Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

દાનિયેલનું પુસ્તક - સંખ્યા એકવીસ

In Measure

માપ પ્રમાણે

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

અમે યશાયાહ અધ્યાય સત્તાવીસનો અભ્યાસ કરી રહ્યા છીએ, કારણ કે તે યશાયાહના અનુગામી અધ્યાયોની પૃષ્ઠભૂમિ સ્થાપિત કરે છે. તે અનુગામી અધ્યાયો ઉત્તરવર્ષાને યોગ્ય બાઇબલ આધારિત પદ્ધતિ તરીકે ઓળખાવે છે. આ પદ્ધતિ, જ્યારે ઓળખાય અને અમલમાં મૂકાય, ત્યારે તે એવો પ્રબોધકીય સંદેશ પ્રકાશિત કરે છે કે જે સ્વીકારવામાં આવે તો તેનાં અનુરૂપ અનુભવ ઉત્પન્ન કરે છે.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે, દેવની પૂર્વ કરારની પ્રજા, એટલે કે સેવન્થ-ડે એડ્વેન્ટિસ્ટ પ્રજાને ગવાતું ગીત એવું છે કે તેઓ દેવની પ્રજા તરીકે પાસેથી પસાર કરવામાં આવી રહ્યા છે, કારણ કે તેમણે તે ફળ ઉત્પન્ન કર્યા નથી, જે દેવએ પોતાના દ્રાક્ષક્ષેત્રમાંથી ઉપજાવવાના ઉદ્દેશથી નિર્ધારિત કર્યા હતા. આ ગીતનો આધાર કરારના સંબંધ પર રાખવાનો હતો, જે દેવએ વાવેલા દ્રાક્ષક્ષેત્ર દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતો હતો, અને 1863માં તેમના દ્વારા ઠોકર ખવડાવનાર પથ્થરના અસ્વીકાર દ્વારા પણ. તેઓ 1856માં લાઓદીકિયા બની ગયા હતા, અને સાત વર્ષ સુધી, અથવા “સાત વખત”, અથવા બે હજાર પાંચસો વીસ દિવસ સુધી, દેવ પ્રવેશ મેળવવા ઇચ્છતા હતા, પરંતુ 1863માં તેમણે તેમના વિરુદ્ધ દ્વાર બંધ કરી દીધું.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001 થી તેઓ રવિવારના કાયદા સમયે તેમના મુખમાંથી સંપૂર્ણપણે ઉગાળી નાખવામાં આવે તે પહેલાં જ પૂળાઓમાં બાંધવામાં આવી રહ્યા છે. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001 થી એડવેન્ટિઝમને ગવાતો સંદેશ લાઓદીકિયાનો સંદેશ છે, જે દ્રાક્ષાવાડીનો એવો સંદેશ છે જેમાં તે ઠોકરનો પથ્થર સમાયેલો છે, જે કોઈપણ એવા લોકોને ચૂરચૂર કરી નાખે છે, જેઓ તે મૂલ્યવાન પથ્થરને “જોવા” અને “ચાખવા” ઇનકાર કરે છે. યશાયાહના આ અવતરણમાં લાઓદીકિયનોને આપવામાં આવેલું વચન એ છે કે જે કોઈ એડવેન્ટિસ્ટ આ અંતિમ ચેતવણી સ્વીકારવાનું પસંદ કરે છે, તેને હજી પણ ખ્રિસ્તની “શક્તિને પકડી રાખવા” માટે સમય છે, “જેથી” તેઓ ખ્રિસ્ત સાથે “શાંતિ કરે,” કારણ કે ખ્રિસ્ત હજી પણ તેમની સાથે “શાંતિ કરવા” ઇચ્છુક છે. પરંતુ મધ્યરાત્રિના પોકારે, ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદા પહેલાં જ, તે તક સદાકાળ માટે સમાપ્ત થઈ જાય છે.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૧ના રોજ આરંભ થયેલા સમયગાળામાં, દેવએ વચન આપ્યું હતું કે જેઓ “એક સમય એવા હતા કે લોકો નહોતા”, તેમને “સૂકી ભૂમિમાંથી નીકળેલ મૂળ” તરીકે “મૂળ પકડાવશે”, જેથી તેઓ “ફૂલશે અને કળી કાઢશે, અને વિશ્વના મુખને ફળથી ભરશે.” યિશૈના મૂળને ફૂલવા અને કળી કાઢવા જે કારણ બને છે તે ઉત્તરવર્ષા છે; કેમ કે જે મૂળને ફૂલવું અને કળી કાઢવી છે, તે ભવિષ્યવાણી અનુસાર ઊંચે ઉપાડવામાં આવનાર ધ્વજ થવા માટે નિર્ધારિત છે, અને એ ધ્વજ યિશૈનું મૂળ જ છે.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> અને તે દિવસે યિશાઈનો એક મૂળ હશે, જે લોકોને માટે ધ્વજરૂપે ઊભો રહેશે; તેની તરફ અન્યજાતિઓ શોધ કરશે; અને તેનું વિશ્રામ મહિમામય હશે. યશાયા 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

પાછળના વરસાદે 11 સપ્ટેમ્બર, 2001થી યશાઈના મૂળને ફૂલાવ્યું અને કળી કાઢવા પ્રેર્યું, અને જલ્દી આવનારા રવિવારના કાયદા સમયે તે મૂળ સમગ્ર પૃથ્વીને ફળથી પરિપૂર્ણ કરશે. યશાયા અધ્યાય સત્તાવીસમાંનો રવિવારનો કાયદો એ જ પ્રગતિશીલ ઇતિહાસ છે, જે દાનિયેલના પુસ્તકના અધ્યાય એકથી ત્રણમાં પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. પાછળનો વરસાદ છાંટા મારવા લાગ્યો જ્યારે 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ ત્રીજી આફતના ઇસ્લામના મુક્તિપ્રદાન અને ત્યારબાદ તરત જ થયેલા નિયંત્રણ સાથે જાતિઓ ક્રોધિત થઈ.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “અહીં ઉલ્લેખ કરાયેલ ‘તે કષ્ટના સમયનો આરંભ’ એ સમયને સૂચવતો નથી કે જ્યારે આફતો ઢોળાવા માંડશે, પરંતુ તે સમયને સૂચવે છે જે તેમની ઢોળાવા પહેલાંનો થોડો સમય છે, જ્યારે ખ્રિસ્ત પવિત્રસ્થાને છે. તે સમયમાં, જ્યારે ઉદ્ધારનું કાર્ય સમાપ્ત થવા આવે છે, ત્યારે પૃથ્વી પર કષ્ટ આવતું હશે, અને જાતિઓ ક્રોધિત થશે, તથાપિ તેમને રોકી રાખવામાં આવશે જેથી ત્રીજા દૂતના કાર્યમાં અવરોધ ન પડે. તે સમયે ‘ઉત્તરવર્ષા,’ અથવા પ્રભુની ઉપસ્થિતિમાંથી આવતું તાજગીકરણ, આવશે, જેથી ત્રીજા દૂતના ઉચ્ચ સ્વરને શક્તિ મળે, અને સંતોને તે સમયગાળા દરમિયાન અડગ રહેવા તૈયાર કરે જ્યારે અંતિમ સાત આફતો ઢોળવામાં આવશે.” Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

આ અવતરણમાં સિસ્ટર વ્હાઈટ સ્પષ્ટ કરી રહ્યા છે કે હજુ પણ એવું એક ટૂંકું સમયગાળું છે જ્યારે ઉદ્ધારનો દ્વાર ખુલ્લો છે. તેઓ જે “સંકટનો સમય” વિષે બોલી રહ્યા છે, તે તે મહાન સંકટના સમયથી ભિન્ન છે, જે પરીક્ષાકાળ સંપૂર્ણપણે બંધ થાય ત્યારે શરૂ થાય છે. એડવેંટિઝમમાં તેને યોગ્ય રીતે “સંકટનો નાનો સમય” તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, તે મહાન સંકટના સમયની સરખામણીએ, જે માઈકલ ઊભા થાય ત્યારે શરૂ થાય છે. “સંકટનો નાનો સમય” તે સમયગાળાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જ્યારે ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદા સાથે રાષ્ટ્રીય વિનાશનો આરંભ થાય છે, અને પરીક્ષાકાળ બંધ થાય ત્યાં સુધી ચાલુ રહે છે.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૧ થી રવિવારના કાયદા સુધીના ઇતિહાસમાં, એડվեն્ટિઝમનું અંતિમ શુદ્ધિકરણ અને ન્યાય પછીના વરસાદના “છંટકાવ” દરમ્યાન ઘટતું દર્શાવવામાં આવ્યું છે. તે સમયગાળો એવો છે જેમાં પછીનો વરસાદ, જે “તાજગી” પણ છે, “છંટકાવ” તરીકે આરંભે છે, પરંતુ રવિવારના કાયદા સમયે પૂર્ણ ઊંડાણપૂર્વકના વરસાવ સુધી આગળ વધે છે. તે સમયગાળામાં, જે ત્રીજા શોકના ઇસ્લામ દ્વારા રાષ્ટ્રોને ક્રોધિત કરવામાં આવે છે ત્યારે શરૂ થાય છે, પછીનો વરસાદ વરસવા લાગે છે, અને કેટલાક પછીના વરસાદને ઓળખે છે અને તેને સ્વીકારે છે, અને કેટલાક પછીના વરસાદને ઓળખતા નથી. કેટલાક ઓળખે છે કે કંઈક બનતું છે, પરંતુ તેઓ સમજતા નથી કે તે શું છે, અને પોતાની જાતને તેના વિરોધમાં સજ્જ કરે છે.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “ઘણાંએ બહુ મોટા પ્રમાણમાં પૂર્વવર્ષા પ્રાપ્ત કરવામાં નિષ્ફળતા અનુભવી છે. ઈશ્વરે આ રીતે તેમના માટે જે બધાં લાભોની વ્યવસ્થા કરી છે, તે તેઓએ બધા પ્રાપ્ત કર્યા નથી. તેઓ અપેક્ષા રાખે છે કે આ ઉણપ ઉત્તરવર્ષા દ્વારા પૂરી કરવામાં આવશે. જ્યારે કૃપાની સર્વાધિક સમૃદ્ધ પરિપૂર્તિ વરસાવવામાં આવશે, ત્યારે તેઓ તેને સ્વીકારવા માટે પોતાના હૃદયો ખોલવાનો ઇરાદો રાખે છે. તેઓ ભયંકર ભૂલ કરી રહ્યા છે. ઈશ્વરે માનવહૃદયમાં પોતાનો પ્રકાશ અને જ્ઞાન આપીને જે કાર્ય આરંભ્યું છે, તે સતત આગળ વધતું જ રહેવું જોઈએ. દરેક વ્યક્તિએ પોતાની જ આવશ્યકતાનો અનુભવ કરવો જોઈએ. હૃદય દરેક કલંકથી ખાલી કરવું અને આત્માના નિવાસ માટે શુદ્ધ કરવું જોઈએ. પાપની કબૂલાત અને તેના ત્યાગ દ્વારા, આતુર પ્રાર્થના દ્વારા અને પોતાના જાતને ઈશ્વરને સમર્પિત કરવાનો દ્વારા, પ્રારંભિક શિષ્યોએ પેન્ટેકોસ્ટના દિવસે પવિત્ર આત્માના ઉંડેલાણ માટે પોતાની તૈયારી કરી હતી. એ જ કાર્ય, માત્ર વધુ મોટા પ્રમાણમાં, હવે કરવું આવશ્યક છે. ત્યારે માનવી સાધનને માત્ર આશીર્વાદ માટે વિનંતી કરવી હતી અને પ્રભુ તેની વિષેના કાર્યને પરિપૂર્ણ કરે તેની રાહ જોવી હતી. કાર્ય આરંભનાર ઈશ્વર જ છે, અને મનુષ્યને યેશુ ખ્રિસ્તમાં સંપૂર્ણ બનાવતાં, તે પોતાનું કાર્ય પૂર્ણ કરશે. પરંતુ પૂર્વવર્ષા દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલી કૃપાની કોઈ અવગણના હોવી જોઈએ નહીં. માત્ર તેઓ જ, જે પોતાની પાસે આવેલ પ્રકાશ અનુસાર જીવે છે, વધુ પ્રકાશ પ્રાપ્ત કરશે. જ્યાં સુધી અમે દૈનિક રીતે સક્રિય ખ્રિસ્તી ગુણોના પ્રદર્શન કરવામાં આગળ વધતા નથી, ત્યાં સુધી ઉત્તરવર્ષામાં પવિત્ર આત્માના પ્રગટ સ્વરૂપોને અમે ઓળખી શકીશું નહીં. કદાચ તે અમારા આજુબાજુનાં હૃદયો પર વરસી રહ્યો હોય, તોય અમે તેને ન ઓળખી શકીશું કે ન સ્વીકારી શકીશું.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

હવે અંતિમ વરસાદ વરસી રહ્યો છે, અને કેટલાક એવા છે જે તેને ઓળખે છે અને તેથી તેને ગ્રહણ કરે છે; અને કેટલાક એવા છે જે તેને ઓળખતા નથી, અને તેથી તેને ગ્રહણ કરતા નથી. અંતિમ વરસાદને ગ્રહણ કરવા માટે તેને ઓળખવો આવશ્યક છે. અંતિમ વરસાદ માત્ર એક અનુભવ જ નથી; તે એવો અનુભવ છે જે એક સંદેશ દ્વારા ઉત્પન્ન થાય છે, પરંતુ તે સંદેશ માત્ર ત્યારે જ ગ્રહણ થઈ શકે છે જ્યારે સંદેશને સ્થાપિત કરવા માટે યોગ્ય પદ્ધતિનો ઉપયોગ કરવામાં આવે. અંતિમ વરસાદના સંદેશને સ્થાપિત કરતી પદ્ધતિને ઓળખ્યા વિના, દાનિયેલ અને પ્રકાશનના પુસ્તકોમાં રજૂ થયેલા રાજ્યોના ઉદય અને પતનમાં પ્રતિનિધિત્વ પામતા ભવિષ્યવાણીય પાઠોને સમજવું લગભગ અશક્ય છે.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

જગત સમક્ષ ઊંચે ઉપાડવામાં આવેલો ધ્વજ ઇશાયા દ્વારા “યિશાઈનું મૂળ” તરીકે ઓળખાવવામાં આવે છે, અને સત્તાવીસમા અધ્યાયમાં જે લોકો “યાકૂબમાંથી આવે છે” તેઓ “મૂળ પકડે છે.” જે “યિશાઈનું મૂળ” છે, તેઓ ત્યાં “ઇઝરાયેલ” તરીકે પણ ઓળખાવવામાં આવ્યા છે, અને તેઓ જ છે જે પ્રથમ ફૂલે છે અને કળી ફૂટે છે, અને ત્યારબાદ જગતને ફળથી ભરપૂર કરે છે. પ્રકૃતિના નિયમો ભવિષ્યવાણીના નિયમોને વિરોધ કરતા નથી, કારણ કે પ્રકૃતિ અને ભવિષ્યવાણી બંનેને ઉત્પન્ન કરનાર એક જ વ્યવસ્થાદાતા છે. કોઈ છોડ ફળ આપે તે પહેલાં, કળીઓ અને પછી ફૂલોના દર્શનથી સાબિત થાય તેમ, તેને પ્રથમ સુષુપ્તિમાંથી બહાર આવવું જ પડે. આત્મિક ઇઝરાયેલ, જે “યિશાઈનું મૂળ” છે, વરસાદના અનુક્રમિક ઢોળાવને પ્રાપ્ત કરે છે. તેનું પ્રારંભ “છાંટણી”થી થાય છે અને ધ્વજ દ્વારા રજૂ કરાયેલા ફળથી જગત ભરાઈ જાય ત્યારે તે સંપૂર્ણ ઢોળાવ સુધી વધે છે.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

યશાયા અધ્યાય સત્તાવીસમાં, વરસાદના છંટકાવનો આરંભ એવો દર્શાવવામાં આવ્યો છે કે તે કળીઓ “ફૂટે” ત્યારે થાય છે. જ્યારે તેઓ પ્રથમવાર “ફૂટે” છે, ત્યારે વરસાદ “માપસર” વરસાવવામાં આવે છે એમ ઓળખવામાં આવે છે. “માપસર, જ્યારે તે ફૂટે છે.” 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ પાછલા વરસાદનો છંટકાવ “માપસર” વરસવા લાગ્યો, કારણ કે તે સમયે ઘઉં અને નીંદણ, અથવા જ્ઞાની અને મૂર્ખ, હજુ પણ એકસાથે મિશ્રિત હતા.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “દેવના આત્માનું તે મહાન ઢોળાવ, જે પોતાની મહિમાથી સમગ્ર પૃથ્વીને પ્રકાશિત કરે છે, ત્યાં સુધી આવશે નહિ જ્યાં સુધી આપણાં પાસે એવો પ્રબુદ્ધ જનસમૂહ ન હોય, જે અનુભવ દ્વારા જાણે છે કે દેવના સહકાર્યકરો હોવાનો અર્થ શું છે. જ્યારે ખ્રિસ્તની સેવા માટે અમારી સંપૂર્ણ, સર્વહૃદય સમર્પિત પ્રતિષ્ઠા હશે, ત્યારે દેવ પોતાના આત્માના અપરિમિત ઢોળાવ દ્વારા આ હકીકતને માન્ય કરશે; પરંતુ ચર્ચનો મોટાભાગનો ભાગ દેવના સહકાર્યકરો ન હોય ત્યાં સુધી આવું થશે નહિ. જ્યારે સ્વાર્થ અને સ્વઇન્દ્રિયસુખભોગ એટલા સ્પષ્ટરૂપે પ્રગટ હોય, જ્યારે એવો ભાવ પ્રબળ હોય કે, જો તેને શબ્દોમાં મૂકવામાં આવે, તો તે કાઈનના એ જવાબને વ્યક્ત કરે,—‘શું હું મારા ભાઈનો રખેવાળ છું?’—ત્યારે દેવ પોતાનો આત્મા ઢોળી શકતા નથી. જો આ સમય માટેનું સત્ય, જો સર્વત્ર ઘેરા બની રહ્યા એવા ચિહ્નો, જે સાક્ષ આપે છે કે સર્વ વસ્તુઓનો અંત નજીક છે, સત્યને જાણવાનો દાવો કરનારાઓની સુતી શક્તિને જાગૃત કરવા પૂરતા ન હોય, તો પછી જે પ્રકાશ ચમકતો રહ્યો છે તેના પ્રમાણમાં અંધકાર આ આત્માઓને આચરી લેશે. અંતિમ હિસાબના મહાન દિવસે તેઓ પોતાની ઉદાસીનતા માટે દેવ સમક્ષ રજૂ કરી શકે એવું ક્ષમ્ય કારણનું નામમાત્રનું પણ આવરણ નહિ હોય. તેઓએ દેવના વચનના પવિત્ર સત્યના પ્રકાશમાં કેમ જીવ્યા નહિ, ચાલ્યા નહિ અને કાર્ય કર્યા નહિ, અને આમ પોતાના વર્તન, પોતાની સહાનુભૂતિ અને પોતાના ઉત્સાહ દ્વારા પાપના અંધકારથી ઢંકાયેલા વિશ્વ સમક્ષ કેમ પ્રગટ કર્યું નહિ કે સુસમાચારની શક્તિ અને વાસ્તવિકતાનો ખંડન કરી શકાય તેમ નહોતું,—તે માટે રજૂ કરવા માટે તેમની પાસે કોઈ કારણ રહેશે નહિ.” Review and Herald, July 21, 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

યશાયા સત્તાવીસમાં અંતિમ વરસાદના ઉંડેલાના આરંભકાળનો ઇતિહાસ દર્શાવવામાં આવે છે—જ્યારે સૂકી જમીનમાંથી મૂળ અંકુરિત થાય છે—અને ત્યારથી લઈને પૃથ્વી ફળથી પરિપૂર્ણ થાય ત્યાં સુધી. આ અધ્યાય દર્શાવે છે કે, “માપસર, જ્યારે તે અંકુરિત થાય, ત્યારે તું તેની સાથે વિવાદ કરશ.” જ્યારે અંતિમ વરસાદને “છાંટણી” તરીકે માપવામાં આવી રહ્યો હોય છે, ત્યારે સિસ્ટર વ્હાઇટ કહે છે કે અંતિમ વરસાદ, “અમારા ચારે તરફના હૃદયો પર વરસતો હોઈ શકે છે, પરંતુ આપણે તેને ન તો ઓળખી શકીશું અને ન તો સ્વીકારી શકીશું.”

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

આ રીતે કરીને તે એવી એક કલીસિયાની ઓળખ આપે છે જે એવી વ્યક્તિઓથી મિશ્રિત છે કે જેમાં કેટલાક વરસાદના પડવાનું ઓળખે છે અને બીજા કેટલાક તેને ઓળખતા નથી. અગાઉના અવતરણમાં તે આ બાબતની ઓળખ આપે છે કે જ્યારે દેવ અંત્યવર્ષાને માપ વિના ઉંડેલી આપે છે, ત્યારે તે એ સમયનું ચિહ્ન બને છે જ્યારે બુદ્ધિશાળી અને મૂર્ખ કુમારીઓનું મિશ્રણ હવે વધુ રહેતું નથી, કારણ કે તે કહે છે, “જ્યારે ખ્રિસ્તની સેવામાં અમારી સંપૂર્ણ, સર્વહૃદયપૂર્વકની સમર્પણતા હશે, ત્યારે દેવ આ હકીકતને પોતાના આત્માના માપ વિના ઉંડેલાથી સ્વીકારશે; પરંતુ એવું ત્યારે નહીં બને જ્યારે કલીસિયાનો સૌથી મોટો હિસ્સો દેવ સાથે સહકાર આપતા શ્રમિકો ન હોય.”

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

મંડળીનો મોટો હિસ્સો, અથવા મંડળીની બહુમતી, મત્તી પચ્ચીસમાં મૂર્ખ કન્યાઓ તરીકે દર્શાવવામાં આવી છે, કારણ કે બાઇબલ અનુસાર “ઘણાં” બોલાવવામાં આવે છે, પરંતુ “થોડાં” પસંદ કરવામાં આવે છે. જ્ઞાની અને મૂર્ખ કન્યાઓને, ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદા પહેલાં આવતી મધ્યરાત્રિની સંકટ-ઘડીએ, દૈવી વ્યવસ્થા અનુસાર અલગ પાડવામાં આવે છે. આ વિભાજન એવા લોકોની રચના કરે છે કે જે ત્યારબાદ પાછલા વરસાદમાં આત્માના પૂર્ણ ઊંડાણપૂર્વકના ઢોળાવને પ્રાપ્ત કરી શકે અને “એક જ દિવસે જન્મેલું રાષ્ટ્ર” બની શકે. ત્યારબાદ યેસ્સીની મૂળને ધ્વજરૂપે ઊંચું કરવામાં આવશે અને તે ફળથી સમગ્ર જગતને પરિપૂર્ણ કરશે.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

યશાયા સત્તાવીસ દર્શાવે છે કે જ્યારે ઉત્તરવર્ષા “માપસર” રેડાવા લાગી, 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે, ત્યારે “તું તેની સાથે તર્ક કરશે.” “માપસર, જ્યારે તે ફૂટીને નીકળે, ત્યારે તું તેની સાથે તર્ક કરશે.” 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ની ઘટના તરત જ વિશ્વમાં અને ચર્ચમાં ચર્ચા-વિવાદનો વિષય બની ગઈ. આજ દિવસ સુધી—વીસ વર્ષથી પણ વધુ સમય પછી—હજુ પણ આ દલીલો કરવામાં આવે છે કે તે ઘટનાઓને ઇસ્લામના કૃત્ય તરીકે માનવી યોગ્ય નથી, પરંતુ વૈશ્વિકતાવાદી ષડ્યંત્રના કોઈ સ્વરૂપ તરીકે જોવી જોઈએ. ઉત્તરવર્ષાના છંટકાવના આગમન સાથે જોડાયેલો વિવાદ 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે શરૂ થયો, પરંતુ વિશ્વમાં જે ચર્ચાઓ ચાલી રહી છે, તે દેવના ભવિષ્યવાણીય વચનમાં ઓળખવામાં આવેલો “વિવાદ” નથી. આ વિવાદ એવી આગાહી વિશે છે જેવી નીચે અનુસરે છે.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “એક પ્રસંગે, જ્યારે હું ન્યૂ યોર્ક શહેરમાં હતી, ત્યારે રાત્રિકાળમાં મને આકાશ તરફ એક પછી એક માળ ઊંચા થતા ભવનો નિહાળવા બોલાવવામાં આવી. આ ભવનોને અગ્નિપ્રતિરોધક હોવાનું ખાતરીપૂર્વક કહેવાતું હતું, અને તેઓ તેમના માલિકો તથા નિર્માતાઓના મહિમા માટે ઉભા કરવામાં આવ્યા હતા. આ ભવનો વધુ ને વધુ ઊંચા ઊભા થતા ગયા, અને તેમાં અત્યંત કિંમતી સામગ્રીનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો. જેમનાં આ ભવનો હતા તેઓ પોતાને આ પ્રશ્ન પૂછતા નહોતા: ‘અમે ઈશ્વરને સર્વોત્તમ રીતે કેવી રીતે મહિમાવાન કરીએ?’ પ્રભુ તેમના વિચારોમાં ન હતા.”

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “મેં વિચાર્યું: ‘અહો, જે લોકો આ રીતે પોતાનાં સાધનોનો ખર્ચ કરી રહ્યા છે તેઓ જો પોતાની ચાલને દેવ જેમ જુએ છે તેમ જોઈ શકતાં હોત! તેઓ ભવ્ય ઇમારતો એકઠી કરી રહ્યા છે, પરંતુ બ્રહ્માંડના શાસકની દૃષ્ટિએ તેમનું આયોજન અને ઉપાય-રચના કેટલી મૂર્ખતાભરી છે! તેઓ હૃદય અને મનની તમામ શક્તિઓ સાથે આ અભ્યાસ કરતા નથી કે તેઓ દેવને કેવી રીતે મહિમાવાન કરે. તેમણે આ બાબતને—માણસનું પ્રથમ કર્તવ્ય—દૃષ્ટિથી ઓઝલ કરી દીધી છે.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “જેમ જેમ આ ભવ્ય ઇમારતો ઊભી થતી ગઈ, તેમ તેમ તેમના માલિકો મહત્ત્વાકાંક્ષી અહંકાર સાથે આ આનંદમાં મગ્ન રહ્યા કે તેમના પાસે પોતાની સ્વસંતોષ માટે અને પોતાના પડોશીઓમાં ઈર્ષ્યા જગાવવા માટે વાપરવા જેટલું ધન છે. તેમણે આ રીતે જે ઘણું ધન રોકાણ કર્યું હતું તે ઉઘરાણી દ્વારા, ગરીબોને પીસી નાખીને મેળવવામાં આવ્યું હતું. તેઓ ભૂલી ગયા કે સ્વર્ગમાં દરેક વ્યાપારી વ્યવહારનો હિસાબ રાખવામાં આવે છે; દરેક અન્યાયી સોદો, દરેક કપટપૂર્ણ કાર્ય, ત્યાં નોંધાયેલ છે. એવો સમય આવી રહ્યો છે જ્યારે મનુષ્યો પોતાના કપટ અને ઉદ્ધતાઈમાં એવી હદે પહોંચશે કે પ્રભુ તેમને તે હદ પાર કરવાની અનુમતિ નહીં આપે, અને તેઓ શીખશે કે યહોવાહની સહનશીલતાની એક મર્યાદા છે.”

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> “આગળ મારાં સમક્ષ જે દૃશ્ય પસાર થયું તે અગ્નિસંકટનું હતું. લોકો ઊંચી અને કહેવાતી અગ્નિ-પ્રતિરોધક ઇમારતો તરફ જોઈને કહેતા હતા: “તેઓ સંપૂર્ણપણે સુરક્ષિત છે.” પરંતુ આ ઇમારતો એવી રીતે ભસ્મ થઈ ગઈ જાણે તેઓ ડામરથી બનેલી હોય. વિનાશ રોકવા માટે અગ્નિશામક યંત્રો કંઈ જ કરી શક્યા નહીં. અગ્નિશામક દળના માણસો તે યંત્રો ચલાવવામાં અસક્ષમ રહ્યા.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

11 સપ્ટેમ્બર, 2001 પછી તરત જ એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચે આ જેવા અવતરણોને જગતથી છુપાવવા પ્રયત્ન કર્યો. આ ન્યૂ યોર્ક શહેર વિશે, અને તે અતિ ઊંચી ઇમારતો વિશે કેવી રીતે ન હોઈ શકે, જ્યાં આગ બુઝાવવાના એન્જિનો અનુસરી આવેલી આગોને રોકી શક્યા નહોતા? જે લખાણોને એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચ એક ભવિષ્યવક્ત્રી દ્વારા લખાયેલાં હોવાનો દાવો કરે છે, તેમાંથી આ જેવું અવતરણ, એવા પરિપૂર્ણ થવાના પ્રસંગ પછી, છતોથી ઘોષિત કેમ ન કરવામાં આવ્યું હોત?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

પછાત વરસાદના છાંટણાના આગમનથી, જે પ્રબોધકીય “વિવાદ”ના આગમનને ચિહ્નિત કરે છે, એડવેન્ટિઝમનો અંતિમ બળવો પણ ઓળખાય છે; કેમ કે ત્યાં તેઓ તેને, જેને તેઓ અવશેષ માટેની પ્રબોધિકા તરીકે ઓળખાવે છે, તેના સ્પષ્ટ અને સરળ શબ્દોને પૂર્ણપણે નકારી કાઢે છે.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “શેતાન છે... સતત ખોટી વસ્તુઓને આગળ ધકેલી રહ્યો છે—જેથી લોકોને સત્યથી દૂર દોરી જાય. શેતાનનો એકદમ અંતિમ ભ્રમ એ હશે કે દેવના આત્માની સાક્ષીને નિષ્પ્રભ કરી દે. ‘જ્યાં દર્શન નથી, ત્યાં લોકો નાશ પામે છે’ (નીતિવચનો 29:18). શેતાન ચાતુર્યપૂર્વક, વિવિધ રીતોથી અને વિવિધ સાધનો દ્વારા, દેવના અવશિષ્ટ જનના સત્ય સાક્ષ્ય પરના વિશ્વાસને અસ્થિર કરવા માટે કાર્ય કરશે.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “સાક્ષ્યોની વિરુદ્ધ એક એવો દ્વેષ પ્રજ્વલિત કરવામાં આવશે, જે શૈતાની હશે. શૈતાનની કાર્યપદ્ધતિ એ રહેશે કે ચર્ચોની તેમના પ્રત્યેની શ્રદ્ધાને અસ્થિર કરી દે; કારણ આ છે: જો દેવના આત્માની ચેતવણીઓ, ઠપકાઓ અને સલાહોને ધ્યાનમાં લેવામાં આવે, તો શૈતાનને પોતાની છેતરપિંડી પ્રવેશાવવા અને આત્માઓને પોતાની ભ્રમણાઓમાં બાંધી રાખવા માટે એટલો સ્પષ્ટ માર્ગ મળી શકતો નથી.” Selected Messages, book 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

ગહું અને નિંદણ બન્નેનું ભવિષ્યવાણીય બંધન 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ ભવિષ્યવાણીના આત્મા વિરુદ્ધ થયેલા બળવો સાથે શરૂ થયું, જેણે 1863માં બાઇબલ વિરુદ્ધ શરૂ થયેલા ક્રમશઃ વિકસતા બળવાના ઉપસંહારને ચિહ્નિત કર્યો.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> “અમે એક લોકો તરીકે પૃથ્વી ઉપરના દરેક અન્ય લોકો કરતાં પહેલાં સત્ય ધરાવતા હોવાનો દાવો કરીએ છીએ. ત્યારે અમારું જીવન અને સ્વભાવ એવા વિશ્વાસ સાથે સુસંગત હોવા જોઈએ. એ દિવસ હવે બસ આપણાં સમક્ષ જ છે, જ્યારે ધર્મીઓ સ્વર્ગીય ભંડાર માટે મૂલ્યવાન ધાન્યની પૂળીઓની જેમ બાંધવામાં આવશે, જ્યારે દુષ્ટો નિંદામણની જેમ છેલ્લા મહાન દિવસની આગ માટે એકત્ર કરવામાં આવશે. પરંતુ ઘઉં અને નિંદામણ ‘લણણી સુધી સાથે જ ઉગે છે.’” Testimonies, volume 5, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

