Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Nine

Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Εννέα

Unveiling Truths: The Midnight Cry, Islam’s Role, and the Final Testing Process in the Last Days

Αποκάλυψη Αληθειών: Η Μεσονύκτια Κραυγή, ο Ρόλος του Ισλάμ και η Τελική Δοκιμαστική Διαδικασία στις Έσχατες Ημέρες

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

Η αύξηση της γνώσεως, η οποία προήλθε όταν το όραμα του ποταμού Ουλάι αποσφραγίσθηκε το 1798, παρήγαγε μια διαδικασία δοκιμασίας που έφθασε στην κορύφωσή της στο κίνημα της Μεσονυκτίου Κραυγής το 1844. Η Μεσονύκτιος Κραυγή των εσχάτων ημερών, η οποία αποσφραγίζεται τώρα, έχει παρασταθεί από εκείνη την ιστορία και περιλαμβάνει ακριβώς τις ίδιες δοκιμαστικές αλήθειες εκείνης της ιστορίας, διότι το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής που αποσφραγίζεται τώρα είναι αποκατάσταση των κοσμημάτων του Μίλλερ.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «Οι αλήθειες που λάβαμε το 1841, το ’42, το ’43 και το ’44 πρέπει τώρα να μελετηθούν και να διακηρυχθούν. Τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου θα διακηρυχθούν στο μέλλον με δυνατή φωνή. Θα δοθούν με ένθερμη αποφασιστικότητα και με τη δύναμη του Πνεύματος.» Manuscript Releases, τόμος 15, 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

Το πρωτεύον θέμα του προφητικού μηνύματος της Μεσονύκτιας Κραυγής της εποχής μας είναι ο ρόλος του Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Τα τρία αλίμονο του Ισλάμ παριστάνονται όλα επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ. Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής των εσχάτων ημερών άρχισε να αποσφραγίζεται κατά την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, όταν έφθασε ο χρόνος της βραδύτητος των εσχάτων ημερών. Ακριβώς όπως το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής στην ιστορία των Μιλλεριτών, το μήνυμα των εσχάτων ημερών αναπτύσσεται προοδευτικά έως ότου φθάσει στο σημείο που αντιπροσωπεύεται από τη συγκέντρωση στρατοπέδου του Έξετερ. Στο σημείο εκείνο οι παρθένες είτε έχουν το έλαιο είτε δεν το έχουν.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

Η διακήρυξη αλίμονο του Ησαΐα εναντίον των ανδρών των εμπαικτών που άρχουν τον λαό της Ιερουσαλήμ, προσδιορίζει ότι το όραμα έχει καταστεί για τους μεθύοντας του Εφραΐμ ως βιβλίο εσφραγισμένο. Στο χωρίο του Ησαΐα, το έργο της μεταβολής ενός σατανικού συμβόλου σε θεοσεβές σύμβολο, όπως έχει συντελεσθεί στην ιστορία του Αντβεντισμού, πρέπει να εκτιμάται ως πηλός κεραμέως. Το έργο εκείνο ήταν η καθιέρωση του ορισμού του «καθημερινού» ως συμβόλου του Χριστού, ενώ είναι σύμβολο του Σατανά. Όταν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τη λέξη «tamid» ως σύμβολο του παγανισμού, επέλεξε τη λέξη για συμβολικό σκοπό, διότι η λέξη σημαίνει «διαρκές».

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

Υπάρχουν τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, και η πρώτη από αυτές τις τρεις δυνάμεις είναι ο δράκων (παγανισμός). Ο δράκων άρχισε τον πόλεμό του εναντίον του Θεού στον ουρανό. Ο δράκων συνεχίζει αυτόν τον πόλεμο έως το τέλος της χιλιετούς χιλιετηρίδας, όταν τελικά καταστρέφεται.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

> Καὶ ὅταν συμπληρωθοῦν τὰ χίλια ἔτη, ὁ Σατανᾶς θὰ λυθῇ ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ, καὶ θὰ ἐξέλθῃ διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη τὰ ἐν ταῖς τέσσαρσι γωνίαις τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγ, διὰ νὰ συνάξῃ αὐτοὺς εἰς πόλεμον· ὧν ὁ ἀριθμὸς εἶναι ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς, καὶ περιεκύκλωσαν τὸ στρατόπεδον τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην· καὶ κατέβη πῦρ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέφαγεν αὐτούς. Καὶ ὁ διάβολος ὁ πλανῶν αὐτοὺς ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, ὅπου εἶναι τὸ θηρίον καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, καὶ θὰ βασανίζωνται ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀποκάλυψις 20:7–10.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

Το θηρίο (ο παπισμός), το οποίο είναι η δεύτερη από τις τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα, και ο ψευδοπροφήτης (οι Ηνωμένες Πολιτείες), η τρίτη από εκείνες τις τρεις δυνάμεις, αμφότερα εμφανίσθηκαν στην ιστορία μετά την ιστορία του σταυρού, και αμφότερα καταστρέφονται κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> Και το θηρίον συνελήφθη, και μαζί του ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος έκανε θαύματα ενώπιόν του, με τα οποία εξαπάτησε εκείνους που είχαν λάβει το χάραγμα του θηρίου και εκείνους που προσκυνούσαν την εικόνα του. Και οι δύο ρίφθηκαν ζωντανοί μέσα σε λίμνη πυρός που καίεται με θείο. Αποκάλυψις 19:20.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

Όταν ο Δανιήλ επέλεξε την εβραϊκή λέξη «διαρκές» ως σύμβολο του παγανισμού (του Σατανά), επέλεξε μια λέξη που δήλωνε ότι είναι ο ίδιος ο Σατανάς εκείνος που αγωνίζεται διαρκώς εναντίον του Θεού. Οι άλλες δύο δυνάμεις είναι ενεργές στον πόλεμό τους εναντίον του Θεού μόνο για καθορισμένες χρονικές περιόδους. Η επιλογή του Δανιήλ της λέξεως «tamid» («διαρκές») ήταν σκόπιμη και ακριβής.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

Καθώς η διήγηση του Ησαΐα περί οὐαί ἐπὶ ἐκείνους, ἐπάνω στους οποίους ὁ Κύριος ἐξέχεε πνεῦμα βαθέος ὕπνου καὶ ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς τους, συνεχίζεται ἀπὸ τὸ εἰκοστὸ ὄγδοο κεφάλαιο ἕως τὸ τριακοστὸ, καταγράφει:

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

> Τώρα πήγαινε, γράψ’ το ενώπιόν τους επάνω σε πλάκα και καταχώρισέ το σε βιβλίο, ώστε να είναι για τον μέλλοντα καιρό, εις τον αιώνα των αιώνων· ότι αυτός είναι λαός αποστάτης, τέκνα ψευδή, τέκνα που δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμο του Κυρίου· οι οποίοι λέγουν προς τους βλέποντας, Μη βλέπετε· και προς τους προφήτες, Μη προφητεύετε σε μας ορθά πράγματα, λαλείτε σε μας ευχάριστα, προφητεύετε απάτες· εκκλίνατε από της οδού, παρεκκλίνατε από της τρίβου, κάμετε να παύσει από εμπρός μας ο Άγιος του Ισραήλ. Διά τούτο, ούτω λέγει ο Άγιος του Ισραήλ· Επειδή καταφρονείτε τούτον τον λόγον και εμπιστεύεσθε εις καταδυνάστευση και εις διαστροφή, και επαναπαύεσθε επ’ αυτάς· διά τούτο η ανομία αυτή θέλει είσθαι εις εσάς ως ρήγμα έτοιμον να πέσει, προεξέχον εις υψηλόν τείχος, του οποίου η κατάρρευσις έρχεται αιφνιδίως, εν ριπή οφθαλμού. Και θέλει συντρίψει αυτό ως συντρίβεται το αγγείο του κεραμέως, το οποίον θραύεται εις τεμάχια· δεν θέλει φεισθή· ώστε δεν θέλει ευρεθή εις τα συντρίμματα αυτού όστρακον διά να λάβει τις πυρ από της εστίας, ή διά να αντλήσει ύδωρ από του λάκκου. Διότι ούτω λέγει ο Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· Εν τη επιστροφή και τη αναπαύσει θέλετε σωθή· εν ησυχία και εν πεποιθήσει θέλει είσθαι η δύναμίς σας· αλλά δεν ηθελήσατε. Ησαΐας 30:8–15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

Η «πινακίδα» που είναι γραμμένη είναι οι πλάκες του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ, οι οποίες δόθηκαν ώστε εκείνοι που τις διαβάζουν να μπορούν να «τρέχουν» και να διαδίδουν το μήνυμα. Το «βιβλίο» που έκανε «μνεία» της «πινακίδας» είναι ο Αββακούμ. Η «πινακίδα» από το «βιβλίο» του Αββακούμ αντιπροσωπεύει μία διαδικασία δοκιμασίας, η οποία φανερώνει «λαόν αποστάτην, τέκνα ψευδή, τέκνα τα οποία δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμον του Κυρίου». Ο «αποστάτης λαός» που αρνείται να «ακούσει» είναι εκείνοι στον Ιερεμία που αρνούνται να ακούσουν τον ήχο της σάλπιγγος του φύλακος.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> Καὶ ἔστησα ἐφ’ ὑμᾶς σκοπούς, λέγων· Ἀκούσατε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος. Ἀλλ’ εἶπαν· Δὲν θέλομεν ἀκούσει. Ἰερεμίας 6:17.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

Οι επαναστάτες είναι εκείνοι στην ιστορία του Ησαΐα και επίσης στην ιστορία του Χριστού, οι οποίοι δεν ήθελαν να ακούσουν.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Καὶ εἶπεν· Ὕπαγε καὶ εἰπὸν πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· Με τὴν ἀκοὴν θὰ ἀκούητε, ἀλλὰ δὲν θὰ κατανοῆτε· καὶ βλέποντες θὰ βλέπητε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐννοῆτε. Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ κλεῖσον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν. Ἠσαΐας 6:9, 10.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

Οι κωφοί αποστάτες του Ησαΐα μπορούν να «ακούουν», αλλά δεν «ακούουν», και η άρνησή τους να «ακούσουν» φανερώνει ότι «δεν εννοούν». Είναι οι ασεβείς του Δανιήλ, οι οποίοι είναι επίσης οι μωρές παρθένοι του Ματθαίου, που δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως η οποία παριστάνεται στην «τράπεζα» και επισημαίνεται στο «βιβλίο» του Αββακούμ. Εάν οι κωφοί αποστάτες του Ησαΐα άκουαν, θα μπορούσαν να επιστραφούν και να ιαθούν, αλλά η καρδιά τους έχει παχυνθεί, ώστε να μη δύνανται να κατανοήσουν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Ο Ιησούς παρείχε μία δεύτερη μαρτυρία περί των κωφών αποστατών.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> Και προσελθόντες οι μαθητές είπον προς αυτόν: Διατί λαλείς προς αυτούς διά παραβολών; Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς: Επειδή εις εσάς εδόθη να γνωρίσητε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, εις εκείνους όμως δεν εδόθη. Διότι όστις έχει, εις αυτόν θέλει δοθή, και θέλει περισσευθή· όστις όμως δεν έχει, και εκείνο το οποίον έχει θέλει αφαιρεθή απ’ αυτού. Διά τούτο λαλώ προς αυτούς διά παραβολών· επειδή βλέποντες δεν βλέπουσι, και ακούοντες δεν ακούουσι, ουδέ νοούσι. Και εκπληρούται επ’ αυτών η προφητεία του Ησαΐου, η λέγουσα: Με την ακοήν θέλετε ακούσει, και δεν θέλετε εννοήσει· και βλέποντες θέλετε ιδεί, και δεν θέλετε καταλάβει· διότι επαχύνθη η καρδία του λαού τούτου, και με τα ώτα βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών έκλεισαν· μήποτε ίδωσι με τους οφθαλμούς, και ακούσωσι με τα ώτα, και νοήσωσι με την καρδίαν, και επιστρέψωσι, και ιατρεύσω αυτούς. Υμών δε μακάριοι οι οφθαλμοί, διότι βλέπουσι· και τα ώτα σας, διότι ακούουσι. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήται και δίκαιοι επεθύμησαν να ίδωσιν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν είδον· και να ακούσωσιν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν ήκουσαν. Ματθαίος 13:10–17.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

Οι σοφοί κατανοούν το μυστήριο των παραβολών, το οποίο είναι η αλήθεια που παριστάνεται γραμμή επί γραμμής. Οι σοφοί είναι μακάριοι, διότι βλέπουν και ακούουν, και τόσο οι σοφοί όσο και οι μακάριοι παριστάνονται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Οι «σοφοί» είναι εκείνοι που κατανοούν (με την καρδιά τους) την αύξηση της γνώσεως, η οποία παριστάνεται από την «τράπεζα» που έχει επισημανθεί στο «βιβλίο» του Αββακούμ, και οι «μακάριοι» είναι εκείνοι που αναμένουν.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

> Και είπε: Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως τον καιρόν του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει, αλλ’ οι συνετοί θέλουσιν εννοήσει. Και από του καιρού καθ’ ον η παντοτεινή θυσία θέλει αφαιρεθή και το βδέλυγμα της ερημώσεως θέλει στηθή, θέλουσιν είσθαι χίλιαι διακόσιαι ενενήκοντα ημέραι. Μακάριος όστις υπομένει και φθάνει εις τας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ημέρας. Δανιήλ 12:9–13.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

Οι Μιλλερίτες ορθώς κατανόησαν ότι οι χίλιες τριακόσιες τριάντα πέντε ημέρες άρχισαν όταν ο παγανισμός («η καθημερινή») «αφαιρέθηκε» κατά το έτος 508. Η ευλογία υποσχέθηκε σε εκείνους που ανέμεναν το 1843. Η λέξη «έρχεται» στο χωρίο σημαίνει «αγγίζει». Το έτος 1843 «άγγιξε» το έτος 1844 όταν ολοκληρώθηκε. Όταν το έτος 1843 ολοκληρώθηκε, έφθασε ο «χρόνος της καθυστέρησης» του Αββακούμ, και ευλογία απαγγέλθηκε επάνω σε εκείνους που περίμεναν όπως είχε διαταχθεί στο «βιβλίο» που μνημόνευε τις «πλάκες». Το «βιβλίο» του Αββακούμ πρόσταζε εκείνους να «περιμένουν» το όραμα.

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

Ο Δανιήλ προσδιορίζει την ιστορία του 1798 (τον καιρό του τέλους), όταν το βιβλίο του αποσφραγίσθηκε, και τότε προέκυψε μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας («καθαρισθούν, και λευκανθούν, και δοκιμασθούν»). Η διαδικασία εκείνη έφθασε στο συμπέρασμά της με τη φανέρωση της κεκρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών. Η κεκρυμμένη εκείνη ιστορία είναι τα τρία ορόσημα της αλήθειας, που παριστάνονται από την πρώτη απογοήτευση, το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου και τη μεγάλη απογοήτευση. Η ευλογία του να φθάσει κανείς στην πρώτη απογοήτευση παριστά μια τριπλή διαδικασία δοκιμασίας στο τέλος της ιστορίας από το 1798 έως το 1844.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Η ιστορία του 1798, έως τη μεγάλη απογοήτευση του 1844, αποτελεί τύπο της ιστορίας του 1989, έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Υπάρχει ευλογία υποσχεμένη για εκείνους που αναμένουν το όραμα το οποίο άρχισε να βραδύνει κατά την πρώτη απογοήτευση. Οι «σοφοί» του Δανιήλ δώδεκα είναι εκείνοι που είναι «μακάριοι» και που «αναμένουν». Οι ασεβείς είναι εκείνοι που δεν «ακούν» με την καρδιά τους και που δεν «βλέπουν». Ολόκληρη η εμπειρία του κινήματος των Μιλλεριτών συνοψίζεται στα τέσσερα εδάφια του Δανιήλ, και αυτά τα εδάφια επίσης αντιπροσωπεύουν την ιστορία της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

Η ιερή ιστορία που παριστάνεται σε εκείνα τα τέσσερα εδάφια προϋποθέτει την κατανόηση της αύξησης της γνώσης, η οποία παριστάνεται πάνω στις πινακίδες του Αββακούμ, και της αύξησης της γνώσης την οποία προσδιόρισε ο Ιησούς καθώς δίδασκε μέσω της μεθοδολογίας «γραμμή επί γραμμή». Παρέθεσε παραβολή επί παραβολή, προκειμένου να εξηγήσει το μυστήριο της προφητείας στους «σοφούς». «Οι ασεβείς» στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ δεν κατανοούν, και στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο, η έλλειψη κατανοήσεώς τους παριστάνεται ως μίσος προς την αλήθεια, το οποίο επιφέρει ισχυρή πλάνη. Η αλήθεια την οποία οι ασεβείς δεν αγαπούν στην επιστολή του Παύλου ήταν «το καθημερινό», και στα τέσσερα εδάφια του Δανιήλ, η προφητική αλήθεια που προσδιορίζεται ειδικώς είναι «το καθημερινό».

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

Ο Ιησούς είπε στους μαθητές ότι ήσαν μακάριοι, και πράττοντας τούτο τους έθετε σε αντίθεση με εκείνους στον Ησαΐα που αρνήθηκαν να δουν και να ακούσουν, ώστε να επιστρέψουν. Εκείνοι που είναι μακάριοι στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι εκείνοι που αναμένουν. Τα τέσσερα εδάφια στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, καθώς και η εκπλήρωση εκείνων των εδαφίων στην ιστορία των Μιλλεριτών, καθώς και η αντίθεση του Ησαΐα με μια τάξη που αρνήθηκε να ακούσει και να δει, καθώς και η ίδια ακριβώς διάκριση των δύο τάξεων από τον Χριστό, όλα δείχνουν προς την κρυμμένη ιστορία των επτά βροντών που έφθασε στις 18 Ιουλίου 2020. Η τελική δοκιμαστική διαδικασία της ιστορίας των Μιλλεριτών, η οποία άρχισε με την πρώτη απογοήτευση, επαναλαμβάνεται τώρα. Μερικοί θα δουν, και άλλοι θα αρνηθούν να δουν.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840–1844 πρέπει να καταστούν επιτακτικά τώρα, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν σε όλες τις εκκλησίες. »

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «Ο Χριστός είπε: “Μακάριοι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν τα ήκουσαν” [Κατά Ματθαίον 13:16, 17]. Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν εκείνα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Το μήνυμα δόθηκε. Και δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεσθεί σε σύντομο χρόνο. Σύντομα θα δοθεί, κατά τον ορισμό του Θεού, ένα μήνυμα που θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

Ο William Miller οδηγήθηκε από αγγέλους να κατανοήσει ότι «το καθημερινόν» ήταν σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης. Η Αδελφή White επιβεβαίωσε ευθέως ότι είχε δίκιο σε εκείνη την κατανόηση. Εκείνη η κατανόηση, η οποία παραστάθηκε επάνω στους «πίνακες» που μνημονεύονται στο «βιβλίο» του Αββακούμ, είναι «διά τον μέλλοντα καιρόν». Η αποσφράγιση εκείνου του «βιβλίου» φανερώνει «τέκνα αποστατικά, ψευδόμενα». Τα «τέκνα» είναι σύμβολο της τελευταίας γενεάς, ώστε ο «μέλλων καιρός» στο χωρίο του Ησαΐα σημειώνεται συγκεκριμένα ως οι έσχατες ημέρες της ανακριτικής κρίσεως.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

Ο Ησαΐας δηλώνει ότι τα «ψευδόμενα τέκνα» θα απορρίψουν το προφητικό μήνυμα που παριστάνεται επάνω στην «πλάκα» και σημειώνεται στο «βιβλίο», διότι λέγουν «πρὸς τοὺς βλέποντας, Μὴ βλέπετε· καὶ πρὸς τοὺς προφήτας, Μὴ προφητεύετε εἰς ἡμᾶς τὰ ὀρθά, λαλήσατε εἰς ἡμᾶς λεῖα, προφητεύσατε πλάνας». Το 1863 ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός άρχισε μια κλιμακούμενη διαδικασία εκπληρώσεως του αιτήματος των ψευδομένων τέκνων. Το έργο αυτό παριστάνεται από τον Ησαΐα ως απόρριψη των αρχαίων οδών των Μιλλεριτικών θεμελίων, διότι είπαν: «Ἐκκλίνατε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, παρεκκλίνατε ἀπὸ τῆς τρίβου, κάμετε τὸν Ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ νὰ παύσῃ ἀπὸ προσώπου ἡμῶν». Η τρίβος, η οποία είναι η οδός, είναι οι αρχαίες οδοί του Ιερεμία.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> Οὕτω λέγει Κύριος· Σταθῆτε ἐπὶ τὰς ὁδούς, καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε περὶ τῶν αἰωνίων τρίβων, ποία ἐστὶν ἡ ἀγαθὴ ὁδός, καὶ πορεύεσθε ἐν αὐτῇ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ἀλλ’ εἶπαν, Δὲν θέλομεν πορευθῆ ἐν αὐτῇ. Ἱερεμίας 6:16.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

Η απόρριψη εκ μέρους των «ψευδομένων τέκνων» των «αρχαίων οδών» του Ιερεμία είναι η απόρριψη του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπου βρίσκεται η «ανάπαυση», η οποία είναι επίσης η «ανάπαυση και η αναψυχή» που δεν ήθελαν να ακούσουν στον Ησαΐα, και η οποία είναι επίσης η αναζωογόνηση του μηνύματος της όψιμης βροχής. Το μήνυμα αυτό είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο παριστάνεται στην ιστορία των Μιλλεριτών και απεικονίζεται επάνω στους «πίνακες» που μνημονεύονται σε ένα «βιβλίο». Η απόρριψη από τα ψευδόμενα τέκνα του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου παριστάνεται από την επιθυμία τους να «κάμωσι να παύση ο Άγιος του Ισραήλ έμπροσθεν» αυτών. Το πρώτο όραμα της Έλλεν Ουάιτ, το οποίο ο Άλφα και ο Ωμέγα ασφαλώς θα χρησιμοποιούσαν για να παραστήσουν το τέλος, προσδιορίζει την οδό των δικαίων, επισημαίνοντας το φως στην αρχή της και το ποιος είναι εκείνος που οδηγεί «τους σοφούς» έως το τέλος της οδού.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Είχαν ένα λαμπρό φως στημένο πίσω τους, στην αρχή της οδού, το οποίο ένας άγγελος μού είπε ότι ήταν η “κραυγή του μεσονυκτίου”. Αυτό το φως έλαμπε σε όλο το μήκος της οδού και φώτιζε τα πόδια τους, ώστε να μη σκοντάψουν.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Εάν κρατούσαν τα μάτια τους προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος ήταν ακριβώς μπροστά τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήσαν ασφαλείς. Σύντομα όμως μερικοί απέκαμαν και έλεγαν ότι η πόλη απείχε πολύ ακόμη και ότι ανέμεναν να είχαν ήδη εισέλθει σε αυτήν. Τότε ο Ιησούς τούς ενθάρρυνε υψώνοντας τον ένδοξο δεξιό Του βραχίονα, και από τον βραχίονά Του εξερχόταν ένα φως το οποίο κυμάτιζε επάνω από την ομάδα των Αντβεντιστών, και εκείνοι ανακραύγαζαν: “Αλληλούια!” Άλλοι, απερίσκεπτα, αρνήθηκαν το φως που ήταν πίσω τους και έλεγαν ότι δεν ήταν ο Θεός εκείνος που τους είχε οδηγήσει τόσο μακριά. Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε πλήρες σκοτάδι, και αυτοί σκόνταψαν, έχασαν από τα μάτια τους τον σκοπό και τον Ιησού, και έπεσαν από την οδό κάτω στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο που βρισκόταν από κάτω». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

Ήταν το φως της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου στην αρχή και στο τέλος. Ήταν ο Ιησούς (ο Ἅγιος τοῦ Ἰσραήλ) του οποίου την παρουσία εμπρός τους επιθυμούσαν να παύσουν. Το φως από τον ένδοξο δεξιό βραχίονα του Ιησού ήταν το φως της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου, όπως παριστάνεται επάνω στις «πλάκες» που σημειώθηκαν στο «βιβλίο». Η απόρριψη από τα «ψευδόμενα τέκνα» του μηνύματος της Κραυγῆς του Μεσονυκτίου του Χριστού, και της οδού επάνω στην οποία έπρεπε να βαδίζουν, επέφερε επ’ αυτούς την κρίση του Θεού, καθώς έπεφταν από την οδό. Το «υψηλόν τείχος» που συντρίβεται αιφνιδίως είναι το «τείχος» του χωρισμού εκκλησίας και κράτους, το οποίο καταστρέφεται με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η κρίση εκείνη έρχεται «αιφνιδίως εν μιά στιγμή», και θα είναι «ως η σύντριψις αγγείου κεραμέως, το οποίον συντρίβεται εις τεμάχια». Είναι η κρίση που συνδέεται με την ανατροπή του σατανικού συμβόλου του «καθημερινού» και με την ταύτισή του ως συμβόλου του Χριστού.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Βεβαίως η ανατροπή σας των πραγμάτων θα λογισθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι μήπως το έργο θα είπει περί εκείνου που το έκαμε, Δεν με έκαμε; ή μήπως το πλάσμα θα είπει περί εκείνου που το έπλασε, Δεν είχε σύνεση; Ησαΐας 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

Το «καθημερινόν» είναι η προφητική αλήθεια που συνδέει μεταξύ τους τα τέσσερα εδάφια στο Δανιήλ δώδεκα, τα οποία προσδιορίζουν τη διάκριση μεταξύ των ασεβών και των σοφών. Το «καθημερινόν» είναι η αλήθεια που μισείται από εκείνους που δέχονται ισχυρή πλάνη στη Β΄ Θεσσαλονικείς. Το «καθημερινόν» αντιπροσωπεύει την επιθυμία των «ψευδομένων τέκνων» να κάνουν τον Άγιο του Ισραήλ να φύγει από τον δρόμο τους. Και η τιμωρία τους παριστάνεται με τη συντριβή ενός αγγείου κεραμέως, και ό,τι απομένει αποτελεί απεικόνιση της χαμένης καταστάσεως των μωρών παρθένων, διότι από τα θραυσμένα και εναπομείναντα τεμάχια εκείνου του συντετριμμένου αγγείου του κεραμέως, «δεν θα ευρεθεί» «όστρακο για να πάρει κανείς φωτιά από την εστία, ή για να αντλήσει με αυτό νερό από τον λάκκο».

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

Τόσο το «πῦρ» όσο και το «ὕδωρ» αποτελοῦν σύμβολα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως καὶ τὸ ἔλαιον στὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων. Ὅταν ἡ Κραυγὴ τοῦ Μεσονυκτίου ἔλθῃ αἰφνιδίως, ἐν μιᾷ στιγμῇ, ὅπως συνέβη στὴ συνάθροιση κατασκηνώσεως τοῦ Exeter τὸν Αὔγουστο τοῦ 1844, θὰ εἶναι ἀδύνατον γιὰ τὰ «ψευδόμενα τέκνα» νὰ βροῦν ἔλαιον (ὕδωρ ἢ πῦρ). Εἶχαν κληθῇ νὰ «ἐπιστρέψουν» μετὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση, ὅπως ὁ Ἰερεμίας, ἀλλὰ ἀρνήθηκαν.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Εὑρέθησαν οἱ λόγοι σου, καὶ κατέφαγον αὐτούς· καὶ ὁ λόγος σου ἐγένετό μοι χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις τῆς καρδίας μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐπικέκληται ἐπ’ ἐμέ, Κύριε, Θεὲ τῶν δυνάμεων. Δὲν ἐκάθισα ἐν συναγωγῇ χλευαστῶν, οὐδὲ εὐφράνθηκα· ἐκάθισα μόνος, ἐξαιτίας τῆς χειρός σου· διότι μὲ ἐγέμισες ἀγανακτήσεως. Διὰ τί ὁ πόνος μου εἶναι διαπαντός, καὶ τὸ τραῦμά μου ἀνίατο, ἀρνούμενο νὰ ἰαθῇ; Θέλεις ἄρα γε νὰ εἶσαι πρὸς ἐμέ ὡς ψεύστης, ὡς ὕδατα ποὺ ἐκλείπουν; Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει ὁ Κύριος· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς, τότε θὰ σὲ ἐπαναφέρω, καὶ θὰ σταθῇς ἐνώπιόν μου· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τὸ τίμιον ἀπὸ τοῦ ἀναξίου, θὰ εἶσαι ὡς τὸ στόμα μου· αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σέ, ἀλλὰ σὺ μὴ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς. Καὶ θὰ σὲ καταστήσω πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ὡς τείχος χάλκινον ὀχυρωμένον· καὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπερισχύσουν κατὰ σοῦ· διότι ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ, γιὰ νὰ σὲ σώζω καὶ νὰ σὲ λυτρώνω, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θὰ σὲ ἐλευθερώσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν πονηρῶν, καὶ θὰ σὲ λυτρώσω ἀπὸ τὸ χέρι τῶν φοβερῶν. Ιερεμίας 15:16–21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

Ο Ιερεμίας αντιπροσωπεύει εκείνους που επέστρεψαν μετά την πρώτη απογοήτευση. Εκείνους που εισήλθαν στο έργο του να διαχωρίζουν «το τίμιον από του αχρείου», ώστε να «στέκονται ενώπιον» του Κυρίου και να είναι ως το «στόμα» του Κυρίου. Αυτοί είναι εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο, ως κατανοούντες την διασκορπισμένη κατάστασή τους, και κατόπιν προσευχόμενοι την προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι. Αυτοί είναι εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τους σκοπούς του Δανιήλ, του Ιερεμίου και του Αββακούμ, οι οποίοι αντιδιαστέλλονται προς τα «τέκνα τα ψευδή». Τα «τέκνα τα ψευδή» εκλήθησαν επίσης από «τον Άγιον του Ισραήλ», όταν είπε: «διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· εν τη επιστροφή και αναπαύσει θέλετε σωθή· εν ησυχία και πεποιθήσει θέλει είσθαι η δύναμίς σας· και δεν ηθελήσατε».

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Τα κοσμήματα του Μίλλερ είναι οι αλήθειες που παριστάνονται επάνω στους πίνακες του Αββακούμ, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη δοκιμασία του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία παράγει δύο τάξεις προσκυνητών. Το σύμβολο της αποστασίας που εκδηλώνεται εναντίον εκείνων των κοσμημάτων είναι «το καθημερινόν». Ο Μίλλερ ήταν ακριβής στην κατανόησή του περί του «καθημερινού», αλλά η κατανόησή του ήταν περιορισμένη από την ιστορία μέσα στην οποία έζησε, και τα κοσμήματα που είχε εντολή να τοποθετήσει επάνω στην τράπεζα στο μέσον του δωματίου του τώρα λάμπουν δέκα φορές φωτεινότερα απ’ ό,τι όταν ο Μίλλερ τα τοποθέτησε για πρώτη φορά επάνω στην τράπεζά του. Τώρα βρίσκονται μέσα σε λειψανοθήκη μεγαλύτερη, διότι η λειψανοθήκη τώρα αντιπροσωπεύει όχι μόνον τη Βίβλο, όπως συνέβαινε στην εποχή του Μίλλερ, αλλά τώρα αντιπροσωπεύει τόσο τη Βίβλο όσο και το Πνεύμα της Προφητείας.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

Αυτοί είναι οι δύο μάρτυρες που παράγουν το δοκιμαστικό φως κατά τις έσχατες ημέρες, και αυτοί είναι οι δύο μάρτυρες που καθίστανται πρωτεύον πεδίο μάχης κατά τις έσχατες ημέρες. Ο Μίλλερ είδε τη μάχη, διότι στο όνειρό του πήραν την κασετίνα του (την Αγία Γραφή) και την καταξέσχισαν. Ο Ιωάννης, εκπροσωπώντας «τους σοφούς» κατά τις έσχατες ημέρες, «ήμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού». Ο Ιωάννης διωκόταν επειδή επίστευε το μήνυμα τόσο της Αγίας Γραφής όσο και των γραπτών της Έλλεν Ουάιτ.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση των αληθειών που παριστάνονται από το όραμα του ποταμού Ουλαΐ, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798, στο επόμενο άρθρο.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «Δὲν ἔχομεν τίποτε νὰ φοβηθοῦμεν γιὰ τὸ μέλλον, ἐκτὸς ἐὰν λησμονήσωμεν τὴν ὁδὸν διὰ τῆς ὁποίας ὁ Κύριος μᾶς ὡδήγησεν, καὶ τὴν διδασκαλίαν Αὐτοῦ εἰς τὴν παρελθοῦσαν ἱστορίαν μας.» Life Sketches, 196.

Back to Articles