Article

# The Book of Daniel - Number Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Οκτώ

A Process

Μια Διαδικασία

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἦλθεν ὁ Ναβουχοδονόσορ, βασιλεὺς Βαβυλῶνος, εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἐπολιόρκησεν αὐτήν. Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὸν Ἰωακείμ, βασιλέα τοῦ Ἰούδα, μετὰ μέρους τῶν σκευῶν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ· τὰ ὁποῖα μετέφερεν εἰς τὴν γῆν Σενναάρ, εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ αὐτοῦ· καὶ ἔφερεν τὰ σκεύη εἰς τὸν θησαυροφυλάκιον τοῦ θεοῦ αὐτοῦ. Δανιήλ 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι το ίδιο βιβλίο, και οι ίδιες προφητικές γραμμές που παρουσιάζονται στο βιβλίο του Δανιήλ αναλαμβάνονται στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού αντιπροσωπεύει το τελικό προφητικό μήνυμα που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν από τη λήξη της δοκιμασίας.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Αλήθειες οι οποίες στο παρελθόν είχαν ορθώς κατανοηθεί από το βιβλίο της Αποκαλύψεως, αλλά είχαν σφραγισθεί από το έθος και την παράδοση, εξακολουθούν να είναι αλήθεια, και σήμερα αποσφραγίζονται εκ νέου από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και οι αλήθειες αυτές αποκαλύπτουν τώρα την τέλεια εκπλήρωσή τους.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Αλήθειες οι οποίες στο παρελθόν είχαν ορθώς κατανοηθεί από το βιβλίο του Δανιήλ, αλλά είχαν σφραγισθεί από το έθος και την παράδοση, εξακολουθούν να είναι αλήθεια, και σήμερα αποσφραγίζονται εκ νέου από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και αυτές οι αλήθειες αποκαλύπτουν τώρα την τέλεια εκπλήρωσή τους.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

Ο Δανιήλ είναι απλώς το πρώτο από τα δύο βιβλία που αντιπροσωπεύουν την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

Ο Ιωακείμ είναι σύμβολο της ενδυνάμωσης του πρώτου μηνύματος σε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα. Είναι επίσης σύμβολο της διαθήκης, διότι η αλλαγή ενός ονόματος προσδιορίζει προφητικώς την έναρξη μιας σχέσεως διαθήκης. Η σχέση διαθήκης στην οποία εισέρχεται ο Θεός με έναν λαό που προηγουμένως δεν ήταν λαός της διαθήκης του Θεού, αρχίζει με την ενδυνάμωση του πρώτου μηνύματος.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> Οι οποίοι άλλοτε δεν ήσασταν λαός, τώρα όμως είστε λαός του Θεού· οι οποίοι δεν είχατε ελεηθεί, τώρα όμως ελεηθήκατε. 1 Πέτρου 2:10.

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

Το σύμβολο της αλλαγής ονόματος ως ένδειξη διαθηκικής σχέσεως καθιερώνεται με τη μεταβολή του ονόματος του Άβραμ σε Αβραάμ, της Σάρας από Σαράι σε Σάρρα, του Ιακώβ σε Ισραήλ και του Σαούλ σε Παύλο. Υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες αυτού του συμβόλου, αλλά στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ το όνομα του Δανιήλ μεταβάλλεται σε Βαλτασάρ, του Ανανία σε Σεδράχ, του Μισαήλ σε Μισάχ και του Αζαρία σε Αβδεναγώ.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

Όταν ο Κύριος εισέρχεται σε σχέση διαθήκης με έναν λαό, ταυτοχρόνως παρακάμπτει έναν προγενέστερο λαό της διαθήκης. Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει τον λαό της διαθήκης που παρακάμπτεται, ενώ ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας αντιπροσωπεύουν τον λαό της διαθήκης που τότε εκλέγεται. Όταν οι άνθρωποι εισέρχονται σε σχέση διαθήκης, τότε δοκιμάζονται ως προς το αν θα τηρήσουν τους όρους της διαθήκης. Η δοκιμασία αντιπροσωπεύεται από την πράξη του να τρώγουν.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

Ο Αδάμ και η Εύα απέτυχαν στη δοκιμασία με την πράξη της βρώσεως, και όταν ο Θεός εισήλθε για πρώτη φορά σε διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό, άρχισε τη σχέση δοκιμάζοντάς τους με το μάννα. Ο αρχαίος Ισραήλ τελικά απέτυχε σε εκείνη τη δοκιμασία, αλλά με τούτο παρείχε την πρώτη αναφορά και την πρώτη μαρτυρία στο γεγονός ότι μια δοκιμασία της διαθήκης δεν είναι μία μεμονωμένη δοκιμασία, αλλά αποτελεί μια διαδικασία δοκιμασίας. Κατά τη δέκατη δοκιμασία, τους επιβλήθηκε να πεθάνουν στην έρημο κατά τα επόμενα σαράντα έτη. Έπειτα ο Θεός εισήλθε σε διαθήκη με τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, παρέχοντας έτσι μαρτυρία ότι, όταν ο Κύριος εισέρχεται σε διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό, συγχρόνως παρέρχεται και έναν προηγούμενο λαό της διαθήκης. Στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, το οποίο ήταν επίσης η αρχή του πνευματικού Ισραήλ, η τελευταία διαδικασία δοκιμασίας για τον αρχαίο Ισραήλ ήταν η πρώτη διαδικασία δοκιμασίας για τον πνευματικό Ισραήλ, και παριστάνετο ως ο Άρτος του Ουρανού. Είχε προτυπωθεί από το μάννα κατά την πρώτη διαδικασία δοκιμασίας της διαθήκης.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

Κατά τη δοκιμαστική εκείνη διαδικασία, η οποία ήταν συγχρόνως η πρώτη και η τελευταία δοκιμαστική διαδικασία, ο Ιησούς προσδιόρισε τη δοκιμή του επουρανίου Άρτου όταν είπε ότι όσοι είναι λαός της διαθήκης του πρέπει να φάγουν τη σάρκα του και να πιουν το αίμα του. Έχασε περισσότερους μαθητές με εκείνη την παρουσίαση από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της διακονίας του. Η διαμάχη εκείνη στη διακονία του ήταν το αποκορύφωμα της απεικονίσεως της διαδικασίας της δοκιμασίας της διαθήκης, και η αδελφή White σχολιάζει εκτενώς το γεγονός στο Η Ζωή του Χριστού, όπου ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Η Κρίση στη Γαλιλαία». Το όνομα Γαλιλαία σημαίνει «μεντεσές» ή «σημείο καμπής», και στο κεφάλαιο εκείνο εκθέτει γιατί οι μαθητές αποστράφηκαν από αυτόν. Αρνήθηκαν να εφαρμόσουν τη μαρτυρία του περί της απαιτήσεως να φάγουν τη σάρκα του και να πιουν το αίμα του με την ορθή προφητική μεθοδολογία. Προσδιόρισε ότι προσκολλούνταν σε έθιμα και παραδόσεις προφητικών εννοιών, τις οποίες ο Σατανάς είχε ενσταλάξει στη βιβλική κατανόηση του αρχαίου Ισραήλ. Εκείνες οι παρανοήσεις τούς παρείχαν, όπως νόμιζαν, μία δικαιολογία να εφαρμόσουν τα λόγια του κατά γράμμα, αντί πνευματικώς. Επισημαίνει επίσης ότι όταν εκείνοι που «στράφηκαν» μακριά από τον Ιησού (Γαλιλαία), οι οποίοι προσδιορίζονται στο έκτο κεφάλαιο του Ιωάννη (John 6:66), δεν περπάτησαν πλέον ποτέ μαζί του.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

Με την πρώτη, όπως και με την τελευταία, διαδικασία δοκιμασίας της διαθήκης του αρχαίου Ισραήλ, διαπιστώνουμε ότι, όταν ο Θεός εισέρχεται σε σχέση διαθήκης με έναν εκλεκτό λαό, ταυτοχρόνως προσπερνά τον προγενέστερο λαό της διαθήκης. Διαπιστώνουμε επίσης ότι δοκιμάζει εκείνον τον λαό, όχι με μία και μόνη δοκιμασία, αλλά με μια διαδικασία δοκιμασίας. Βλέπουμε ακόμη ότι η διαδικασία της δοκιμασίας παριστάνεται με κάτι που πρέπει να φαγωθεί. Διαπιστώνουμε επίσης ότι η τροφή αντιπροσωπεύει τον Λόγο του Θεού, και ότι η δοκιμασία περιλαμβάνει μια επιλογή ανάμεσα σε δύο είδη τροφής προς βρώση. Τρώμε από κάθε δέντρο για το οποίο ο Θεός έχει πει ότι μπορούμε να φάμε, ή τρώμε από το δέντρο από το οποίο μας έχει απαγορευθεί να φάμε; Διαπιστώνουμε επίσης ότι η επιλογή τού τι θα φάμε περιλαμβάνει και τη δοκιμασία του πώς τρώμε την προσφερόμενη τροφή.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

Στο τέλος του πνευματικού Ισραήλ, κατά τον καιρό του Μιλλεριτικού κινήματος, το πρώτο μήνυμα ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Εκεί ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει τους Προτεστάντες οι οποίοι τότε οδηγούνται στη Βαβυλώνα για να γίνουν θυγατέρες της. Αντιμετώπισαν μια δοκιμασία όταν ο άγγελος της Αποκάλυψης δέκα κατέβηκε έχοντας στο χέρι του ένα βιβλαρίδιο ανοιγμένο. Ακριβώς όπως ο Ιωακείμ επαναστάτησε εναντίον των απαιτήσεων του Ναβουχοδονόσορα και κατόπιν οδηγήθηκε σε αιχμαλωσία, έτσι και οι Προτεστάντες αρνήθηκαν να φάνε την τροφή που βρισκόταν στο χέρι του αγγέλου, βάσει των παραδόσεων και των εθίμων που έφεραν μαζί τους από τους Σκοτεινούς Αιώνες.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

Μέχρι την άνοιξη του 1844, η διαδικασία της δοκιμασίας είχε φθάσει σε ένα «σημείο καμπής» για τον Ιωακείμ και τους Προτεστάντες, και καθώς ακριβώς συνέβη στην πρώτη διαδικασία δοκιμασίας για τον πνευματικό Ισραήλ, αυτοί «εστράφησαν» και δεν περιεπάτησαν πλέον με τον Ιησού. Σε εκείνη την ιστορία, ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας αντιπροσωπεύουν τους Μιλλεριτικούς, οι οποίοι επέλεξαν να φάγουν το μικρό βιβλίο, το οποίο ήταν γλυκύ στο στόμα τους, αλλά έγινε πικρό στην κοιλία τους.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

Εάν συμπεριλάβουμε τον Αδάμ και την Εύα, έχουμε τέσσερις κλασικούς μάρτυρες ότι η δοκιμασία παριστάνεται με την πράξη της βρώσεως. Έχουμε αρκετούς προφητικούς μάρτυρες, οι οποίοι όλοι φέρουν τη σφραγίδα του πρώτου και του τελευταίου. Η μαρτυρία της δοκιμασίας του μάννα είναι μία πρώτη μαρτυρία, και η δοκιμασία του Άρτου του Ουρανού είναι τόσο μία πρώτη δοκιμασία για τον πνευματικό Ισραήλ, ενώ συγχρόνως αποτελεί και την τελευταία μαρτυρία για τον αρχαίο Ισραήλ. Η δοκιμασία του μικρού βιβλίου είναι και η πρώτη και η τελευταία. Είναι το τέλος της περιπλανήσεως του πνευματικού Ισραήλ ως εκκλησίας εν τη ερήμω, και είναι η αρχή εκείνων που εξελέγησαν να είναι ο τελικός ονομασμένος λαός του Θεού. Οι Μιλλερίτες ήταν η αρχή του ονομασμένου λαού του Θεού, ο οποίος επρόκειτο να αναγνωρισθεί ως το αληθινό κέρας του Προτεσταντισμού. Υπάρχουν αρκετοί μάρτυρες της διαδικασίας της δοκιμασίας, η οποία αρχίζει όταν ενδυναμώνεται το πρώτο μήνυμα.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

Κατά τις διαδικασίες εκείνες της δοκιμασίας επέρχεται ένα «σημείο καμπής», στο οποίο σχεδόν όλοι οι μαθητές αποστρέφονται. Με τη μαρτυρία του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ, ολόκληρος ο Ισραήλ αποστράφηκε και επιζήτησε να επιστρέψει στην Αίγυπτο. Στην εκκλησία της Γαλιλαίας, η πλειονότητα των μαθητών αποστράφηκε. Επειδή ο Ιησούς είναι το Άλφα και το Ωμέγα, το «σημείο καμπής» που παριστάνεται στο τέλος της διαδικασίας της δοκιμασίας απεικονίζεται επίσης στην αρχή της διαδικασίας της δοκιμασίας. Όταν το μάννα δόθηκε για πρώτη φορά στον αρχαίο Ισραήλ, υπήρξαν εκείνοι που αμέσως αποστράφηκαν από τις οδηγίες. Κατά το βάπτισμα του Χριστού, Εκείνος αποστράφηκε και μετέβη στην έρημο. Η Αδελφή White χρησιμοποιεί το σύμβολο ενός σημείου καμπής κατά τρόπον ιδιαίτερα διαφωτιστικό.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «Υπάρχουν περίοδοι που αποτελούν καμπές στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας. Κατά την πρόνοια του Θεού, όταν φθάνουν αυτές οι διάφορες κρίσεις, δίδεται το φως που αντιστοιχεί στον καιρό εκείνο. Εάν γίνει δεκτό, επέρχεται πνευματική πρόοδος· εάν απορριφθεί, ακολουθούν πνευματική παρακμή και ναυάγιο. Ο Κύριος, με τον λόγο Του, έχει αποκαλύψει το επιθετικό έργο του ευαγγελίου, όπως αυτό διεξήχθη στο παρελθόν και όπως θα διεξάγεται στο μέλλον, έως και την τελική σύγκρουση, όταν σατανικοί παράγοντες θα πραγματοποιήσουν την τελευταία τους θαυμαστή κίνηση. Από εκείνον τον λόγο κατανοούμε ότι τώρα ήδη ενεργούν οι δυνάμεις που θα εισαγάγουν την τελευταία μεγάλη σύγκρουση μεταξύ του καλού και του κακού — μεταξύ του Σατανά, του άρχοντα του σκότους, και του Χριστού, του Άρχοντα της ζωής. Αλλά ο επερχόμενος θρίαμβος για τους ανθρώπους που αγαπούν και φοβούνται τον Θεό είναι τόσο βέβαιος όσο βέβαιο είναι ότι ο θρόνος Του είναι εδραιωμένος στους ουρανούς.» Bible Echo, 26 Αυγούστου, 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

Όταν το μάννα δόθηκε για πρώτη φορά στον αρχαίο Ισραήλ, δόθηκε το φως γι’ αυτή την ιστορία. Κατά το βάπτισμα του Χριστού, δόθηκε το φως γι’ αυτή την ιστορία. Στις 11 Αυγούστου 1840, δόθηκε το φως γι’ αυτή την ιστορία. Καθένα από εκείνα τα καίρια σημεία στροφής σηματοδοτεί την αρχή μιας διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία τελικώς καταλήγει σε ένα άλλο σημείο στροφής, όταν ο πρότερος λαός της διαθήκης αποστρέφεται και δεν περιπατεί πλέον με τον Χριστό.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

Επειδή αυτές οι διάφορες διαδικασίες δοκιμασίας αντιπροσωπεύουν τόσο μια διαδικασία δοκιμασίας για τον λαό της πρώτης διαθήκης όσο και για τον λαό της νέας διαθήκης, υπάρχουν δύο καταλήξεις της διαδικασίας δοκιμασίας. Η κατάληξη της διαδικασίας δοκιμασίας, και επομένως το τελικό σημείο καμπής για τους Προτεστάντες στη Μιλλεριτική ιστορία, ήταν η άνοιξη του 1844. Η κατάληξη της διαδικασίας δοκιμασίας (το φθινόπωρο του 1844), ή το σημείο καμπής για τους ίδιους τους Μιλλερίτες, ήλθε μετά το σημείο καμπής για τον προγενέστερο λαό του Θεού.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

Στην ιστορία του Χριστού, η διαδικασία της δοκιμασίας προσδιορίζεται από το γεγονός ότι καθάρισε τον ναό δύο φορές, μία στην αρχή της διακονίας Του και έπειτα πάλι στο τέλος της διακονίας Του.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του, καθάρισε τον Ναό από τη βέβηλη βεβήλωσή του. Ανάμεσα στις τελευταίες πράξεις της διακονίας Του ήταν ο δεύτερος καθαρισμός του Ναού. Έτσι και στο τελευταίο έργο για την προειδοποίηση του κόσμου, απευθύνονται δύο διακεκριμένες κλήσεις προς τις εκκλησίες. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου είναι: “Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη, επειδή πότισε πάντα τα έθνη από τον οίνο του θυμού της πορνείας της” (Αποκάλυψη 14:8). Και μέσα στη δυνατή κραυγή του μηνύματος του τρίτου αγγέλου ακούγεται φωνή από τον ουρανό να λέγει: “Εξέλθετε από αυτήν, λαέ μου, για να μη συμμετάσχετε στις αμαρτίες της και για να μη λάβετε από τις πληγές της· επειδή οι αμαρτίες της έφθασαν έως τον ουρανό, και ο Θεός ενθυμήθηκε τις ανομίες της” (Αποκάλυψη 18:4, 5).» Selected Messages, βιβλίο 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

Η διαδικασία της δοκιμασίας των δύο καθαρισμών του ναού από τον Χριστό εναρμονίζεται με το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, στα γραπτά του Πνεύματος της Προφητείας.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Καθαρίζοντας τον ναό από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς ανήγγειλε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τη μόλυνση της αμαρτίας,—από τις γήινες επιθυμίες, τις εγωιστικές ορέξεις, τις κακές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. Παρατίθεται το Μαλαχίας 3:1–3.» Ο Πόθος των Αιώνων, σ. 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

Ο καθαρισμός του λαού του Θεού αντιπροσωπεύει τη διαδικασία της δοκιμασίας, η οποία ταυτίζεται επανειλημμένως με διάφορες γραμμές προφητείας. Κάθε αναφορά, αρχίζοντας από τον Αδάμ και την Εύα έως την ιστορία των Μιλλεριτών, αντιπροσωπεύει τον καθαρισμό των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «Στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης, η διαθήκη του Θεού με τον λαό του που τηρεί τις εντολές Του πρόκειται να ανανεωθεί.» Review and Herald, 26 Φεβρουαρίου 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

Η διαδικασία καθαρισμού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αποτελεί την πρώτη αναφορά στο βιβλίο του Δανιήλ, το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο από τα δύο βιβλία που από κοινού αντιπροσωπεύουν την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η περίοδος της ανθρώπινης δοκιμασίας. Η διαδικασία καθαρισμού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται επίσης ως η διαδικασία της σφράγισης. Όταν το πρώτο μήνυμα της διαδικασίας καθαρισμού και σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αποτέλεσε σημείο καμπής για την εκκλησία και για τον κόσμο. Στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, τότε κατέφθασε ο άγγελος που φωτίζει τον κόσμο με τη δόξα του. Ωστόσο, στην Αποκάλυψη 18, ο άγγελος δεν παριστάνεται να έχει τίποτε να φάγει στο χέρι του—αλλά είναι εκεί. Το μικρό βιβλίο είναι εκεί. Μπορεί να αναγνωρισθεί εύκολα από εκείνους που επιλέγουν να φάγουν τη μεθοδολογία που ο προφήτης Ησαΐας παριστάνει ως «γραμμή επί γραμμής».

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

Θέτοντας «γραμμήν επί γραμμής», κατανοούμε ότι, όταν ο Χριστός κατήλθε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, είχε επίσης ένα «μικρόν βιβλίον», το οποίο είχε παρασταθεί ως «μάννα», ο «άρτος του ουρανού» και το «μικρόν βιβλίον». Αλλά στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο πρότερον εκλεγμένος λαός, παρασταθείς διά του Ιωακείμ, επέλεξε να προσκολληθεί στα έθιμα και στις παραδόσεις του Αντβεντισμού, και τότε άρχισε την πορεία του προς την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος, η οποία θα ολοκληρωθεί κατά τον νόμον της Κυριακής.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Τώρα κυκλοφορεί ο λόγος ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Αυτό ουδέποτε το είπα. Έχω πει, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο πάνω σε όροφο: “Τι φοβερές σκηνές θα λάβουν χώρα όταν ο Κύριος εγερθεί για να συγκλονίσει τρομερά τη γη! Τότε τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3 θα εκπληρωθούν.” Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα έρχονται επάνω στη γη. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερο φως σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί στη Νέα Υόρκη, παρά μόνον ότι γνωρίζω πως κάποια ημέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα καταρριφθούν από τη στροφή και ανατροπή της δύναμης του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι καταστροφή υπάρχει στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς Του δύναμης, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα πέσουν. Θα λάβουν χώρα σκηνές, των οποίων τη φρικτότητα δεν μπορούμε να φαντασθούμε». Review and Herald, July 5, 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

Όταν τα «μεγάλα κτίρια» της «Νέας Υόρκης» «κατεδαφίστηκαν από τη στροφή και ανατροπή της δύναμης του Θεού», στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το φως του αγγέλου της δέκατης όγδοης κεφαλαίου της Αποκάλυψης γέμισε ολόκληρη τη γη, διότι είχε επέλθει ένα σημείο καμπής στην ιστορία του θηρίου της γης της δέκατης τρίτης κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «Υπάρχουν περίοδοι που αποτελούν σημεία καμπής στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας. Στην πρόνοια του Θεού, όταν φθάνουν αυτές οι διάφορες κρίσεις, δίδεται το φως για εκείνον τον καιρό. Εάν γίνει δεκτό, ακολουθεί πνευματική πρόοδος· εάν απορριφθεί, ακολουθούν πνευματική παρακμή και ναυάγιο.» Bible Echo, August 26, 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Όταν το φως του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όσοι δέχθηκαν το φως προόδευσαν πνευματικώς, ενώ όσοι απέρριψαν το φως εξέπεσαν πνευματικώς και άρχισαν την επαναστατική τους πορεία προς το τελικό σημείο καμπής τους, τον νόμο της Κυριακής, όπου για πάντα ναυαγούν ως προς την ομολογία τους ως αγγελιοφόροι του τρίτου αγγέλου. Εκείνοι στη Γαλιλαία που αποστράφηκαν και δεν περιεπάτησαν πλέον με τον Χριστό στο John 6:66, απομακρύνονταν από το φως που είχε πρωτοέλθει κατά το βάπτισμά Του, όπου και η πρώτη αγγελία εκείνης της ιστορίας δοκιμασίας έλαβε δύναμη. Στο πρώτο κεφάλαιο του Daniel, απεικονίζονται δύο τάξεις προσκυνητών στην ιστορία όπου η πρώτη αγγελία ενδυναμώνεται. Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει εκείνους που ναυαγούν ως προς την πίστη, και ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας αντιπροσωπεύουν τους πιστούς.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> Εν τω τρίτω έτει της βασιλείας του Ιωακείμ, βασιλέως του Ιούδα, ήλθε ο Ναβουχοδονόσορ, βασιλεύς της Βαβυλώνος, εις Ιερουσαλήμ και επολιόρκησεν αυτήν. Και ο Κύριος παρέδωκεν εις την χείρα αυτού τον Ιωακείμ, βασιλέα του Ιούδα, μετά μέρους των σκευών του οίκου του Θεού· και μετέφερεν αυτά εις την γην Σεναάρ, εις τον οίκον του θεού αυτού, και τα σκεύη εισήγαγεν εις τον θησαυρόν του θεού αυτού. Και ο βασιλεύς είπεν προς τον Ασφενάζ, τον αρχιευνούχον αυτού, να φέρη εκ των υιών Ισραήλ, και εκ του βασιλικού σπέρματος, και εκ των αρχόντων, νεανίσκους εις τους οποίους δεν υπήρχε κανέν ελάττωμα, αλλά ήσαν ωραίοι εις την όψιν, και σοφοί εν πάση σοφία, και πεπαιδευμένοι εις γνώσιν, και συνετοί εις επιστήμην, και έχοντες ικανότητα να παρίστανται εν τω παλατίω του βασιλέως, και να διδαχθούν τα γράμματα και την γλώσσαν των Χαλδαίων. Και διέταξεν εις αυτούς ο βασιλεύς καθημερινήν μερίδα από των βασιλικών εδεσμάτων και από του οίνου τον οποίον αυτός έπινεν, ώστε να τρέφωνται επί τρία έτη, δια να παρασταθώσιν ενώπιον του βασιλέως μετά το τέλος αυτών. Μεταξύ δε τούτων ήσαν εκ των υιών του Ιούδα ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας· εις τους οποίους ο αρχιευνούχος έδωκεν ονόματα· και τον μεν Δανιήλ ωνόμασε Βαλτασάσαρ, τον δε Ανανίαν Σεδράχ, τον δε Μισαήλ Μισάχ, και τον δε Αζαρίαν Αβδέ-νεγώ. Ο δε Δανιήλ έθεσεν εν τη καρδία αυτού να μη μολυνθή από της μερίδος των εδεσμάτων του βασιλέως, μηδέ από του οίνου τον οποίον εκείνος έπινεν· διά τούτο παρεκάλεσε τον αρχιευνούχον να μη μολυνθή. Δανιήλ 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

Ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας ήσαν τέκνα του Ιούδα. Έγιναν ευνούχοι, αντιπροσωπεύοντας έτσι την τελευταία γενεά του Αντβεντισμού. Ο Ναβουχοδονόσορ, όπως πολλοί αρχαίοι βασιλείς, ευνούχισε τους τέσσερις νεαρούς Ιουδαίους, για να απομακρύνει κάθε ανησυχία που θα μπορούσε να έχει ο βασιλεύς όταν αυτοί υπηρετούσαν ως δούλοι και συναναστρέφονταν τις συζύγους και τις παλλακίδες του βασιλέως.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

Συμβολικώς, αντιπροσωπεύει την τελική γενεά του Αντβεντισμού, διότι δεν θα υπήρχε πλέον άλλη γραμμή του Ιούδα μετά από αυτούς τους τέσσερις. Ο αριθμός τέσσερα είναι σύμβολο του παγκοσμίου, και έτσι αντιπροσωπεύει την τελική γενεά των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ανά τον κόσμο, οι οποίοι αναγνωρίζουν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ως εκπλήρωση του προφητικού Λόγου του Θεού.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

Αυτοί οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας αποτελούν το αντικείμενο του προφητικού Λόγου του Θεού, διότι είναι εκείνοι που καλούνται να είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ωστόσο, η προφητική τους κληρονομιά άρχισε με την ανταρσία των πατέρων τους, το 1863. Εκείνη η αρχική ανταρσία είναι σχεδόν αδύνατον να αναγνωριστεί, διότι έχει καλυφθεί από τις παραδόσεις και τις συνήθειες τεσσάρων γενεών κλιμακούμενης ανταρσίας. Μολονότι είναι δύσκολο να αναγνωριστεί, πρέπει να γίνει ορατή και να αναγνωριστεί, όπως τελικώς πράττει ο Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο του βιβλίου του Δανιήλ. Το έπραξε αυτό αναγνωρίζοντας την αλήθεια που βρίσκεται στον προφητικό Λόγο του Θεού.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

Η αποστασία από την οποία κατάγονταν άμεσα ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι ήταν η άρνηση του πατέρα τους να παραμείνει χωρισμένος από τις ειδωλολατρικές επιρροές που τους περιέβαλλαν. Το 1863, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός επέστρεψε στη βιβλική μεθοδολογία του αποστάτη Προτεσταντισμού και του Καθολικισμού, προκειμένου να στηρίξει την απόρριψή τους της ταύτισης από τον Μίλλερ των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Εκείνη η αποστασία, για τον Δανιήλ και τους τρεις άξιους, αντιπροσωπευόταν από τον βασιλιά Εζεκία.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

Ο βασιλιάς Εζεκίας ικέτευσε τον Κύριο να μη πεθάνει, και η προσευχή του εισακούσθηκε όταν ο Κύριος του έδωσε άλλα δεκαπέντε έτη. Έτσι, κατόπιν, εγέννησε τον Μανασσή, έναν από τους πονηρότερους βασιλείς του Ιούδα, αλλά και τον βασιλέα που σηματοδοτεί την αρχή της προοδευτικής επταβάθμιας κατάκτησης και υποδούλωσης του Ιούδα. Το 1856, ο Αληθινός Μάρτυς ήλθε να κρούσει τη θύρα του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, αλλά εκείνοι επέλεξαν να ζήσουν και να μην αποθάνουν ως προς τον εαυτό. Μέχρι το 1863, είχαν ανοικοδομήσει την «Ιεριχώ» και είχαν αρχίσει την κλιμακούμενη ανταρσία που τελικά τους εμπόδισε να αναγνωρίσουν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ως την αρχή της τριβάθμιας πορείας τους προς τη δουλεία της πνευματικής Βαβυλώνας, η οποία καταλήγει στον νόμο της Κυριακής.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

Για τον βασιλιά Εζεκία, το 1863 ήλθε όταν του δόθηκε η απάντηση στην προσευχή του να ζήσει. Ο Κύριος παρείχε ένα σημείο ότι η προσευχή του είχε εισακουσθεί. Ο Θεός επικύρωσε την προσευχή μετακινώντας τον ήλιο, και οι Βαβυλώνιοι είδαν την ενέργεια του Θεού στους ουρανούς, αν και δεν γνώριζαν τι σήμαινε. Έπειτα οι Βαβυλώνιοι ήλθαν στην Ιερουσαλήμ για να πληροφορηθούν σχετικά με τον Θεό που είχε τη δύναμη να ελέγχει τον ήλιο. Αντί να δοξάσει τον Θεό του Ουρανού, ο βασιλιάς Εζεκίας, αντί να νεκρωθεί ως προς τον εαυτό, επέλεξε να δοξάσει τον ναό και την πόλη του αντί για τον Θεό που είχε εκλέξει να θέσει το όνομά Του σε εκείνον τον ναό και σε εκείνη την πόλη.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

Εκείνη η ανταρσία επέφερε την προφητεία ότι παιδιά από τη γραμμή του αίματός του θα γίνονταν δούλοι και ευνούχοι στη Βαβυλώνα. Εκείνα τα παιδιά ήταν ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας, και αντιπροσωπεύουν την πνευματική τελική γενεά εκείνων των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας που αναγνωρίζουν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ως σημείο καμπής στην ιστορία των εθνών του κόσμου και της εκκλησίας, όταν δίδεται το φως που πρόκειται να δοκιμάσει και να σφραγίσει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἠρρώστησε ὁ Ἐζεκίας μέχρι θανάτου. Καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν Ἠσαΐας ὁ προφήτης, υἱὸς τοῦ Ἀμώς, καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Οὕτω λέγει Κύριος· Βάλε τὸν οἶκόν σου εἰς τάξιν, διότι ἀποθνῄσκεις καὶ δὲν θέλεις ζήσει. Τότε ἔστρεψε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν τοῖχον καὶ προσηυχήθη πρὸς τὸν Κύριον, λέγων· Δέομαί σου, Κύριε, μνήσθητι τώρα πῶς περιεπάτησα ἐνώπιόν σου ἐν ἀληθείᾳ καὶ μετὰ καρδίας τελείας, καὶ ἔπραξα τὸ ἀγαθὸν ἐνώπιόν σου. Καὶ ἔκλαυσεν ὁ Ἐζεκίας πικρῶς. Καὶ πρὶν ἐξέλθῃ ὁ Ἠσαΐας εἰς τὴν μέσην αὐλήν, ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, λέγων· Ἐπίστρεψον καὶ εἰπὲ πρὸς Ἐζεκίαν, τὸν ἡγεμόνα τοῦ λαοῦ μου· Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Θεὸς Δαβὶδ τοῦ πατρός σου· Ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου, εἶδα τὰ δάκρυά σου· ἰδοὺ, θέλω σε ἰατρεύσει· τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ θέλεις ἀναβῆ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Καὶ θέλω προσθέσει εἰς τὰς ἡμέρας σου δεκαπέντε ἔτη· καὶ ἐκ χειρὸς τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας θέλω λυτρώσει σὲ καὶ ταύτην τὴν πόλιν· καὶ θέλω ὑπερασπισθῇ ταύτην τὴν πόλιν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν Δαβὶδ τοῦ δούλου μου. Καὶ εἶπεν ὁ Ἠσαΐας· Λάβετε μίαν μάζαν σύκων. Καὶ ἔλαβον καὶ ἔθεσαν αὐτὴν ἐπὶ τοῦ ἕλκους, καὶ ἀνέλαβε. Καὶ εἶπεν ὁ Ἐζεκίας πρὸς τὸν Ἠσαΐαν· Τί θέλει εἶσθαι τὸ σημεῖον ὅτι ὁ Κύριος θέλει με ἰατρεύσει, καὶ ὅτι τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ θέλω ἀναβῆ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου; Καὶ εἶπεν ὁ Ἠσαΐας· Τοῦτο θέλεις ἔχει τὸ σημεῖον παρὰ Κυρίου, ὅτι ὁ Κύριος θέλει κάμει τὸ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐλάλησε· θέλει προχωρήσει ἡ σκιὰ δέκα βαθμούς, ἢ θέλει ἐπιστρέψει δέκα βαθμούς ὀπίσω; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἐζεκίας· Εὔκολον εἶναι εἰς τὴν σκιὰν νὰ καταβῇ δέκα βαθμούς· οὐχί, ἀλλὰ ἀς ἐπιστρέψῃ ἡ σκιὰ δέκα βαθμούς ὀπίσω. Καὶ ἐβόησεν ὁ προφήτης Ἠσαΐας πρὸς τὸν Κύριον· καὶ ἐπανέφερε τὴν σκιὰν δέκα βαθμούς ὀπίσω, δι’ ὧν εἶχε καταβῇ ἐπὶ τοῦ ὡρολογίου τοῦ Ἄχαζ. Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ὁ Βερωδὰχ-βαλαδάν, υἱὸς τοῦ Βαλαδάν, βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ἀπέστειλε γράμματα καὶ δῶρον πρὸς τὸν Ἐζεκίαν· διότι ἤκουσεν ὅτι ὁ Ἐζεκίας ἠρρώστησε. Καὶ ὁ Ἐζεκίας τοὺς ἤκουσε καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς ὅλον τὸν οἶκον τῶν πολυτίμων αὐτοῦ, τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον καὶ τὰ ἀρώματα καὶ τὸ πολύτιμον μύρον, καὶ ὅλον τὸν οἶκον τῶν ὅπλων αὐτοῦ, καὶ πάντα ὅσα εὑρίσκοντο ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ· δὲν ὑπῆρχε τίποτε εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, οὐδὲ ἐν πάσῃ τῇ ἐξουσίᾳ αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον δὲν ἔδειξεν εἰς αὐτούς ὁ Ἐζεκίας. Τότε ἦλθεν Ἠσαΐας ὁ προφήτης πρὸς τὸν βασιλέα Ἐζεκίαν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Τί εἶπον οὗτοι οἱ ἄνδρες; καὶ πόθεν ἦλθον πρὸς σέ; Καὶ εἶπεν ὁ Ἐζεκίας· Ἀπὸ χώραν μακρινὴν ἦλθον, ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα. Καὶ εἶπεν· Τί εἶδον εἰς τὸν οἶκόν σου; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἐζεκίας· Πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον· δὲν ὑπάρχει τίποτε ἐν τοῖς θησαυροῖς μου τὸ ὁποῖον δὲν ἔδειξα εἰς αὐτούς. Καὶ εἶπεν ὁ Ἠσαΐας πρὸς τὸν Ἐζεκίαν· Ἄκουσον τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Ἰδοὺ, ἔρχονται ἡμέραι, ὅτε πάντα ὅσα εἶναι εἰς τὸν οἶκόν σου, καὶ ὅσα οἱ πατέρες σου ἐθησαύρισαν μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, θέλουσι μεταφερθῆ εἰς Βαβυλῶνα· οὐδὲν θέλει ἀφεθῆ, λέγει Κύριος. Καὶ ἀπὸ τοὺς υἱούς σου, οἵτινες θέλουσιν ἐξέλθει ἀπὸ σοῦ, τοὺς ὁποίους θέλεις γεννήσει, θέλουσι λάβει· καὶ θέλουσιν εἶσθαι εὐνοῦχοι ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος. Τότε εἶπεν ὁ Ἐζεκίας πρὸς τὸν Ἠσαΐαν· Ἀγαθὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησας. Καὶ εἶπεν· Δὲν εἶναι καλόν, ἐὰν εἰρήνη καὶ ἀλήθεια ὑπάρχωσιν ἐν ταῖς ἡμέραις μου; Τὰ δὲ λοιπὰ τῶν πράξεων τοῦ Ἐζεκίου, καὶ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ, καὶ πῶς ἐποίησε τὴν κολυμβήθραν καὶ τὸν ὑδραγωγόν, καὶ εἰσήγαγε τὸ ὕδωρ εἰς τὴν πόλιν, δὲν εἶναι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα; Καὶ ἐκοιμήθη ὁ Ἐζεκίας μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ’ αὐτοῦ Μανασσῆς ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Δ΄ Βασιλειῶν 20:1–21.

The next verse says:

Το επόμενο εδάφιο λέει:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> Δώδεκα ετών ήταν ο Μανασσής όταν άρχισε να βασιλεύει, και βασίλευσε πενήντα πέντε έτη στην Ιερουσαλήμ. Και το όνομα της μητέρας του ήταν Εφσιβά. Β΄ Βασιλέων 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, εάν ο βασιλιάς Εζεκίας είχε αποδεχθεί το θέλημα του Κυρίου και απλώς είχε τακτοποιήσει τον οίκο του και είχε πεθάνει; Του δόθηκαν δεκαπέντε επιπλέον έτη, και τρία χρόνια αργότερα γεννήθηκε ο πονηρός Μανασσής. Τι θα είχε συμβεί το 1856, εάν ο Αντβεντισμός είχε αποδεχθεί τη μετάβαση από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια και είχε θέσει σε τάξη τον οίκο του και είχε αφήσει άθικτες τις θεμελιώδεις αλήθειες του Ουίλλιαμ Μίλλερ; Υποθέτω ότι δεν θα μάθουμε ποτέ την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι «ο Δανιήλ έθεσε στην καρδιά του να μη μολυνθεί με το φαγητό του βασιλιά ούτε με τον οίνο που εκείνος έπινε».

We will continue Daniel chapter one in the next article.

Θα συνεχίσουμε με το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles