Article

# Ηλίας - Αριθμός Ένδεκα

Το Πρώτο Σφάλμα

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Η αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών στην απαρχή του αρχαίου Ισραήλ ευθυγραμμίζεται προφητικώς με την αποστασία του Ιεροβοάμ στην απαρχή των δέκα φυλών του βορείου βασιλείου του Εφραΐμ. Αυτές οι ιερές ιστορίες προτυπώνουν την αποστασία του Αντβεντισμού το 1863.

Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι μάρτυρες για το 1863, αλλά ο Ααρών και ο βασιλιάς Ιεροβοάμ παρέχουν μάρτυρες που επικαλύπτουν την ιστορία του 1863, και όλες αυτές οι ιστορίες απεικονίζουν την κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία είναι το Προτεσταντικό κέρας, όχι μόνο κατά τις τελικές ημέρες της έκτης βασιλείας της Βιβλικής προφητείας, αλλά μέχρι και το κλείσιμο της δοκιμασίας. Οι ιστορίες αυτές εξετάζουν επίσης την παράλληλη ιστορία του Ρεπουμπλικανικού κέρατος στην έκτη βασιλεία.

Γενικώς, αποτελεί μία πολύ δύσκολη αλήθεια για εκείνους που πιστεύουν ότι η εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο λαός του υπολοίπου του Θεού στο τέλος του κόσμου. Εκείνη η πεποίθηση είναι το πρώτο μας σφάλμα. Δεν υπάρχει καμία βιβλική απόδειξη ότι η εκκλησία της Λαοδικείας αντιπροσωπεύει τον λαό που υψώνεται ως σημείο κατά την κρίση του κυριακάτικου νόμου. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε την ψευδή προκείμενη ότι αυτό είναι έτσι. Το σημείο στο τέλος του κόσμου αποτελείται από εκείνους που εκβλήθηκαν από τα μέλη της συναγωγής του Σατανά.

> Και θέλει υψώσει σημαίαν διά τα έθνη, και θέλει συνάξει τους εξορίστους του Ισραήλ, και θέλει επισυνάξει τους διεσπαρμένους του Ιούδα εκ των τεσσάρων άκρων της γης. Ησαΐας 11:12.

Είναι οι Λαοδικείς Αντβεντιστές εκείνοι που εκβάλλουν αυτούς που πρόκειται να είναι το λάβαρο.

> Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, σεις που τρέμετε στον λόγο αυτού· οι αδελφοί σας, που σας μίσησαν, που σας εξέβαλαν εξαιτίας του ονόματός μου, είπαν: Ας δοξασθή ο Κύριος· αλλά αυτός θα εμφανισθή προς χαράν σας, και εκείνοι θα καταισχυνθούν. Ησαΐας 66:5.

Εκείνοι που αποτελούν το σημείο αποβάλλονται εξαιτίας του «ονόματος» του Χριστού. Το όνομα που προκαλεί το μίσος είναι το Άλφα και το Ωμέγα, διότι η αρχή του Άλφα και του Ωμέγα είναι εκείνη που προσδιορίζει με σαφήνεια ποιον εκπροσωπεί η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στη βιβλική προφητεία. Η παραβολή των δέκα παρθένων αντιπροσωπεύει τον Αντβεντισμό.

> «Η παραβολή των δέκα παρθένων του Ματθαίου 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

Η παραβολή εκπληρώθηκε κατά την αρχή του Αντβεντισμού και εκπληρώνεται εκ νέου μέχρι και το τελευταίο γράμμα στο τέλος.

> «Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

Οι μωρές παρθένες που ξυπνούν και αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν λάδι είναι οι Λαοδικείς.

> «Η κατάσταση της Εκκλησίας που αντιπροσωπεύεται από τις μωρές παρθένες αναφέρεται επίσης ως η Λαοδικειακή κατάσταση.» Review and Herald, 19 Αυγούστου, 1890.

Ο αγώνας των φρονίμων παρθένων, που παριστάνονται επίσης ως η Εκκλησία της Φιλαδελφείας, είναι με μια εκκλησία που ισχυρίζεται ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι.

> Ιδού, θέλω κάμει αυτούς εκ της συναγωγής του Σατανά, οίτινες λέγουσιν ότι είναι Ιουδαίοι, και δεν είναι, αλλά ψεύδονται· ιδού, θέλω κάμει αυτούς να έλθωσι και να προσκυνήσωσιν ενώπιον των ποδών σου, και να γνωρίσωσιν ότι εγώ σε ηγάπησα. Αποκάλυψις 3:9.

Η αδελφή White αναφέρεται σε αυτό το εδάφιο στην πρώτη κιόλας δημοσίευση μετά τη μεγάλη απογοήτευση.

> «Νομίζετε ότι εκείνοι που προσκυνούν ενώπιον των ποδών των αγίων (Αποκάλυψις 3:9), τελικώς θα σωθούν. Εδώ πρέπει να διαφωνήσω μαζί σας· διότι ο Θεός μού έδειξε ότι αυτή η τάξη ήσαν ομολογούντες Αντβεντιστές, οι οποίοι είχαν αποστατήσει, και “πάλιν σταύρωσαν δι’ εαυτούς τον Υιόν του Θεού και τον εξέθεσαν εις δημόσιον όνειδος.” Και κατά την “ώραν του πειρασμού,” η οποία μέλλει ακόμη να έλθη, διά να φανερωθή ο αληθινός χαρακτήρ εκάστου, θα γνωρίσουν ότι είναι παντοτινά απολωλότες· και, κατακυριευμένοι από αγωνίαν πνεύματος, θα προσπέσουν εις τους πόδας των αγίων.» Word to the Little Flock, 12.

Στο πέμπτο κεφάλαιο του Ησαΐα αναφέρεται για πρώτη φορά το άσμα του αμπελώνα, το οποίο αργότερα χρησιμοποίησε ο Χριστός.

> Τώρα θέλω ψάλει εις τον ηγαπημένον μου άσμα περί του αγαπητού μου και του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχε αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου· και περιέφραξεν αυτόν, και εξέλεξε τους λίθους αυτού, και εφύτευσεν αυτόν με τα εκλεκτότερα κλήματα, και ωκοδόμησε πύργον εν τω μέσω αυτού, και κατεσκεύασεν εν αυτώ και ληνόν· και προσεδόκα να κάμη σταφύλια, αλλ’ έκαμε αγριοστάφυλα. Και τώρα, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και άνδρες του Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, μεταξύ εμού και του αμπελώνος μου. Τι ήτο δυνατόν να γείνη περισσότερον εις τον αμπελώνα μου, το οποίον δεν έκαμον εις αυτόν; διατί, ενώ προσεδόκα να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα; Ησαΐας 5:1–4.

Η παραβολή, είτε στην Παλαιά Διαθήκη είτε στην Καινή, προσδιορίζει την εκκλησία του Θεού ως απορριφθείσα από τον Θεό, επειδή αρνήθηκε να φέρει τους καρπούς που είχε αναστηθεί για να παράγει. Στον Ησαΐα ε΄, στο τέλος της παραβολής, προσδιορίζεται η τιμωρία του αμπελώνα, ενώ συγχρόνως δίδεται η υπόσχεση ότι θα υψωθεί σημείο προς τα έθνη. Είναι προφανές ότι ο αμπελώνας δεν είναι το σημείο.

> Διὰ τοῦτο ἐξεκαύθη ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ αὐτούς, καὶ ἐπάταξεν αὐτούς· καὶ τὰ ὄρη ἐσείσθησαν, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν διεσπάρησαν ἐν μέσῳ τῶν ὁδῶν. Μετὰ πάντα ταῦτα ἡ ὀργὴ αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλὰ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐκτεταμένη. Καὶ θὰ ὑψώσει σημεῖον πρὸς τὰ ἔθνη ἀπὸ μακράν, καὶ θὰ συρίξει πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τὸ πέρας τῆς γῆς· καὶ ἰδού, θὰ ἔλθουν μετὰ σπουδῆς ταχέως. Ἠσαΐας 5:25, 26.

Όταν ο Ιησούς αργότερα έψαλε το άσμα ως παραβολή, το συμπέρασμά Του ήταν εξίσου αποφασιστικό.

> Ακούσατε άλλη παραβολήν· ήτο ένας οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα, και έβαλεν φραγμόν κύκλω αυτού, και έσκαψεν εν αυτώ ληνόν, και ωκοδόμησε πύργον, και ενοικίασεν αυτόν εις γεωργούς, και απεδήμησεν. Ότε δε επλησίασεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς, διά να λάβωσι τους καρπούς αυτού. Και οι γεωργοί πιάσαντες τους δούλους αυτού, άλλον μεν έδειραν, άλλον δε εφόνευσαν, άλλον δε ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων· και έκαμον εις αυτούς ωσαύτως. Ύστερον δε πάντων απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού, λέγων· Θέλουσιν εντραπή τον υιόν μου. Οι δε γεωργοί, ιδόντες τον υιόν, είπον καθ’ εαυτούς· Ούτός είναι ο κληρονόμος· έλθετε, ας φονεύσωμεν αυτόν, και ας κατακρατήσωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και πιάσαντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος, και εφόνευσαν. Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι θέλει κάμει εις εκείνους τους γεωργούς; Λέγουσι προς αυτόν· Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει ενοικιάσει εις άλλους γεωργούς, οίτινες θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών. Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς· Δεν ανεγνώσατε ποτέ εν ταις γραφαίς, Λίθον τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινεν κεφαλή γωνίας· παρά Κυρίου έγεινεν αύτη, και είναι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών; Διά τούτο σας λέγω, ότι θέλει αφαιρεθή από σας η βασιλεία του Θεού, και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής. Και όστις πέση επί τον λίθον τούτον, θέλει συντριφθή· εις όντινα δε πέση, θέλει κατασυντρίψει αυτόν. Και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού, ενόησαν ότι περί αυτών λέγει. Ματθαίος 21:33–45.

Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δεν είναι το λάβαρο που υψώνεται. Ο αμπελώνας των εσχάτων ημερών, ο οποίος έχει προτυπωθεί από τον αρχαίο Ισραήλ, είναι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας· όμως θα υπάρξει ένα έθνος που θα αποφέρει τον καρπό ο οποίος το καθιστά άξιο να λογισθεί ως οι απαρχές, και αυτό είναι εκείνο που αποτελούν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

> Οὗτοι εἶναι οἱ μὴ μολυνθέντες μετὰ γυναικῶν, διότι παρθένοι εἰσίν. Οὗτοι εἶναι οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρχὴ τῷ Θεῷ καὶ τῷ Ἀρνίῳ. Ἀποκάλυψις 14:4.

Ως λάβαρο θα χρησιμοποιηθούν από τον Οικοδεσπότη για να συγκεντρωθεί ο τελικός θερισμός. Η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ο αμπελώνας που απέρριψε τον ακρογωνιαίο λίθο των επτά καιρών του Μωυσή. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ακολούθησε μια προοδευτική κάθοδος σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Το λάβαρο θα είναι «ρίζα του Ιεσσαί». Η ρίζα του Ιεσσαί, ή ο Δαβίδ, αντιπροσωπεύει την έσχατη αλήθεια που παρουσίασε ο Ιησούς στους φιλονεικούντες Ιουδαίους της ιστορίας Του. Είναι σύμβολο της αρχής του Άλφα και του Ωμέγα, την οποία οι άπιστοι γεωργοί τόσο του αρχαίου όσο και του σύγχρονου Ισραήλ αρνούνται να κατανοήσουν.

> Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θὰ ὑπάρξῃ ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἥτις θὰ ἵσταται ὡς λάβαρον τῶν λαῶν· πρὸς αὐτὴν θὰ προστρέξουν τὰ ἔθνη· καὶ ἡ ἀνάπαυσίς του θὰ εἶναι ἔνδοξος. Ἠσαΐας 11:10.

Η Αδελφή Ουάιτ και ο Τζέιμς Ουάιτ προσδιορίζουν σαφώς ότι έως το 1856 το κίνημα είχε καταστεί Λαοδίκεια· πότε, λοιπόν, προσδιορίζει εκείνη ότι αυτό αποδέχθηκε ποτέ το μήνυμα προς τους Λαοδικείς; Ποτέ δεν το έπραξε. Το πρώτο μας σφάλμα είναι ότι αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε νικηφόρος εκκλησία καθώς διήρχετο την ιστορία της. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εάν αποδεχθούμε εκείνη την πρώτη εσφαλμένη προκείμενη, τα μάτια μας κλείνουν απέναντι σε προφητικά γεγονότα που διδάσκουν το αντίθετο. Παραδείγματος χάριν, η Αδελφή Ουάιτ επανειλημμένως επισημαίνει ότι η ιστορία του αρχαίου κυριολεκτικού Ισραήλ απεικονίζει την εμπειρία και την ιστορία του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Συχνά, όταν αναφέρεται στο αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα για τον σύγχρονο Ισραήλ, παραθέτει ταυτοχρόνως και την κλασική διατύπωση του αποστόλου Παύλου περί του αυτού γεγονότος.

> Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εις εκείνους ως παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν. Α΄ Κορινθίους 10:11.

Ο απόστολος Παύλος, στο εδάφιο ένδεκα, συνοψίζει τα προηγούμενα δέκα εδάφια.

> Διότι δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί, ότι οι πατέρες ημών ήσαν πάντες υπό την νεφέλην, και πάντες διήλθον διά της θαλάσσης· και πάντες εις τον Μωϋσήν εβαπτίσθησαν εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση· και πάντες έφαγον την αυτήν πνευματικήν βρώσιν· και πάντες έπιον το αυτό πνευματικόν πόμα· διότι έπινον εκ της πνευματικής πέτρας, ήτις ηκολούθει αυτούς· και η πέτρα ήτο ο Χριστός. Αλλ’ εις τους πλειοτέρους αυτών ο Θεός δεν ευηρεστήθη· διότι κατεστρώθησαν εν τη ερήμω. Ταύτα δε έγιναν παραδείγματα ημών, διά να μη επιθυμώμεν κακά, καθώς και εκείνοι επεθύμησαν. Μηδέ γίνεσθε ειδωλολάτραι, καθώς ήσαν τινές εξ αυτών· καθώς είναι γεγραμμένον· «Εκάθισεν ο λαός να φάγη και να πίη, και εσηκώθησαν να παίξωσι». Μηδέ ας πορνεύωμεν, καθώς τινές εξ αυτών επόρνευσαν, και έπεσον εν μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες. Μηδέ ας εκπειράζωμεν τον Χριστόν, καθώς και τινές εξ αυτών εξεπειράζον, και απωλέσθησαν υπό των όφεων. Μηδέ γογγύζετε, καθώς και τινές εξ αυτών εγόγγυσαν, και απωλέσθησαν υπό του εξολοθρευτού. 1 Κορινθίους 10:1–10.

Ο Παύλος και η Αδελφή Γουάιτ δεν χρησιμοποιούν τον αρχαίο Ισραήλ ως παράδειγμα ενός νικηφόρου και δίκαιου λαού. Ακριβώς το αντίθετο. Ο Παύλος συνοψίζει εκείνα τα πρώτα δέκα εδάφια στο ενδέκατο εδάφιο και κατόπιν, στο επόμενο εδάφιο, διατυπώνει το δίδαγμα που η ιστορία του αρχαίου Ισραήλ πρόκειται να μεταδώσει σε όσους θα δουν.

> Ώστε, όποιος νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει. Α΄ Κορινθίους 10:12.

Ο αρχαίος Ισραήλ παρέχει ένα παράδειγμα λαού που εκλήθη από τον Θεό, οδηγήθηκε από τον Θεό, εκπλήρωσε τις προφητείες του Θεού και επαναστάτησε εναντίον του Θεού σε κάθε βήμα της πορείας του, και τελικά σταύρωσε τον Δημιουργό του ουρανού και της γης! Οι Αντβεντιστές δεν δυσκολεύονται να παραδεχθούν αυτά τα γεγονότα σχετικά με τον αρχαίο Ισραήλ, αλλά σπανίως επιτρέπουν στην προορισμένη προειδοποίηση να διαπεράσει τη Λαοδικειακή τους τύφλωση. Ίσως παραθέτουν τα χωρία όπου η Αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί την εκκλησία ως την κόρην του οφθαλμού του Θεού, και πράγματι είναι, αλλά η αγάπη του Θεού για τον λαό Του δεν καλύπτει με μανδύα την πραγματική τους κατάσταση. Εκείνους τους οποίους αγαπά, ελέγχει και παιδεύει. Όσο κι αν η εκκλησία του Θεού είναι η κόρη του οφθαλμού του Θεού, ο Ιησούς συνόψισε με απόλυτη σαφήνεια τη σχέση Του με εκείνη την κόρη, τη δική Του κόρη.

> Ω Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε· πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα τέκνα σου, καθώς η όρνις συνάγει τα νοσσία αυτής υπό τας πτέρυγας αυτής, και δεν ηθελήσατε! Ιδού, ο οίκος σας αφήνεται εις εσάς έρημος· και αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε με ιδεί, έως ότου έλθη ο καιρός όταν θα είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Λουκάς 13:34, 35.

Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν είναι τα εξής: «Απεικονίζει πράγματι ο Ιησούς το τέλος διά της αρχής; Απεικονίζει όντως ο αρχαίος Ισραήλ τον σύγχρονο Ισραήλ;» Το πρόβλημα με τον αρχαίο Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ήταν ότι πίστευαν πως η καταγωγή τους αποδείκνυε ότι ήταν ο λαός του Θεού, και επομένως ότι δεν μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο παρά ο λαός του Θεού. Γι’ αυτό, στις ημέρες του Ιερεμία, διακήρυσσαν ότι ήσαν ο ναός του Κυρίου.

> Ο λόγος που ήλθε προς τον Ιερεμία από τον Κύριο, λέγοντας: Στάσου στην πύλη του οίκου του Κυρίου και κήρυξε εκεί τούτον τον λόγο, και πες: Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, πάντες οι εκ του Ιούδα, οι εισερχόμενοι από αυτές τις πύλες για να προσκυνήσετε τον Κύριο. Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ: Διορθώσατε τις οδούς σας και τα έργα σας, και θα σας κατοικίσω σε τούτο τον τόπο. Μη εμπιστεύεσθε σε ψευδείς λόγους, λέγοντας: Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είναι τούτοι. Ιερεμίας 7:1–4.

Αυτή ακριβώς η ίδια πλάνη τονίσθηκε επίσης από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

> Και εβαπτίζοντο υπ’ αυτού εν τω Ιορδάνη, εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών. Ιδών δε πολλούς των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς· Γεννήματα εχιδνών, τις σας υπέδειξεν να φύγητε από της μελλούσης οργής; Κάμετε λοιπόν καρπούς αντάξιους της μετανοίας· και μη νομίσητε να λέγητε καθ’ εαυτούς, Πατέρα έχομεν τον Αβραάμ· διότι σας λέγω ότι δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων να αναστήση τέκνα εις τον Αβραάμ. Ήδη δε και η αξίνη κείται προς την ρίζαν των δένδρων· παν λοιπόν δένδρον μη κάμνον καλόν καρπόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Ματθαίος 3:6–10.

Η ίδια ακριβώς πεπλανημένη αντίληψη μέσα στον Αντβεντισμό, η οποία συμβολίζεται από την έκφραση «Ο ναός του Κυρίου είμεθα εμείς» και από την ιδέα ότι είμαστε το πνευματικό «σπέρμα» του Αβραάμ, αποτελεί την κύρια εκδήλωση της τύφλωσης της Λαοδίκειας.

> Ο Θεός αποστέλλει αγγελιοφόρους για να αναγγείλουν στον λαό Του τι πρέπει να είναι και τι πρέπει να πράττει, ώστε να υπακούει στους νόμους της δικαιοσύνης Του, τους οποίους, εάν ο άνθρωπος εκτελέσει, θα ζήσει και δι’ αυτών. Οφείλουν να αγαπούν τον Θεό υπέρτατα, χωρίς να έχουν άλλους θεούς ενώπιόν Του· και να αγαπούν τον πλησίον τους όπως τον εαυτό τους, πράττοντας προς αυτόν ό,τι θα επιθυμούσαν να πράττει εκείνος προς αυτούς.

> «Ούτε ένα γιώτα του αγίου νόμου του Θεού δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά ή με ασέβεια. Όσοι παραβαίνουν ένα “Ούτω λέγει ο Κύριος”, στέκονται υπό τη σημαία του άρχοντα του σκότους, σε ανταρσία εναντίον του Δημιουργού και του Λυτρωτή τους. Διεκδικούν τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους υπάκουους, λέγοντας: Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμεθα ημείς, ενώ ατιμάζουν τον Θεό, διαστρέφοντας τον χαρακτήρα Του, πράττοντας ακριβώς εκείνα τα οποία τους είπε να μη πράττουν. Εγείρουν ένα πρότυπο το οποίο ο Θεός δεν έδωσε. Το παράδειγμά τους είναι παραπλανητικό, η επιρροή τους διαφθείρουσα. Δεν είναι φώτα μέσα στον κόσμο, διότι δεν ακολουθούν τις αρχές της δικαιοσύνης.»

> «Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιδείξουν μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στον Θεό από το να παραβλέπουν το φως που τους αποστέλλει. Όσοι το πράττουν αυτό παραπλανούν τους αμαθείς, διότι θέτουν ψευδή ορόσημα. Διαστρέφουν διαρκώς τις καθαρές αρχές....»

> «Με τα λόγια της Αγίας Γραφής μας λέγεται καθαρά γιατί η ερήμωση ήλθε επάνω στο Ιουδαϊκό έθνος. Είχαν μεγάλο φως, πλούσιες ευλογίες και θαυμαστή ευημερία. Αλλά αποδείχθηκαν άπιστοι στην εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Δεν φρόντισαν πιστά τον αμπελώνα του Κυρίου ούτε Του απέδωσαν τους καρπούς αυτού. Ενήργησαν σαν να μην υπήρχε Θεός, και γι’ αυτό η συμφορά τούς κατέλαβε.» Manuscript Releases, τόμος 14, 343–345.

Ο Ισραήλ πίστευε ότι, επειδή είχε εκλεγεί από τον Θεό στην αρχή της ιστορίας του, θα ήταν πάντοτε ο εκλεκτός λαός Του. Ακόμη χειρότερα, πίστευε επίσης ότι, επειδή ήταν ο εκλεκτός λαός Του, Εκείνος θα τον τιμούσε, παρά το γεγονός ότι εκείνοι αρνούνταν να Τον τιμήσουν. Από προφητική άποψη, ήταν ο εκλεκτός λαός Του, έως ότου αποπέμφθηκαν με διαζύγιο, αλλά ουδέποτε υπήρξαν ο λαός που ο Θεός είχε επιθυμήσει να είναι. Η δικαιοσύνη του εκλεκτού λαού δεν καθορίζεται από το ποιοι ενδέχεται να νομίζουν ότι είναι. Ο αρχαίος Ισραήλ είναι το πρωταρχικό παράδειγμα της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, αλλά όταν γίνεται αποδεκτή η ψευδής προϋπόθεση ότι αυτοί αντιπροσωπεύουν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες στο τέλος του κόσμου, εκδηλώνεται η τύφλωση της Λαοδικείας, όπως ακριβώς εκδηλώθηκε και του αρχαίου Ισραήλ. Ο Αντβεντισμός πιστεύει και διδάσκει ότι είναι ο υπόλοιπος λαός του Θεού στο τέλος του κόσμου, παρά τις σαφείς αποδείξεις περί του αντιθέτου.

Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της δοκιμασίας, τόσο σοβαρότερο και ευθύτερο πρέπει να γίνεται το μήνυμα προς τον λαό της Λαοδίκειας. Εάν εκείνη η ψευδής προϋπόθεση δεν παραμερισθεί υπέρ της αλήθειας, τότε τα παραδείγματα του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 αποκρύπτονται κάτω από τον μανδύα της παραδόσεως και της συνήθειας. Είμαστε υπερβολικά κοντά στο τέλος της δοκιμασίας, ώστε να συνεχίζουμε πλέον να κρυβόμαστε κάτω από εκείνον τον μανδύα.

> Και αυτή είναι η καταδίκη, ότι το φως ήλθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, διότι τα έργα τους ήσαν πονηρά. Διότι καθένας που πράττει το κακό μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, μήπως τα έργα του ελεγχθούν. Ιωάννης 3:19, 20.

Η ιστορία των αποστασιών του Αντβεντισμού έχει καταγραφεί στον προφητικό Λόγο του Θεού. Είναι μια προφητική πραγματικότητα. Η πρώτη απόδειξη αυτού είναι ο αρχαίος Ισραήλ. Ο αρχαίος Ισραήλ αποτελεί ιστορία συνεχούς και κλιμακούμενης αποστασίας, και όμως η Βίβλος και το Πνεύμα της Προφητείας διδάσκουν ότι ο αρχαίος Ισραήλ προτυπώνει τον σύγχρονο Ισραήλ. Όσο θλιβερό κι αν είναι αυτό, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε πιο σημαντικό να κατανοηθεί αυτή η αλήθεια όσο στην παρούσα στιγμή. Εκείνο που αποσφραγίζεται με την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού είναι το γεγονός ότι η ιστορία του Αντβεντισμού ως του προτεσταντικού κέρατος εξελίσσεται παράλληλα με την ιστορία του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Και τα δύο κέρατα παρέχουν το ένα για το άλλο μια δεύτερη μαρτυρία, και η άρνηση να ιδωθεί ορθά ο ένας από τους μάρτυρες εμποδίζει ταυτοχρόνως την αναγνώριση και του άλλου μάρτυρα.

Οι γραμμές του Ααρών, του Ιεροβοάμ και του 1863 προσδιορίζουν την αρχή του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ, και με αυτόν τον τρόπο προσδιορίζουν επίσης την αρχή του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου είναι προειδοποίηση κατά του να λάβει κανείς το χάραγμα του θηρίου. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που πρώτα θεσπίζουν νόμο περί Κυριακής και έπειτα εξαναγκάζουν ολόκληρο τον κόσμο να πράξει το ίδιο.

> «Τα ξένα έθνη θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μολονότι εκείνη προηγείται, εντούτοις η ίδια κρίση θα επέλθει επί του λαού μας σε όλα τα μέρη του κόσμου.» Testimonies, τόμος 6, 395.

Οι προφητικές αλήθειες που συνδέονται με την κρίση του νόμου της Κυριακής δεν μπορούν να διαχωριστούν από το έργο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης είναι η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, η οποία βασιλεύει επί εβδομήντα προφητικά έτη σύμφωνα με το Ησαΐας είκοσι τρία. Αυτό είναι το θηρίο της γης που έχει δύο κέρατα. Οι αλήθειες που συνδέονται με τη σχέση αυτών των δύο κεράτων αποσφραγίζονται τώρα, αλλά μόνο σε εκείνους που επιλέγουν να κατανοήσουν ότι ο Ιησούς επιτελεί την αποσφράγιση της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού χρησιμοποιώντας την αρχή ενός πράγματος για να καταδείξει το τέλος ενός πράγματος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν ως η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας το 1798, και κατά τα επόμενα εξήντα πέντε έτη, τα δύο κέρατα που επρόκειτο να διατρέξουν μαζί την ιστορία τοποθετήθηκαν σε ένα πλαίσιο που θα μπορούσε να αναγνωρισθεί, αλλά μόνον από εκείνους που είναι πρόθυμοι να δουν. Τα εξήντα πέντε έτη που εκτίθενται στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα άρχισαν το 742 π.Χ. και έληξαν το 677 π.Χ. Από το 1798 έως το 1863 εκείνα τα έτη επαναλήφθηκαν. Αυτά τα εξήντα πέντε έτη προσδιορίζουν μία διαδικασία κρίσεως και στα δύο κέρατα.

Μέχρι το 1863, η αρχική περίοδος των προφητικών «ημερών ενός βασιλέως» του Ησαΐα εικοστού τρίτου είχε ολοκληρωθεί, και με αυτόν τον τρόπο καθόρισε τα προφητικά ορόσημα της τελικής περιόδου των «ημερών ενός βασιλέως». Το τέλος των συμβολικών εβδομήκοντα του Ησαΐα εικοστού τρίτου απεικονίζεται από τα πρώτα εξήντα πέντε έτη. Από το 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989, είναι η περίοδος της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών, η οποία άρχισε από το Μιλλεριτικό κίνημα και τελειώνει με το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Για να κατανοήσουμε την περίοδο στο τέλος, πρέπει να κατανοήσουμε την περίοδο στην αρχή. Ο Αντβεντισμός δεν μπορεί να το πράξει αυτό, διότι η αρχή του σημαδεύεται από την απόρριψη του όρκου του Μωυσέως, ο οποίος προσδιορίζει ακριβώς τα εξήντα πέντε έτη που αντιπροσωπεύουν την αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Γι’ αυτόν τον λόγο, και αυτός είναι λόγος υψίστης σπουδαιότητος, το παρόν άρθρο επιχείρησε να θεμελιώσει ένα προφητικό γεγονός το οποίο τώρα αποσφραγίζεται από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα. Το γεγονός είναι ότι, εάν δεν είστε πρόθυμοι να αναγνωρίσετε πως η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπήρξε πάντοτε στη Λαοδικειακή κατάσταση, τότε, κατά λογική αναγκαιότητα, αδυνατείτε να διαιρέσετε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού, και χωρίς να διαιρείτε ορθώς την ιστορία του Αντβεντισμού είστε ανίκανοι να ταυτοποιήσετε ορθώς το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού.

> Διότι, εάν, αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου διά της επιγνώσεως του Κυρίου και Σωτήρος Ιησού Χριστού, πλέκονται πάλιν εις αυτά και νικώνται, το τελευταίον γίνεται εις αυτούς χειρότερον από το πρώτον. Διότι ήτο καλύτερον δι’ αυτούς να μη είχαν γνωρίσει την οδόν της δικαιοσύνης, παρά, αφού την εγνώρισαν, να αποστραφούν από την αγίαν εντολήν, την παραδοθείσαν εις αυτούς. Αλλ’ επαληθεύθη εις αυτούς το αληθινόν παροιμιακόν ρητόν· Ο κύων επέστρεψε πάλιν εις το ίδιον αυτού εμέσμα, και η ύς, αφού ελούσθη, εις τον κυλισμόν της εις τον βόρβορον. 2 Πέτρου 2:20–22.

Back to Articles