Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Five

Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού - Αριθμός Πέντε

Isaiah Forty: Comfort Ye, Comfort Ye

Ησαΐας Σαράντα: Παρηγορεῖτε, Παρηγορεῖτε τὸν λαόν μου

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.

Στους πρώτους δεκαεπτά στίχους του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες τοποθετούνται προφητικώς στο τέλος τριών και ημίσεος ημερών, όπου είχαν κείμενοι νεκροί στις οδούς, ενώ ο κόσμος εχάρη. Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, και τα προφητικά γεγονότα που παρουσιάζουν ευθυγραμμίζονται πάντοτε με τους άλλους προφήτες, διότι ο Θεός δεν είναι Θεός συγχύσεως.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Καὶ τὰ πνεύματα τῶν προφητῶν ὑποτάσσονται εἰς τοὺς προφήτας· διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀκαταστασίας, ἀλλὰ εἰρήνης, καθώς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων. Α΄ Κορινθίους 14:32, 33.

The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.

Ο Παράκλητος, τον οποίο ο Ιησούς υποσχέθηκε να αποστείλει κατά την απουσία Του, τοποθετήθηκε στα πρώτα κιόλας λόγια, του πρώτου κιόλας εδαφίου, των είκοσι έξι κεφαλαίων που συγκροτούν την τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα. «Παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός σας». Ο κανόνας της πρώτης μνείας υπογραμμίζει ότι τα επόμενα είκοσι έξι κεφάλαια πρέπει να νοηθούν σε αναφορά προς την τέλεια και τελική εκπλήρωση του ερχομού του Παρακλήτου.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.

> Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας εις τον αιώνα.... Αλλά ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ο Πατήρ θα αποστείλει εν τω ονόματί μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα. Ιωάννης 14:16, 26.

The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Η Μεσονύκτια Κραυγή της Μιλλεριτικής ιστορίας επαναλαμβάνεται στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «Υπάρχει ένας κόσμος κείμενος εν τη πονηρία, μέσα στην απάτη και την πλάνη, στην ίδια τη σκιά του θανάτου,—κοιμώμενος, κοιμώμενος. Ποιοι αισθάνονται ωδίνες ψυχής για να τους αφυπνίσουν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει; Ο νους μου μεταφέρθηκε στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα. “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.” Αλλά μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευθούν το έλαιο για την αναπλήρωση των λαμπάδων τους, και πολύ αργά θα διαπιστώσουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται διά του ελαίου, δεν είναι μεταβιβάσιμος». Review and Herald, February 11, 1896.

The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”

Τίθεται το ερώτημα: «ποια φωνή μπορεί» να «ξυπνήσει» εκείνους που είναι «κοιμισμένοι»; Η «φωνή» που τους ξυπνά στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα είναι η «φωνή» που «βοά» στην «έρημο».

> Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.

> Λαλήσατε παρηγορητικῶς πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ βοήσατε πρὸς αὐτήν, ὅτι ἐπληρώθη ἡ στρατεία αὐτῆς, ὅτι συνεχωρήθη ἡ ἀνομία αὐτῆς· διότι ἔλαβεν ἐκ χειρὸς Κυρίου διπλᾶ διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς. Ἡ «φωνή» τοῦ «βοῶντος» ἐν τῇ ἐρήμῳ.... Ἠσαΐας 40:2, 3.

The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου είναι επίσης το μήνυμα της όψιμης βροχής.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> «Μεταθέτετε υπερβολικά μακριά την έλευση του Κυρίου. Είδα ότι η όψιμη βροχή ερχόταν τόσο [αιφνιδίως όσο] η κραυγή του μεσονυκτίου, και με δεκαπλάσια δύναμη.» Spalding and Magan, 5.

One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”

Ένα από τα πολλά σύμβολα που βρίσκονται στον Λόγο του Θεού και αντιπροσωπεύουν το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι το σύμβολο που αναγνωρίζεται μέσω του διπλασιασμού λέξεων ή φράσεων. Ο διπλασιασμός λέξεων ή φράσεων είναι σύμβολο της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ή του μηνύματος της όψιμης βροχής στις έσχατες ημέρες. Ο συμβολισμός του διπλασιασμού του «παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε» τοποθετεί το άνοιγμα του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα στον χρόνο της αναμονής, όταν το μήνυμα που παριστάνεται ως η Κραυγή του Μεσονυκτίου της παραβολής των δέκα παρθένων πρέπει να αναγνωριστεί και κατόπιν να διακηρυχθεί. Κατά τον χρόνο εκείνο, ο Χριστός αποστέλλει τον Παράκλητο για να αφυπνίσει τις κοιμώμενες παρθένες, οι οποίες προφητικώς παριστάνονται ως κοιμώμενες, και σε ορισμένα προφητικά χωρία ως κοιμώμενες τον ύπνο του θανάτου. Το πρώτο εδάφιο του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα είναι προφητικώς τοποθετημένο τρεισήμισι συμβολικές ημέρες «μετά» την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, διότι τότε αποστέλλεται ο Παράκλητος για να αφυπνίσει εκείνους που κοιμούνται. Τρεισήμισι ημέρες είναι σύμβολο ερήμου, και εκεί είναι όπου η «φωνή» αρχίζει να «βοά».

Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.

Η Αποκάλυψη ένδεκα, ο Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, ο Ματθαίος είκοσι πέντε, η ιστορία των Μιλλεριτών (μαζί με τα ίδια ορόσημα της ιστορίας των Μιλλεριτών που εμφανίζονται σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα), συνδυάζονται για να προσδιορίσουν μια «συγκεκριμένη διαδικασία» αφυπνίσεως των κοιμωμένων παρθένων. Η διαδικασία αρχίζει με το να αποκοιμηθούν οι παρθένοι κατά την απογοήτευση. Η περίοδος του χρόνου αναμονής, η οποία άρχισε με την απογοήτευση, τελικά αναγνωρίζεται ως ο χρόνος αναμονής. Το τελευταίο τμήμα του χρόνου αναμονής είναι η ανάπτυξη του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Όταν το μήνυμα εγκαθιδρυθεί, τότε κηρύττεται έως ότου φθάσει στην κορύφωσή του, την κρίση.

The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.

Ο αγγελιαφόρος που παριστάνεται ως η «φωνή» στον Ησαΐα, ρώτησε ποιο ήταν το μήνυμα που έπρεπε να διακηρυχθεί. Του ειπώθηκε, με συμβολική γλώσσα, να παρουσιάσει το μήνυμα του Ισλάμ. Το προφητικό μήνυμα του Ισλάμ δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, διότι το Ισλάμ είναι μία δύναμη σάλπιγγας, και οι επτά σάλπιγγες της Αποκάλυψης αντιπροσωπεύουν την κρίση του Θεού επάνω στις εξουσίες που θεσπίζουν νόμους της Κυριακής. Οι εξουσίες αυτές ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη το 321, σύμβολο του δράκοντος· η παπική Ρώμη το 538, σύμβολο του θηρίου· και ο επικείμενος νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμβολο του ψευδοπροφήτη.

In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.

Σε συνάρτηση με τον προσδιορισμό του περιεχομένου του μηνύματος που επρόκειτο να διακηρύξει η «φωνή» η κράζουσα εν τη ερήμω, δόθηκε η υπόσχεση ότι ο λόγος του Θεού ουδέποτε εκπίπτει. Η «υπόσχεση και διαβεβαίωση» ότι ο λόγος του Θεού ουδέποτε εκπίπτει βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς προφητικό πλαίσιο με εκείνο που, στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ και στο εδάφιο τρία, εκφράζεται ως εξής: «at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.» Το μήνυμα του Ισλάμ δεν θα αποτύχει ποτέ· ασφαλώς θα έλθει. Το τελευταίο εδάφιο του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα απευθύνεται σε εκείνους που αναμένουν το όραμα στον Αββακούμ.

> But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.

> Αλλ’ εκείνοι που προσμένουν τον Κύριο θα ανανεώσουν τη δύναμή τους· θα αναβούν με πτέρυγες ως αετοί· θα τρέξουν και δεν θα αποκάμουν· και θα περιπατήσουν και δεν θα ατονήσουν. Ησαΐας 40:31.

The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”

Η «κρυμμένη ιστορία» των επτά βροντών, η οποία τώρα αποσφραγίζεται, προσδιορίζει τρία ορόσημα που αρχίζουν και τελειώνουν με μια απογοήτευση. Σε εκείνη τη συμβολική ιστορία, υπάρχουν τρία ορόσημα, χωρισμένα από δύο χρονικές περιόδους. Μια απογοήτευση εγκαινιάζει τον χρόνο της αναμονής. Ο χρόνος της αναμονής οδηγεί στο διορθωμένο μήνυμα και στην πρόρρηση της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου αρχίζει μια περίοδο διακήρυξης του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία οδηγεί σε μια δεύτερη απογοήτευση, που παριστάνεται ως κρίση. Αυτά τα τρία βήματα, χωρισμένα από δύο χρονικές περιόδους, αντιπροσωπεύουν το Άλφα και το Ωμέγα, όπως δημιουργούνται στην εβραϊκή λέξη «αλήθεια».

In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”

Στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, ο Ιεζεκιήλ επίσης αντιπροσωπεύει τη «φωνή» του Ησαΐα σαράντα. Η φωνή στον Ησαΐα σαράντα ρωτά: «Τι να κηρύξω;» Η «φωνή» στον Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, εδάφιο επτά, τότε «προεφήτευσεν καθώς» «προσετάχθη».

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Καὶ προεφήτευσα καθώς προσετάχθην· και ενώ προεφήτευα, έγινε θόρυβος, και ιδού σεισμός, και τα οστά συνήλθαν, οστούν προς οστούν αυτού. Και όταν είδα, ιδού, τα νεύρα και η σάρκα ανέβηκαν επ’ αυτά, και το δέρμα τα εκάλυψε από επάνω· αλλά πνοή δεν υπήρχε μέσα τους. Ιεζεκιήλ 37:7, 8.

Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.

Η πρώτη προφητεία του Ιεζεκιήλ έφερε τα οστά και τη σάρκα μαζί, αλλά δεν είχαν ακόμη ζωή. «Καὶ» ο Ιεζεκιήλ «προεφήτευσε καθώς» του «προσετάχθη» για δεύτερη φορά. Η δεύτερη προφητεία έφερε τα σώματα στη ζωή. Οι δύο προφητείες προτυπώνονται από τη δημιουργία του Αδάμ.

> And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.

> Και ο Κύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από το χώμα της γης και ενεφύσησε στους μυκτήρες αυτού πνοή ζωής· και ο άνθρωπος έγινε ψυχή ζώσα. Γένεσις 2:7.

The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”

Η διαδικασία δύο σταδίων με την οποία τα νεκρά ξηρά οστά επανέρχονται στη ζωή μνημονεύεται πρώτον κατά τη δημιουργία του Αδάμ, τονίζοντας έτσι ότι ο προφητικός Λόγος του Θεού είναι επίσης η δημιουργική Του δύναμη. Ο Θεός πρώτα «έπλασε» τον Αδάμ, και η πρώτη προφητεία του Ιεζεκιήλ συνήγαγε τα οστά και τα σώματα· έπειτα ο Θεός «ἐνεφύσησεν εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν».

Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.

Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ απευθυνόταν «προς τον άνεμο», όχι προς τα οστά, διότι του ειπώθηκε να «είπῃ προς τον άνεμο», «Έλθε από τους τέσσερις ανέμους, πνεύμα, και εμφύσησον επί τους φονευμένους τούτους, διά να αναζήσωσι». Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ, η οποία ζωοποιεί τα νεκρά σώματα ώστε να καταστούν μέγα στράτευμα, απευθυνόταν όχι προς τα νεκρά σώματα, αλλά προς τον άνεμο. Ήταν προσταγή προς τον άνεμο να εμφυσήσει επί τα σώματα. Η πρώτη φορά που αναφέρεται η λέξη «πνοή» στον Λόγο του Θεού είναι κατά τη δημιουργία του Αδάμ, και εκεί ορίζεται ως η πνοή της ζωής· και εκείνο που εισάγει ζωή στα νεκρά σώματα προέρχεται από τους τέσσερις ανέμους.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Οι άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως ένα εξαγριωμένο άλογο το οποίο επιδιώκει να λυθεί και να ορμήσει πάνω στην επιφάνεια ολόκληρης της γης, φέροντας στον δρόμο του καταστροφή και θάνατο.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Θα κοιμόμαστε στο ίδιο το χείλος του αιώνιου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, είθε να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.

The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.

Τα δύο ερωτήματα εδώ είναι: θα κοιμηθούμε και θα είμαστε νεκροί; …δύο όροι για την ίδια προφητική κατάσταση. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων που συγκρατούνται από αγγέλους είναι το μήνυμα που κάνει την πνοή του Θεού να εισέλθει στους νεκρούς και τους κάνει να σηκωθούν και να ζήσουν. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα του οργισμένου ίππου του Ισλάμ. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων στο βιβλίο της Αποκάλυψης είναι το μήνυμα της σφράγισης. Το μήνυμα της σφράγισης της Αποκάλυψης, κεφάλαιο επτά, εδάφια ένα έως τρία, είναι το μήνυμα που προσδιορίζει ότι οι τέσσερις άνεμοι συγκρατούνται, έως ότου σφραγισθούν οι δούλοι του Θεού.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἑστῶτας ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, ἵνα μὴ πνέῃ ἄνεμος ἐπὶ τῆς γῆς, μήτε ἐπὶ τῆς θαλάσσης, μήτε ἐπὶ παντὸς δένδρου. Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἀναβαίνοντα ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου, ἔχοντα τὴν σφραγῖδα τοῦ ζῶντος Θεοῦ· καὶ ἔκραξεν μετὰ φωνῆς μεγάλης πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθη νὰ βλάψωσι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, λέγων· Μὴ βλάψητε τὴν γῆν, μήτε τὴν θάλασσαν, μήτε τὰ δένδρα, ἕως οὗ σφραγίσωμεν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 7:1–3.

Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.

Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ απευθυνόταν προς τον άνεμο, και η ζωή την οποία ο άνεμος μετέδωσε στα σώματα προήλθε από το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων. Στα εδάφια οκτώ έως δέκα, στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, οι λέξεις που αποδίδονται είτε ως «άνεμος» είτε ως «πνοή» είναι, σε κάθε εμφάνισή τους, η ίδια εβραϊκή λέξη. Ο Θεός ενεφύσησε στον Αδάμ την πνοή της ζωής, και στον Ιεζεκιήλ η πνοή της ζωής είναι το μήνυμα της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το οποίο προέρχεται από τους τέσσερις ανέμους. Το μήνυμα αυτό μεταδίδει τη δημιουργική δύναμη του Θεού στα σώματα που έχουν συναχθεί στην κοιλάδα του θανάτου διά του πρώτου μηνύματος. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα του Ισλάμ, το οποίο επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών εξαιτίας του νόμου της Κυριακής. Είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.

Η κεκρυμμένη ιστορία των επτά βροντών αρχίζει με μία απογοήτευση, η οποία εγκαινιάζει τον χρόνο της καθυστέρησης. Στην Αποκάλυψη ένδεκα, όταν οι δύο προφήτες θανατώθηκαν στις 18 Ιουλίου 2020, άρχισε ο χρόνος της καθυστέρησης. Ο Ιεζεκιήλ ήταν μεταξύ των νεκρών όταν ο Κύριος ρώτησε τον Ιεζεκιήλ αν οι δύο μάρτυρες που είναι νεκροί στην οδό μπορούσαν να ζήσουν.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.

> Η χείρ του Κυρίου ήτο επ’ εμέ και με εξήγαγεν εν τω πνεύματι του Κυρίου και με έθεσεν εν μέσω της πεδιάδος, ήτις ήτο πλήρης οστέων· και με περιέφερεν κύκλω αυτών· και ιδού, ήσαν πάμπολλα επί του προσώπου της πεδιάδος· και ιδού, ήσαν κατάξηρα σφόδρα. Και είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, δύνανται τα οστά ταύτα να αναζήσωσι; Και απεκρίθην, Ω Κύριε Θεέ, συ εξεύρεις. Ιεζεκιήλ 37:1–3.

In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.

Στο έβδομο εδάφιο, όταν ο Ιεζεκιήλ εκφέρει την πρώτη από τις δύο προφητείες, το μήνυμα ήταν απλώς: «Ω ξηρά οστά, ακούσατε τον λόγον του Κυρίου». Ο Ιωάννης, στην Αποκάλυψη, καταγράφει: «μακάριοι όσοι ακούουν τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου». Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει τα νεκρά ξηρά οστά που είναι μακάριοι, ως εκείνοι που ακούν την εντολή του Ιεζεκιήλ να ακούσουν τον Λόγο του Κυρίου, και ο Λόγος Αυτού είναι Αλήθεια. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ περιγράφεται η εμπειρία εκείνων που ακούν τον λόγο του Θεού.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> Καὶ εἶπέ μοι· Υἱὲ ἀνθρώπου, στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου, καὶ θέλω λαλῆσαι πρὸς σέ. Καὶ τὸ πνεῦμα εἰσῆλθεν εἰς ἐμὲ ὅτε ἐλάλησε πρὸς μέ, καὶ με ἔστησεν ἐπὶ τοὺς πόδας μου, καὶ ἤκουσα τὸν λαλούντα πρός με. Ιεζεκιήλ 2:1, 2.

In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.

Στην ενδέκατη Αποκάλυψη, όταν τα νεκρά σώματα ακούουν τον Λόγο του Κυρίου, ο Παράκλητος εισέρχεται μέσα τους και στέκονται στα πόδια τους. Είναι ο Παράκλητος που τα θέτει στα πόδια τους.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> Και μετά τρεις ημέρες και ήμισυ, πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἐστάθησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν· καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς. Αποκάλυψις 11:11.

The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.

Η ανόρθωση των νεκρών είναι το πρώτο στάδιο, σε μια διαδικασία δύο σταδίων που τους ανυψώνει από τους τάφους τους ώστε να γίνουν το λάβαρο που υψώνεται κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Όταν στέκονται στο ενδέκατο κεφάλαιο, «μέγας φόβος» επιπίπτει επί εκείνους που τους βλέπουν.

> And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.

> Καὶ θέλει διαβῆ εἰς τὸ ὀχύρωμά του ἀπὸ φόβου, καὶ οἱ ἄρχοντές του θέλουσι φοβηθῆ ἐξ αἰτίας τοῦ λαβάρου, λέγει Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ πῦρ εἶναι ἐν Σιὼν καὶ ἡ κάμινος αὐτοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 31:9.

The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν το δεύτερο μέρος του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου προκάλεσε έναν διαχωρισμό των Μιλλεριτών από τις εκκλησίες που τότε ταυτοποιήθηκαν ως οι θυγατέρες της Βαβυλώνος, και οι πιστοί εκλήθησαν να εξέλθουν, ώστε να έλθουν και να σταθούν μαζί με τους Μιλλερίτες. Ένα «σώμα» πιστών σχηματίσθηκε διά του μηνύματος εκείνου, και έπειτα το δεύτερο βήμα ήταν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο ενώθηκε με το δεύτερο μήνυμα και του προσέθεσε δύναμη. Τότε οι Μιλλερίτες έγιναν ένα ισχυρό στράτευμα που μετέφερε το μήνυμα σαν παλιρροϊκό κύμα σε όλη τη χώρα. Αυτή η διαδικασία δύο βημάτων είναι οι δύο φωνές της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, και είναι η ταυτόσημη διαδικασία της αναστάσεως των νεκρών ξηρών οστών στον Ιεζεκιήλ, οι οποίοι εφονεύθησαν στην οδό της Αποκαλύψεως ένδεκα.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

> «Άγγελοι εστάλησαν να συνδράμουν τον ισχυρό άγγελο από τον ουρανό, και άκουσα φωνές που έμοιαζαν να αντηχούν παντού: Εξέλθετε εξ αυτής, λαέ μου, διά να μη συμμετάσχετε εις τας αμαρτίας αυτής και διά να μη λάβετε εκ των πληγών αυτής· διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας ανομίας αυτής. Το μήνυμα τούτο εφαίνετο να αποτελεί προσθήκη εις το τρίτον μήνυμα και να ενώνεται με αυτό, καθώς η κραυγή του μεσονυκτίου ενώθηκε με το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου το 1844.» Spiritual Gifts, τόμος 1, 195, 196.

The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.

Το πρώτο ορόσημο στην κρυμμένη ιστορία των επτά βροντών είναι η απογοήτευση που εγκαινιάζει τον χρόνο της καθυστερήσεως. Ο χρόνος της καθυστερήσεως είναι μια χρονική περίοδος που παριστάνεται ως τρεισήμισι ημέρες, οι οποίες αποτελούν σύμβολο της ερήμου. Στο τέλος των σαράντα ετών περιπλανήσεως στην έρημο, ο Ιησούς του Ναυή οδήγησε ένα ισχυρό στράτευμα στη Γη της Επαγγελίας. Στο τέλος των τρεισήμισι ημερών, ο Ιεζεκιήλ μεταφέρεται στην κοιλάδα του θανάτου και λαμβάνει εντολή να προστάξει τα νεκρά σώματα να «ακούσουν τον λόγο του Κυρίου». Ο Ιεζεκιήλ είναι «φωνή» βοώντος εν τη ερήμω. Η εντολή να ακούσουν τον Λόγο του Κυρίου συναρμολογεί τα μέλη του σώματος, αλλά δεν έχουν ακόμη ζωή, δεν είναι ακόμη στράτευμα, δεν είναι ακόμη σφραγισμένοι. Ο «λόγος του Κυρίου» που λαλείται από τον Ιεζεκιήλ στο δεύτερο κεφάλαιο προσδιορίζει ότι, όταν ο Παράκλητος φθάνει, ο λαός του Θεού στέκεται όρθιος, ενώ συγχρόνως ακούει τον Λόγο του Κυρίου. Ο Χριστός υποσχέθηκε ότι θα έστελνε τον Παράκλητο τρεισήμισι ημέρες αφού φονεύθηκαν στον δρόμο.

Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.

Μόλις σταθούν όρθια, στα σώματα «που δεν είναι ακόμη ζωντανά» πρόκειται να δοθεί μία δεύτερη προφητεία. Η «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» στον Ησαΐα ρωτά ποια είναι η προφητεία που καλείται να βοήσει; Το «μήνυμα» που τόσο ο Ιεζεκιήλ όσο και η «φωνή» του Ησαΐα σαράντα διατάσσονται να παρουσιάσουν, είναι το μήνυμα του Ισλάμ. Όταν εκείνη η προφητεία παραδοθεί, ο «Αδάμ» έρχεται στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα. Οι δύο ζώντες μάρτυρες τότε διακηρύσσουν το μήνυμα της κρίσεως του Ισλάμ επί των Ηνωμένων Πολιτειών, εξαιτίας της ψηφίσεως του προσεχώς ερχομένου νόμου της Κυριακής. Η κρίση του νόμου της Κυριακής είναι το τρίτο waymark της κρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών. Όταν αυτή εκπληρωθεί, το στράτευμα υψώνεται ως σημαία προς τον ουρανό και παριστάνεται στην Αποκάλυψη δεκατέσσερα.

> “I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.

> «Έχω μια εμπειρία στα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου. Οι άγγελοι παριστάνονται να πετούν στο μεσουράνημα, διακηρύττοντας στον κόσμο ένα μήνυμα προειδοποιήσεως και έχοντας άμεση σχέση με τον λαό που ζει στις έσχατες ημέρες της ιστορίας της γης αυτής. Κανείς δεν ακούει τη φωνή αυτών των αγγέλων, διότι αποτελούν σύμβολο που παριστάνει τον λαό του Θεού, ο οποίος εργάζεται σε αρμονία με το σύμπαν του ουρανού. Άνδρες και γυναίκες, φωτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού και αγιασμένοι διά της αληθείας, διακηρύττουν τα τρία μηνύματα κατά τη σειρά τους.» Selected Messages, βιβλίο 2, 387.

The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.

Το λάβαρον που υψώνεται είναι ο τρίτος άγγελος, ο οποίος πετά στο μέσον του ουρανού, προειδοποιώντας την ανθρωπότητα να μη δεχθεί το χάραγμα του θηρίου. Το ισχυρό στράτευμα εξακολουθεί να παρουσιάζει αυτό το μήνυμα στον κόσμο, έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ και λήξει η περίοδος δοκιμασίας του ανθρώπου.

We will continue these thoughts in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.

> Καὶ ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτὸς ἠκούσθη κραυγή· Ἰδοὺ, ὁ νυμφίος ἔρχεται· ἐξέλθετε εἰς συνάντησιν αὐτοῦ. Ματθαῖος 25:6.

Back to Articles