Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι Πέντε

Η Αποκάλυψη της Παρακμής της Βαβυλώνας: Ένα Προφητικό Χωρίο από τον Ναβουχοδονόσορα έως τον Βαλτάσαρ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η πτώση του Βαλτάσαρ στο πέμπτο κεφάλαιο είχε προτυπωθεί από την πτώση του Ναβουχοδονόσορα στο τέταρτο κεφάλαιο.

> «Προς τον τελευταίο άρχοντα της Βαβυλώνας, όπως τυπικώς προς τον πρώτο της, είχε εκδοθεί η απόφαση του θείου Αγρυπνούντος: “Βασιλεῦ,... πρὸς σὲ λέγεται· ἡ βασιλεία ἀφῃρέθη ἀπὸ σοῦ.” Δανιήλ 4:31.» Προφήτες και Βασιλείς, 533.

Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την αρχή και ο Βαλτάσαρ το τέλος της βασιλείας που κυβέρνησε επί εβδομήντα έτη, και έτσι συμβόλιζε τη βασιλεία του θηρίου της γης του κεφαλαίου δεκατρία της Αποκάλυψης (των Ηνωμένων Πολιτειών), το οποίο επρόκειτο να βασιλεύσει κατά τον καιρό που η πόρνη της Τύρου (ο παπισμός) ήταν λησμονημένη.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἡ Τύρος θέλει λησμονηθῆ ἑβδομήκοντα ἔτη, κατὰ τὰς ἡμέρας ἑνὸς βασιλέως· μετὰ τὸ τέλος τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν ἡ Τύρος θέλει ᾄσει ὡς πόρνη. Ησαΐας 23:15.

Ο Ναβουχοδονόσορ, λοιπόν, αντιπροσωπεύει την αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών, και ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την αρχή του Ρεπουμπλικανικού κέρατος και την αρχή του Προτεσταντικού κέρατος. Ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει το τέλος του Ρεπουμπλικανικού και του Προτεσταντικού κέρατος.

Η κρίση που επεβλήθη επί του Ναβουχοδονόσορος ήταν «επτά καιροί». Η διήγηση περί του ότι ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες χρησιμοποιήθηκε από τον Γουίλλιαμ Μίλλερ στην εφαρμογή των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι, αν και δεν πραγματεύθηκε τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι, οι οποίες συμβολίζονται στην κρίση του Βαλτάσαρ.

> Καὶ αὕτη εἶναι ἡ γραφὴ ἡ γεγραμμένη· ΜΕΝΕ, ΜΕΝΕ, ΤΕΚΕΛ, ΟΥΦΑΡΣΙΝ. Αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· ΜΕΝΕ· Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴν βασιλείαν σου καὶ ἔθεσε τέλος εἰς αὐτήν. ΤΕΚΕΛ· Ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής. ΠΕΡΕΣ· Ἡ βασιλεία σου διηρέθη καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ Πέρσας. Δανιὴλ 5:25–28.

Πέραν της ερμηνείας που ο Δανιήλ απέδωσε στη μυστηριώδη γραφή επάνω στον τοίχο, οι λέξεις «μνη» και «θεκέλ» αντιπροσωπεύουν μέτρο βάρους, και οι λέξεις αυτές αντιπροσωπεύουν επίσης συγκεκριμένη νομισματική αξία (Έξοδος 30:13, Ιεζεκιήλ 45:12). Μία «μνη» είναι πενήντα σίκλοι, ή χίλια γερά. Επομένως, το «μνη, μνη» ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες γερά. Ένα «θεκέλ» είναι είκοσι γερά. Επομένως, το «μνη, μνη, θεκέλ» ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες είκοσι γερά. Το «ουφαρσίν» σημαίνει «διαιρώ» και επομένως σημαίνει το ήμισυ μίας «μνης», και αντιπροσωπεύει πεντακόσια γερά. Συνδυαζόμενα, αντιπροσωπεύουν το άθροισμα των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι.

