Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seventeen

Η Κρυμμένη Ιστορία του Τεσσαρακοστού Εδαφίου - Αριθμός Δεκαεπτά

The Second Woe - Part Four

Το Δεύτερο Ουαί — Μέρος Τέταρτο

Author

Jeff Pippenger

Published

June 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## 627, 632 and 637

627, 632 και 637

The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.

Το «κλειδί» που ανοίγει την άβυσσο είναι η μάχη της Νινευή, η οποία εκπληρώθηκε το 627, πέντε έτη πριν πεθάνει ο Μωάμεθ το 632. Πέντε έτη αργότερα, το 637, οι μουσουλμανικές δυνάμεις κατέλαβαν την πρωτεύουσα της Περσίας, μίας εκ των δύο μεγάλων υπερδυνάμεων που ενεπλάκησαν στη μάχη της Νινευή. Το γεγονός αυτό μετέβαλε δραματικά την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Η μάχη της Νινευή το 627 εξάντλησε τη δύναμη της Περσικής Αυτοκρατορίας και δέκα έτη αργότερα η Περσική Αυτοκρατορία έπαυσε να υπάρχει.

## Humiliation—782

Ταπείνωση—782

One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.

Εκατόν πενήντα έτη μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, κατά την Αββασιδική Εκστρατεία του 782, ο Αββασιδικός στρατός (ο οποίος, σύμφωνα με αναφορές, ανερχόταν σε περίπου 95.000 άνδρες) εξαπέλυσε μια μαζική εισβολή σε βυζαντινό έδαφος της Μικράς Ασίας (της σύγχρονης Τουρκίας). Προήλασαν έως τη Χρυσόπολη, ακριβώς απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, πέρα από τον Βόσπορο — φθάνοντας πολύ κοντά στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Οι Βυζαντινοί, υπό την αυτοκράτειρα Ειρήνη, υπέστησαν σοβαρή ήττα. Ως αποτέλεσμα, εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν μια ταπεινωτική τριετή ανακωχή, συμφωνώντας να καταβάλλουν βαρύ ετήσιο φόρο υποτελείας (περίπου 70.000–90.000 χρυσά δηνάρια) και να παραδώσουν μεταξωτά ενδύματα και ομήρους. Η εκστρατεία αυτή υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες και επιτυχέστερες Αββασιδικές εισβολές σε βυζαντινά εδάφη κατά τον 8ο αιώνα. Κατέδειξε την αυξανόμενη ισχύ του Αββασιδικού Χαλιφάτου και τη συνεχιζόμενη παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

## Five months

Πέντε μήνες

In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.

Στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης οι «πέντε μήνες», που ισοδυναμούν με εκατόν πενήντα έτη, αναφέρονται δύο φορές: μία στο εδάφιο 5 και πάλι στο εδάφιο 10.

> And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.

> Και εδόθη εις αυτούς να μη θανατώσωσιν αυτούς, αλλά να βασανισθώσι πέντε μήνας· και ο βασανισμός αυτών ήτο ως βασανισμός σκορπίου, όταν κεντρίση άνθρωπον. Και εν ταις ημέραις εκείναις θέλουσι ζητήσει οι άνθρωποι τον θάνατον, και δεν θέλουσιν ευρεί αυτόν· και θέλουσιν επιθυμήσει να αποθάνωσι, και ο θάνατος θέλει φύγει απ’ αυτών. Και τα ομοιώματα των ακριδών ήσαν όμοια με ίππους ητοιμασμένους εις πόλεμον· και επί τας κεφαλάς αυτών ήσαν ως στέφανοι όμοιοι με χρυσόν, και τα πρόσωπα αυτών ως πρόσωπα ανθρώπων. Και είχον τρίχας ως τρίχας γυναικών, και οι οδόντες αυτών ήσαν ως οδόντες λεόντων. Και είχον θώρακας, ως θώρακας σιδηρούς· και ο ήχος των πτερύγων αυτών ήτο ως ήχος αρμάτων πολλών ίππων τρεχόντων εις πόλεμον. Και είχον ουράς ομοίας με σκορπίους, και κέντρα ήσαν εν ταις ουραίς αυτών· και η εξουσία αυτών ήτο να βλάψωσι τους ανθρώπους πέντε μήνας. Αποκάλυψις 9:5–10.

There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.

Υπάρχουν δύο διακεκριμένες προφητικές περίοδοι εκατόν πενήντα ετών στην πέμπτη σάλπιγγα του ένατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η πρώτη εκτείνεται από τον θάνατο του Μωάμεθ το 632 έως την ταπείνωση της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Ανατολικής Ρώμης το 782. Το ένατο κεφάλαιο προσδιορίζει με πολύ λεπτομερή τρόπο την άνοδο του Ισλάμ. Από την ένωση των φυλών το 606, έως τη μάχη της Νινευή το 627, έως τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, και έπειτα έως την ήττα της Περσίας το 637, η άνοδος και η πτώση του Ισλάμ ιχνηλατούνται προσεκτικά στον προφητικό Λόγο του Θεού. Το Ισλάμ της Αραβίας είναι η δύναμη στην πρώτη προφητεία των εκατόν πενήντα ετών βασανισμού. Η ενοποίηση των φυλών από τον Μωάμεθ το 606· έπειτα η «καίρια» μάχη της Νινευή το 627, ακολουθούμενη από την πρόβλεψη του Μωάμεθ περί της καταλύσεως τόσο της Περσίας όσο και της Ρώμης γύρω στο 628, και κατόπιν ο θάνατός του το 632. Αυτές οι χρονολογίες αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη ακολουθία γεγονότων στη γραμμή του Ισλάμ.

One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.

Εκατόν πενήντα έτη μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, η βάση ισχύος του Ισλάμ μετατοπίστηκε από την Αραβία στην Τουρκία, καθώς απωθούσε την Ανατολική Ρώμη έως την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Το πρώτο αλίμονο αντιπροσώπευε το Ισλάμ της Αραβίας, και το δεύτερο αλίμονο αντιπροσώπευε το Ισλάμ της Τουρκίας. Εντός του πρώτου αλίμονο, αμφότερες οι προφητείες χρόνου των εκατόν πενήντα ετών προσδιορίζουν τη διάκριση μεταξύ του Ισλάμ της Αραβίας και του Ισλάμ της Τουρκίας, ακριβώς όπως αυτή η ίδια αλήθεια παριστάνεται στη διάκριση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αλίμονο.

The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.

Τα πρώτα εκατόν πενήντα έτη άρχισαν με την κατάλυση της Περσίας και έληξαν με τη Ρώμη να είναι εγκλωβισμένη εντός των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως. Η δεύτερη περίοδος των εκατόν πενήντα ετών άρχισε με τη νίκη του Οσμάν (ο οποίος καλείται επίσης Οττμάν) στη Νικομήδεια. Η οθωμανική νίκη στη Νικομήδεια αναφέρεται στην Πολιορκία της Νικομηδείας (σημερινό İzmit, Τουρκία), η οποία έλαβε χώρα από το 1333 έως το 1337, όταν ο σουλτάνος Ορχάν Γαζή (υιός του Οσμάν Α΄, ιδρυτή του Οθωμανικού Μπεηλικίου) πολιόρκησε τη σημαντική βυζαντινή πόλη της Νικομηδείας. Η πόλη αντιστάθηκε επί σειρά ετών, αλλά τελικώς παραδόθηκε το 1337 εξαιτίας λιμού και ελλείψεως εφοδίων. Στη βυζαντινή φρουρά επετράπη να αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη. Η Νικομήδεια ήταν ένα από τα τελευταία μεγάλα βυζαντινά οχυρά στη Μικρά Ασία (Ανατολία). Η πτώση της έθεσε ουσιαστικώς τέλος στον βυζαντινό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Ανατολίας. Η νίκη αυτή επέτρεψε στους Οθωμανούς να εδραιώσουν την ισχύ τους στη Βιθυνία και να επεκταθούν περαιτέρω προς τον Βόσπορο. Αποτέλεσε μείζονα βαθμίδα προς την τελική οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως (η οποία συνέβη περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το 1453). Η πολιορκία θεωρείται συχνά ως μία από τις καίριες πρώιμες νίκες που μετέβαλαν το μικρό οθωμανικό μπεηλίκι σε ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη.

When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.

Όταν η δεύτερη περίοδος των εκατόν πενήντα ετών μέσα στην πρώτη σάλπιγγα ολοκληρώθηκε στις 27 Ιουλίου 1449, ο τελευταίος Κωνσταντίνος ζήτησε άδεια από τον ισλαμικό σουλτάνο για να ανέλθει στον θρόνο της Ανατολικής Ρώμης, υπομένοντας έτσι την ίδια ταπείνωση που υπέστη η αυτοκράτειρα Ειρήνη στο τέλος των πρώτων εκατόν πενήντα ετών των δύο «πεντάμηνων» περιόδων του ένατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η ταπείνωση της «αυτοκράτειρας Ειρήνης», καθώς και του «τελευταίου Κωνσταντίνου», προεικόνιζε την κατοπινή ταπείνωση των Οθωμανών, όταν, κατά την ολοκλήρωση της χρονικής προφητείας του δεύτερου αλίμονο, ζήτησαν προστασία από τις τέσσερις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στην απειλή της Αιγύπτου.

## The Pantheon

Το Πάνθεον

The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.

Οι πρωτοπόροι ορθώς κατανόησαν και δίδαξαν ότι η φράση «ο τόπος του αγιαστηρίου αυτού κατεβλήθη» στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο εδάφιο ένδεκα εκπληρώθηκε από τον Κωνσταντίνο.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.

> Ναι, εμεγαλύνθη ακόμη και έως τον Άρχοντα της στρατιάς, και δι’ αυτού αφαιρέθη η παντοτινή θυσία, και ο τόπος του αγιαστηρίου αυτού κατεβλήθη.

The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.

Το εδώ προσδιοριζόμενο «αγιαστήριο» ήταν ο ναός του Πανθέου στην πόλη της Ρώμης, και ο «τόπος» εκείνου του ναού ήταν η Ρώμη. Η Ρώμη «κατεβλήθη» από τον Κωνσταντίνο, όταν επέλεξε να μεταφέρει την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του στην Κωνσταντινούπολη κατά το έτος 330. Το εδάφιο ένδεκα συνδέεται με το δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, και το εδάφιο δύο προσδιορίζει τα ίδια γεγονότα.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.

> Και το θηρίον το οποίον είδα ήτο όμοιο με λεοπάρδαλη, και οι πόδες αυτού ως πόδες αρκούδας, και το στόμα αυτού ως στόμα λέοντος· και ο δράκων έδωκεν εις αυτό την δύναμίν του, και τον θρόνον του, και εξουσίαν μεγάλην.

The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.

Ο δράκων ήταν η παγανιστική Ρώμη, και η παγανιστική Ρώμη παρέδωσε την «έδρα» της εξουσίας της στη ρωμαϊκή εκκλησία το 330, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα προς ανατολάς, αφήνοντας έτσι ένα κενό εξουσίας, το οποίο η παπική εκκλησία εκμεταλλεύθηκε πρόθυμα. Όταν αρχίζουμε τη γραμμή της ανατολικής Ρώμης από το έτος 330 έως το 1453, διαπιστώνουμε ότι στην αρχή της προφητείας της ανατολικής Ρώμης, η πόλη της Ρώμης ταπεινώνεται από την απόρριψη της Ρώμης εκ μέρους του Κωνσταντίνου. Εκείνη η ταπείνωση επαναλήφθηκε με την αυτοκράτειρα Ειρήνη το 782, κατά την ολοκλήρωση των πρώτων εκατόν πενήντα ετών βασανισμού. Και οι δύο εκείνες ταπεινώσεις επαναλήφθηκαν από τον Κωνσταντίνο τον τελευταίο.

## Peculiar Rise and Falls

Ιδιότυπες Ανόδοι και Πτώσεις

The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”

Η πέμπτη και η έκτη σάλπιγγα του ενάτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης παρέχουν τις λεπτομέρειες της πτώσεως της ανατολικής Ρώμης, ενώ συγχρόνως καταγράφουν την άνοδο και την πτώση του Ισλάμ. Η Θεία έμπνευση μάς πληροφορεί να μελετήσουμε την «άνοδο και πτώση» των βασιλείων στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Τα βασίλεια αυτά διαθέτουν τα δικά τους διακριτά χαρακτηριστικά, συνδεδεμένα με τις ιδιότυπες «ανόδους και πτώσεις» τους. Η πτώση του Ιούδα επήλθε μέσω τριών επιθέσεων κατά της Ιερουσαλήμ. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στη Βαβυλώνα και θα επέστρεφαν υπό τρία διατάγματα, τα οποία θα εγκαινίαζαν τα 2.300 έτη, που οδήγησαν στους τρεις αγγέλους να εισέλθουν στην ιστορία από το 1798 έως το 1844. Η Βαβυλώνα έπεσε μέσα σε μία νύχτα. Η Ρώμη διαλύθηκε, και μέσα στη διάλυσή της τέθηκαν σε προβολή δύο όψεις της Ρώμης υπό τον προσδιορισμό είτε της δυτικής είτε της ανατολικής Ρώμης. Η άνοδος και η πτώση της Πτολεμαϊκής αυτοκρατορίας και της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, στο πρώτο τρίτο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, αποτελούν τύπο της ανόδου και της πτώσεως της παπικής Ρώμης. Η μαρτυρία αυτή είναι απλώς το συμπέρασμα της ιστορίας του Αλεξάνδρου και της διαλύσεως της Ελλάδος. Σε αντίθεση με τη Ρώμη, η Ελλάδα διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη, τα οποία τελικώς έγιναν δύο. Η Ρώμη διαιρέθηκε σε ανατολή και δύση, και κατόπιν η δυτική Ρώμη διαιρέθηκε προφητικώς σε τρία, αντιπροσωπεύοντας την τριπλή διακυβέρνηση της Ρώμης. Όσον αφορά την ανατολική Ρώμη, ο Κωνσταντίνος διαίρεσε το βασίλειό του στους τρεις υιούς του. Είναι προφανές ότι η δυτική και η ανατολική Ρώμη είναι παράλληλες γραμμές, αντιπροσωπεύοντας τη Ρωμαϊκή εκκλησία και το Ρωμαϊκό κράτος. Με αυτή τη διπλή διαίρεση υπάρχει και μία περαιτέρω τριπλή διαίρεση. Η Ελλάδα ήταν από τέσσερα σε δύο, η Βαβυλώνα ήταν μία νύχτα, ο Ιούδας ήταν τρεις επιθέσεις. Με το Ισλάμ, η «άνοδός» τους απεικονίζεται ως «απελευθέρωση» και η «πτώση» τους ως «περιορισμός».

Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.

Η άνοδός τους άρχισε με τον Μωάμεθ και ανεστάλη στις 11 Αυγούστου 1840. Απελευθερώθηκαν και αμέσως περιορίστηκαν στις 9/11. Προσφάτως απελευθερώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 και έκτοτε έχουν περιοριστεί στη Γάζα. Το Ισλάμ θα απελευθερωθεί και πάλι για να σηματοδοτήσει την εγκαθίδρυση της εικόνας του θηρίου. Η γραμμή της ισλαμικής προφητικής ιστορίας που παριστάνεται στα κεφάλαια εννέα έως ένδεκα του βιβλίου της Αποκαλύψεως προσδιορίζει την προφητική ιστορία του Ισλάμ του τρίτου οὐαί. «Η προφητική ιστορία του Ισλάμ του τρίτου οὐαί» παριστάνεται επίσης από τον έβδομο και επίσης από τον τρίτο άγγελο. Ο τρίτος άγγελος αφίχθη στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ο έβδομος άγγελος άρχισε να σαλπίζει. Ο τρίτος άγγελος και το τρίτο οὐαί εισήλθαν στην προφητική ιστορία στις 9/11. Από τις 9/11 έως τον νόμο της Κυριακής, η προφητική ιστορία του πρώτου και του δευτέρου οὐαί υπήρξε και εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται.

The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.

Το «κλειδί» της μάχης της Νινευή φέρνει δύο δυνάμεις, τη Ρώμη και την Περσία, σε άμεση και αχώριστη σύνδεση με το Ισλάμ. Η Νινευή προσδιορίζει σαφέστερα από κάθε άλλο χωρίο της Γραφής την προοδευτική παρακμή τόσο της δυτικής όσο και της ανατολικής Ρώμης.

Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.

Ο Ηρώδης είναι σύμβολο του δράκοντος· εκπροσωπούσε τη Ρώμη. Ο δράκων στο τέλος του κόσμου είναι τα Ηνωμένα Έθνη. Κατά τον νόμο της Κυριακής το έκτο βασίλειο πέφτει, το έβδομο αρχίζει, αλλά δίνουν τη βασιλεία τους στο όγδοο βασίλειο μέσα στην ίδια τη γιορτή των γενεθλίων τους. Το έβδομο βασίλειο μόλις έχει γεννηθεί, και αμέσως συμφωνεί να δώσει τη βασιλεία του στην πόρνη της Βαβυλώνας για μία ώρα, όπως προτυπώνεται από την υπόσχεση του Ηρώδη προς τη Σαλώμη να της δώσει έως και το ήμισυ της βασιλείας του.

Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.

Ακριβώς στο σημείο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες καταρρέουν, γεννάται ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και τίθεται σε εφαρμογή η τριπλή ένωση. Ο Ηρώδης είναι ο δράκων, και η Ηρωδιάς είναι ο παπισμός, και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Σαλώμη. Ο Ηρώδης βρισκόταν σε παράνομη συζυγική συμμαχία, διότι ήταν νυμφευμένος με τη γυναίκα του αδελφού του, και σε προφητικό επίπεδο βρισκόταν σε αιμομικτική σχέση με τη Σαλώμη, διότι είναι σαφές ότι την επεθύμει καθώς εκείνη χόρευε. Ο δράκων έχει σχέσεις τόσο με τη μητέρα όσο και με τη θυγατέρα. Αυτό είναι σημαντικό να διακριθεί όταν προσδιορίζετε ότι η δυτική και η ανατολική Ρώμη αντιπροσωπεύουν, αντιστοίχως, την εκκλησιαστική πανουργία και την κρατική πολιτική τέχνη. Η Ρώμη, το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, τοποθέτησε προφητικώς τον παπισμό επί του θρόνου, και πράττοντας τούτο προεικόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θα τοποθετήσουν εκ νέου τον παπισμό επί του θρόνου.

The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.

Η προοδευτική παρακμή της δυτικής Ρώμης από το 330 έως το 476 αντιπροσωπεύει την προοδευτική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής. Το έτος «330» και το έτος «1798» είναι αμφότερα προφητικά ορόσημα που ονομάζονται «ὁ καιρὸς ὁ ὡρισμένος» ή «ο καιρός του τέλους» στο βιβλίο του Δανιήλ. Το 330 σηματοδοτεί τις απαρχές της δυτικής και της ανατολικής Ρώμης. Το τέλος και των δύο είναι η ταπείνωση του ρωμαϊκού ηγέτη, όπως ακριβώς ο Κωνσταντίνος ταπείνωσε την πόλη της Ρώμης στην αρχή. Το 476 ήταν το τέλος μιας προφητικής περιόδου που επισημαίνει πώς η περίβλεπτη πολιτική δομή της Ρώμης αποσυντέθηκε μέσα από τρία βήματα. Μια περίοδος που άρχισε με την απόρριψη της πόλεως το 330 ακολουθήθηκε από την ταπείνωση ολόκληρης της πολιτικής τους δομής—η ένδοξη δημοκρατία τους, η οποία υπήρξε το κύριο καύχημα της αρχαίας Ρώμης, διαλύθηκε, και τελικώς έφθασε στο 476, όταν δεν θα υπήρχε πλέον ποτέ άρχοντας επί της Ρώμης που να προερχόταν από πραγματική ρωμαϊκή γραμμή αίματος. Δύο γραμμές της Ρώμης που αρχίζουν στο έτος 330, και το χωρίο όπου εκτίθενται αυτές οι δύο γραμμές, περιλαμβάνει επίσης δύο προφητικές γραμμές πέντε μηνών. Η γραμμή της δυτικής Ρώμης αρχίζει και τελειώνει με προοδευτική ταπείνωση. Η γραμμή της ανατολικής Ρώμης αρχίζει και τελειώνει με προοδευτική ταπείνωση το 1449, όταν ο τελευταίος Κωνσταντίνος ζήτησε άδεια να βασιλεύσει.

One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.

Μία από τις δύο περιόδους των πέντε μηνών οδηγεί στο τέλος του αραβικού Ισλάμ ως εστίας της προφητείας και στην αρχή του τουρκικού Ισλάμ το 782. Κατά την ημερομηνία εκείνη η αυτοκράτειρα Ειρήνη ταπεινώνεται, σε αντιστοιχία με την ταπείνωση του Κωνσταντίνου του τελευταίου στο τέλος της δεύτερης προφητείας των πέντε μηνών. Δύο προφητείες των πέντε μηνών μέσα σε μία αφήγηση δεκαπέντε εδαφίων. Η μία απεικονίζει μια ιστορία του Ισλάμ της Αραβίας, η άλλη το Ισλάμ της Τουρκίας. Αμφότερες καταλήγουν στην ταπείνωση της ανατολικής Ρώμης. Η ολοκλήρωση της μίας από τις προφητείες εκπληρώθηκε με την ταπείνωση μιας γυναίκας και της άλλης με την ταπείνωση ενός άνδρα. Γραμμή επί γραμμής, προσδιορίζουν μια ταπείνωση της εκκλησίας και του κράτους της ανατολικής Ρώμης. Αμφότερες οι ταπεινώσεις επιφέρονται από το Ισλάμ του πρώτου αλίμονο. Η ταπείνωση του Κωνσταντίνου του τελευταίου το 1449 αρχίζει μια περίοδο τεσσάρων ετών, η οποία λήγει το 1453, με τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως να καταπίπτουν. Το 1449 αντιπροσωπεύει ταπείνωση, και το 1453 τα τείχη καταπίπτουν και μία βασιλεία τελειώνει.

## Death of Mohammed

Ο θάνατος του Μωάμεθ

One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.

Ἡ μία ἐκ τῶν δύο πενταμήνων περιόδων ἀρχίζει με τὸν θάνατο τοῦ Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος ταυτοποιεῖται ὡς ὁ «βασιλεὺς ὁ ἐπ’ αὐτῶν» στὸ ἐδάφιο 11.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> Καὶ εἶχον ἐπάνω αὐτῶν βασιλέα, ὅστις εἶναι ὁ ἄγγελος τῆς ἀβύσσου, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι στὴν Ἑβραϊκὴ γλῶσσα Ἀβαδδών, ἀλλὰ στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει τὸ ὄνομα Ἀπολλύων.

The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.

Ο βασιλιάς επάνω τους ήταν ο Μωάμεθ, διότι ταυτοποιείται στο πρώτο εδάφιο· επομένως δεν είναι κάποιο άλλο ισλαμικό πρόσωπο· είναι ο Μωάμεθ, ο βασιλιάς, και ο βασιλιάς είναι βασίλειο, και το Ισλάμ είναι το βασίλειο του Μωάμεθ.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.

> Και ο πέμπτος άγγελος εσάλπισε, και είδα έναν αστέρα να πέφτει από τον ουρανό στη γη· και του δόθηκε το κλειδί του φρέατος της αβύσσου. Και άνοιξε το φρέαρ της αβύσσου· και ανέβηκε καπνός από το φρέαρ, ως καπνός μεγάλης καμίνου· και σκοτίσθηκαν ο ήλιος και ο αέρας εξαιτίας του καπνού του φρέατος. Και από τον καπνό εξήλθαν ακρίδες επάνω στη γη· και τους δόθηκε εξουσία, καθώς οι σκορπιοί της γης έχουν εξουσία. Αποκάλυψη 9:1–3.

The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.

Η επανάληψη του πρώτου και του δευτέρου αλίμονο εντός του τρίτου αλίμονο παραλληλίζεται με την επανάληψη του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου εντός του τρίτου αγγέλου. Στον Μωάμεθ, στον βασιλέα, δόθηκε το κλειδί για να ανοίξει την άβυσσο, και η 11η Σεπτεμβρίου προσδιορίζει πότε ο τρίτος άγγελος λαμβάνει εξουσία. Τότε ο Χριστός, ως ο ισχυρός άγγελος, κατήλθε καθώς το πρώτο πλήγμα του Βαλαάμ εισήλθε στην προφητική ιστορία. Κατόπιν άνοιξε η άβυσσος και το Ισλάμ έγινε εκ νέου αντικείμενο της παγκόσμιας ιστορίας. Έπειτα ο Χριστός οδήγησε τον λαό Του πίσω στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, και το μήνυμα του τρίτου αλίμονο και του τρίτου αγγέλου άρχισε να ηχεί. Το 2015, ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία, διεγείροντας έτσι τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις τοῦ δράκοντος, και τότε η άβυσσος εξαπέλυσε την αθεΐα, η οποία τελικώς θανάτωσε τον Τραμπ στους δρόμους των Σοδόμων και της Αἰγύπτου. Κατά τον νόμο τῆς Κυριακής, το θηρίο, που είναι το όγδοο και που είναι εκ των επτά, θα αναβεί εκ της αβύσσου. Η αρχή του καιρού της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων και το τέλος του προσδιορίζουν την άνοδο μιας δυνάμεως της αβύσσου.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Το θηρίον, το οποίον είδες, ήτο και δεν είναι· και μέλλει να αναβή εκ της αβύσσου και να υπάγη εις απώλειαν· και θέλουσι θαυμάσει οι κατοικούντες επί της γης, των οποίων τα ονόματα δεν εγράφησαν εις το βιβλίον της ζωής από καταβολής κόσμου, όταν βλέπωσι το θηρίον, ότι ήτο και δεν είναι, και όμως είναι. Αποκάλυψις 17:8.

Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.

Το Ισλάμ είναι το κλειδί που άνοιξε την άβυσσο την 11η Σεπτεμβρίου και που ανοίγει την άβυσσο κατά τον κυριακάτικο νόμο. Εν μέσω της περιόδου της σφραγίσεως, το θηρίο-δράκων του παγκοσμιοποιητισμού εξήλθε επίσης από την άβυσσο.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.

> Και όταν τελειώσουν τη μαρτυρία τους, το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο θα κάνει πόλεμο εναντίον τους, και θα τους νικήσει, και θα τους θανατώσει. Αποκάλυψη 11:7.

The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.

Το κλειδί που ανοίγει και τα τρία ορόσημα μιας εξουσίας εκ του φρέατος της αβύσσου δόθηκε στον Μωάμεθ, τον βασιλέα του βασιλείου του Ισλάμ. Η μάχη της Νινευή το 627 παρίστανε μία σύγκρουση μεταξύ δύο δυνάμεων, η οποία εξάντλησε τη δύναμη αμφοτέρων των αντιμαχομένων και επέτρεψε στο Ισλάμ να ανέλθει ταχέως στην εξουσία. Το κλειδί εστράφη την 11η Σεπτεμβρίου και η άνοδος του Ισλάμ άρχισε, μολονότι λίγο αργότερα περιορίστηκε. Η μάχη της Νινευή προτυπώθηκε στην 11η Σεπτεμβρίου, διότι εκεί η άνοδος του Ισλάμ άρχισε καθώς ο ισχυρός άγγελος κατέβηκε για να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του, και ο αστήρ, που σημαίνει αγγελιοφόρος, επίσης έπεσε από τον ουρανό. Η μάχη της Νινευή προτυπώνεται επίσης στο τέλος, όταν θα έλθει ο νόμος της Κυριακής και θα αρχίσει η δεύτερη περίοδος του Σκοτεινού Μεσαίωνα, καθώς ο καπνός της ισλαμικής θρησκείας θα συσκοτίσει τον ήλιο.

## Exeter

Έξετερ

The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrives to the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning to the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.

Ο νόμος της Κυριακής προτυπώνεται όταν το μήνυμα της μεσονύκτιας κραυγής φθάνει στη συγκέντρωση στρατοπέδευσης του Exeter. Τότε αρχίζουν οι τελικές κινήσεις της εγκαθιδρύσεως της εικόνος του θηρίου. Η διαμόρφωση, ή η εγκαθίδρυση της εικόνος, άρχισε την 9/11, αλλά κατά το τέλος της περιόδου, η περίοδος της διακηρύξεως της μεσονύκτιας κραυγής αποτελεί επίσης ένα φράκταλ ολόκληρης της περιόδου διαμορφώσεως της εικόνος, η οποία άρχισε την 9/11. Η αρχή αντιπροσωπεύει το τέλος. Το πρώτο ουαί προτυπώνει το τρίτο ουαί, καθώς ο πρώτος άγγελος προτυπώνει τον τρίτο άγγελο. Η μάχη της Νινευή κατά το τέλος του καιρού της σφραγίσεως προσδιορίζει τη μάχη της Νινευή στην αρχή. Η μάχη της Νινευή κατά τον νόμο της Κυριακής είναι το τέλος του καιρού της σφραγίσεως που άρχισε την 9/11, αλλά είναι επίσης και το τέλος της περιόδου της διακηρύξεως της μεσονύκτιας κραυγής. Η μάχη της Νινευή, επομένως, προτυπώνεται στην αρχή της διακηρύξεως της μεσονύκτιας κραυγής, πράγμα που προσδιορίζει τα τελικά βήματα στη διαμόρφωση της εικόνος του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, και κατά τον νόμο της Κυριακής αρχίζει στον κόσμο η αρχή της διαμορφώσεως της εικόνος του θηρίου. Η Νινευή είναι το κλειδί που ευθυγραμμίζει τις διάφορες γραμμές, οι οποίες βρίσκουν την τέλεια εκπλήρωσή τους στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα.

We will proceed further in the next article.

Θα προχωρήσουμε περαιτέρω στο επόμενο άρθρο.

Back to Articles