Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Εβδομήντα Οκτώ

Προφητικοί Παραλληλισμοί: Η Εκτύλιξη του Δανιήλ 11 στις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Τα εδάφια δεκαέξι έως δεκαεννέα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύουν την ιστορία που αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και λήξει η ανθρώπινη δοκιμασία. Επομένως, αντιπροσωπεύουν επίσης την ιστορία από το εδάφιο σαράντα ένα έως το εδάφιο σαράντα πέντε του ιδίου κεφαλαίου.

> Αλλ’ εκείνος που έρχεται εναντίον του θέλει πράξει κατά το ίδιον αυτού θέλημα, και ουδείς θέλει σταθή ενώπιον αυτού· και θέλει σταθή εν τη γη τη ενδόξω, η οποία διά της χειρός αυτού θέλει καταναλωθή. Και θέλει στρέψει το πρόσωπον αυτού, διά να εισέλθη μετά της ισχύος όλης της βασιλείας αυτού, και οι ευθείς μετ’ αυτού· ούτω θέλει πράξει· και θέλει δώσει εις αυτόν την θυγατέρα των γυναικών, διαφθείρων αυτήν· αλλά δεν θέλει σταθή με το μέρος αυτού, ουδέ θέλει είσθαι υπέρ αυτού. Μετά ταύτα θέλει στρέψει το πρόσωπον αυτού προς τας νήσους, και θέλει κυριεύσει πολλάς· αλλά άρχων υπέρ εαυτού θέλει παύσει τον ονειδισμόν τον προσφερθέντα υπ’ αυτού· χωρίς τον ίδιον αυτού ονειδισμόν θέλει κάμει αυτόν να επιστρέψη επ’ αυτόν. Τότε θέλει στρέψει το πρόσωπον αυτού προς το οχύρωμα της γης αυτού· αλλά θέλει προσκόψει και πέσει, και δεν θέλει ευρεθή. Δανιήλ 11:16–19.

Όταν η αδελφή Γουάιτ αναφέρθηκε στην τελική εκπλήρωση του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, δήλωσε ότι «μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει εκπληρωθεί σε αυτή την προφητεία θα επαναληφθεί». Τα εδάφια σαράντα ένα έως σαράντα πέντε επαναλαμβάνουν την προφητική ιστορία αυτών των εδαφίων. Τα εδάφια αυτά εκπληρώθηκαν όταν η παγανιστική Ρώμη έλαβε τον έλεγχο του κόσμου, κατακτώντας πρώτα τρεις γεωγραφικές περιοχές.

> «Αν και η Αίγυπτος δεν μπόρεσε να σταθεί ενώπιον του Αντιόχου, του βασιλέως του βορρά, ο Αντίοχος δεν μπόρεσε να σταθεί ενώπιον των Ρωμαίων, οι οποίοι τώρα ήλθαν εναντίον του. Κανένα βασίλειο δεν ήταν πλέον σε θέση να αντισταθεί σε αυτήν την ανερχόμενη δύναμη. Η Συρία κατακτήθηκε και προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όταν ο Πομπήιος, το 65 π.Χ., στέρησε από τον Αντίοχο τον Ασιατικό τις κτήσεις του και μετέβαλε τη Συρία σε ρωμαϊκή επαρχία.»

> «Ἡ αὐτὴ δύναμις ἔμελλε ἐπίσης νὰ σταθῇ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καὶ νὰ τὴν καταναλώσῃ. Ἡ Ῥώμη συνδέθη μὲ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τοὺς Ἰουδαίους, διὰ συμμαχίας, τῷ 162 π.Χ., ἀφ’ ἧς χρονολογίας κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν εἰς τὸ προφητικὸν ἡμερολόγιον. Δὲν ἀπέκτησε, ὅμως, δικαιοδοσίαν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας διὰ πραγματικῆς κατακτήσεως παρὰ μόνον τῷ 63 π.Χ.· καὶ τότε, κατὰ τὸν ἀκόλουθον τρόπον.»

> «Κατά την επιστροφή τοῦ Πομπηίου ἀπὸ τὴν ἐκστρατείαν του κατὰ τοῦ Μιθριδάτου, βασιλέως τοῦ Πόντου, δύο διεκδικηταί, ὁ Ὑρκανὸς καὶ ὁ Ἀριστόβουλος, ἠγωνίζοντο διὰ τὸν θρόνον τῆς Ἰουδαίας. Ἡ ὑπόθεσίς των ἐτέθη ἐνώπιον τοῦ Πομπηίου, ὅστις ταχέως διέκρινε τὴν ἀδικίαν τῶν ἀξιώσεων τοῦ Ἀριστοβούλου, ἀλλὰ ἐπεθύμει νὰ ἀναβάλῃ τὴν κρίσιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος μέχρι μετὰ τὴν πολυπόθητον ἐκστρατείαν του εἰς τὴν Ἀραβίαν, ὑποσχόμενος τότε νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ νὰ διευθετήσῃ τὰ πράγματά των καθ’ ὃν τρόπον ἤθελε φανῇ δίκαιον καὶ πρέπον. Ὁ Ἀριστόβουλος, διεισδύσας εἰς τὰ πραγματικὰ φρονήματα τοῦ Πομπηίου, ἔσπευσε νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥπλισε τοὺς ὑπηκόους του καὶ παρεσκευάσθη διὰ σθεναρὰν ἄμυναν, ἀποφασισμένος, μετὰ παντὸς κινδύνου, νὰ διατηρήσῃ τὸν θρόνον, τὸν ὁποῖον προέβλεπεν ὅτι θὰ ἐπιδικασθῇ εἰς ἄλλον. Ὁ Πομπήιος ἠκολούθησε ἐκ τοῦ πλησίον τὸν φυγάδα. Καθὼς ἐπλησίαζεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ Ἀριστόβουλος, ἀρχίζων νὰ μετανοῇ διὰ τὴν πορείαν του, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησίν του καὶ ἐπεχείρησε νὰ τακτοποιήσῃ τὰ πράγματα ὑποσχόμενος πλήρη ὑποταγὴν καὶ μεγάλα χρηματικὰ ποσά. Ὁ Πομπήιος, ἀποδεχθεὶς τὴν πρότασιν ταύτην, ἔστειλε τὸν Γαβίνιον, ἐπικεφαλῆς ἀποσπάσματος στρατιωτῶν, διὰ νὰ παραλάβῃ τὰ χρήματα. Ὅταν ὅμως ὁ ἀντιστράτηγος ἐκεῖνος ἔφθασεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εὗρε τὰς πύλας κεκλεισμένας ἐναντίον του, καὶ τοῦ ἐλέχθη ἀπὸ τὰ ἄνω τῶν τειχῶν ὅτι ἡ πόλις δὲν ἤθελε νὰ ἐμμείνῃ εἰς τὴν συμφωνίαν.»

> «Ο Πομπήιος, για να μην εξαπατηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο ατιμωρητί, έθεσε τον Αριστόβουλο, τον οποίο κρατούσε πλησίον του, σε δεσμά, και αμέσως εκστράτευσε εναντίον της Ιερουσαλήμ με ολόκληρο το στράτευμά του. Οι οπαδοί του Αριστοβούλου ήσαν υπέρ της υπερασπίσεως του τόπου· εκείνοι δε του Υρκανού υπέρ του να ανοίξουν τις πύλες. Επειδή οι τελευταίοι ήσαν περισσότεροι και υπερίσχυσαν, στον Πομπήιο παραχωρήθηκε ελεύθερη είσοδος στην πόλη. Τότε οι προσκείμενοι στον Αριστόβουλο αποσύρθηκαν στο όρος του ναού, απολύτως αποφασισμένοι να υπερασπισθούν εκείνον τον τόπο, όπως ακριβώς ο Πομπήιος ήταν αποφασισμένος να τον υποτάξει. Στο τέλος τριών μηνών έγινε ρήγμα στο τείχος, αρκετό για έφοδο, και ο τόπος κυριεύθηκε δια της ρομφαίας. Στη φοβερή σφαγή που ακολούθησε, δώδεκα χιλιάδες άνθρωποι εφονεύθησαν. Ήταν συγκλονιστικό θέαμα, παρατηρεί ο ιστορικός, να βλέπει κανείς τους ιερείς, ενώ ήσαν τότε απασχολημένοι στη θεία λατρεία, με ήρεμο χέρι και αταλάντευτο σκοπό να συνεχίζουν το συνηθισμένο τους έργο, φαινομενικά ασυνείδητοι του άγριου αναβρασμού, μολονότι γύρω τους οι φίλοι τους παραδίδονταν στη σφαγή, και μολονότι συχνά το ίδιο τους το αίμα αναμιγνυόταν με εκείνο των θυσιών τους.»

> «Αφού έθεσε τέλος στον πόλεμο, ο Πομπήιος κατεδάφισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ, μετέφερε αρκετές πόλεις από τη δικαιοδοσία της Ιουδαίας σε εκείνη της Συρίας και επέβαλε φόρο υποτελείας στους Ιουδαίους. Έτσι, για πρώτη φορά, η Ιερουσαλήμ περιήλθε διά της κατακτήσεως στα χέρια εκείνης της δυνάμεως που επρόκειτο να κρατά τη “γη της δόξης” στη σιδερένια της λαβή, έως ότου την είχε ολοσχερώς καταναλώσει.»

> «ΣΤΙΧΟΣ 17. Καὶ θὰ στρέψῃ ἔτι τὸ πρόσωπόν του, διὰ νὰ εἰσέλθῃ μὲ τὴν ἰσχὺ ὅλου τοῦ βασιλείου αὐτοῦ, καὶ οἱ εὐθεῖς μετ’ αὐτοῦ· οὕτως θὰ πράξῃ· καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν τὴν θυγατέρα τῶν γυναικῶν, διαφθείρων αὐτήν· ἀλλ’ αὐτὴ δὲν θὰ σταθῇ ἐπὶ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ, οὐδὲ θὰ εἶναι ὑπὲρ αὐτοῦ.»

> «Ο επίσκοπος Newton παρέχει και μίαν άλλην ανάγνωσιν διά τούτον τον στίχον, η οποία φαίνεται να εκφράζη σαφέστερον το νόημα, ως εξής: “Θέλει επίσης στρέψει το πρόσωπόν αυτού διά να εισέλθη μετά βίας εις όλον το βασίλειον.” Το εδάφιον 16 μάς έφερε μέχρι της κατακτήσεως της Συρίας και της Ιουδαίας υπό των Ρωμαίων. Η Ρώμη είχε προηγουμένως κατακτήσει την Μακεδονίαν και την Θράκην. Η Αίγυπτος ήτο τώρα το μόνο που απέμενε από το “όλον το βασίλειον” του Αλεξάνδρου, το οποίον δεν είχε υποταχθή εις την ρωμαϊκήν εξουσίαν, η οποία εξουσία τώρα έστρεφε το πρόσωπόν της διά να εισέλθη μετά βίας εις εκείνην την χώραν.»

> Ο Πτολεμαῖος Αὐλήτης πέθανε τὸ 51 π.Χ. Ἄφησε τὸ στέμμα καὶ τὸ βασίλειο τῆς Αἰγύπτου στὸν πρωτότοκο υἱό του καὶ στὴν θυγατέρα του, τὸν Πτολεμαῖο καὶ τὴν Κλεοπάτρα. Ἦταν ὁρισμένο στὴ διαθήκη του νὰ νυμφευθοῦν μεταξύ τους καὶ νὰ συμβασιλεύσουν· καὶ ἐπειδὴ ἦταν νέοι, τέθηκαν ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῶν Ῥωμαίων. Ὁ Ῥωμαϊκὸς λαὸς ἀποδέχθηκε αὐτὴ τὴν ἐντολὴ καὶ διόρισε τὸν Πομπήιο ὡς κηδεμόνα τῶν νεαρῶν κληρονόμων τῆς Αἰγύπτου.

> «Επειδή, όχι πολύ αργότερα, ξέσπασε φιλονικία μεταξύ του Πομπηίου και του Καίσαρος, η περίφημη μάχη των Φαρσάλων διεξήχθη μεταξύ των δύο στρατηγών. Ο Πομπήιος, αφού ηττήθηκε, κατέφυγε στην Αίγυπτο. Ο Καίσαρ τον ακολούθησε αμέσως εκεί· αλλά πριν από την άφιξή του, ο Πομπήιος δολοφονήθηκε αισχρώς από τον Πτολεμαίο, του οποίου είχε διορισθεί κηδεμόνας. Ο Καίσαρ, λοιπόν, ανέλαβε τον διορισμό που είχε δοθεί στον Πομπήιο, ως κηδεμόνας του Πτολεμαίου και της Κλεοπάτρας. Βρήκε την Αίγυπτο σε αναστάτωση εξαιτίας εσωτερικών ταραχών, επειδή ο Πτολεμαίος και η Κλεοπάτρα είχαν καταστεί εχθρικοί ο ένας προς την άλλη, και εκείνη είχε στερηθεί το μερίδιό της στη διακυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, δεν δίστασε να αποβιβαστεί στην Αλεξάνδρεια με τη μικρή του δύναμη, 800 ιππείς και 3200 πεζούς, να επιληφθεί της διαφοράς και να αναλάβει τη διευθέτησή της. Καθώς οι ταραχές αυξάνονταν καθημερινά, ο Καίσαρ διαπίστωσε ότι η μικρή του δύναμη ήταν ανεπαρκής για να διατηρήσει τη θέση του, και, επειδή δεν μπορούσε να αναχωρήσει από την Αίγυπτο εξαιτίας του βορείου ανέμου που έπνεε κατά την εποχή εκείνη, έστειλε στην Ασία, διατάζοντας όλα τα στρατεύματα που είχε σε εκείνη την περιοχή να έλθουν προς βοήθειά του το συντομότερο δυνατόν.»

> «Με τον πλέον αλαζονικό τρόπο διέταξε τον Πτολεμαίο και την Κλεοπάτρα να διαλύσουν τα στρατεύματά τους, να εμφανιστούν ενώπιόν του για διευθέτηση των μεταξύ τους διαφορών και να συμμορφωθούν προς την απόφασή του. Καθόσον η Αίγυπτος ήταν ανεξάρτητο βασίλειο, το αλαζονικό αυτό διάταγμα θεωρήθηκε προσβολή της βασιλικής της αξιοπρέπειας, οπότε οι Αιγύπτιοι, εξαιρετικά εξοργισμένοι, προσέτρεξαν στα όπλα. Ο Καίσαρας απάντησε ότι ενεργούσε δυνάμει της θελήσεως του πατέρα τους, του Αυλήτη, ο οποίος είχε θέσει τα παιδιά του υπό την κηδεμονία της συγκλήτου και του λαού της Ρώμης, ολόκληρη δε η εξουσία αυτών είχε πλέον περιέλθει στο πρόσωπό του ως υπάτου· και ότι, ως κηδεμών, είχε το δικαίωμα να διαιτητεύσει μεταξύ τους.»

> «Το ζήτημα τελικώς ετέθη ενώπιόν του, και διορίσθηκαν συνήγοροι για να υπερασπισθούν την υπόθεση των αντιστοίχων μερών. Η Κλεοπάτρα, γνωρίζοντας την αδυναμία του μεγάλου Ρωμαίου κατακτητή, έκρινε ότι η ωραιότητα της παρουσίας της θα ήταν αποτελεσματικότερη για να εξασφαλίσει κρίση υπέρ της από οποιονδήποτε συνήγορο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Για να φθάσει στην παρουσία του απαρατήρητη, κατέφυγε στο εξής τέχνασμα: Ξαπλώνοντας ολόκληρη μέσα σε ένα δέμα ρούχων, ο Απολλόδωρος, ο Σικελός υπηρέτης της, το τύλιξε με ύφασμα, το έδεσε με λουρί και, σηκώνοντάς το στους ηράκλειους ώμους του, κατευθύνθηκε προς τα διαμερίσματα του Καίσαρα. Ισχυριζόμενος ότι είχε ένα δώρο για τον Ρωμαίο στρατηγό, έγινε δεκτός διά της πύλης της ακροπόλεως, εισήλθε ενώπιον του Καίσαρα και απέθεσε το φορτίο στα πόδια του. Όταν ο Καίσαρ έλυσε αυτό το έμψυχο δέμα, ιδού, η ωραία Κλεοπάτρα στεκόταν ενώπιόν του. Απείχε πολύ από το να δυσαρεστηθεί με το τέχνασμα, και όντας χαρακτήρος όπως περιγράφεται στο 2 Peter 2:14, η πρώτη θέα ενός τόσο ωραίου προσώπου, λέγει ο Rollin, επέφερε επ’ αυτού ακριβώς το αποτέλεσμα που εκείνη είχε επιθυμήσει.»

> «Ο Καίσαρ τελικώς διέταξε να καταλάβουν ο αδελφός και η αδελφή από κοινού τον θρόνο, σύμφωνα με την πρόθεση της διαθήκης. Ο Ποθίνος, ο κύριος υπουργός του κράτους, έχοντας διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο στην εκδίωξη της Κλεοπάτρας από τον θρόνο, φοβήθηκε το αποτέλεσμα της αποκαταστάσεώς της. Άρχισε, λοιπόν, να υποκινεί ζηλοτυπία και εχθρότητα εναντίον του Καίσαρος, υπαινισσόμενος ανάμεσα στον λαό ότι τελικώς σκόπευε να δώσει στην Κλεοπάτρα την αποκλειστική εξουσία. Ανοιχτή στάση ακολούθησε σύντομα. Ο Ἀχιλλᾶς, επικεφαλής 20.000 ανδρών, προήλασε για να εκδιώξει τον Καίσαρα από την Αλεξάνδρεια. Διατάσσοντας επιδέξια το μικρό σώμα των ανδρών του στους δρόμους και στα στενά της πόλεως, ο Καίσαρ δεν συνάντησε καμία δυσκολία να αποκρούσει την επίθεση. Οι Αιγύπτιοι επιχείρησαν να καταστρέψουν τον στόλο του. Αυτός ανταπέδωσε καίγοντας τον δικό τους. Καθώς μερικά από τα καιόμενα πλοία παρασύρθηκαν κοντά στην προκυμαία, αρκετά από τα κτίρια της πόλεως έπιασαν φωτιά, και η περίφημη Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη, που περιείχε σχεδόν 400.000 τόμους, καταστράφηκε.»

> «Καθώς ὁ πόλεμος ἐγίνετο ὅλο καὶ περισσότερο απειλητικός, ὁ Καίσαρ απέστειλε σε όλες τις γειτονικές χώρες ζητώντας βοήθεια. Μεγάλος στόλος ήλθε από τη Μικρά Ασία προς ενίσχυσή του. Ὁ Μιθριδάτης εκστράτευσε προς την Αἴγυπτο με στρατό που συγκροτήθηκε στη Συρία και την Κιλικία. Ὁ Ἀντίπατρος ὁ Ἰδουμαῖος ενώθηκε μαζί του με 3.000 Ἰουδαίους. Οἱ Ἰουδαῖοι, οι οποίοι κατείχαν τα περάσματα προς την Αἴγυπτο, επέτρεψαν στο στράτευμα να διέλθει χωρίς καμία παρεμπόδιση. Χωρίς αυτή τη συνεργασία εκ μέρους τους, ολόκληρο το σχέδιο θα πρέπει να είχε αποτύχει. Ἡ άφιξη αυτού του στρατού έκρινε την έκβαση της αναμέτρησης. Ἀποφασιστική μάχη δόθηκε κοντά στον Νείλο, με αποτέλεσμα πλήρη νίκη για τον Καίσαρα. Ὁ Πτολεμαῖος, επιχειρώντας να διαφύγει, πνίγηκε στον ποταμό. Κατόπιν, η Ἀλεξάνδρεια και ολόκληρη η Αἴγυπτος υποτάχθηκαν στον νικητή. Ἡ Ρώμη είχε πλέον εισέλθει και απορροφήσει ολόκληρο το αρχικό βασίλειο του Ἀλεξάνδρου.»

> Με τους «ευθείς» του κειμένου αναμφιβόλως εννοούνται οι Ιουδαίοι, οι οποίοι του παρείχαν τη βοήθεια που ήδη αναφέρθηκε. Χωρίς αυτήν, θα έπρεπε να έχει αποτύχει· με αυτήν, υπέταξε πλήρως την Αίγυπτο στην εξουσία του, το 47 π.Χ.

> «“Η θυγάτηρ των γυναικών, διαφθείρουσα αυτήν.” Το πάθος το οποίο είχε συλλάβει ο Καίσαρ για την Κλεοπάτρα, από την οποία απέκτησε έναν υιό, αποδίδεται από τον ιστορικό ως ο μόνος λόγος για τον οποίο ανέλαβε μια τόσο επικίνδυνη εκστρατεία όσο ο Αιγυπτιακός πόλεμος. Αυτό τον κράτησε στην Αίγυπτο πολύ περισσότερο απ’ όσο απαιτούσαν οι υποθέσεις του, ενώ αυτός περνούσε ολόκληρες νύκτες σε συμπόσια και κραιπάλες με την έκλυτη βασίλισσα. “Αλλά,” είπε ο προφήτης, “δεν θέλει σταθή επί το μέρος αυτού, ουδέ θέλει είσθαι υπέρ αυτού.” Η Κλεοπάτρα έπειτα ενώθηκε με τον Αντώνιο, τον εχθρό του Αυγούστου Καίσαρος, και άσκησε όλη της τη δύναμη εναντίον της Ρώμης.»

> «ΣΤΙΧΟΣ 18. Μετὰ ταῦτα θέλει στρέψει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πρὸς τὰς νήσους, καὶ θέλει κυριεύσει πολλῶν· ἀλλ’ ἄρχων ὑπὲρ ἑαυτοῦ θέλει παύσει τὸν ὀνειδισμὸν τὸν ὑπ’ αὐτοῦ προσφερθέντα· χωρὶς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ὀνειδισμὸν θέλει κάμει αὐτὸν νὰ ἐπιστρέψει ἐπ’ αὐτόν.»

> «Ο πόλεμος με τον Φαρνάκη, βασιλέα του Κιμμερίου Βοσπόρου, τον απέσπασε επιτέλους από την Αίγυπτο. “Κατά την άφιξή του εκεί όπου βρισκόταν ο εχθρός,” λέγει ο Prideaux, “χωρίς να δώσει καμία ανάπαυση ούτε στον εαυτό του ούτε σ’ εκείνους, επιτέθηκε αμέσως εναντίον τους και κατήγαγε πλήρη νίκη επ’ αυτών· περί της οποίας έγραψε σε έναν φίλο του με αυτά τα τρία λόγια: Veni, vidi, vici· Ήλθα, είδα, ενίκησα.” Το τελευταίο μέρος αυτού του εδαφίου περιβάλλεται από κάποια ασάφεια, και υπάρχει διαφορά γνώμης ως προς την εφαρμογή του. Μερικοί το εφαρμόζουν σε προγενέστερη περίοδο της ζωής του Καίσαρος και νομίζουν ότι βρίσκουν εκπλήρωση στη διαμάχη του με τον Πομπήιο. Αλλά τα προηγούμενα και τα επόμενα γεγονότα, τα οποία καθορίζονται σαφώς στην προφητεία, μας υποχρεώνουν να αναζητήσουμε την εκπλήρωση αυτού του μέρους της προρρήσεως μεταξύ της νίκης επί του Φαρνάκη και του θανάτου του Καίσαρος στη Ρώμη, όπως παρουσιάζεται στο επόμενο εδάφιο. Μια πληρέστερη ιστορία αυτής της περιόδου θα μπορούσε να φέρει στο φως γεγονότα που θα καθιστούσαν ανεμπόδιστη την εφαρμογή αυτού του χωρίου.»

> «ΣΤΙΧΟΣ 19. Τότε θα στρέψει το πρόσωπό του προς το οχύρωμα της ίδιας του της γης· αλλά θα προσκόψει και θα πέσει, και δεν θα ευρεθεί.»

> «Μετά την κατάκτηση αυτή, ο Καίσαρας κατενίκησε τα τελευταία εναπομείναντα υπολείμματα της παρατάξεως του Πομπηίου, τον Κάτωνα και τον Σκιπίωνα στην Αφρική, και τον Λαβιηνό και τον Ουάρο στην Ισπανία. Επιστρέφοντας στη Ρώμη, το “οχύρωμα της γης του”, ανακηρύχθηκε ισόβιος δικτάτωρ· και του παραχωρήθηκαν και άλλες εξουσίες και τιμές, οι οποίες τον κατέστησαν στην πραγματικότητα απόλυτο κυρίαρχο ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Αλλά ο προφήτης είχε πει ότι θα προσκόψει και θα πέσει. Η γλώσσα υποδηλώνει ότι η ανατροπή του θα ήταν αιφνίδια και απροσδόκητη, όπως όταν κάποιος προσκόπτει κατά λάθος ενώ βαδίζει. Και έτσι αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος πολέμησε και νίκησε σε πεντακόσιες μάχες, κατέλαβε χίλιες πόλεις και εφόνευσε ένα εκατομμύριο εκατόν ενενήντα δύο χιλιάδες άνδρες, έπεσε, όχι μέσα στον κρότο της μάχης και στην ώρα της σύγκρουσης, αλλά όταν νόμιζε ότι η οδός του ήταν ομαλή και στρωμένη με άνθη, και όταν ο κίνδυνος θεωρείτο ότι ήταν μακριά· διότι, καθώς έλαβε τη θέση του στην αίθουσα της συγκλήτου επάνω στον χρυσό του θρόνο, για να δεχθεί από τα χέρια εκείνου του σώματος τον τίτλο του βασιλέως, το εγχειρίδιο της προδοσίας τον έπληξε ξαφνικά στην καρδιά. Ο Κάσσιος, ο Βρούτος και άλλοι συνωμότες όρμησαν επάνω του, και εκείνος έπεσε, διαπερασμένος από είκοσι τρία τραύματα. Έτσι προσέκοψε και έπεσε αιφνιδίως, και δεν ευρέθη, το 44 π.Χ.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

Η ιστορική εκπλήρωση της ειδωλολατρικής Ρώμης (του βασιλέως του βορρά), η οποία εγκαθίσταται επί του θρόνου, αποτελεί ιστορία που προεικονίζει την ιστορία της ενθρονίσεως της σύγχρονης Ρώμης κατά την τριπλή ένωση που λαμβάνει χώρα με τον σύντομα επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η ιστορία αυτή επίσης προτυπώνεται στα εδάφια τριάντα έως τριάντα έξι, τα οποία προσδιόρισαν πότε ο παπισμός τοποθετήθηκε για πρώτη φορά επί του θρόνου το 538. Τα εδάφια δεκαέξι έως δεκαεννέα, καθώς και τα εδάφια τριάντα ένα έως τριάντα έξι, αμφότερα παριστούν την τελική άνοδο και πτώση της πόρνης της Τύρου. Η ιστορία εκείνη παριστάνεται επίσης στα εδάφια πέντε έως εννέα, όταν ο πρώτος βασιλεύς του βορρά εγκαθιδρύθηκε αφού κατέκτησε τρεις γεωγραφικές περιοχές. Έπειτα εισήλθε σε συνθήκη με τον βασιλέα του νότου, αλλά παραβίασε τη συνθήκη, και σε απάντηση ο βασιλεύς του νότου επέφερε θανατηφόρο πλήγμα, και ο βασιλεύς του βορρά απέθανε στην αιχμαλωσία της Αιγύπτου.

Τα εδάφια πέντε έως εννέα, τα εδάφια δεκαέξι έως δεκαεννέα και τα εδάφια τριάντα έως τριάντα έξι παρουσιάζουν τρεις προφητικές γραμμές, οι οποίες εκπληρώνονται στα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε. Όταν η Αδελφή White προσδιόρισε ότι «μεγάλο μέρος της ιστορίας που έχει εκπληρωθεί σε αυτήν την προφητεία θα επαναληφθεί», αυτό στην πραγματικότητα σήμαινε ότι ολόκληρο το κεφάλαιο απεικονίζει τα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε. Τα εδάφια είκοσι έως είκοσι δύο προσδιορίζουν τη γέννηση και τον θάνατο του Χριστού, εκπροσωπώντας έτσι τον καιρό του τέλους τόσο το 1798 όσο και το 1989 μέσω της γεννήσεώς Του, και κατόπιν ο θάνατός Του επάνω στον σταυρό εκπροσώπησε την 22α Οκτωβρίου 1844 και τον νόμο της Κυριακής.

Το εδάφιο είκοσι τρία προσδιορίζει τη συμμαχία μεταξύ των Ιουδαίων και της Ρώμης, κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Μακκαβαϊκής εξέγερσης. Η «συμμαχία» σε εκείνη την ιστορία αντιπροσωπεύεται από τις χρονολογίες 161 π.Χ. και 158 π.Χ. Η Μακκαβαϊκή ιστορία αντιπροσωπεύει μια εσωτερική γραμμή, η οποία βρίσκει την αρχή της σε μια «συμμαχία» μεταξύ της Ρώμης και των Μακκαβαίων Ιουδαίων, η οποία εγκαινιάστηκε από τους Ιουδαίους, και τελικώς κατέληξε με τους Ιουδαίους να διακηρύσσουν ότι δεν έχουν βασιλέα παρά μόνον τον Καίσαρα. Το εδάφιο είκοσι τρία, βεβαίως, ακολουθεί τα εδάφια είκοσι ένα και είκοσι δύο, και το εδάφιο είκοσι ένα προσδιορίζει τη γέννηση του Χριστού, η οποία αποτελεί προφητικό καιρό του τέλους, και το εδάφιο είκοσι δύο προσδιορίζει τον σταυρό, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής.

Στον σταυρό οι Ιουδαίοι αναγνώρισαν τον Καίσαρα (τη Ρώμη) ως βασιλέα τους, και η «συμμαχία» του εικοστού τρίτου εδαφίου αναφέρεται στην αρχή της επιλογής των Ιουδαίων να υπηρετήσουν τη Ρώμη, ακριβώς στο τελικό σημείο κατά το οποίο οι Ιουδαίοι διακήρυξαν την αφοσίωσή τους στη Ρώμη. Το τέλος των Ιουδαίων, όπως αντιπροσωπεύεται στον σταυρό, ακολουθείται από την αρχή της σύνδεσης των Ιουδαίων με τη Ρώμη.

Τα εδάφια είκοσι τέσσερα έως τριάντα περιγράφουν τα τριακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία η ειδωλολατρική Ρώμη άσκησε υπέρτατη κυριαρχία, από τη Μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. έως τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη το έτος 330. Η περίοδος των τριακοσίων εξήντα ετών αποτελεί τύπο των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών κατά τα οποία η παπική Ρώμη άσκησε υπέρτατη κυριαρχία, και μαζί αντιπροσωπεύουν την περίοδο από το εδάφιο σαράντα ένα, και την τριπλή ένωση που λαμβάνει χώρα με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, έως το κλείσιμο της δοκιμασίας.

Όλες οι προφητικές γραμμές της ιστορίας στο ενδέκατο κεφάλαιο ευθυγραμμίζονται με τα τελευταία έξι εδάφια του Δανιήλ ένδεκα, αλλά η προφητική ιστορία από τον καιρό του τέλους το 1989, που παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα έως τον νόμο της Κυριακής στο εδάφιο σαράντα ένα, είναι «εκείνο το μέρος της προφητείας του Δανιήλ που αφορά τις έσχατες ημέρες». Η ιστορία που παραμένει κενή στο εδάφιο σαράντα είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται όταν ο καιρός είναι εγγύς, λίγο πριν κλείσει η δοκιμασία.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> «Έχομεν τας εντολάς του Θεού και την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού, ήτις είναι το πνεύμα της προφητείας. Ανεκτίμητοι πολύτιμοι λίθοι ευρίσκονται εν τω λόγω του Θεού. Εκείνοι οι οποίοι ερευνούν τον λόγον τούτον οφείλουν να διατηρούν τον νουν καθαρόν. Ποτέ δεν πρέπει να ενδίδουν εις διεστραμμένην όρεξιν διά του φαγητού ή του ποτού.

> «Εάν πράξουν τούτο, ο νους θα συγχυστεί· δεν θα είναι σε θέση να υπομείνουν την καταπόνηση του να εμβαθύνουν, ώστε να ανακαλύψουν το νόημα εκείνων των πραγμάτων τα οποία σχετίζονται με τις τελευταίες σκηνές της ιστορίας αυτής της γης.

> «Όταν τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης γίνουν καλύτερα κατανοητά, οι πιστοί θα έχουν μια εντελώς διαφορετική θρησκευτική εμπειρία. Θα τους δοθούν τέτοιες ματιές μέσα από τις ανοιχτές πύλες του ουρανού, ώστε η καρδιά και ο νους να εντυπωθούν από τον χαρακτήρα που όλοι πρέπει να αναπτύξουν, για να γευθούν τη μακαριότητα η οποία πρόκειται να αποτελέσει την ανταμοιβή των καθαρών στην καρδιά.»

> «Ο Κύριος θα ευλογήσει όλους όσοι θα επιδιώξουν, με ταπεινό και πράο φρόνημα, να κατανοήσουν εκείνο που αποκαλύπτεται στην Αποκάλυψη. Το βιβλίο αυτό περιέχει τόσο πολλά, τα οποία είναι πλήρη αθανασίας και γεμάτα δόξα, ώστε όλοι όσοι το διαβάζουν και το ερευνούν με ζήλο λαμβάνουν την ευλογία που ανήκει σε εκείνους “that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.”»

> «Ἕνα πράγμα ἀσφαλῶς θὰ γίνῃ κατανοητὸ ἀπὸ τὴ μελέτη τῆς Ἀποκαλύψεως—ὅτι ἡ σχέσις μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ λαοῦ Του εἶναι στενὴ καὶ ἀποφασιστική.

> «Μια θαυμαστή σύνδεση διακρίνεται μεταξύ του ουράνιου σύμπαντος και αυτού του κόσμου. Όσα αποκαλύφθηκαν στον Δανιήλ συμπληρώθηκαν κατόπιν με την αποκάλυψη που δόθηκε στον Ιωάννη στη νήσο Πάτμο. Αυτά τα δύο βιβλία πρέπει να μελετώνται προσεκτικά. Δύο φορές ο Δανιήλ ρώτησε: Έως πότε θα είναι μέχρι του τέλους του χρόνου;»

> «Καὶ ἤκουσα, ἀλλ’ οὐκ ἐνόησα· τότε εἶπα, Κύριέ μου, τί θέλει εἶναι τὸ τέλος τούτων; Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους. Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ καὶ λευκανθῆ καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράξει ἀσεβῶς· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει, ἀλλ’ οἱ σοφοὶ θέλουσι ἐννοήσει. Καὶ ἀφ’ οὗ καιροῦ ἀφαιρεθῇ ἡ παντοτεινὴ θυσία καὶ στηθῇ τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, θέλουσιν εἶσθαι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα ἡμέραι. Μακάριος ὁ ὑπομένων καὶ φθάνων εἰς τὰς χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ἡμέρας. Σὺ δὲ ὕπαγε ἕως συντελείας· διότι θέλεις ἀναπαυθῆ καὶ σταθῆ ἐν τῷ κλήρῳ σου ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν.»

> «Ήταν ο Λέων της φυλής του Ιούδα που άνοιξε τις σφραγίδες του βιβλίου και έδωσε στον Ιωάννη την αποκάλυψη των όσων έπρεπε να συμβούν κατά τις έσχατες αυτές ημέρες.

> «Ο Δανιήλ στάθηκε στον κλήρο του για να φέρει τη μαρτυρία του, η οποία ήταν σφραγισμένη έως τον καιρό του τέλους, όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου επρόκειτο να κηρυχθεί στον κόσμο μας. Τα ζητήματα αυτά είναι απείρου σπουδαιότητος κατά τις έσχατες αυτές ημέρες· αλλά ενώ “πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ, καὶ λευκανθῆ, καὶ δοκιμασθῆ,” “οἱ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἀσεβῆσαι· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει.” Πόσο αληθές είναι αυτό! Η αμαρτία είναι η παράβαση του νόμου του Θεού· και όσοι δεν θα δεχθούν το φως σχετικά με τον νόμο του Θεού δεν θα κατανοήσουν τη διακήρυξη των μηνυμάτων του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου. Το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται στην Αποκάλυψη προς τον Ιωάννη και μας οδηγεί προς τα εμπρός, στις τελευταίες σκηνές της ιστορίας της γης αυτής.»

> «Θα έχουν οι αδελφοί μας κατά νου ότι ζούμε εν μέσω των κινδύνων των εσχάτων ημερών; Μελετήστε την Αποκάλυψη σε συνάρτηση με τον Δανιήλ. Διδάξτε αυτά τα πράγματα.» Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles