દાનિયેલનું પુસ્તક - એકસો એકાવનમું

કારણ કે જો તમે દેહાનુસાર જીવો, તો મરી જશો; પરંતુ જો તમે આત્મા દ્વારા દેહનાં કર્મોને મૃત્યુ પામાડો, તો જીવશો. રોમીઓ 8:13.

કારણ કે આપણે તેના દેહના, તેના માંસના અને તેની હાડકાંના અવયવો છીએ. આ કારણસર મનુષ્ય પોતાના પિતા અને માતાને છોડી પોતાની પત્ની સાથે જોડાશે, અને તેઓ બન્ને એક દેહ થશે. આ એક મહાન રહસ્ય છે; પરંતુ હું ખ્રિસ્ત અને ચર્ચ વિષે કહું છું. એફેસીઓ 5:30–32.

“ઘણા લોકો અનાવશ્યક દુઃખનો અનુભવ કરે છે. તેઓ પોતાનું મન ઈસુથી હટાવીને પોતાના પર અતિશય કેન્દ્રિત કરે છે. તેઓ નાની મુશ્કેલીઓને વધારી બતાવે છે અને નિરાશાજનક વાતો કરે છે. તેઓ દેવની વ્યવસ્થાઓ વિષે અનાવશ્યક કુઢાટમાં પડવાના મહાપાપના દોષી છે. જે કંઈ આપણા પાસે છે અને આપણે જે કંઈ છીએ, તે બધું માટે આપણે દેવના ઋણી છીએ. તેણે આપણને એવી શક્તિઓ આપી છે કે જે નિશ્ચિત હદ સુધી, તેની પોતાની શક્તિઓ સાથે સમાનતા ધરાવે છે; અને આપણે આ શક્તિઓનો વિકાસ કરવા ઉત્સાહપૂર્વક પરિશ્રમ કરવો જોઈએ—પોતાને પ્રસન્ન કરવા અને ઊંચું ઉઠાવવા માટે નહીં, પરંતુ તેની મહિમા કરવા માટે.”

“અપણે આપણા મનને દેવ પ્રત્યેની નિષ્ઠાથી ચ્યુત થવા દેવું જોઈએ નહીં. ખ્રિસ્ત દ્વારા આપણે સુખી થઈ શકીએ છીએ અને થવું પણ જોઈએ, અને આત્મ-સંયમની આદતો પ્રાપ્ત કરવી જોઈએ. વિચારોને પણ દેવની ઇચ્છાની આધીનતા હેઠળ લાવવા જોઈએ, અને ભાવનાઓને બુદ્ધિ તથા ધર્મના નિયંત્રણ હેઠળ રાખવી જોઈએ. અમારી કલ્પનાશક્તિ અમને એટલા માટે આપવામાં આવી નથી કે તેને કોઈ સંયમ અને શિસ્તના પ્રયત્ન વિના ઉશ્કેરાઈ દોડવા દેવામાં આવે અને તે પોતાની મનમાની કરે. જો વિચારો ખોટા હોય, તો ભાવનાઓ ખોટી રહેશે; અને વિચારો તથા ભાવનાઓ મળીને નૈતિક ચરિત્રનું નિર્માણ કરે છે. જ્યારે આપણે નક્કી કરીએ છીએ કે ખ્રિસ્તીઓ તરીકે આપણને પોતાના વિચારો અને ભાવનાઓને સંયમમાં રાખવાની આવશ્યકતા નથી, ત્યારે આપણે દુષ્ટ દૂતોના પ્રભાવ હેઠળ આવી જઈએ છીએ, અને તેમની હાજરી તથા તેમના નિયંત્રણને આમંત્રિત કરીએ છીએ. જો આપણે પોતાની છાપો આગળ ઝૂકી જઈએ અને આપણા વિચારોને શંકા, સંદેહ અને રોષભરી ફરીયાદોના પ્રવાહમાં વહેવા દઈએ, તો આપણે દુઃખી થઈ જઈશું, અને આપણું જીવન નિષ્ફળ સાબિત થશે.” Review and Herald, April 21, 1885.

“ઘણાં પૂછપરછ કરી રહ્યા છે, ‘હું મારી જાતને દેવને કેવી રીતે સમર્પિત કરું?’ તમે તમારી જાતને તેમને અર્પણ કરવા ઇચ્છો છો, પરંતુ તમે નૈતિક શક્તિમાં નિર્બળ છો, શંકાના દાસત્વમાં બંધાયેલા છો, અને તમારા પાપમય જીવનની આદતો દ્વારા નિયંત્રિત થાઓ છો. તમારી પ્રતિજ્ઞાઓ અને નિશ્ચયો રેતીની દોરાઓ સમાન છે. તમે તમારા વિચારોને, તમારી ઉદ્દીપનાઓને, તમારી લાગણીઓને નિયંત્રિત કરી શકતા નથી. તમારી તૂટેલી પ્રતિજ્ઞાઓ અને ભંગ થયેલા વચનોનું જ્ઞાન તમારી પોતાની નિષ્ઠામાં તમારો વિશ્વાસ નિર્બળ બનાવે છે, અને તમને એવું અનુભવ કરાવે છે કે દેવ તમને સ્વીકારી શકતા નથી; પરંતુ તમને નિરાશ થવાની જરૂર નથી. તમને જે સમજવાની જરૂર છે તે છે ઇચ્છાશક્તિનું યથાર્થ બળ. આ મનુષ્યના સ્વભાવમાં શાસન કરનાર શક્તિ છે, નિર્ણય કરવાની, અથવા પસંદગી કરવાની શક્તિ. બધું ઇચ્છાશક્તિના યોગ્ય પ્રયોગ પર નિર્ભર છે. પસંદગી કરવાની શક્તિ દેવએ મનુષ્યોને આપી છે; તેનો પ્રયોગ કરવો તેમની જવાબદારી છે. તમે તમારું હૃદય બદલી શકતા નથી, તમે તમારા પોતાના બળે તેની લાગણીઓ દેવને અર્પણ કરી શકતા નથી; પરંતુ તમે તેમની સેવા કરવાનો પસંદગી કરી શકો છો. તમે તેમને તમારી ઇચ્છાશક્તિ અર્પણ કરી શકો છો; ત્યાર પછી તેઓ તમારી અંદર પોતાની શુભ ઇચ્છા અનુસાર ઇચ્છવા અને કાર્ય કરવા માટે કાર્ય કરશે. આ રીતે તમારો આખો સ્વભાવ ખ્રિસ્તના આત્માના નિયંત્રણ હેઠળ લાવવામાં આવશે; તમારી લાગણીઓ તેમના પર કેન્દ્રિત થશે, તમારા વિચારો તેમની સાથે સુસંગત રહેશે.”

“સદ્ગુણ અને પવિત્રતા માટેની ઇચ્છાઓ જેટલી દૂર સુધી જાય છે તેટલી સુધી યોગ્ય છે; પરંતુ જો તમે અહીં જ અટકી જાઓ, તો તે કંઈ કામ લાગશે નહીં. ઘણા લોકો ખ્રિસ્તી બનવાની આશા રાખતાં અને તેની ઇચ્છા કરતાં કરતાં જ ખોવાઈ જશે. તેઓ પોતાની ઇચ્છાશક્તિને ઈશ્વરને સમર્પિત કરવાની સ્થિતિ સુધી પહોંચતા નથી. તેઓ અત્યારે ખ્રિસ્તી બનવાનું પસંદ કરતા નથી.

“ઇચ્છાશક્તિના યોગ્ય ઉપયોગ દ્વારા તમારા જીવનમાં સંપૂર્ણ પરિવર્તન લાવી શકાય છે. પોતાની ઇચ્છાને ખ્રિસ્તને સમર્પિત કરીને તમે તમારી જાતને તે શક્તિ સાથે સંકળાવો છો, જે સર્વ પ્રધાનતાઓ અને સત્તાઓથી ઉપર છે. તમને ઉપરથી એવી શક્તિ પ્રાપ્ત થશે કે જે તમને અડગ રાખશે, અને આ રીતે ઈશ્વરને સતત સમર્પણ દ્વારા તમે નવા જીવનમાં, અર્થાત્ વિશ્વાસના જીવનમાં, જીવવા સક્ષમ બનશો.” Steps to Christ, 47, 48.

“જ્યારે ખ્રિસ્ત આત્માના ગઢ પર અધિકાર ગ્રહણ કરે છે, ત્યારે માનવીય સાધન તેની સાથે એક થઈ જાય છે. અને જે ખ્રિસ્ત સાથે એક છે, પોતાની એકતા જાળવી રાખે છે, તેને હૃદયમાં સિંહાસન પર બિરાજમાન કરે છે, અને તેની આજ્ઞાઓનું પાલન કરે છે, તે દુષ્ટના ફાંસાઓથી સુરક્ષિત રહે છે. ખ્રિસ્ત સાથે સંયુક્ત થઈને, તે પોતાના માટે ખ્રિસ્તની કૃપાદાનો એકત્ર કરે છે, અને આત્માઓને તેની તરફ જીતવામાં શક્તિ, કાર્યક્ષમતા અને સામર્થ્યને પ્રભુને અર્પિત કરે છે. તારણહાર સાથેના સહકાર દ્વારા તે એવું સાધન બની જાય છે, જેના દ્વારા દેવ કાર્ય કરે છે. ત્યારબાદ જ્યારે શૈતાન આવે છે અને આત્મા પર અધિકાર જમાવવા પ્રયત્ન કરે છે, ત્યારે તેને જણાય છે કે ખ્રિસ્તે તેને શસ્ત્રસજ્જ બલવાન કરતાં વધુ બલવાન બનાવ્યો છે.” Review and Herald, December 12, 1899.

જુઓ, હું તમને એક રહસ્ય બતાવું છું; આપણે બધા નિદ્રાધીન નહીં થઈએ, પરંતુ આપણે બધા બદલાઈ જઈશું—એક ક્ષણમાં, આંખ ઝબકતાં જ, અંતિમ તૂરીના નાદ સમયે; કારણ કે તૂરી વગાડાશે, અને મરણ પામેલાઓ અવિનાશીરૂપે ઊભા કરવામાં આવશે, અને આપણે બદલાઈ જઈશું. કારણ કે આ વિનાશી દેહે અવિનાશિત્વ ધારણ કરવું જ જોઈએ, અને આ મર્ત્ય દેહે અમરત્વ ધારણ કરવું જ જોઈએ. તેથી જ્યારે આ વિનાશી અવિનાશિત્વ ધારણ કરશે, અને આ મર્ત્ય અમરત્વ ધારણ કરશે, ત્યારે લખાયેલું આ વચન પૂર્ણ થશે કે, મરણ વિજયમાં ગ્રસાઈ ગયું. હે મરણ, તારો ડંખ ક્યાં છે? હે કબર, તારો વિજય ક્યાં છે? મરણનો ડંખ પાપ છે; અને પાપનું બળ વ્યવસ્થા છે. 1 Corinthians 15:51–56.

અને જે કોઈ આત્મા સ્વીકારતો નથી કે ઈસુ ખ્રિસ્ત દેહમાં આવેલ છે, તે ઈશ્વર તરફથી નથી; અને આ તો ખ્રિસ્તવિરોધીનો એ જ આત્મા છે, જેના વિષે તમે સાંભળ્યું હતું કે તે આવવાનો છે; અને તે હમણાં જ પહેલાથી જ જગતમાં છે. 1 યોહાન 4:3.

કારણ કે ઘણા ભ્રામકો જગતમાં પ્રવેશી ગયા છે, જે સ્વીકારતા નથી કે ઈસુ ખ્રિસ્ત દેહમાં આવ્યા છે. એવો જ વ્યક્તિ ભ્રામક અને ખ્રિસ્તવિરોધી છે. 2 યોહાન 1:7.

“ખ્રિસ્તે પોતાના પિતાના સિંહાસન પર આરોહણ કરવાનો સમય આવી પહોંચ્યો હતો. દૈવી વિજેતા તરીકે તે વિજયની લૂંટ સાથે સ્વર્ગીય દરબારોમાં પરત ફરવા જ રહ્યો હતો. પોતાના મૃત્યુ પહેલાં તેણે પોતાના પિતાને જાહેર કર્યું હતું, ‘જે કાર્ય તું મને કરવા આપ્યું હતું તે મેં પૂર્ણ કર્યું છે.’ યોહાન 17:4. પોતાના પુનરુત્થાન પછી તે થોડો સમય પૃથ્વી પર રહ્યો, જેથી તેના શિષ્યો તેની પુનરુત્થિત અને મહિમામય દેહમાં તેના સાથે પરિચિત બની શકે. હવે તે વિદાય લેવા તૈયાર હતો. તેણે આ હકીકતને પ્રમાણિત કરી હતી કે તે જીવતો ઉદ્ધારક છે. તેના શિષ્યોને હવે તેને કબર સાથે સંકળીને જોવાની જરૂર ન રહી. તેઓ તેની વિષે સ્વર્ગીય વિશ્વમંડળ સમક્ષ મહિમામય થયેલા રૂપે વિચાર કરી શકતા હતા.” ધ ડિઝાયર ઑફ એજિઝ, 829.

“બેથલેહેમની વાર્તા એક અખૂટ વિષય છે. તેમાં ‘ઈશ્વરના જ્ઞાન અને બુદ્ધિની સંપત્તિનો ગહન ઊંડાણ’ છુપાયેલો છે.” રોમનો 11:33. સ્વર્ગના સિંહાસનને ગોઠાણની ખોળી સાથે, અને આરાધના કરનારા દૂતોના સંગને ગોઠાણના પશુઓ સાથે બદલી નાખવામાં ઉદ્ધારકર્તાએ જે બલિદાન આપ્યું, તેના વિષે અમે આશ્ચર્યચકિત થઈએ છીએ. માનવીય ગર્વ અને આત્મપર્યાપ્તતા તેમની ઉપસ્થિતિમાં તાડના પામે છે. તેમ છતાં, આ તો તેમની અદ્ભુત દિનતાનો માત્ર આરંભ જ હતો. ઈશ્વરના પુત્રે માનવી સ્વભાવ ધારણ કરવો, આદમ એદનમાં પોતાની નિર્દોષતામાં ઊભો હતો ત્યારે પણ, લગભગ અનંત અપમાન સમાન ગણાત. પરંતુ ઈસુએ માનવત્વ ત્યારે સ્વીકાર્યું, જ્યારે પાપના ચાર હજાર વર્ષોથી માનવજાત નિર્બળ बनी ચૂકી હતી. આદમના દરેક સંતાનની જેમ તેમણે વારસાગત મહાન નિયમની ક્રિયાના પરિણામોને સ્વીકાર્યા. આ પરિણામો શું હતા તે તેમના પૃથ્વીલોકીય પૂર્વજોના ઇતિહાસમાં દર્શાવવામાં આવ્યું છે. તેઓ આવી વારસાગતતા લઈને આવ્યા, જેથી આપણા દુઃખો અને પ્રલોભનોમાં ભાગીદાર બને, અને અમને નિષ્પાપ જીવનનું ઉદાહરણ આપે.” ધ ડિઝાયર ઑફ એજેસ, 48.

“ઘણાં લોકો ખ્રિસ્ત અને શેતાન વચ્ચેના આ સંઘર્ષને પોતાના જીવન સાથે કોઈ વિશેષ સંબંધ ધરાવતો નથી એવું માને છે; અને તેમના માટે તેમાં બહુ ઓછો રસ છે. પરંતુ દરેક માનવીના હૃદયના ક્ષેત્રમાં આ વિવાદ ફરી ફરીને ઘડાય છે. દુષ્ટતાની પંક્તિઓ છોડીને દેવની સેવામાં આવનાર કોઈ પણ વ્યક્તિ એવી નથી, જેને શેતાનના આક્રમણોનો સામનો ન કરવો પડે. ખ્રિસ્તે જે પ્રલોભનોનો પ્રતિકાર કર્યો, તે જ એવા હતા કે જેઓનો સામનો કરવામાં આપણને અતિ કઠિનાઈ અનુભવાય છે. તેમના ચરિત્રની અમારી સરખામણીએ જેટલી મહાન શ્રેષ્ઠતા હતી, એટલી જ વધુ પ્રબળ રીતે તે તેમના પર લાદવામાં આવ્યા હતા. જગતના પાપોના ભયંકર ભાર હેઠળ રહીને, ખ્રિસ્તે ભૂખલાલસા પર, જગતપ્રેમ પર, અને દેખાડાની એવી લાલસા પર—જે ધૃષ્ટ અનુમાન તરફ દોરી જાય છે—પરીક્ષામાં અડગ રહી વિજય મેળવ્યો. આ જ તે પ્રલોભનો હતા જેઓએ આદમ અને હવ્વાને પરાજિત કર્યા, અને જે સહેલાઈથી આપણને પણ પરાજિત કરે છે.”

“શેતાને આદમના પાપને એના પુરાવા તરીકે રજૂ કર્યું હતું કે દેવનો કાયદો અન્યાયી હતો અને તેનું પાલન કરવું શક્ય ન હતું. અમારી માનવતામાં, ખ્રિસ્તને આદમની નિષ્ફળતાનો ઉદ્ધાર કરવો હતો. પરંતુ જ્યારે આદમ પર પરીક્ષકે આક્રમણ કર્યું, ત્યારે પાપના કોઈપણ પ્રભાવ તેના ઉપર ન હતા. તે સંપૂર્ણ પુરુષત્વની શક્તિમાં સ્થિર હતો, મન અને શરીરની પૂર્ણ સ્ફૂર્તિ ધરાવતો હતો. તે એદનની મહિમાઓથી ઘેરાયેલો હતો અને સ્વર્ગીય સત્તાઓ સાથે દૈનિક સંવાદમાં હતો. પરંતુ જ્યારે ઈસુ શેતાન સાથે સંઘર્ષ કરવા અરણ્યમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે સ્થિતિ એવી ન હતી. ચાર હજાર વર્ષ સુધી માનવજાતિ શારીરિક શક્તિમાં, માનસિક સામર્થ્યમાં અને નૈતિક મૂલ્યમાં ઘટતી ગઈ હતી; અને ખ્રિસ્તે પોતાના ઉપર પતિત માનવતાની દુર્બળતાઓ ધારણ કરી. માત્ર આ જ રીતે તે મનુષ્યને તેના અધપતનની અતિ નીચી ઊંડાઈઓમાંથી ઉગારવા સમર્થ હતા.”

“ઘણા લોકો દાવો કરે છે કે ખ્રિસ્ત માટે પ્રલોભનથી પરાજિત થવું અશક્ય હતું. ત્યારે તેઓ આદમની સ્થિતિમાં મૂકાયા જ ન હોત; અને આદમ જે વિજય પ્રાપ્ત કરવામાં નિષ્ફળ ગયો, તે વિજય તેઓ પ્રાપ્ત કરી શક્યા ન હોત. જો કોઈપણ અર્થમાં અમારી સંઘર્ષ-પરિસ્થિતિ ખ્રિસ્તને થયેલી કરતાં વધુ કઠિન હોય, તો તેઓ અમારી સહાય કરવા સમર્થ ન હોત. પરંતુ અમારા તારણહારે માનવત્વ તેની સર્વ મર્યાદાઓ સાથે સ્વીકાર્યું. તેમણે માનવની પ્રકૃતિ સ્વીકારી, જેમાં પ્રલોભનને વશ થઈ જવાની શક્યતા હતી. અમારે સહન કરવાનું એવું કંઈ નથી, જે તેમણે સહન ન કર્યું હોય.”

“ખ્રિસ્ત સાથે પણ, એદનમાં રહેલી પવિત્ર જોડીની જેમ, ભૂખલાલસા પ્રથમ મહાન પરીક્ષાનું આધારસ્થાન હતી. જ્યાંથી વિનાશની શરૂઆત થઈ હતી, ત્યાંથી જ આપણા ઉદ્ધારનું કાર્ય આરંભ પામવું જોઈએ. જેમ ભૂખલાલસાની તૃપ્તિમાં આદમ પડ્યો, તેમ ભૂખલાલસાના ઇનકાર દ્વારા ખ્રિસ્તે જીત મેળવવી હતી. ‘અને જ્યારે તેમણે ચાલીસ દિવસ અને ચાલીસ રાત ઉપવાસ કર્યો, ત્યાર પછી તેમને ભૂખ લાગી. અને જ્યારે પરીક્ષક તેમની પાસે આવ્યો, તેણે કહ્યું, જો તું ઈશ્વરનો પુત્ર હો, તો આજ્ઞા કર કે આ પથ્થરો રોટલા બની જાય. પરંતુ તેમણે ઉત્તર આપી કહ્યું, લખેલું છે, મનુષ્ય માત્ર રોટલાથી નહીં, પરંતુ ઈશ્વરના મુખમાંથી નીકળતા દરેક શબ્દથી જીવશે.’”

“આદમના સમયથી લઈને ખ્રિસ્તના સમય સુધી, આત્મસુખલોલુપતાએ ભૂખવાસનાઓ અને જુસ્સાઓની શક્તિ વધારી દીધી હતી, એટલી કે તેઓએ લગભગ અપરિમિત નિયંત્રણ સ્થાપિત કરી લીધું હતું. આ રીતે મનુષ્યો અધોગત અને રોગગ્રસ્ત બની ગયા હતા, અને પોતાનામાંથી તેમના માટે વિજય મેળવવો અસંભવ હતો. મનુષ્યના પક્ષે, ખ્રિસ્તે અત્યંત કઠોર પરીક્ષા સહન કરીને વિજય મેળવ્યો. આપણા હિતાર્થે તેમણે એવી આત્મસંયમની કસરત કરી જે ભૂખ અથવા મરણ કરતાં વધુ શક્તિશાળી હતી. અને આ પ્રથમ વિજયમાં અન્ય એવા મુદ્દાઓ પણ સામેલ હતા, જે અંધકારની શક્તિઓ સાથેના આપણા સર્વ સંઘર્ષોમાં પ્રવેશ કરે છે.” The Desire of Ages, 117.