Η τελευταία αναφορά της Αδελφής White προσδιορίζει ότι ο Βαλτάσαρ προτυπωνόταν από τον Ναβουχοδονόσορ· αλλά, ειδικότερα, τόνισε την κοινή τους κρίση, και αμφότερες οι κρίσεις παριστάνονται ως σύμβολο των «επτά καιρών» του Λευιτικού 26. Υπάρχουν μερικοί όροι τους οποίους οι Γραφές χρησιμοποιούν για να παραστήσουν τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού 26. Ο Ιερεμίας το παριστάνει ως την αγανάκτηση του Θεού.

> Πώς εσκέπασε ο Κύριος εν τη οργή αυτού την θυγατέρα της Σιών με νεφέλην, και κατέρριψεν εκ του ουρανού εις την γην την ωραιότητα του Ισραήλ, και δεν ενθυμήθη το υποπόδιόν αυτού εν τη ημέρα της οργής αυτού! Ο Κύριος κατέπιε πάσας τας κατοικίας του Ιακώβ και δεν ελυπήθη· κατέβαλεν εν τω θυμώ αυτού τα οχυρώματα της θυγατρός του Ιούδα· έφερεν αυτά έως εδάφους· εμίανε το βασίλειον και τους άρχοντας αυτού. Απέκοψεν εν τη φλογερά οργή αυτού παν κέρας του Ισραήλ· απέσυρε την δεξιάν αυτού απ’ έμπροσθεν του εχθρού, και εξήφθη κατά του Ιακώβ ως πυρ φλεγόμενον, το οποίον κατατρώγει κύκλω. Ετόξευσε το τόξον αυτού ως εχθρός· έστη με την δεξιάν αυτού ως αντίδικος, και εθανάτωσε πάντα τα τερπνά εις τους οφθαλμούς εν τη σκηνή της θυγατρός της Σιών· εξέχεε την οργήν αυτού ως πυρ. Ο Κύριος εστάθη ως εχθρός· κατέπιεν τον Ισραήλ, κατέπιε πάντα τα παλάτια αυτού· κατέστρεψε τα οχυρώματα αυτού, και επλήθυνε εις την θυγατέρα του Ιούδα πένθος και θρήνον. Και αφήρπασεν βιαίως την σκηνήν αυτού, ως να ήτο κήπος· κατέστρεψε τους τόπους της συνάξεως αυτού· ο Κύριος έκαμε να λησμονηθώσιν εν τη Σιών αι επίσημοι εορταί και τα σάββατα, και κατεφρόνησεν εν τη αγανακτήσει της οργής αυτού τον βασιλέα και τον ιερέα. Ο Κύριος απέρριψε το θυσιαστήριον αυτού, εβδελύχθη το αγιαστήριον αυτού, παρέδωκεν εις την χείρα του εχθρού τα τείχη των παλατίων αυτής· αυτοί ύψωσαν φωνήν εν τω οίκω του Κυρίου, ως εν ημέρα επισήμου εορτής. Ο Κύριος απεφάσισε να καταστρέψη το τείχος της θυγατρός της Σιών· εξέτεινε γραμμήν, δεν απέσυρε την χείρα αυτού από του αφανισμού· διά τούτο έκαμε το προτείχισμα και το τείχος να πενθήσωσι· αμφότερα εξησθένησαν. Θρήνοι 2:1–8.

Η οργή του Κυρίου παριστάνεται ως «η αγανάκτηση της οργής αυτού», και η οργή αυτού εξετελέσθη τόσο επί του βόρειου βασιλείου όσο και επί του νότιου βασιλείου του Ισραήλ. Διά τούτο το βιβλίο του Δανιήλ προσδιορίζει μία «πρώτη» και μία «τελευταία» αγανάκτηση. Ο Ιερεμίας προσδιορίζει μία «γραμμή» την οποία ο Κύριος «εξέτεινε», όταν εξήσκησε την οργή αυτού κατά του εκλεκτού λαού αυτού. Η γραμμή αυτή μνημονεύεται επίσης στο Β΄ Βασιλέων.

> Και ελάλησε ο Κύριος διά των δούλων αυτού των προφητών, λέγων· Επειδή ο Μανασσής, βασιλεύς του Ιούδα, έπραξε τα βδελύγματα ταύτα και έπραξε πονηρότερα υπέρ πάντας όσα έπραξαν οι Αμορραίοι, οι πριν από αυτόν, και παρέσυρε και τον Ιούδα εις αμαρτίαν με τα είδωλά αυτού· διά τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ· Ιδού, εγώ φέρω τοιούτον κακόν επί την Ιερουσαλήμ και επί τον Ιούδαν, ώστε παντός ακούοντος περί αυτού να ηχούν αμφότερα τα ώτα αυτού. Και θέλω εκτείνει επί την Ιερουσαλήμ το σχοινίον της Σαμαρείας και την στάθμην του οίκου του Αχαάβ· και θέλω εξαλείψει την Ιερουσαλήμ, καθώς άνθρωπος εξαλείφει πινάκιον, εξαλείφων αυτό και ανατρέπων αυτό άνω κάτω. Και θέλω εγκαταλείψει το υπόλοιπον της κληρονομίας μου και παραδώσει αυτούς εις χείρα των εχθρών αυτών· και θέλουσι γίνει εις αρπαγήν και εις διαρπαγήν εις πάντας τους εχθρούς αυτών. Β΄ Βασιλέων 21:10–14.

Η «γραμμή» της αγανακτήσεως του Θεού, η οποία είναι τα «επτά καιροί» του Μωυσή, εκτάθηκε πρώτα επάνω στο βόρειο βασίλειο (τον οίκο του Αχαάβ), και κατόπιν επάνω στον Ιούδα. Ένας άλλος βιβλικός όρος για τους «επτά καιρούς», ο οποίος προέρχεται από το Λευιτικόν είκοσι έξι, είναι ο όρος «διεσκορπισμένοι».

> Τότε και εγώ θα πορευθώ εναντίον σας με οργή· και εγώ, ναι εγώ, θα σας παιδεύσω επταπλασίως εξαιτίας των αμαρτιών σας. Και θα φάγετε τη σάρκα των υιών σας, και τη σάρκα των θυγατέρων σας θα φάγετε. Και θα καταστρέψω τους υψηλούς τόπους σας, και θα κατακόψω τα είδωλά σας, και θα ρίψω τα πτώματά σας επάνω στα πτώματα των ειδώλων σας, και η ψυχή μου θα σας αποστραφεί. Και θα καταστήσω τις πόλεις σας ερήμους, και θα φέρω τα αγιαστήριά σας σε ερήμωση, και δεν θα οσφρανθώ την οσμή των ευωδιών σας. Και θα φέρω τη γη σε ερήμωση· και οι εχθροί σας που κατοικούν σε αυτήν θα εκπλαγούν εξαιτίας της. Και θα σας διασκορπίσω ανάμεσα στα έθνη, και θα σύρω μάχαιρα πίσω σας· και η γη σας θα είναι έρημη, και οι πόλεις σας ερειπωμένες. Τότε η γη θα απολαύσει τα σάββατά της, όσο καιρό θα κείται έρημη και εσείς θα είστε στη γη των εχθρών σας· τότε η γη θα αναπαυθεί και θα απολαύσει τα σάββατά της. Όσο καιρό θα κείται έρημη, θα αναπαύεται· επειδή δεν αναπαυόταν στα σάββατά σας, όταν κατοικούσατε επάνω σε αυτήν. Λευιτικόν 26:28–35.

Η διασπορά μεταξύ των εθνών εκπληρώθηκε για τον Δανιήλ όταν μεταφέρθηκε ως δούλος στη Βαβυλώνα, κατά την αιχμαλωσία του Ιωακείμ. Τότε, ενώ ο Δανιήλ βρισκόταν στη «γη των εχθρών», η γη αναπαύθηκε και απόλαυσε «τα σάββατά της». Το Β΄ Χρονικών μάς πληροφορεί ότι η χρονική αυτή περίοδος ήταν τα εβδομήντα έτη του Ιερεμία, τα οποία ο Δανιήλ έφθασε να αναγνωρίσει στο ένατο κεφάλαιο.

> Και εκείνους που διέφυγαν από τη ρομφαία τους μετέφερε αιχμαλώτους στη Βαβυλώνα· όπου ήσαν δούλοι σ’ αυτόν και στους υιούς του, έως τη βασιλεία του βασιλείου της Περσίας· για να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου δια του στόματος του Ιερεμία, έως ότου η γη απολαύσει τα σάββατά της· όσο καιρό έμενε έρημη, ετήρει σάββατο, για να συμπληρωθούν εβδομήντα έτη. Κατά δε το πρώτο έτος του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, ώστε να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου, ο λεχθείς δια του στόματος του Ιερεμία, ο Κύριος διήγειρε το πνεύμα του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, ώστε να εκδώσει διάγγελμα σε όλο το βασίλειό του, και μάλιστα να το θέσει και εγγράφως, λέγοντας: Ούτω λέγει Κύρος, βασιλεύς της Περσίας· Πάντα τα βασίλεια της γης μού έδωσε ο Κύριος, ο Θεός του ουρανού· και αυτός με πρόσταξε να του οικοδομήσω οίκο στην Ιερουσαλήμ, που είναι στον Ιούδα. Τις είναι μεταξύ σας από όλον τον λαό αυτού; Ο Κύριος ο Θεός αυτού ας είναι μετ’ αυτού, και ας αναβεί. Β΄ Χρονικών 36:20–23.

Ο όρος «διασκορπισμός» είναι σύμβολο των «επτά καιρών». Η κρίση του Ναβουχοδονόσορα των «επτά καιρών», κατά τους οποίους έζησε ως θηρίο, προεικόνιζε την κρίση του Βαλτάσαρ, όπως αυτή παριστάνεται με τα μυστικά λόγια επάνω στον τοίχο, «μενέ, μενέ, θεκέλ ουφαρσίν». Η κρίση του Βαλτάσαρ παριστάνετο διά της γραφής, η οποία ισοδυναμούσε με δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι, τον ίδιο αριθμό ημερών κατά τις οποίες ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο, και τον ίδιο αριθμό ετών που παριστάνεται με τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι.

Η κρίση του Βαλτάσαρ, η οποία προτυπώθηκε από την κρίση του Ναβουχοδονόσορ, παραστάθηκε συμβολικά με τους «επτά καιρούς», και αμφότερες εκείνες οι κρίσεις αντιπροσώπευαν μια «πτώση της Βαβυλώνας», η οποία αποτελεί το σύμβολο του αγγέλματος του δευτέρου αγγέλου. Η πρώτη πτώση της Βαβυλώνας συνέβη όταν κατεδαφίστηκε ο πύργος του Νεβρώδ.

> Και πάσα ἡ γῆ εἶχε μίαν γλῶσσαν καὶ μίαν λαλιά. Καὶ ἐγένετο, ἐνῷ μετῴκιζον ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδιάδα ἐν γῇ Σενναάρ, καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ. Καὶ εἶπεν ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· Ἔλατε, ἀς κατασκευάσωμεν πλίνθους καὶ ἀς ὀπτήσωμεν αὐτὰς καλῶς. Καὶ εἶχον πλίνθον ἀντὶ λίθου, καὶ ἄσφαλτον εἶχον ἀντὶ κονιάματος. Καὶ εἶπαν· Ἔλατε, ἀς οἰκοδομήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἡ κορυφὴ νὰ φθάνῃ ἕως τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἀς κάμωμεν εἰς ἑαυτοὺς ὄνομα, μήποτε διασπαρῶμεν ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς. Καὶ κατέβη ὁ Κύριος διὰ νὰ ἴδῃ τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, τὰ ὁποῖα οἰκοδομοῦσαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος· Ἰδοὺ, ὁ λαὸς εἶναι εἷς, καὶ πάντες ἔχουσι μίαν γλῶσσαν· καὶ τοῦτο ἀρχίζουν νὰ πράττουν· καὶ τώρα οὐδὲν θὰ τοὺς ἐμποδισθῇ ἀπὸ ὅσα ἐστοχάσθησαν νὰ πράξουν. Ἔλατε, ἀς καταβῶμεν καὶ ἀς συγχύσωμεν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν, διὰ νὰ μὴ καταλαμβάνῃ ὁ εἷς τὴν λαλίαν τοῦ ἄλλου. Οὕτως ὁ Κύριος τοὺς διεσκόρπισεν ἐκεῖθεν ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς· καὶ ἔπαυσαν νὰ οἰκοδομοῦν τὴν πόλιν. Γένεσις 11:1–8.

Κατά την κρίση της Βαβέλ, η οποία ήταν η κρίση του Νεβρώδ, ο Κύριος «διεσκόρπισε» τους επαναστάτες του Νεβρώδ επάνω στο «πρόσωπο πάσης της γης». Ο Νεβρώδ και οι οπαδοί του γνώριζαν ότι η ανταρσία τους θα είχε ως αποτέλεσμα να διασκορπισθούν, διότι είχαν πει ότι το κίνητρο για την οικοδόμηση του πύργου και της πόλεως ήταν να «κάνωμεν εις εαυτούς όνομα, μήποτε διασπαρώμεν επί προσώπου πάσης της γης».

Ένα «όνομα», προφητικώς, είναι σύμβολο χαρακτήρος. Ο χαρακτήρας που ο Νεβρώδ και οι συν αυτώ εγκαθίδρυσαν παριστάνεται διά των έργων αυτών, διότι εκ των καρπών θέλετε γνωρίσει τον χαρακτήρα. Ο καρπός της ανταρσίας του Νεβρώδ, και συνεπώς το σύμβολο του χαρακτήρος αυτού, ήτο η οικοδόμησις του πύργου και της πόλεως. Ένας «πύργος» είναι σύμβολο εκκλησίας, και μία «πόλις» είναι σύμβολο κράτους. Το όνομα των στασιαστών του Νεβρώδ, το οποίον αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα αυτών, ήτο ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, ο οποίος επίσης παριστάνεται συμβολικώς ως η εικόνα του θηρίου.

Το χωρίο που προσδιορίζει την πτώση της Βαβέλ περιέχει την έκφραση «εμπρός» επαναλαμβανόμενη τρεις φορές. Η τρίτη είναι όταν ο Θεός επιφέρει την κρίση της σύγχυσης της γλώσσας τους και της διασποράς τους παντού. Το πρώτο «εμπρός» ήταν η προετοιμασία για το δεύτερο «εμπρός», όταν οικοδόμησαν την πόλη και τον πύργο τους. Αφού είχαν ολοκληρώσει το έργο τους κατά την ιστορία της δεύτερης έκφρασης του «εμπρός», ο Θεός κατέβηκε για να εξετάσει ορατά την ανταρσία τους. Το τρίτο «εμπρός» ήταν κρίση, και το δεύτερο «εμπρός» ήταν οπτική δοκιμασία. Το πρώτο «εμπρός» αντιπροσωπεύει την πρώτη τους αποτυχία, και προφητικώς το γεγονός ότι το «εμπρός» εκφράζεται τρεις φορές προσδιορίζει τη διαδικασία δοκιμασίας τριών βημάτων του αιωνίου ευαγγελίου. Υπάρχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες στη μαρτυρία της ανταρσίας και της πτώσης του Νεβρώδ, αλλά απλώς επισημαίνουμε ότι την πρώτη φορά που έπεσε η Βαβυλώνα (Βαβέλ), προσδιορίζεται το σύμβολο των «επτά καιρών», όπως εκπροσωπείται από τη «διασπορά». Η κρίση του Νεβρώδ παριστάνεται με διασπορά, του Ναβουχοδονόσορος με «επτά καιρούς» και του Βαλτάσαρ με «δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι».

Η σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα ταυτοποιεί ότι η γραμμή της προφητείας που αντιπροσωπεύεται από τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής του δευτέρου αγγέλου και της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Η γραμμή αρχίζει με την πτώση της Βαβυλώνας, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Ναβουχοδονόσορ, προσδιορίζοντας το 1798, όταν η πνευματική Βαβυλώνα (ο παπισμός) έπεσε για πρώτη φορά. Έπειτα, στο τέλος της γραμμής, πέφτει η Βαβυλώνα του Βαλτάσαρ, σηματοδοτώντας την αρχή της προοδευτικής πτώσεως της πνευματικής Βαβυλώνας (και πάλι ο παπισμός), αρχίζοντας με την κρίση του νόμου της Κυριακής. Υπάρχουν δύο μάρτυρες της πτώσεως της Βαβυλώνας στην αρχή της γραμμής και δύο μάρτυρες στο τέλος της γραμμής. Η προφητική λογική αναγνωρίζει τη σφραγίδα της μεγάλης Αρχής και του Τέλους, ενώ βλέπει το θέμα της πτώσεως της Βαβυλώνας να μαρτυρείται από τέσσερις μάρτυρες στη γραμμή που αντιπροσωπεύεται από τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε του Δανιήλ.

Στην τυπική και αντιτυπική σχέση του Ναβουχοδονόσορ και του Βαλτάσαρ, όταν αυτή ευθυγραμμίζεται με τις έσχατες ημέρες, βρίσκουμε το θηρίο της γης στη μορφή του ως αρνιόμορφο να εκπροσωπείται από τον Ναβουχοδονόσορ, και κατόπιν, όταν λαλεί ως δράκων, βλέπουμε τον Βαλτάσαρ. Βλέπουμε στην προφητική αυτή σχέση το ρεπουμπλικανικό κέρας, καθοδηγούμενο από το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, να εκπροσωπείται από τον Ναβουχοδονόσορ, και την ανατροπή του Συντάγματος να εκπροσωπείται από τον Βαλτάσαρ. Θα δούμε επίσης τον Ναβουχοδονόσορ ως φρόνιμη παρθένο και τον Βαλτάσαρ ως μωρά παρθένο.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση των κεφαλαίων τέσσερα και πέντε του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

> «Στον Βαλτάσαρ είχαν δοθεί πολλές ευκαιρίες να γνωρίσει και να πράξει το θέλημα του Θεού. Είχε δει τον πάππο του, τον Ναβουχοδονόσορα, να εκδιώκεται από την κοινωνία των ανθρώπων. Είχε δει τη διάνοια, για την οποία ο υπερήφανος μονάρχης καυχόταν, να αφαιρείται από Εκείνον που του την είχε δώσει. Είχε δει τον βασιλιά να εκδιώκεται από το βασίλειό του και να γίνεται σύντροφος των θηρίων του αγρού. Αλλά η αγάπη του Βαλτάσαρ για τη διασκέδαση και την αυτοδοξασία εξάλειψε τα μαθήματα που δεν έπρεπε ποτέ να είχε λησμονήσει· και διέπραξε αμαρτίες όμοιες με εκείνες που επέφεραν παραδειγματικές κρίσεις στον Ναβουχοδονόσορα. Κατασπατάλησε τις ευκαιρίες που του είχαν δοθεί με χάρη, παραμελώντας να χρησιμοποιήσει τις ευκαιρίες που βρίσκονταν στην εμβέλειά του για να γνωρίσει την αλήθεια. «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;» ήταν ένα ερώτημα που ο μεγάλος αλλά ανόητος βασιλιάς προσπέρασε με αδιαφορία.»

> «Αυτός είναι ο κίνδυνος της απερίσκεπτης, ασυλλόγιστης νεότητας σήμερα. Το χέρι του Θεού θα αφυπνίσει τον αμαρτωλό, όπως έκανε με τον Βαλτάσαρ, αλλά για πολλούς θα είναι πολύ αργά για να μετανοήσουν.

> «Ο άρχων της Βαβυλώνας είχε πλούτη και τιμή, και μέσα στην αλαζονική φιληδονία του είχε υψώσει τον εαυτό του εναντίον του Θεού του ουρανού και της γης. Είχε εμπιστευθεί στον δικό του βραχίονα, χωρίς να υποθέτει ότι κάποιος θα τολμούσε να πει: “Διατί πράττεις τούτο;” Αλλά όταν η μυστηριώδης χείρα χάραξε γράμματα στον τοίχο του ανακτόρου του, ο Βαλτάσαρ καταλήφθηκε από δέος και εσιώπησε. Μέσα σε μία στιγμή απογυμνώθηκε εντελώς από τη δύναμή του και ταπεινώθηκε ως παιδί. Συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στο έλεος Κάποιου μεγαλυτέρου από τον Βαλτάσαρ. Είχε περιγελάσει τα ιερά πράγματα. Τώρα η συνείδησή του αφυπνίστηκε. Συνειδητοποίησε ότι είχε λάβει το προνόμιο να γνωρίζει και να πράττει το θέλημα του Θεού. Η ιστορία του παππού του προέβαλε ενώπιόν του τόσο ζωηρά όσο και η γραφή επάνω στον τοίχο.» Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles