Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Οκτώ

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

Αποκαλύπτοντας τα Τέσσερα Βδελύγματα: Το Ιστορικό Παράλληλο της Αποστασίας στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

Η ιστορία των Αμορραίων χρησιμοποιείται για να καταδείξει τον χρόνο κατά τον οποίο εκτελείται η οργή του Θεού εναντίον του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η αδελφή Ουάιτ επισημαίνει ότι ο χρόνος του Θεού για την εκτέλεση της τιμωρίας Του είναι ο ίδιος κατά τις έσχατες ημέρες, όταν σφραγίζονται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, όπως ήταν όταν ο Θεός επέφερε την οργή Του επί των Αμορραίων. Δηλώνει: «Μολονότι» το έθνος των Αμορραίων «ήταν περίβλεπτο εξαιτίας της ειδωλολατρίας και της διαφθοράς του, δεν είχε ακόμη γεμίσει το ποτήρι της ανομίας του... Ο σπλαχνικός Δημιουργός ήταν πρόθυμος να ανεχθεί την ανομία τους έως την τέταρτη γενεά. Έπειτα, αν δεν φαινόταν καμία μεταβολή προς το καλύτερο, οι κρίσεις Του θα έπεφταν επ’ αυτούς. Με αλάνθαστη ακρίβεια ο Άπειρος εξακολουθεί ακόμη να τηρεί λογαριασμό με όλα τα έθνη. Ενώ το έλεός Του προσφέρεται με προσκλήσεις προς μετάνοια, αυτός ο λογαριασμός θα παραμένει ανοικτός· αλλά όταν τα ποσά φθάσουν σε ορισμένο μέτρο, το οποίο ο Θεός έχει ορίσει, αρχίζει η διακονία της οργής Του. Ο λογαριασμός κλείνει. Η θεία μακροθυμία παύει.»

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

Η αδελφή White συσχετίζει σαφώς τη διακονία της οργής του Θεού εναντίον του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, κατά την απεικόνιση του Ιεζεκιήλ περί της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, με την έναρξή της όταν το ποτήριον της ανομίας τους πληρωθεί· και το ποτήριον φθάνει στο πλήρωμά του κατά την τετάρτη γενεά. Όλες αυτές οι πληροφορίες εκτίθενται εντός του πλαισίου του οράματος που άρχισε στο όγδοο κεφάλαιο, το οποίο απεικονίζει τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> Κατόπιν μού είπε: Υιέ ανθρώπου, σήκωσε τώρα τους οφθαλμούς σου προς την οδό του βορρά. Και σήκωσα τους οφθαλμούς μου προς την οδό του βορρά, και ιδού, προς βορράν, στην πύλη του θυσιαστηρίου, αυτή η εικόνα της ζηλοτυπίας στην είσοδο. Και μου είπε ακόμη: Υιέ ανθρώπου, βλέπεις τι κάνουν; τις μεγάλες βδελυγμίες που ο οίκος του Ισραήλ διαπράττει εδώ, ώστε να απομακρυνθώ από το αγιαστήριό μου; Αλλά στρέψεσαι πάλι, και θα δεις μεγαλύτερες βδελυγμίες. Και με έφερε στη θύρα της αυλής· και όταν κοίταξα, ιδού, μία οπή στον τοίχο. Τότε μου είπε: Υιέ ανθρώπου, σκάψε τώρα στον τοίχο· και όταν έσκαψα στον τοίχο, ιδού, μία θύρα. Και μου είπε: Μπες μέσα και δες τις πονηρές βδελυγμίες που κάνουν εδώ. Έτσι μπήκα και είδα· και ιδού, κάθε μορφή ερπόντων και βδελυκτών θηρίων, και όλα τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, ζωγραφισμένα ολόγυρα επάνω στον τοίχο. Και στέκονταν ενώπιόν τους εβδομήντα άνδρες από τους πρεσβυτέρους του οίκου του Ισραήλ, και στη μέση τους στεκόταν ο Ιααζανίας, ο υιός του Σαφάν, με τον καθένα να κρατεί το θυμιατήριό του στο χέρι του· και ένα πυκνό νέφος θυμιάματος ανέβαινε επάνω. Τότε μου είπε: Υιέ ανθρώπου, είδες τι κάνουν στο σκοτάδι οι πρεσβύτεροι του οίκου του Ισραήλ, ο καθένας στα ιδιαίτερα διαμερίσματα των εικόνων του; Διότι λέγουν: Ο Κύριος δεν μας βλέπει· ο Κύριος εγκατέλειψε τη γη. Και μου είπε επίσης: Στρέψεσαι πάλι, και θα δεις μεγαλύτερες βδελυγμίες που κάνουν. Τότε με έφερε στη θύρα της πύλης του οίκου του Κυρίου, που ήταν προς βορράν· και ιδού, εκεί κάθονταν γυναίκες που έκλαιγαν για τον Θαμμούζ.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> Καὶ εἶπεν πρός με· Εἶδες τοῦτο, υἱὲ ἀνθρώπου; στρέψον σε ἔτι πάλιν, καὶ θέλεις ἰδεῖ βδελύγματα μείζονα τούτων. Καὶ με εἰσήγαγεν εἰς τὴν ἐσωτέραν αὐλὴν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· καὶ ἰδού, ἐπὶ τῆς θύρας τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἀνὰ μέσον τοῦ προπύλου καὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἦσαν περὶ εἴκοσι πέντε ἄνδρες, ἔχοντες τὰ νῶτα αὐτῶν πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν πρὸς ἀνατολάς· καὶ προσεκύνουν τὸν ἥλιον πρὸς ἀνατολάς. Καὶ εἶπέν πρός με· Εἶδες τοῦτο, υἱὲ ἀνθρώπου; Μικρὸν εἶναι τοῦτο εἰς τὸν οἶκον Ἰούδα, τὸ νὰ πράττωσι τὰ βδελύγματα ἃ πράττουσιν ἐνταῦθα; διότι ἐγέμισαν τὴν γῆν βίας, καὶ ἐπέστρεψαν πάλιν διὰ νὰ με παροργίσωσι· καὶ ἰδού, θέτουσι τὸν κλάδον εἰς τὴν ῥῖνα αὐτῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ θέλω ἐνεργήσει ἐν θυμῷ· ὁ ὀφθαλμός μου δὲν θέλει φεισθῆ, οὐδὲ θέλω ἐλεήσει· καὶ ἐὰν κράξωσιν εἰς τὰ ὦτά μου μετὰ φωνῆς μεγάλης, πάλιν δὲν θέλω εἰσακούσει αὐτῶν. Ἰεζεκιὴλ 8:5–18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

Αφού στον Ιεζεκιήλ δείχθηκε πρώτα το βδέλυγμα της εγκαταστάσεως του ειδώλου της ζηλοτυπίας στην είσοδο της πύλης του θυσιαστηρίου, πληροφορείται ότι θα του δειχθούν ακόμη μεγαλύτερα βδελύγματα από το είδωλο της ζηλοτυπίας. Το δεύτερο βδέλυγμα παριστάνεται από τα μυστικά διαμερίσματα, όπου η ηγεσία, παρασταθείσα ως οι πρεσβύτεροι άνδρες, προσφέρει προσευχή, παρασταθείσα ως θυμίαμα, και διακηρύσσει ότι ο Κύριος εγκατέλειψε τη γη και δεν τους βλέπει. Πλην όμως, ο Ιεζεκιήλ πληροφορείται ότι θα δει ακόμη μεγαλύτερα βδελύγματα από αυτά.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

Το τρίτο βδέλυγμα παριστάνεται από «γυναίκες θρηνούσες για τον Θαμμούζ», αλλά υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο βδέλυγμα από αυτό, διότι το τέταρτο βδέλυγμα προσδιορίζει ηγεσία είκοσι πέντε ανδρών που προσκυνούν τον ήλιο, έχοντας τα νώτα στραμμένα προς τον ναό.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

Στο τέταρτο βδέλυγμα διατυπώνεται η διακήρυξη ότι «οι πρεσβύτεροι», «ἐγέμισαν τὴν γῆν ἀπὸ ἀνομίαν, καὶ ἐπέστρεψαν τοῦ παροργίσαι με· καὶ ἰδοὺ, βάζουσι τὸν κλάδον εἰς τὴν ῥῖνα αὐτῶν». Η «ημέρα τοῦ παροργισμοῦ» είναι η ημέρα κατά την οποία αρχίζει η διακονία τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, καθώς συνέβη με τον αρχαίο Ισραήλ όταν απέρριψαν το μήνυμα του Ιησού τοῦ Ναυῆ και του Χάλεβ σχετικά με τη Γη τῆς Ἐπαγγελίας. Η απόρριψη του μηνύματος τῆς σφραγίσεως σηματοδοτεί το σημείο κατά το οποίο το ποτήριον τῆς ἀνομίας για την Ιερουσαλήμ έχει πληρωθεί. Ο Ιησούς τοῦ Ναυῆ και ο Χάλεβ αντιπροσωπεύουν τη μικρή ομάδα, η οποία είναι οι ολίγοι πιστοί που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων μέσα στην εκκλησία και μέσα στη γη.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> Τότε ο Μωυσής και ο Ααρών έπεσαν κατά πρόσωπον ενώπιον πάσης της συναγωγής του πλήθους των υιών Ισραήλ. Και ο Ιησούς, ο υιός του Ναυή, και ο Χάλεβ, ο υιός του Ιεφοννή, από εκείνους που κατεσκόπευσαν τη γη, διέσχισαν τα ιμάτιά τους· και μίλησαν προς όλη τη σύναξη των υιών Ισραήλ, λέγοντας: Η γη, την οποία διεπεράσαμε για να κατασκοπεύσουμε, είναι γη υπερβολικά αγαθή. Εάν ο Κύριος ευαρεστείται σε εμάς, τότε θα μας εισαγάγει σε αυτή τη γη και θα μας τη δώσει, γη ρέουσα γάλα και μέλι. Μόνον μην αποστατείτε εναντίον του Κυρίου, ούτε να φοβηθείτε τον λαό της γης· διότι είναι άρτος για εμάς· η σκέπη τους έχει απομακρυνθεί από επάνω τους, και ο Κύριος είναι μεθ’ ημών· μη τους φοβάστε. Όλη όμως η συναγωγή είπε να τους λιθοβολήσουν με λίθους. Και η δόξα του Κυρίου εφάνη στη σκηνή του μαρτυρίου ενώπιον όλων των υιών Ισραήλ. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Έως πότε θα με παροργίζει αυτός ο λαός; και έως πότε δεν θα με πιστεύουν, παρά τα σημεία τα οποία έδειξα ανάμεσά τους; Θα τους πατάξω με λοιμό και θα τους αποκληρώσω, και από εσένα θα κάμω έθνος μεγαλύτερο και ισχυρότερο από αυτούς. Αριθμοί 14:5–12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

Η «πρόκληση» που προκλήθηκε από τους στασιαστές στους Αριθμούς, καθώς και στον Ιεζεκιήλ, βασίζεται στην άρνηση του στασιαστή να αναγνωρίσει τα «σημεία» που έχουν φανερωθεί. Τα «σημεία» που απορρίφθηκαν στον καιρό του Μωυσή ήταν τα «σημεία» που προτυποποιούσαν τη φανέρωση της δύναμης του Θεού στην ιστορία των Μιλλεριτών. Ο αρχαίος Ισραήλ προκάλεσε τον Θεό απορρίπτοντας τα «σημεία» της φανέρωσης της δύναμής Του στη θεμελιώδη ιστορία του. Κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο σύγχρονος Ισραήλ επίσης απορρίπτει (στρέφει τα νώτα του προς) αυτήν ακριβώς τη θεμελιώδη ιστορία, η οποία επρόκειτο να είναι το «σημείο» που θα τους επέτρεπε να «αναγνωρίσουν» την επανάληψη της ιστορίας της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία επαναλαμβάνεται στις έσχατες ημέρες.

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

Ο Θεός επιτρέπει στους αποστάτες να δουν την επανάληψη της εκδήλωσης της δύναμης του Θεού, διότι η επανάληψη της εκδήλωσης της δύναμης του Θεού δεν ήταν μόνο η όψιμη βροχή, αλλά και η αλήθεια που θα τους είχε σώσει, αν ήταν μεταξύ εκείνων που αγάπησαν την αλήθεια.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

Η ταύτιση των τεσσάρων βδελυγμάτων του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ ως συμβόλων των τεσσάρων γενεών του Λαοδικειανού Αντβεντισμού αποτελεί μέρος του μηνύματος που αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα στις έσχατες ημέρες. Η πρώτη γενεά άρχισε με την αποστασία του 1863, και είκοσι πέντε έτη αργότερα, το 1888, ήλθε η αποστασία που σηματοδότησε την αρχή της δευτέρας γενεάς με το σύμβολο των κρυφών θαλάμων. Τριάντα ένα έτη αργότερα, το 1919, η έκδοση του βιβλίου του W. W. Prescott με τίτλο, The Doctrine of Christ, σηματοδότησε την αρχή της τρίτης γενεάς, την οποία ο Ιεζεκιήλ είχε παραστήσει ως γυναίκες θρηνούσες για τον Θαμμούζ. Τριάντα οκτώ έτη έπειτα από αυτό, το 1957, με την έκδοση του βιβλίου, Questions on Doctrine, ήλθε η τετάρτη γενεά, η οποία προσδιορίζει τον καιρό κατά τον οποίο οι αποστάτες θα στραφούν εναντίον του σφραγιστικού μηνύματος που ανατέλλει από την ανατολή και θα προσκυνήσουν τον ήλιο.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

Θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τη δεύτερη γενεά της ανταρσίας του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία έφθασε στη Γενική Συνδιάσκεψη της Μινεάπολης το 1888. Είναι σημαντικό να ενθυμούμαστε ότι και τα τέσσερα βδελύγματα του Ιεζεκιήλ λαμβάνουν χώρα στην Ιερουσαλήμ· αν και αντιπροσωπεύουν μια προϊούσα ιστορία ανταρσίας, αναφέρονται πάντοτε στην ανταρσία που εκδηλώνεται εντός της πόλεως, η οποία αντιπροσωπεύει τον Λαοδικειανό Αντβεντισμό στις έσχατες ημέρες.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> «Ως ένα από τα σημεία της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, ο Χριστός είχε πει: “Πολλοὶ ψευδοπροφῆται θὰ ἐγερθοῦν καὶ θὰ πλανήσουν πολλούς.” Ψευδοπροφήτες πράγματι εγέρθηκαν, πλανώντας τον λαό και οδηγώντας μεγάλα πλήθη στην έρημο. Μάγοι και γόητες, ισχυριζόμενοι θαυματουργική δύναμη, έσυραν τον λαό πίσω τους στις ορεινές ερημιές. Αλλά αυτή η προφητεία ελέχθη και για τις έσχατες ημέρες. Το σημείο αυτό δίδεται ως σημείο της Δευτέρας Παρουσίας. Ακόμη και τώρα ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες επιτελούν σημεία και τέρατα για να αποπλανήσουν τους μαθητές Του. Δεν ακούμε τη κραυγή: “Ἰδοὺ, εἶναι στὴν ἔρημο”; Δεν έχουν εξέλθει χιλιάδες στην έρημο, ελπίζοντας να βρουν τον Χριστό; Και από χιλιάδες συνάξεις, όπου άνθρωποι διατείνονται ότι έχουν επικοινωνία με πνεύματα νεκρών, δεν ακούγεται τώρα η πρόσκληση: “Ἰδοὺ, εἶναι στὰ ταμεῖα”; Αυτός είναι ακριβώς ο ισχυρισμός που προβάλλει ο πνευματισμός. Αλλά τι λέγει ο Χριστός; “Μὴ τὸ πιστεύσητε. Διότι ὥσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως θὰ εἶναι καὶ ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.”» Η Ζωή του Χριστού, σ. 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

Τα κρυφά δωμάτια αποτελούν σύμβολο του πνευματισμού, και το δεύτερο βδέλυγμα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ λαμβάνει χώρα μέσα στον ναό, όπου επίγειες εικόνες είχαν κρυφά αναρτηθεί στους τοίχους.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> Και εισήλθα και είδα· και ιδού, κάθε μορφή ερπόντων και βδελυκτών θηρίων, και όλα τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, ήσαν απεικονισμένα επάνω στον τοίχο ολόγυρα. Και στέκονταν ενώπιόν τους εβδομήντα άνδρες από τους πρεσβυτέρους του οίκου του Ισραήλ, και στο μέσον αυτών στεκόταν ο Ιααζανίας, ο υιός του Σαφάν, με τον θυμιατήρα του καθενός στο χέρι του· και ανέβαινε πυκνό νέφος θυμιάματος. Τότε μου είπε, Υιέ ανθρώπου, είδες τι πράττουν στο σκοτάδι οι πρεσβύτεροι του οίκου του Ισραήλ, ο καθένας στους θαλάμους των απεικονίσεών του; διότι λέγουν, Ο Κύριος δεν μας βλέπει· ο Κύριος εγκατέλειψε τη γη. Ιεζεκιήλ 8:10–12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

Ο Ιεζεκιήλ βλέπει «τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, αποτυπωμένα επάνω στους τοίχους» του αγιαστηρίου, αλλά του λέγεται σαφώς ότι αυτή η αποστασία λαμβάνει χώρα και μέσα στους «θαλάμους των εικόνων» καθενός από τους πρεσβυτέρους. Η αποστασία μέσα στον κυριολεκτικό ναό προσδιορίζει την αποστασία μέσα στον ανθρώπινο ναό.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Καθαρίζοντας τον ναό από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς διακήρυξε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τη μόλυνση της αμαρτίας,—από τις γήινες επιθυμίες, τις εγωιστικές επιθυμίες, τις πονηρές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. Παρατίθεται το Μαλαχίας 3:1–3.» Η Ζωή του Χριστού, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

Το δεύτερο βδέλυγμα αντιπροσώπευε μια εκδήλωση πονηρίας τόσο μέσα στην εκκλησία όσο και μέσα στις διάνοιες των πρεσβυτέρων, οι οποίοι έπρεπε να είναι οι φύλακες της εκκλησίας. Η πονηρία που εκδηλώθηκε εκεί είναι η πονηρία του πνευματισμού. Στις ημέρες του Νώε, όταν κάθε επινόηση των καρδιών των ανθρώπων ήταν πονηρή, οι προ του κατακλυσμού άνθρωποι είχαν γεμίσει το ποτήρι της ανομίας τους.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐπληθύνθη ἡ κακία τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ὅτι πᾶς λογισμὸς τῶν διανοιῶν τῆς καρδίας αὐτοῦ ἦτο μόνον κακία πάσας τὰς ἡμέρας. Γένεσις 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Η δεύτερη γενεά προσδιορίζει πότε ο πνευματισμός εισήλθε τόσο στους ηγέτες της Ιερουσαλήμ όσο και στην εταιρική δομή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Εκείνο που οι «πρεσβύτεροι του οίκου Ισραήλ» έκαναν «εν τω σκότει», «εν» τοις «ταμείοις των» των «εικόνων», καταδεικνύει ότι «πάσα επινόησις των διαλογισμών» των καρδιών τους «ήτο μόνον κακία». Η αδελφή White είναι σαφής ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει το τέλος του κόσμου, και η μαρτυρία του κατακλυσμού κατά την εποχή του Νώε επίσης αντιπροσωπεύει το τέλος του κόσμου. Στις έσχατες ημέρες, όσοι αρνούνται να αγιασθούν διά της αληθείας καταλαμβάνονται από τον πνευματισμό, όπως παριστάνεται από το δεύτερο βδέλυγμα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

Το δεύτερο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει την αποστασία που έφθασε το 1888 και γίνεται το σύμβολο της δεύτερης γενεάς· αλλά, περισσότερο από αυτό, το 1888, και όλα όσα αυτό αντιπροσωπεύει ή από τα οποία αντιπροσωπεύεται, επαναλήφθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει συγκεκριμένα ότι το 1888 κατήλθε ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, και επομένως η ιστορία αυτή αντιπροσωπεύει τον καιρό κατά τον οποίο τα μεγάλα οικοδομήματα της Νέας Υόρκης επρόκειτο να καταρριφθούν με ένα άγγιγμα από τον Θεό, και η Αποκάλυψις δεκαοκτώ, εδάφια ένα έως τρία, επρόκειτο να εκπληρωθεί.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> «Μια απροθυμία να εγκαταλείψουν προειλημμένες γνώμες και να αποδεχθούν αυτή την αλήθεια βρισκόταν στη βάση μεγάλου μέρους της αντιθέσεως που εκδηλώθηκε στη Μινεάπολη εναντίον του μηνύματος του Κυρίου μέσω των Αδελφών Waggoner και Jones. Διεγείροντας εκείνη την αντίθεση, ο Σατανάς κατόρθωσε να αποκλείσει από τον λαό μας, σε μεγάλο βαθμό, την ιδιαίτερη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, την οποία ο Θεός ποθούσε να τους μεταδώσει. Ο εχθρός τους εμπόδισε να αποκτήσουν εκείνη την αποτελεσματικότητα που θα μπορούσε να είναι δική τους στη μεταφορά της αλήθειας στον κόσμο, όπως την κήρυξαν οι απόστολοι μετά την ημέρα της Πεντηκοστής. Το φως που πρόκειται να φωτίσει ολόκληρη τη γη με τη δόξα του αντιστάθηκε, και με την ενέργεια των ιδίων των αδελφών μας έχει, σε μεγάλο βαθμό, κρατηθεί μακριά από τον κόσμο.» Selected Messages, βιβλίο 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

Η ιστορία του 1888 παρείχε το παράδειγμα της απόρριψης του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Το 1888 είναι σύμβολο της δεύτερης γενεάς του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία παριστάνεται από το δεύτερο βδέλυγμα του Ιεζεκιήλ, και η εκεί ιστορία προσδιορίζει μια αποστασία που προτυπώθηκε από τους εβδομήκοντα πρεσβυτέρους στον Ιεζεκιήλ. Η αποστασία τους αντιπροσώπευε πνευματισμό και παραλλήλιζε την πλήρωση του ποτηρίου του δοκιμαστικού χρόνου κατά τις ημέρες του Νώε. Η απόρριψη του μηνύματος απεικόνισε την απόρριψη, εκ μέρους της ηγεσίας, του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο επρόκειτο να προσδιορίσει την άφιξη του τρίτου Ουαί του Ισλάμ.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτισθεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

Η ηγεσία που το 1888 απέρριψε το μήνυμα προτύπωσε την απόρριψη του μηνύματος του Ισλάμ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· όμως ο Θεός προτίθεται να επιφέρει μια εκδήλωση δυνάμεως, την οποία εκείνοι οι ηγέτες θα γίνουν μάρτυρες ως μέρος της κρίσεώς Του επάνω τους. Η εκδήλωση της δυνάμεως της όψιμης βροχής λαμβάνει χώρα στο τέλος της περιόδου της σφραγίσεως. Άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά φθάνει στο αποκορύφωμά της στο τέλος των τριάμισι ημερών της Αποκαλύψεως ένδεκα, όταν καταφθάνει ο «μεγάλος σεισμός».

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

Το μήνυμα του 1888 ήταν το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, η τελευταία κλήση προς έναν λαό που είχε εκλεγεί προηγουμένως και ο οποίος τότε βρισκόταν στη διαδικασία να παραμερισθεί.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «Το μήνυμα που μας δόθηκε από τους A. T. Jones και E. J. Waggoner είναι το μήνυμα του Θεού προς την εκκλησία της Λαοδίκειας, και αλίμονο σε όποιον ομολογεί ότι πιστεύει την αλήθεια και όμως δεν αντανακλά προς τους άλλους τις θεόδοτες ακτίνες.» The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

Το μήνυμα του 1888 αντιπροσώπευε το μήνυμα που προσδιόριζε ότι, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατεδαφίζονταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, έπρεπε να δοθεί η ευθεία μαρτυρία προς την εκκλησία της Λαοδικείας, και η ευθεία μαρτυρία είναι το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Ουαί, το οποίο, όταν εμφυσηθεί επάνω σε έναν αποστάτη λαό, έχει τη δύναμη να τον επαναφέρει στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> «Πρέπει να δοθεί ευθεία μαρτυρία προς τις εκκλησίες και τα ιδρύματά μας, για να αφυπνιστούν οι κοιμώμενοι.»

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> «Όταν ο λόγος του Κυρίου πιστεύεται και υπακούεται, θα πραγματοποιείται σταθερή πρόοδος. Ας δούμε τώρα τη μεγάλη μας ανάγκη. Ο Κύριος δεν μπορεί να μας χρησιμοποιήσει, έως ότου εμφυσήσει ζωή στα ξηρά οστά. Άκουσα να λέγονται τα εξής λόγια: “Χωρίς τη βαθιά κίνηση του Πνεύματος του Θεού επάνω στην καρδιά, χωρίς τη ζωοποιό επιρροή του, η αλήθεια γίνεται νεκρό γράμμα.”» Review and Herald, November 18, 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

Το 1888 σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης γενεάς του Αντβεντισμού, αλλά παρέχει επίσης και μία γραμμή προφητείας που εναρμονίζεται με τις έσχατες ημέρες. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ο Θεός οδήγησε τον λαό που επέλεξε να αποδεχθεί ότι η επίθεση του Ισλάμ κατά του θηρίου της γης αποτελούσε εκπλήρωση προφητείας πίσω στις παλαιές οδούς. Ο λαός του Θεού είχε ανάγκη να επιστρέψει στα κοσμήματα του Ουίλλιαμ Μίλλερ και να διδαχθεί τις θεμελιώδεις αλήθειες, οι οποίες περιελάμβαναν την εκπλήρωση του πρώτου και του δευτέρου Ουαί, που με τη σειρά τους εδραίωσαν την έλευση του τρίτου Ουαί εκείνον τον καιρό. Αφού εκείνοι οι άνθρωποι επέστρεψαν σε εκείνες τις παλαιές οδούς, οδηγήθηκαν να διακρίνουν την ιερότητα των δύο πινάκων του Αββακούμ.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

Η ανταρσία του 1863 εναντίον των δύο πινάκων του Αββακούμ, οι οποίοι είναι τα κοσμήματα του Μίλλερ και επίσης τα θεμέλια του Αντβεντισμού, προεικόνισε μια ανταρσία που επαναλήφθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· διότι για μία ακόμη φορά η ηγεσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού έλαβε την ευκαιρία να υποστηρίξει τα κοσμήματα του Μίλλερ ή να τα απορρίψει. Και οι τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού που αντιπροσωπεύονται στον Ιεζεκιήλ οκτώ αντιπροσωπεύουν επίσης την ανταρσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

Θα συνεχίσουμε να προσδιορίζουμε τη δεύτερη γενεά του Λαοδικειανού Αντβεντισμού στο επόμενο άρθρο.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αισθήματα ικανά να εναγκαλισθούν τις αιώνιες πραγματικότητες. Τα αισθήματα αυτά έπρεπε να διατηρούνται καθαρά και άγια, ελεύθερα από κάθε γήινο στοιχείο. Αλλά οι άνθρωποι έχουν χάσει την αιωνιότητα από τους υπολογισμούς τους. Ο Θεός, το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, Εκείνος που κρατεί στην εξουσία Του το πεπρωμένο κάθε ψυχής, έχει λησμονηθεί. Νομίζοντας ότι είναι ισχυροί στη γνώση, οι άνθρωποι έχουν κατεβιβάσει τον εαυτό τους στο κατώτατο επίπεδο ενώπιον του Θεού.»

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> «Ο νους του ανθρώπου έχει καταστεί γήινος. Αντί να αποκαλύπτει την εντύπωση της θεότητας, αποκαλύπτει την εντύπωση της ανθρωπότητας. Στα ενδότερά του διακρίνονται οι παραστάσεις της γης. Οι εξευτελιστικές πρακτικές που επικρατούσαν στις ημέρες του Νώε, θέτοντας τους κατοίκους εκείνης της εποχής πέρα από κάθε ελπίδα σωτηρίας, παρατηρούνται σήμερα». Signs of the Times, 18 Δεκεμβρίου 1901.

Back to Articles