Article

# Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Οκτώ

Ἀποκάλυψις τῆς Προφητείας: Ἡ Σημασία τοῦ Ὁράματος τοῦ Ἀμβακούμ, τῶν Δύο Πινάκων καὶ τοῦ Μυστηρίου τοῦ «Καθημερινοῦ» εἰς τὴν Βιβλικὴν Ἑρμηνείαν

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η αύξηση της γνώσεως, η οποία παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλαΐ, είναι εκείνο που τελικώς εγράφη επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ.

> «Αλληλοπλεκόμενες με τις προφητείες, τις οποίες είχαν θεωρήσει ότι αναφέρονταν στον καιρό της δευτέρας παρουσίας, υπήρχαν διδασκαλίες ιδιαίτερα προσαρμοσμένες στην κατάστασή τους της αβεβαιότητας και της αγωνιώδους αναμονής, οι οποίες τους ενθάρρυναν να περιμένουν υπομονετικά με πίστη ότι εκείνο που τώρα ήταν σκοτεινό για την κατανόησή τους θα καθίστατο εν καιρώ σαφές.»

> «Μεταξύ αυτών των προφητειών ήταν και εκείνη του Αββακούμ 2:1–4: “Θέλω σταθή επί την φυλακήν μου και θέλω στηριχθή επί τον πύργον, και θέλω αγρυπνεί διά να ίδω τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκριθή όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μοι απεκρίθη και είπε, Γράψον την όρασιν και καταστήσον αυτήν σαφή επί πινακίδων, διά να αναγινώσκη ευκόλως ο τρέχων. Διότι η όρασις είναι έτι διά προσδιωρισμένον καιρόν, αλλ’ εις το τέλος θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενον αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Ιδού, η ψυχή αυτού επήρθη, δεν είναι ευθεία εν αυτώ· ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεως αυτού.”»

> «Ήδη από το 1842, η κατεύθυνση που δόθηκε σε αυτή την προφητεία, να “γράψεις την όραση και να την καταστήσεις σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγιγνώσκει”, είχε υποβάλει στον Charles Fitch την προετοιμασία ενός προφητικού διαγράμματος για την απεικόνιση των οράσεων του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Η δημοσίευση αυτού του διαγράμματος θεωρήθηκε ως εκπλήρωση της εντολής που δόθηκε από τον Αββακούμ. Κανείς, όμως, τότε δεν είχε προσέξει ότι μια φαινομενική καθυστέρηση στην εκπλήρωση της όρασης —ένας χρόνος αναμονής— παρουσιάζεται στην ίδια προφητεία. Μετά την απογοήτευση, αυτή η περικοπή της Γραφής φάνηκε πολύ σημαντική: “Διότι η όραση είναι ακόμη για προσδιορισμένο καιρό, αλλά στο τέλος θα μιλήσει και δεν θα ψευσθεί· αν και βραδύνει, περίμενέ την· επειδή βεβαίως θα έλθει, δεν θα αργήσει…. Ο δε δίκαιος θα ζήσει διά της πίστεώς του.” Η Μεγάλη Διαμάχη, 391, 392.»

Οι δύο πλάκες τοῦ Ἀββακοὺμ εἶναι προφητικῶς δύο μάρτυρες. Κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφήν, δύο μάρτυρες πρέπει νὰ παρατεθοῦν ἀπὸ κοινοῦ, ἵνα ἐδραιωθῇ ἡ ἀλήθεια.

> Ἐὰν δὲ δὲν σὲ ἀκούσῃ, παράλαβε μαζί σου ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο ἢ τριῶν μαρτύρων βεβαιωθῇ πᾶς λόγος. Ματθαῖος 18:16.

Όταν οι δύο πίνακες του Αββακούμ (τα πρωτοπόρα διαγράμματα του 1843 και του 1850) τοποθετούνται ο ένας επάνω στον άλλον, επιβεβαιώνουν τις αλήθειες που ήταν τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ. Το σφάλμα του 1843, όπως παριστάνεται επάνω στον πρώτο πίνακα, όταν τοποθετείται επάνω στον δεύτερο πίνακα, εδραιώνει τον χρόνο αναμονής της οράσεως. Ο Μίλλερ (ο συμβολικός φύλακας εκείνης της ιστορίας) ρώτησε τι έπρεπε να λέγει κατά τη διάρκεια της αντιλογίας της ιστορίας του.

> Θα σταθώ επάνω στη σκοπιά μου και θα τοποθετηθώ επάνω στον πύργο, και θα αγρυπνώ για να δω τι θα μου πει, και τι θα αποκρίνομαι όταν ελεγχθώ. Αββακούμ 2:1.

Ο Κύριος έδωσε εντολή στον Μίλλερ να γράψει το όραμα, και στο όνειρό του τοποθέτησε το κιβώτιο που περιείχε το όραμα επάνω σε ένα τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του.

> Και ο Κύριος μού αποκρίθηκε και είπε: Γράψε την όραση και χάραξέ την καθαρά επάνω σε πλάκες, ώστε να δύναται να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει. Αββακούμ 2:2.

Οι πίνακες, λοιπόν, προσδιορίζουν τον χρόνο της καθυστέρησης και την πρώτη απογοήτευση.

> Διότι ἡ ὅρασις εἶναι ἔτι διὰ προσδιορισμένον καιρόν, ἀλλ’ ἐν τῷ τέλει θέλει λαλήσει, καὶ οὐχὶ ψευσθῇ· ἐὰν καὶ βραδύνῃ, πρόσμενε αὐτήν· διότι βεβαίως θέλει ἐλθεῖ, δὲν θέλει βραδύνει. Ἀββακοὺμ 2:3.

Ἔπειτα ἀπεικονίζεται ἡ τριπλή διαδικασία δοκιμασίας, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς γνώσεως (τὰ κοσμήματα τοῦ Μίλλερ).

> Ἰδοὺ, ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἡ ἐπαιρομένη δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θὰ ζήσῃ διὰ τῆς πίστεώς του. Ἀββακοὺμ 2:4.

Οι δύο τάξεις των προσκυνητών θα αποκαλύπτονταν μέσω της δοκιμαστικής διαδικασίας του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.

> Και είπε: Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· αλλ’ οι ασεβείς θέλουσι πράττει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει νοήσει· οι δε συνετοί θέλουσι νοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.

Οι σοφοί του Δανιήλ είναι οι φρόνιμες παρθένοι του Ματθαίου 25, οι οποίες δικαιώθηκαν διά της πίστεως, και οι πονηροί ήταν οι μωρές παρθένοι, οι οποίες υψώθηκαν με υπερηφάνεια. Στο τέλος του ονείρου του Μίλλερ, τα κοσμήματα αντιπροσωπεύουν το έλαιον στην παραβολή των δέκα παρθένων, το οποίο ήταν το μήνυμα.

> «Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τις επικοινωνίες που μας στέλνει. Έτσι αρνούμαστε το χρυσό έλαιο το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, ώστε να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι. Όταν ακουστεί η κλήση, “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού,” όσοι δεν έχουν λάβει το άγιο έλαιο, όσοι δεν έχουν καλλιεργήσει τη χάρη του Χριστού στις καρδιές τους, θα διαπιστώσουν, όπως οι μωρές παρθένες, ότι δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Κύριό τους. Δεν έχουν, μέσα στον εαυτό τους, τη δύναμη να προμηθευτούν το έλαιο, και η ζωή τους ναυαγεί.» Review and Herald, July 20, 1897.

Το φως των πολύτιμων λίθων του Μίλερ στις έσχατες ημέρες θα λάμψει δέκα φορές λαμπρότερα, και τόσο ο αριθμός δέκα όσο και το φως είναι σύμβολα δοκιμασίας. Στις έσχατες ημέρες, όπως παριστάνονται στο τέλος του ονείρου του Μίλερ, το φως της αλήθειας, όπως αναπαρίσταται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ, παράγει ένα δοκιμαστικό μήνυμα, το οποίο στην παραβολή των δέκα παρθένων αναπαρίσταται ως το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτή η διαδικασία δοκιμασίας είναι επανάληψη της διαδικασίας δοκιμασίας της ιστορίας των Μιλλεριτών, διότι η παραβολή των δέκα παρθένων επαναλαμβάνεται κατά γράμμα στις έσχατες ημέρες.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες πέντε ήσαν φρόνιμες και πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

Το δέκα είναι το σύμβολο της δοκιμασίας, και στο τέλος των δέκα ημερών ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι ήταν εμφανώς ωραιότεροι και παχύτεροι από εκείνους που έτρωγαν τη δίαιτα της Βαβυλώνας. Οι υπερήφανοι που παρουσιάζονται στον Αββακούμ, οι οποίοι ζούσαν με βάση την αυθάδεια και όχι την πίστη, ανέπτυξαν τον χαρακτήρα της Βαβυλώνας. Στην ιστορία των Μιλλεριτών έγιναν οι θυγατέρες της Βαβυλώνας, και στον Αββακούμ χρησιμοποιούνται τα προφητικά χαρακτηριστικά του παπισμού για να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας εκείνων που επέλεξαν να μη ζουν διά πίστεως.

> Ἰδοὺ, ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, ἥτις ἐπαίρεται, δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὐτοῦ. Ναί, ἐπειδὴ παραβαίνει διὰ τοῦ οἴνου, εἶναι ἄνθρωπος ὑπερήφανος, οὐδὲ μένει κατ’ οἶκον· ὃς πλατύνει τὴν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ ὡς ὁ ᾅδης, καὶ εἶναι ὡς ὁ θάνατος, καὶ δὲν δύναται νὰ χορτασθῇ, ἀλλὰ συνάγει πρὸς ἑαυτὸν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ συσσωρεύει πρὸς ἑαυτὸν πάντας τοὺς λαούς· Δὲν θέλουσι πάντες οὗτοι λάβει παραβολὴν κατ’ αὐτοῦ, καὶ παροιμίαν χλευαστικὴν κατ’ αὐτοῦ, καὶ εἰπεῖ, Οὐαὶ εἰς τὸν αὐξάνοντα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἰδικόν του! ἕως πότε; καὶ εἰς τὸν φορτώνοντα ἑαυτὸν μὲ παχὺν πηλόν! Δὲν θέλουσιν ἐγερθῇ αἰφνιδίως οἱ δαγκάνοντές σε, καὶ θὰ ἐξυπνήσωσιν οἱ ταράσσοντές σε, καὶ σὺ θὰ γίνῃς εἰς αὐτοὺς λάφυρον; Ἐπειδὴ ἐσύ ἐγύμνωσας πολλὰ ἔθνη, πᾶν τὸ ὑπόλοιπον τῶν λαῶν θέλει σε γυμνώσει· διὰ τὸ αἷμα ἀνθρώπων, καὶ διὰ τὴν βίαν τῆς γῆς, τῆς πόλεως, καὶ πάντων τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ. Ἀββακοὺμ 2:4–8.

Η διαδικασία της δοκιμασίας που επέρχεται επί των παρθένων του Ματθαίου είκοσι πέντε παράγει μια τάξη προσκυνητών, οι οποίοι έχουν αναπτύξει τον χαρακτήρα του βασιλέως του βορρά (του παπισμού), ο οποίος είναι επίσης η δύναμη που «λεηλάτησε πολλά έθνη». Είναι η παπική εξουσία εκείνη που δέχεται αιφνιδίως το δάγκωμα, ακριβώς όπως η Ιεζάβελ καταφαγώθηκε από τους κύνες.

> Οὕτως λέγει Κύριος· Ἰδού, λαὸς ἔρχεται ἀπὸ γῆς βορρᾶ, καὶ ἔθνος μέγα θὰ ἐγερθῇ ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς. Τόξον καὶ δόρυ θὰ κρατήσουν· εἶναι σκληροί καὶ δὲν ἔχουν ἔλεος· ἡ φωνὴ αὐτῶν βρυχᾶται ὡς ἡ θάλασσα· καὶ ἱππεύουν ἐπὶ ἵππων, παρατεταγμένοι ὡς ἄνδρες εἰς πόλεμον ἐναντίον σου, θύγατερ Σιών. Ἠκούσαμεν τὴν φήμην αὐτοῦ· αἱ χεῖρές μας ἠτόνησαν· θλίψις μᾶς κατέλαβε, καὶ πόνος, ὡς γυναικὸς ἐν ὠδίνι. Μὴ ἐξέλθετε εἰς τὸν ἀγρόν, μηδὲ περιπατεῖτε ἐν τῇ ὁδῷ· διότι ἡ ῥομφαία τοῦ ἐχθροῦ καὶ φόβος εἶναι κύκλῳ. Ὦ θυγάτηρ τοῦ λαοῦ μου, ζωσθῆτι σάκκον καὶ κυλίσθητι ἐν σποδῷ· κάμε πένθος ὡς διὰ μονογενῆ υἱόν, θρῆνον πικρότατον· διότι ὁ ἐξολοθρευτὴς θὰ ἐπέλθῃ αἰφνιδίως ἐφ’ ἡμᾶς. Ἰερεμίας 6:22–26.

Οι δύο τάξεις του Αββακούμ είναι εκείνοι που δικαιώνονται διά της πίστεως και εκείνοι που έφαγαν και ήπιαν τα δόγματα της Βαβυλώνος. Εκείνοι οι οποίοι, στις έσχατες ημέρες του ονείρου του Μίλλερ, παριστάνονται ως παρθένοι, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του Χριστού και έτσι λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού, είτε αναπτύσσουν τον χαρακτήρα του παπισμού και λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου.

> «Έχει έλθει ο καιρός ώστε το αληθινό φως να λάμψει εν μέσω ηθικού σκότους. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου έχει αποσταλεί προς τον κόσμο, προειδοποιώντας τους ανθρώπους να μη δεχθούν το χάραγμα του θηρίου ή της εικόνας αυτού επί των μετώπων αυτών ή επί των χειρών αυτών. Το να λάβει κανείς αυτό το χάραγμα σημαίνει να καταλήξει στην ίδια απόφαση στην οποία έχει καταλήξει το θηρίο και να υποστηρίξει τις ίδιες ιδέες, σε άμεση αντίθεση προς τον λόγο του Θεού. Για όλους όσοι λαμβάνουν αυτό το χάραγμα, ο Θεός λέγει: “Ο αυτός θέλει πίει εκ του οίνου του θυμού του Θεού, του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της οργής αυτού· και θέλει βασανισθή εν πυρί και θείω ενώπιον των αγίων αγγέλων και ενώπιον του Αρνίου.”» Review and Herald, July 13, 1897.

Αι παρθένοι αι πίνουσαι τον οίνον της Βαβυλώνος, τελικώς θέλουσι πίει τον οίνον της οργής του Θεού. Εν τω Ησαΐα, οι μέθυσοι του Εφραΐμ φανερώνουσι την τυφλήν αυτών μέθην ανατρέποντες τα πράγματα άνω κάτω, και η πράξις εκείνη πρέπει να εκτιμηθή ως «πηλός κεραμέως».

Η ταύτιση του «καθημερινού» ως συμβόλου του Χριστού ανατρέπει πλήρως την αλήθεια περί του «καθημερινού», διότι το «καθημερινό» είναι σατανικό σύμβολο. Η ταύτιση από τον Μίλλερ του «καθημερινού» με την ειδωλολατρία παριστάνεται άμεσα επάνω στους πίνακες του Αββακούμ. Η ανακάλυψη από τον Μίλλερ του χωρίου στη Θεσσαλονικείς, η οποία του επέτρεψε να κατανοήσει ότι εκείνο που «αφαιρέθηκε» ήταν η ειδωλολατρία, ώστε να αποκαλυφθεί ο «άνθρωπος της αμαρτίας», ο καθήμενος εν τω ναώ του Θεού, αποτελεί την πρωταρχική αλήθεια που βρίσκεται στη Δευτέρα Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο.

> «Συνέχισα να διαβάζω, και δεν μπορούσα να βρω καμμία άλλη περίπτωση στην οποία αυτό [το διαρκές] να απαντάται, παρά μόνον στον Δανιήλ. Τότε [με τη βοήθεια ενός συμφωνητικού] πήρα εκείνες τις λέξεις που στέκονταν σε συνάφεια με αυτό, “αφαιρέσει·” αυτός θα αφαιρέσει το διαρκές· “από τον καιρό κατά τον οποίον το διαρκές θα αφαιρεθεί,” κτλ. Συνέχισα να διαβάζω, και νόμιζα ότι δεν θα εύρισκα κανένα φως επάνω στο κείμενο· τέλος έφθασα στο Β΄ Θεσσαλονικείς 2:7, 8. “Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος που τώρα κωλύει θα κωλύει, εωσότου αφαιρεθεί εκ μέσου, και τότε θα αποκαλυφθεί ο άνομος,” κτλ. Και όταν έφθασα σε εκείνο το κείμενο, ω, πόσο σαφής και ένδοξη εφάνη η αλήθεια! Εκεί είναι! Αυτό είναι το διαρκές! Λοιπόν τώρα, τι εννοεί ο Παύλος με το “εκείνος που τώρα κωλύει,” ή εμποδίζει; Με τον “άνθρωπο της αμαρτίας,” και τον “άνομο,” εννοείται ο Παπισμός. Λοιπόν, τι είναι εκείνο που εμποδίζει να αποκαλυφθεί ο Παπισμός; Μα, είναι ο Παγανισμός· λοιπόν τότε, “το διαρκές” πρέπει να σημαίνει τον Παγανισμό».—William Miller, Second Advent Manual, page 66.» Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

Η σημασία τοῦ «παντοτινοῦ» εἰς τὴν πρὸς Θεσσαλονικεῖς, τὴν ὁποίαν ἀνεκάλυψεν ὁ Μίλλερ, εἶναι ἡ πρωτεύουσα ἀλήθεια τοῦ χωρίου. Ὅταν ὁ Παῦλος προσδιορίζει ἐκείνους οἵτινες δὲν ἀγαπῶσι τὴν ἀλήθειαν, καὶ οἵτινες διὰ τοῦτο θὰ λάβωσιν ἐνέργειαν πλάνης, βεβαίως προσδιορίζει τὸ μῖσος τῆς ἀληθείας κατὰ γενικὴν ἔννοιαν, ἀλλ’ ἡ ἀλήθεια ἡ ὁποία ἀναφέρεται ἀμέσως εἰς τὸ χωρίον εἶναι ἡ ἀλήθεια ὅτι τὸ «παντοτινόν» ἀντιπροσωπεύει τὴν εἰδωλολατρικὴν Ῥώμην.

> Ὁ λύχνος τοῦ σώματος εἶναι ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ᾖ ἁπλοῦς, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται. Ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. Ἐὰν οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστίν, τὸ σκότος πόσον μέγα! Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. Κατὰ Ματθαῖον 6:22–24.

Υπάρχει μόνον αγάπη για την αλήθεια ή μίσος προς την αλήθεια. Δεν υπάρχει μέση οδός. Η ισχυρά πλάνη που επέρχεται επί των μωρών παρθένων του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου βασίζεται στην απόρριψή τους του φωτός των πολύτιμων λίθων του Μίλλερ, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την τελική δοκιμασία. Η τελική δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ ήταν η δέκατη δοκιμασία του, και οι πολύτιμοι λίθοι του Μίλλερ λάμπουν δέκα φορές λαμπρότερα κατά τις έσχατες ημέρες. Το σύμβολο της απόρριψης των πολύτιμων λίθων του Μίλλερ είναι «το καθημερινόν», το οποίο οι μέθυσοι του Εφραΐμ ανέτρεψαν στην τρίτη γενεά του Αντβεντισμού. «Το καθημερινόν» είναι σατανικό σύμβολο του παγανισμού. Οι μέθυσοι εισήγαγαν έναν παραχαραγμένο πολύτιμο λίθο, τον οποίο έφεραν από τον αποστατημένο Προτεσταντισμό, και ο οποίος ταυτοποιεί «το καθημερινόν» ως σύμβολο του Χριστού.

Η κατανόηση του Μίλλερ σχετικά με τα κοσμήματά του ήταν περιορισμένη από την ιστορία μέσα στην οποία αναδείχθηκε. Πεπεισμένος ότι η Δευτέρα Παρουσία ήταν το επόμενο προφητικό γεγονός, η θανατηφόρος πληγή του παπισμού το 1798 μπορούσε να αντιπροσωπεύει μόνον το τέταρτο και τελικό επίγειο βασίλειο του Δανιήλ β΄. Ο Μίλλερ ήταν επίσης περιορισμένος στην κατανόησή του περί του «καθημερινού», διότι η μαρτυρία του είναι ότι, μέσω αποκαλύψεως, οδηγήθηκε σε μία συγκεκριμένη μέθοδο μελέτης, κατά την οποία δήλωσε ότι χρησιμοποιούσε τη Βίβλο του, το Concordance του Cruden και διάβαζε ορισμένες εφημερίδες. Η απόφασή του να μελετήσει κατά εκείνον τον τρόπο είχε απλώς έλθει στον νου του.

> «Κατά τη διάρκεια των δώδεκα ετών που ήμουν δεϊστής, διάβασα όλες τις ιστορίες που μπορούσα να βρω· τώρα όμως αγαπούσα τη Βίβλο. Αυτή μιλούσε για τον Ιησού! Ωστόσο, υπήρχε ακόμη ένα αρκετά μεγάλο μέρος της Βίβλου που μου ήταν σκοτεινό. Το 1818 ή 1819, ενώ συνομιλούσα με έναν φίλο, τον οποίο επισκέφθηκα και ο οποίος με είχε γνωρίσει και με είχε ακούσει να μιλώ όταν ήμουν δεϊστής, με ρώτησε, με τρόπο μάλλον σημαδιακό, “Τι νομίζεις γι’ αυτό το κείμενο και γι’ εκείνο;” αναφερόμενος στα παλαιά κείμενα στα οποία είχα προβάλλει αντιρρήσεις όταν ήμουν δεϊστής. Κατάλαβα πού απέβλεπε και αποκρίθηκα—Αν μου δώσεις χρόνο, θα σου πω τι σημαίνουν. “Πόσο χρόνο θέλεις;” Δεν γνωρίζω, αλλά θα σου πω, απάντησα, διότι δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο Θεός είχε δώσει μια αποκάλυψη που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή. Τότε αποφάσισα να μελετήσω τη Βίβλο μου, πιστεύοντας ότι μπορούσα να ανακαλύψω τι εννοούσε το Άγιο Πνεύμα. Αλλά μόλις είχα λάβει αυτή την απόφαση, ήλθε στον νου μου η σκέψη—“Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεις ένα χωρίο που δεν μπορείς να κατανοήσεις· τι θα κάνεις;” Τότε ήλθε στον νου μου αυτή η μέθοδος μελέτης της Βίβλου:—Θα πάρω τις λέξεις τέτοιων χωρίων και θα τις παρακολουθήσω μέσα σε όλη τη Βίβλο, και έτσι θα ανακαλύψω τη σημασία τους. Είχα την Concordance του Cruden, η οποία νομίζω ότι είναι η καλύτερη στον κόσμο· έτσι, πήρα εκείνη και τη Βίβλο μου, κάθισα στο γραφείο μου και δεν διάβαζα τίποτε άλλο, εκτός από λίγο τις εφημερίδες, διότι ήμουν αποφασισμένος να γνωρίσω τι εννοούσε η Βίβλος μου. Απόλλως Hale, The Second Advent Manual, 65.»

Τα πετράδια του Μίλερ δεν αναγνωρίστηκαν απλώς μέσω της μεθόδου μελέτης του, αλλά και μέσω άμεσης αποκάλυψης από τον Θεό.

> «Ο Θεός απέστειλε τον άγγελό Του να ενεργήσει επί της καρδιάς ενός γεωργού που δεν είχε πιστέψει τη Βίβλο, για να τον οδηγήσει να ερευνήσει τις προφητείες. Άγγελοι του Θεού επισκέπτονταν επανειλημμένα εκείνον τον εκλεκτό, για να καθοδηγήσουν τον νου του και να ανοίξουν στη διάνοιά του προφητείες που έως τότε ήταν σκοτεινές για τον λαό του Θεού. Η αρχή της αλύσεως της αλήθειας του δόθηκε, και οδηγήθηκε να αναζητήσει κρίκο μετά από κρίκο, έως ότου ατένισε με θαυμασμό και αγαλλίαση τον Λόγο του Θεού. Εκεί είδε μια τέλεια άλυσο αλήθειας. Εκείνος ο Λόγος, τον οποίο είχε θεωρήσει ως μη θεόπνευστο, τώρα ανοιγόταν ενώπιον της οράσεώς του μέσα στην ωραιότητα και τη δόξα του. Είδε ότι ένα μέρος της Γραφής ερμηνεύει ένα άλλο, και όταν ένα χωρίο ήταν κλειστό στην κατανόησή του, έβρισκε σε άλλο μέρος του Λόγου εκείνο που το εξηγούσε. Θεωρούσε τον ιερό Λόγο του Θεού με χαρά και με τον βαθύτερο σεβασμό και δέος». Early Writings, 230.

Όταν η αδελφή Ουάιτ δηλώνει ότι «ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του» στον Μίλλερ, αυτό προσδιορίζει ότι ο Γαβριήλ ήταν ο άγγελος που στάλθηκε στον Μίλλερ, διότι το «ο άγγελός Του» είναι όρος που αποδίδεται στον Γαβριήλ.

> «Τα λόγια τοῦ ἀγγέλου, “Ἐγώ εἰμι ὁ Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ”, δείχνουν ὅτι κατέχει θέση ὑψηλῆς τιμῆς στὰ οὐράνια αὐλά. Ὅταν ἦλθε μὲ μήνυμα πρὸς τὸν Δανιήλ, εἶπε: “Καὶ οὐδεὶς ὁ ἀντιστεκόμενος μετ’ ἐμοῦ περὶ τούτων, ἀλλ’ ἢ Μιχαὴλ [Χριστός] ὁ ἄρχων ὑμῶν.” Δανιήλ 10:21. Περὶ τοῦ Γαβριὴλ ὁ Σωτὴρ λέγει στὴν Ἀποκάλυψη, ὅτι “ἀπέστειλεν καὶ ἐσήμανεν διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ πρὸς τὸν δοῦλον αὐτοῦ Ἰωάννην.” Ἀποκάλυψις 1:1.» Ἡ Ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ, 99.

Ο Γαβριήλ και οι άλλοι άγγελοι εστάλησαν για να καθοδηγήσουν τη διάνοια του Μίλλερ και «να ανοίξουν στην κατανόησή του προφητείες οι οποίες είχαν πάντοτε παραμείνει σκοτεινές για τον λαό του Θεού». Το μήνυμά του δεν διαμορφώθηκε απλώς μέσω της μεθόδου της μελέτης του, αλλά και διά θείας αποκαλύψεως. Και αυτή ακόμη η μέθοδος που χρησιμοποίησε για να μελετήσει τη Βίβλο είχε έλθει στη διάνοιά του. Όταν ο Θεός φέρνει την αλήθεια στη διάνοιά μας, αυτό είναι θεία αποκάλυψη, σε αντιδιαστολή προς την κατάληξη στην αλήθεια μέσω της διαδικασίας της ορθής διαιρέσεως της Βίβλου. Ο Μίλλερ έκανε και τα δύο, αλλά η θεία αποκάλυψη έπρεπε να αποτελεί μέρος του τρόπου με τον οποίο ο Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει το θέμα του «καθημερινού».

Ο Miller δεν θα είχε αναγνωρίσει την εναλλαγή του γένους στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια εννέα έως δώδεκα, διότι το μόνο που είχε ήταν η Αγία Γραφή και μία συμφωνία, στερημένη από κάθε πληροφορία σχετική με τις βιβλικές γλώσσες. Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «sur» και του «rum», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αφαιρώ». Δεν θα είχε διακρίνει τη διαφορά μεταξύ του «miqdash» και του «qodesh», τα οποία αμφότερα μεταφράζονται ως «αγιαστήριο».

Δεν θα είχε διακρίνει την αλήθεια της λέξεως «tamid», η οποία απαντά εκατόν τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή. Την αλήθεια που δεν θα μπορούσε να είχε διακρίνει (η οποία είναι επίσης η αλήθεια που πράγματι διέκρινε), ήταν ότι, από τις εκατόν τέσσερις φορές κατά τις οποίες η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή, μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ η εβραϊκή λέξη «tamid» χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό. Το «tamid» είναι η εβραϊκή λέξη που σημαίνει «παντοτινό» και αποδίδεται ως «το καθημερινό» στο βιβλίο του Δανιήλ.

Μόνον στο βιβλίο του Δανιήλ η λέξη χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό, ενώ τις άλλες ενενήντα εννέα φορές χρησιμοποιείται ως επίρρημα. Για τον λόγο αυτόν, όταν οι μεταφραστές της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου βρέθηκαν ενώπιον του γεγονότος ότι ο Δανιήλ χρησιμοποιούσε τη λέξη πέντε φορές ως ουσιαστικό, ενώ όλοι οι άλλοι συγγραφείς της Βίβλου τη χρησιμοποιούσαν ενενήντα εννέα φορές ως επίρρημα, εξαναγκάσθηκαν από το βάρος των αποδείξεων να διορθώσουν τη χρήση της λέξεως από τον Δανιήλ ως ουσιαστικού. Προκειμένου να διορθώσουν τον Δανιήλ, πρόσθεσαν στη Λέξη τη λέξη «θυσία», και έτσι μετέτρεψαν ένα ουσιαστικό σε επίρρημα. Και έπειτα, προκειμένου να διορθώσει τους μεταφραστές, η Έλλεν Γουάιτ εμπνεύσθηκε να καταγράψει ότι η ίδια «είδε σχετικά με το “Καθημερινόν”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία του ανθρώπου και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή αντίληψη περί αυτού σε εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως».

Ο Μίλλερ, κατά τη δική του μαρτυρία, επιζητούσε να κατανοήσει «το διαπαντός», πράγμα το οποίο τελικώς κατόρθωσε στη Β΄ Θεσσαλονικείς. Αλλά επίσης, κατά τη δική του μαρτυρία, όταν επιζητούσε να κατανοήσει μια λέξη, εξέταζε κάθε τόπο όπου η λέξη χρησιμοποιούνταν, και η λέξη χρησιμοποιείται άλλες ενενήντα εννέα φορές στην Αγία Γραφή. Εντούτοις, η μαρτυρία του σχετικά με «το διαπαντός» είναι ότι δεν το βρήκε πουθενά αλλού παρά μόνο στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν δήλωσε: «Συνέχισα να διαβάζω και δεν μπορούσα να βρω καμία άλλη περίπτωση όπου αυτό [το διαπαντός] να απαντάται, παρά μόνο στον Δανιήλ». Ο Μίλλερ οδηγήθηκε στα κοσμήματα όχι μόνο με τη μέθοδό του μελέτης, αλλά και με θεία αποκάλυψη που του δόθηκε μέσω της διακονίας των αγγέλων.

Γι’ αυτό η κατανόησή του περί τοῦ «καθημερινοῦ» ἦταν ὀρθή, ἀλλὰ περιορισμένη. Δὲν μποροῦσε νὰ διακρίνει ὅτι, ἀπὸ τὶς πέντε φορὲς ποὺ γίνεται ἀναφορὰ στὸ «καθημερινόν» στὸ βιβλίο τοῦ Δανιήλ, ἡ μία ἀπὸ τὶς τρεῖς φορὲς κατὰ τὶς ὁποῖες τὸ «καθημερινόν» «ἀφαιρεῖται» ἀντιπροσώπευε διαφορετικὴ σημασία ἀπὸ τὶς ἄλλες δύο φορές. Τὴ μία φορά, τὸ «καθημερινόν» χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη «rum», καὶ τὶς ἄλλες δύο φορὲς χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη «sur». Καὶ οἱ δύο λέξεις μεταφράζονται ὡς «ἀφαιρῶ», ἀλλὰ τὸ «rum» στὸ ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Δανιήλ, ἐδάφιο ἕνδεκα, σημαίνει «ἀνυψῶνω καὶ ἐξυψῶ», ἐνῶ στὸ ἑνδέκατο κεφάλαιο, ἐδάφιο τριάντα ἕνα, καὶ στὸ δωδέκατο κεφάλαιο, ἐδάφιο ἕνδεκα, ἡ λέξη «sur» σημαίνει «ἀπομακρύνω».

Οι θεολόγοι που τρέφονται και πίνουν από τη βαβυλωνιακή δίαιτα υποστηρίζουν ότι είτε αφαιρείς ένα πράγμα είτε υψώνεις ένα πράγμα, και τα δύο αντιπροσωπεύουν έναν τύπο απομακρύνσεως, ώστε αμφότερες οι λέξεις να πρέπει να νοούνται ως έχουσες την ίδια σημασία. Υποστηρίζουν ότι οι τρεις φορές κατά τις οποίες «το καθημερινό» «αφαιρείται» σημαίνουν πάντοτε απομάκρυνση, και πράττοντας έτσι, διατείνονται ότι ο Δανιήλ υπήρξε απρόσεκτος στην επιλογή των λέξεών του. Δεν το λέγουν αυτό ανοιχτά, αλλά κατ’ αναγκαίαν συνεπαγωγήν διδάσκουν ότι ο Δανιήλ θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «sur» και στις τρεις εμφανίσεις, διότι, σύμφωνα με τους θεολόγους, υποτίθεται ότι εννοούσε το ίδιο πράγμα κάθε φορά που «το καθημερινό» «αφαιρείτο».

Κάνουν το ίδιο πράγμα με τις λέξεις «miqdash» και «qodesh», οι οποίες και οι δύο μεταφράζονται ως «αγιαστήριο», στα εδάφια έντεκα έως δεκατέσσερα του ογδόου κεφαλαίου. Σε κάθε αναφορά του «αγιαστηρίου» μέσα σε αυτά τα τέσσερα εδάφια, επιμένουν ότι όλες αντιπροσωπεύουν το αγιαστήριο του Θεού. Κατ’ εξαγωγήν, και πάλι, ο Δανιήλ θα έπρεπε απλώς να είχε χρησιμοποιήσει το «qodesh» και στις τρεις αναφορές, και να μην είχε χρησιμοποιήσει το «miqdash» στο εδάφιο έντεκα. Ο Μίλλερ δεν θα είχε αναγνωρίσει τη διάκριση μεταξύ αυτών των λέξεων, αλλά οι σύγχρονοι θεολόγοι την αναγνωρίζουν, και όταν το κάνουν, επιμένουν ότι καμία διάκριση δεν θα πρέπει να αναγνωριστεί. Εντούτοις, ο Μίλλερ, ο οποίος δεν αναγνώρισε τις διακρίσεις μεταξύ των λέξεων, κατέληξε στην αντίθετη κατανόηση από εκείνη των σύγχρονων θεολόγων.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Δανιήλ ήταν ένας εξαιρετικά προσεκτικός συγγραφέας, ο οποίος γνώριζε την εβραϊκή γλώσσα και είχε κριθεί δέκα φορές σοφότερος από όλους τους άλλους σοφούς της Βαβυλώνας, οι οποίοι ήταν πολύ ευφυείς άνδρες στην κοινωνία τους καθεαυτήν. Αν κάποιος γνώριζε την ορθή χρήση της εβραϊκής γλώσσας και το πώς έπρεπε αυτή να αποδοθεί ορθά στη συγκεκριμένη εκείνη ιστορία, αυτός ήταν ο Δανιήλ. Αν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε διαφορετικές λέξεις, ήταν επειδή αυτές προορίζονταν να μεταδώσουν διαφορετικές σημασίες, τις οποίες επιδίωξε σκόπιμα να αποδώσει. Όταν αναγνωρίζεται η διακριτή χρήση από τον Δανιήλ των λέξεων που μεταφράζονται ως «αγιαστήριο» ή ως «αφαιρώ», αυτές επιβεβαιώνουν την κατανόηση του Μίλλερ περί του «παντοτεινού», την οποία ο Μίλλερ διέκρινε ακριβώς στο ίδιο εκείνο χωρίο όπου ο Παύλος προσδιορίζει ότι όσοι μισούν την αλήθεια είναι προορισμένοι να δεχθούν ισχυρή πλάνη.

Εκείνοι που μισούν την αλήθεια και πιστεύουν το ψεύδος, το οποίο παράγει ισχυρή πλάνη, παριστάνονται επίσης ως οι μέθυσοι του Εφραΐμ, οι οποίοι παρουσιάζονται σε δύο τάξεις. Η μία τάξη είναι η μορφωμένη ηγεσία και η άλλη τάξη είναι οι αμόρφωτοι λαϊκοί, οι οποίοι θα ακούσουν μόνο ό,τι τους διδάσκουν οι μορφωμένοι. Αυτοί είναι εκείνοι που κρύβονται κάτω από ψεύδη και που συνάπτουν διαθήκη με τον θάνατο. Αυτοί είναι εκείνοι των οποίων η ψυχή επαίρεται στο Αββακούμ δύο, και αυτοί είναι οι μωρές παρθένες του Ματθαίου είκοσι πέντε. Αυτοί είναι εκείνοι που απορρίπτουν τις θεμελιώδεις αλήθειες του ονείρου του Μίλλερ, οι οποίες λάμπουν δέκα φορές φωτεινότερα στο τέλος (αντιπροσωπεύοντας τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον σύγχρονο Ισραήλ), όπως προτυπώνεται από τη δέκατη και τελική δοκιμασία για τον αρχαίο Ισραήλ.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

> Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσήν, Έως πότε ο λαός ούτος θα με παροργίζη; και έως πότε δεν θέλουσι πιστεύει εις εμέ, διά πάντα τα σημεία τα οποία έδειξα εν μέσω αυτών; Θέλω πατάξει αυτούς με θανατικόν και θέλω αποκληρώσει αυτούς, και εκ σου θέλω κάμει έθνος μέγα και ισχυρότερον αυτών. Και είπε ο Μωυσής προς τον Κύριον, Τότε οι Αιγύπτιοι θέλουσιν ακούσει τούτο· (διότι συ ανεβίβασας τον λαόν τούτον εκ μέσου αυτών με την δύναμίν σου) και θέλουσιν αναγγείλει τούτο προς τους κατοίκους της γης ταύτης· διότι ήκουσαν ότι συ, Κύριε, είσαι εν μέσω του λαού τούτου, ότι συ, Κύριε, βλέπεσαι πρόσωπον προς πρόσωπον, και ότι η νεφέλη σου ίσταται επ’ αυτούς, και ότι συ προπορεύεσαι αυτών εν στύλω νεφέλης την ημέραν και εν στύλω πυρός την νύκτα. Τώρα δε, εάν θανατώσης όλον τούτον τον λαόν ως ένα άνθρωπον, τότε τα έθνη, τα οποία ήκουσαν την φήμην σου, θέλουσι λαλήσει, λέγοντα, Επειδή ο Κύριος δεν ηδυνήθη να εισαγάγη τον λαόν τούτον εις την γην την οποίαν ώμοσεν εις αυτούς, διά τούτο εφόνευσεν αυτούς εν τη ερήμω. Και τώρα, παρακαλώ, ας μεγαλυνθή η δύναμις του Κυρίου μου, καθώς ελάλησας, λέγων, Ο Κύριος είναι μακρόθυμος και πολυέλεος, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν, πλην ουδόλως αθωώνων τον ένοχον, αποδίδων την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα έως τρίτης και τετάρτης γενεάς. Συγχώρησον, παρακαλώ, την ανομίαν του λαού τούτου κατά το μέγεθος του ελέους σου, καθώς και συνεχώρησας εις τον λαόν τούτον από Αιγύπτου έως τώρα. Και είπε ο Κύριος, Συνεχώρησα κατά τον λόγον σου· αλλ’ αληθώς, καθώς ζω εγώ, πάσα η γη θέλει πληρωθή από της δόξης του Κυρίου. Επειδή πάντες οι άνδρες εκείνοι, οίτινες είδον την δόξαν μου και τα θαύματά μου, τα οποία έκαμον εν Αιγύπτω και εν τη ερήμω, και με επείρασαν ήδη ταύτας τας δέκα φοράς και δεν υπήκουσαν εις την φωνήν μου, βεβαίως δεν θέλουσι ιδεί την γην, την οποίαν ώμοσα προς τους πατέρας αυτών, ουδέ θέλει ιδεί αυτήν ουδείς εκ των παροργισάντων με· αλλ’ ο δούλος μου Χάλεβ, επειδή ήτο εν αυτώ άλλο πνεύμα και με ηκολούθησε τελείως, τούτον θέλω εισαγάγει εις την γην, εις την οποίαν εισήλθε· και το σπέρμα αυτού θέλει κληρονομήσει αυτήν. Αριθμοί 14:11–24.

Back to Articles