Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fifteen

Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Δεκαπέντε

Number Fifteen

Αριθμός Δεκαπέντε

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

I contend that it is important to understand the connection of the symbol of four generations with the latter rain message to have the best hope of recognizing the significance of the opening four verses of Joel chapter one. Joel sings the song of the vineyard, but his opening stanza is the covenant’s prophetic association with four generations.

Υποστηρίζω ότι είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη σύνδεση του συμβόλου των τεσσάρων γενεών με το μήνυμα της όψιμης βροχής, ώστε να έχουμε την καλύτερη ελπίδα να αναγνωρίσουμε τη σημασία των τεσσάρων πρώτων εδαφίων του πρώτου κεφαλαίου του Ιωήλ. Ο Ιωήλ άδει το άσμα του αμπελώνος, αλλά η εναρκτήρια στροφή του είναι η προφητική συσχέτιση της διαθήκης με τέσσερις γενεές.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Και είπε προς τον Άβραμ· Γνώριζε με βεβαιότητα ότι το σπέρμα σου θα είναι πάροικος σε γη που δεν θα είναι δική τους, και θα τους δουλεύσει· και εκείνοι θα τους καταθλίψουν τετρακόσια έτη. Και επίσης το έθνος, το οποίο θα υπηρετήσουν, εγώ θα το κρίνω· και έπειτα θα εξέλθουν με μεγάλη περιουσία. Και εσύ θα απέλθεις προς τους πατέρες σου εν ειρήνη· θα ταφείς σε καλό γήρας. Αλλά κατά την τετάρτη γενεά θα επανέλθουν εδώ· διότι η ανομία των Αμορραίων δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί. Γένεσις 15:13–16.

This passage is the prophecy that was fulfilled through the life of Moses. When the book of Joel begins the song of the vineyard by referencing four generations of escalating destruction, it is aligning the book of Joel with the prophetic fourth and final generation. That generation is Peter’s “chosen generation” who have been called out of darkness into His “marvelous light.” They are contrasted with their generational counterpart represented as a generation of vipers. That fourth and final generation is represented by John, who is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who “are called, and chosen, and faithful.”

Αυτό το χωρίο είναι η προφητεία που εκπληρώθηκε μέσω της ζωής του Μωυσή. Όταν το βιβλίο του Ιωήλ αρχίζει το άσμα του αμπελώνος κάνοντας αναφορά σε τέσσερις γενεές κλιμακούμενης καταστροφής, εναρμονίζει το βιβλίο του Ιωήλ με την προφητική τέταρτη και τελική γενεά. Εκείνη η γενεά είναι η «εκλεκτή γενεά» του Πέτρου, η οποία εκλήθη εκ του σκότους εις το «θαυμαστόν αυτού φως». Αντιπαραβάλλονται προς το αντίστοιχο γενεαλογικό τους αντίθετο, το οποίο παριστάνεται ως γενεά εχιδνών. Εκείνη η τέταρτη και τελική γενεά παριστάνεται από τον Ιωάννη, ο οποίος είναι σύμβολο των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι «είναι κεκλημένοι, και εκλεκτοί, και πιστοί».

Called at 9/11, chosen in the Midnight Cry and faithful at the Sunday law crisis, just as the Levites were faithful in Aarons and Jeroboams’ golden calf rebellions. The souls who are purified as silver in Malachi three, are Levites who are chosen during the message of the Midnight Cry, for the sealing is accomplished with, and by, an outpouring of the Holy Spirit.

Κληθέντες στο 9/11, εκλεγμένοι κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου και πιστοί κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, καθώς οι Λευίτες υπήρξαν πιστοί στις αποστασίες του χρυσού μόσχου του Ααρών και του Ιεροβοάμ. Οι ψυχές που καθαρίζονται ως άργυρος στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία είναι Λευίτες, οι οποίοι εκλέγονται κατά το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, διότι η σφράγιση επιτελείται με, και διά, εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος.

In the previous article we brought out lines from the history of Moses, who Sister White identifies as the alpha of Bible prophecy, who prophetically connects with Christ as the omega of Bible prophecy. Moses is the foundation stone and Christ is the capstone. They both are symbols of deliverance from sin, as represented by the deliverance from Egypt with Moses. Yet all the manifestations of the power of God that occurred at the hands of Moses, were far surpassed, when Christ confirmed the covenant with many for one week. Moses is the alpha and Christ is the omega, and the omega is the number “22” and the alpha is the number “1.”

Στο προηγούμενο άρθρο αναδείξαμε γραμμές από την ιστορία του Μωυσή, τον οποίο η Αδελφή White προσδιορίζει ως το άλφα της βιβλικής προφητείας, ο οποίος συνδέεται προφητικά με τον Χριστό ως το ωμέγα της βιβλικής προφητείας. Ο Μωυσής είναι ο θεμέλιος λίθος και ο Χριστός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Και οι δύο είναι σύμβολα απελευθερώσεως από την αμαρτία, όπως παριστάνεται από την απελευθέρωση από την Αίγυπτο με τον Μωυσή. Όμως όλες οι εκδηλώσεις της δυνάμεως του Θεού που έλαβαν χώρα δια χειρός Μωυσέως, ξεπεράστηκαν κατά πολύ όταν ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα. Ο Μωυσής είναι το άλφα και ο Χριστός είναι το ωμέγα, και το ωμέγα είναι ο αριθμός «22» και το άλφα είναι ο αριθμός «1».

Dealing with Moses we find the deliverance which pervades his prophetic testimony is set within water. His deliverance from the water of the Nile at his birth, typified Noah in the ark. The baptism at the Red Sea aligns with Noah and the eight within the ark, which in turn aligns with the baptism of Joshua at the Jordan River, that was repeated by Christ at the very same spot. The testimony of Moses begins with deliverance at the Nile River and ends at the banks of the Jordan River. The baptism of Christ was His anointing to witness for three and a half years leading up to His death, which was represented at the beginning at His baptism. At His resurrection there was a few drops until the full outpouring at Pentecost.

Ασχολούμενοι με τον Μωυσή, διαπιστώνουμε ότι η λύτρωση η οποία διαπερνά την προφητική του μαρτυρία τοποθετείται μέσα στο ύδωρ. Η διάσωσή του από τα ύδατα του Νείλου κατά τη γέννησή του προεικόνιζε τον Νώε μέσα στην κιβωτό. Το βάπτισμα στην Ερυθρά Θάλασσα αντιστοιχεί προς τον Νώε και τους οκτώ μέσα στην κιβωτό, πράγμα το οποίο, με τη σειρά του, αντιστοιχεί προς το βάπτισμα του Ιησού του Ναυή στον ποταμό Ιορδάνη, το οποίο επαναλήφθηκε από τον Χριστό στο ίδιο ακριβώς σημείο. Η μαρτυρία του Μωυσή αρχίζει με λύτρωση στον ποταμό Νείλο και τελειώνει στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη. Το βάπτισμα του Χριστού ήταν το χρίσμα Του για να μαρτυρήσει επί τριάμισι έτη, οδηγώντας στον θάνατό Του, ο οποίος παριστάνετο στην αρχή κατά το βάπτισμά Του. Κατά την ανάστασή Του υπήρξαν ολίγες σταγόνες έως την πλήρη έκχυση κατά την Πεντηκοστή.

God’s covenant promise to mankind begins with Noah, and His covenant promise to a chosen people through Abraham was fulfilled with Moses. Moses the alpha typified Jesus the omega who would come and confirm the covenant with “many,” not just a chosen people. As a type of Christ, Moses’ birth aligns with the covenant given to Noah, with the rainbow as the sign for all people. Moses also aligns with the covenant given to a chosen people, with circumcision as the sign for the chosen people. Moses’ covenant work was with “many,” not simply a chosen people. If that had not been the case, they would not have been constantly plagued by the mixed multitude.

Η διαθηκική υπόσχεση του Θεού προς την ανθρωπότητα αρχίζει με τον Νώε, και η διαθηκική Του υπόσχεση προς έναν εκλεκτό λαό μέσω του Αβραάμ εκπληρώθηκε με τον Μωυσή. Ο Μωυσής, το άλφα, προεικόνιζε τον Ιησού, το ωμέγα, ο οποίος επρόκειτο να έλθει και να βεβαιώσει τη διαθήκη με «πολλούς», όχι μόνον με έναν εκλεκτό λαό. Ως τύπος του Χριστού, η γέννηση του Μωυσή εναρμονίζεται με τη διαθήκη που δόθηκε στον Νώε, με το ουράνιο τόξο ως σημείο για όλους τους ανθρώπους. Ο Μωυσής εναρμονίζεται επίσης με τη διαθήκη που δόθηκε σε έναν εκλεκτό λαό, με την περιτομή ως σημείο για τον εκλεκτό λαό. Το διαθηκικό έργο του Μωυσή ήταν με «πολλούς», όχι απλώς με έναν εκλεκτό λαό. Εάν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα μαστίζονταν διαρκώς από το σύμμεικτο πλήθος.

In the middle of all the various ‘waters of deliverance’ represented throughout the life of Moses, the baptism at Bethabara on the Jordan River connects the beginning of ancient Israel’s covenant history in the Promised Land with the end of its history, during the week that Christ confirmed the covenant with many. Christ’s baptism aligns with ancient Israel’s baptism and both histories speak to His resurrection when He breathed a few drops of rain, before the plentiful showers at Pentecost fifty days later. The entire line of alpha and omega in terms of Moses to Christ is portrayed within the waters of deliverance.

Στο μέσον όλων των διαφόρων «υδάτων λυτρώσεως» που παριστάνονται καθ’ όλη τη ζωή του Μωυσή, το βάπτισμα στη Βηθαβαρά, στον ποταμό Ιορδάνη, συνδέει την αρχή της διαθηκικής ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας με το τέλος της ιστορίας του, κατά την εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς. Το βάπτισμα του Χριστού αντιστοιχεί προς το βάπτισμα του αρχαίου Ισραήλ, και αμφότερες οι ιστορίες μαρτυρούν περί της αναστάσεώς Του, όταν ανέπνευσε ολίγες σταγόνες βροχής, πριν από τις άφθονες βροχές κατά την Πεντηκοστή, πενήντα ημέρες αργότερα. Ολόκληρη η γραμμή του άλφα και του ωμέγα, από τον Μωυσή έως τον Χριστό, απεικονίζεται μέσα στα ύδατα λυτρώσεως.

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> «Διδάσκοντας αυτούς τους μαθητές, ο Ιησούς έδειξε τη σπουδαιότητα της Παλαιάς Διαθήκης ως μαρτυρίας για την αποστολή Του. Πολλοί ομολογούντες Χριστιανοί σήμερα απορρίπτουν την Παλαιά Διαθήκη, ισχυριζόμενοι ότι δεν έχει πλέον καμία χρησιμότητα. Αλλά αυτή δεν είναι η διδασκαλία του Χριστού. Τόσο μεγάλη αξία της απέδιδε, ώστε κάποτε είπε: “Εάν δεν ακούουν τον Μωυσή και τους προφήτες, ούτε κι αν κάποιος αναστηθεί εκ νεκρών θα πεισθούν.” Λουκάς 16:31.»

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.” The Desire of Ages, 799.

> «Είναι η φωνή του Χριστού που ομιλεί διά των πατριαρχών και των προφητών, από τις ημέρες του Αδάμ έως και τις καταληκτικές σκηνές του χρόνου. Ο Σωτήρας αποκαλύπτεται στην Παλαιά Διαθήκη εξίσου καθαρά όσο και στην Καινή. Είναι το φως που προέρχεται από το προφητικό παρελθόν εκείνο που αναδεικνύει με σαφήνεια και ωραιότητα τη ζωή του Χριστού και τις διδασκαλίες της Καινής Διαθήκης. Τα θαύματα του Χριστού αποτελούν απόδειξη της θεότητός Του· αλλά ισχυρότερη απόδειξη ότι Αυτός είναι ο Λυτρωτής του κόσμου βρίσκεται στη σύγκριση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης με την ιστορία της Καινής». Ο Πόθος των Αιώνων, 799.

In the articles addressing the book of Joel, we have been “comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New,” and also the history of modern spiritual Israel. Whether it is the Old or New Testaments or the history of the three angels that began in 1798, all of those lines are represented as “the voice of Christ.” The written testimony of the Bible and the Spirit of Prophecy is the voice of Christ, and the voice of Christ, is the voice of He who is the Word of God.

Στα άρθρα που πραγματεύονται το βιβλίο του Ιωήλ, «συγκρίναμε τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης με την ιστορία της Καινής», καθώς και με την ιστορία του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Είτε πρόκειται για την Παλαιά ή την Καινή Διαθήκη είτε για την ιστορία των τριών αγγέλων που άρχισε το 1798, όλες αυτές οι γραμμές παρουσιάζονται ως «η φωνή του Χριστού». Η γραπτή μαρτυρία της Βίβλου και του Πνεύματος της Προφητείας είναι η φωνή του Χριστού, και η φωνή του Χριστού είναι η φωνή Εκείνου ο οποίος είναι ο Λόγος του Θεού.

The “voice” of the Word of God, is God’s message as represented in His written Word. His message in the last days is the message of the latter rain, which includes a former rain, followed by a former and latter rain, according to Joel.

Η «φωνή» του Λόγου του Θεού είναι το μήνυμα του Θεού, όπως αυτό παρουσιάζεται στον γραπτό Του Λόγο. Το μήνυμά Του κατά τις έσχατες ημέρες είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο περιλαμβάνει μια πρώιμη βροχή, ακολουθούμενη από πρώιμη και όψιμη βροχή, σύμφωνα με τον Ιωήλ.

John the Revelator represents the one hundred and forty-four thousand who return to the old paths, for he hears a “voice” behind him. The “voice” behind is the voice of Christ “from the days of Adam” onward.

Ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής αντιπροσωπεύει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που επιστρέφουν στις αρχαίες οδούς, διότι ακούει μία «φωνή» πίσω του. Η «φωνή» που είναι πίσω του είναι η φωνή του Χριστού «από των ημερών του Αδάμ» και εξής.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:12.

> Καὶ ἐστράφην διὰ νὰ ἴδω τὴν φωνὴν ἥτις ἐλάλει μετ’ ἐμοῦ. Καὶ ἀφού ἐστράφην, εἶδον ἑπτὰ χρυσᾶ λυχνίας. Ἀποκάλυψις 1:12.

The verse represents a break in chapter one, for up until the previous verse John was in the isle which is called Patmos, but in verse twelve he turns, and from there on John is in the Heavenly Sanctuary. When he turns, he is doing so, for in verse ten he had heard a voice from behind.

Το εδάφιο αυτό σηματοδοτεί μια τομή στο πρώτο κεφάλαιο, διότι έως το προηγούμενο εδάφιο ο Ιωάννης βρισκόταν στη νήσο που καλείται Πάτμος, αλλά στο δωδέκατο εδάφιο στρέφεται, και από εκεί και έπειτα ο Ιωάννης βρίσκεται στο Επουράνιο Αγιαστήριο. Όταν στρέφεται, το πράττει αυτό, διότι στο δέκατο εδάφιο είχε ακούσει μια φωνή πίσω του.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην ὡς σάλπιγγος, λεγούσης· Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος· καὶ, Ὃ βλέπεις, γράψον εἰς βιβλίον, καὶ πέμψον αὐτὸ εἰς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· εἰς Ἔφεσον, καὶ εἰς Σμύρναν, καὶ εἰς Πέργαμον, καὶ εἰς Θυάτειρα, καὶ εἰς Σάρδεις, καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν, καὶ εἰς Λαοδίκειαν. Ἀποκάλυψις 1:10, 11.

John represents those who hear the voice of Christ behind them. He hears Jeremiah’s trumpet message to return to the old paths, the paths the wicked refused to walk in and the warning trumpet they refuse to listen to. John listened, and the voice behind him identified himself as Alpha and Omega—the One who illustrates the new path, with the old path.

Ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει εκείνους που ακούν τη φωνή του Χριστού πίσω τους. Ακούει το κηρυκτικό μήνυμα της σάλπιγγας του Ιερεμία να επιστρέψουν στις αρχαίες οδούς, στις οδούς στις οποίες οι ασεβείς αρνήθηκαν να περπατήσουν, καθώς και την προειδοποιητική σάλπιγγα που αρνούνται να ακούσουν. Ο Ιωάννης άκουσε, και η φωνή πίσω του προσδιόρισε τον εαυτό της ως το Άλφα και το Ωμέγα—Εκείνον που φανερώνει τη νέα οδό, μαζί με την παλαιά οδό.

> And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. Revelation 1:13–16.

> Και εν μέσω των επτά λυχνιών κάποιον όμοιον με Υιόν ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη χιτώνα και περιεζωσμένον περί το στήθος με χρυσή ζώνη. Η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες ήσαν λευκαί ως έριον, λευκαί ως χιών· και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός· και οι πόδες αυτού όμοιοι με χαλκολίβανον, ως πεπυρωμένοι εν καμίνω· και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών. Και είχε εν τη δεξιά αυτού χειρί επτά αστέρας· και εκ του στόματος αυτού εξήρχετο ρομφαία δίστομος οξεία· και η όψις αυτού ήτο ως ο ήλιος φαίνει εν τη δυνάμει αυτού. Αποκάλυψις 1:13–16.

In verse twelve John turns around and sees a vision of Christ which Sister White aligns with the vision of Christ that Daniel had, which is the vision Isaiah, Jeremiah, Ezekiel and Paul had.

Στο δωδέκατο εδάφιο ο Ιωάννης στρέφεται και βλέπει ένα όραμα του Χριστού, το οποίο η αδελφή White συσχετίζει με το όραμα του Χριστού που είχε ο Δανιήλ, δηλαδή με το όραμα που είχαν ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ και ο Παύλος.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> «Με ειλικρινή πόθο προσβλέπω στον καιρό κατά τον οποίο τα γεγονότα της ημέρας της Πεντηκοστής θα επαναληφθούν με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι τότε. Ο Ιωάννης λέγει: “Εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην· καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ.” Τότε, όπως κατά την εποχή της Πεντηκοστής, ο λαός θα ακούσει την αλήθεια να του κηρύττεται, ο καθένας στη δική του γλώσσα.»

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him [Adam and Ezekiel’s valley of bones], and can touch the lips with a live coal from off the altar [Isaiah], and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed [Isaiah’s other tongue], and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement [Malachi’s Levites], and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «Ο Θεός μπορεί να εμφυσήσει νέα ζωή σε κάθε ψυχή που επιθυμεί ειλικρινώς να Τον υπηρετεί [ο Αδάμ και η κοιλάδα των οστών του Ιεζεκιήλ], και μπορεί να αγγίξει τα χείλη με ζωντανό άνθρακα από το θυσιαστήριο [Ησαΐας], και να τα καταστήσει εύγλωττα στην αίνεσή Του. Χιλιάδες φωνές θα εμποτισθούν με τη δύναμη να διακηρύξουν τις θαυμαστές αλήθειες του Λόγου του Θεού. Η τραυλίζουσα γλώσσα θα λυθεί [η άλλη γλώσσα του Ησαΐα], και οι δειλοί θα ενδυναμωθούν ώστε να δώσουν θαρραλέα μαρτυρία υπέρ της αλήθειας. Είθε ο Κύριος να βοηθήσει τον λαό Του να καθαρίσει τον ναό της ψυχής από κάθε μίασμα [οι Λευίτες του Μαλαχία], και να διατηρεί τόσο στενή σύνδεση με Αυτόν, ώστε να γίνει μέτοχος της όψιμης βροχής όταν αυτή θα εκχυθεί». Review and Herald, 20 Ιουλίου 1886.

The vision we are considering includes the description of Christ’s voice. When John turns and hears Christ’s voice, it is as the sound of “many waters.” When Christ’s voice speaks of His covenant with men or with a chosen people it is associated with many waters. The message of Daniel seven through nine was unsealed in 1798, and then, in 1989 the message of Daniel ten through twelve was unsealed. 1798 is associated with the voice of the Ulai River and 1989 is the voice of the Hiddekel River.

Το όραμα που εξετάζουμε περιλαμβάνει την περιγραφή της φωνής του Χριστού. Όταν ο Ιωάννης στρέφεται και ακούει τη φωνή του Χριστού, είναι ως ήχος «υδάτων πολλών». Όταν η φωνή του Χριστού ομιλεί για τη διαθήκη Του με ανθρώπους ή με εκλεκτό λαό, συνδέεται με ύδατα πολλά. Το μήνυμα του Δανιήλ επτά έως εννέα αποσφραγίστηκε το 1798, και έπειτα, το 1989, αποσφραγίστηκε το μήνυμα του Δανιήλ δέκα έως δώδεκα. Το 1798 συνδέεται με τη φωνή του ποταμού Ουλάι και το 1989 είναι η φωνή του ποταμού Χιδδέκελ.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδεκέλ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και όλα τα προειρημένα γεγονότα σύντομα θα λάβουν χώρα.» Testimonies to Ministers, 112.

The River Jordan is the link between the alpha covenant history and the omega covenant history of ancient Israel. The word Jordan means ‘descender’ and represents Christ ‘the great descender.’

Ο Ποταμός Ιορδάνης αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της ιστορίας της διαθήκης άλφα και της ιστορίας της διαθήκης ωμέγα του αρχαίου Ισραήλ. Η λέξη Ιορδάνης σημαίνει «καταβαίνων» και αντιπροσωπεύει τον Χριστό, «τον μέγα καταβαίνοντα».

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–9.

> Ας είναι εν υμίν το αυτό φρόνημα, το οποίον ήτο και εν Χριστώ Ιησού· όστις, υπάρχων εν μορφή Θεού, δεν εθεώρησε αρπαγήν το να είναι ίσα με τον Θεόν· αλλ’ εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσε εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Φιλιππησίους 2:5–9.

The Jordan River represents Christ ‘the great descender’ and the Jordan is the connection between the alpha and omega history of the chosen people of God, who were given a vineyard to maintain. Moses’ waters of deliverance represent the voice of Christ, that can be heard if a soul would but turn around, to hear ‘the voice behind them,’ and the voice they would then hear is—the voice of many waters. From the flood of Noah to the destruction of Jerusalem in 70 AD, waters of deliverance are set forth as waymarks for God’s covenant people. Those waymarks represent the internal history of God’s final covenant people, the one hundred and forty-four thousand. The water that supplies the Jordan River originates in the dew and snow that accumulates in the Hermon mountains, which form the head waters of the Jordan River.

Ο ποταμός Ιορδάνης αντιπροσωπεύει τον Χριστό, «τον μέγαν καταβάτην», και ο Ιορδάνης αποτελεί τη σύνδεση μεταξύ της άλφα και της ωμέγα ιστορίας του εκλεκτού λαού του Θεού, στον οποίο εδόθη αμπελών προς διατήρησιν. Τα ύδατα της λυτρώσεως του Μωυσέως αντιπροσωπεύουν τη φωνή του Χριστού, η οποία δύναται να ακουσθεί, εάν μόνον μία ψυχή στραφεί, διά να ακούσει «τη φωνήν όπισθέν της», και η φωνή την οποία τότε θα ακούσει είναι—η φωνή πολλών υδάτων. Από τον κατακλυσμό του Νώε έως την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., ύδατα λυτρώσεως προβάλλονται ως οδοδείκται για τον λαό της διαθήκης του Θεού. Οι οδοδείκται αυτοί αντιπροσωπεύουν την εσωτερική ιστορία του τελικού λαού της διαθήκης του Θεού, των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το ύδωρ που τροφοδοτεί τον ποταμό Ιορδάνη προέρχεται από τη δρόσο και τη χιόνα που συσσωρεύονται στα όρη του Αερμών, τα οποία σχηματίζουν τας πηγάς του Ιορδάνου.

> A Song of degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> ᾨδὴ τῶν ἀναβαθμῶν. Τοῦ Δαβίδ. Ἰδοὺ πόσον καλὸν καὶ πόσον τερπνὸν εἶναι τὸ κατοικεῖν τοὺς ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό ἐν ἑνότητι! Εἶναι ὡς τὸ πολύτιμον μύρον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὸν πώγωνα, τὸν πώγωνα τοῦ Ἀαρών, τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὸ κράσπεδον τῶν ἐνδυμάτων αὐτοῦ· ὡς ἡ δρόσος τοῦ Ἑρμών, καὶ ὡς ἡ δρόσος ἡ καταβαίνουσα ἐπὶ τὰ ὄρη τῆς Σιών· διότι ἐκεῖ προσέταξε ὁ Κύριος τὴν εὐλογίαν, ζωὴν εἰς τὸν αἰῶνα. Ψαλμοί 133:1–3.

Those waters also produce the grotto of Pan, a deep pool, set within a cave located in Panium of Daniel 11:13–15, and Caesarea Philippi in the days of Peter. The head waters of the Jordan River also produce the satanic pool of the grotto of Pan. The voice of many waters identifies that the great controversy between Christ and Satan originated in the high mountain peaks of the Hermon mountains.

Τα ύδατα εκείνα σχηματίζουν επίσης το σπήλαιο του Πάνα, μια βαθιά δεξαμενή, τοποθετημένη μέσα σε σπήλαιο που βρίσκεται στο Πανεάς του Δανιήλ 11:13–15 και στην Καισάρεια Φιλίππου κατά τις ημέρες του Πέτρου. Οι πηγές του Ιορδάνου ποταμού σχηματίζουν επίσης τη σατανική δεξαμενή του σπηλαίου του Πάνα. Η φωνή πολλών υδάτων υποδεικνύει ότι η μεγάλη διαμάχη μεταξύ του Χριστού και του Σατανά προήλθε από τις υψηλές κορυφές των ορέων του Ερμών.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Και εγώ σου λέγω επίσης ότι συ είσαι ο Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου· και πύλαι άδου δεν θέλουσιν κατισχύσει αυτής. Ματθαίος 16:18.

The name “Hermon” means “sacred, consecrated, devoted, or set apart,” and is a symbol of Heaven, the source of all water and the beginning of the great controversy as represented by “the gates of hell,” which was the label Jesus attached to the grotto of Pan, when at Caesarea Philippi. In that setting Simon Barjona's name was changed to Peter. Simon means ‘one who hears,’ and Barjona means ‘son of the dove.’ Simon was a symbol of the soul who heard the message of Jesus baptism that was represented by the Holy Spirit in the form of a dove. As one who heard the message of Christ’s baptism, Peter is changed, representing the 144,000. Peter was sealed while at Panium, which is verses thirteen through fifteen of Daniel eleven.

Το όνομα «Ερμών» σημαίνει «ἱερός, καθιερωμένος, αφιερωμένος ή ξεχωρισμένος» και αποτελεί σύμβολο του Ουρανού, της πηγής όλων των υδάτων και της αρχής της μεγάλης διαμάχης, όπως αυτή παριστάνεται από «τις πύλες του άδου», χαρακτηρισμό που ο Ιησούς προσάρτησε στο σπήλαιο του Πανός, όταν βρισκόταν στην Καισάρεια Φιλίππου. Μέσα σε εκείνο το πλαίσιο, το όνομα του Σίμωνος Βαριωνά μεταβλήθηκε σε Πέτρο. Το Σίμων σημαίνει «εκείνος που ακούει» και το Βαριωνά σημαίνει «υἱός της περιστεράς». Ο Σίμων ήταν σύμβολο της ψυχής που άκουσε το μήνυμα του βαπτίσματος του Ιησού, το οποίο παριστανόταν από το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς. Ως εκείνος που άκουσε το μήνυμα του βαπτίσματος του Χριστού, ο Πέτρος μεταβάλλεται, αντιπροσωπεύοντας τους 144.000. Ο Πέτρος σφραγίστηκε ενώ βρισκόταν στο Πανείο, το οποίο είναι τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα.

From Hermon’s waters, the Jordan river, a symbol of Christ—the great descender concludes His journey at the Dead Sea. From Heaven, where the dew of life originates, Christ descended to the death of the cross, represented by the Dead Sea. The Dead Sea shoreline is the deepest exposed surface land on earth. The Jordon river that descends, descends to the lowest water level on earth, as Christ descended to His death on the cross. From the water of life to the water of death, the River Jordan represents the descent of Christ from heaven to the cross.

Από τα ύδατα του Ερμών, ο ποταμός Ιορδάνης, σύμβολο του Χριστού —του μεγάλου καταβάτου— ολοκληρώνει την πορεία του στη Νεκρά Θάλασσα. Από τον Ουρανό, όπου έχει την προέλευσή της η δρόσος της ζωής, ο Χριστός κατέβηκε έως τον θάνατο του σταυρού, τον οποίο αντιπροσωπεύει η Νεκρά Θάλασσα. Η ακτογραμμή της Νεκράς Θαλάσσης είναι η βαθύτερη εκτεθειμένη επιφάνεια ξηράς επάνω στη γη. Ο ποταμός Ιορδάνης, που κατέρχεται, κατέρχεται έως τη χαμηλότερη στάθμη υδάτων επάνω στη γη, καθώς ο Χριστός κατέβηκε έως τον θάνατό Του επάνω στον σταυρό. Από το ύδωρ της ζωής στο ύδωρ του θανάτου, ο ποταμός Ιορδάνης παριστάνει την κάθοδο του Χριστού από τον ουρανό στον σταυρό.

Important themes of Bible prophecy are associated with water, and Bible prophecy is the voice of Christ, which is a voice of many waters. The whore of Babylon is seated upon many waters, and the waters of the Euphrates are dried up to prepare the way of the kings of the east, and the merchants and kings stand a far off and lament for the ships of Tarshish are destroyed in the midst of the seas, and the covenant of death that the drunkards of Ephraim accepted when the hid themselves under lies, is disannulled by the overwhelming flood of the papal Sunday law.

Σημαντικά θέματα της βιβλικής προφητείας συνδέονται με το ύδωρ, και η βιβλική προφητεία είναι η φωνή του Χριστού, η οποία είναι φωνή υδάτων πολλών. Η πόρνη της Βαβυλώνος κάθεται επί υδάτων πολλών, και τα ύδατα του Ευφράτου ξηραίνονται, για να ετοιμασθεί η οδός των βασιλέων από ανατολών, και οι έμποροι και οι βασιλείς στέκονται από μακρόθεν και θρηνούν, διότι τα πλοία της Θαρσείς καταστρέφονται εν μέσω των θαλασσών, και η διαθήκη με τον θάνατο, την οποία εδέχθησαν οι μέθυσοι του Εφραΐμ όταν εκρύβησαν υπό το ψεύδος, ακυρούται από τον υπερχειλίζοντα κατακλυσμό του παπικού νόμου της Κυριακής.

When Sister White references the “great rivers of Shinar,” she is addressing the Tigris and Euphrates Rivers. Those waters can be traced back to the Garden of Eden where they are the third and fourth river to come out of Eden.

Όταν η αδελφή Γουάιτ αναφέρεται στους «μεγάλους ποταμούς της Σεναάρ», εννοεί τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη. Τα ύδατα αυτά μπορούν να αναχθούν μέχρι τον Κήπο της Εδέμ, όπου αποτελούν τον τρίτο και τον τέταρτο ποταμό που εξέρχεται από την Εδέμ.

> And the name of the third river is Hiddekel: that is it which goeth toward the east of Assyria. And the fourth river is Euphrates. Genesis 2:14.

> Και το όνομα του τρίτου ποταμού είναι Τίγρις· αυτός είναι που ρέει προς τα ανατολικά της Ασσυρίας. Και ο τέταρτος ποταμός είναι ο Ευφράτης. Γένεσις 2:14.

The Hiddekel is the Tigris, and of course, the Euphrates was the Euphrates, though modern historians and theologians disagree. They insist that the Ulai was not a great river, but simply a man-made aqueduct in Persia, not Shinar. Those same human authorities identify that the only two rivers of any note that are associated with Shinar, were the Tigris and Euphrates, and the prophetess states that the Ulai and the Hiddekel were “the great rivers of Shinar.”

Ο Χιδδέκελ είναι ο Τίγρης, και βεβαίως ο Ευφράτης ήταν ο Ευφράτης, αν και οι σύγχρονοι ιστορικοί και θεολόγοι διαφωνούν. Επιμένουν ότι ο Ουλάι δεν ήταν μέγας ποταμός, αλλά απλώς ένα τεχνητό υδραγωγείο στην Περσία, όχι στη Σεναάρ. Οι ίδιες αυτές ανθρώπινες αυθεντίες διατείνονται ότι οι μόνοι δύο ποταμοί κάποιας σημασίας που συνδέονται με τη Σεναάρ ήταν ο Τίγρης και ο Ευφράτης, ενώ η προφήτις δηλώνει ότι ο Ουλάι και ο Χιδδέκελ ήταν «οι μεγάλοι ποταμοί της Σεναάρ».

The prophetess words on the message of water opposes the modern experts, as did the ancient experts—who opposed Noah’s message of water. We are informed that the two visions represented by the two rivers are in the process of fulfillment, and therefore, everything represented within those two visions that were given by “the two great rivers of Shinar,” will soon come to pass. The message associated with those rivers is the voice of Christ, for His voice is as many waters. The Tigris and Euphrates represent a major prophetic theme, and their testimony is related to the covenant that the alpha Moses set forth, which is the same covenant that the omega Christ confirmed.

Τα λόγια τῆς προφήτιδος σχετικά με τὸ μήνυμα τοῦ ὕδατος ἀντιτίθενται πρὸς τοὺς συγχρόνους εἰδικούς, καθὼς καὶ οἱ ἀρχαῖοι εἰδικοὶ ἀντετάχθησαν στὸ μήνυμα τοῦ Νῶε περὶ τοῦ ὕδατος. Πληροφορούμεθα ὅτι οἱ δύο ὁράσεις, αἱ ὁποῖες παρίστανται διὰ τῶν δύο ποταμῶν, βρίσκονται ἐν διαδικασίᾳ ἐκπληρώσεως, καὶ ἐπομένως, ὅλα ὅσα παρίστανται ἐντὸς αὐτῶν τῶν δύο ὁράσεων, αἱ ὁποῖες ἐδόθησαν παρὰ «τῶν δύο μεγάλων ποταμῶν τῆς Σεναάρ», θὰ λάβουν σύντομα χώραν. Τὸ μήνυμα τὸ συνδεόμενον μὲ τοὺς ποταμοὺς ἐκείνους εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, διότι ἡ φωνὴ Αὐτοῦ εἶναι ὡς ὕδατα πολλά. Ὁ Τίγρης καὶ ὁ Εὐφράτης ἀντιπροσωπεύουν ἕνα μείζον προφητικὸ θέμα, καὶ ἡ μαρτυρία των συνδέεται μὲ τὴ διαθήκη τὴν ὁποίαν ὁ ἄλφα Μωυσῆς ἐξέθεσε, καὶ ἡ ὁποία εἶναι ἡ αὐτὴ διαθήκη τὴν ὁποίαν ὁ ὠμέγα Χριστὸς ἐπεβεβαίωσε.

In prophecy the Tigris represents Assyria and the Euphrates is Babylon. In this relation they are the two powers, represented as lions by Jeremiah who would carry first the northern kingdom and thereafter the southern kingdom into captivity.

Στην προφητεία ο Τίγρης αντιπροσωπεύει την Ασσυρία και ο Ευφράτης είναι η Βαβυλώνα. Υπό αυτή τη σχέση αποτελούν τις δύο δυνάμεις, οι οποίες παριστάνονται ως λέοντες από τον Ιερεμία, που θα οδηγούσαν πρώτα το βόρειο βασίλειο και έπειτα το νότιο βασίλειο σε αιχμαλωσία.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> Ο Ισραήλ είναι πρόβατον διασκορπισμένον· λέοντες τον κατεδίωξαν· πρώτον ο βασιλεύς της Ασσυρίας κατέφαγεν αυτόν, και τελευταίως ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, βασιλεύς της Βαβυλώνος, συνέτριψε τα οστά αυτού. Ιερεμίας 50:17.

Both Assyria and Babylon were northern enemies in relation to either kingdom of Israel, and are therefore types of the counterfeit king of the north—the papal power. Essentially the same political and religious traditions were carried out by the two powers that arose from the same cultural setting, but Assyria’s political structure emphasized statecraft, whereas; Babylon emphasized churchcraft, though very similar. Pagan Rome and papal Rome at some levels are identical, but still, pagan Rome represents statecraft and papal Rome churchcraft. Assyria, in prophetic relation to Babylon was a kingdom of statecraft, followed by Babylon a similar power that emphasized churchcraft. Assyria represented pagan Rome and Babylon represents papal Rome. All four of these powers trampled down God’s sanctuary and host. Assyria is associated with the Tigris and Babylon the Euphrates. This is in agreement with the drying up of the Euphrates in the book of Revelation, to prepare the way for the kings of the east as typified by the work of Cyrus in diverting the Euphrates to bring down Babylon. Babylon is the Euphrates; Assyria is the Tigris.

Τόσο η Ασσυρία όσο και η Βαβυλώνα ήσαν βόρειοι εχθροί σε σχέση με καθένα από τα βασίλεια του Ισραήλ, και συνεπώς αποτελούν τύπους του πλαστού βασιλέως του βορρά — της παπικής εξουσίας. Ουσιαστικά, οι ίδιες πολιτικές και θρησκευτικές παραδόσεις ασκήθηκαν από τις δύο δυνάμεις που αναδύθηκαν από το ίδιο πολιτισμικό περιβάλλον, αλλά η πολιτειακή δομή της Ασσυρίας έδινε έμφαση στην κρατική διακυβέρνηση, ενώ η Βαβυλώνα έδινε έμφαση στην εκκλησιαστική διακυβέρνηση, αν και ήσαν πολύ παρόμοιες. Η παγανιστική Ρώμη και η παπική Ρώμη είναι σε ορισμένα επίπεδα ταυτόσημες, αλλά παρ’ όλα αυτά, η παγανιστική Ρώμη αντιπροσωπεύει την κρατική διακυβέρνηση και η παπική Ρώμη την εκκλησιαστική διακυβέρνηση. Η Ασσυρία, σε προφητική σχέση προς τη Βαβυλώνα, ήταν ένα βασίλειο κρατικής διακυβέρνησης, ακολουθούμενο από τη Βαβυλώνα, μια παρόμοια δύναμη που έδινε έμφαση στην εκκλησιαστική διακυβέρνηση. Η Ασσυρία αντιπροσώπευε την παγανιστική Ρώμη και η Βαβυλώνα αντιπροσωπεύει την παπική Ρώμη. Και οι τέσσερις αυτές δυνάμεις καταπάτησαν το αγιαστήριο και τη στρατιά του Θεού. Η Ασσυρία συνδέεται με τον Τίγρη και η Βαβυλώνα με τον Ευφράτη. Αυτό συμφωνεί με την αποξήρανση του Ευφράτη στο βιβλίο της Αποκάλυψης, για να ετοιμασθεί η οδός για τους βασιλείς της ανατολής, όπως προτυπώθηκε από το έργο του Κύρου, ο οποίος εκτροπίασε τον Ευφράτη για να καταβάλει τη Βαβυλώνα. Η Βαβυλώνα είναι ο Ευφράτης· η Ασσυρία είναι ο Τίγρης.

The king of the north in prophecy conquers the world during the Sunday law crisis and thereafter falls, but the conquering is often represented as an overwhelming flood. The story of the king of the north, as represented by Assyria and Babylon, is symbolized by rivers for the story is told by the voice of many waters.

Ο βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ, κατὰ τὴν προφητείαν, κατακτᾷ τὸν κόσμον κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ νόμου τῆς Κυριακῆς καὶ ἔπειτα πίπτει, ἀλλὰ ἡ κατάκτησις συχνὰ παριστᾶται ὡς συντριπτικὸς κατακλυσμός. Ἡ ἱστορία τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ, ὅπως παριστᾶται διὰ τῆς Ἀσσυρίας καὶ τῆς Βαβυλῶνος, συμβολίζεται διὰ ποταμῶν, διότι ἡ ἱστορία διηγεῖται διὰ τῆς φωνῆς ὑδάτων πολλῶν.

The land between the two rivers is called Mesopotamia, which means ‘the land between two rivers.’ The two rivers represent the northern power which God employs to chastise His apostate people by scattering them into captivity. One of the tributary streams of the voice of many waters is found in the name “Padanaram,” which is referenced only ten times in the Scriptures. The first mention is in association with the covenant, for it identifies the blood roots of Rebekah, the wife of Isaac. The verse says:

Η γη μεταξύ των δύο ποταμών ονομάζεται Μεσοποταμία, που σημαίνει «η γη μεταξύ δύο ποταμών». Οι δύο ποταμοί αντιπροσωπεύουν τη βόρεια δύναμη την οποία ο Θεός χρησιμοποιεί για να παιδεύσει τον αποστάτη λαό Του, διασκορπίζοντάς τον σε αιχμαλωσία. Ένας από τους παραπόταμους κλάδους της φωνής υδάτων πολλών βρίσκεται στο όνομα «Padanaram», το οποίο μνημονεύεται μόνο δέκα φορές στις Γραφές. Η πρώτη μνεία συνδέεται με τη διαθήκη, διότι προσδιορίζει τις ρίζες αίματος της Ρεβέκκας, της συζύγου του Ισαάκ. Το εδάφιο λέγει:

> And Isaac was forty years old when he took Rebekah to wife, the daughter of Bethuel the Syrian of Padanaram, the sister to Laban the Syrian.

> Καὶ ὁ Ἰσαὰκ ἦτο τεσσαράκοντα ἐτῶν ὅτε ἔλαβε γυναῖκα τὴν Ρεβέκκαν, θυγατέρα τοῦ Βαθουήλ τοῦ Σύρου ἐκ τῆς Παδδαναράμ, ἀδελφὴν τοῦ Λάβαν τοῦ Σύρου.

The end of forty years has been shown upon the three witnesses of Moses to lead to Kadesh, 1863 and the Sunday law. The marriage of Isaac is a covenant marriage typifying the marriage of Christ to the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law, which is 1863, which is Kadesh, which is the end of a forty-year covenant history. Rebekah was a daughter of a Syrian and the sister of Laban a Syrian, (who in the next generation of covenant history, broke a covenant with Isaac’s son Jacob.)

Το τέλος των σαράντα ετών έχει καταδειχθεί επάνω στις τρεις μαρτυρίες του Μωυσέως ότι οδηγεί στο Κάδης, στο 1863 και στον νόμο της Κυριακής. Ο γάμος του Ισαάκ είναι γάμος διαθήκης, ο οποίος προτυπώνει τον γάμο του Χριστού με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες κατά τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος είναι το 1863, το οποίο είναι το Κάδης, το οποίο είναι το τέλος μιας ιστορίας διαθήκης σαράντα ετών. Η Ρεβέκκα ήταν θυγατέρα ενός Σύρου και αδελφή του Λάβαν, του Σύρου, (ο οποίος στην επόμενη γενεά της ιστορίας της διαθήκης παρέβη διαθήκη με τον Ιακώβ, τον υιό του Ισαάκ.)

Bethuel means ‘house of desolation or desolator,’ so Rebekah was the daughter of “the house of the desolator.’ Syria means highland and plateau, and Padanaram means Mesopotamia, or the land between. Rebekah was from the bloodline of Syrians who came from Mesopotamia the highland between ‘the Tigris of Assyria’ and ‘the Euphrates of Babylon,’ who represent the lions which the Lord used to scatter his apostate sheep. The house of the desolators was joined with the house of God in the marriage of Isaac and Rebekah. It is not an accident that in the first mention of Padanaram, these two rivers representing the prophetic king of the north who is represented as an overflowing flood is first mentioned in Genesis 25:20.

Ο Βαθουήλ σημαίνει «οἶκος ἐρημώσεως» ή «ἐρημωτής», ώστε η Ρεβέκκα ήταν θυγάτηρ «τοῦ οἴκου τοῦ ἐρημωτοῦ». Η Συρία σημαίνει ορεινή χώρα και οροπέδιο, και το Φαδαν-αράμ σημαίνει Μεσοποταμία, ή η γη μεταξύ. Η Ρεβέκκα καταγόταν από τη γραμμή αίματος των Σύρων, οι οποίοι προήλθαν από τη Μεσοποταμία, την ορεινή χώρα μεταξύ «τοῦ Τίγρεως τῆς Ἀσσυρίας» και «τοῦ Εὐφράτου τῆς Βαβυλῶνος», οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τοὺς λέοντες τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος χρησιμοποίησε για να διασκορπίσει τὰ ἀποστατημένα πρόβατά του. Ὁ οἶκος τῶν ἐρημωτῶν ενώθηκε με τὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ διά τοῦ γάμου τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τῆς Ρεβέκκας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι, στην πρώτη μνεία τοῦ Φαδαν-αράμ, αὐτοὶ οἱ δύο ποταμοί, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸν προφητικὸ βασιλέα τοῦ βορρᾶ, ὁ ὁποῖος παριστάνεται ὡς ὑπερχειλίζων κατακλυσμός, μνημονεύονται γιὰ πρώτη φορά στὴ Γένεση 25:20.

The connection of the house of desolation with God’s covenant people continues when Jacob flees from Esau, and ends up at his uncle Laban’s and there serves two periods’ of 2520 days in order to secure the next covenant marriage. One marriage ends with the scattering of the northern kingdom of Israel and the other marriage ends with the scattering of the southern kingdom. When those two kingdoms respective period of scattering ended in 1798 and 1844, the marriage that Jacob labored to accomplish over two periods of 2520 was fulfilled, as the bridegroom came to the marriage on October 22, 1844.

Η σύνδεση του οίκου της ερημώσεως με τον λαό της διαθήκης του Θεού συνεχίζεται όταν ο Ιακώβ φεύγει από τον Ησαύ και καταλήγει στον θείο του, τον Λάβαν, και εκεί υπηρετεί δύο περιόδους των 2520 ημερών, προκειμένου να εξασφαλίσει τον επόμενο γάμο της διαθήκης. Ο ένας γάμος καταλήγει στη διασπορά του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ και ο άλλος γάμος καταλήγει στη διασπορά του νότιου βασιλείου. Όταν έληξε η αντίστοιχη περίοδος διασποράς αυτών των δύο βασιλείων, το 1798 και το 1844, ο γάμος για τον οποίο ο Ιακώβ κοπίασε επί δύο περιόδους των 2520 εκπληρώθηκε, καθώς ο νυμφίος ήλθε στον γάμο στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Did Christ then marry Leah, which means ‘weary and tired,’ or did He marry Rachel, which means ‘a good traveler?’ Leah and Rachel represent two classes of travelling virgins, one virgin who ‘grows weary’ and one virgin who ‘travels well’ on the path to marry Jacob on October 22, 1844.

Παντρεύτηκε, λοιπόν, ο Χριστός τη Λεία, που σημαίνει «κουρασμένη και αποκαμωμένη», ή παντρεύτηκε τη Ραχήλ, που σημαίνει «καλή οδοιπόρος»; Η Λεία και η Ραχήλ αντιπροσωπεύουν δύο τάξεις οδοιπορουσών παρθένων, μία παρθένο που «αποκάμνει» και μία παρθένο που «οδοιπορεί καλώς» στην οδό για να νυμφευθεί τον Ιακώβ στις 22 Οκτωβρίου 1844.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Είχαν ένα λαμπρό φως στημένο πίσω τους, στην αρχή της οδού, το οποίο ένας άγγελος μού είπε ότι ήταν η “κραυγή του μεσονυκτίου”. Αυτό το φως έλαμπε σε όλο το μήκος της οδού και φώτιζε τα πόδια τους, ώστε να μη σκοντάψουν.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> «Εάν κρατούσαν τα μάτια τους σταθερά προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος βρισκόταν ακριβώς μπροστά τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήταν ασφαλείς. Σύντομα όμως μερικοί αποκάμωσαν και είπαν ότι η πόλη απείχε πολύ ακόμη, και ότι περίμεναν να είχαν ήδη εισέλθει σ’ αυτήν. Τότε ο Ιησούς τούς ενθάρρυνε υψώνοντας τον ένδοξο δεξιό Του βραχίονα, και από τον βραχίονά Του έβγαινε ένα φως το οποίο κυμάτιζε πάνω από την ομάδα των Αντβεντιστών, και αυτοί αναφώνησαν: “Αλληλούια!” Άλλοι, απερίσκεπτα, αρνήθηκαν το φως που βρισκόταν πίσω τους και είπαν ότι δεν ήταν ο Θεός εκείνος που τους είχε οδηγήσει τόσο μακριά. Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε πλήρες σκοτάδι, και σκόνταψαν, έχασαν από τα μάτια τους τον στόχο και τον Ιησού, και έπεσαν από το μονοπάτι κάτω, στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο που βρισκόταν από κάτω». Early Writings, 15.

In 1844, the Philadelphian Millerite movement went into the marriage. The marriage of October 22, 1844 separated two classes of worshippers represented by Rachel and Leah. Rachel, represents a class who had successfully travelled on the path to the marriage of October 22, 1844, but Leah’s class grew weary. They were then separated and the testing process of the third angel began, right where the testing-process of the Midnight Cry concluded.

Το 1844, το φιλαδελφικό Μιλλεριτικό κίνημα εισήλθε στον γάμο. Ο γάμος της 22ας Οκτωβρίου 1844 διαχώρισε δύο τάξεις προσκυνητών, οι οποίες αντιπροσωπεύονται από τη Ραχήλ και τη Λεία. Η Ραχήλ αντιπροσωπεύει μια τάξη που είχε διανύσει επιτυχώς την οδό προς τον γάμο της 22ας Οκτωβρίου 1844, αλλά η τάξη της Λείας αποκάμησε. Τότε διαχωρίστηκαν, και η δοκιμαστική διαδικασία του τρίτου αγγέλου άρχισε ακριβώς εκεί όπου είχε ολοκληρωθεί η δοκιμαστική διαδικασία της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

The marriage had commenced and it was to thereafter to be consummated and tested. The marriage was consummated in 1846, and the testing process of the third angel began. In 1849 and 1850 the Lord was stretching out His hand a second time to gather His remnant. The second table of Habakkuk was then placed into history, as typified by the second set of Commandments. After Moses broke the first set, the second set of tables were set forth. The 1850 chart replaced the 1843, and in 1850, the testing of ancient Israel as God’s new covenant bride continued towards Kadesh and 1863.

Ο γάμος είχε αρχίσει και έμελλε κατόπιν να ολοκληρωθεί και να δοκιμαστεί. Ο γάμος ολοκληρώθηκε το 1846, και τότε άρχισε η διαδικασία της δοκιμασίας του τρίτου αγγέλου. Κατά τα έτη 1849 και 1850 ο Κύριος εξέτεινε τη χείρα Αυτού εκ δευτέρου, για να συνάξει το υπόλοιπό Του. Τότε ο δεύτερος πίνακας του Αββακούμ τοποθετήθηκε μέσα στην ιστορία, όπως προτυπωνόταν από το δεύτερο σύνολο των Εντολών. Αφού ο Μωυσής συνέτριψε το πρώτο σύνολο, προετέθη το δεύτερο σύνολο πλακών. Το διάγραμμα του 1850 αντικατέστησε εκείνο του 1843, και το 1850 η δοκιμασία του αρχαίου Ισραήλ ως νύμφης του Θεού της νέας διαθήκης συνεχίσθηκε προς την Κάδης και το 1863.

In 1856, more water from the two rivers came through the pen of Hiram Edson. The light upon the “seven times” which came through Edson’s pen, was the light represented by the two rivers that began their prophetic testimony at the Garden of Eden. The Garden of Eden is a symbol of mankind’s rebellion against God’s law, and is where the waters of the Ulai and Hiddekel rivers begin their journey. They travel through covenant history, for that Garden, the symbol of rebellion, is also where a lamb was slain to provide clothes to replace the fig leaves upon Adam and Eve. Covenant history begins with the covenant of life between Adam and God. That covenant symbolized by the tree of life, led to the broken covenant by Adam and Eve, that initiated a new covenant of life, when the Lamb slain from the foundation of the world provided clothing for the naked and lost pair. The two rivers which flow from that Garden ultimately become the symbols of the powers God employs as His rod of chastisement.

Το 1856, περισσότερο ύδωρ από τους δύο ποταμούς ήλθε μέσω της γραφίδος του Hiram Edson. Το φως επάνω στους «επτά καιρούς», το οποίο ήλθε μέσω της γραφίδος του Edson, ήταν το φως που παριστάνεται από τους δύο ποταμούς οι οποίοι άρχισαν την προφητική τους μαρτυρία στον Κήπο της Εδέμ. Ο Κήπος της Εδέμ είναι σύμβολο της ανταρσίας της ανθρωπότητος κατά του νόμου του Θεού, και είναι ο τόπος όπου τα ύδατα των ποταμών Ουλαΐ και Χιδδέκελ αρχίζουν την πορεία τους. Διέρχονται διαμέσου της ιστορίας της διαθήκης, διότι εκείνος ο Κήπος, το σύμβολο της ανταρσίας, είναι επίσης ο τόπος όπου εσφάγη ένας αμνός για να παράσχει ενδύματα προς αντικατάστασιν των συκίνων φύλλων που ήσαν επάνω στον Αδάμ και την Εύα. Η ιστορία της διαθήκης αρχίζει με τη διαθήκη της ζωής μεταξύ του Αδάμ και του Θεού. Εκείνη η διαθήκη, που συμβολιζόταν από το δένδρο της ζωής, οδήγησε στην παραβιασθείσα διαθήκη από τον Αδάμ και την Εύα, η οποία εγκαινίασε μία νέα διαθήκη ζωής, όταν ο Αμνός ο εσφαγμένος από καταβολής κόσμου παρείχε ενδύματα στο γυμνό και απολωλός ζεύγος. Οι δύο ποταμοί που ρέουν από εκείνον τον Κήπο καθίστανται τελικώς τα σύμβολα των δυνάμεων που ο Θεός χρησιμοποιεί ως ράβδον παιδείας Του.

> O Assyrian, the rod of mine anger, and the staff in their hand is mine indignation. I will send him against an hypocritical nation, and against the people of my wrath will I give him a charge, to take the spoil, and to take the prey, and to tread them down like the mire of the streets. Isaiah 10:5, 6.

> Ο Ασσύριος, ράβδος της οργής μου, και η βακτηρία στο χέρι τους είναι η αγανάκτησή μου. Θα τον αποστείλω εναντίον έθνους υποκριτικού, και εναντίον του λαού της οργής μου θα του δώσω εντολή να λάβει λάφυρα και να αρπάξει θήραμα, και να τους καταπατήσει σαν τη λάσπη των δρόμων. Ησαΐας 10:5, 6.

Those two rivers flowed out of Eden into the lineage of Rebekah and her covenant marriage to Isaac, and onward to Jacob, where the water of the two rivers is represented as two distinct periods of seven times. Then, the same two rivers flow through the last six chapters of Daniel, where three chapters are represented by each river. One river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters seven, eight and nine and the other river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters ten, eleven and twelve.

Οι δύο αυτοί ποταμοί έρρευσαν από την Εδέμ προς τη γενεαλογική γραμμή της Ρεβέκκας και τη διαθηκική ένωσή της με τον Ισαάκ, και κατόπιν προς τον Ιακώβ, όπου το ύδωρ των δύο ποταμών παριστάνεται ως δύο διακεκριμένες περίοδοι επτά καιρών. Έπειτα, οι ίδιοι δύο ποταμοί διαρρέουν τα τελευταία έξι κεφάλαια του Δανιήλ, όπου κάθε ποταμός αντιπροσωπεύεται από τρία κεφάλαια. Ο ένας ποταμός αντιπροσωπεύει την αύξηση της γνώσεως, η οποία αποσφραγίσθηκε στα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα, και ο άλλος ποταμός αντιπροσωπεύει την αύξηση της γνώσεως, η οποία αποσφραγίσθηκε στα κεφάλαια δέκα, ένδεκα και δώδεκα.

Chapters seven, eight and nine are represented as the vision of the Ulai and Christ is portrayed in a similar way in chapters ten, eleven and twelve. In both river visions, represented by three chapters—Christ is represented as standing upon the water.

Τα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα παρουσιάζονται ως το όραμα του Ουλάι, και ο Χριστός απεικονίζεται κατά παρόμοιο τρόπο στα κεφάλαια δέκα, ένδεκα και δώδεκα. Και στα δύο ποτάμια οράματα, τα οποία εκτείνονται σε τρία κεφάλαια, ο Χριστός παρουσιάζεται ως ιστάμενος επάνω στα ύδατα.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Και συνέβη, όταν εγώ, ναι εγώ ο Δανιήλ, είχα δει το όραμα και ζητούσα να εννοήσω το νόημά του, τότε, ιδού, στάθηκε ενώπιόν μου κάποιος με όψη ανθρώπου. Και άκουσα φωνή ανθρώπου ανάμεσα στις όχθες του Ουλάι, η οποία κάλεσε και είπε: Γαβριήλ, κάνε αυτόν τον άνθρωπο να κατανοήσει το όραμα. Δανιήλ 8:15, 16.

The vision of Christ in chapter ten is similar to the vision John witnessed in Revelation chapter one, and in Daniel’s vision of chapter eight Palmoni is upon the waters, as He was in chapter twelve, where He was clothed in linen.

Το όραμα του Χριστού στο δέκατο κεφάλαιο είναι παρόμοιο με το όραμα που είδε ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, πρώτο κεφάλαιο, και στο όραμα του Δανιήλ στο όγδοο κεφάλαιο ο Παλμωνί είναι επάνω στα ύδατα, όπως ήταν και στο δωδέκατο κεφάλαιο, όπου ήταν ενδεδυμένος λινά.

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> Κατά τον καιρό της επισκέψεως του Γαβριήλ, ο προφήτης Δανιήλ δεν ήταν σε θέση να λάβει περαιτέρω διδασκαλία· αλλά λίγα έτη αργότερα, επιθυμώντας να γνωρίσει περισσότερα σχετικά με ζητήματα που δεν είχαν ακόμη εξηγηθεί πλήρως, αφιερώθηκε εκ νέου στο να ζητήσει φως και σοφία από τον Θεό. «Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, ἐγὼ Δανιὴλ ἤμην πενθῶν τρεῖς ὁλοκλήρους ἑβδομάδας. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγον, καὶ κρέας καὶ οἶνος δὲν εἰσῆλθον εἰς τὸ στόμα μου, οὐδὲ ἠλείφθην παντάπασιν… Τότε ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ τις ἐνδεδυμένος λινὰ, καὶ ἡ ὀσφὺς αὐτοῦ περιεζωσμένη με χρυσίον καθαρὸν ἐκ Οὐφάζ. Καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἦτο ὡς χρυσόλιθος, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὅρασις ἀστραπῆς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς λαμπάδες πυρός, καὶ οἱ βραχίονες αὐτοῦ καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ὄψις χαλκοῦ στιλβωμένου, καὶ ἡ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ ὡς φωνὴ πλήθους.»

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> «Όχι λιγότερο πρόσωπο από τον Υιό του Θεού εμφανίσθηκε στον Δανιήλ. Αυτή η περιγραφή είναι παρόμοια με εκείνη που δόθηκε στον Ιωάννη όταν ο Χριστός τού αποκαλύφθηκε στη νήσο Πάτμο. Ο Κύριός μας έρχεται τώρα με έναν άλλον ουράνιο αγγελιοφόρο για να διδάξει στον Δανιήλ τι θα λάμβανε χώρα κατά τις έσχατες ημέρες. Αυτή η γνώση δόθηκε στον Δανιήλ και καταγράφηκε με θεία έμπνευση για εμάς, επάνω στους οποίους έφθασαν τα τέλη του κόσμου.» Review and Herald, 8 Φεβρουαρίου, 1881.

In the Hiddekel vision of Christ in chapter ten, Christ is upon the water and clothed in linen and in the Ulai vision He is upon the water. The vision of Revelation one aligns with the vision presented in the Ulai and Hiddekel visions, where Sister White identifies that it is “no less a personage than the Son of God.” When she identifies the angel of Revelation ten she states the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel in Revelation ten lifts up His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever, connected with the vision of Christ in chapter twelve who lifts up both His hands to heaven and swears by Him that liveth forever and ever. In Revelation ten He is upon both the water and land.

Στο όραμα του Χριστού στον Χιδδέκελ, στο δέκατο κεφάλαιο, ο Χριστός βρίσκεται επάνω στα ύδατα και είναι ενδεδυμένος λινά, και στο όραμα του Ουλάι βρίσκεται επάνω στα ύδατα. Το όραμα της Αποκαλύψεως 1 εναρμονίζεται με το όραμα που παρουσιάζεται στα οράματα του Ουλάι και του Χιδδέκελ, όπου η Αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει ότι δεν είναι «κανείς λιγότερο από τον Υιό του Θεού». Όταν προσδιορίζει τον άγγελο της Αποκαλύψεως 10, δηλώνει ότι ο άγγελος δεν ήταν «κανείς λιγότερο από τον Ιησού Χριστό». Ο άγγελος στην Αποκάλυψη 10 υψώνει το χέρι Του προς τον ουρανό και ορκίζεται σ’ Εκείνον που ζει στους αιώνας των αιώνων, σε σύνδεση με το όραμα του Χριστού στο δωδέκατο κεφάλαιο, ο οποίος υψώνει και τα δύο χέρια Του προς τον ουρανό και ορκίζεται σ’ Εκείνον που ζει στους αιώνας των αιώνων. Στην Αποκάλυψη 10 βρίσκεται επάνω τόσο στα ύδατα όσο και στη γη.

What exists “between the banks” of a river is water, and Daniel heard “a man’s voice between the banks,” so the voice came from the man upon the water, and the voice was the sound of the waters of the Ulai river.

Εκείνο που υπάρχει «ανάμεσα στις όχθες» ενός ποταμού είναι νερό, και ο Δανιήλ άκουσε «φωνή ανθρώπου ανάμεσα στις όχθες», ώστε η φωνή προερχόταν από τον άνθρωπο επάνω στα ύδατα, και η φωνή ήταν ο ήχος των υδάτων του ποταμού Ουλάι.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. …

> Και κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην πλησίον του μεγάλου ποταμού, όστις είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, ανήρ τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με χρυσίον καθαρόν εκ Ουφάζ· και το σώμα αυτού ήτο ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού όμοιοι κατά το χρώμα με χαλκόν στιλπνόν, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθάδε καὶ ἐκεῖ, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Τότε ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, εἶδον, καὶ ἰδού, ἄλλοι δύο ἵσταντο, εἷς ἐπὶ τῆς μιᾶς ὄχθης τοῦ ποταμοῦ, καὶ ὁ ἄλλος ἐπὶ τῆς ἄλλης ὄχθης τοῦ ποταμοῦ. Καὶ εἷς εἶπε πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, τὸν ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ· Ἕως πότε θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τῶν θαυμασίων τούτων; Καὶ ἤκουσα τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, τὸν ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, ὅτε ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα καὶ τὴν ἀριστερὰν αὐτοῦ χεῖρα πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ὤμοσε εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι θέλει εἶσθαι εἰς καιρὸν, καιρούς, καὶ ἥμισυ καιροῦ· καὶ ὅταν τελειώσῃ τὸ διασκορπίσαι τὴν δύναμιν τοῦ ἁγίου λαοῦ, πάντα ταῦτα θέλουσι συντελεσθῆ.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 10:4–6; 12:4–10.

> Και ήκουσα, αλλά δεν εννόησα· τότε είπα, Ω κύριέ μου, ποιο θα είναι το τέλος τούτων; Και είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως τον καιρόν του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή, και λευκανθή, και δοκιμασθή· αλλά οι ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· αλλ’ οι συνετοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 10:4–6· 12:4–10.

The great rivers of Shinar as Sister White identifies them, are both attached to a vision where Christ is upon the water speaking, for His voice is as the sound of many waters. In both visions the question of “how long” is asked. Both rivers are also represented in Daniel’s ‘question and answer’ of chapter eight, which is the central pillar and foundation of Adventism. There, the two rivers are symbols of the “seven times” of scattering and trampling down of both the sanctuary and the host. The two rivers fulfill their role as God’s rod of chastisement, only to thereafter flow into the Millerite history of the first angel, where William Miller discovered his first prophetic jewel, which was the line of the “seven times” in Leviticus twenty-six. The two rivers represent the two scatterings of 2520 years, which were accomplished by the two lions of Assyria and Babylon, who are represented by the Tigris and Euphrates, and of course by Leah and Rachel, nieces of Rebekah, whose covenant marriage occurred when Isaac was forty years old, as recorded in Genesis 2520.

Οι μεγάλοι ποταμοί του Σεναάρ, όπως τους προσδιορίζει η Αδελφή White, συνδέονται αμφότεροι με όραμα στο οποίο ο Χριστός βρίσκεται επάνω στα ύδατα και ομιλεί, διότι η φωνή Του είναι ως φωνή υδάτων πολλών. Και στα δύο οράματα τίθεται το ερώτημα «ἕως πότε». Αμφότεροι οι ποταμοί παριστάνονται επίσης στο «ερώτημα και απάντηση» του Δανιήλ στο όγδοο κεφάλαιο, το οποίο αποτελεί τον κεντρικό στύλο και θεμέλιο του Αντβεντισμού. Εκεί, οι δύο ποταμοί είναι σύμβολα των «επτά καιρών» της διασποράς και της καταπατήσεως τόσο του αγιαστηρίου όσο και του στρατεύματος. Οι δύο ποταμοί εκπληρώνουν τον ρόλο τους ως ράβδος παιδείας του Θεού, μόνον και μόνον για να ρεύσουν κατόπιν στην ιστορία των Μιλλεριτών του πρώτου αγγέλου, όπου ο William Miller ανακάλυψε το πρώτο του προφητικό κόσμημα, το οποίο ήταν η γραμμή των «επτά καιρών» στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Οι δύο ποταμοί αντιπροσωπεύουν τις δύο διασπορές των 2520 ετών, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τους δύο λέοντες της Ασσυρίας και της Βαβυλώνος, οι οποίοι παριστάνονται από τον Τίγρη και τον Ευφράτη, και βεβαίως από τη Λεία και τη Ραχήλ, ανιψιές της Ρεβέκκας, των οποίων ο γάμος της διαθήκης έλαβε χώρα όταν ο Ισαάκ ήταν σαράντα ετών, όπως καταγράφεται στη Γένεση 2520.

Miller only presented the scattering of “seven times” against the southern kingdom of Judah, which was fulfilled with the 2300-year prophecy in 1844. In 1856, the “new wine” of the “seven times” identified the same scattering upon the northern kingdom ending in 1798. As the first prophetic discovery of William Miller, the water of the river Euphrates arrived as the alpha doctrine in the history of the first angel. The water of the Ulai river arrived with the third angel. The alpha discovery of Miller was the seven times represented by the river Ulai and the omega discovery of Hiram Edson was the seven times represented by the Hiddekel river.

Ο Μίλλερ παρουσίασε μόνο τη διασπορά των «επτά καιρών» εναντίον του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, η οποία εκπληρώθηκε μαζί με την προφητεία των 2300 ετών το 1844. Το 1856, ο «νέος οίνος» των «επτά καιρών» προσδιόρισε την ίδια διασπορά επάνω στο βόρειο βασίλειο, η οποία έληξε το 1798. Ως η πρώτη προφητική ανακάλυψη του Ουίλλιαμ Μίλλερ, το ύδωρ του ποταμού Ευφράτη ήλθε ως το δόγμα άλφα στην ιστορία του πρώτου αγγέλου. Το ύδωρ του ποταμού Ουλάι ήλθε με τον τρίτο άγγελο. Η άλφα ανακάλυψη του Μίλλερ ήταν οι επτά καιροί που παριστάνονται από τον ποταμό Ουλάι, και η ωμέγα ανακάλυψη του Χάιραμ Έντσον ήταν οι επτά καιροί που παριστάνονται από τον ποταμό Χιδδέκελ.

The 2520 represents the length of the period that is the same for each kingdom, but that begins and ends forty-six years apart. 1798 marks the time of the end and the arrival of the first angel of Revelation fourteen. 1798 is the fulfillment of the 2520 years of scattering brought upon the northern kingdom by the lion of Assyria. 1844 is the fulfillment of the “seven times” brought upon the southern kingdom and is represented by the lion of Babylon. The two rivers are the bookends for the history of the first and second angels’ messages that ended with the arrival of the third on October 22, 1844, when both the seventh trumpet and also the jubilee trumpet were sounded on the antitypical Day of Atonement.

Το 2520 αντιπροσωπεύει τη διάρκεια της περιόδου η οποία είναι η ίδια για κάθε βασίλειο, αλλά η οποία αρχίζει και τελειώνει με διαφορά σαράντα έξι ετών. Το 1798 σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους και την έλευση του πρώτου αγγέλου της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Το 1798 αποτελεί την εκπλήρωση των 2520 ετών διασκορπισμού που επεβλήθησαν στο βόρειο βασίλειο από τον λέοντα της Ασσυρίας. Το 1844 αποτελεί την εκπλήρωση των «επτά καιρών» που επεβλήθησαν στο νότιο βασίλειο και παριστάνεται από τον λέοντα της Βαβυλώνας. Οι δύο ποταμοί αποτελούν τα στηρίγματα της ιστορίας των μηνυμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, η οποία έληξε με την έλευση του τρίτου στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν εσάλπισαν τόσο η έβδομη σάλπιγγα όσο και η σάλπιγγα του ιωβηλαίου κατά την αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> Τότε θέλεις κάμει να ηχήσει η σάλπιγγα του ιωβηλαίου τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός· κατά την ημέραν του εξιλασμού θέλετε κάμει τη σάλπιγγα να ηχήσει εις πάσαν τη γην σας. Λευιτικόν 25:9.

The sounding of the seventh trumpet is a symbol of Christ’s work in combining His Divinity with humanity, and is represented by the 2300 years of the Ulai River vision, and the sounding of the jubilee trumpet is a symbol of the covenant of the land that was broken and brought upon God’s people, what Daniel called the curse and oath of Moses, and what Moses called the “quarrel of God’s covenant.”

Η σάλπιγγα της εβδόμης αγγελίας αποτελεί σύμβολο του έργου του Χριστού κατά την ένωση της θεότητός Του με την ανθρωπότητα και παριστάνεται από τα 2300 έτη του οράματος του ποταμού Ουλαΐ· και η ηχώ της σάλπιγγας του ιωβηλαίου αποτελεί σύμβολο της διαθήκης της γης, η οποία παραβιάσθηκε και επεβλήθη επί του λαού του Θεού, εκείνο που ο Δανιήλ ονόμασε κατάρα και όρκο του Μωυσέως, και εκείνο που ο Μωυσής ονόμασε «τη φιλονεικία της διαθήκης του Θεού».

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Ναι, πᾶς ὁ Ἰσραὴλ παρέβη τὸν νόμον σου, παρεκκλίνας μάλιστα, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούσῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν. Δανιήλ 9:11.

The “curse” and the “oath” written of “in the law of Moses” is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “oath” is the same Hebrew word that in Leviticus is translated as “seven times.” The curse, for breaking the oath of the covenant in chapter twenty-five, is set forth in chapter twenty-six, where Moses identifies the curse as the “quarrel of the covenant.”

Η «κατάρα» και ο «όρκος» που είναι γραμμένα «ἐν τῷ νόμῳ Μωυσῆ» είναι το «ἑπταπλασίως» του Λευιτικού είκοσι έξι. Η λέξη που μεταφράζεται ως «όρκος» είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που στο Λευιτικό μεταφράζεται ως «ἑπταπλασίως». Η κατάρα, για την παραβίαση του όρκου της διαθήκης στο κεφάλαιο είκοσι πέντε, εκτίθεται στο κεφάλαιο είκοσι έξι, όπου ο Μωυσής προσδιορίζει την κατάρα ως τη «διαμάχη της διαθήκης».

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Τότε και εγώ θα περιπατήσω εναντίον σας, και θα σας παιδεύσω ακόμη επτά φορές για τις αμαρτίες σας. Και θα φέρω επάνω σας ρομφαία, η οποία θα εκδικήσει την παραβίαση της διαθήκης μου· και όταν συναχθείτε μέσα στις πόλεις σας, θα αποστείλω ανάμεσά σας θανατικό· και θα παραδοθείτε στο χέρι του εχθρού. Λευιτικόν 26:24, 25.

The Lord brought the sword of the lion of Assyria upon the northern kingdom to “punish” them by delivering them into “the hand of the enemy,” in 723 BC. Forty-six years later in 677 BC, the southern kingdom felt the curse of Moses. The curse of Moses is the quarrel of the covenant. For forty-six years the lions of Mesopotamia were employed by God to remove and trample down the host. At the end of that period of forty-six years Nebuchadnezzar destroyed the sanctuary. The host of Daniel’s question in verse thirteen of Daniel eight was enslaved by their enemies over a forty-six-year period that culminated with the destruction of the sanctuary, which was the other subject that was to be trampled down in verse thirteen. When those rivers reached 1798 and 1844 respectably, a host had been gathered together as a temple, for the host is a body, and the body is a temple. At the end of that period the temple erected over the forty-six years was to join with the heavenly temple in the marriage of Divinity with humanity. Marriage is between two temples, and what God joins together is not to be apart.

Ο Κύριος επέφερε τη ρομφαία τοῦ λέοντος τῆς Ἀσσυρίας ἐπὶ τὸ βόρειο βασίλειο, γιὰ νὰ τοὺς «τιμωρήσῃ», παραδίδοντάς τους «εἰς χεῖρα τοῦ ἐχθροῦ», τὸ 723 π.Χ. Σαράντα ἕξι χρόνια ἀργότερα, τὸ 677 π.Χ., τὸ νότιο βασίλειο αἰσθάνθηκε τὴν κατάρα τοῦ Μωυσῆ. Ἡ κατάρα τοῦ Μωυσῆ εἶναι ἡ διαφορά τῆς διαθήκης. Ἐπὶ σαράντα ἕξι χρόνια οἱ λέοντες τῆς Μεσοποταμίας ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ ἀφαιρέσουν καὶ νὰ καταπατήσουν τὴ στρατιά. Στὸ τέλος ἐκείνης τῆς περιόδου τῶν σαράντα ἕξι ἐτῶν, ὁ Ναβουχοδονόσορ κατέστρεψε τὸ ἁγιαστήριο. Ἡ στρατιὰ τοῦ ἐρωτήματος τοῦ Δανιὴλ στὸ ἐδάφιο δεκατρία τοῦ ὀγδόου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ ὑποδουλώθηκε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της ἐπὶ μιᾶς περιόδου σαράντα ἕξι ἐτῶν, ἡ ὁποία κορυφώθηκε μὲ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἁγιαστηρίου, ποὺ ἦταν τὸ ἄλλο θέμα ποὺ ἔμελλε νὰ καταπατηθῇ στὸ ἐδάφιο δεκατρία. Ὅταν ἐκεῖνοι οἱ ποταμοὶ ἔφθασαν, ἀντιστοίχως, στὰ 1798 καὶ 1844, μία στρατιὰ εἶχε συναχθεῖ ὡς ναός, διότι ἡ στρατιὰ εἶναι σῶμα, καὶ τὸ σῶμα εἶναι ναός. Στὸ τέλος ἐκείνης τῆς περιόδου, ὁ ναὸς ποὺ ἀνεγέρθηκε μέσα στὰ σαράντα ἕξι χρόνια ἔπρεπε νὰ ἑνωθῇ μὲ τὸν οὐράνιο ναὸ στὸν γάμο τῆς Θεότητας μὲ τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ γάμος εἶναι μεταξὺ δύο ναῶν, καὶ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς συνέζευξε δὲν πρέπει νὰ χωρισθῇ.

The water of the Tigris came to 1798 and the water of the Euphrates came to 1844. Just before the arrival of the third angel, the second angel arrived, and thereafter at the Exeter, New Hampshire camp meeting on August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was poured out. Exeter means “a water fortress,” and at the camp meeting, there was a counterfeit meeting held in a different tent, set up by a group from Watertown, Massachusetts. The waters that originated in Eden, according to Sister White, were about to be dispersed as “a tidal wave” across the eastern seaboard of the United States. The earthquake which triggered that tidal wave occurred in the Garden of Eden when Satan conquered mankind, causing a seismic upheaval in Eden whose waves reached the Midnight Cry of the Millerite history. That tidal wave floods into the Midnight Cry in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the wave that began at the earthquake of Adam’s sin reaches to the earthquake of the Sunday law of Revelation chapter eleven.

Το ύδωρ του Τίγρη έφθασε έως το 1798 και το ύδωρ του Ευφράτη έφθασε έως το 1844. Λίγο πριν από την άφιξη του τρίτου αγγέλου, έφθασε ο δεύτερος άγγελος, και κατόπιν, κατά τη συνάθροιση σκηνών στο Exeter του New Hampshire, στις 12–17 Αυγούστου 1844, το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου εξεχύθη. Το Exeter σημαίνει «υδάτινο φρούριο», και στη συνάθροιση των σκηνών έλαβε χώρα μια παραποιημένη συνάθροιση σε διαφορετική σκηνή, η οποία είχε στηθεί από μια ομάδα από το Watertown της Μασαχουσέτης. Τα ύδατα που είχαν την προέλευσή τους στην Εδέμ, σύμφωνα με την Αδελφή White, επρόκειτο να διασκορπισθούν ως «παλιρροϊκό κύμα» κατά μήκος της ανατολικής ακτογραμμής των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο σεισμός που προκάλεσε εκείνο το παλιρροϊκό κύμα συνέβη στον Κήπο της Εδέμ, όταν ο Σατανάς κατέκτησε την ανθρωπότητα, προκαλώντας μια σεισμική αναστάτωση στην Εδέμ, της οποίας τα κύματα έφθασαν έως την Κραυγή του Μεσονυκτίου της μιλλεριτικής ιστορίας. Εκείνο το παλιρροϊκό κύμα εισρέει στην Κραυγή του Μεσονυκτίου στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και το κύμα που άρχισε με τον σεισμό της αμαρτίας του Αδάμ φθάνει έως τον σεισμό του νόμου της Κυριακής της Αποκάλυψης, κεφάλαιο ένδεκα.

The voice of Christ is the voice of many waters, and the waters combined, make up the message of the latter rain. Isaiah and his son Shearjashub are standing in verse three of chapter seven at the pool from the upper conduit, presenting the latter rain message in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. There Isaiah’s pronouncement upon the foolish and wicked king Ahaz is that the Lord would send upon Ahaz the waters of Assyria, king Sennacherib and his water would flow up to the neck.

Ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι φωνὴ ὑδάτων πολλῶν, καὶ τὰ ὕδατα, ἐνωμένα, συγκροτοῦν τὸ μῆνυμα τῆς ὄψιμης βροχῆς. Ὁ Ἠσαΐας καὶ ὁ υἱός του, ὁ Σεαρ-Ἰασούβ, ἵστανται στὸ ἐδάφιο τρία τοῦ ἑβδόμου κεφαλαίου παρὰ τὴν κολυμβήθρα τοῦ ἄνω ἀγωγοῦ, παρουσιάζοντας τὸ μῆνυμα τῆς ὄψιμης βροχῆς στὸν καιρὸ τῆς σφραγίσεως τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Ἐκεῖ ἡ ἐξαγγελία τοῦ Ἠσαΐου ἐναντίον τοῦ ἀνοήτου καὶ πονηροῦ βασιλέως Ἄχαζ εἶναι ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἐπέφερε ἐπὶ τὸν Ἄχαζ τὰ ὕδατα τῆς Ἀσσυρίας· ὁ βασιλεὺς Σενναχηρὶμ καὶ τὰ ὕδατά του θὰ ἀνέβαιναν ἕως τοῦ τραχήλου.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> Και ο Κύριος μού ελάλησε πάλιν, λέγων: Επειδή ο λαός ούτος απορρίπτει τα ύδατα του Σιλωάμ, τα ρέοντα ηρέμως, και χαίρεται εις τον Ρεσίν και τον υιόν του Ρεμαλία· διά τούτο, ιδού, ο Κύριος αναβιβάζει επ’ αυτούς τα ύδατα του ποταμού, ισχυρά και πολλά, αυτόν τον βασιλέα της Ασσυρίας και πάσαν την δόξαν αυτού· και θέλει υπερβή πάσας τας κοίτας αυτού και υπερχειλίσει πάσας τας όχθας αυτού· και θέλει διελθεί διά του Ιούδα· θέλει υπερχειλίσει και υπερβή, θέλει φθάσει έως του τραχήλου· και το έκταμα των πτερύγων αυτού θέλει πληρώσει το πλάτος της γης σου, ω Εμμανουήλ. Ησαΐας 8:5–8.

Ahaz refused the waters that were ‘sent’ by the Lord, so the Lord ‘sent’ the waters of Assyria to Ahaz. Ahaz “rejoiced” in the confederacy of “Rezin and Remaliah’s son.” Ahaz “rejoices” in a counterfeit latter rain message represented by Rezin and Remaliah’s son.

Ο Άχαζ απέρριψε τα ύδατα που είχαν «σταλεί» από τον Κύριο, γι’ αυτό ο Κύριος «έστειλε» στον Άχαζ τα ύδατα της Ασσυρίας. Ο Άχαζ «χάρηκε» για τη συμμαχία του «Ρεσίν και του υιού του Ρεμαλία». Ο Άχαζ «χαίρεται» σε ένα παραποιημένο μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τον Ρεσίν και τον υιό του Ρεμαλία.

Rezin and the son of Remaliah, who is Pekah, king of the northern kingdom, represent a counterfeit of Isaiah and his son. The foolish and wicked king Ahaz “rejoices” in the confederacy represented by the ten northern tribes of Israel and Syria, typifying the unlawful relationship of church and state at the Sunday law. Ahaz rejoices, for shame and joy are the two opposite emotions that are employed by inspiration to address those who are represented in the debate of the latter rain. When Jeremiah ate the little book it was the joy and rejoicing of his heart, and Joel informs us God’s people will never be ashamed. Ahaz, as a Laodicean is blind, so he is rejoicing in the false water message and rejecting Isaiah’s true water message. He should be ashamed for trusting in the counterfeit latter rain message represented by the flood of the king of the north, but he has rejected the message of Shiloah.

Ο Ρεσίν και ο υἱὸς τοῦ Ρεμαλία, ὅστις εἶναι ὁ Φεκά, βασιλεὺς τοῦ βορείου βασιλείου, ἀποτελοῦν παραχάραξη τοῦ Ἠσαΐα καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Ὁ μωρὸς καὶ πονηρὸς βασιλεὺς Ἄχαζ «χαίρει» ἐν τῇ συμμαχίᾳ ἥτις ἀντιπροσωπεύεται ὑπὸ τῶν δέκα βορείων φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Συρίας, προτυπῶν τὴν παράνομον σχέσιν ἐκκλησίας καὶ κράτους κατὰ τὸν νόμον τῆς Κυριακῆς. Ὁ Ἄχαζ χαίρει, διότι ἡ αἰσχύνη καὶ ἡ χαρὰ εἶναι τὰ δύο ἀντίθετα συναισθήματα τὰ ὁποῖα ἡ θεία ἔμπνευσις χρησιμοποιεῖ διὰ νὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς ἐκείνους οἵτινες ἀντιπροσωπεύονται ἐν τῇ διαμάχῃ τῆς ὑστέρας βροχῆς. Ὅτε ὁ Ἰερεμίας ἔφαγε τὸ μικρὸ βιβλίον, τοῦτο ἦτο ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη τῆς καρδίας αὐτοῦ, καὶ ὁ Ἰωὴλ μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ οὐδέποτε θὰ καταισχυνθῇ. Ὁ Ἄχαζ, ὡς Λαοδικεὺς, εἶναι τυφλός· οὕτως χαίρει ἐπὶ τῷ ψευδεῖ μηνύματι τοῦ ὕδατος καὶ ἀπορρίπτει τὸ ἀληθινὸ μήνυμα τοῦ ὕδατος τοῦ Ἠσαΐα. Ἔπρεπε νὰ αἰσχύνεται διότι ἐμπιστεύεται τὸ παραχαραγμένο μήνυμα τῆς ὑστέρας βροχῆς, τὸ ἀντιπροσωπευόμενον ὑπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ, ἀλλὰ ἔχει ἀπορρίψει τὸ μήνυμα τοῦ Σιλωάμ.

The message of Shiloah in Isaiah eight is the message of the latter rain. The pool of Shiloah is identified in the New Testament as the pool of Siloam. In Hebrew or Greek it means “sent.” It was expedient for Christ to leave that He might “send” the Holy Spirit. Isaiah and Ahaz are at the pool of Shiloah, and the test is based upon whether to have faith in the pool Shiloah as represented by Isaiah and his son, or faith in Rezin and Remaliah’s son? Ahaz is choosing between two waters, the waters of Shiloah or the waters of the King of Assyria. Ahaz rejoiced in the alliance and message represented by Rezin and Remaliah’s son and he therefore received the flood of desolation, instead of the water that runs softly at his judgment. His judgment represents the Sunday law when the king of the north overflows the entire world like a flood. It does so from the Sunday law onward, when the flood of the Midnight Cry is also sweeping the world.

Το μήνυμα του Σιλωάμ στο όγδοο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι το μήνυμα της όψιμης βροχής. Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ ταυτίζεται στην Καινή Διαθήκη ως η δεξαμενή του Σιλωάμ. Στα εβραϊκά ή στα ελληνικά σημαίνει «απεσταλμένος». Ήταν συμφέρον για τον Χριστό να αναχωρήσει, ώστε να «στείλει» το Άγιο Πνεύμα. Ο Ησαΐας και ο Άχαζ βρίσκονται στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, και η δοκιμασία βασίζεται στο εάν θα υπάρχει πίστη στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπως εκπροσωπείται από τον Ησαΐα και τον υιό του, ή πίστη στον Ρεσίν και στον υιό του Ρεμαλία; Ο Άχαζ επιλέγει μεταξύ δύο υδάτων, των υδάτων του Σιλωάμ ή των υδάτων του βασιλέως της Ασσυρίας. Ο Άχαζ ευφράνθηκε στη συμμαχία και στο μήνυμα που εκπροσωπούνταν από τον Ρεσίν και τον υιό του Ρεμαλία, και γι’ αυτό έλαβε τον κατακλυσμό της ερημώσεως, αντί του ύδατος που ρέει απαλά κατά την κρίση του. Η κρίση του αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής, όταν ο βασιλεύς του βορρά υπερχειλίζει ολόκληρο τον κόσμο σαν κατακλυσμός. Και τούτο πράττει από τον νόμο της Κυριακής και έπειτα, όταν και ο κατακλυσμός της Μεσονύκτιας Κραυγής σαρώνει επίσης τον κόσμο.

Ahaz rejoices in the alliance of the ten northern tribes and Syria, and thus rejoices in the message that combines church and state, as represented by every unlawful alliance found within God’s Word. Isaiah represents a Philadelphian and Ahaz a Laodicean. Christ connects Isaiah’s testimony with His own when He cures the blind man, a Laodicean at the pool of Siloam.

Ο Άχαζ χαίρεται για τη συμμαχία των δέκα βόρειων φυλών και της Συρίας, και έτσι χαίρεται για το μήνυμα που συνενώνει εκκλησία και κράτος, όπως αυτό αντιπροσωπεύεται από κάθε παράνομη συμμαχία που απαντάται μέσα στον Λόγο του Θεού. Ο Ησαΐας αντιπροσωπεύει έναν Φιλαδελφέα και ο Άχαζ έναν Λαοδικέα. Ο Χριστός συνδέει τη μαρτυρία του Ησαΐα με τη δική Του, όταν θεραπεύει τον τυφλό, έναν Λαοδικέα, στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

> And as Jesus passed by, he saw a man which was blind from his birth. And his disciples asked him, saying, Master, who did sin, this man, or his parents, that he was born blind?

> Καθώς δε ο Ιησούς περνούσε, είδε έναν άνθρωπο τυφλό εκ γενετής. Και οι μαθητές αυτού τον ρώτησαν, λέγοντες· Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, ώστε να γεννηθεί τυφλός;

> Jesus answered, Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of God should be made manifest in him. I must work the works of him that sent me, while it is day: the night cometh, when no man can work. As long as I am in the world, I am the light of the world. When he had thus spoken, he spat on the ground, and made clay of the spittle, and he anointed the eyes of the blind man with the clay, And said unto him, Go, wash in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent.) He went his way therefore, and washed, and came seeing.

> Απεκρίθη ο Ιησούς· Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς αυτού· αλλά για να φανερωθούν σ’ αυτόν τα έργα του Θεού. Εγώ πρέπει να εργάζομαι τα έργα Εκείνου που με απέστειλε, όσο είναι ημέρα· έρχεται νύχτα, όταν ουδείς δύναται να εργάζεται. Όσο είμαι εν τω κόσμω, είμαι το φως του κόσμου. Αφού είπε ταύτα, έπτυσε κατά γης και έκαμε πηλό εκ του πτυσματος, και επέχρισε με τον πηλό τους οφθαλμούς του τυφλού, και του είπε· Ύπαγε, νίψαι εις την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, το οποίον ερμηνεύεται, Απεσταλμένος. Απήλθε λοιπόν και ενίφθη, και ήλθε βλέπων.

> The neighbours therefore, and they which before had seen him that he was blind, said, Is not this he that sat and begged? Some said, This is he: others said, He is like him: but he said, I am he. Therefore said they unto him, How were thine eyes opened?

> Οι γείτονες, λοιπόν, και εκείνοι που προηγουμένως τον είχαν δει ότι ήταν τυφλός, έλεγαν: Δεν είναι αυτός που καθόταν και ζητιάνευε; Άλλοι έλεγαν: Αυτός είναι· άλλοι: Του μοιάζει· αλλά εκείνος έλεγε: Εγώ είμαι. Του είπαν, λοιπόν: Πώς ανοίχθηκαν τα μάτια σου;

> He answered and said, A man that is called Jesus made clay, and anointed mine eyes, and said unto me, Go to the pool of Siloam, and wash: and I went and washed, and I received sight. John 9:1–11.

> Ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς ἔκαμε πηλόν, καὶ ἤλειψε τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ εἶπέ μοι· Ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, καὶ νίψαι· καὶ ἐγὼ ἀπελθὼν καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. Ἰωάννης 9:1–11.

The blind man along with the foolish and wicked king Ahaz are tested as to whether to place their confidence in the pool of Siloam or the flood of Assyria. The blind man knows he is blind, but Ahaz is rich, increased with goods and in need of nothing. Ahaz is the foolish virgin at the pool of the latter rain, and the blind man a wise virgin. The waters that are Sent from, or the waters that are sent from Assyria are the test.

Ο τυφλός άνθρωπος, μαζί με τον μωρό και πονηρό βασιλέα Άχαζ, δοκιμάζονται ως προς το αν θα θέσουν την πεποίθησή τους στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ ή στον κατακλυσμό της Ασσυρίας. Ο τυφλός γνωρίζει ότι είναι τυφλός, αλλά ο Άχαζ είναι πλούσιος, πεπλουτισμένος, και δεν έχει χρείαν ουδενός. Ο Άχαζ είναι η μωρά παρθένος στην κολυμβήθρα της όψιμης βροχής, και ο τυφλός μία φρόνιμος παρθένος. Τα ύδατα που είναι απεσταλμένα από, ή τα ύδατα που αποστέλλονται από την Ασσυρία, είναι η δοκιμασία.

A pool is where water is gathered together, and prophetically a pool is where the various streams, rivers, creeks, seas, oceans, lakes, rain and dew of all the “waters” which represent the voice of Christ are gathered together. The pool of the latter rain is formed by the water which flows from the upper pool. The pool represents the message of the latter rain in the context of a test. Ahaz rejected the waters that flow softly, but the blind man was obedient to the message connected with the pool. Jesus took some of His Divinity, represented as “spit” and combined it with clay, representing the combination of Divinity with humanity that is accomplished by Christ in the Most Holy Place.

Ἡ δεξαμενή εἶναι ὁ τόπος ὅπου τὰ ὕδατα συνάγονται, καὶ προφητικῶς ἡ δεξαμενή εἶναι ὁ τόπος ὅπου συνάγονται τὰ διάφορα ρεύματα, ποταμοί, χείμαρροι, θάλασσες, ὠκεανοί, λίμνες, βροχή καὶ δρόσος ἀπὸ ὅλα τὰ «ὕδατα» ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δεξαμενὴ τῆς ὄψιμης βροχῆς σχηματίζεται ἀπὸ τὸ ὕδωρ ποὺ ῥέει ἀπὸ τὴν ἄνω δεξαμενή. Ἡ δεξαμενὴ ἀντιπροσωπεύει τὸ μήνυμα τῆς ὄψιμης βροχῆς ἐντὸς τοῦ πλαισίου μιᾶς δοκιμασίας. Ὁ Ἄχαζ ἀπέρριψε τὰ ὕδατα ποὺ ῥέουν ἡσύχως, ἀλλὰ ὁ τυφλὸς ἄνθρωπος ὑπήκουσε στὸ μήνυμα ποὺ συνδεόταν μὲ τὴ δεξαμενή. Ὁ Ἰησοῦς ἔλαβε κάτι ἀπὸ τὴ θεότητά Του, ἀντιπροσωπευόμενη ὡς «πτύσμα», καὶ τὸ συνδύασε μὲ πηλό, ἀντιπροσωπεύοντας τὸν συνδυασμὸ τῆς θεότητος μὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ὁ ὁποῖος ἐπιτελεῖται διὰ τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Christ spat on the ground and mixed His spit to form clay. He used the message of the combination of Divinity and humanity to anoint the eyes of the blind man. The message represented by the combination of Divinity and humanity is the message of 1888, and it is designed to transform a person from the condition of Laodicea unto the condition of Philadelphia. But the message requires human participation. They must go to the pool, then wash.

Ο Χριστός έπτυσε κατά γης και ανέμειξε το σίελό Του, ώστε να σχηματίσει πηλό. Χρησιμοποίησε το μήνυμα του συνδυασμού της Θεότητας και της ανθρωπότητας για να χρίσει τους οφθαλμούς του τυφλού ανθρώπου. Το μήνυμα που αντιπροσωπεύεται από τον συνδυασμό της Θεότητας και της ανθρωπότητας είναι το μήνυμα του 1888, και έχει σχεδιασθεί να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο από την κατάσταση της Λαοδίκειας στην κατάσταση της Φιλαδελφείας. Αλλά το μήνυμα απαιτεί ανθρώπινη συμμετοχή. Πρέπει να υπάγουν στην κολυμβήθρα και έπειτα να νιφθούν.

All have sinned and come short of the glory of God, but Jesus said the blind man and his parents had not sinned. Jesus is removing the question of blame from the blind man’s condition, and identifies him as a man that was raised up to glorify the Lord, and the prophetic man in Bible prophecy that is raised up for the purpose that “the works of God should be made manifest” are the ensign, which is made up of men and women who have transitioned from Laodicea to Philadelphia. The ensign is where the works of God are manifested, for His work was to combine Divinity with humanity (as represented by the ointment of clay), and the trophies of that work are those who not only heard the Laodicean message, but those who followed the prescription in the message. The prescription for the blind man was to go and wash. Once he could see he did not need to try and glorify God, the circumstances surrounding him made that happen.

Πάντες ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς εἶπε ὅτι οὔτε ὁ τυφλὸς οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶχαν ἁμαρτήσει. Ὁ Ἰησοῦς ἀπομακρύνει τὸ ζήτημα τῆς ἐνοχῆς ἀπὸ τὴν κατάστασιν τοῦ τυφλοῦ καὶ τὸν προσδιορίζει ὡς ἄνδρα ὃς ἀνεδείχθη διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν Κύριον· καὶ ὁ προφητικὸς ἄνθρωπος τῆς βιβλικῆς προφητείας, ὁ ὁποῖος ἀνεγείρεται διὰ τὸν σκοπὸν «ἵνα φανερωθῶσι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ», εἶναι τὸ σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄνδρας καὶ γυναῖκας οἵτινες ἔχουν μεταβῆ ἀπὸ τὴν Λαοδίκειαν εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν. Τὸ σημεῖον εἶναι ὁ τόπος ὅπου φανεροῦνται τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, διότι τὸ ἔργον Αὐτοῦ ἦτο νὰ συνενώσῃ τὴν Θεότητα μὲ τὴν ἀνθρωπότητα (ὅπως παρίσταται διὰ τοῦ πηλοῦ τοῦ ἐπιχρίσματος), καὶ τὰ τρόπαια τοῦ ἔργου τούτου εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες ὄχι μόνον ἤκουσαν τὸ Λαοδικειακὸν μήνυμα, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες ἠκολούθησαν τὴν θεραπευτικὴν ὑπόδειξιν τοῦ μηνύματος. Ἡ ὑπόδειξις πρὸς τὸν τυφλὸν ἦτο νὰ ὑπάγῃ καὶ νὰ νιφθῇ. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἠδύνατο νὰ βλέπῃ, δὲν εἶχε ἀνάγκην νὰ προσπαθήσῃ νὰ δοξάσῃ τὸν Θεόν· αἱ περιστάσεις ποὺ τὸν περιέβαλλον ἐπέφεραν τοῦτο.

It began with Christ’s approach, followed by Christ’s work. The last work of Christ in the Heavenly sanctuary in relation to man is to transform a human being from a valley of dead dry bones, or from being dead in the streets or from being blind as a bat. His last work is to recreate His people into His image, and that is the very work He did when He created Adam out of the dust of the ground, then breathed into him the breath of life. The last work is the first work, for He first made the clay and then anointed that clay with the life of His Spirit. With Adam the Spirit was His breath, with the blind man it was the water. With Ezekiel’s valley of dead bones it was a gathering message which created the body. Then a message of the four winds was breathed upon the body, and then it stood up as an mighty army.

Ἄρχισε μὲ τὴν προσέγγιση τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀκολούθησε τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Τὸ τελευταῖο ἔργο τοῦ Χριστοῦ στὸ οὐράνιο ἁγιαστήριο, σὲ σχέση μὲ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι νὰ μεταμορφώσει ἕναν ἀνθρώπινο ὄντα ἀπὸ κοιλάδα νεκρῶν ξηρῶν ὀστέων, ἢ ἀπὸ τὸ νὰ κείται νεκρὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς, ἢ ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι τυφλὸς ὡς νυχτερίδα. Τὸ τελευταῖο Του ἔργο εἶναι νὰ ἀναδημιουργήσει τὸν λαό Του κατ᾽ εἰκόνα Του, καὶ αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἔργο ποὺ ἔκανε ὅταν ἐδημιούργησε τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὸ χοῦν τῆς γῆς, καὶ ἔπειτα ἐνεφύσησε εἰς αὐτὸν πνοὴν ζωῆς. Τὸ τελευταῖο ἔργο εἶναι τὸ πρῶτο ἔργο, διότι πρῶτα ἔπλασε τὸν πηλὸ καὶ ἔπειτα ἔχρισε ἐκεῖνον τὸν πηλὸ μὲ τὴ ζωὴ τοῦ Πνεύματός Του. Στὸν Ἀδάμ, τὸ Πνεῦμα ἦταν ἡ πνοή Του· στὸν τυφλὸ ἄνθρωπο, ἦταν τὸ ὕδωρ. Στὴν κοιλάδα τῶν νεκρῶν ὀστέων τοῦ Ἰεζεκιήλ, ἦταν ἕνα μήνυμα συνάξεως ποὺ δημιούργησε τὸ σῶμα. Ἔπειτα, ἕνα μήνυμα περὶ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἐνεφυσήθη ἐπάνω στὸ σῶμα, καὶ τότε αὐτὸ ἐστάθη ὄρθιο ὡς ἰσχυρὰ στρατιά.

While the blind man was yet blind, Jesus saw Him and then approached him. He approaches the blind man within the context of a question that was raised by His disciples, thus allowing Him to establish the proper prophetic setting for the illustration. The “works of God” are a prophetic symbol upon many various lines of witnesses in the Bible. Every manifestation of the “works of God” in the Scriptures is fulfilled in the time of the latter rain. Jesus is placing the context of the story in terms of the final message, as represented by Elijah in the last verses of Malachi.

Ενώ ο τυφλός ήταν ακόμη τυφλός, ο Ιησούς τον είδε και κατόπιν τον πλησίασε. Πλησιάζει τον τυφλό μέσα στο πλαίσιο ενός ερωτήματος που έθεσαν οι μαθητές Του, επιτρέποντάς Του έτσι να θεμελιώσει το ορθό προφητικό πλαίσιο για την παραβολική αυτή απεικόνιση. Τα «έργα του Θεού» αποτελούν προφητικό σύμβολο σε πολλές και διάφορες γραμμές μαρτυριών μέσα στη Βίβλο. Κάθε εκδήλωση των «έργων του Θεού» στις Γραφές εκπληρώνεται στον καιρό της όψιμης βροχής. Ο Ιησούς τοποθετεί το πλαίσιο της διήγησης με όρους του τελικού μηνύματος, όπως αυτό εκπροσωπείται από τον Ηλία στα τελευταία εδάφια του Μαλαχία.

The parents and the blind child are not condemned as sinners, for this is the time of God’s marvelous works, and in that time the hearts of the parents and the hearts of the children will get turned to see the issue at hand. The issue being—whether the blind Laodicean man has been changed into a anointed Philadelphian man. That is the issue that confronts the parents and the child in the time of the latter rain, for that is also the time of judgment. And the time of judgment is carried out during the third and fourth generations according to Abraham’s covenant prophecy. The blind man is the last and fourth generation, and his parents are the third. In that period the Elijah message places families into circumstances where they are forced to accept or reject the message of the pool of Siloam. The foolish and wicked king Ahaz rejected the message of that pool, but the blind man accepted. The Elijah message of Malachi is set in the context of a curse before the great and terrible day of the Lord.

Οι γονείς και το τυφλό παιδί δεν καταδικάζονται ως αμαρτωλοί, διότι αυτή είναι η εποχή των θαυμαστών έργων του Θεού, και κατά την εποχή εκείνη οι καρδιές των γονέων και οι καρδιές των παιδιών θα στραφούν ώστε να δουν το επίμαχο ζήτημα. Το ζήτημα είναι—αν ο τυφλός Λαοδικειακός άνθρωπος έχει μεταβληθεί σε κεχρισμένο Φιλαδελφικό άνθρωπο. Αυτό είναι το ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι γονείς και το παιδί στον καιρό της όψιμης βροχής, διότι αυτός είναι επίσης ο καιρός της κρίσεως. Και ο καιρός της κρίσεως εκτελείται κατά την τρίτη και την τετάρτη γενεά σύμφωνα με την προφητεία της διαθήκης του Αβραάμ. Ο τυφλός άνθρωπος είναι η τελευταία και τέταρτη γενεά, και οι γονείς του είναι η τρίτη. Κατά την περίοδο εκείνη, το μήνυμα του Ηλία θέτει τις οικογένειες σε περιστάσεις όπου αναγκάζονται να δεχθούν ή να απορρίψουν το μήνυμα της κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Ο μωρός και πονηρός βασιλιάς Άχαζ απέρριψε το μήνυμα εκείνης της κολυμβήθρας, αλλά ο τυφλός άνθρωπος το δέχθηκε. Το μήνυμα του Ηλία στον Μαλαχία τίθεται στο πλαίσιο μιας κατάρας πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου.

When Jesus organized the setting we are considering, He included in His summary of the purpose of the miracle was that He must work then, for a time will come when no man can work. The work He referred to takes place in the daylight, and the end of work is represented as night. His reference is to the close of probation.

Όταν ο Ιησούς διαμόρφωσε τη σκηνή που εξετάζουμε, συμπεριέλαβε στην περίληψη του σκοπού του θαύματος ότι έπρεπε τότε να εργάζεται, διότι θα έλθει καιρός όταν κανείς δεν θα μπορεί να εργάζεται. Το έργο στο οποίο αναφέρθηκε επιτελείται στο φως της ημέρας, και το τέλος του έργου παριστάνεται ως νύχτα. Η αναφορά Του αφορά το κλείσιμο της δοκιμασίας.

When He finishes His work of judgment, he takes off His priestly garments and puts on His garments of vengeance. When He finishes that work of separating the lost from the saved, the work of salvation ends. Probation is closed and it is now nighttime when no man can work. Christ’s message was not only the Laodicean message to a blind man, but it was the Elijah message set within the context of the nearness of the close of probation, which is Christ’s sanctified motivation to work for the saving of souls.

Όταν ολοκληρώνει το έργο της κρίσεώς Του, αποθέτει τα ιερατικά Του ενδύματα και ενδύεται τα ενδύματα της εκδικήσεως. Όταν ολοκληρώνει εκείνο το έργο του διαχωρισμού των απολεσμένων από τους σωζομένους, το έργο της σωτηρίας τελειώνει. Η δοκιμαστική περίοδος κλείνει και τότε είναι νύχτα, όταν ουδείς δύναται να εργάζεται. Το μήνυμα του Χριστού δεν ήταν μόνον το μήνυμα προς τη Λαοδίκεια προς έναν τυφλό άνθρωπο, αλλά ήταν το μήνυμα του Ηλία τοποθετημένο εντός του πλαισίου της εγγύτητας του κλεισίματος της δοκιμαστικής περιόδου, το οποίο αποτελεί το αγιασμένο κίνητρο του Χριστού να εργάζεται για τη σωτηρία ψυχών.

First Christ approached the blind man, then prepared and applied the ointment, then gave instructions for a work that the blind man must do for himself, and just as importantly is that as he takes up the work his sight is restored. Once he has sight he has transformed from a blind Laodicean into a Philadelphian. The transformation period of those two churches was fulfilled in the beginning from 1856 unto 1863.

Πρώτον, ο Χριστός πλησίασε τον τυφλό άνθρωπο, έπειτα ετοίμασε και επέθεσε το κολλύριο, κατόπιν έδωσε οδηγίες για ένα έργο που ο τυφλός άνθρωπος έπρεπε να εκτελέσει ο ίδιος· και εξίσου σημαντικό είναι ότι, καθώς αναλαμβάνει το έργο, η όρασή του αποκαθίσταται. Μόλις αποκτήσει όραση, έχει μεταμορφωθεί από έναν τυφλό Λαοδικέα σε έναν Φιλαδελφέα. Η περίοδος μετασχηματισμού αυτών των δύο εκκλησιών εκπληρώθηκε εξαρχής από το 1856 έως το 1863.

That period represents the separation of the wheat and tares, and the final sealing of the one hundred and forty-four thousand who are thereafter lifted up as an ensign. The blind man immediately became the public focus—once he changed from a Laodicean unto a Philadelphian. The blind man is the one hundred and forty-four thousand and the wicked and foolish king Ahaz are the former covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord. At the same point in history, Jesus is either using his spit to anoint His new covenant people, or He is spitting the old covenant people out of His mouth.

Εκείνη η περίοδος αντιπροσωπεύει τον διαχωρισμό του σίτου και των ζιζανίων, και την τελική σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι κατόπιν υψώνονται ως λάβαρο. Ο τυφλός άνθρωπος έγινε αμέσως το επίκεντρο της δημόσιας προσοχής—αφού μεταβλήθηκε από Λαοδικέα σε Φιλαδελφέα. Ο τυφλός άνθρωπος είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και ο πονηρός και άφρων βασιλιάς Άχαζ είναι ο προγενέστερος λαός της διαθήκης, ο οποίος εξεμέσθη εκ του στόματος του Κυρίου. Στο ίδιο ακριβώς σημείο της ιστορίας, ο Ιησούς είτε χρησιμοποιεί το σάλιο Του για να χρίσει τον λαό της νέας Του διαθήκης, είτε εκπτύει τον λαό της παλαιάς διαθήκης εκ του στόματός Του.

We will continue these thoughts in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.

> “The Coming Crisis

> «Η Επερχόμενη Κρίση»

> “With unerring accuracy the Infinite One keeps an account with all nations. While his mercy is offered with calls to repentance, this account will remain open; but when a certain limit which God has fixed is reached, the ministry of his wrath begins. The account is then closed; divine patience ceases; there is no more pleading for mercy in their behalf.

> «Με αλάνθαστη ακρίβεια ο Άπειρος τηρεί λογαριασμό με όλα τα έθνη. Ενώ το έλεός Του προσφέρεται με προσκλήσεις σε μετάνοια, ο λογαριασμός αυτός θα παραμένει ανοικτός· όταν όμως φθασθεί κάποιο ορισμένο όριο, το οποίο έχει θέσει ο Θεός, αρχίζει η διακονία της οργής Του. Τότε ο λογαριασμός κλείνεται· η θεία μακροθυμία παύει· δεν υπάρχει πλέον καμία ικεσία για έλεος υπέρ αυτών.»

> “The prophet, looking down the ages, had our time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of Heaven’s blessings have been given them; but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude, are written against them. They are fast closing up their account with God.

> «Ο προφήτης, ατενίζοντας δια μέσου των αιώνων, είδε τον καιρό μας να παρουσιάζεται ενώπιον της οράσεώς του. Τα έθνη της εποχής αυτής υπήρξαν αποδέκτες άνευ προηγουμένου ελεών. Οι εκλεκτότερες από τις ευλογίες του Ουρανού τους έχουν δοθεί· αλλά εναντίον τους έχουν καταγραφεί αυξημένη υπερηφάνεια, πλεονεξία, ειδωλολατρία, περιφρόνηση προς τον Θεό και ταπεινή αχαριστία. Ταχέως κλείνουν τον λογαριασμό τους με τον Θεό.»

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion in the religious world. There will be gods many and lords many; every wind of doctrine will be blowing; and Satan, clothed in angel robes, would deceive, if it were possible, the very elect.

> «Πλησιάζουν ταχέως οι ημέρες κατά τις οποίες θα υπάρξουν μεγάλη αμηχανία και σύγχυση στον θρησκευτικό κόσμο. Θα υπάρχουν πολλοί θεοί και πολλοί κύριοι· κάθε άνεμος διδασκαλίας θα πνέει· και ο Σατανάς, περιβεβλημένος με αγγελικές στολές, θα εξαπατούσε, εάν ήταν δυνατόν, αυτούς τους ίδιους τους εκλεκτούς.

> “The universal scorn thrown upon true piety and holiness, leads those who have not a living connection with God to lose their reverence for his law. And as the disrespect for the divine law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world and a world-loving church will become more distinct. Love of God’s precepts increases with one class, according as contempt for them increases with the other.

> «Η καθολική περιφρόνηση που εκτοξεύεται εναντίον της αληθινής ευσέβειας και αγιότητας οδηγεί εκείνους που δεν έχουν ζωντανή σύνδεση με τον Θεό να χάσουν τον σεβασμό τους προς τον νόμο Του. Και καθώς η ασέβεια προς τον θείο νόμο γίνεται περισσότερο έκδηλη, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων που τον τηρούν και του κόσμου και μιας εκκοσμικευμένης, κοσμόφιλης εκκλησίας θα καταστεί σαφέστερη. Η αγάπη προς τα προστάγματα του Θεού αυξάνεται στη μία τάξη, καθώς η περιφρόνηση προς αυτά αυξάνεται στην άλλη.»

> “The great I AM is vindicating his law. He is speaking to those who make it void in storms, in floods, in tempests, in earthquakes, in perils by land and by sea. Now is the time for his people to show themselves true to principle.

> «Ο μέγας ΕΓΩ ΕΙΜΙ δικαιώνει τον νόμον Του. Λαλεί προς εκείνους που τον καθιστούν άκυρον μέσα σε θύελλες, σε πλημμύρες, σε τρικυμίες, σε σεισμούς, σε κινδύνους στην ξηρά και στη θάλασσα. Τώρα είναι ο καιρός ο λαός Του να αποδείξει ότι μένει πιστός στην αρχή.»

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. The Lord is at the door. Upon the Mount of Olives the Saviour rehearsed the scenes that were to precede this great event: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars,’ he said. ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom; and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfilment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application in the last days.

> «Βρισκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και επιβλητικών γεγονότων. Ο Κύριος είναι πλησίον της θύρας. Πάνω στο Όρος των Ελαιών ο Σωτήρας επανέλαβε τις σκηνές που επρόκειτο να προηγηθούν αυτού του μεγάλου γεγονότος: “Θέλετε ακούσει περί πολέμων και φήμας πολέμων”, είπε. “Διότι θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλείαν· και θέλουσι γείνει πείναι, και λοιμοί, και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.” Ενώ αυτές οι προφητείες έλαβαν μερική εκπλήρωση κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έχουν πιο άμεση εφαρμογή στις έσχατες ημέρες.»

> “John and the other prophets also were witnesses of the terrible scenes that will take place as signs of Christ’s coming. They saw armies mustering for battle, and men’s hearts failing them for fear. They saw the earth moved out of its place, the mountains carried into the midst of the sea, the waves thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. They saw the vials of God’s wrath opened, and pestilence, famine, and death come upon the inhabitants of the earth.

> «Ο Ιωάννης και οι άλλοι προφήτες υπήρξαν επίσης μάρτυρες των φοβερών σκηνών που θα λάβουν χώρα ως σημεία της έλευσης του Χριστού. Είδαν στρατεύματα να συγκεντρώνονται για μάχη και τις καρδιές των ανθρώπων να αποκάμνουν από φόβο. Είδαν τη γη να μετακινείται από τον τόπο της, τα όρη να μεταφέρονται στο μέσον της θαλάσσης, τα κύματά της να βοούν και να ταράσσονται, και τα όρη να σείονται από το φούσκωμα αυτής. Είδαν τις φιάλες της οργής του Θεού να ανοίγονται, και λοιμό, πείνα και θάνατο να επέρχονται στους κατοίκους της γης.»

> “Already the restraining Spirit of God is being withdrawn from the world. And hurricanes, tempests, disasters by sea and land, follow each other in quick succession. Science seeks to explain all these. The signs thickening around us, telling of the near approach of the Son of God, are attributed to any other than the true cause. Men cannot discern the sentinel angels restraining the four winds that they may not blow until the servants of God are sealed; but when God shall bid his angels loose the winds, there will be such a scene of his avenging wrath as no pen can picture.

> «Ήδη το συγκρατούν Πνεύμα του Θεού αποσύρεται από τον κόσμο. Και τυφώνες, θύελλες, καταστροφές στη θάλασσα και στη στεριά, διαδέχονται το ένα το άλλο με ταχεία ακολουθία. Η επιστήμη επιδιώκει να εξηγήσει όλα αυτά. Τα σημεία που πληθαίνουν γύρω μας, και που μαρτυρούν την εγγύς προσέγγιση του Υιού του Θεού, αποδίδονται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την αληθινή αιτία. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να διακρίνουν τους αγγέλους-φρουρούς που συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, ώστε να μη πνεύσουν έως ότου σφραγισθούν οι δούλοι του Θεού· αλλά όταν ο Θεός προστάξει τους αγγέλους του να αφήσουν ελεύθερους τους ανέμους, τότε θα υπάρξει τέτοια σκηνή της εκδικητικής οργής του, που καμία γραφίδα δεν μπορεί να απεικονίσει.»

> “A crisis is just upon us; but God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, Ezekiel, and John, we see how closely heaven is connected with the events transpiring upon the earth. We see the care of God for those who are loyal to him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of his church, in his own keeping.

> «Μία κρίσις είναι ακριβώς προ των πυλών· αλλά οι δούλοι του Θεού δεν πρέπει να εμπιστεύωνται εις εαυτούς εν αυτή τη μεγάλη ανάγκη. Εις τα οράματα που εδόθησαν εις τον Ησαΐαν, τον Ιεζεκιήλ και τον Ιωάννην, βλέπομεν πόσον στενώς ο ουρανός συνδέεται με τα γεγονότα που εκτυλίσσονται επί της γης. Βλέπομεν την μέριμναν του Θεού διά εκείνους που είναι πιστοί εις Αυτόν. Ο κόσμος δεν είναι άνευ άρχοντος. Το σχέδιον των μελλόντων γεγονότων ευρίσκεται εις τας χείρας του Κυρίου. Η Μεγαλοπρέπεια του ουρανού έχει εν τη ιδία φυλάξει Αυτής την μοίραν των εθνών, καθώς και τα ζητήματα της Εκκλησίας Αυτού.»

> “God has revealed what is to take place in the last days, that his people may be prepared to stand against the tempests of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter his faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance.

> «Ο Θεός έχει αποκαλύψει εκείνα που πρόκειται να λάβουν χώρα κατά τις έσχατες ημέρες, ώστε ο λαός Του να είναι προετοιμασμένος να σταθεί απέναντι στις θύελλες της εναντιώσεως και της οργής. Εκείνοι που έχουν προειδοποιηθεί για τα γεγονότα που βρίσκονται ενώπιόν τους δεν πρέπει να κάθονται με ήρεμη αναμονή της επερχόμενης θύελλας, παρηγορώντας τον εαυτό τους με τη σκέψη ότι ο Κύριος θα προστατεύσει τους πιστούς Του κατά την ημέρα της θλίψεως. Οφείλουμε να είμαστε ως άνθρωποι που αναμένουν τον Κύριό τους, όχι με αργόσχολη προσδοκία, αλλά με σπουδαίο έργο, με ακλόνητη πίστη. Τώρα δεν είναι καιρός να επιτρέπουμε στον νου μας να απορροφάται από πράγματα μικρότερης σημασίας.»

> “While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the under-current is tending. Its professions are mild, and apparently Christian; but when it shall speak, it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should bring before the people the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures, and be able to give the reason for our faith. Says the prophet, ‘The wicked shall do wickedly, and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’

> «Ενώ οι άνθρωποι κοιμούνται, ο Σατανάς εργάζεται δραστήρια, διευθετώντας τα πράγματα έτσι ώστε ο λαός του Κυρίου να μη λάβει έλεος ούτε δικαιοσύνη. Το κίνημα υπέρ της Κυριακής προχωρεί τώρα μέσα στο σκοτάδι. Οι ηγέτες αποκρύπτουν το αληθινό ζήτημα, και πολλοί από εκείνους που ενώνονται με το κίνημα δεν βλέπουν οι ίδιοι προς τα πού τείνει το υπόγειο ρεύμα. Οι διακηρύξεις του είναι ήπιες και, φαινομενικά, χριστιανικές· αλλά όταν μιλήσει, θα αποκαλύψει το πνεύμα του δράκοντος. Είναι καθήκον μας να πράξουμε ό,τι είναι στη δύναμή μας για να αποτρέψουμε τον απειλούμενο κίνδυνο. Πρέπει να θέσουμε ενώπιον του λαού το πραγματικό επίμαχο ζήτημα, προβάλλοντας έτσι την αποτελεσματικότερη διαμαρτυρία εναντίον μέτρων που περιορίζουν την ελευθερία της συνείδησης. Πρέπει να ερευνούμε τις Γραφές και να είμαστε σε θέση να δίνουμε τον λόγο για την πίστη μας. Λέγει ο προφήτης: “Οι ασεβείς θα πράττουν ασεβώς, και κανείς από τους ασεβείς δεν θα εννοήσει· οι δε συνετοί θα εννοήσουν.”»

> “The important future is before us. To meet its trials and temptations, and to perform its duties, will require great faith, energy, and perseverance. But we may triumph gloriously; for not one watching, praying, believing soul will be ensnared by the devices of the enemy. All heaven is interested in our welfare, and waits our demand upon its wisdom and strength. Every opposing influence, whether open or secret, may be successfully resisted, ‘not by might nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of hosts.’ God is just as willing now as anciently to work through human efforts, and to accomplish great things through weak instrumentalities. We shall not gain the victory through numbers, but through full surrender of the soul to Jesus.

> «Το σημαντικό μέλλον βρίσκεται ενώπιόν μας. Για να αντιμετωπίσουμε τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς του και να εκπληρώσουμε τα καθήκοντά του, θα απαιτηθούν μεγάλη πίστη, ενεργητικότητα και επιμονή. Αλλά μπορούμε να θριαμβεύσουμε ενδόξως· διότι ούτε μία ψυχή που αγρυπνεί, προσεύχεται και πιστεύει δεν θα παγιδευθεί από τα τεχνάσματα του εχθρού. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για την ευημερία μας και αναμένει την προσφυγή μας στη σοφία και στη δύναμή του. Κάθε αντίθετη επιρροή, είτε φανερή είτε μυστική, μπορεί να αποκρουσθεί με επιτυχία, «ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων». Ο Θεός είναι εξίσου πρόθυμος τώρα όπως και στους αρχαίους χρόνους να εργασθεί μέσω ανθρώπινων προσπαθειών και να επιτελέσει μεγάλα πράγματα μέσω ασθενών οργάνων. Δεν θα κερδίσουμε τη νίκη μέσω του πλήθους, αλλά μέσω της πλήρους παράδοσης της ψυχής στον Ιησού.॥

> “Now, while mercy still lingers, while Jesus is making intercession for us, let us make thorough work for eternity.” Southern Watchman, December 25, 1906.

> «Τώρα, όσο ακόμη η χάρη παραμένει, όσο ο Ιησούς μεσιτεύει για εμάς, ας επιτελέσουμε πλήρες έργο για την αιωνιότητα.» Southern Watchman, 25 Δεκεμβρίου, 1906.

Back to Articles