Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

દાનિયેલનું પુસ્તક - એકસો ત્રેતેરમું

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

પોપીય અંધકારછાયાઓ: “હિટલરનો પોપ” પાછળના પ્રભાવ અને હેતુઓનું ઉદ્ઘાટન

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

Hitler’s Pope નામના પુસ્તકમાં, લેખક જોન કોર્નવેલ જર્મનીમાં હિટલર શાસન કરતો હતો તે સમયે પદાસીન રહેલા ભાવિ પોપની વાર્તાની શરૂઆત તેના દાદા અને પોપ પાયસ નવમા સાથે કરે છે, જેમને રોમ શહેરમાંથી હાંકી કાઢવામાં આવ્યા હતા. જ્યારે પાયસ નવમા સન્યાસિનીનો વેશ ધારણ કરીને રોમ શહેરમાંથી ભાગી નીકળ્યા, ત્યારે તેઓ પોતાના સાથે માત્ર એક જ માણસને લઈ ગયા—ભાવિ પોપના દાદાને. કોર્નવેલ આ બે પુરુષો વચ્ચેના નજીકના સંબંધને ઉલ્લેખે છે, અને ત્યારબાદ દર્શાવે છે કે ભાવિ પોપના પિતા પણ કેથોલિક ચર્ચના સત્તાકેન્દ્ર સાથે કેવી રીતે જોડાયેલા હતા. આમ કરીને, તે પાયસ નવમાના સમયથી લઈને દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધ સુધીના ઇતિહાસના સામાજિક, રાજકીય અને ધાર્મિક પર્યાવરણને ઉજાગર કરે છે. ઇતિહાસનો આ સરવાળો અત્યંત માહિતીપ્રદ છે.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> પાપલ અનુમાનનો વધુ એક પગલું ત્યારે ભરાયું, જ્યારે અગિયારમી સદીમાં પોપ ગ્રેગરી VII એ રોમન ચર્ચની સંપૂર્ણતા જાહેર કરી. તેણે રજૂ કરેલા પ્રસ્તાવોમાં એક એવું હતું કે જેમાં ઘોષણા કરવામાં આવી હતી કે ચર્ચે કદી ભૂલ કરી નથી, અને પવિત્ર શાસ્ત્રો અનુસાર તે કદી ભૂલ કરશે પણ નહીં. પરંતુ આ દાવા સાથે શાસ્ત્રીય પ્રમાણો જોડાયેલા ન હતાં. આ ગર્વીલા પોન્ટિફે સમ્રાટોને પદચ્યૂત કરવાની સત્તાનો પણ દાવો કર્યો, અને જાહેર કર્યું કે તે ઉચ્ચારેલ કોઈપણ નિર્ણય કોઈ વ્યક્તિ દ્વારા રદ કરી શકાય તેમ નથી, પરંતુ અન્ય સર્વના નિર્ણયોને રદ કરવાનો અધિકાર તો તેનો વિશેષાધિકાર હતો.

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> “અભ્રાંતતાના આ સમર્થકના સ્વૈરાચારી સ્વભાવનું એક પ્રબળ દૃષ્ટાંત તેના જર્મન સમ્રાટ, હેનરી ચોથા, પ્રત્યેના વર્તનમાં આપવામાં આવ્યું હતું. પોપની સત્તાને અવગણવાનો દુસ્સાહસ કરવાને કારણે, આ રાજાને બહિષ્કૃત જાહેર કરવામાં આવ્યો અને રાજસિંહાસનથી ઉતારી મૂકવામાં આવ્યો. પોતાના જ રાજકુમારો દ્વારા કરાયેલા ત્યાગ અને ધમકીઓથી ભયભીત થઈ, જેઓને પોપના આદેશથી તેની વિરુદ્ધ બળવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવ્યા હતા, હેનરીએ રોમ સાથે સમાધાન કરવું અનિવાર્ય હોવાનું અનુભવ્યું. પોતાની પત્ની અને એક વિશ્વાસુ સેવકની સાથે તેણે કડકડતી શિયાળામાં આલ્પ્સ પર્વતમાળા પાર કરી, જેથી તે પોપ સમક્ષ પોતાને નમ્ર કરી શકે. ગ્રેગરી જ્યાં આશ્રય લેવા નિવૃત્ત થયો હતો તે કિલ્લે પહોંચતા, તેને તેના રક્ષકો વિના બહારના પ્રાંગણમાં લઈ જવામાં આવ્યો, અને ત્યાં, શિયાળાની કર્કશ ઠંડીમાં, ખુલ્લા મસ્તકે અને નિર્બંધ પગે, તથા અત્યંત દયનીય વસ્ત્રોમાં, તે પોપની સમક્ષ હાજર થવાની પરવાનગીની રાહ જોતો રહ્યો. ત્રણ દિવસ સુધી ઉપવાસ કરતા અને પાપસ્વીકાર કરતા રહે્યા પછી જ, પોન્ટિફે તેને ક્ષમા આપવાની કૃપા દર્શાવી. તે પણ માત્ર આ શરતે કે સમ્રાટ, રાજકીય ચિહ્નો ફરી ધારણ કરવા અથવા રાજસત્તાનો ઉપયોગ ફરી શરૂ કરવા પહેલાં, પોપની મંજૂરીની રાહ જોશે. અને પોતાની જીતથી ઉલ્લાસિત થયેલા ગ્રેગરીએ ગર્વથી દાવો કર્યો કે રાજાઓના અહંકારને નીચે દબાવવું તેનું કર્તવ્ય હતું.” The Great Controversy, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

ગ્રેગરી VII “અભ્રાંતિના સમર્થક” હતા, પરંતુ આ હાસ્યાસ્પદ દાવો સત્તાવાર સિદ્ધાંત (ડોગ્મા) તરીકે ત્યાં સુધી ઘોષિત કરવામાં આવ્યો નહોતો, જ્યાં સુધી પાયસ IXએ પ્રથમ વેટિકન પરિષદમાં આ મૂર્ખતાભર્યા દાવાને સ્થાપિત સિદ્ધાંત તરીકે નિર્ધારિત ન કર્યો. આ સિદ્ધાંત 18 જુલાઈ, 1870ના દિવસે સ્વીકારવામાં આવ્યો—એકસો ચુમ્માલીસ હજારના પ્રથમ નિરાશાજનક પ્રસંગથી ચોક્કસ એકસો પચાસ વર્ષ અગાઉના તે જ દિવસે.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

ઇતિહાસ અંગે જાણકારીપ્રદ બાબત એ છે કે જ્યારે Pius IX એ પ્રથમ Vatican Councilનું આયોજન કર્યું અને પોતાના અચૂકતાના સિદ્ધાંતને અમલમાં મૂક્યો, ત્યારે તેની પ્રેરણા જે બાબતને “modernism” કહેવાતી હતી તેના પ્રત્યેની તેની ઘૃણાથી ઉત્પન્ન થઈ હતી. તેનું મૂળ આ વિચારમાં ન હતું કે બાઇબલના સિદ્ધાંતોની વ્યાખ્યા કરતી વખતે પોપ કોઈ ભૂલ કરી શકતો નથી; તે French Revolution દ્વારા ઉત્પન્ન થયેલા પ્રભાવ સામે પાપાસત્તાની વિરુદ્ધતાનું એક રક્ષણ હતું. તે અંતે જે Communism તરીકે ઓળખાવાનું હતું તેના વિરુદ્ધ નિર્દેશિત હતું.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

ફ્રેન્ચ ક્રાંતિએ યુરોપીય રાષ્ટ્રોની શાસનવ્યવસ્થામાં ભારે ઉથલપાથલ સર્જી, અને ખાસ કરીને પાપાશાહીરૂપ રાજતંત્ર પ્રત્યે વિશેષ દ્વેષ પ્રગટ કર્યો. તે એક ઇટાલિયન રિપબ્લિકન બળવો હતો, જેણે તાત્કાલિક રીતે પાયસ IX અને તેના જમણા હાથ સમાન સહયોગીને રોમમાંથી હાંકી કાઢ્યા હતા. ફ્રેન્ચ ક્રાંતિએ ઉત્પન્ન કરેલી વિવિધ તત્ત્વચિંતનપ્રણાલીઓ દ્વારા જે “આધુનિકતાવાદ” પ્રતિનિધિત્વ પામતો હતો, તે પાયસ IXનો કટ્ટર શત્રુ હતો, અને તેની અચૂકતાની શિક્ષા એ રીતે રચવામાં આવી હતી કે ફ્રેન્ચ ક્રાંતિએ ઉત્પન્ન કરેલા આધુનિકતાવાદી વિચારોના વિરોધમાં પોપે કરેલા દરેક દાવાને ટકાવી રાખી શકે.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

દાનિયેલ અધ્યાય ૧૧, પદ ૪૦ ઓળખાવે છે કે ૧૭૯૮માં, દક્ષિણના રાજાએ (નાસ્તિક ફ્રાન્સે), ઉત્તરનાં રાજાને (પાપાશાહીને) જીવલેણ ઘા પહોંચાડ્યો.

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

પિયસ નવમાનો અચૂકતાનો સિદ્ધાંત દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા પદમાં દર્શાવવામાં આવેલા યુદ્ધ સાથે સંબંધિત હતો, અને 1869ના ઉત્તરાર્ધથી આગળના વર્ષ સુધી પિયસ નવમાએ પ્રથમ વેટિકન પરિષદ, જે વેટિકન 1 તરીકે ઓળખાય છે, એકત્રિત કરી, જેથી આ વાતની પુષ્ટિ થાય કે પોપ કેથોલિક ધર્મનો વડા હતો, અને કેથોલિક ધર્મ સર્વ ચર્ચોનો વડા હતો, જેમ 533માં જસ્ટિનિયનના હુકમનામા દ્વારા જાહેર કરવામાં આવ્યું હતું.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

સેકન્ડ વેટિકન કાઉન્સિલ, જેને વેટિકન II તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે, 1962 થી 1965 દરમિયાન યોજાઈ હતી. તે કેથોલિક ચર્ચના ઇતિહાસમાં એક ઐતિહાસિક ઘટનાક્રમ હતો, અને આધુનિક સમયમાં થયેલ સૌથી મહત્ત્વપૂર્ણ એક્યુમેનિકલ કાઉન્સિલોમાંનો એક હતો. આ કાઉન્સિલ પોપ જોન XXIIIના નેતૃત્વ હેઠળ બોલાવવામાં આવી હતી, અને 1963માં જોન XXIIIના અવસાન પછી પોપ પોલ VIના પોન્ટિફિકેટ દરમ્યાન ચાલુ રહી હતી. આ બે કાઉન્સિલો વચ્ચેનો સ્પષ્ટ ભેદ ઓળખવો મહત્વપૂર્ણ છે.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

પ્રથમ પરિષદનો હેતુ પોપના કહેવાતા “પ્રાઇમસી”ની સ્થાપના કરવાનો હતો; તેનો અર્થ એ કે પોપ ચર્ચનો સર્વોચ્ચ શાસક, શિક્ષક અને પાલક છે, જે વિશ્વાસના સિદ્ધાંતોનું સંરક્ષણ અને તેમનું અર્થઘટન કરવાની જવાબદારી વહન કરે છે. તેની સત્તામાં ડોગ્માઓની વ્યાખ્યા નક્કી કરવી, સિદ્ધાંતસંબંધિત આજ્ઞાપત્રો જારી કરવાં, અને વિશ્વાસ તથા નૈતિકતા સંબંધિત બાબતોમાં અધિકૃત ઘોષણાઓ કરવી સામેલ હતી; આને પાપલ અચૂકતા તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. તેમાં સર્વવ્યાપક ચર્ચ પર પોપની અધિકારક્ષેત્રીય સત્તાનો પણ સમાવેશ થાય છે, જેમાં બિશપોની નિમણૂક કરવાની, સંસ્કારોનું નિયમન કરવાની, અને ચર્ચના વહીવટનું શાસન કરવાની સત્તા સમાવેશ પામે છે.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

બીજી પરિષદનો હેતુ કલીસિયાને એક્યવાદી સંસ્થામાં પુનઃદિશામાન કરવાનો હતો. આ પરિષદો પરસ્પર સીધા વિરોધી પ્રસ્તાવો હતાં. રક્ષણશીલ પ્રથમ પરિષદને ઉદારવાદી બીજી પરિષદે ખંડિત કરી. આ બે ગઠબંધનો રાત અને દિવસ જેટલા ભિન્ન હતાં, અને ફાતિમાના ત્રણ રહસ્યોને આક્ષેપાતી ભવિષ્યવાણી આ બંને પરિષદો દ્વારા યોગ્ય રીતે પ્રતિનિધિત્વ પામતા એક આંતરિક યુદ્ધને ઓળખાવે છે.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

આ ભવિષ્યવાણી એવા એક વર્ગને ઓળખાવે છે, જે પાયસ IX દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલી પ્રાથમિકતાને જાળવી રાખે છે; તે વર્ગનું પ્રતિનિધિત્વ ક્યારેક “શ્વેત પોપ,” ક્યારેક “સારો પોપ,” અથવા “સારો બિશપ” તરીકે ઓળખાતી વ્યક્તિ દ્વારા કરવામાં આવ્યું છે. અને બીજો વર્ગ, જે Vatican II સાથે સંકળાયેલો છે, તેનું પ્રતિનિધિત્વ “કાળો પોપ,” અથવા “ખરાબ પોપ,” અથવા “ખરાબ બિશપ” દ્વારા કરવામાં આવ્યું છે. આ બે રાજકીય ધારણાઓનો વિવાદ ત્યારે પ્રતિબિંબિત થાય છે, જ્યારે તમે પોર્ટુગલના ફાતિમામાં સ્થિત ફાતિમાના ચમત્કારના તીર્થસ્થાનની મુલાકાત લો. પ્રવેશ કરતી વખતે, માર્ગના એક બાજુએ કાળા પોપની પ્રતિમા અને બીજી બાજુએ શ્વેત પોપની પ્રતિમા સ્થાપિત છે.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

અતએવ, આ તે મનુષ્યની વારસાગત પરંપરાનો એક ભાગ બની જાય છે, જે અંતે પુસ્તક જેની ઓળખ હિટલરના પોપ તરીકે કરે છે તે બનવાનો હતો, કે તેની મૂળીઓ આધુનિકતાવાદ (દક્ષિણનો રાજા) અને પોપીય પ્રાધાન્ય (ઉત્તરનો રાજા) વચ્ચેના સંઘર્ષમાં ગૂંથાયેલી છે.

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

આપણે જે પુસ્તક પર વિચારણા કરી રહ્યા છીએ તેના લેખક સારા પ્રતિષ્ઠાવાળા એક કેથોલિક હતા, અને પુસ્તક લખવાનો તેમનો જાહેર કરેલ હેતુ એ દાવા પર પ્રકાશ પાડવાનો હતો કે દ્વિતीय વિશ્વયુદ્ધ દરમ્યાન શાસન કરનાર પોપે હિટલર, નાઝીઓનું સમર્થન કર્યું હતું, અથવા યહૂદીઓ તથા અન્ય લોકો વિરુદ્ધ થયેલા હોલોકોસ્ટમાં તેમનો કોઈ દોષભાગ હતો. જ્યારે કોર્નવેલ પાયસ XIIના દાદા વિષે લખે છે, જે વેટિકન 1 પરિષદને ગોઠવનાર જમણા હાથ સમાન મુખ્ય સહાયક હતા, ત્યારે દક્ષિણના અને ઉત્તરના રાજાઓ વચ્ચેના સંઘર્ષનો ઇતિહાસ એ જ ઇતિહાસમાં અભિનિત થઈ રહ્યો છે. જ્યારે “રિપબ્લિકનિઝમ”ની ક્રાંતિ ઇટાલી સુધી પહોંચી, ત્યારે આશરે એક વર્ષ સુધી ઇટાલિયનો પાયસ IXને રોમ શહેરમાંથી કાઢી મૂક્યા, અને ત્યારથી, તેઓ પરત આવ્યા પછી પણ, પાપાસત્તાએ ક્યારેય જે માલિકી રાખી છે તે માત્ર એકસો દસ એકર જેટલી ભૂમિ જ છે, જેને વેટિકન સિટી તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

ફ્રેન્ચ સૈનિકોની મદદ અને કુખ્યાત યહૂદી બેન્કરો રોથશિલ્ડ્સ પાસેથી લીધેલા ઋણ વિના, તે વેટિકનમાં પાછો ફરી શકે તેમ પણ નહોતો. દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન થયેલા હોલોકોસ્ટમાં પાપાશાહી સહભાગિતાને બુદ્ધિપૂર્વક સમજવા માટે, ખ્રિસ્તના ક્રૂસવીધીકરણ પછીથી યહૂદીઓ પ્રત્યે યૂરોપનો અભિગમ કેવો રહ્યો છે તેની કેટલીક મૂળભૂત સમજ આવશ્યક છે. આ પુસ્તક સૂચવે છે કે યહૂદી-વિરોધ અને જાતિવાદ બે જુદા અભિગમો છે, અને દાવો કરે છે કે હિટલરનો યહૂદીઓ પ્રત્યેનો દ્વેષ જાતિવાદી હતો, કારણ કે હિટલર યહૂદીઓને માનવજાતની નીચલી શ્રેણીના પ્રાણીઓ તરીકે જોતો હતો, જ્યારે યહૂદી-વિરોધ એ યહૂદીઓ પ્રત્યેનો દ્વેષ હતો કારણ કે તેઓએ દેવને મારી નાખ્યા. તેઓ બંને એક જ છે કે ખરેખર તેમાં ભેદ છે, તે ગમે તેમ હોય, યહૂદીઓની વિકટ પરિસ્થિતિની વાસ્તવિકતા સમજવા જેવી છે.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

ઉદાહરણ તરીકે, આજના અમેરિકામાં જો “ગેટ્ટો” શબ્દનો ઉપયોગ થાય, તો મોટા ભાગના લોકો તેને શહેરના ગરીબ, જર્જરિત ભાગની વ્યાખ્યા તરીકે સમજે છે. પરંતુ “ગેટ્ટો” શબ્દ મૂળરૂપે શહેરના એવા વિભાગને સૂચવતો હતો, ખાસ કરીને ઇટાલીના વેનિસમાં, જ્યાં મધ્યયુગ દરમિયાન યહૂદીઓને રહેવા માટે બળજબરી કરવામાં આવતી હતી. પ્રથમ ગેટ્ટોની સ્થાપના વેનિસમાં 1516માં કરવામાં આવી હતી, જ્યારે વેનેશિયન રિપબ્લિકે યહૂદીઓને શહેરના એક નિર્દિષ્ટ વિસ્તારમાં સીમિત રાખ્યા, જે “ગેટો નૂઓવો” (નવી ફાઉન્ડ્રી) તરીકે ઓળખાતો હતો, અને જે અંતે “ગેટ્ટો” તરીકે ઓળખાવા લાગ્યો.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

મધ્યયુગો દરમિયાન યુરોપમાં, યહૂદીઓને તેઓ ક્યાં રહી શકે તે બાબતે મર્યાદિત કરવામાં આવ્યા હતા, તેમજ તેઓ કયા વ્યવસાયો કરી શકે તેની પણ મર્યાદા બાંધી દેવામાં આવી હતી. આ પ્રતિબંધો યહૂદીવિરોધિતાની જૂની વ્યાખ્યા પર આધારિત હતા, જે એ માન્યતાને સૂચવતી હતી કે યહૂદીઓએ ઈશ્વરને મારી નાખ્યો હતો, અને તેમની અનુગામી બધી સમસ્યાઓ તેમની પોતાની જ ક્રિયાઓના કારણે તેમના ઉપર આવી પડી હતી.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

મધ્યયુગોમાં, ખ્રિસ્તીઓ ધિરાણ આપી શકતા નહોતાં કે ધિરાણ પર વ્યાજ સ્વીકારી શકતા નહોતાં—આ એક સ્થાપિત પરંપરા હતી. યહૂદીઓને આ પ્રતિબંધમાંથી મુક્તિ આપવામાં આવી હતી, અને ધિરાણ આપવું એ એવા વ્યવસાયોમાંનો એક બન્યો જે યહૂદીઓને કરવાની મંજૂરી હતી. રોથશિલ્ડ કુટુંબ જેવા યહૂદી બેન્કરો, કયા વ્યવસાયો તેમને કરવાની મંજૂરી હતી તેના વિરોધમાં રહેલા કાનૂની પ્રતિબંધોના પરિણામે, નાણાં બદલનારાઓ બન્યા. જ્યારે Pius IXને વેટિકનમાં પરત ફરવા માટે નાણાંની જરૂર પડી, ત્યારે હવે રોમ શહેર પર શાસન ન કરતાં હોવાની ખીજ, નાણાં માટે યહૂદીઓનો આશ્રય લેવો પડ્યો હોવાથી, વધુ તીવ્ર બની ગઈ.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

રોમમાંથી હાંકી કાઢવામાં આવે તે પહેલાં Pius IX યહૂદીઓ તથા યહૂદીઓ સાથેના ચર્ચના સંબંધ વિષે બેમાંથી કોઈ એક પક્ષમાં હોવાનું જણાતું હતું. આ બે પક્ષોમાં એક તેઓનો હતો, જેઓ માનતા હતા કે યહૂદીઓ સાથે ભલે જે કંઈ બને, તેઓ તો ફક્ત પોતાના હક્કનું જ ભોગવી રહ્યા છે; અને બીજો પક્ષ યહૂદીઓ પ્રત્યે થોડુંક દયા દર્શાવવાનો ઝુકાવ ધરાવતો હતો. Pius IX જ્યારે હાંકી કાઢાયા પછી વેટિકનમાં પરત ફર્યા, ત્યારે તેમના નિર્વાસન પહેલાં તેમણે ક્યારેક દર્શાવેલી દયા ફરી કદી દર્શાવવામાં આવી નહીં. પોતાના નિર્વાસન પહેલાં તેમણે રોમ શહેરમાં આવેલા ગેટ્ટોને બંધ કરાવ્યો હતો, અને પોતાની પરત પછી તેમણે ગેટ્ટોને ફરી સ્થાપિત કર્યો, તથા પોતાના આર્થિક નુકસાનની ભરપાઈ કરવા માટે યહૂદીઓ પર કર લગાવવાનું શરૂ કર્યું.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

પોપ પાયસ નવમાના જમણા હાથ તરીકે મારકાંતોનિયો પાસેલ્લી કાર્યરત હતા, જે હિટલરના પોપના દાદા હતા. તેઓ એવા વિશિષ્ટ વર્ગના વકીલ હતા, જે પાપાસત્તાને સમર્થન આપતા હતા. તેમનો પુત્ર પણ એ જ ઉચ્ચવર્ગીય વકીલવર્ગનો ભાગ બન્યો, અને તેમનો પૌત્ર પણ, જે અંતે હિટલરના પોપ બન્યો. પુસ્તકમાં યુજેનિયો પાસેલ્લીના દાદા, તેના પિતા, તેમજ તેના યુગ અને શિક્ષણનો ઇતિહાસ વર્ણવ્યા પછી, તે પાસેલ્લીએ પાપાસત્તા માટેનું પોતાનું કાર્ય શરૂ કરતાં સ્વીકારેલી ભૂમિકાને સ્પર્શે છે. વકીલ તરીકે, પાપાસત્તાના ઉચ્ચવર્ગીય વકીલોના વંશમાંથી ઉતરેલા હોવાથી, તેમને એવા વિભાગના પ્રમુખ તરીકે પસંદ કરવામાં આવ્યા, જે કરારોમાં વિશેષતા ધરાવતો હતો, અને જેને ‘કોન્કોર્ડ્સ’ કહેવામાં આવે છે. 1901માં પાસેલ્લીને પાપલ સેક્રેટેરિયટ ઓફ સ્ટેટના કાર્યાલયમાં લાવવામાં આવ્યા.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

પાચેલ્લી રાષ્ટ્રો માટે દૂત બન્યો. પ્રતીકાત્મક અર્થમાં, પાચેલ્લી એવો કાનૂની સંપર્કબિંદુ બન્યો કે જેના દ્વારા પૃથ્વીના રાજાઓએ પાપાસત્તા સાથેનો પોતાનો વ્યભિચાર પૂર્ણ કર્યો. 1903માં, પાયસ X પોપ તરીકે રાજાભિષિક્ત થયો. તરત જ તેણે “બૌદ્ધિક વિષ” પર આક્રમણ શરૂ કર્યું, જેણે “સાપેક્ષવાદ અને સંશયવાદ” ઉત્પન્ન કર્યા હતા. પાયસ X ના “આધુનિકતાવાદ” ના ઉચ્છેદના પ્રયત્નને સંચાલિત કરનાર માણસ ઉમ્બેરતો બેનિની હતો, જે પાચેલ્લી સાથે એ જ કચેરીમાં કાર્ય કરતો હતો. એક વખત બેનિનીએ વિશ્વપ્રસિદ્ધ ઇતિહાસકારોના એક સમૂહ વિશે કહ્યું હતું કે તેઓ એવા માણસો હતા જેમના માટે, “ઇતિહાસ તો માત્ર ઉલટી કરવાનો સતત નિરાશાજનક પ્રયાસ જ છે. આ પ્રકારના મનુષ્ય માટે એક જ ઉપચાર છે: ઇન્ક્વિઝિશન!” બેનિનીના મત અનુસાર, ફ્રેન્ચ ક્રાંતિમાંથી ઉપજી આવેલા વિચારો પ્રત્યે જરાય સહાનુભૂતિ દર્શાવનાર ઇતિહાસકારોને મૃત્યુદંડ આપવો જોઈએ.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

સત્તાવાર રીતે, બેનિગ્ની પેપસી માટેના પ્રચાર મંત્રાલયનું સંચાલન કરતો હતો, પરંતુ અનૌપચારિક રીતે તે એક ગુપ્ત જાસૂસી જાળનું પણ સંચાલન કરતો હતો, જેનો હેતુ એવા કોઈપણ કેથોલિકોને ઓળખવાનો હતો જેઓ “આધુનિકતાવાદ” પ્રત્યે કોઈ સહાનુભૂતિ ધરાવતા હોય—જેનું ઉદ્ભવ દક્ષિણના રાજા પાસેથી થયું હતું. અંતે 1910માં, તેના કાર્યના પરિણામે એવો એક નિર્દેશ બહાર પડ્યો કે જેના દ્વારા પેપસીના કર્મચારીઓને એક શપથ લેવા માટે બાધ્ય કરવામાં આવ્યા; આ શપથને “એન્ટીમોડર્નિસ્ટ ઓથ” કહેવામાં આવ્યો. તે હજુ પણ અમલમાં છે. વેટિકનમાં નોકરી મેળવવા માટે તમારે આધુનિકતાવાદી વિચારો પ્રત્યે દ્વેષનો શપથ લેવો પડે છે, જેને આજે આપણે કમ્યુનિસ્ટિક વિચારો કહીશું.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

ક્રોનવેલના પુસ્તકના સારાંશમાં, ફલાયલીફ પર એવું લખાયેલું છે: “સદીના પ્રથમ દાયકામાં, વેટિકનના એક તેજસ્વી યુવાન વકીલ તરીકે, પાચેલ્લીએ પોપસત્તાના અભૂતપૂર્વ પ્રભાવની એક વિચારધારા ઘડવામાં સહાય કરી; 1920ના દાયકામાં તેણે જર્મનીમાં સત્તા લાદવા માટે ચાતુર્ય અને બ્લેકમેલનો ઉપયોગ કર્યો. 1933માં, હિટલર તેનો પરિપૂર્ણ વાટાઘાટ-સાથી બન્યો અને એક કૉન્કોર્ડેટ સ્થાપિત કરવામાં આવ્યો, જેના દ્વારા સામાજિક અને રાજકીય પ્રવૃત્તિમાંથી કેથોલિકોની પાછી ખેંચણીના બદલે કેથોલિક ચર્ચને ધાર્મિક અને શૈક્ષણિક લાભો આપવામાં આવ્યા. રોમમાંથી લાદવામાં આવેલ રાજકીય કેથોલિકતાનું આ ‘સ્વૈચ્છિક’ સિંહાસનત્યાગ નાઝીવાદના ઉદયને સહાયક બન્યું.

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

14 જુલાઈ, 1933ના કેબિનેટની બેઠકમાં, એ જ મહિનામાં આડોલ્ફ હિટલરે પોતાનો એવો મત વ્યક્ત કર્યો કે નાઝીઓ સાથે પાચેલ્લીએ રચેલો કોન્કોર્ડેટ જર્મનીને “વિશ્વાસનો એક ક્ષેત્ર... આંતરરાષ્ટ્રીય યહૂદીવર્ગ વિરુદ્ધ વિકસતી સંઘર્ષમાં” પ્રદાન કરતો હતો.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

કોર્નવેલનું પુસ્તક કેથોલિકો દ્વારા સારો સ્વીકાર પામ્યું નહોતું, કારણ કે તેઓ આ પુરાવાને સ્વીકારવા તૈયાર ન હતા કે હિટલર સત્તા સુધી પહોંચી શક્યો તેનો મુખ્ય કારણ પાચેલી હતો, કારણ કે જર્મનીમાં કેથોલિકોની બહુમતી હતી. પાચેલીએ એવો કરાર કર્યો હતો કે જેના કારણે 1933થી આગળ કેથોલિક પ્રકાશનગૃહ, કેથોલિક સમાચાર સંસ્થાઓ અને કેથોલિક શાળાઓ હિટલરની દિશા વિશે કંઈ પણ કહી શકતી ન હતી. પુસ્તક પાચેલીના સ્પષ્ટ યહૂદીવિરોધી ઝુકાવનું અનુસરણ કરે છે; તે પછી દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન પોપ બન્યો હતો. પુસ્તકના આધારે અતિ વિશ્વસનીય ઐતિહાસિક સ્ત્રોતોમાંથી ઓછામાં ઓછા ત્રણ મુદ્દાઓ સ્થાપિત કરી શકાય છે.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

પ્રથમ બાબત ઉત્તરના રાજા અને દક્ષિણના રાજા વચ્ચેના યુદ્ધની છે, જેમ દાનિયેલ અધ્યાય અગિયારમાં રજૂ કરવામાં આવ્યું છે. તે યુદ્ધમાં શત્રુઓ કેથોલિકવાદ સામે નાસ્તિકતા, પોપ સામે સામ્યવાદ છે. બીજી બાબત એ છે કે દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન પોપે નાસ્તિકતા વિરુદ્ધ પોતાની પ્રતિનિધિ સેના તરીકે નાઝીવાદનો ઉપયોગ કર્યો, જેમ ૧૯૮૯માં પોપે યુએસએસઆર ની નાસ્તિકતા વિરુદ્ધ પોતાની પ્રતિનિધિ સેના તરીકે ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનો ઉપયોગ કર્યો. આ પુસ્તક ફાતિમાના ચમત્કારમાંથી પ્રગટ થયેલા શૈતાની સંદેશાઓ દ્વારા રજૂ થતી આંતરિક અને બાહ્ય ભવિષ્યવાણીય રચનાની પણ ઓળખ કરે છે.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

દાનિયેલ અગિયારની અગિયારમી અને બારમી પંક્તિઓમાં પ્રતિનિધિત્વ પામેલું રાફિયાનો સીમાસંઘર્ષ, હાલમાં યુક્રેનમાં પ્રગટ થઈ રહેલા સરહદી યુદ્ધનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પ્રાચીન યુદ્ધ એક ઉષ્ણ યુદ્ધ હતું; બીજું, દ્વિતીય પ્રોક્સી યુદ્ધ છે, જેમાં પ્રોક્સી સેનાઓ પ્રાણઘાતક અથડામણમાં સંકળાયેલી છે. રાફિયા સરહદી યુદ્ધને ઉત્તરનો રાજા અને દક્ષિણનો રાજા વચ્ચેનું હોવાનું ઓળખાવે છે, પરંતુ ભવિષ્યવાણી શીખવે છે કે જલ્દી આવનારા રવિવારના કાયદા સુધી તૂરની વૈશ્યા ભૂલાઈ ગયેલી છે, યઝેબેલ સમારિયામાં છે, અને હેરોદિયાએ હેરોદના જન્મદિવસના ભોજન સમારંભને ટાળી દીધો હતો. વર્તમાન ઇતિહાસમાં ઉત્તરનાં રાજાની ભૂમિકા અંગેના આ ત્રણ સાક્ષીઓ દર્શાવે છે કે તે પડદા પાછળથી દોરડાં ખેંચી રહી છે. જ્યારે તે ભૂલાઈ ગયેલી હોય છે ત્યારે થનારા ઉષ્ણ યુદ્ધો, પ્રોક્સી યુદ્ધો અને શીત યુદ્ધો તેની પ્રોક્સી સેનાઓ દ્વારા સિદ્ધ કરવામાં આવે છે.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

રશિયા દક્ષિણનો રાજા છે, અને હાલમાં તે એક સરહદી યુદ્ધમાં સંકળાયેલું છે, જેને પશ્ચિમી વિશ્વના વૈશ્વિકવાદીઓ દ્વારા, મુખ્યત્વે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સના પ્રોગ્રેસિવ ડેમોક્રેટ્સ અને RINO (માત્ર નામમાત્રના રિપબ્લિકન) રિપબ્લિકનો દ્વારા નાણાકીય સહાય પૂરી પાડવામાં આવી રહી છે. જ્યારે દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા શ્લોકમાં યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સને ઉત્તરનાં રાજાની પ્રતિનિધિ સેનાના રૂપમાં દર્શાવવામાં આવે છે, ત્યારે તેની બે ભવિષ્યવાણીલક્ષી વિશેષતાઓ સૈન્ય શક્તિ અને આર્થિક બળ છે. યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ હાલમાં યુક્રેનમાં એ જ કાર્ય સિદ્ધ કરી રહ્યું છે, જે તેણે 1989માં કર્યું હતું—રશિયા વિરુદ્ધ પોપની સહાય કરવાનું—અને ભૂમિ પર યુક્રેનનું રક્ષણ કરતી પ્રતિનિધિ સેના નાઝી સમર્થકોથી એટલી પરિપૂર્ણ છે કે મુખ્યપ્રવાહનું મીડિયા પણ તેને નકારી શકતું નથી. રોમ હવે એ જ પ્રતિનિધિ સેનાનો ઉપયોગ કરી રહ્યું છે, જેનો તેણે દ્વિતીય વિશ્વયુદ્ધરૂપ ઉગ્ર યુદ્ધમાં, અને 1989માં, રશિયા સામે યુદ્ધ કરવા માટે ઉપયોગ કર્યો હતો. પુસ્તક વાંચો: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

આ અભ્યાસને અમે આગળના લેખમાં ચાલુ રાખીશું.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> “આ જ રીતે, જ્યારે દેવ ભવિષ્યના યુગો માટે કલીસિયાનો ઇતિહાસ પ્રિય યોહાનને ખુલ્લો પાડવા જતાં હતા, ત્યારે તેમણે ‘મનુષ્યપુત્ર જેવો એક’ દર્શાવીને, જે સાત દીવટાઓની વચ્ચે ફરી રહ્યો હતો અને જે સાત કલીસિયાઓનું પ્રતીક હતી, તેને પોતાના લોકો પ્રત્યે ઉદ્ધારકના હિત અને સંભાળનો વિશ્વાસ અપાવ્યો. જ્યારે યોહાનને પૃથ્વી上的 સત્તાઓ સાથે કલીસિયાના અંતિમ મહાસંઘર્ષો બતાવવામાં આવ્યા, ત્યારે તેને વિશ્વાસુઓની અંતિમ વિજય અને મુક્તિ પણ જોવાની મંજૂરી આપવામાં આવી. તેણે કલીસિયાને પશુ અને તેની મૂર્તિ સાથે ઘાતક સંઘર્ષમાં લાવવામાં આવેલી જોઈ, અને તે પશુની ઉપાસના મૃત્યુના ભયે બલાત્કારપૂર્વક કરાવવામાં આવતી જોઈ. પરંતુ યુદ્ધના ધુમાડા અને ગર્જના પાર નજર કરતાં, તેણે સિયોન પર્વત પર મેદડાં સાથે એક સમૂહને જોયો, જેમના કપાળ પર પશુની મુદ્રાના બદલે ‘પિતાનું નામ લખાયેલું’ હતું. અને ફરી તેણે ‘પશુ પર, તેની મૂર્તિ પર, તેની મુદ્રા પર, અને તેના નામના અંક પર વિજય મેળવનારાઓને કાચના સમુદ્ર ઉપર ઊભેલા, દેવની વીણાઓ ધરાવતા’ જોયા, અને તેઓ મૂસા અને મેદડાંનું ગીત ગાઈ રહ્યા હતા.”

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “આ પાઠો અમારા હિતાર્થે છે. આપણને ઈશ્વરમાં પોતાની શ્રદ્ધા સ્થિર રાખવાની જરૂર છે, કારણ કે આપણી આગળ જ એવો સમય છે જે મનુષ્યોના પ્રાણોને કસોટી કરશે. ખ્રિસ્તે, ઓલિવ પર્વત પર, પોતાની બીજી આવનારી પહેલાં થનારા ભયંકર ન્યાયોના વિષે વર્ણન કર્યું: ‘તમે યુદ્ધો અને યુદ્ધોની અફવાઓ વિષે સાંભળશો.’ ‘જાતિ જાતિ સામે, અને રાજ્ય રાજ્ય સામે ઊઠશે: અને વિવિધ સ્થળોએ દુર્ભિક્ષ, મહામારીઓ અને ભૂકંપો થશે. આ બધું તો પ્રસવવેદનાઓનો આરંભ છે.’ યરુશાલેમના વિનાશ સમયે આ ભવિષ્યવાણીઓને આંશિક પૂર્ણતા મળી હતી, તેમ છતાં તેમનો વધુ સીધો પ્રયોગ અંતિમ દિવસો પર થાય છે.”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> “અમે મહાન અને ગાંભીર્યસભર ઘટનાઓની દહેલીજ પર ઊભા છીએ. ભવિષ્યવાણી ઝડપથી પૂર્ણ થઈ રહી છે. પ્રભુ દ્વાર પર છે. ટૂંક સમયમાં આપણા સમક્ષ સર્વ જીવિતો માટે અતિ પ્રબળ રસનો એક સમયખંડ ખુલવાનો છે. ભૂતકાળના વિવાદો ફરી જીવંત બનવાના છે; નવા વિવાદો ઊભા થશે. આપણા વિશ્વમાં જે દૃશ્યો અભિનિત થવાના છે, તેમનો તો હજી સ્વપ્નમાં પણ વિચાર થયો નથી. શૈતાન માનવીય સાધનો દ્વારા કાર્યરત છે. જે લોકો બંધારણમાં ફેરફાર કરીને રવિવારના પાલનને બલવત્તર કરનાર કાયદો સુનિશ્ચિત કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા છે, તેઓ તેનું પરિણામ શું થશે તે બહુ થોડું સમજતા હોય છે. એક સંકટ હવે જ આપણા પર આવી પહોંચ્યું છે.”

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “પરંતુ આ મહાન સંકટકાળમાં ઈશ્વરના સેવકોએ પોતાના ઉપર વિશ્વાસ રાખવાનો નથી. યશાયા, યહેઝ્કેલ અને યોહાનને આપવામાં આવેલા દર્શનોમાં આપણે જોઈએ છીએ કે પૃથ્વી ઉપર ઘટતી ઘટનાઓ સાથે સ્વર્ગ કેટલું નજીકથી સંકળાયેલું છે, અને જેઓ તેમના પ્રત્યે વફાદાર છે તેમના માટે ઈશ્વરની કાળજી કેટલી મહાન છે. જગત શાસક વિના નથી. આવનારી ઘટનાઓનું આયોજન પ્રભુના હાથે છે. સ્વર્ગના મહિમામય મહારાજાધિરાજે, પોતાની કલીશિયાની ચિંતાઓની જેમ જ, રાષ્ટ્રોના ભાગ્યને પણ પોતાના જ અધિકાર હેઠળ રાખ્યું છે.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles