχύ του.»

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> «Από τις ημέρες του Σκιπίωνα και του Αννίβα, κανένα τολμηρότερο εγχείρημα δεν είχε επιχειρηθεί από εκείνο που επέτυχε ο Ηράκλειος για τη λύτρωση της αυτοκρατορίας. Διέσχισε την επικίνδυνη οδό του διά μέσου του Εύξεινου Πόντου και των ορέων της Αρμενίας, εισχώρησε στην καρδιά της Περσίας και ανέκλησε τα στρατεύματα του μεγάλου βασιλέως για την υπεράσπιση της αιμορραγούσας πατρίδας τους.»

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> «Στη μάχη της Νινευή, η οποία διεξήχθη με σφοδρότητα από την αυγή έως την ενδεκάτη ώρα, είκοσι οκτώ λάβαρα, εκτός από εκείνα που ενδέχεται να είχαν συντριβεί ή κατασχισθεί, αφαιρέθηκαν από τους Πέρσες· το μεγαλύτερο μέρος του στρατού τους κατακερματίσθηκε, και οι νικητές, αποκρύπτοντας τις δικές τους απώλειες, πέρασαν τη νύκτα επί του πεδίου. Οι πόλεις και τα ανάκτορα της Ασσυρίας ανοίχθηκαν για πρώτη φορά στους Ρωμαίους.»

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> «Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας δεν ενισχύθηκε από τις κατακτήσεις που επέτυχε· και συγχρόνως, και διά των αυτών μέσων, προετοιμάστηκε οδός για τα πλήθη των Σαρακηνών από την Αραβία, ως ακρίδες από την αυτήν περιοχή, οι οποίοι, διαδίδοντας κατά την πορεία τους το σκοτεινό και απατηλό μωαμεθανικό δόγμα, ταχέως εξαπλώθηκαν σε αμφότερες, την Περσική και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.»

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> «Πληρεστέρα απεικόνιση του γεγονότος αυτού δεν θα ηδύνατο να επιθυμηθεί από εκείνην που παρέχουν τα καταληκτικά λόγια του κεφαλαίου του Gibbon, από το οποίο ελήφθησαν τα προηγούμενα αποσπάσματα. “Μολονότι είχε συγκροτηθεί νικηφόρος στρατός υπό το λάβαρον του Ηρακλείου, η αφύσικη αυτή προσπάθεια φαίνεται ότι μάλλον εξήντλησε παρά εξάσκησε τη δύναμή τους. Ενώ ο αυτοκράτωρ εθριάμβευε στην Κωνσταντινούπολη ή στην Ιερουσαλήμ, μία αφανής πόλη στα σύνορα της Συρίας λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς, και αυτοί κατέκοψαν μερικά στρατεύματα που προήλασαν προς ενίσχυσή της,—ένα σύνηθες και ασήμαντο συμβάν, αν δεν είχε αποτελέσει το προοίμιο μιας μεγάλης επαναστάσεως. Οι ληστές αυτοί ήσαν οι απόστολοι του Μωάμεθ· η μανιώδης ανδρεία τους είχε εξέλθει από την έρημο· και κατά τα τελευταία οκτώ έτη της βασιλείας του, ο Ηράκλειος έχασε από τους Άραβες τις ίδιες επαρχίες που είχε αποσπάσει από τους Πέρσες.”»

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> «“Το πνεύμα της απάτης και του ενθουσιασμού, του οποίου η κατοικία δεν είναι στους ουρανούς”, αφέθηκε ελεύθερο επάνω στη γη. Η άβυσσος δεν χρειαζόταν παρά μόνον ένα κλειδί για να ανοιχθεί, και το κλειδί εκείνο ήταν η πτώση του Χοσρόη. Είχε κατασχίσει περιφρονητικώς την επιστολή ενός άσημου πολίτη της Μέκκας. Αλλ’ όταν από τη “λάμψη της δόξας” του κατέπεσε στον “πύργο του σκότους”, τον οποίο ουδείς οφθαλμός μπορούσε να διαπεράσει, το όνομα του Χοσρόη επρόκειτο αιφνιδίως να παραδοθεί στη λήθη ενώπιον εκείνου του Μωάμεθ· και η ημισέληνος εφαίνετο απλώς να αναμένει την ανατολή της έως την πτώση του αστέρος. Ο Χοσρόης, μετά την πλήρη του συντριβή και την απώλεια της αυτοκρατορίας του, εφονεύθη κατά το έτος 628· και το έτος 629 χαρακτηρίζεται από “την κατάκτηση της Αραβίας” και “τον πρώτο πόλεμο των Μωαμεθανών κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας”. “Και ο πέμπτος άγγελος εσάλπισε, και είδον αστέρα πεσόντα εκ του ουρανού εις την γην· και εις αυτόν εδόθη το κλειδί του φρέατος της αβύσσου. Και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου.” Έπεσε εις την γην. Όταν η ισχύς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είχε εξαντληθεί, και ο μέγας βασιλεύς της Ανατολής κειτόταν νεκρός στον πύργο του σκότους, η διαρπαγή μιας άσημης πόλεως στα σύνορα της Συρίας ήταν “το προοίμιο μιας ισχυράς επαναστάσεως”. “Οι ληστές ήσαν οι απόστολοι του Μωάμεθ, και η παραληρηματική τους ανδρεία ανεδύθη από την έρημο.”»

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> «Ἡ Ἄβυσσος.—Ἡ σημασία τοῦ ὅρου τούτου δύναται νὰ γίνῃ κατανοητὴ ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς, ὅπου ὁρίζεται ὡς “βαθεῖα, ἀπύθμενη, ἀχανής,” καὶ δύναται νὰ ἀναφέρεται εἰς κάθε ἔρημον, ἐρημωμένον καὶ ἀκαλλιέργητον τόπον. Ἐφαρμόζεται εἰς τὴν γῆν ἐν τῇ ἀρχικῇ αὐτῆς καταστάσει χάους. Γεν. 1:2. Ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει δύναται προσφυῶς νὰ ἀναφέρεται εἰς τὰ ἄγνωστα ἐρημικά μέρη τῆς Ἀραβικῆς ἐρήμου, ἐκ τῶν συνόρων τῆς ὁποίας ἐξῆλθαν αἱ ὁρδαὶ τῶν Σαρακηνῶν ὡς σμῆνη ἀκρίδων. Καὶ ἡ πτῶσις τοῦ Χοσρόου, τοῦ Πέρσου βασιλέως, δύναται ὀρθῶς νὰ παρασταθῇ ὡς τὸ ἄνοιγμα τῆς ἀβύσσου, καθόσον προητοίμασε τὴν ὁδὸν ὥστε οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Μωάμεθ νὰ ἐξέλθουν ἐκ τῆς ἀφανοῦς χώρας αὐτῶν καὶ νὰ διαδώσουν τὰς πλανεράς των δοξασίας διὰ πυρὸς καὶ μαχαίρας, ἕως ὅτου εἶχον ἐξαπλώσει τὸ σκότος αὐτῶν ἐπὶ πάσης τῆς Ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας.» Οὐρίας Σμιθ, Daniel and Revelation, 495–498.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

Το πρώτο οὐαί, το οποίο είναι η πέμπτη σάλπιγγα, προσδιορίζει την αρχή του πολέμου τοῦ Ἰσλάμ ἐναντίον τῆς Ρώμης, και προσδιορίζει μία μάχη μεταξύ τῆς Ρώμης και τῆς Περσίας, στην οποία η Ρώμη επικράτησε, αλλά, πράττοντας τοῦτο, εξάντλησε τη στρατιωτική της ισχύ σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορέσει να αποτρέψει την άνοδο της ἰσλαμικῆς δυνάμεως. Τα προφητικά χαρακτηριστικά τοῦ πρώτου οὐαί και τοῦ δευτέρου οὐαί προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά τοῦ τρίτου οὐαί, και είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τα πρώτα δύο οὐαί ως σύμβολα της ιστορίας τοῦ τρίτου οὐαί· διότι αυτή η ιστορία αντιπροσωπεύει την περίοδο της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Μετά την προφητική ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον Μωάμεθ στα τρία πρώτα εδάφια, το εδάφιο τέσσερα εισάγει τον Αμπού Μπακρ, τον πρώτο ηγέτη μετά τον Μωάμεθ.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Και εδόθη εις αυτά εντολή να μη βλάψωσι τον χόρτον της γης, ούτε παν χλωρόν, ούτε παν δένδρον, αλλά μόνον τους ανθρώπους εκείνους οίτινες δεν έχουσι τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 9:4.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

Η εντολή του Αμπού Μπακρ καθοδηγούσε τους ισλαμιστές πολεμιστές να διακρίνουν μεταξύ δύο τύπων προσκυνητών που υπήρχαν στις ρωμαϊκές επικράτειες εκείνον τον καιρό. Η μία τάξη ήταν οι Καθολικοί, οι οποίοι είχαν ορισμένα θρησκευτικά τάγματα που ξύριζαν το πίσω μέρος της κεφαλής τους (την κουρά), και τηρούσαν τη λατρεία της Κυριακής. Η άλλη τάξη ήταν οι τηρητές του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, και το Σάββατο είναι η σφραγίδα του Θεού.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> «Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, τον διαδέχθηκε στη διοίκηση ο Αβουβέκρ, το έτος μ.Χ. 632, ο οποίος, μόλις εδραίωσε πλήρως την εξουσία και τη διακυβέρνησή του, απέστειλε εγκύκλια επιστολή προς τις αραβικές φυλές, από την οποία το ακόλουθο αποτελεί απόσπασμα:—»

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> «Όταν πολεμάτε τις μάχες του Κυρίου, να φέρεσθε ανδρείως, χωρίς να στρέφετε τα νώτα σας· αλλά η νίκη σας να μη μολυνθεί με το αίμα γυναικών και παιδιών. Μην καταστρέφετε φοινικόδεντρα, ούτε να καίτε αγρούς σίτου. Μην κόβετε οπωροφόρα δέντρα, ούτε να προξενείτε καμία βλάβη στα κτήνη, παρά μόνο σε όσα σφάζετε για να φάτε. Όταν συνάπτετε οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία, να μένετε πιστοί σε αυτήν και να είστε συνεπείς προς τον λόγο σας. Και καθώς προχωρείτε, θα βρείτε μερικούς θρησκευτικούς ανθρώπους, οι οποίοι ζουν αποσυρμένοι σε μοναστήρια και έχουν θέσει ως σκοπό τους να υπηρετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον Θεό· αφήστε τους ήσυχους, και ούτε να τους φονεύετε ούτε να καταστρέφετε τα μοναστήρια τους. Και θα βρείτε ένα άλλο είδος ανθρώπων, που ανήκουν στη συναγωγή του Σατανά, οι οποίοι έχουν ξυρισμένες κορυφές· φροντίστε να σχίζετε τα κρανία τους και να μη τους δίνετε κανένα έλεος, έως ότου είτε γίνουν Μωαμεθανοί είτε πληρώσουν φόρο υποτελείας.»

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> «Δεν αναφέρεται ούτε στην προφητεία ούτε στην ιστορία ότι οι περισσότερο φιλάνθρωπες εντολές τηρήθηκαν με την ίδια σχολαστικότητα όπως το άγριο πρόσταγμα· αλλά έτσι είχε διαταχθεί σ’ αυτούς. Και τα προαναφερθέντα είναι οι μόνες οδηγίες που καταγράφονται από τον Γίββωνα ως δοθείσες από τον Αμπούμπεκρ προς τους αρχηγούς, των οποίων το καθήκον ήταν να εκδίδουν τις διαταγές προς όλα τα σαρακηνά στρατεύματα. Οι διαταγές συμφωνούν εξίσου κατά τρόπο διακριτικό με την προφητεία, σαν ο ίδιος ο χαλίφης να ενεργούσε με γνωστή καθώς και άμεση υπακοή σε ανώτερη εντολή από εκείνη θνητού ανθρώπου· και κατά την ίδια την πράξη της εξόδου προς πόλεμο εναντίον της θρησκείας του Ιησού και προς διάδοση του Μωαμεθανισμού στη θέση της, επανέλαβε τα λόγια τα οποία είχε προλεχθεί στην Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού ότι θα έλεγε.»

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> «Η Σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν Μετώπων αὐτῶν.—Στὰ σχόλια ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου 7:1–3, ἔχομεν δείξει ὅτι ἡ σφραγίδα τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ Σάββατον τῆς τετάρτης ἐντολῆς· καὶ ἡ ἱστορία δὲν σιωπᾷ ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρξαν τηρηταὶ τοῦ ἀληθινοῦ Σαββάτου καθ’ ὅλην τὴν παροῦσαν οἰκονομίαν. Ἀλλὰ ἐδῶ ἀνέκυψε διὰ πολλοὺς τὸ ἐρώτημα, ποῖοι ἦσαν οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, καὶ οἵτινες διὰ τοῦτο ἐγένοντο ἐξαίρετοι ἀπὸ τὴν μωαμεθανικὴν καταπίεσιν; Ἀς ἔχῃ ὁ ἀναγνώστης κατὰ νοῦν τὸ γεγονός, στὸ ὁποῖο ἤδη ἐγένετο μνεία, ὅτι ὑπῆρξαν καθ’ ὅλην ταύτην τὴν οἰκονομίαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, ἢ ἦσαν νοήμονες τηρηταὶ τοῦ ἀληθινοῦ Σαββάτου· καὶ ἀς θεωρήσῃ περαιτέρω ὅτι ἐκεῖνο ποὺ βεβαιώνει ἡ προφητεία εἶναι ὅτι οἱ ἐπιθέσεις ταύτης τῆς ἐρημωτικῆς τουρκικῆς δυνάμεως δὲν στρέφονται ἐναντίον αὐτῶν, ἀλλὰ ἐναντίον ἄλλης τάξεως. Οὕτως τὸ ζήτημα ἀπαλλάσσεται ἀπὸ πᾶσαν δυσχέρειαν· διότι τοῦτο εἶναι πᾶν ὅ,τι πράγματι βεβαιώνει ἡ προφητεία. Μία μόνον τάξις προσώπων τίθεται εὐθέως ἐνώπιον ἡμῶν ἐν τῷ κειμένῳ· τουτέστιν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν· καὶ ἡ διαφύλαξις ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ εἰσάγεται μόνον κατὰ συνεπαγωγήν. Κατὰ συνέπειαν, δὲν μανθάνομεν ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ὅτι τινὲς ἐξ αὐτῶν περιεπλάκησαν εἰς τινασδήποτε ἀπὸ τὰς συμφορὰς ποὺ ἐπέβαλαν οἱ Σαρακηνοὶ ἐπὶ τὰ ἀντικείμενα τοῦ μίσους αὐτῶν. Ἐκείνοι εἶχον ἐξουσιοδοτηθῇ ἐναντίον ἄλλης τάξεως ἀνθρώπων. Καὶ ἡ καταστροφὴ ἡ μέλλουσα νὰ ἐπέλθῃ ἐπὶ ταύτην τὴν τάξιν ἀνθρώπων δὲν τίθεται ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν διαφύλαξιν ἄλλων ἀνθρώπων, ἀλλὰ μόνον πρὸς ἐκείνην τῶν καρπῶν καὶ τῆς χλωρότητος τῆς γῆς· οὕτως, Μὴ βλάψετε τὸν χόρτον, τὰ δένδρα, οὐδὲ οἱονδήποτε χλωρὸν πράγμα, ἀλλὰ μόνον ὁρισμένην τινὰ τάξιν ἀνθρώπων. Καὶ ἐν τῇ ἐκπληρώσει, ἔχομεν τὸ παράδοξον θέαμα στρατοῦ εἰσβολέων νὰ φείδεται ἐκείνων τῶν πραγμάτων τὰ ὁποῖα τοιοῦτοι στρατοὶ συνήθως καταστρέφουν, δηλαδή, τὴν ὄψιν καὶ τὰ προϊόντα τῆς φύσεως· καὶ, ἐν συνεχείᾳ τῆς ἀδείας των νὰ βλάψουν ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, νὰ σχίζουν τὰ κρανία μιᾶς τάξεως θρησκευομένων μὲ ξυρισμένας κορυφάς, οἵτινες ἀνῆκαν εἰς τὴν συναγωγὴν τοῦ Σατανᾶ.»

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> «Αυτοί ήσαν αναμφιβόλως μια τάξη μοναχών, ή κάποια άλλη διαίρεση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εναντίον αυτών εστράφησαν τα όπλα των Μωαμεθανών. Και μας φαίνεται ότι υπάρχει ιδιάζουσα καταλληλότητα, αν όχι πρόθεση, στο να περιγράφονται ως εκείνοι που δεν είχαν τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών· καθόσον αυτή είναι ακριβώς η εκκλησία η οποία εστέρησε τον νόμο του Θεού από τη σφραγίδα του, αφαιρώντας το αληθινό Σάββατο και ανεγείροντας στη θέση του ένα πλαστό. Και δεν εννοούμε, ούτε από την προφητεία ούτε από την ιστορία, ότι εκείνα τα πρόσωπα τα οποία ο Αβούβεκρ παρήγγειλε στους ακολούθους του να μην παρενοχλήσουν κατείχαν τη σφραγίδα του Θεού, ή ότι απαραιτήτως αποτελούσαν τον λαό του Θεού. Ποιοι ήσαν, και για ποιον λόγο εσώθησαν, η πενιχρή μαρτυρία του Gibbon δεν μας πληροφορεί, και δεν έχουμε άλλο μέσο να γνωρίζουμε· αλλά έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι κανείς από εκείνους που είχαν τη σφραγίδα του Θεού δεν παρενοχλήθηκε, ενώ μια άλλη τάξη, η οποία εμφατικώς δεν την είχε, παρεδόθη στη μάχαιρα· και έτσι οι επιμέρους προσδιορισμοί της προφητείας εκπληρώνονται πλήρως.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

Ο Αμπού Μπακρ συσπείρωσε τους οπαδούς του Μωάμεθ σε Χαλιφάτο μετά τον θάνατο του Μωάμεθ· έτσι, παρότι πρόκειται για δύο διαφορετικά ιστορικά πρόσωπα, από κοινού αντιπροσωπεύουν την αρχή της μαρτυρίας του Ισλάμ της πρώτης συμφοράς, και το ιστορικό πρόσωπο που σηματοδοτεί την ιστορία της πρώτης συμφοράς είναι ο Μωάμεθ.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

Κατά την αρχική ιστορία του δευτέρου οὐαί, ο Μωάμεθ Β΄ κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη το 1453. Το 1449 λύθηκαν τέσσερις άγγελοι, οι οποίοι αντιπροσώπευαν το Ισλάμ. Η αρχή και το τέλος του πρώτου οὐαί σημειώνονται από έναν Μωάμεθ, τον πρώτο και τον δεύτερο αντιστοίχως. Προφητικώς, η αρχή και το τέλος της ιστορίας του πρώτου οὐαί φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

Η αρχή του δευτέρου αλίμονο περιλαμβάνει μία χρονική προφητεία περί τεσσάρων αγγέλων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ, το οποίο τότε ελύθη, και κατόπιν εχαλιναγωγήθη στις 11 Αυγούστου 1840. Από εκείνο το σημείο έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, απεικονίζεται η σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Η αρχή του δευτέρου αλίμονο προσδιορίζει τη λύση του Ισλάμ, και το τέλος σηματοδοτεί τη χαλιναγώγηση του Ισλάμ. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο αλίμονο έχουν ακριβείς προφητικούς δείκτες, οι οποίοι συνδέουν τις αρχές τους με τα τέλη τους.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

Οι δύο πρώτες συμφορές πρέπει να τεθούν η μία επάνω στην άλλη, «γραμμή επί γραμμής», προκειμένου να προσδιορισθεί η τρίτη συμφορά. Ένα από τα προφητικά χαρακτηριστικά που προσδιορίζεται από τους δύο πρώτους μάρτυρες του Ισλάμ είναι ότι αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία σηματοδοτεί την αρχή και το τέλος με την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Κατέχουν επίσης μια δευτερεύουσα υπογραφή, διότι η αρχή της πρώτης συμφοράς προσδιορίζει τη σφράγιση του λαού του Θεού, και το τέλος της δεύτερης συμφοράς επίσης προσδιορίζει τη σφράγιση του λαού του Θεού.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

Το τρίτο αλίμονο έφθασε όταν το Ισλάμ επιτέθηκε αιφνιδίως και απροσδοκήτως στο θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, αρχίζοντας έτσι την περίοδο της σφραγίσεως. Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και ως απόκριση σε εκείνη την αποστασία, την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή. Όπως προτυπώθηκε με την ειδωλολατρική Ρώμη και την παπική Ρώμη, η εθνική καταστροφή πραγματοποιείται μέσω των κρίσεων των σαλπίγγων του Θεού. Τα τρία αλίμονα είναι επίσης σάλπιγγες. Το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο θα πλήξει πάλι αιφνιδίως και απροσδοκήτως κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν λήξει η περίοδος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Εκείνη η περίοδος έχει προτυπωθεί από την αρχική περίοδο του πρώτου αλίμονο, και επίσης από την τελική περίοδο του δεύτερου αλίμονο.

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> Και η Σάρρα είδε τον υιόν της Άγαρ της Αιγυπτίας, τον οποίον είχε γεννήσει εις τον Αβραάμ, να εμπαίζει. Διά τούτο είπε προς τον Αβραάμ· Έκβαλε την δούλην ταύτην και τον υιόν αυτής· διότι ο υιός της δούλης ταύτης δεν θέλει κληρονομήσει μετά του υιού μου, μετά του Ισαάκ. Και το πράγμα εφάνη πολύ βαρύ εις τους οφθαλμούς του Αβραάμ εξαιτίας του υιού αυτού. Και είπεν ο Θεός προς τον Αβραάμ· Ας μη φαίνεται βαρύ εις τους οφθαλμούς σου εξαιτίας του παιδίου και εξαιτίας της δούλης σου· εις πάντα όσα σοι είπε η Σάρρα, άκουσον την φωνήν αυτής· διότι εν τω Ισαάκ θέλει κληθή εις σε σπέρμα. Αλλά και τον υιόν της δούλης θέλω κάμει έθνος, επειδή είναι σπέρμα σου. Και εσηκώθη ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί, και έλαβε άρτους και ασκόν ύδατος, και έδωκεν αυτά εις την Άγαρ, θέσας αυτά επί του ώμου αυτής, και το παιδίον, και απέστειλεν αυτήν· και εκείνη ανεχώρησε και επλανήθη εις την έρημον της Βηρσαβεέ. Και ετελείωσε το ύδωρ εκ του ασκού, και έρριψε το παιδίον υπό μίαν εκ των θάμνων. Και απελθούσα εκάθησεν απέναντι αυτού μακράν, ως απόστασιν τόξου· διότι είπε, Ας μη ίδω τον θάνατον του παιδίου. Και εκάθητο απέναντι αυτού, και υψώσασα την φωνήν αυτής έκλαυσε. Και ήκουσεν ο Θεός την φωνήν του παιδίου· και ο άγγελος του Θεού εκάλεσε την Άγαρ εκ του ουρανού, και είπε προς αυτήν· Τι έχεις, Άγαρ; μη φοβού· διότι ήκουσεν ο Θεός την φωνήν του παιδίου εκεί όπου είναι. Σηκώθητι, ύψωσον το παιδίον, και κράτησον αυτό με την χείρά σου· διότι θέλω κάμει αυτό έθνος μέγα. Και ήνοιξεν ο Θεός τους οφθαλμούς αυτής, και είδε φρέαρ ύδατος· και υπήγε, και εγέμισε τον ασκόν ύδατος, και έδωκε να πίη το παιδίον. Και ήτο ο Θεός μετά του παιδίου· και ηυξήθη, και κατώκησεν εν τη ερήμω, και έγεινε τοξότης. Γένεσις 21:9–20.

Back to Articles