Article

# What is Truth? - Number Three

સત્ય શું છે? - ક્રમાંક ત્રણ

The Road to Emmaus

એમ્માઉસ તરફનો માર્ગ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

યોહાનના સુસમાચારમાં, છેલ્લી ભોજનવિધિ પછી અને ઈસુ ગેથસેમનેના બગીચામાં જાય ત્યાં સુધી, અધ્યાય ચૌદથી લઈને અધ્યાય સત્તરના અંત સુધી એક લાંબી વાર્તા વર્ણવાયેલ છે. આગામી લેખમાં હું આ અધ્યાયોને વિષય બનાવવાનો ઈરાદો રાખું છું. આ લેખ તે અધ્યાયોની સમજણ ઊભી કરવા માટેનો આધારમંચ છે. ખ્રિસ્તના ઇતિહાસની સુધારરેખાના દૃષ્ટિકોણથી, તે અધ્યાયોમાં ખ્રિસ્ત અને તેમના શિષ્યો વચ્ચેનો સંવાદ વિજયી પ્રવેશ પછીનો અને ક્રોસ પહેલાંનો છે. ઈસુ યેરૂશાલેમમાં પ્રવેશ્યા, પછી શિષ્યો સાથે પોતાની અંતિમ ભોજનવિધિ લીધી, ત્યારબાદ આ વર્ણન ઘટે છે, અને પછી તેઓ ગેથસેમને જાય છે; અને એ જ દિવસે મધ્યરાત્રીએ તેઓ ધરપકડ થાય છે, અને ક્રૂસીકરણ સુધી દોરી જતી સાત-પગથિયાની પ્રક્રિયાનો પ્રારંભ થાય છે. ભવિષ્યવાણીના દૃષ્ટિકોણથી, તેઓ અને શિષ્યો એક એવા ઇતિહાસમાં સ્થિત હતા, જે સાતમા મહિનાની ચળવળ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે—એક્સેટર કેમ્પ મિટિંગ પછી અને મહાન નિરાશા પહેલાં. છેલ્લી ભોજનવિધિ પછી તરત શરૂ થતી આ વાર્તામાં ઈસુ સૌપ્રથમ જે કહે છે તે આ છે:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> તમારું હૃદય વ્યાકુળ ન થવા દો: તમે ઈશ્વરમાં વિશ્વાસ કરો છો, મારામાં પણ વિશ્વાસ કરો. યોહાન 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

એ જાણીને કે થોડાં જ કલાકોમાં એક મહાન નિરાશા સામે આવવાની હતી, ઈસુએ આવનાર સંકટ માટે પોતાના શિષ્યોને મજબૂત કરવા પ્રયત્ન કર્યો. સાત ગર્જનાઓ તરીકે પ્રતીકરૂપ દર્શાવવામાં આવેલી ઘટનાઓને રચતા ચાર માર્ગચિહ્નોની અંદર રહેલી ભવિષ્યવાણીની ગુપ્ત રેખા એ એવો ઇતિહાસ છે જેમાં યોહાનના સુસમાચારમાં આવેલા આ વર્ણનના ત્રણ પગલાં બન્યા હતા. સાત ગર્જનાઓની અંદર રહેલી તે ગુપ્ત રેખા પ્રથમ નિરાશાથી અંતિમ નિરાશા સુધીનો ઇતિહાસ દર્શાવે છે.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

ઈસુએ તેમને “તમારા હૃદયો વ્યાકુળ ન થવા દો” એવું કહેતાં થોડા જ પહેલાં, યહૂદા ઇસ્કરિયોત ભોજનમંડળી છોડીને ત્રીજી અને અંતિમ વાર સનહેડ્રિન પાસે જવા નીકળી ગયો હતો. જ્યારે તે પોતાની ત્રીજી મુલાકાત માટે ભોજનમંડળીમાંથી નીકળ્યો, ત્યારે તેની કૃપાકાળની અવધિ બંધ થઈ ગઈ.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

સાત ગર્જનાઓના પ્રતીકની અંદરની ગુપ્ત રેખાના સંદર્ભમાં, ખ્રિસ્તનો વિજયોત્સવી પ્રવેશ મધ્યરાત્રિના ઘોષણાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યાં ઉપાસકોના બે વર્ગો પ્રગટ થાય છે. હિબ્રૂ શબ્દ “સત્ય” રચવા માટે ઉપયોગમાં લેવાતી હિબ્રૂની મધ્ય અક્ષરની માર્ગચિહ્નરૂપ સ્થિતિ હિબ્રૂ મૂળાક્ષરનો તેરમો અક્ષર છે. તેર બળવો સૂચવે છે, અને ભવિષ્યવાણીના માર્ગચિહ્ન તરીકે તે મધ્યરાત્રિના ઘોષણાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યાં મૂર્ખ કન્યાઓ બળવાના પ્રકટ સ્વરૂપને દર્શાવે છે, જેમ કે વિજયોત્સવી પ્રવેશના માર્ગચિહ્ન દરમિયાન યુદાસ પણ દર્શાવે છે.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “ઘઉં વચ્ચે કાંકરા રહ્યા છે અને હંમેશાં રહેશે, જ્ઞાની કન્યાઓ સાથે મૂર્ખ કન્યાઓ, પોતાની દીવટીઓ સાથે પોતાના પાત્રોમાં તેલ ન ધરાવનારાઓ. ખ્રિસ્તે પૃથ્વી પર સ્થાપેલી મંડળીમાં એક લોભી યહૂદા હતો, અને તેની સમગ્ર ઇતિહાસની દરેક અવસ્થામાં મંડળીમાં યહૂદાઓ રહેશે.” Signs of the Times, October 23, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

જ્યારે યહૂદાએ રૂપિયા પરત આપ્યા, કાયાફાસ સમક્ષ અને પછી ખ્રિસ્ત સમક્ષ પોતાના દ્રોહનો સ્વીકાર કર્યો, ત્યારબાદ તે જઈને પોતાને ફાંસી આપી. જ્યારે તે ન્યાયસભા-મંડપમાંથી બહાર નીકળતો હતો, ત્યારે તેણે બૂમ પાડી—એ જ શબ્દોમાં જે મૂર્ખ કુમારિકાઓની મુશ્કેલીનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યારે તેઓ ઓળખે છે કે તેઓ તેલ પ્રાપ્ત કરી શક્યાં નહોતાં.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> “યહૂદાએ જોયું કે તેની વિનંતિઓ વ્યર્થ હતી, અને તે, ‘હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે! હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે!’ એમ બૂમો પાડતો સભાખંડમાંથી દોડી બહાર નીકળી ગયો. તેને એવું લાગ્યું કે ઈસુને ક્રૂસ પર ચઢાવવામાં આવે તે જોતા સુધી તે જીવતો રહી શકશે નહીં; અને નિરાશામાં બહાર જઈ તેણે પોતાને ફાંસી લગાવી.” Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

યહૂદા ખોટા મધ્યરાત્રિ-આર્તનાદના સંદેશને આ રીતે દર્શાવે છે: “મંડપમાંથી ઉતાવળે દોડી નીકળ્યો અને ઉદ્ઘોષ કર્યો, હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે! હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે!” આ સંદેશ હંમેશા ઉપાસકોના બે વર્ગોને પ્રગટ કરે છે, અને મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં જેમ સાચો મધ્યરાત્રિ-આર્તનાદનો સંદેશ પહોંચે પછી મૂર્ખ કન્યાઓ ખોટા સંદેશ સાથે આગળ વધે છે તેમ અહીં પણ થાય છે. તેથી, મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં આપણે તે ચળવળ જોીએ છીએ જેણે ત્રીજા દૂતના સંદેશને નકારી કાઢતાં અને પરમપવિત્ર સ્થાને ખ્રિસ્તને અનુસરનાર નાનકડા ઝુંડનો વિરોધ કરતાં વિલિયમ મિલરને આગેવાન તરીકે પસંદ કર્યો.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “મારું મન ભવિષ્ય તરફ લઈ જવામાં આવ્યું, જ્યારે સંકેત આપવામાં આવશે. ‘જોવો, વર આવે છે; તમે તેની મુલાકાત લેવા બહાર નીકળો.’ પરંતુ કેટલાક પોતાના દીવાઓ ફરી ભરવા માટે તેલ મેળવવામાં વિલંબ કરી ચૂક્યા હશે, અને બહુ મોડે તેઓ જાણી શકશે કે તેલ દ્વારા પ્રતિનિધિત થતું ચરિત્ર હસ્તાંતરિત કરી શકાય એવું નથી.” Review and Herald, February 11, 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

ગુપ્ત ઇતિહાસનો ત્રીજો માર્ગચિહ્ન ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે અને હિબ્રૂ મૂળાક્ષરના અંતિમ અક્ષર દ્વારા દર્શાવવામાં આવે છે. તે અક્ષર “તાવ” છે, અને જ્યારે તે લખવામાં આવે છે ત્યારે તેનો આકાર ક્રોસ જેવો હોય છે. ક્રોસ ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં પ્રથમ નિરાશાથી લઈને મધ્યરાત્રિના પોકાર સુધી, અથવા અક્ષરમાળાના પ્રથમ અક્ષરથી લઈને તેરમા અક્ષર સુધી, ત્યાં એક માર્ગચિહ્ન છે જે એક સમયગાળાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; અને તે સમયગાળો દસ કન્યાઓની દૃષ્ટાંતમાં દર્શાવાયેલ “વિલંબનો સમય” તરીકે ઓળખાય છે, એવો વિલંબનો સમય જે હબક્કૂકના બીજા અધ્યાયમાં પણ છે. મધ્યરાત્રિના પોકારથી, અથવા બળવાના તેરમા અક્ષરથી લઈને મહાન નિરાશા સુધી, અક્ષરમાળાના અંતિમ અક્ષર સુધી, ત્યાં પણ એક સમયગાળો છે જેને “સાતમા મહિનાનું આંદોલન” કહેવામાં આવ્યું, એ માટે નહીં કે તે સાત મહિના ચાલ્યું હતું, પરંતુ કારણ કે મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશાએ દર્શાવ્યું હતું કે ખ્રિસ્ત યહૂદી પંચાંગના સાતમા મહિનાના દસમા દિવસે આવશે, જે પ્રાયશ્ચિત્તનો દિવસ હતો.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

યોહાનના ચૌદમા અધ્યાયથી લઈને અઢારમા અધ્યાય સુધીના વર્ણનનો સંદર્ભ એવા સમયગાળામાં આરંભે છે, જે મિલરાઈટ ઇતિહાસના સાતમા માસના આંદોલનનું પ્રતીકરૂપ છે. યોહાનના સુસમાચારમાં આ વર્ણનનો ભાર શિષ્યોને ક્રોસના આવનારા સંકટ (અક્ષર ‘Tav’) માટે તૈયાર કરવાનો છે. તેથી ખ્રિસ્ત દર્શાવે છે કે તેમના મૃત્યુથી લઈને તેઓ પોતાના પિતા પાસે આરોહણ કરે અને પાછા આવે ત્યાં સુધીનો સમય તેમના શિષ્યો માટે દુઃખ, અનિશ્ચિતતા અને નિરાશાનો સમયગાળો હશે. સુધારક રેખાઓની સાક્ષીમાં પ્રતિનિધિત થયેલી તમામ પ્રથમ નિરાશાઓના ભવિષ્યવાણીય લક્ષણોની જેમ, આ નિરાશામાં પણ એવી સ્થિતિનો સમાવેશ થાય છે, જે અગાઉ પ્રગટ કરાયેલ એક મહત્વપૂર્ણ સત્યની અવગણનાથી ઉત્પન્ન થાય છે. ક્રોસ પર ખ્રિસ્તનું મૃત્યુ એક મહત્વપૂર્ણ સત્ય હતું અને છે, અને તેમણે શિષ્યોને સીધેસીધું કહ્યું હતું કે તેમને ક્રૂસ પર ચઢાવવામાં આવશે અને તેઓ પુનરુત્થિત થશે; પરંતુ સંકટ એટલું મહાન, એટલું જબરજસ્ત હતું કે તેઓએ જે યાદ રાખવું જોઈએ હતું તે તેઓ ભૂલી ગયા.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> “જ્યારે ખ્રિસ્ત, ઇઝરાયલની આશા, ક્રોસ પર લટકાવવામાં આવ્યા અને જેમ તેમણે નિકોદેમસને કહ્યું હતું તેમ ઊંચા ઉઠાવવામાં આવ્યા, ત્યારે શિષ્યોની આશા ઈસુ સાથે જ મરી ગઈ. તેઓ આ વિષયને સમજાવી શક્યા નહીં. ખ્રિસ્તે અગાઉથી તેમને આ વિષે જે બધું કહ્યું હતું તે બધું તેઓ સમજી શક્યા નહીં.” Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

અમે ધ્યાનમાં લઈ રહેલા યોહાનના ચાર અધ્યાયોની સમગ્ર કથાનો ભાર એ હતો કે ઈસુ પોતાના શિષ્યોને તે નિરાશાના સમય માટે તૈયાર કરી રહ્યા હતા, જેનો તેઓ અનુભવ ઈસુની મધરાત્રીની ધરપકડથી શરૂ કરીને, તેઓ પોતાના પિતાની પાસે આરોહણ કરીને પાછા ફર્યા ત્યાં સુધી કરવાના હતા. યોહાનના આ ચાર અધ્યાયોમાં, તે સમયગાળો જ્યારે ખ્રિસ્ત શિષ્યોની પાસેથી દૂર હતા, તે વિલંબનો સમય દર્શાવે છે. ઐતિહાસિક રીતે, આ સમયગાળો, જેને હું વિલંબનો સમય તરીકે ઓળખાવી રહ્યો છું, તે ક્રૂસના સંકટ પછી આવ્યો હતો. અમે વિચારવા તૈયાર થઈ રહેલા આ ચાર અધ્યાયોમાં, તેઓ ભવિષ્યવાણીરૂપે તે વિલંબના સમયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પ્રથમ નિરાશાથી શરૂ થાય છે, ક્રૂસની મહાન નિરાશા પછીથી નહીં.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

હું શા માટે સૂચવી રહ્યો છું કે અંતિમ નિરાશા, જેના માટે ખ્રિસ્ત પોતાના શિષ્યોને તૈયાર કરી રહ્યો હતો, તે ખ્રિસ્તની સુધારણા-રેખામાં આવેલી પ્રથમ નિરાશા—લાઝરસના મરણ—નું પ્રતિકરૂપ હતી? આ પ્રશ્નનો નિરાકરણ આવશ્યક છે, તે પહેલાં કે અમે યોહાનના આ ચાર અધ્યાયોમાં આવેલી કથાને તે પ્રકાશમાં જોઈ શકીએ, જે સાત ગર્જનાઓના ગુપ્ત ઇતિહાસ સાથે સંબંધિત રીતે હવે ઉન્મુદ્રિત થઈ રહેલા સત્યોને સમર્થન આપે છે.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

ખ્રિસ્તના ઇતિહાસમાં, લાઝરસના મરણ અને પુનરુત્થાન વચ્ચેનો સમયગાળો વિલંબના સમય સાથે મેળ ખાય છે. ત્યારબાદ ખ્રિસ્ત પોતાના વિજયી પ્રવેશ માટે યેરૂશાલેમ જાય છે. યોહાન ચૌદમાં ખ્રિસ્ત પોતાના શિષ્યો સાથે એવા ઇતિહાસના સંદર્ભમાં વાત કરે છે, જે સાતમા મહિનાના આંદોલનનો હતો—એવું આંદોલન, જે ત્યારે શરૂ થયું જ્યારે વિલંબનો સમય પહેલેથી જ પૂર્ણ થઈ ચૂક્યો હતો, એટલે મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશાના આગમન સમયે, જેણે સાતમા મહિનાના આંદોલનની શરૂઆત કરી.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

હિબ્રુ શબ્દ “truth” કેવી રીતે સાત ગર્જનાઓના પ્રતીકાત્મક ઇતિહાસમાંથી અનમુદ્રિત કરવામાં આવેલ છુપાયેલા ઇતિહાસની ઓળખને સમર્થન આપે છે તે સમજવા માટે, યોહાનના અધ્યાય ચૌદથી અધ્યાય સત્તર સુધી ખ્રિસ્ત તે સમયે પોતાના શિષ્યોને જે સંદેશ આપી રહ્યા હતા તેનું સાવધાનીપૂર્વક વિશ્લેષણ જરૂરી છે. મહાન નિરાશાના waymark નો ઉપયોગ પ્રથમ નિરાશાના waymark ને સમજાવવા માટે કેવી રીતે કરવામાં આવે છે તેનું એક ઉદાહરણ એમ્માઉસ જવાના માર્ગ પરના શિષ્યોના અનુભવમાં ઓળખી શકાય છે.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં વિલંબનો સમય જેનાથી સમાપ્ત થયો, તે 1843ની અગાઉ નિષ્ફળ ઠરેલી આગાહીની સુધારણા હતી. સેમ્યુઅલ સ્નોએ મહાન નિરાશા સાથે સમાપ્ત થયેલા સાતમા મહિનાના આંદોલનને પ્રારંભ કરાવતો સંદેશ વિકસાવવામાં જે કાર્ય કર્યું, તેનો ઐતિહાસિક અનુસરણ કરી શકાય છે, જો સેમ્યુઅલ સ્નોના સમજણમાં થયેલી વૃદ્ધિને તેમના પ્રકાશિત લેખન અને એક્સેટર કેમ્પ મિટિંગ સુધી પહોંચાડતી તેમની જાહેર રજૂઆતો દ્વારા અનુસરવામાં આવે. પ્રેરિત ટિપ્પણી આ વિકાસને, સ્નોના અંતિમ સંદેશના માત્ર ઐતિહાસિક વિકાસથી ભિન્ન રીતે અભિગમે છે. સિસ્ટર વ્હાઇટ અમને જાણ કરે છે કે જ્યારે પ્રભુએ હબક્કૂકની 1843ની ચાર્ટ પરનાં આંકડાઓમાં રહેલી એક ભૂલ પરથી પોતાનો હાથ દૂર કર્યો, ત્યારે તે સંદેશ ઓળખવામાં આવ્યો.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “મેં દેવના લોકો આનંદિત અપેક્ષામાં, પોતાના પ્રભુની રાહ જોતા જોયા. પરંતુ દેવે તેમને પરીક્ષિત કરવા એવો નિર્ધાર કર્યો હતો. ભવિષ્યવાણીય સમયગાળાઓની ગણતરીમાં થયેલી એક ભૂલ પર તેમના હાથે આવરણ મૂકી દીધું. જે લોકો પોતાના પ્રભુની રાહ જોયા કરતા હતા તેઓ આ ભૂલ શોધી શક્યા નહીં, અને સમયનો વિરોધ કરનારા અતિશય વિદ્વાન પુરુષો પણ તેને જોઈ શક્યા નહીં. દેવે એવો નિર્ધાર કર્યો હતો કે તેમના લોકો નિરાશાનો અનુભવ કરે. સમય વીતી ગયો, અને જેમણે પોતાના તારણહાર માટે આનંદભરી અપેક્ષાથી રાહ જોઈ હતી તેઓ દુઃખી અને નિરોત્સાહ થયા, જ્યારે જેઓએ યેશુના પ્રગટ થવાને પ્રેમ કર્યો ન હતો, પરંતુ ભયવશ થઈ સંદેશને સ્વીકાર્યો હતો, તેઓ આથી પ્રસન્ન થયા કે તે અપેક્ષિત સમયે આવ્યા નહીં. તેમની ધાર્મિક સ્વીકારોક્તિએ હૃદયને અસર કરી નહોતી અને જીવનને શુદ્ધ કર્યું નહોતું. સમય વીતી જવો એવા હૃદયો પ્રગટ કરવા માટે સંપૂર્ણ રીતે ગણતરીપૂર્વક નિર્ધારિત હતો. ખરેખર જેઓ પોતાના તારણહારના પ્રગટ થવાને પ્રેમ કરતા હતા એવા શોકગ્રસ્ત અને નિરાશ થયેલાઓની તરફ પાછા ફરી તેમની ઠઠ્ઠા-મશ્કરી કરનારામાં તેઓ પ્રથમ હતા. મેં તેમના લોકોને પરીક્ષિત કરવામાં અને તેમને એવી કસોટી આપવા દેવાની જ્ઞાનમયતા જોઈ, જેનાથી અજમાયશની ઘડીમાં કોણ સંકોચીને પાછળ ફરી જશે તે પ્રકાશમાં આવે.”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> “ઈસુ અને સમગ્ર સ્વર્ગીય સેનાએ તેઓ પર સહાનુભૂતિ અને પ્રેમથી દૃષ્ટિ કરી, જેઓ મધુર અપેક્ષા સાથે તેને જોવા આતુર હતા, જેને તેમની આત્માઓ પ્રેમ કરતી હતી. તેમના પરીક્ષાના સમયમાં તેમને સંભાળવા દૂતો તેમના આસપાસ મંડરાતા હતા. જેઓએ સ્વર્ગीय સંદેશ સ્વીકારવાનો ઉપેક્ષાપૂર્વક ઇનકાર કર્યો હતો, તેઓ અંધકારમાં છોડી દેવામાં આવ્યા; અને તેમના વિરુદ્ધ દેવનો કોપ પ્રજ્વલિત થયો, કારણ કે તેમણે તે પ્રકાશ સ્વીકાર્યો નહિ, જે તેમણે સ્વર્ગમાંથી նրանց પાસે મોકલ્યો હતો. તે વિશ્વાસુ, નિરાશ થયેલા લોકો, જેઓ સમજી શકતા ન હતા કે તેમનો પ્રભુ કેમ આવ્યા નહિ, તેઓ અંધકારમાં છોડી દેવામાં આવ્યા નહિ. ફરી એકવાર તેઓને ભવિષ્યવાણીના સમયગાળાઓની શોધ કરવા તેમના બાઇબલ તરફ દોરી જવામાં આવ્યા. પ્રભુનો હાથ આ આંકડાઓ પરથી હટાવી લેવામાં આવ્યો, અને ભૂલનું સ્પષ્ટીકરણ કરવામાં આવ્યું. તેમણે જોયું કે ભવિષ્યવાણીના સમયગાળા 1844 સુધી પહોંચતા હતા, અને ભવિષ્યવાણીના સમયગાળા 1843માં પૂર્ણ થયા હોવાનું દર્શાવવા માટે જે પુરાવો તેમણે રજૂ કર્યો હતો, તે જ પુરાવો બતાવતો હતો કે તેઓ 1844માં સમાપ્ત થવાના હતા. દેવના વચનમાંથી પ્રકાશ તેમની સ્થિતિ પર પ્રકાશિત થયો, અને તેમણે એક વિલંબનો સમય શોધી કાઢ્યો—‘જોકે તે [દર્શન] વિલંબ કરે, તોય તેની રાહ જો.’ ખ્રિસ્તના તાત્કાલિક આગમન પ્રત્યેના તેમના પ્રેમમાં, તેઓએ દર્શનના વિલંબને અવગણ્યો હતો, જેનો હેતુ સાચા રાહ જોનારાઓને પ્રગટ કરવાનો હતો. ફરીથી તેમના પાસે સમયનો એક નિર્ધારિત બિંદુ હતો. છતાં મેં જોયું કે 1843માં તેમના વિશ્વાસને જે ઉત્સાહ અને શક્તિએ ચિહ્નિત કર્યો હતો, તે જ સ્તરનો ઉત્સાહ અને શક્તિ પ્રાપ્ત કરવા માટે તેઓમાંથી ઘણા પોતાને પોતાની ઘોર નિરાશાથી ઉપર ઉઠાવી શકતા ન હતા.”

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> “શૈતાન અને તેના દૂતોએ તેમના પર વિજય મેળવ્યો, અને જેઓએ એ સંદેશ સ્વીકાર્યો નહોતો તેમણે પોતાને જ અભિનંદન આપ્યાં કે તેમણે, જેમ તેઓ તેને કહેતાં, એ ભ્રાંતિને સ્વીકારી નહોતી—અને તેમાં જ તેમના દૂરંદેશી નિર્ણય અને જ્ઞાનનું પ્રમાણ હોવાનું માન્યું. તેઓને ખ્યાલ નહોતો કે તેઓ પોતાના વિરુદ્ધ ઈશ્વરના ઉપદેશને નકારી રહ્યા હતા, અને શૈતાન તથા તેના દૂતો સાથે મળીને ઈશ્વરના લોકોને ગૂંચવવામાં લાગેલા હતા, જે સ્વર્ગથી મોકલાયેલા સંદેશને જીવનમાં ઉતારી રહ્યા હતા.”

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> “આ સંદેશમાં વિશ્વાસ રાખનારાઓને ચર્ચોમાં દમન સહન કરવું પડ્યું. થોડા સમય સુધી, જેઓ આ સંદેશ સ્વીકારવા ઇચ્છતા ન હતા તેઓ પોતાના હૃદયની ભાવનાઓ મુજબ વર્તવામાં ભયને કારણે રોકાયેલા રહ્યા; પરંતુ સમય વીતી જતાં તેમની સાચી ભાવનાઓ પ્રગટ થઈ. તેઓ તે સાક્ષીને મૌન કરાવવા ઇચ્છતા હતા, જે આપવાની ફરજ પ્રતીક્ષારત લોકોએ અનુભવી હતી—અથવા કે ભવિષ્યવાણીના સમયકાળ 1844 સુધી વિસ્તરતા હતા. વિશ્વાસીઓએ પોતાની ભૂલ સ્પષ્ટતાપૂર્વક સમજાવી અને 1844માં તેઓ શા માટે પોતાના પ્રભુની અપેક્ષા રાખતા હતા તેના કારણો રજૂ કર્યા. તેમના વિરોધીઓ રજૂ કરાયેલા આ પ્રબળ કારણો સામે કોઈ દલીલો લાવી શક્યા નહીં. તેમ છતાં ચર્ચોનો ક્રોધ પ્રજ્વલિત થયો; તેઓ નક્કી કરી ચૂક્યા હતા કે પુરાવા સાંભળવાના નહીં અને સાક્ષીને ચર્ચોમાંથી બહાર રાખવાની, જેથી બીજા લોકો તેને સાંભળી ન શકે. જેમણે દેવએ તેમને આપેલો પ્રકાશ બીજાઓથી રોકી રાખવાનો સાહસ કર્યો નહીં, તેઓ ચર્ચોમાંથી બહાર કાઢવામાં આવ્યા; પરંતુ ઈસુ તેમની સાથે હતા, અને તેઓ તેમના મુખકાંતિના પ્રકાશમાં આનંદિત હતા. તેઓ બીજા દેવદૂતના સંદેશને સ્વીકારવા તૈયાર કરવામાં આવ્યા હતા.” Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

હમણાં જ રજૂ કરાયેલો ઇતિહાસ, અન્ય બાબતો સાથે, 18 જુલાઈ, 2020ના અનુભવનું વર્ણન કરે છે; છતાં હું ઇચ્છું છું કે તમે જે મુદ્દા પર વિચાર કરો તે એ છે કે એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં સેમ્યુઅલ સ્નો દ્વારા આપવામાં આવેલ મધરાત્રીના પોકારના સંદેશ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતી જે સમજણ છે, તે સ્નોના ઐતિહાસિક કાર્ય દ્વારા નહીં, પરંતુ પ્રભુના હાથની ક્રિયા દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. તેમના હાથે એક ભૂલ ઢાંકી રાખી હતી, અને જ્યારે તેમણે પોતાનો હાથ હટાવ્યો ત્યારે મિલરાઇટો પોતાની નિરાશાને સમજવા સમર્થ બન્યા, અને એ પણ સમજવા સમર્થ બન્યા કે તેઓ તે સમયગાળામાં રહ્યા હતા જેને વિલંબના સમય તરીકે પ્રતિનિધિત્વ કરવામાં આવ્યો હતો.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

તેમનો હાથ દૂર કરવો એ એમ્માઉસના માર્ગ પર રહેલા શિષ્યોના અનુભવનો એક અગત્યનો તત્વ છે. તે ‘વિલંબના સમય’ તરીકે ઓળખાતા અવધિના અંતનું પ્રતીકરૂપ દર્શાવે છે અને મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતી સમજણ સાથે પૂર્ણ થાય છે. તેમ છતાં, એમ્માઉસનું આ દૃષ્ટાંત ક્રોસ પછી થયું હતું, જે લાઝરસના મરણની પ્રથમ નિરાશાને નહીં, પરંતુ મહાન નિરાશાને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> અને જો, તે જ દિવસે તેમનામાંથી બે એમ્માઉસ નામના એક ગામ તરફ જતા હતા, જે યેરૂશાલેમથી લગભગ સાઠ ફર્લાંગ દૂર હતું. અને જે ઘટનાઓ બની હતી તે સર્વ વિષે તેઓ પરસ્પર વાતો કરતા હતા. અને એવું થયું કે, જ્યારે તેઓ પરસ્પર ચર્ચા અને વિચારવિમર્શ કરતા હતા, ત્યારે યેશુ પોતે તેમની નજીક આવ્યા અને તેમની સાથે ચાલવા લાગ્યા. પરંતુ તેમની આંખો એવી રીતે આવરાઈ ગઈ હતી કે તેઓ તેમને ઓળખી શક્યા નહીં. અને તેમણે તેમને કહ્યું, તમે ચાલતાં ચાલતાં પરસ્પર કઈ પ્રકારની વાતચીત કરો છો, અને શા માટે દુઃખી છો? લૂક 24:13–16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

આ અવતરણમાં આવેલો “આંખો” શબ્દ આંખના વાસ્તવિક અંગ કરતાં વધુ દર્શનને સૂચવે છે. “રોકી રાખવામાં આવેલ” શબ્દનો અર્થ શક્તિ થાય છે. શિષ્યો ક્રોસના દર્શનને સમજી શક્યા નહોતા, કારણ કે ખ્રિસ્તે ક્રોસના ભવિષ્યવાણીરૂપ દર્શનને જોવાની તેમની ક્ષમતાને ઢાંકી દીધી હતી. ખ્રિસ્તનો હાથ તેમની શક્તિનું પ્રતીક છે. ઈસુએ ઓળખેલ ઉદાસીનતા તેમની મહાન નિરાશાને દર્શાવતી હતી. નિરાશ થયેલા શિષ્યો દ્વારા વધુ ચર્ચા થયા પછી, ખ્રિસ્ત બોલવા લાગ્યા.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> પછી તેણે તેમને કહ્યું, હે મૂર્ખો, અને ભવિષ્યવક્તાઓએ જે બધું કહ્યું છે તે સર્વ માનવામાં હૃદયથી મંદ એવા લોકો! શું ખ્રિસ્તે આ બધું દુઃખ ભોગવવું અને પોતાની મહિમામાં પ્રવેશ કરવો આવશ્યક નહોતો? અને મૂસા તથા સર્વ ભવિષ્યવક્તાઓથી આરંભ કરીને તેણે સર્વ શાસ્ત્રોમાં પોતાની વિષે લખાયેલ બાબતો તેમને સમજાવી. અને તેઓ જે ગામે જતા હતા તેની નજીક આવ્યા; અને તેણે જાણે આગળ જવાનું હોય તેમ દર્શાવ્યું. પરંતુ તેમણે તેને આગ્રહપૂર્વક રોક્યો, કહેતાં, અમારાં સાથે રહો; કારણ કે સાંજ થવા આવી છે, અને દિવસ ઘણો વીતી ગયો છે. અને તે તેમની સાથે રહેવા અંદર ગયો. લૂક 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

ઈસુએ બાઈબલના અર્થઘટનની “ઇતિહાસવાદી” પદ્ધતિનો ઉપયોગ કરીને શિષ્યોને શિક્ષણ આપ્યું, જેમાં મૂસા સમયથી આગળ વધતી ભવિષ્યવાણીની રેખાઓને પવિત્ર ઇતિહાસમાં લઈ જઈને ક્રૂસના ઇતિહાસની ઓળખ કરવામાં આવી. ઈસુએ ભૂતકાળના ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસની રેખાઓનો ઉપયોગ કર્યો, જે જૂના માર્ગો અને “line upon line” ની પદ્ધતિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેથી નિરાશ થયેલા શિષ્યોને શિક્ષિત કરી શકે. જ્યારે તેમણે એમ દર્શાવ્યું કે તેઓ તેમના વિના આગળ પ્રવાસ કરવા જઈ રહ્યા છે, ત્યારે તેમણે તેમને અંદર આવી તેમની સાથે રોકાવા માટે આગ્રહપૂર્વક વિનંતી કરી. તેઓ રોકાવાના સમયમાં હતા, અને ખ્રિસ્ત તેમની આંખો પરથી પોતાનો હાથ દૂર કરવા જ રહ્યા હતા. જ્યારે તેમનો હાથ દૂર કરવામાં આવશે ત્યારે રોકાવાનો સમય સમાપ્ત થશે, અને જેમ તેઓ અંધકારમાંથી પાછા યરુશાલેમ અને અગિયાર શિષ્યો તરફ દોડી ગયા, તેમ તેમણે મધરાત્રિની પોકારના સંદેશના પ્રસારની ઝડપનું પ્રતીકીકરણ કર્યું.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> અને એવું બન્યું કે, જ્યારે તે તેઓની સાથે ભોજન કરવા બેઠો હતો, ત્યારે તેણે રોટલી લીધી, તેને આશીર્વાદ આપ્યો, તોડી, અને તેઓને આપી. અને તેમની આંખો ખુલ્યાં, અને તેઓએ તેને ઓળખ્યો; અને તે તેમની નજર આગળથી અદૃશ્ય થઈ ગયો. લૂક 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

ઈસુએ તેમનાં પ્રબોધકીય દર્શનની સમજણને ધારણ કરીને રાખેલો પોતાનો હાથ હટાવી લીધો, અને તેમણે એવું કરતાં જ તેઓએ તેમને ઓળખી લીધા. ઈસુએ તેઓ સુધી મધરાત્રીના પોકારનો સંદેશ લાવ્યો હતો, અને તેઓએ ભોજન કરતાં કરતાં તેને ગ્રહણ કર્યો, કારણ કે દરેક સંદેશ ભક્ષણ કરવો જ પડે છે. તેઓ તરત જ “દેશભરમાં ભરતીની વિશાળ લહેરની માફક” અગિયાર શિષ્યોને જણાવવા દોડી ગયા.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> અને તેઓએ એકબીજાને કહ્યું, જ્યારે તે માર્ગમાં અમારી સાથે વાત કરતો હતો અને જ્યારે તેણે અમને શાસ્ત્રો સમજાવ્યાં, ત્યારે શું અમારા હૃદય અમારી અંદર દહકતા નહોતાં? અને તેઓ એ જ ઘડીએ ઊભા થયા અને યરુશાલેમ પરત ફર્યા, અને અગિયારને એકત્ર મળ્યા, તથા તેઓની સાથે રહેલાઓને પણ, જે કહી રહ્યા હતા, પ્રભુ ખરેખર જીવિત થયો છે અને શિમોનને દર્શન આપ્યા છે. અને માર્ગમાં જે વાતો બની હતી તે તેમણે જણાવી, અને રોટલી તોડવામાં તે કેવી રીતે તેઓને ઓળખાયો હતો તે પણ કહ્યું. અને તેઓ આ રીતે વાત કરી રહ્યા હતા ત્યારે, ઈસુ પોતે તેમની વચ્ચે ઊભા રહ્યા અને તેમને કહે છે, તમારે શાંતિ હો. પરંતુ તેઓ ભયભીત અને ગભરાઈ ગયા, અને એમ માન્યું કે તેમણે કોઈ આત્મા જોયો છે. અને તેણે તેમને કહ્યું, તમે કેમ વ્યાકુળ છો? અને તમારા હૃદયોમાં આવા વિચારો કેમ ઊભા થાય છે? મારા હાથ અને મારા પગ જુઓ, કે હું પોતે જ છું; મને સ્પર્શો અને જુઓ; કારણ કે આત્માને માંસ અને હાડકાં નથી હોતાં, જેમ તમે મને છે તેમ જુઓ છો. અને આ કહીને તેણે તેમને પોતાના હાથ અને પોતાના પગ બતાવ્યાં. અને આનંદના કારણે તેઓ હજી પણ વિશ્વાસ ન કરતા હતા અને આશ્ચર્ય પામતા હતા, ત્યારે તેણે તેમને કહ્યું, શું અહીં તમારી પાસે ખાવાનું કંઈ છે? અને તેમણે તેને શેકેલી માછલીનો એક ટુકડો અને મધપૂડાનો એક ભાગ આપ્યો. અને તેણે તે લીધું અને તેમની સામે ખાધું. અને તેણે તેમને કહ્યું, આ એ જ વચનો છે જે મેં તમને ત્યારે કહ્યાં હતા જ્યારે હું હજી તમારી સાથે હતો, કે જે કંઈ મારી વિષે મૂસાના ધર્મશાસ્ત્રમાં, પ્રબોધકોમાં અને ભજનોમાં લખાયું છે, તે બધું પૂર્ણ થવું જ જોઈએ. ત્યાર પછી તેણે તેમની સમજ ખોલી, જેથી તેઓ શાસ્ત્રોને સમજી શકે. લૂક 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

એમ્માઉસના માર્ગ પરના શિષ્યો સાથે જેમ થયું હતું તેમ, યેશુ પોતાના મૃત્યુ અને પુનરુત્થાનના ઇતિહાસને સમજાવવા માટે બાઇબલના ભૂતકાળના પવિત્ર ઇતિહાસોના આધારે સંદેશ રજૂ કરે છે, અને તેમણે તે તેમને ભોજન કરવાની એક દૃષ્ટાંતરૂપ ક્રિયા દ્વારા કર્યું. દેવના લોકોએ આ સંદેશ ભોજન કરવો જ જોઈએ. તેમની અનિશ્ચિતતા અને શોકની વચ્ચે, યેશુ ભૂતકાળના પવિત્ર ઇતિહાસોને પંક્તિ પર પંક્તિ એકત્ર કરીને આધારિત વર્તમાન સત્યના સંદેશ માટે તેમની સમજ ખોલીને, પોતાના મૃત્યુથી લઈ પોતાના પુનરુત્થાન, સ્વર્ગારોહણ અને પુનરાગમન સુધી ચાલેલા વિલંબના સમયને અંતે પહોંચાડે છે.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

અતેએવ, એમ્માઉસ તરફના માર્ગ પરના તે બે શિષ્યો (જે મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશથી જોડાયેલ અને શક્તિશાળી બનેલા બીજા દેવદૂતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે) ક્રોસ પછી આવેલ વિલંબના સમયને મધ્યરાત્રિના પોકાર પહેલાં આવેલ વિલંબના સમય તરીકે ઓળખે છે. તેથી, તે શિષ્યોની નિરાશા પ્રભુવાણીય રેખામાં આવેલી પ્રથમ નિરાશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, મહાન નિરાશાનું નહીં.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

ત્યાર પછી એમ્માઉસની વાર્તા નિરાશ થયેલા અગિયાર શિષ્યો સાથે ફરી રજૂ થાય છે. ઈસુ તેઓને જોડાય છે, “ઐતિહાસિકતા”ની પદ્ધતિ દ્વારા ભવિષ્યવાણીના વચનની પૂર્ણતા વિષે તેઓને ઉપદેશ આપે છે, અને પછી ભોજન કરતાં કરતાં તેમની સમજને ખુલ્લી કરે છે. વાર્તાનો આરંભ જ વાર્તાના અંતને ઓળખાવે છે. ત્યાર પછી ઈસુ આ હકીકત માટે ત્રીજો સાક્ષી સ્થાપિત કરે છે કે ક્રૂસની નિરાશાને ભવિષ્યવાણી મુજબ પ્રથમ નિરાશા પર લાગુ કરી શકાય છે. તેઓ તેમને કહે છે કે ઉપરથી શક્તિ પ્રાપ્ત ન થાય ત્યાં સુધી યરુશાલેમમાં જ રોકાયેલા રહે; આ રીતે તેઓ ઈતિહાસની રચનાનો ત્રીજો સાક્ષી પ્રદાન કરે છે.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> અને તેમણે તેમને કહ્યું, “આ રીતે લખેલું છે, અને આ પ્રમાણે ખ્રિસ્તે દુઃખ સહન કરવું અને ત્રીજા દિવસે મૃતકોમાંથી ફરી ઊઠવું આવશ્યક હતું; અને યરુશાલેમથી શરૂઆત કરીને, સર્વ જાતિઓમાં તેમના નામે પસ્તાવો અને પાપોની માફીનો પ્રચાર થવો જોઈએ. અને તમે આ વાતોના સાક્ષી છો. અને જુઓ, હું મારા પિતાની પ્રતિજ્ઞા તમારાં ઉપર મોકલું છું; પરંતુ જ્યાં સુધી તમે ઉપરથી આવતી શક્તિથી સજ્જ ન થાઓ, ત્યાં સુધી યરુશાલેમ શહેરમાં જ રહો.” અને તેમણે તેમને બેથાન્ય સુધી બહાર લઈ ગયા; અને તેમણે પોતાના હાથ ઊંચા કરીને તેમને આશીર્વાદ આપ્યો. અને એવું બન્યું કે, જ્યારે તેઓ તેમને આશીર્વાદ આપતા હતા, ત્યારે તેઓ તેમની પાસેથી અલગ થયા અને સ્વર્ગમાં ઉપાડવામાં આવ્યા. અને તેમણે તેમની ઉપાસના કરી, અને મહાન આનંદ સાથે યરુશાલેમ પરત ફર્યા; અને તેઓ સતત મંદિરમાં રહીને દેવની સ્તુતિ અને આશીર્વાદ કરતા હતા. આમેન. લૂક 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

એમ્માઉસના માર્ગ પરના શિષ્યોનું દૃષ્ટાંત એક એવી રાહ જોવાની અવધિને ઓળખાવે છે, જે તેમની મૃત્યુથી શરૂ થઈને તેઓ પુનરુત્થિત થયા અને પોતાના પિતા પાસે આરોહણ કર્યા ત્યાં સુધી ચાલી. એમ્માઉસના શિષ્યો માટે રાહ જોવાની આ અવધિ ત્યારે પૂર્ણ થઈ, જ્યારે ભૂતકાળની પવિત્ર ઇતિહાસોની રેખાઓને એકત્ર લાવવાની પદ્ધતિ દ્વારા, રેખા પર રેખા, ક્રોસની ઘટનાઓનો સંદેશ સ્થાપિત કરવામાં આવ્યો. ત્યારબાદ શિષ્યોએ તે સંદેશને તેઓ જેટલી શક્ય તેટલી ઝડપથી લઈ ગયા. પછી ઈસુ અગિયાર શિષ્યો સાથે મળે છે; ફરી એક વાર ભોજન કરવાનું ઉલ્લેખિત થાય છે, સંદેશને સાબિત કરવા માટે રેખા પર રેખાની પદ્ધતિ વપરાય છે, અને એમ્માઉસના શિષ્યોની જેમ તેઓ પછી તેમની સમજણ ખોલે છે અને વિદાય લે છે. પરંતુ તે પહેલાં તેઓ યેરૂશાલેમમાં રાહ જોવાની તે ઇતિહાસને ઓળખાવે છે, જ્યાં સુધી પેન્ટેકોસ્ટના દિવસે પવિત્ર આત્માના આગમન સાથે રાહ જોવાની અવધિ પૂર્ણ ન થાય.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

જ્યારે ઈસુએ પોતાના શિષ્યોને યરુશાલેમમાં થોભી રહેવા કહ્યું, ત્યારે તે એમ્માઉસ તરફ જતી માર્ગની વાર્તાનો અંત હતો. વાર્તાની શરૂઆત નિરાશાને દર્શાવતી હતી, ત્યારબાદ થોભી રહેવાનો એક સમય આવ્યો, અને ત્યારપછી સત્યના એક પ્રકટીકરણ દ્વારા મધરાત્રીના પુકારના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ થયું. સત્યનું તે પ્રકટીકરણ ત્યારે પૂર્ણ થયું, જ્યારે ખ્રિસ્તે પોતાનો તે હાથ દૂર કર્યો, જેના કારણે શિષ્યોની આંખો “રોકાઈ” રાખવામાં આવી હતી. આ વાર્તાની શરૂઆત છે, અને વાર્તાનો મધ્યભાગ એ જ વાર્તામાં ફરી પુનરાવર્તિત થાય છે, જ્યારે ખ્રિસ્તે પોતાને પ્રગટ કરીને અને પોતાના વચન વિષે તેમની સમજ ખોલીને અગિયાર શિષ્યોમાંથી નિરાશા દૂર કરી. ત્યારબાદ એ જ ભવિષ્યવાણીય રચનાનો એક અંતિમ સાક્ષ્ય આવે છે, જે મહાન નિરાશાથી નહીં પરંતુ પ્રથમ નિરાશાથી શરૂ થાય છે.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

એમાઉસથી પેન્ટેકોસ્ટ સુધીનો ઇતિહાસ પ્રથમ નિરાશા, વિલંબનો સમય અને મધરાત્રીના ક્રંદનના ત્રણ સાક્ષીઓ પ્રદાન કરે છે, છતાં આ ત્રણેય સાક્ષીઓમાંની દરેકની શરૂઆતમાં જે વેમાર્ક રૂપે દેખાતી વાસ્તવિક નિરાશા છે, તે હકીકતમાં પ્રથમ નહિ પરંતુ બીજી નિરાશા હતી. મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં મહાન નિરાશા જે વેમાર્ક છે તેનો ઉપયોગ મિલરાઇટ ઇતિહાસની પ્રથમ નિરાશાને દર્શાવવા માટે કરવામાં આવે છે—આ બાબતને ઓળખવું, જ્હોનના તે ચાર અધ્યાયોમાં મળતી વાર્તાને સમજવા માટે આવશ્યક છે, જે અંતિમ ભોજન સમયે થયેલા ભોજન અને ગેથસમનીના બગીચામાં મધરાત્રીએ થયેલી ધરપકડ વચ્ચે આવે છે. એ નોંધવું યોગ્ય છે કે જ્યારે ઈસુ અગિયાર શિષ્યોને પ્રગટ થયા અને તેમની સાથે ભોજન કર્યું, ત્યારે તેમણે પૂછ્યું, “તમે શા માટે વ્યાકુળ છો? અને તમારા હૃદયોમાં વિચારો શા માટે ઉદ્ભવે છે?”

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

યોહાનના પુસ્તકમાં છેલ્લું ભોજન લીધા બાદ જ, જે ઉતારો આપણે વિચારવા જઈ રહ્યા છીએ તે ખ્રિસ્તના આ શબ્દોથી શરૂ થાય છે કે, “તમારા હૃદયો વ્યાકુળ ન થાય.” પાંચ જ દિવસોમાં તેઓ એ જ આજ્ઞા ભૂલી ગયા હતા. યોહાનના સુસમાચારમાં અધ્યાય ચૌદથી અધ્યાય સત્તર સુધીનો વિભાગ 18 જુલાઈ, 2020 ની પ્રથમ નિરાશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે વિલંબના સમયને આરંભે છે, અને તે સમય અંતે ઈસુ ખ્રિસ્તના પ્રકટીકરણ સુધી દોરી જાય છે, જે કૃપાકાળ બંધ થાય તે પહેલાં જ ઉદ્ઘાટિત થાય છે, અને મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે સંદેશ સમયના એવા અવધિને આરંભે છે, જે સાતમા મહિનાની ચળવળ દ્વારા પ્રતિરૂપિત કરવામાં આવી છે અને રાત્રિના ગાઢ અંધકારમાં એમ્માઉસના શિષ્યોની યેરૂશાલેમ તરફની દોડ દ્વારા પણ પ્રતિરૂપિત કરવામાં આવી છે. તે ઇતિહાસ જ તે ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરો દ્વારા પ્રતિનિધિત્વિત થાય છે, જેઓનો ઉપયોગ ખ્રિસ્તે પોતાને “સત્ય” તરીકે રજૂ કરવા માટે કર્યો હતો.

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

યોહાનના આ ચાર અધ્યાયોના વર્ણનમાં જ આપણે માત્ર પવિત્ર આત્માના કાર્યને એ જ વચનના તે જ પગલાં તરીકે ઓળખવામાં આવતું જોયે છીએ એટલું જ નહીં, પરંતુ ત્યાં એ દાવાઓને સમર્થન આપવા માટેનું શ્રેષ્ઠ પુરાવું પણ મળે છે, જે હવે કરવામાં આવી રહ્યા છે—કે મિડનાઇટ ક્રાયના સંદેશની અંતિમ પરિપૂર્તિ હવે બારમી ઑગસ્ટથી સત્તરમી સુધીના એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં ક્રમશઃ રજૂ કરવામાં આવી રહી છે. જ્યારે આ સંદેશની અંતે રાહ જોતા પવિત્રજનો દ્વારા ઓળખ થશે, ત્યારે જેમ તે દૂતગણ “છેલ્લા દિવસો”નો અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ મરણાસન્ન જગત સુધી લઈ જશે, તેમ વિશ્વ સન્ડે કાનૂનના સંકટમાં ફેંકાઈ જશે.

Back to Articles