Article

# Elijah - Number Thirteen

એલિયાહ – સંખ્યા તેર

Forty-six

છેતાલીસ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

અગાઉના લેખમાં અમે એલિયાહને 1798 થી 1844 ના ઇતિહાસ સાથે સમાનાંતર ગોઠવી રહ્યા હતા. જ્યારે પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશ પ્રગટ કરવા માટે વિલિયમ મિલરને ઊભા કરવામાં આવ્યા, ત્યારે એલિયાહ પ્રતીકાત્મક રીતે તે ઇતિહાસમાં પ્રવેશે છે. સારેફતની વિધવા એક વિશ્વાસુ કલીસિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે બે લાકડાં—અથવા બે રાષ્ટ્રો—એકત્ર કરી રહી છે, જે 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે એક રાષ્ટ્ર બનવાના હતા.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> અને તેઓને કહો, પ્રભુ યહોવા એમ કહે છે: જુઓ, હું ઇઝરાયલના સંતાનોને અન્યજાતિઓના મધ્યમાંથી, જ્યાં જ્યાં તેઓ ગયા છે ત્યાંથી લઈ આવીશ, અને તેઓને ચારે બાજુથી ભેગા કરી તેઓના પોતાના દેશમાં લાવીશ: અને હું તેઓને ઇઝરાયલના પર્વતો પરના દેશમાં એક જ જાતિ બનાવીશ; અને તેઓ સર્વ ઉપર એક જ રાજા રાજ કરશે: અને તેઓ હવે પછી બે જાતિઓ રહેશે નહિ, અને કદી પણ બે રાજ્યોમાં વહેંચાયેલા રહેશે નહિ: અને તેઓ હવે પછી પોતાના મૂર્તિઓથી, પોતાની ઘૃણાસ્પદ વસ્તુઓથી, કે પોતાના કોઈપણ અપરાધોથી પોતાને અશુદ્ધ કરશે નહિ: પરંતુ હું તેઓને તેઓના સર્વ નિવાસસ્થાનોમાંથી, જેમાં તેમણે પાપ કર્યું છે, બચાવીશ, અને તેઓને શુદ્ધ કરીશ: આમ તેઓ મારા લોકો થશે, અને હું તેઓનો દેવ બનીશ. અને મારો સેવક દાવિદ તેઓ ઉપર રાજા થશે; અને તેઓ સૌને એક જ પાલક હશે: તેઓ મારા ન્યાયોમાં ચાલશે, અને મારી વિધિઓનું પાલન કરશે, અને તે પ્રમાણે આચરણ કરશે. અને હું મારા સેવક યાકૂબને જે દેશ આપ્યો હતો, જેમાં તમારા પિતૃઓ વસ્યા હતા, તેમાં તેઓ વસશે; હા, તેઓ, અને તેઓના સંતાનો, અને તેઓના સંતાનોના સંતાનો સદાકાળ ત્યાં વસશે: અને મારો સેવક દાવિદ સદાકાળ તેઓનો રાજકુમાર રહેશે. વધુમાં, હું તેઓ સાથે શાંતિની વાચા બાંધીશ; તે તેઓ સાથે સનાતન વાચા થશે: અને હું તેઓને સ્થાપીશ, અને તેઓને વધારીશ, અને મારા પવિત્રસ્થાનને તેઓના મધ્યમાં સદાકાળ માટે સ્થાપીશ. મારો નિવાસસ્થાન પણ તેઓ સાથે રહેશે: હા, હું તેઓનો દેવ થઈશ, અને તેઓ મારા લોકો થશે. અને જ્યારે મારું પવિત્રસ્થાન તેઓના મધ્યમાં સદાકાળ માટે રહેશે, ત્યારે અન્યજાતિઓ જાણશે કે હું યહોવા ઇઝરાયલને પવિત્ર કરું છું. હઝકિયેલ 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

હિઝકિયેલ અનેક આશીર્વાદોને ઓળખાવે છે, જે બે લાકડીઓને વચનરૂપે આપવામાં આવ્યા છે—એ બે જાતિઓને, જે એક જાતિ બને છે. આપણે આ આશીર્વાદોમાંથી ચારનો વિચાર કરીને શરૂઆત કરીશું, જેમને સિસ્ટર વ્હાઇટે ચાર “આવણીઓ” તરીકે ચિહ્નિત કર્યા છે; અને આ બધી એક જ સમયે, ૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, પૂર્ણ થઈ હતી.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “પવિત્રસ્થાનના શુદ્ધિકરણ માટે આપણા મહાયાજક તરીકે ખ્રિસ્તનું અતિપવિત્ર સ્થાને આવવું, જે દાનિયેલ 8:14 માં દર્શાવવામાં આવ્યું છે; મનુષ્યપુત્રનું યુગાનુયુગના પ્રાચીન સમક્ષ આવવું, જેમ દાનિયેલ 7:13 માં રજૂ કરવામાં આવ્યું છે; અને પ્રભુનું પોતાના મંદિર પર આવવું, જેની ભવિષ્યવાણી માલાખીએ કરી છે—આ બધું એક જ ઘટનાના વર્ણનો છે; અને આ જ ઘટના મથિ 25 ની દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતમાં ખ્રિસ્તે વર્ણવેલા વરરાજાના લગ્ન માટેના આગમન દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે.” The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

સિસ્ટર વ્હાઇટ જે પ્રથમ “આગમન”નો ઉલ્લેખ કરે છે, તે “પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ” માટે મહાયાજકના આગમનનો છે, જે તેવીસ સો વર્ષના અંતે થવાનું હતું। તે વચન દાનિયેલ આઠમો અધ્યાયની તેરમી કલમમાં પૂછાયેલા પ્રશ્નનો ઉત્તર આપે છે, જેમાં પૂછવામાં આવે છે, “નિત્ય બલિદાન વિશેની, અને વિનાશ લાવનાર અતિક્રમણ વિશેની, જેથી પવિત્રસ્થાન અને સેનાદળ બંને પગ નીચે ચગદાઈ જાય, તે દર્શન કેટલા સમય સુધી રહેશે?” ચૌદમી કલમ દર્શાવે છે કે પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ તેવીસ સો વર્ષના અંતે શરૂ થવાની હતી। એઝેકિએલ કહે છે કે દેવ “ઇઝરાયલનાં સંતાનોને તેઓ જ્યાં જ્યાં અન્યજાતિઓમાં ગયા હોય ત્યાંથી લઈ આવશે, અને તેમને ચારે બાજુથી એકત્ર કરશે, … અને જે જાતિ એકત્ર કરવામાં આવશે તે પછી પોતાને અશુદ્ધ નહીં કરે,” કારણ કે દેવ “તેમને શુદ્ધ કરશે; અને તેઓ મારા લોકો થશે, અને હું તેમનો દેવ થઈશ।”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, સિસ્ટર વ્હાઇટે જે બીજા “આગમન”નો ઉલ્લેખ કર્યો હતો, તે દાનિયેલના સાતમા અધ્યાયની તેરમી કલમની પરિપૂર્ણતા હતી, જે બતાવે છે કે મનુષ્યપુત્ર રાજ્ય પ્રાપ્ત કરવા માટે અતિપ્રાચીન પાસે આવશે. યહેઝ્કેલ કહે છે કે દેવ “તેમને ઇઝરાયલના પર્વતો ઉપરના દેશમાં એક જ જાતિ બનાવશે; અને એક જ રાજા તેઓ સર્વ પર રાજા થશે.” યહેઝ્કેલ ખ્રિસ્તને “દાવિદ” નામથી રાજા તરીકે દર્શાવે છે, જ્યારે તે કહે છે કે “મારો સેવક દાવિદ તેઓ પર રાજા થશે.” તે વધુમાં એ પણ દર્શાવે છે કે ખ્રિસ્ત, દાવિદ તરીકે, તેમનો “એક જ ધારિયો” થશે, અને તેનો “સેવક દાવિદ” પણ “સદાકાળ તેમનો રાજકુમાર રહેશે.” વ્યાખ્યા મુજબ, રાજાને રાજા તરીકેની તેની ઉપાધિ જરૂરી છે, અને તેના શાસન માટે રાજ્યસત્તા તથા તેના રાજ્યના પ્રજાજનો જરૂરી છે. જો પ્રજાજનો ન હોય, તો રાજ્ય પણ ન હોય.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> હું રાત્રિના દર્શનોમાં જોતો હતો, અને જુઓ, મનુષ્યપુત્ર જેવો એક આકાશના મેઘો સાથે આવ્યો, અને તે અતિપ્રાચીન દિવસોના સમક્ષ આવ્યો, અને તેઓએ તેને તેમની સમક્ષ નજીક લાવ્યો. અને તેને સત્તા, મહિમા અને રાજ્ય આપવામાં આવ્યું, જેથી સર્વ લોકો, જાતિઓ અને ભાષાઓના લોકો તેની સેવા કરે: તેની સત્તા સદાકાળની સત્તા છે, જે કદી ટળી જશે નહીં, અને તેનું રાજ્ય એવું છે કે જેનો કદી નાશ થશે નહીં. દાનિયેલ 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

સિસ્ટર વ્હાઇટે ઓળખેલું ત્રીજું “આગમન” તે હતું, જ્યારે ખ્રિસ્ત “વચનના દૂત” તરીકે લેવીના પુત્રોને શુદ્ધ કરવા માટે અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યા. યહેઝ્કેલ કહે છે કે ખ્રિસ્ત “તેમને શુદ્ધ કરશે; અને તેઓ મારા લોકો થશે, અને હું તેમનો દેવ થઈશ,” અને વધુમાં, તે તેઓ સાથે “શાંતિનો કરાર” કરશે, જે “સનાતન કરાર” થશે. આ કરાર ત્યારે પૂર્ણ થશે, જ્યારે દેવ પોતાનું “પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે સ્થાપિત” કરશે, અને “જાતિઓ જાણશે કે હું યહોવા ઇઝરાયલને પવિત્ર કરું છું, જ્યારે મારું પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે હશે.”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> જો, હું મારો દૂત મોકલીશ, અને તે મારા આગળનો માર્ગ તૈયાર કરશે; અને જે પ્રભુને તમે શોધો છો તે અચાનક પોતાના મંદિરમા આવશે; હા, વચનના તે દૂતને, જેણે તમે આનંદ માનો છો—જો, તે આવશે, સૈન્યોના યહોવા કહે છે. પરંતુ તેના આગમનના દિવસે કોણ ટકી શકશે? અને જ્યારે તે પ્રગટ થશે ત્યારે કોણ ઊભો રહી શકશે? કારણ કે તે ધાતુ શુદ્ધ કરનારની અગ્નિ જેવો છે, અને ધોબીના સાબુ જેવો છે; અને તે ચાંદી શુદ્ધ કરનાર અને પવિત્ર કરનારની જેમ બેસશે; અને તે લેવીના પુત્રોને શુદ્ધ કરશે, અને તેમને સોનું અને ચાંદીની જેમ નિર્મળ કરશે, જેથી તેઓ યહોવાને ધાર્મિકતામાં અર્પણ ચઢાવે. પછી યહૂદા અને યરુશાલેમનું અર્પણ યહોવાને પ્રસન્ન કરનાર થશે, પ્રાચીન દિવસોમાં જેવું, અને પૂર્વ વર્ષોમાં જેવું. માલાખી 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

૧૭૯૮થી ૧૮૪૪ સુધીના ઇતિહાસમાં ખ્રિસ્ત માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂત, એટલે કે “વચનના દૂત,” વિલિયમ મિલર દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલા એલિયાહ હતા. જ્યારે ખ્રિસ્ત અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યા, ત્યારે તેમણે “લેવીના પુત્રો”ને “શોધકની અગ્નિ” તરીકે શુદ્ધ કર્યા.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે પૂર્ણ થયેલું બીજું “આગમન” વરરાજાનું આગમન હતું. એઝેકિયલ બે વખત દર્શાવે છે કે બે લાકડીઓમાંથી એકત્ર કરવામાં આવેલું રાષ્ટ્ર દેવનું “લોકસમૂહ” થશે, અને એ “તેઓનો દેવ” રહેશે. આ લગ્ન દ્વારા પૂર્ણ થયું. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે પૂર્ણ થયેલી જે ચાર ભવિષ્યવાણીઓને સિસ્ટર વ્હાઇટ ઉલ્લેખ કરે છે, તે બધી એઝેકિયલની બે લાકડીઓની સાક્ષી દ્વારા ઓળખવામાં આવે છે.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

એલિયાહ તે સંદેશવાહકનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે વચનના સંદેશવાહક માટે માર્ગ તૈયાર કરે છે. ખ્રિસ્તે યોહાન બાપ્તિસ્તને તે સંદેશવાહક તરીકે ઓળખાવ્યો, જેણે તેમના પ્રથમ આગમન માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો. સિસ્ટર વ્હાઇટે વિલિયમ મિલરને એલિયાહ તરીકે ઓળખાવ્યો, અને મિલરે ખ્રિસ્તને “મહાયાજક,” “માનવપુત્ર,” “વચનનો સંદેશવાહક” અને “વરરાજા” તરીકે આવવા માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

સાડા ત્રણ વર્ષ પછી, એલિયાહ સારેફ્તાથી આવ્યો, જ્યાં તે વિધવા અને તેના પુત્ર સાથે રહ્યો હતો, અને તેણે આહાબને આદેશ કર્યો કે તે સમગ્ર ઇસ્રાએલને કાર્મેલ પર બોલાવે. યહેઝ્કેલ કહે છે કે જ્યારે દેવ પોતાના પવિત્રસ્થાનને તે જાતિના મધ્યમાં સ્થાપિત કરશે, જે બે લાકડાંમાંથી એકત્ર કરવામાં આવી હતી, ત્યારે વિદેશી જાતિઓ જાણશે કે દેવ જ દેવ છે. કાર્મેલ પર્વત પર એલિયાહે ઇસ્રાએલને કહ્યું કે તેઓ પસંદ કરે કે દેવ જ દેવ છે કે બઆલ દેવ છે, પરંતુ તેણે આ પ્રશ્નને માત્ર કોણ સચ્ચો દેવ છે તેના સંદર્ભમાં જ નહીં, પરંતુ કોણ સચ્ચો પ્રભુવક્તા છે તેના સંદર્ભમાં પણ રજૂ કર્યો.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> અને એલિયાહ સર્વ પ્રજાજનોની પાસે આવ્યો અને કહ્યું, “તમે બે મત વચ્ચે કેટલો સમય લંગડાતા રહેશો? જો યહોવા જ દેવ હોય, તો તેની પાછળ ચાલો; પરંતુ જો બઆલ હોય, તો તેની પાછળ ચાલો.” અને લોકોએ તેને એક શબ્દ પણ ઉત્તર આપ્યો નહિ. ત્યારે એલિયાહે પ્રજાજનોને કહ્યું, “હું, હા, હું જ માત્ર યહોવાનો પ્રભુવક્તા બાકી રહ્યો છું; પરંતુ બઆલના પ્રભુવક્તાઓ ચારસો પચાસ પુરુષો છે.” 1 રાજાઓ 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

આખા ઇઝરાયલે, અહાબ સહિત, ત્યારે જાણ્યું કે એલિયાહનો દેવ જ દેવ હતો, જ્યારે સ્વર્ગમાંથી અગ્નિ ઉતર્યો અને એલિયાહની અર્પણને ભસ્મ કરી નાખી. કર્મેલ પર્વત પર અગ્નિનું અવતરણ તે ક્ષણને ચિહ્નિત કરે છે, જ્યારે દેવે બે લાકડીઓથી બનેલા રાષ્ટ્રના મધ્યમાં પોતાનું પવિત્રસ્થાન સ્થાપિત કર્યું. કર્મેલ પર્વત પર અગ્નિનો ચમત્કાર એ દર્શાવતો હતો કે દેવ જ દેવ હતો, અને બઆલ ખોટો દેવ હતો.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

સારપ્તામાં થયેલો ચમત્કાર, જ્યારે એલિયાહે વિધવાનાં મૃત પુત્ર પર ત્રણ વાર પોતાને પાથર્યો, તેનાથી તેણીને સાબિત થયું કે એલિયાહ ઈશ્વરનો માણસ હતો; અને કર્મેલ પરનો ચમત્કાર પણ એ જ વાત સિદ્ધ કરતો હતો. કર્મેલની અગ્નિએ માત્ર એટલું જ સાબિત કર્યું નહોતું કે ઈશ્વર ઈશ્વર છે, પરંતુ તેણે એ પણ દર્શાવ્યું કે એલિયાહ બાલના ભવિષ્યવક્તાઓ અને વનોના ભવિષ્યવક્તાઓની વિરુદ્ધમાં ઈશ્વરનો સચ્ચો ભવિષ્યવક્તા હતો. 1840 થી 1844 સુધીના ઇતિહાસમાં, મિલર અને મિલરાઇટ્સ સચ્ચા ભવિષ્યવક્તાઓ હતા તે દર્શાવવામાં આવ્યું, જે ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના ખોટા ભવિષ્યવક્તાઓની વિરુદ્ધ હતું; જેમણે એ જ ઇતિહાસમાં પ્રગટ કર્યું હતું કે તેઓ યેઝેબેલની પુત્રીઓ હતાં.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

કર્મેલ પર એલિયાહ સત્ય પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની ઓળખ કરવાના કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, કારણ કે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યને—પ્રકાશિતવાક્ય તેરનું પૃથ્વીનું પશુ—પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું એક શિંગડું અને રિપબ્લિકનવાદનું એક શિંગડું છે, અને તેણે 1798માં જ પોતાનું શાસન શરૂ કર્યું હતું. 1798માં, યેઝેબેલના શાસનના સાડા ત્રણ વર્ષના અંતે, એલિયાહ સારેફતાથી આવ્યો જેથી પૃથ્વીના પશુ પર કયો ચર્ચ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું શિંગડું હતો તેનો સ્પષ્ટ ભેદ સ્થાપિત કરે.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

સારેફાથની વિધવા થિયાતીરાના ઇતિહાસમાંથી લગ્ન તરફ જઈ રહી હતી, જ્યાં તેનું વિધવાપણું દૂર થવાનું હતું. તેનો પુનર્જીવિત થયેલો પુત્ર તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેઓ દુકાળના ત્રણ અડધા વર્ષ દરમિયાન યેઝેબેલ દ્વારા હત્યા કરાયા હતા. જે બે લાકડીઓ તે અગ્નિ માટે ભેગી કરી રહી હતી, તે શબ્દશઃ ઇઝરાયલના તે બે ઘરો હતા, જેઓને એક જ જાતિ તરીકે ભેગા કરવામાં આવવાના હતા, અને તે જાતિ આત્મિક ઇઝરાયલ હતી. વિધવા તે બે લાકડીઓનો ઉપયોગ અગ્નિ પ્રગટાવવા કરવા જઈ રહી હતી; આ ઘટના કર્મેલ પર અને 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ बनी, જ્યારે કરારના દૂતે લેવીના પુત્રોને “શોધકના અગ્નિ” દ્વારા શુદ્ધ કર્યા.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

અગ્નિ દેવના આત્માના ઉંડેલાવાનું પ્રતીક છે, જે કાર્મેલ પર અને 22 ઓક્ટોબર, 1844ના દિવસે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચેલા મધ્યરાત્રિની પોકારના સમયે બન્યું હતું.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> અને જ્યારે પેન્ટેકોસ્ટનો દિવસ સંપૂર્ણ રીતે આવી પહોંચ્યો, ત્યારે તેઓ બધા એકમનથી એક જ સ્થળે ભેગા હતા. અને અચાનક સ્વર્ગમાંથી પ્રચંડ વેગવાળા પવનના ગર્જના જેવા ધ્વનિનો પ્રકટાવ થયો, અને તેઓ જ્યાં બેઠા હતા તે આખું ઘર તેનાથી ભરાઈ ગયું. અને તેમને અગ્નિ જેવી વિભાજિત જીભાઓ દેખાઈ, અને તે દરેક એકના ઉપર સ્થિર થઈ. અને તેઓ બધા પવિત્ર આત્માથી પરિપૂર્ણ થયા, અને જેમ આત્માએ તેમને ઉચ્ચાર આપવા માંડ્યા તેમ તેઓ વિવિધ ભાષાઓમાં બોલવા લાગ્યા. પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

આત્માનો ઉંડેલો વહેવાર એક સંદેશાની જાહેરાતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને વિધવા અગ્નિ પ્રગટાવવાની હતી જેથી તે ખાવા માટે થોડું ભોજન તૈયાર કરી શકે, જે એક સંદેશ છે.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> અને હું દેવદૂત પાસે ગયો અને તેને કહ્યું, મને તે નાનું પુસ્તક આપ. અને તેણે મને કહ્યું, તેને લે અને ખાઈ જા; અને તે તારા પેટને કડવું કરી દેશે, પરંતુ તારા મોંમાં તે મધ જેવું મીઠું રહેશે. અને મેં દેવદૂતના હાથમાંથી તે નાનું પુસ્તક લીધું અને તેને ખાઈ ગયું; અને તે મારા મોંમાં મધ જેવું મીઠું હતું; અને જેમ જ મેં તેને ખાધું, તેમ મારું પેટ કડવું થઈ ગયું. પ્રકટીકરણ 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

અહાબ દ્વારા યેઝેબેલને તરત જ પ્રગટ કરવામાં આવેલ સંદેશ એ હતો કે એલિયાહનો દેવ જ સચ્ચો દેવ હતો, કારણ કે અહાબે હમણાં જ એલિયાહના દેવને અગ્નિ દ્વારા ઉત્તર આપતા જોયા હતા. ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ તરત જ ખુલ્લો કરવામાં આવેલ સંદેશ ત્રીજા દૂતનો સંદેશ હતો. બંનેમાંથી કોઈપણ પ્રસંગમાં, અહાબ દ્વારા પહોંચાડાયેલ સંદેશ હોય કે ત્રીજા દૂતનો સંદેશ, તે યેઝેબેલને ક્રોધાવેશમાં મૂકી દે છે.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> પરંતુ પૂર્વ તરફથી અને ઉત્તર તરફથી આવતા સમાચાર તેને વ્યાકુળ કરશે; તેથી તે મહા ક્રોધ સાથે ઘણાંને નાશ કરવા અને સંપૂર્ણ રીતે વિનાશ કરવા નીકળશે. દાનિયેલ 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

દાનિયેલમાં ઉલ્લેખાયેલું “પૂર્વ અને ઉત્તર તરફથી આવતા સમાચાર” તે એવો સંદેશ દર્શાવે છે, જે ઉત્તરનો રાજા, એટલે યેઝેબેલ,ને ક્રોધિત કરે છે, અને તે પૃથ્વીના ઇતિહાસના અંતિમ સતાવણાની શરૂઆત કરે છે. તે સંદેશ આહાબ દ્વારા યેઝેબેલને પહોંચાડાયેલા સંદેશથી પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો, તેમજ 1844માં ન્યાયના પ્રારંભ સમયે ત્રીજા દૂતના સંદેશના આગમનથી પણ.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> અને આહાબે એલિયાએ જે કંઈ કર્યું હતું તે સર્વ ઈઝેબેલને કહ્યું, અને તે પણ કે તેણે સર્વ પ્રબોધકોને તલવારથી કેવી રીતે મારી નાખ્યા હતા. ત્યારે ઈઝેબેલે એલિયા પાસે દૂત મોકલીને કહાવ્યું, જો હું આવતીકાલે આ જ સમયે તારું પ્રાણ તેમના પૈકીના એકના પ્રાણ જેવું ન કરું, તો દેવો મને તેમ જ કરે, અને તેથી પણ વધુ કરે. 1 રાજાઓ 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

એલિયાહ, એક પ્રતીક તરીકે, ૫૩૮ થી ૧૭૯૮ સુધીના અરણ્યકાળ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. ત્યાર પછી ૧૭૯૮માં, એલિયાહ ઇતિહાસમાં વિલિયમ મિલર તરીકે પ્રગટ થાય છે. ૧૮૪૪માં, એલિયાહ મધ્યરાત્રિના રોદનનો અગ્નિ સ્વર્ગમાંથી નીચે બોલાવી રહ્યો છે. ત્યારબાદ ૧૮૬૩માં, એલિયાહ અને તેનો સંદેશ નકારવામાં આવ્યા. તેનો સંદેશ મોશેનો “સાત વખત”નો સંદેશ હતો, જે યહેઝ્કેલની બે લાકડીઓના સંદેશ દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. તેમની વિખેરણના અંતે આ બે લાકડીઓનું એકત્ર થવું સારપતાની વિધવાના સંદેશ હતું, અને ભોજન તૈયાર કરતાં પહેલાં તેણે તે બે લાકડીઓ એકત્ર કરી.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

જેમ્સ અને એલેન વ્હાઇટના અનુસાર, મિલરાઇટ એડ્વેન્ટિઝમ 1856માં લાઉદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમ બન્યું, અને ત્યારબાદ જ્યારે તેમણે 1863માં મૂસાના “સાત વખત” વિષે એલિયાહના સંદેશને અસ્વીકાર કર્યો, ત્યારે 1856માં દેવ જે “સાત વખત” અંગેના જ્ઞાનની વૃદ્ધિ પ્રગટ કરવા ઇચ્છતા હતા (હાયરમ એડસનની આઠ અધૂરી લેખમાળાના માધ્યમથી) તેને સમજવાની તર્કસંગત ક્ષમતા તેમણે દૂર કરી દીધી. દેવદૂતોને વિલિયમ મિલરને એકત્રિત કરાવેલી સત્યોની આધારભૂત વ્યવસ્થાને તેઓ તર્કની અનિવાર્યતા દ્વારા ખંડિત કરવાનું આરંભ કરવા માટે મજબૂર બન્યા. મિલરે શોધેલો પ્રથમ ‘પથ્થર’ એ આધારશિલા હતો, જેના ઉપર લાઉદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમ તેના સમગ્ર ઇતિહાસ દરમિયાન અથડાતું રહ્યું. સત્યના તે પ્રથમ પથ્થરના અસ્વીકારથી લાઉદિકીયાની અંધતા ઉત્પન્ન થઈ, જે એક એવું લક્ષણ છે કે જેનો ઉપચાર શક્ય છે, પરંતુ તેનો ભાગ્યે જ અનુસરણ કરવામાં આવે છે.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ શરૂ થયેલું મંદિરનું શુદ્ધિકરણ, દાનિયેલ ૮:૧૩માં પવિત્રસ્થાન સાથે પગતળે રૌંદાઈ ગયેલા “સૈન્ય”ના શુદ્ધિકરણને પણ સમાવે છે. સૈન્યનું પ્રતીક સારેફથની વિધવાએ અગ્નિ માટે ભેગી કરેલી “બે લાકડીઓ” દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું હતું. એ બે લાકડીઓ પ્રાચીન શાબ્દિક ઇઝરાયેલના બે ઘરો હતાં. શાબ્દિક એફ્રાઈમ અને યહૂદા, ન્યાયના આરંભ સમયે કરારના દૂત દ્વારા એક આધ્યાત્મિક રાષ્ટ્રમાં ભેગા કરવામાં આવવાના અને શુદ્ધ કરવામાં આવવાના હતા. એ બે રાષ્ટ્રો જ તે “સૈન્ય” હતાં, જે પગતળે રૌંદાઈ ગયું હતું.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

એઝેકિએલનું વચન એવું હતું કે દેવ “ઇઝરાયલના સંતાનોને જાતિઓની વચ્ચેમાંથી, જ્યાં જ્યાં તેઓ ગયા હોય ત્યાંથી લઈ આવશે”, અને તેઓને “એકત્ર કરશે” “અને તેઓને તેમના પોતાના દેશમાં લાવશે.” શાબ્દિક ઇઝરાયલનો દેશ એ મહિમાવંત દેશ, અથવા વચનનો દેશ, અથવા યહૂદા હતો. ઈ.સ. 1798માં આધ્યાત્મિક મહિમાવંત દેશ, પ્રકાશન અધ્યાય તેરનાં બે શિંગડાં ધરાવતા પૃથ્વીના પશુનો દેશ હતો.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> જે દિવસે મેં તેમને માટે શોધી કાઢેલી, દૂધ અને મધથી વહેતી, સર્વ દેશોની શોભા એવી ભૂમિમાં તેમને મિસરની ભૂમિમાંથી બહાર લાવવા માટે તેમના સમક્ષ મારો હાથ ઊંચો કર્યો હતો.... છતાં પણ મેં અરણ્યમાં તેમના વિષે મારો હાથ ઊંચો કરીને કહ્યું કે હું તેમને તે ભૂમિમાં લઈ જઈશ નહીં, જે મેં તેમને આપી હતી, દૂધ અને મધથી વહેતી, સર્વ દેશોની શોભા એવી. હઝકિયેલ 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

ઇઝરાયેલનાં બે શાબ્દિક ગૃહો તે દેશમાં નિવાસ કરતાં હતાં, જે “સર્વ દેશોની મહિમા” હતો, તે દેશ જે “દૂધ અને મધથી” “વહી” રહ્યો હતો. જ્યારે ઇઝરાયેલનાં તે બે શાબ્દિક ગૃહો આધ્યાત્મિક ઇઝરાયેલ તરીકે એકત્ર કરવામાં આવ્યા, ત્યારે તેમને તેમના પોતાના દેશમાં સ્થાપિત કરવામાં આવવાનો વચન આપવામાં આવ્યો હતો. આધ્યાત્મિક “મહિમાવંત દેશ” એ સ્થળ છે જ્યાં પૃથ્વીપશુના શાસનકાળ દરમિયાન આરંભે મિલેરાઇટોના આંદોલન અને અંતે એકસો ચુંમાલીસ હજારના આંદોલન સ્થિત છે. એકસો ચુંમાલીસ હજારનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું આંદોલન માત્ર પૃથ્વીપશુના દેશમાં જ ઉભું કરવામાં આવી શકતું હતું. અન્ય કોઈ દેશમાંથી ત્રીજા દૂતનું આંદોલન હોવાનો દાવો કરતું આંદોલન ખોટું છે, કારણ કે આલ્ફા અને ઓમેગા હંમેશા અંતને આરંભ દ્વારા દર્શાવે છે.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> ઈશ્વરની અદ્વિતીય કરુણાઓ અને આશીર્વાદો આપણા રાષ્ટ્ર પર વરસાવવામાં આવ્યા છે; તે સ્વતંત્રતાની ભૂમિ અને સમગ્ર પૃથ્વીની મહિમા રહ્યું છે. પરંતુ ઈશ્વરને કૃતજ્ઞતા અર્પણ કરવાની બદલે, ઈશ્વર અને તેમની વ્યવસ્થાને માન આપવાની બદલે, અમેરિકાના નામધારી ખ્રિસ્તીઓ ગર્વ, લોભ અને સ્વયંસંપૂર્ણતાથી ખમીરાઈ ગયા છે....

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “એવો સમય આવી ગયો છે જ્યારે ન્યાય રસ્તાઓમાં પડી ગયો છે, અને સમતા પ્રવેશી શકતી નથી, અને જે દુષ્ટતાથી દૂર થાય છે તે પોતે જ શિકાર બની જાય છે. પરંતુ યહોવાનો ભુજ ટૂંકો થયો નથી કે તે ઉગાર કરી ન શકે, અને તેનું કાન ભારેલું થયું નથી કે તે સાંભળી ન શકે. સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકાના લોકો એક અનુકૃહિત લોકો રહ્યા છે; પરંતુ જ્યારે તેઓ ધાર્મિક સ્વતંત્રતાને મર્યાદિત કરશે, પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનો ત્યાગ કરશે, અને પોપવાદને માન્યતા આપશે, ત્યારે તેમના અપરાધનું માપ પૂરું થશે, અને ‘રાષ્ટ્રીય ધર્મત્યાગ’ સ્વર્ગના પુસ્તકોમાં નોંધવામાં આવશે. આ ધર્મત્યાગનું પરિણામ રાષ્ટ્રીય વિનાશ હશે.” Review and Herald, May 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

દાનિયેલ અધ્યાય આઠ, વચનો તેર અને ચૌદ, પવિત્રસ્થાન તથા સેનાદળ—બન્નેના પદતળે ચૂર થવાનો ઉલ્લેખ કરે છે. સેનાદળ શાબ્દિક ઇઝરાયલના બે ગૃહો હતા. અંધકારયુગના એક હજાર બે સો સાઠ વર્ષ દરમિયાન યરુશાલેમ પદદલિત થયું હતું.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> અને મને દંડ સમાન એક નળકાંઠો આપવામાં આવ્યો; અને દેવદૂત ઊભો રહીને કહેવા લાગ્યો, ઊઠ, અને દેવના મંદિરને, અને વેદીને, તથા તેમાં ઉપાસના કરનારાઓને માપ. પરંતુ મંદિરની બહારનો પ્રાંગણ છોડીને દે, અને તેને માપશો નહિ; કારણ કે તે અન્યજાતિઓને આપવામાં આવ્યો છે; અને તેઓ બિયાલીસ મહિના સુધી પવિત્ર નગરને પગ નીચે દબાવી રાખશે. પ્રકાશિત વાક્ય 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

પ્રકાશનના અધ્યાય અગિયારમાં યોહાનને માત્ર મંદિર જ નહીં, પરંતુ “જેઓ તેમાં ઉપાસના કરે છે તેઓને પણ” માપવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો છે. જ્યારે યોહાનને મંદિર અને તેમાં ઉપાસના કરનારાઓને માપવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો, ત્યારે તે ભવિષ્યવાણીરૂપે ૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ની ઘટનાસ્થિતિમાં સ્થિત હતો.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> અને મેં દેવદૂતના હાથમાંથી તે નાનું પુસ્તક લીધું, અને તેને ખાઈ નાખ્યું; અને તે મારા મોઢામાં મધ જેવું મીઠું હતું; અને જેમ જ મેં તેને ખાધું, તેમ મારું પેટ કડવું થયું. પ્રકટીકરણ 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

પ્રકાશનના દસમું અધ્યાયની દસમી વાચામાં, યોહાને 22 ઑક્ટોબર, 1844ની કડવી નિરાશાનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, અને તેને તરત જ પવિત્રસ્થાન તથા સૈન્ય—બન્નેને માપવા માટે કહેવામાં આવ્યું. દાનિયેલ આઠ અને તેરમી વાચાના પ્રશ્નનો વિષય પવિત્રસ્થાન તથા સૈન્ય—બન્નેના પગ નીચે ત્રાંપળાતા રહેવાનો છે. યોહાન અમને જાણ કરે છે કે “જાતિઓ”એ “બિયાલીસ મહિના” સુધી “પવિત્ર નગર”ને “પગ નીચે રુંદવાનું” હતું. તે બિયાલીસ મહિના એલિયાહના સાડા ત્રણ વર્ષ હતા. તે 538થી 1798 સુધીનો અંધકારયુગ હતો. પ્રતીકાત્મક રીતે 22 ઑક્ટોબર, 1844માં ઊભેલા યોહાનને કહેવામાં આવ્યું કે બાહ્ય પ્રાંગણને છોડી દે અને “તેને માપશો નહીં, કેમ કે તે જાતિઓને આપવામાં આવ્યું હતું, અને તેઓ પવિત્ર નગરને બિયાલીસ મહિના સુધી પગ નીચે રુંદશે.”

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

જ્યારે યોહાનને “મંદિર, અને બલિપીઠ, અને તેમાં ઉપાસના કરનારાઓને” માપવા કહેવામાં આવ્યું, ત્યારે દાનિયેલ અધ્યાય આઠ અને પદ તેરનાં શબ્દોમાં, તેને પવિત્રસ્થાન અને સેનાને માપવા કહેવામાં આવ્યું હતું. જો યોહાનને બારસો સાઠ વર્ષોની ગણતરી ‘ન’ કરવા કહેવામાં આવ્યું હોય, તો તેને 1798થી 1844માં જ્યાં તે ઊભો હતો ત્યાં સુધી માપવું હતું. 1798થી 1844 સુધીનું માપ લેવાતાં, તે છેતાલીસ વર્ષ દર્શાવે છે. છેતાલીસ વર્ષોની શરૂઆત 1798માં હતી, જ્યારે ઇઝરાયલના ઉત્તર ગૃહ વિરુદ્ધ મૂસાના “સાત વખત” પૂર્ણ થયા. છેતાલીસ વર્ષોનો અંત 1844માં હતો, જ્યારે ઇઝરાયલના દક્ષિણ ગૃહ વિરુદ્ધ મૂસાના “સાત વખત” પૂર્ણ થયા. યોહાનનું માપ છેતાલીસ વર્ષોને સમાન છે. સંખ્યા છેતાલીસ મંદિરનું પ્રતીક છે. ઈસુએ કહ્યું, “આ મંદિરને નષ્ટ કરો, અને હું તેને ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરી દઈશ,” પરંતુ વાદવિવાદ કરનાર યહૂદીઓએ દલીલ કરી કે મંદિર છેતાલીસ વર્ષમાં બાંધવામાં આવ્યું હતું.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> ઈસુએ તેમને ઉત્તર આપ્યો, “આ મંદિરસ્થાનને ઢાળી નાખો, અને હું તેને ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરી દઈશ.” ત્યારે યહૂદીઓએ કહ્યું, “આ મંદિરસ્થાન બાંધવામાં છિયાલીસ વર્ષ લાગ્યાં છે, અને તું તેને ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરશે?” પરંતુ તે પોતાના દેહના મંદિરસ્થાન વિષે બોલ્યો હતો. યોહાન 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

આદમના પતન પછી, તેની સર્વ વારસાગત અધોગતિઓ સહિત, ઈસુએ આદમનું દેહધારણ કર્યું, જેથી જેમ તેમણે વિજય મેળવ્યો તેમ આપણે પણ વિજય પ્રાપ્ત કરી શકીએ તે માટે તેઓ એક દાખલો સ્થાપિત કરે. બે સાક્ષીઓના આધારે, એવો ઉપદેશ આપવો કે ખ્રિસ્તના દેહમાં ચાર હજાર વર્ષના પાપથી ઉપજેલી વારસાગત અધોગતિઓ નહોતી, એ બાબેલનું દ્રાક્ષારસ પ્રચાર કરવું છે; કારણ કે એવો ઉપદેશ આપવો કે ખ્રિસ્તે તે વારસાગત દુર્બળતાઓ સ્વીકારી નહોતી, એ કેથોલિક ધર્મનો એક મુખ્ય સિદ્ધાંત છે.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> અને જે દરેક આત્મા એ સ્વીકારતો નથી કે ઈસુ ખ્રિસ્ત દેહમાં આવી ચૂક્યા છે, તે દેવનો નથી; અને આ એ જ પ્રતીખ્રિસ્તનો આત્મા છે, જેના વિષે તમે સાંભળ્યું છે કે તે આવવાનો છે; અને અત્યારે પણ તે જગતમાં પહેલેથી જ હાજર છે. 1 યોહાન 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> કારણ કે ઘણા ભ્રમાવનારાઓ દુનિયામાં પ્રવેશી ગયા છે, જે ઈસુ ખ્રિસ્ત દેહધારી થઈને આવ્યા છે એવી સ્વીકારતા નથી. એ જ ભ્રમાવનાર અને ખ્રિસ્તવિરોધી છે. 2 યોહાન 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

ખ્રિસ્તના દેહનું મંદિર દરેક માનવીના દેહનું મંદિર હતું.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> “જ્યારે એદનમાં આદમને પરીક્ષામાં મુકવામાં આવ્યો હતો, ત્યારે જેમ સાતાનની પરીક્ષાઓ સહન કરવા માટે તેને અનુકૂળ સ્થિતિ પ્રાપ્ત હતી, તેવી અનુકૂળ સ્થિતિ ખ્રિસ્તને ઉજ્જડ અરણ્યમાં પ્રાપ્ત નહોતી. ઈશ્વરના પુત્રે જાતને નમ્ર કર્યા અને માનવજાતે એદનથી તથા પોતાની મૂળ પવિત્રતા અને નૈતિક સીધાશરાઈની સ્થિતિથી ચાર હજાર વર્ષ ભટકી ગયા પછી મનુષ્યનો સ્વભાવ ધારણ કર્યો. યુગોથી પાપ માનવજાતિ પર પોતાની ભયાનક છાપ મૂકતું આવ્યું હતું; અને સમગ્ર માનવ કુટુંબમાં શારીરિક, માનસિક અને નૈતિક અધોગતિ વ્યાપી ગઈ હતી.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> “જ્યારે એદેનમાં આદમ પર પ્રલોભક દ્વારા આક્રમણ કરવામાં આવ્યું, ત્યારે તે પાપના કલંકથી રહિત હતો. તે ઈશ્વરના સમક્ષ પોતાની પરિપૂર્ણતાના બળમાં ઊભો હતો. તેના અસ્તિત્વના તમામ અવયવો અને શક્તિઓ સમાન રીતે વિકસિત હતા અને સુસંગત રીતે સંતુલિત હતા.

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “ખ્રિસ્તે, પરીક્ષાના અરણ્યમાં, આદમ જે પરીક્ષા સહન કરવામાં નિષ્ફળ ગયો હતો તેને સહન કરવા તેના સ્થાને ઊભા રહ્યા. અહીં, આદમે પોતાના ગૃહના પ્રકાશ તરફથી પીઠ ફેરવી ત્યારથી ચાર હજાર વર્ષ પછી, ખ્રિસ્તે પાપીના તરફેથી વિજય મેળવ્યો. દેવની ઉપસ્થિતિથી વિયોગ પામેલો માનવકુટુંબ, દરેક અનુસારી પેઢી સાથે, એદનમાં આદમ પાસે રહેલી મૂળ પવિત્રતા, જ્ઞાન અને સમજણથી વધુ ને વધુ દૂર જતું રહ્યું હતું. જ્યારે ખ્રિસ્ત મનુષ્યને સહાય કરવા પૃથ્વી પર આવ્યા, ત્યારે જાતિની પાપસભર સ્થિતિ અને નિર્બળતાઓ જેમ હતી તેમ તેમણે પોતાના ઉપર ધારણ કરી. જાતિના તરફેથી, પડેલા મનુષ્યની નિર્બળતાઓ પોતે ધારણ કરીને, શૈતાન મનુષ્યને જે જે બાબતોમાં આક્રમણ કરે છે તે સર્વ બાબતોમાં તેની પરીક્ષાઓનો સામનો કરવો તેમને હતો.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

યોહાનના બીજા અધ્યાયમાં ખ્રિસ્ત પોતાનું દેહ મંદિર તરીકે દર્શાવી રહ્યા હતા, અને તેમનું તે દેહ-મંદિર એવો માનવીય દેહ હતું જેમાં ચાર હજાર વર્ષોની સંચિત નિર્બળતાના અવક્ષયો સમાયેલાં હતાં. ખ્રિસ્તે જે માનવીય મંદિરનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો તે છિયાલીસ ક્રોમોઝોમોથી બનેલું છે. જ્યારે મોશે કાયદો અને મંદિરના નિર્માણ માટેની આજ્ઞાઓ પ્રાપ્ત કરવા સિનાઈ પર ગયા, ત્યારે તેઓ પર્વત ઉપર છિયાલીસ દિવસ રહ્યા. યહેઝ્કેલ ખ્રિસ્ત પોતાનું મંદિર બે લાકડીઓના “મધ્ય”માં સ્થાપિત કરે છે એવો ઉલ્લેખ કરે છે. ઉત્તર રાજ્ય અને દક્ષિણ રાજ્યના સાત સમયોના અંતથી, જેનું માપ લેવા માટે યોહાનને કહેવામાં આવ્યું હતું, તે સમયગાળો છિયાલીસ વર્ષનો હતો, અને તે 1798 અને 1844 વચ્ચેના “મધ્ય” અથવા સમયગાળાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો. તે છિયાલીસ વર્ષોમાં, ઈસુએ તે આધ્યાત્મિક મંદિર ઊભું કર્યું, જેને તેઓ કરારના દૂત તરીકે આવ્યા ત્યારે અચાનક શુદ્ધ કરશે. કરારના દૂત તરીકે, તેઓ પોતાનો કાયદો પોતાના લોકોના હૃદય ઉપર લખશે. તે કાયદાનું પ્રતિનિધિત્વ બે પાટિયાઓ દ્વારા થાય છે. પ્રથમ પાટિયામાં ચાર આજ્ઞાઓ છે, બીજા પાટિયામાં છ છે. બંને મળીને છિયાલીસની સંખ્યાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

1798 થી 1844 સુધી આધ્યાત્મિક ઇઝરાયલનું એકત્રિત થવું આધ્યાત્મિક ઇઝરાયલના એકત્રિકરણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, પરંતુ તે મંદિરની સ્થાપનાનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> જેની પાસે તમે આવો છો—જે માણસો દ્વારા તો ખરેખર ત્યજાયેલો, પરંતુ ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલો અને અમૂલ્ય જીવંત પથ્થર છે—તમે પણ જીવંત પથ્થરો તરીકે આધ્યાત્મિક ઘર અને પવિત્ર યાજકવર્ગ તરીકે બાંધવામાં આવો છો, જેથી ઈસુ ખ્રિસ્ત દ્વારા ઈશ્વરને ગ્રહ્ય એવા આધ્યાત્મિક બલિદાનો અર્પણ કરો.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> આથી શાસ્ત્રમાં પણ આ લખાયેલું છે: “જોવો, હું સિયોનમાં એક મુખ્ય કોણિયાનો પથ્થર મૂકી રહ્યો છું, જે પસંદ કરેલો અને અમૂલ્ય છે; અને જે કોઈ તેના પર વિશ્વાસ કરે છે તે કદી લજ્જિત થશે નહીં.”

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> આથી તમે જે વિશ્વાસ કરો છો, તેમના માટે તે અમૂલ્ય છે; પરંતુ જે લોકો આજ્ઞાભંગી છે, તેમના માટે જે પથ્થરને બાંધકામ કરનારોએ નકારી કાઢ્યો હતો, એ જ ખૂણાનો મુખ્ય પથ્થર થયો છે; અને ઠોકર ખવડાવનાર પથ્થર અને અપમાનનો ખડક પણ છે—એવા લોકો માટે, જે આજ્ઞાભંગી થઈને વચન પર ઠોકર ખાય છે; અને તેઓ આ માટે જ નિમણૂક પામેલા હતા.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> પરંતુ તમે પસંદ કરાયેલ વંશ, રાજકીય યાજકવર્ગ, પવિત્ર જાતિ, અને વિશિષ્ટ પ્રજા છો; જેથી તમે તેમના મહિમાના ગુણગાન પ્રગટ કરો, જેઓએ તમને અંધકારમાંથી પોતાની અદ્ભુત પ્રકાશમાં બોલાવ્યા છે: તમે જે અગાઉ પ્રજા ન હતા, પરંતુ હવે દેવની પ્રજા છો; જેમણે પહેલાં દયા પ્રાપ્ત કરી ન હતી, પરંતુ હવે દયા પ્રાપ્ત કરી છે. 1 Peter 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

1798 થી 1844 દરમિયાન ઊભું કરાયેલું મંદિર એવા એક વર્ગને સમાવે છે, જેઓ અનાજ્ઞાપાલન માટે “નિયુક્ત” કરવામાં આવ્યા હતા. તેમનું અનાજ્ઞાપાલન “સાત વખત,” “ખૂણાનો પથ્થર,” “બાંધનારાઓએ નકારેલો પથ્થર,” જે “અપમાનનો ખડક” અને “ઠેસ ખવડાવનાર પથ્થર” છે, તેના તેમના અસ્વીકારમાં પ્રગટ થયું.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

જે વર્ગ “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલ” હતો, તેણે “માણસો દ્વારા નકારવામાં આવેલ” “પથ્થરને” “જીવંત પથ્થર” તરીકે, અને “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલ, અને” “મૂલ્યવાન” એવા “પથ્થર” તરીકે ઓળખ્યો. “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલા,” “પસંદ કરેલી પેઢી,” ભૂતકાળના “સમયોમાં” “લોક નહોતા, પરંતુ” તે પછી “ઈશ્વરના લોકો” થવાના હતા. જ્યારે ઈશ્વરે બે લાકડીઓ એકત્ર કરી, ત્યારે તેણે તેઓને “અન્યજાતિઓ”માંથી બહાર લાવ્યા. જ્યારે તેણે 1798થી 1844 સુધીના છિયાલીસ વર્ષો દરમિયાન બે રાષ્ટ્રોને એકરૂપ કરીને એક કર્યા, ત્યારે તેઓ તેના લોકો બનવાના હતા.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

માત્ર એક જ પાયો છે, અને એ પાયો ઈસુ ખ્રિસ્ત છે; પરંતુ આજ્ઞાભંગ કરનારાઓ દ્વારા નામંજૂર કરાયેલા ઇતિહાસનો જે “ઠોકરનો પથ્થર” પાયો હતો, તે મોશેનો “સાત વખત” હતો. જ્યારે 1863માં “સાત વખત” નામંજૂર કરવામાં આવ્યું, ત્યારે તે ઈસુ ખ્રિસ્તના નામંજૂર કરવાના સમાન હતું.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

દંતકથાઓનો એવો ભેળસેળ દાવો કરે છે કે 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ આરંભેલું પવિત્રસ્થાનનું શુદ્ધીકરણ માત્ર બે હજાર ત્રણસો વર્ષની ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા હતું; પરંતુ તે ખાલી પવિત્રસ્થાનને ઓળખાવે છે, સૈન્યવિહોણા પવિત્રસ્થાનને, પ્રજાવિહોણા રાજ્યને. પ્રેરણાથી પ્રદાન કરાયેલ પવિત્રસ્થાનના હેતુ કરતાં ઉચ્ચ પ્રાધાન્ય ધરાવતો એવો કોઈ હેતુ નથી, સિવાય તેના જે હેતુને લઈને દેવએ પોતે કહ્યું છે કે પવિત્રસ્થાનનો હેતુ એ જ છે.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> અને તેઓ મારા માટે એક પવિત્રસ્થાન બનાવે, જેથી હું તેમના મધ્યે નિવાસ કરું. નિર્ગમન 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

શાસ્ત્રોમાં, ઈશ્વરનું પવિત્રસ્થાન હંમેશા તેમના લોકો સાથે સંકળાયેલું છે, જે સૈન્ય છે. યહેજ્કેલની બે લાકડીઓ, જેઓની ઓળખ બે જાતિઓ તરીકે કરવામાં આવી છે, તેઓ એક જાતિ બનવાની હતી અને ઈશ્વરનું પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે હોવું હતું. વાસ્તવમાં પ્રશ્ન શું પૂછે છે તે છુપાવવા માટે, દાનિએલ આઠના તેરમા વચનના પ્રશ્નને ખોટી રીતે રજૂ કરવું, તે જ સમયે તેરમા વચનના “એક નિશ્ચિત પવિત્રજન” ને પણ નકારવું છે, જેને તે પ્રશ્નનો ઉત્તર આપવા માટે પૂછવામાં આવ્યો હતો.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> પછી મેં એક પવિત્રજનને બોલતા સાંભળ્યો; અને જે પવિત્રજન બોલતો હતો તેને બીજા એક પવિત્રજને કહ્યું, દૈનિક બલિદાન વિષેની, અને ઉજ્જડતા લાવનાર અપરાધ વિષેની તે દર્શનાવસ્થા, પવિત્રસ્થાન અને સેનાદળ—બન્નેને પગતળે રોળાવા માટે કેટલા સમય સુધી રહેશે? અને તેણે મને કહ્યું, બે હજાર ત્રણસો દિવસ સુધી; ત્યાર પછી પવિત્રસ્થાન શુદ્ધ કરવામાં આવશે. દાનિયેલ 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

જે સ્વર્ગસ્થ સત્તાએ તે પ્રશ્ન પૂછ્યો હતો તેને “તે ચોક્કસ સંત” કહેવામાં આવ્યો છે, અને આ અભિવ્યક્તિ હિબ્રૂ શબ્દ “Palmoni” માંથી અનુવાદિત છે, જેનો અર્થ અદ્ભુત ગણનહાર, રહસ્યોનો ગણનહાર એવો થાય છે. આ અવતરણમાં, જે Adventism નો કેન્દ્રીય સ્તંભ અને પાયો છે, ખ્રિસ્ત પોતાને અદ્ભુત ગણનહાર તરીકે રજૂ કરે છે. તે એમ એ જ સ્થળે કરે છે જ્યાં તે બાઇબલની સૌથી લાંબી સમયભવિષ્યવાણી અને તે ઉપરાંત તેવીસ સો દિવસોની સમયભવિષ્યવાણી વચ્ચેનો સંબંધ ઓળખાવે છે. સૌથી લાંબી સમયભવિષ્યવાણી મૂસાની શપથ છે, જે લેવ્યવ્યવસ્થા છવ્વીસના સાત સમય છે. તે એવી ભવિષ્યવાણી છે જે ઇસ્રાયેલના બંને ઘરોના વિખેરાઈ જવા અને દાસત્વમાં સોંપાઈ જવાની ઓળખ આપે છે; આ બંને ઘરોને તે “સૈન્ય” તરીકે ઓળખાવવામાં આવ્યા છે, જેને તેરમા પદમાં પગતળે ત્રાંપવામાં આવશે એમ દર્શાવવામાં આવ્યું છે, જ્યારે ચૌદમું પદ પવિત્રસ્થાનના ત્રાંપાઈ જવાની ભવિષ્યવાણી ઓળખાવે છે. આ બંને ભવિષ્યવાણીઓ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ પૂર્ણ થઈ, જ્યારે સારેફથની વિધવાએ કરારના દૂતની આગ માટે બે લાકડીઓ ભેગી કરી.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

જ્યારે એડ્વેન્ટિઝમે ભવિષ્યવાણીય સમયની તે અતિપ્રથમ સત્યતાને નકારી કાઢી, જેને સમજવા માટે સ્વર્ગદૂતો વિલિયમ મિલરને માર્ગદર્શન આપ્યું હતું, ત્યારે તેઓએ પોતાને જ અંધ બનાવ્યા. 1856માં, હાયરમ એડ્સનનાં આઠ લેખો દ્વારા, પાલ્મોનીએ સાત સમયના પ્રકાશને વધારવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ કોઈ પરિણામ આવ્યું નહીં. તેઓએ લાઓડિકિયાને અપાયેલ સંદેશાને નકારી કાઢ્યો, અને લાઓડિકિયાના પાંચ ઘાતક પ્રગટાવાઓને સ્વીકાર્યા, જેથી તેઓએ પોતાને જ પાંચ મૂર્ખ કન્યાઓ તરીકે ઓળખાવ્યાં.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

યશાયા સાતના પાંસઠ વર્ષ, જે તેના આરંભમાં 742BC, 723BC અને 677BC ની ઓળખ કરાવે છે, તેનો પુનરાવર્તન અંતિમ ઇતિહાસમાં 1798, 1844 અને 1863 તરીકે થયો હતો. તે અંતિમ ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ એઝેકિયલ અધ્યાય સૈત્રીસમાં આવેલા બે લાકડાંના ભેગા થવાથી થાય છે, અને સારેફથની વિધવા (જેમ કે તેને નવા કરારના ગ્રીકમાં કહેવામાં આવી છે) એ આત્મિક યહૂદા (મહિમાવંત દેશ) માં આત્મિક ઇઝરાયેલ સાથે દેવ દ્વારા કરારસંબંધ સ્થાપિત કરવાના ઇતિહાસને દર્શાવે છે, તે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના ઇતિહાસ દરમ્યાન. આ ઇતિહાસ, જે પાંસઠ વર્ષની ભવિષ્યવાણીનો અંત છે, તે જ પ્રકટીકરણ તેરનાં પૃથ્વીના પશુના આરંભને પણ પ્રતિનિધિત્વ આપે છે. બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના આરંભમાં, બે લાકડાંનું જોડાણ બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના અંતને ચિતરે છે. આ ઇતિહાસમાં પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના શિંગડાં અને રિપબ્લિકનવાદના શિંગડાંનો એક સમાનાંતર ઇતિહાસ સમાયેલો છે.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

ભવિષ્યવાણી અનુસાર શક્તિ, શિંગડું, રાષ્ટ્ર, રાજ્ય, રાજા અથવા મસ્તક—જે સંદર્ભમાં તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હોય તેના અનુસાર—પરસ્પર વિનિમેય પ્રતીકો છે. આ બધા પ્રતીકો તે બે લાકડીઓને પણ સંદર્ભે છે, જેમને યહેઝ્કેલ બે રાષ્ટ્રો તરીકે ઓળખાવે છે. પૃથ્વીના પશુના ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસની શરૂઆતમાં, પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડું એક જ રાષ્ટ્રમાં, અથવા એક જ શિંગડામાં, એકત્રિત થયું હતું. એ જ ઇતિહાસના અંતે, રિપબ્લિકન શિંગડું ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના શિંગડાં સાથે ભેગું થઈને એક રાષ્ટ્ર બનાવશે. તે રાષ્ટ્ર પ્રકાશન તેરનાં સમુદ્રના પશુ માટે એક પ્રતિમા બનશે. તર્કસંગત રીતે, જો આપણે સાત સમયના શાપની સાક્ષીને સ્વીકારવાનો ઇનકાર કરીએ (જે શાબ્દિક ઇઝરાયલનાં બંને ઘરો સામે અમલમાં મૂકવામાં આવ્યો હતો), તો નિશ્ચિતરૂપે આપણે એ જોઈ શકીશું નહીં કે પ્રાચીન ઇઝરાયલનાં તે બે શાબ્દિક ઘરો 1844માં કેવી રીતે આત્મિક ઇઝરાયલનું રાષ્ટ્ર બન્યાં. જો આપણે તે ઇતિહાસ જોઈ શકતા ન હોઈએ, તો સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકાના આરંભે રહેલો એ ઇતિહાસ અંતે રહેલા ઇતિહાસને કેવી રીતે ઓળખાવે છે તે વિષે આપણે સંપૂર્ણપણે “અજાણ” છીએ, જ્યારે રિપબ્લિકન શિંગડું ફરીથી એકત્રીકરણની પ્રક્રિયા અને જોડાઈ જવાની ક્રિયાને દોહરાવે છે, જે શરૂઆતમાં પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાં દ્વારા દૃષ્ટાંતરૂપે દર્શાવવામાં આવી હતી.

We will continue to consider these truths in the next article.

આ સત્યોને આપણે આગામી લેખમાં આગળ પણ વિચારતા રહીશું.

Back to Articles