દાનિયેલનું પુસ્તક - ચોર્યાસીમું અંક

સત્ય બે અથવા ત્રણ સાક્ષીઓની સાક્ષી પર સ્થિર કરવામાં આવે છે, અને યહેઝ્કેલ અધ્યાય આઠની ચાર ઘૃણાસ્પદ બાબતોને લાઓદિકેયન એડવેન્ટિઝમની ચાર પેઢીઓ તરીકે લાગુ પાડવા બાબતે અનેક સાક્ષીઓ છે. અગાઉના લેખોમાં ઓળખવામાં આવ્યું હતું કે પ્રકાશિતવાક્યના અધ્યાય બે અને ત્રણની સાત કળીસિયાઓ માત્ર પ્રેરિતોના સમયથી લઈને જગતના અંત સુધી આધુનિક ઇઝરાયેલના ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી નહોતી, પરંતુ એ સાત કળીસિયાઓ મૂસાના સમયથી ખ્રિસ્તના સમય સુધીના પ્રાચીન ઇઝરાયેલના ઇતિહાસનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરતી હતી.

એફેસસની સભાએ પ્રારંભિક ખ્રિસ્તી સભાનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, તેમજ મૂસાથી લઈને ન્યાયાધીશો ના સમય સુધીના પ્રાચીન ઇઝરાયેલનું પણ. સ્મિર્ણાની સભાએ શિષ્યોના સમયથી લઈને રોમન સમ્રાટ કોન્સ્ટન્ટાઇન સુધીના સતામણીના સમયનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, તેમજ ન્યાયાધીશો ના તે સમયનું પણ, જ્યારે દરેક મનુષ્ય પોતાની જ દ્રષ્ટિએ જે યોગ્ય લાગતું હતું તે જ કરતો હતો. પર્ગમોસની સભાએ કોન્સ્ટન્ટાઇનથી લઈને ઈ.સ. 538માં પેપાસત્તા સુધીના સમાધાનના સમયનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, પરંતુ તે સાથે પ્રાચીન ઇઝરાયેલે દેવનો ત્યાગ કરીને રાજાની પસંદગી કરી, અને જેના દ્વારા તે પોતાના આસપાસ રહેલા મૂર્તિપૂજક રાજ્યો સાથે સતત સમાધાન કરતું રહ્યું તે સમયનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કર્યું. યેઝેબેલ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલી ચોથી સભા થાયાતીરાએ ઈ.સ. 538થી 1798 સુધીના પેપાસત્તાના શાસનકાળનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, તેમજ બેબિલોનમાં પ્રાચીન ઇઝરાયેલની સિત્તેર વર્ષની બંધિવાસ અવસ્થાનું પણ.

તે ચાર કલીસિયાઓ એડવેંટિઝમની ચાર પેઢીઓનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને એઝેકિયલની ચાર ઘૃણાસ્પદ બાબતોને ચાર પેઢીઓ પર લાગુ પાડવા માટે સાક્ષી પૂરું પાડે છે. 1863નો બળવો પ્રાચીન ઇઝરાયલની પ્રથમ પેઢિ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો, જેમ કે હારૂનના સોનેરી વાછરડાના બળવામાં દર્શાવવામાં આવ્યું છે. પ્રથમ પેઢિમાં એફેસસની કલીસિયાને અપાયેલું પરામર્શ સમાવેશ પામે છે, જે દર્શાવે છે કે ઈશ્વરના લોકોએ પોતાનો પ્રથમ પ્રેમ છોડ્યો હતો, અને તેમને પશ્ચાતાપ કરીને પોતાના પ્રથમ પ્રેમ તરફ પાછા ફરવાની જરૂર હતી. 1863માં, પ્રથમ પ્રેમ—વિલિયમ મિલરના રત્નો (મૂળભૂત સત્યો, ખાસ કરીને “સાત વખત”) દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલો—બાજુએ મૂકી દેવામાં આવ્યો હતો, અને ઈશ્વરના લોકોને પાછા ફરવા માટે પરામર્શ આપવામાં આવ્યો હતો.

મિલરાઇટોએ ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ સાથે સંઘર્ષ કર્યો હતો, જેને યિરમિયાએ “ઉપહાસકોની સભા” કહી હતી, અને તેમણે દર્શન આવવાની ધીરજપૂર્વક રાહ જોઈ હતી, કારણ કે જ્યારે તે આવતું, ત્યારે તે ખોટું ન ઠરતું. “ઉપહાસકોની સભા”નું પ્રતિનિધિત્વ તે વૃદ્ધ ભવિષ્યવક્તા દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું, જેણે યહૂદાના ભવિષ્યવક્તાને ખોટું કહ્યું હતું, જેણે યરોબઆમની નકલી ઉપાસના પર ઠપકો જાહેર કર્યો હતો.

સ્મિર્નાની બીજી કલીસિયાએ પ્રારંભિક ખ્રિસ્તી કલીસિયામાં આવેલા સતામણીના સમયગાળાનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, જેમાં યથાર્થ શહીદો તથા કેટલાક એવા લોકોનો સમાવેશ થતો હતો જેમણે પવિત્રતા કરતાં નીચી પ્રેરણાઓના કારણે પોતાનાં ઉપર જ સતામણી લાવી. તે ન્યાયાધીશોના એ સમયનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું જ્યારે પ્રાચીન ઇઝરાયેલમાં દરેક માણસ પોતાની જ આંખે જે યોગ્ય લાગતું હતું તે જ કરતો હતો. 1888માં શરૂ થયેલી બળવાખોરીની પેઢીએ, ભવિષ્યવાણીના આત્મા, તે ઘડીએ પસંદ કરાયેલા સંદેશવાહકો, અને પવિત્ર આત્મા વિરુદ્ધની સતામણીનો એક સમયગાળો ચિહ્નિત કર્યો. તેણે એવો એક સમયગાળો આરંભ કર્યો જ્યારે લાઉડીસીયન એડ્વેન્ટિઝમના પ્રાચીન પુરુષોએ, કેલોગ, પ્રેસ્કોટ અને ડેનિયલ્સ જેવા માણસોમાં જોવામાં આવે છે તેમ, પોતાની જ આંખે જે યોગ્ય લાગતું હતું તે જ કરવાનું પસંદ કર્યું.

તે સમયમાંના વિશ્વાસુ અલ્પજનને એવી એક વર્ગ સાથે પ્રાણઘાતક આધ્યાત્મિક યુદ્ધમાં રહેવાનું હતું, જે પોતાને યહૂદી હોવાનો દાવો કરતો હતો, પરંતુ હતો નહીં. નેતૃત્વના પદો પર હોવા છતાં, તેઓ શેતાનના સભાસ્થાનના હતા, જેમ કે સિસ્ટર વ્હાઇટે કેટલાક લોકોને “સ્વર્ગમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવેલા દૂતો દ્વારા” દિશાનિર્દેશ પામતા હોવાનું ઓળખાવીને સાક્ષી આપ્યું. તેઓ પોતાને જ્ઞાની ગણાવતા હતા, પરંતુ મૂર્ખ હતા. તે સમયગાળામાં જ્ઞાની લોકો પર કોઈ દંડારોપણ કરવામાં આવ્યું ન હતું, પરંતુ મરણ સુધી વિશ્વાસુ રહેવા માટે પ્રોત્સાહન આપવામાં આવ્યું હતું. 1915માં, સિસ્ટર વ્હાઇટે જે અંતિમ શબ્દો ક્યારેય ઉચ્ચાર્યા, તે હતા, “હું જાણું છું કે મેં કોના ઉપર વિશ્વાસ કર્યો છે,” કારણ કે તેઓ મરણ સુધી વિશ્વાસુ રહ્યા હતા.

પર્ગમોસની કલીસિયાએ સમ્રાટ કોન્સ્ટન્ટાઇનના સમયમાં સત્ય અને ભૂલ વચ્ચે, પેગાનત્વ અને ખ્રિસ્તી ધર્મ વચ્ચે થયેલા સમાધાનનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, અને રાજાઓના ઇતિહાસ દરમિયાન બનેલા પ્રાચીન ઇઝરાયલના સમાધાનનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કર્યું. તે સત્ય અને ભૂલના મિશ્રણનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી હતી, જે માત્ર ભૂલ જ ઉત્પન્ન કરી શકે છે. તેનો પ્રતિનિધિત્વ 1919ની બાઇબલ પરિષદ દ્વારા થયો, જ્યાં “ધ ડોક્ટ્રિન ઑફ ક્રાઇસ્ટ” નામક પુસ્તકના પ્રકાશનને પ્રેરણા આપવામાં આવી, જેથી એવો એડવેંટિસ્ટ સંદેશ સર્જી શકાય જે ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટિઝમના ખોટા સુસમાચારને વધુ નજીકથી પ્રતિબિંબિત કરતો હતો. એડવેંટિઝમની ત્રીજી પેઢીમાં જ સત્યના મહાન સમાધાનો થયા.

એ જ પેઢીમાં, 1919થી શરૂ કરીને, ચર્ચે તે સમાધાન શરૂ કર્યું જેણે Church Manual ઉત્પન્ન કર્યું. એ જ પેઢીમાં, 1919થી શરૂ કરીને, ચર્ચે તે સમાધાન શરૂ કર્યું જેણે આરોગ્ય અને ધર્મ બંનેના શૈક્ષણિક સંસ્થાઓમાં માન્યતા મેળવવાની આવશ્યકતા ઊભી કરી. એ જ પેઢીમાં આધુનિક કેથોલિક-આધારિત બાઇબલો તરફનો પ્રવર્તન આરંભવામાં આવ્યો. એ જ ઇતિહાસમાં નેતૃત્વે ખુલ્લેઆમ ખ્રિસ્તી-વિરોધી શાસનો સાથે સંબંધો સ્થાપિત કરવાની તૈયારી દર્શાવી.

આ પ્રથા ગૃહયુદ્ધના સમયમાં જ પોતાના શૈશવમાં જન્મી હતી, જ્યારે લાઓદીકિયાઈ નેતૃત્વે સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકાની સરકાર સાથે કાનૂની સંબંધ સ્થાપ્યો હતો, જેથી અમેરિકાના ઇતિહાસના સૌથી ઘાતક યુદ્ધમાં ભરતી કરવામાં આવનાર ચર્ચના યુવાન પુરુષો માટે વધુ અનુકૂળ પરિણામ પ્રાપ્ત થાય; અને તે જ પ્રથાનું પુનરાવર્તન પ્રથમ વિશ્વયુદ્ધના આરંભે થયું, જ્યારે જનરલ કોન્ફરન્સના અધ્યક્ષ એ. જી. ડેનિયલ્સે જર્મન સરકાર સાથે સંપર્ક સાધ્યો હતો અને જર્મનીને યુવાન પુરુષોને સૈનિક સેવામાં ભરતી કરવા અને બલાત્કારે સેવા કરાવવા, હથિયાર ધારણ કરાવવા, અને શબ્બાથની અવગણના કરાવવા માટે પોતાની મંજૂરી આપી હતી. ડેનિયલ્સની તે ક્રિયાએ એવો વિભાજન સર્જ્યો કે જેના પરિણામે સેવન્થ-ડે એડવેંટિસ્ટ સુધારણા ચળવળના વિવિધ વિખંડિત જૂથો ઊભા થયા, જે આજના આ દિવસ સુધી અસ્તિત્વમાં છે.

એ સમાધાન હિટલરની નાઝી જર્મની સાથે આગળ પણ ચાલુ રહ્યું, અને ત્યારબાદ સોવિયેત યુનિયન રચનારા રાષ્ટ્રો સાથે પણ, અને આજે પણ તે ચીન જેવા શાસનતંત્રોમાં જળવાયેલું છે. રાજ્યકૌશલ્ય સાથેના તેના સંબંધમાં ત્રીજી પેઢીનું સમાધાન, પર્ગામોસની કલીશિયામાં પ્રતિકરૂપે દર્શાવવામાં આવેલા પ્રાચીન ઇઝરાયેલના રાજાઓ અને કોન્સ્ટેન્ટાઇનના સમાધાન દ્વારા પૂર્વચિહ્નિત કરવામાં આવ્યું હતું. તે સમયગાળાએ, પ્રેસ્કોટ્ટની “The Doctrine of Christ” દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલા શાંતિ અને સુરક્ષાના ખોટા સુસમાચાર સાથેના તેના કલીશિયાકૌશલ્યના સમાધાનનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કર્યું હતું.

વ્યભિચાર તે બાબતને ઓળખાવે છે કે જનરલ કોન્ફરન્સે આવશ્યક કાર્યસંબંધો જાળવવાના બહાને નાઝી જર્મની અને સોવિયેત યુનિયન જેવા રાષ્ટ્રો તથા તેમના ભ્રષ્ટ શાસનો સાથે પોતાને સંકળાવ્યાં, જ્યારે તેઓએ તે રાષ્ટ્રોમાંના વિશ્વાસુઓની અવગણના કરી, જેઓ તે વિવિધ શાસનો દ્વારા થયેલા અત્યાચારનો ભોગ બન્યા હતા, જેઓ સાથે તેઓ જોડાયા હતા. મૂર્તિઓને અર્પિત કરાયેલ ભોજન લાઉદિકેયન એડવેન્ટિઝમની યુનિવર્સિટીઓમાં તે સમયે દૃઢપણે સ્થાપિત થયેલી ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અને કેથોલિકવાદની ખોટી પદ્ધતિશાસ્ત્રનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું, જેઓએ ધર્મ તથા આરોગ્ય—બંને ક્ષેત્રોમાં—ધર્મત્યાગી પદ્ધતિઓના માર્ગદર્શકો દ્વારા શાસિત થવા માટે સંમતિ આપી હતી.

ઈસુએ ત્રીજી પેઢીના અંતને પણ એ જ રીતે દર્શાવ્યો જેમ તેમણે તેના આરંભને દર્શાવ્યો હતો, કારણ કે તેમણે ચોથી પેઢીના આગમનને 1957માં પ્રકાશિત થયેલ પુસ્તક, Questions on Doctrine, ના પ્રકાશન દ્વારા ચિહ્નિત કર્યું, જેણે સત્ય અને ધર્મભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ તથા કેથોલિકવાદની ભૂલભરેલી કલ્પનાઓ વચ્ચે અસ્તિત્વમાં રહેલા ઉદ્ધાર સંબંધિત મુખ્ય ભેદને સંપૂર્ણપણે નકારી કાઢ્યો. નિશ્ચિતરૂપે, આ પુસ્તકમાં અનેક ભ્રામક શિક્ષાઓ છે, પરંતુ મૂળરૂપે તે શીખવે છે કે દ્વિતીય આગમન સમયે કોઈ વ્યક્તિ અદભૂત રીતે પરિવર્તિત ન થાય ત્યાં સુધી ખ્રિસ્તમાં વિજયી જીવન જીવવું અશક્ય છે. આ પુસ્તકે તે પેઢીની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરી જેમાં પચીસ પ્રાચીન પુરુષોએ સૂર્યને નમન કરવાનું હતું. આવનારી રવિવારની કાનૂની વ્યવસ્થા સમયે લાઓદિકેયન એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચને રવિવારની ઉપાસનાને સ્વીકારવાની મંજૂરી આપે તેવા રાજકીય અને ધાર્મિક તત્ત્વો આવી પહોંચ્યા હતા.

એઝીકિયલની ચોથી ઘૃણાસ્પદ ક્રિયા ત્યારે થાય છે જ્યારે નવમા અધ્યાયમાં વિશ્વાસુ થોડાક પોતાના કપાળ પર મુદ્રા પ્રાપ્ત કરી રહ્યા હોય છે, વિનાશક દૂતો પોતાનું કાર્ય આરંભ કરે તેનાં જ પહેલાં. આ દર્શન આઠમા અધ્યાયના પ્રથમ પદમાં, છઠ્ઠા વર્ષની છઠ્ઠી માસની પાંચમી તારીખે આરંભે છે. આ દર્શન તે લોકો પરના ન્યાયના અમલના એક દિવસ પહેલાં શરૂ થાય છે, જે સૂર્યને નમન કરે છે; આ પાપલ સત્તાનું ચિહ્ન છે, અને તેના નામની સંખ્યા “666” છે.

એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના મુદ્રીકરણનું કાર્ય 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે ઇસ્લામની ત્રીજી હાય દ્વારા પૃથ્વીના પશુ પર કરવામાં આવેલા આક્રમણ સાથે આરંભ થયું. તે આક્રમણે જાતિઓને ક્રોધિત કરી, અને પાછલા વરસાદના આગમનને ચિહ્નિત કર્યું. પરંતુ પાછલો વરસાદ માત્ર તેઓ જ ઓળખી શકતા, જેઓને એડ્વેન્ટિઝમની પાયાની સત્યો તરફ પાછા દોરવામાં આવવાના હતા, જેથી તેઓ જોઈ શકે કે ઇસ્લામની ત્રણ હાયો એક પાયાની સત્ય છે. તે સમયબિંદુએ, જેમને યિરમિયાહે “વિશ્રામ” (જે પાછલો વરસાદ છે) તરીકે ઓળખાવેલા જૂના માર્ગો તરફ પાછા દોરવામાં આવ્યા હતા, તેઓ તો ત્રીજી હાયની તુરી ફૂંકનારા ચોકીદારો બનવાના હતા, અથવા તો તેઓ એવા બનવાના હતા જેમણે તુરીના ધ્વનિને સાંભળવાનો ઇનકાર કર્યો, અને આ રીતે જૂના માર્ગોમાં ચાલવાનો પણ ઇનકાર કર્યો.

પછી તેઓ તેમના પિતાની 1863ની બળવાખોરીના પાપ દ્વારા પરીક્ષિત કરવામાં આવ્યા. સમયના એકદમ એ જ બિંદુએ ખ્રિસ્તની ધર્મિકતાનો સંદેશ આવ્યો, જે “સત્યમાં વિશ્વાસ દ્વારા ન્યાયીકરણ” છે. તે જોન્સ અને વાગ્નરનો લાઓદિકેયાનો સંદેશ હતો, અને તે જ એઝીકિયેલનો સૂકા મૃત હાડકાં માટેનો સંદેશ હતો, જે “ચાર પવનોથી” આવ્યો હતો, અને જે ત્રીજા વિપત્તિના ઇસ્લામનું પ્રતીક છે (છૂટી નીકળવા આતુર “ક્રોધિત ઘોડો”). ત્યારબાદ તે વિશ્વાસુ થોડાક લોકો તેમના પિતાની 1888ની બળવાખોરીના પાપ દ્વારા પરીક્ષિત કરવામાં આવ્યા, જ્યારે ન્યૂ યોર્ક શહેરની મહાન ઇમારતો ધરાશાયી કરવામાં આવી ત્યારે પ્રકાશિતવાક્ય અઢારનો શક્તિશાળી દેવદૂત ઉતર્યો, અને પ્રકાશિતવાક્ય અધ્યાય અઢાર, કલમો એકથી ત્રણ સુધી પૂર્ણ થઈ.

પછી તેઓને પછાત વરસાદના સંદેશાની ઓળખ દ્વારા પરીક્ષવામાં આવ્યા. શું પછાત વરસાદ ભૂતકાળના યુગોમાં જેમ ઈશ્વરની શક્તિનું પ્રગટીકરણ હતો, કે પછી ઈશ્વરની શક્તિના પ્રગટીકરણો માત્ર ભૂતકાળમાં જ હતા? ત્યારબાદ વિશ્વાસુ થોડાક લોકોને 1919માં તેમના પિતાના બળવાના બળવા દ્વારા પરીક્ષવામાં આવ્યા. વિશ્વાસુ થોડાક લોકો આ ત્રણ પરીક્ષાઓમાંથી કેવી રીતે પસાર થાય છે તે નક્કી કરે છે કે તેઓ પોતાના કપાળમાં ઈશ્વરની મુદ્રા પ્રાપ્ત કરશે, અથવા લાઓદિકેયન એડ્વેન્ટિઝમના પચ્ચીસ વડીલો સાથે સૂર્યને પ્રણામ કરતા પોતાને શોધી કાઢશે.

લાઓદીસીયન એડ્વેન્ટિઝમની ચાર પેઢીઓની બધી બળવોની ઘટનાઓને 11 સપ્ટેમ્બર, 2001માં તેનો સમકક્ષ મળે છે. તે તારીખને, જેને યશાયાહે “પૂર્વ પવનનો દિવસ” તરીકે ઓળખાવી હતી, એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના મુદ્રાંકનના સમયની શરૂઆત તરીકે ચિહ્નિત કરે છે, અને મુદ્રાંકનનો સમય એક સમયગાળો છે. આ સમયગાળાના અંતને તેની શરૂઆત દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યો છે, કારણ કે ઈસુ હંમેશાં કોઈ વસ્તુના અંતને કોઈ વસ્તુની શરૂઆત દ્વારા દર્શાવે છે. મુદ્રાંકન પ્રક્રિયાની અંતિમ ગતિવિધિઓમાં, તે સમયગાળાની શરૂઆતમાં જે પરીક્ષાઓ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ કરવામાં આવ્યું હતું, તે ફરી એકવાર પુનરાવર્તિત થાય છે.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ, એ પરીક્ષાઓ આવી પહોંચી કે જેઓમાં લાઓદિકિયાઈ એડવેન્ટિઝમના બળવાખોરો નિષ્ફળ ગયા હતા, જેમનું પ્રતિનિધિત્વ એઝીકિયલની ચાર ઘૃણાસ્પદતાઓ દ્વારા અને પ્રકાશિતવાક્યના અધ્યાય બે અને ત્રણની પ્રથમ ચાર મંડળીઓ દ્વારા કરવામાં આવે છે; અને આથી એવી પરીક્ષણ-પ્રક્રિયાનો આરંભ ચિહ્નિત થયો, જે સાતમા-દિવસના એડવેન્ટિસ્ટ હોવાનો દાવો કરનારાઓ માટે અંતે તો પશુની છાપ તરફ, અથવા દેવની મુદ્રા તરફ લઈ જાય છે.

લાઓદિકેયી એડવેન્ટિઝમનું નેતૃત્વ પોતાની જ છેતરપિંડીના દોરાઓમાં બંધાઈ ગયું છે, અને અગાઉના સુધારક આંદોલનો દ્વારા પ્રગટ કરાયેલ દેવશક્તિના પ્રગટીકરણની પુનરાવર્તનને—જેમાં એ સુધાર આંદોલન પણ સમાવેશ થાય છે જેણે એડવેન્ટિઝમને અસ્તિત્વમાં લાવ્યો હતો—“ઓળખવું” તેમના માટે વાસ્તવમાં અશક્ય છે. પ્રાચીન પુરુષોએ મિલરના રત્નો દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલા સિદ્ધાંતોને નકલી સિક્કાઓ અને રત્નોથી ઢાંકી મૂકી અને વિખેરી નાખ્યા. કિંગ જેમ્સ બાઇબલના રત્નપેટિકાને પ્રાચીન ભાષાના યુગ સુધી હાંકી દેવામાં આવી છે અને તેના સ્થાને એવી આધુનિક ભાષાની બાઇબલો મૂકવામાં આવી છે, જે પાપના મનુષ્યની પરિભાષામાં વ્યક્ત થયેલી છે.

જો પ્રાચીન પુરુષોમાંનો કોઈ પણ વ્યક્તિ આ સંભાવનાને વિચારવા તૈયાર હોત કે અંતિમ વરસાદનો સંદેશ શાંતિ અને નિર્ભયતાનો સંદેશ નથી, તો તેમના માટે એ ઓળખવું લગભગ અશક્ય બની જાય કે ભૂતકાળની પવિત્ર ઇતિહાસોમાં દેવની શક્તિના પ્રગટ થનાર દર્શનો જ તે બાબતો છે જે એક લાખ ચુંમાલીસ હજારના મુહરબંધીકરણને વિશેષરૂપે ઓળખાવે છે. તેનાથી પણ વધુ કઠિન તેમના માટે એ ઓળખવું છે કે જે પવિત્ર ઇતિહાસો એક લાખ ચુંમાલીસ હજારના મુહરબંધીકરણને સર્વાધિક સીધાઈથી ઓળખાવે છે, તે જ પવિત્ર ઇતિહાસો છે જે માલાખી અધ્યાય ત્રણને પૂર્ણ કરે છે; કારણ કે માલાખી અધ્યાય ત્રણ સ્થાપિત કરે છે કે વચનના દૂતના અચાનક આગમન માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર એક દૂત હંમેશાં હોય છે. તે દૂતનું પ્રતિનિધિત્વ પ્રભુ ઈલિયાહ નબીએ કર્યું હતું, જેમણે નિર્ભીકતાપૂર્વક જાહેર કર્યું હતું કે તેમના ઇતિહાસમાં વરસાદ નહીં પડે, સિવાય કે તે તેમના સેવાકાર્ય દ્વારા આવે.

યહેઝ્કેલના સિત્તેર વડીલો માટે આ સ્વીકારવું હાસ્યાસ્પદ જણાતું કે પ્રભુના મંદિર હોવાનો તેમનો દાવો નિરાધાર હતો, અને વાસ્તવમાં તે એવા લોકોના દાવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો જેઓને બાજુએ મૂકી દેવામાં આવી રહ્યા હતા, જેમ દ્રાક્ષાવાડી તેને સોંપવામાં આવી હતી જે દ્રાક્ષાવાડીના યોગ્ય ફળ લાવે છે. ત્રીજા શોકનો સંદેશ, માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂત, દ્રાક્ષાવાડીનું ગીત—આ બધું જ તે પરંપરાઓ અને રીવાજો વિરુદ્ધ સાક્ષી આપે છે, જેમાં તેઓએ પોતાનો વિશ્વાસ મૂક્યો હતો, અને તે ઉત્તરવર્ષાને ઓળખવામાં લગભગ અગમ્ય અવરોધરૂપ બને છે.

એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના મુદ્રાંકનનો નિષ્કર્ષ, જેઓએ ત્રીજા અફસોસમાં ઇસ્લામની ભૂમિકાને “ઓળખી” હોવાનો દાવો કર્યો છે તેમના માટે પણ એ જ પરીક્ષાઓને પ્રગટ કરે છે. “જ્ઞાનનો વધારો,” જેણે મિલરાઈટોના આંદોલનને પ્રારંભ કરાવ્યો, તે 1798માં “સાત સમય”ના અંતે શરૂ થયો હતો. “જ્ઞાનનો વધારો,” જેણે એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના આંદોલનને પ્રારંભ કરાવ્યો, તે 1989માં પ્રતીકાત્મક “સાત સમય” (એકસો છવ્વીસ વર્ષ)ના અંતે શરૂ થયો હતો. વધતી જતી ધર્મત્યાગના તે એકસો છવ્વીસ વર્ષ દરમિયાન, લાઉડિસિયન એડવેંટિઝમ તેની ચોથી અને અંતિમ પેઢી સુધી પહોંચી ગયું છે.

રાષ્ટ્ર અથવા પ્રજા પોતાની પરીક્ષાકાળની પ્યાલી ત્રીજી અને ચોથી પેઢીમાં ભરે છે, અને તે સમય હવે આવી પહોંચ્યો છે. દાનિયેલના પુસ્તકમાંથી “જ્ઞાનનો વધારો,” જે હિદ્દેકેલ નદી દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે, એ જ તે વધેલું જ્ઞાન છે, જ્યારે કૃપાકાળ સમાપ્ત થવાને થોડું પહેલાં ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકાશન ઉન્મુદ્રિત કરવામાં આવે છે.

આગલા લેખમાં અમે દાનિયેલના ગ્રંથના છેલ્લાં ત્રણ અધ્યાયો પર વિચાર કરીશું.