એડ્વેન્ટિઝમ નીચે આપેલ આ અવતરણને કેવી રીતે અવગણી શકે, જે સીધું જ કહે છે કે જ્યારે આ ઇમારતો ધરાશાયી થઈ, ત્યારે પ્રકાશન અઢાર, કલમ એકથી ત્રણ પૂર્ણ થશે?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “હવે શું એ વાત ચાલી રહી છે કે મેં જાહેર કર્યું છે કે ન્યૂયોર્કને જ્વારલહેર દ્વારા સાફ કરી નાખવામાં આવશે? આવું મેં ક્યારેય કહ્યું નથી. મેં એવું કહ્યું છે કે, જ્યારે હું ત્યાં ઊભી થતી મહાન ઇમારતોને, માળા પર માળા ઊંચી ચઢતી, જોતી હતી, ત્યારે મેં કહ્યું, ‘જ્યારે પ્રભુ ઊભા થશે અને પૃથ્વીને ભયાનક રીતે હલાવી નાખશે, ત્યારે કેટલાં ભયાનક દૃશ્યો સર્જાશે! ત્યારે પ્રકાશિતવાક્ય 18:1–3 ના શબ્દો પૂર્ણ થશે.’ પ્રકાશિતવાક્યનો સમગ્ર અઢારમો અધ્યાય પૃથ્વી પર આવનારી બાબતો વિષેની એક ચેતવણી છે. પરંતુ ન્યૂયોર્ક પર ખાસ કરીને શું આવનાર છે તેના વિષે મને કોઈ વિશેષ પ્રકાશ મળ્યો નથી; ફક્ત એટલું હું જાણું છું કે એક દિવસ ત્યાંની આ મહાન ઇમારતો દેવશક્તિના વળાંકો અને ઉથલપાથલથી ધરાશાયી થશે. મને આપવામાં આવેલા પ્રકાશ દ્વારા હું જાણું છું કે વિનાશ વિશ્વમાં છે. પ્રભુનો એક શબ્દ, તેમની મહાશક્તિનો એક સ્પર્શ, અને આ વિશાળ માળખાઓ પડી જશે. એવા દૃશ્યો સર્જાશે, જેઓની ભયાનકતા આપણે કલ્પી પણ શકતા નથી.” Review and Herald, July 5, 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

અહીં આપણે જે મુદ્દાને સંબોધી રહ્યા છીએ તે એ નથી કે આ પાઠો 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ પૂર્ણ થયા હતા કે નહીં, કેમ કે તેઓ નિઃસંદેહ પૂર્ણ થયા હતા; પરંતુ જે મુદ્દાને આપણે સંબોધવા ઇચ્છીએ છીએ તે એ “ચર્ચા” છે, જે તે સમયે શરૂ થવાની હતી. આ ચર્ચા યોગ્ય કે અયોગ્ય પદ્ધતિશાસ્ત્ર અંગે હતી. એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચે 1863માં વિલિયમ મિલરના ભવિષ્યવાણીના અર્થઘટનના ચૌદ નિયમોના અસ્વીકારની શરૂઆત કરી, અને તેઓ હવે એ બિંદુએ આવી પહોંચ્યા છે કે એડવેન્ટિસ્ટ ધર્મશાસ્ત્રીઓ દ્વારા લખાયેલ બાઇબલ અભ્યાસનું એવું કોઈ પુસ્તક તમે ખરીદી શકતા નથી જેને ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અને રોમન કેથોલિકવાદના ધર્મશાસ્ત્રીઓ દ્વારા વારંવાર સમર્થન આપવામાં આવતું ન હોય. 1863થી 2001 સુધી, અને આજે પણ, જે પદ્ધતિશાસ્ત્ર મૂળરૂપે વિલિયમ મિલરના ભવિષ્યવાણીના અર્થઘટનના નિયમો દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતું હતું, તેને રોમન કેથોલિકવાદ અને ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના પદ્ધતિશાસ્ત્ર માટે બાજુએ મૂકી દેવામાં આવ્યું. જ્યારે પ્રકાશન અઢાર, વચનો એકથી ત્રણ, પૂર્ણ થયા ત્યારે શરૂ થયેલી ભવિષ્યવાણીય “ચર્ચા” સત્ય કે અસત્ય પદ્ધતિશાસ્ત્ર અંગે હતી.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

આગામી લેખમાં આપણે યશાયા અધ્યાય સત્તાવીસના “વિવાદ” વિષેનો આપણો વિચારક્રમ આગળ ચાલુ રાખીશું.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ખ્રિસ્તી ધર્મ શું છે, સત્ય શું છે, આપણે પ્રાપ્ત કરેલો વિશ્વાસ શું છે, અને બાઇબલના નિયમો કયા છે—એ નિયમો કે જે આપણને સર્વોચ્ચ સત્તા તરફથી આપવામાં આવ્યા છે—તે આપણે પોતાના માટે જાણવું જોઈએ.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles