Article

# Sing Kawolu iku kalebu ing antarane Sing Pitu - Nomer Loro

Karajan-karajan sajroning Ramalan Kitab Suci

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word

Ing artikel sadurungé kita wis ngidentifikasi yèn kaum Millerit ora bisa ndeleng Roma ngluwihi mung Roma kapir lan Roma kapapal, senadyan wong-wong mau pancèn mbahas béda-bédané antarane loro kakuwasan mau. Kanggo kaum Millerit, béda antarane Roma kapir lan Roma kapapal ora nuntun wong-wong mau kanggo ngakoni yèn Roma kapapal iku karajan kaping lima sing ndhèrèk karajan kaping papat, yaiku Roma kapir. Sawisé kuciwa gedhé taun 1844, Sister White ngenali telung kakuwasan ing Wahyu rolas lan telulas: naga ing pasal rolas, banjur kepausan minangka kéwan sing metu saka segara ing pasal telulas, sing banjur diterusaké déning Amerika Sarékat minangka kéwan sing metu saka bumi. Sawisé dhasar iku katata, Gusti mbukak pepadhang bab pasamuan telu-lapising naga, kéwan, lan nabi palsu, sing ing pasal nembelas kitab Wahyu nuntun donya menyang Armagedon.

> Runtutan wangsit ing ngendi pralambang-pralambang iki kapanggih diwiwiti saka Wahyu 12, kanthi naga kang ngupaya numpes Kristus nalika miyosipun. Naga iku kasebut minangka Iblis (Wahyu 12:9); iya panjenengané iku kang nggerakaké Hérodès supaya matèni Sang Juru Slamet. Nanging piranti utama Iblis ing nindakaké perang nglawan Kristus lan umatipun sajroning abad-abad kapisan jaman Kristen yaiku Kakaisaran Rum, ing ngendi kapitayan pagan dadi agama kang nguwasani. Mangkono, sanadyan naga iku ing teges utamané nggambarake Iblis, ing teges kang kapindho naga iku minangka pralambang Rum pagan.

> “Ing pasal 13 (ayat 1–10) katrangan bab kewan galak liyané, ‘kaya macan tutul,’ kang déning naga diparingi ‘dayané, lan dhamparé, lan panguwasa kang gedhé.’ Lambang iki, kaya dene dipracaya déning akèh wong Protestan, nggambaraké kapausan, kang nampani warisan panguwasa, dhampar, lan hak kuwasa sing biyèn dicekel déning karajan Romawi kuna. Bab kewan galak kang kaya macan tutul iku kababar mangkéné: ‘Kaparingaké marang dhèwèké cangkem kang ngucapaké prakara-prakara gedhé lan panyenyamah…. Lan dhèwèké mbukak cangkemé ing panyenyamah marang Allah, kanggo nyenyamah asmané Panjenengané, lan Tarubé, lan wong-wong kang manggon ana ing swarga. Lan kaparingaké marang dhèwèké supaya perang nglawan para suci, lan ngalahaké wong-wong mau: lan panguwasa diparingaké marang dhèwèké nguwasani kabèh suku, lan basa, lan bangsa-bangsa.’ Ramalan iki, kang meh padha sakabèhé karo katrangan bab sungu cilik ing Daniel 7, tanpa mangu-mangu nuding marang kapausan.”

> “‘Panguwasa diparingaké marang dhèwèké supaya tetep lumaku patang puluh loro sasi.’ Lan, pangandikané nabi, ‘Aku weruh salah siji saka endhasé kaya kang tatu nganti mati.’ Lan manèh: ‘Sapa sing nuntun wong menyang panangkaran, bakal lumaku menyang panangkaran; sapa sing matèni nganggo pedhang, kudu dipatèni nganggo pedhang.’ Patang puluh loro sasi iku padha karo ‘wektu lan wektu-wektu lan sapéranganing wektu,’ yaiku telung taun setengah, utawa 1260 dina, miturut Daniel 7—yaiku mangsa nalika panguwasané kepausan bakal nindhes umaté Allah. Mangsa iki, kaya kang wis kaandharaké ana ing pasal-pasal sadurungé, diwiwiti nalika kepausan nggayuh kakuwasan sing paling dhuwur, ing taun 538 M., lan rampung ing taun 1798. Ing wektu iku paus digawa dadi tawanan déning bala tentara Prancis, panguwasané kepausan nampa tatu sing matèni, lan pangandika iku kaleksanan, ‘Sapa sing nuntun wong menyang panangkaran, bakal lumaku menyang panangkaran.’”

> “Ing wektu iki sawijining pralambang liyane dipunwedharake. Pangandikane nabi: ‘Aku nyumurupi kewan liya metu saka ing bumi; lan dheweke duwe sungu loro kaya cempen.’ Ayat 11. Loro-lorone, yaiku wujud kewan iki lan cara tangine, nuduhake manawa bangsa sing dipralambangake déning kewan iki béda karo bangsa-bangsa sing kagambarake ana ing sangisoring pralambang-pralambang sadurunge. Karajan-karajan gedhé sing wus nata jagad dipunsajèkaké marang nabi Dhanièl minangka kéwan galak, kang padha metu nalika ‘papat angin ing langit padha nggegirisi segara gedhé.’ Dhanièl 7:2. Ing Wahyu 17 sawijining malaékat nerangake manawa banyu nggambarake ‘bangsa-bangsa, lan wong akèh, lan para bangsa, lan basa-basa.’ Wahyu 17:15. Angin iku minangka pralambang pasulayan. Papat angin ing langit kang padha nggegirisi segara gedhé nggambarake adegan-adegan nggegirisi saka penaklukan lan revolusi, kang lumantar iku karajan-karajan oleh kakuwasan.”

> “Nanging kéwan karo sungu kaya cempé iku katon ‘munggah saka ing bumi.’ Tinimbang ngrebut lan ngasoraké kakuwasan-kakuwasan liya supaya ngedegaké awaké dhéwé, bangsa kang dilambangaké mangkono iku kudu muncul ing tlatah kang sadurungé durung dienggoni lan tuwuh sethithik mbaka sethithik lan kanthi tentrem. Mulané, bangsa iku ora bisa muncul ana ing antarané bangsa-bangsa Donya Lawas kang sesak lan padha rebutan—segara rame kang kebak ‘bangsa-bangsa, lan wong akèh, lan para bangsa, lan basa-basa.’ Papané kudu digoleki ana ing Bawana Kulon.”

> “Bangsa apa ing Donya Anyar kang ing taun 1798 lagi munggah dadi kuwasa, mratandhani janji kekuwatan lan kaagungan, sarta narik kawigatene jagad? Panerapan pralambang iki ora mbukak pitakon apa-apa. Ana siji bangsa, lan mung siji, kang nyukupi katranganing pranyatan iki; pralambang iku kanthi cetha tanpa mamang nuding marang Amerika Serikat. Bola-bali pikiran iki, meh tembung-tembung pas saka panulis suci, tanpa disengaja wis dienggo déning juru pidato lan ahli sajarah nalika njlentrehake munggah lan tuwuhe bangsa iki. Kewan iku katon ‘munggah saka ing bumi;’ lan, miturut para panjarwa, tembung kang ing kéné diterjemahake dadi ‘munggah’ iku sajatine ateges ‘tuwuh utawa metu kaya tetuwuhan.’ Lan, kaya kang wis kita tingali, bangsa iku kudu muncul ana ing wewengkon kang sadurunge durung dienggoni. Sawijining panulis wigati, nalika njlentrehake munggahé Amerika Serikat, nyebut ‘wewadi bab metu-ne saka kakosongané,’ lan ngandika: ‘Kaya wiji kang meneng, kita tuwuh dadi kakaisaran.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, kaca 462. Sawijining jurnal Éropah ing taun 1850 nyebut Amerika Serikat minangka kakaisaran kang nggumunake, kang lagi ‘muncul,’ lan ‘ing satengahing menengé bumi saben dina nambah kakuwatan lan kaanggoné.’—The Dublin Nation. Edward Everett, ing sawijining pidato ngenani para pandhégani Pilgrim bangsa iki, ngandika: ‘Apa wong-wong mau ngupaya panggonan kang sepi, ora ngganggu marga saka kasamarané, lan aman marga saka adohé, ing ngendi gréja cilik Leyden bisa ngrasakake kamardikaning kalbu? Lah delengen dhaerah-dhaerah agung kang ing ndhuwuré, lumantar penaklukan kanthi tentrem, … wong-wong mau wis nggawa panji-panji salib!’—Pidato kang diwènèhake ing Plymouth, Massachusetts, 22 Dhésèmber 1824, kaca 11.”

> “‘Lan dhèwèké nduwèni loro sungu kaya cempé.’ Sungu sing kaya cempé iku nuduhaké yuswa enom, katresnaning tanpa dosa, lan kalembutan, kanthi trep nggambaraké wataké Amerika Sarékat nalika dipratélakaké marang nabi minangka bangsa sing ‘muncul’ ing taun 1798. Ing antarané para pengungsi Kristen sing wiwitan padha mlayu menyang Amerika lan ngupaya pangayoman saka panindhesing karaton lan intoleransi kaum imam, akèh wong kang netepaké tekad kanggo ngedegaké pamaréntahan ing sandhuwuring dhasar kang amba, yaiku kamardikan sipil lan kamardikan agama. Pamawasé padha nemu panggonan ana ing Declaration of Independence, kang mratélakaké kayektèn agung yèn ‘kabèh manungsa iku diciptakaké padha drajaté’ lan diparingi hak sing ora kena dicabut marang ‘urip, kamardikan, lan ngupaya kabegjan.’ Lan Constitution njamin marang rakyat hak kanggo mréntah awaké dhéwé, kanthi netepaké yèn para wakil sing kapilih déning swarané rakyat kudu nggawé lan nglakokaké undhang-undhang. Kamardikan ing kapitayan agama uga diparingaké, saben wong diparengaké ngabekti marang Allah manut dhawuhing kalbu nuraniné. Republikanisme lan Protestanisme dadi asas-asas dhasar bangsa iku. Asas-asas iki minangka rahasia kakuwatan lan kamakmurané. Wong-wong sing katindhes lan kasirnakaké ing saindhenging jagad Kristen wis nyawang menyang nagara iki kanthi kawigatèn lan pangarep-arep. Yuta-yuta wong wis ngupaya tekan pasisiré, lan Amerika Sarékat wis munggah marang sawijining papan ing antarané bangsa-bangsa kang paling kuwasa ing bumi.

> “Nanging kéwan galak kang duwé sungu kaya cempe ‘ngandika kaya naga. Lan iya nglakokaké sakèhé kakuwasaning kéwan galak kang kapisan ana ing ngarsané, sarta njalari bumi lan wong-wong kang manggon ana ing kono padha nyembah marang kéwan galak kang kapisan, kang tatu pati mau wus waras; … kandha marang wong-wong kang manggon ana ing bumi, supaya padha gawé reca kanggo kéwan galak mau, kang tau katatu déning pedhang, nanging isih urip.’ Wahyu 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

Pethikan punika nedahaken bilih pasal rolas lan tigang welas ngenali naga, kéwan galak, lan nabi palsu, yaiku telung kakuwatan ing Wahyu nembelas ingkang nuntun jagad tumuju Armagedon. Telung kakuwatan punika saben-saben gadhah pasal-pasal piyambak ingkang nyakup sajarah nubuatan ingkang sami. Nem ayat pungkasan saking Daniel sewelas dipunwiwiti kanthi tembung, “Lan ing wektu wekasan,” ingkang kadadosan ing taun 1798. Salajengipun, nem ayat punika ngenali obahe pungkasaning kapausan ngantos ing ayat kapisan Daniel rolas Mikhaèl jumeneng, lan mangsa pacobaning manungsa kapungkasi sarta mbikak mlebeting pitu pageblug pungkasan. Ing ayat patang puluh sekawan pasal sewelas, pekabaraning jam punika ingkang ndadosaken kapausan nepsu lan miwiti patumpahan getih ingkang kalampahan pas sadèrèngipun mangsa pacoban katutup, dipunpratandhani minangka “pawartos saking wetan lan saking lor.”

Pawarta saka wetan lan lor makili pawarta pepènget pungkasan, awit pawarta iku dipratelakaké sawatara sadurungé Mikhaèl jumeneng. Iku yaiku pawarta malaékat katelu sing dipratelakaké nalika Roh Suci kawutahaké. Daniel nggambaraké pawarta iku minangka loro-loroning wewaton. Pawarta bab “lor” sing ndadèkaké panguwasa kepausan nepsu yaiku pawarta sing netepaké “raja saka lor” minangka kakuwatan kapapaan, lan pawarta bab “wetan” yaiku pawarta bab para putra wetan, yaiku Islam. Mesthi waé, pawarta iku uga nduwèni teges-teges penting liyané, nanging wetan iku sawijining pralambang Islam lan antikristus iku tiron palsu saka Raja sejati saka Lor. Pawarta malaékat katelu sing ngélingaké supaya aja nampa tandha saka raja saka lor (tandha kéwan) uga ngélingaké yèn Islam bakal nyerang ing wektu nalika tuwung kaluputané Amerika Sarékat wis kebak, lan Amerika Sarékat ngisi tuwung kaluputané ing hukum Minggu.

Wahyu pasal telulas, wiwit ayat sewelas lan salajengipun, nandhesaken sajarah kenabian ingkang sami punika, lan ugi kawiwitan ing wekdal pungkasan, ing taun 1798.

> “Bangsa apa ing Donya Anyar sing ing taun 1798 lagi munggah dadi kakuwatan, maringi pratandha bakal nduwèni kakuwatan lan kaluhuran, lan narik kawigatèning donya? Panganggoné pralambang iki ora marakaké pitakon babar pisan. Ana siji bangsa, lan mung siji, sing cocog karo katrangan-katranganing wangsit iki; iki kanthi cetha tanpa samar nuding marang Amerika Serikat.” The Great Controversy, 440.

Sajarah kenabian kang padha katutupi ing Wahyu pasal telulas ayat sewelas nganti wolulas, padha karo kang katutupi ing Daniel pasal sewelas ayat patang puluh nganti patang puluh lima. Kaya dene ing ayat-ayat ing Daniel, crita babagan peranané Amérika Sarékat rampung nalika panutupan mangsa sih-rahmat, nalika Amérika Sarékat meksa jagad nampa tandha kéwan mau. Banjur, kaya ing Daniel pasal sewelas, piweling kanggo wektu iku kaaturaké ing pasal patbelas. Strukturé padha sajatiné ing kaloro pérangan mau, kajaba yèn ayat-ayat Daniel njlentrehaké kagiyatan-kagiyatan kapapaan, déné Wahyu pasal telulas ngenali peranané Amérika Sarékat. Kanthi loro garis mau kita manggihaké yèn Wahyu pasal pitulas nyakup sajarah kang padha, nanging nekanaké peranané naga, kang digambaraké minangka sepuluh ratu, yaiku Perserikatan Bangsa-Bangsa. Telung pasal kang ditimbang iku, kanthi garis ing dhuwur garis, ngenali peranané naga, kéwan, lan nabi palsu, kang ing pasal nembelas nuntun jagad marang Armagedon; mulané wigati manawa Yohanes mratelakaké marang kita yèn nalika pasal pitulas diwiwiti, salah siji saka para malaékat kang wis nyirnakaké pitu wewelak pungkasan teka kanggo ngandhani Yohanes bab paukuman marang sundel saka Roma.

> Lan salah siji saka pitu malaékat sing nyekel pitu bokor iku teka lan ngandika marang aku, pangandikané: Mrenea mréné; aku bakal nduduhaké marang kowé paukuman tumrap wanita palanyahan gedhé sing lenggah ana ing sadhuwuring banyu akèh, kang karo dheweke para ratu ing bumi wis padha laku jina, lan para pedununging bumi wis padha dadi mendem déning angguring palanyahané. Wahyu 17:1, 2.

Kanggone para Millerit, perkara iku magepokan karo Roma kafir lan Roma kapapan, nanging ing pungkasan prakara iku magepokan karo uni telu-lapis. Kaya dene nalika dheweke ngenali katelu kakuwasan mau ing pasal rolas lan telulas, dheweke kanthi cetha ngenali wong wadon ing pasal pitulas minangka kepausan.

> “Wadon [Babilon] ing Wahyu 17 kaandharaké minangka ‘ngagem sandhangan wungu lan abang semu, sarta kaendahané sinarawung emas lan watu-watu aji lan mutiara, nyekel tuwung emas ana ing astané kang kebak kanisthan lan rereged: … lan ing bathuké katulis jeneng, “Rahasia, Babilon Agung, biyungé para sundel.” Pangandikané nabi: “Aku weruh wadon iku mendem déning getihé para suci, lan déning getihé para martiré Gusti Yesus.” Babilon salajengipun uga kasebut minangka ‘kutha gedhé iku, kang mrentah para ratu ing bumi.’ Wahyu 17:4–6, 18. Kakuwasan kang nganti pirang-pirang abad njaga pamaréntahan despotis marang para ratu ing jagad Kristen iku yaiku Roma.” The Great Controversy, 382.

Mulané, kapan sajarah kenabian sing dilambangaké ana ing bab pitulas iku wiwit?

> Mulané dhèwèké nggawa aku ana ing Roh menyang ara-ara samun; lan aku weruh ana wong wadon lenggah ing sadhuwuring kéwan galak warna abang tuwa, kebak jeneng-jeneng pitenah, duwé pitung sirah lan sapuluh sungu. Lan wong wadon iku kasandhangan wungu lan abang tuwa, sarta kapapag emas lan watu-watu aji lan mutiara, nyekel tuwung emas ana ing tangane kang kebak kanisthan lan najising laku jinaé; lan ana ing bathuke ana jeneng katulis: RAHASYA, BABILON AGUNG, IBUNÉ PARA PELACUR LAN KANISTHANING BUMI. Lan aku weruh wong wadon iku mendem merga getihé para suci lan getihé para martiré Yésus; lan nalika aku weruh dhèwèké, aku gumun banget. Wahyu 17:3–6.

Supaya Yohanes bisa ndeleng wong wadon iku, piyambakipun kanthi profetis digawa menyang ara-ara samun, kang déning Yohanes piyambak wis diidentifikasi gegayutan karo loro seksi minangka rolas atus sawidak taun pamaréntahan kapapaan ing pasal rolas.

> Lan wong wadon iku mlayu menyang ara-ara samun, ing kono dheweke nduwèni papan kang wus disadyakaké déning Allah, supaya ing kono dheweke dipakani sajroning sèwu rong atus suwidak dina.... Lan marang wong wadon iku kaparingaké loro swiwi manuk garudha gedhé, supaya dheweke bisa mabur menyang ara-ara samun, menyang papané, ing ngendi dheweke dipelihara sajroning satunggal mangsa, lan rong mangsa, lan satengahing mangsa, adoh saka ngarsané ula iku. Wahyu 12:6, 14.

Yokanan kanthi profètis kaangkut menyang mangsa pasamunan, nanging ayat telu lan salajengipun negesaken kanthi cetha ing pérangan pundi saking sewu kalih atus nem dasa taun punika Yokanan dipunbêkta, awit wanita punika sampun dados mendem déning getih panganiaya, lan piyambakipun sampun dados “ibu para sundel.” Yokanan dipunbêkta menyang pungkasaning mangsa pasamunan, awit wanita punika sampun ngunjuk getih panganiaya lan gréja-gréja Protestan sampun wangsul malih menyang pangkuanipun sarta dados para putrinipun, awit ing mangsa punika piyambakipun dipunwastani minangka “ibu para sundel.” Piyambakipun sampun gadhah putri-putri. Paseksèné Yokanan ing pasal pitulas dipunwiwiti ing taun 1798, kados dene sajarah profètis ingkang sami ingkang makili kéwan punika ing Daniel sewelas lan nabi palsu ing Wahyu telulas.

Kados dene loro garis liyane, nalika pasal pitulas dipunrampungake, pasal wolulas lajeng nedahake piwucalipun jam punika. Tiga garis kenabian, satunggal kanggé saben unsur saking persatuan tiga rangkep punika. Kabeh punika dipungambarake ing struktur sajarah ingkang sami, wiwit taun 1798 lan terus dumugi panutupaning mangsa sih-rahmat, lan katiga-tiganipun sami negesake piweling pungkasan.

Tabel-tabelé Habakuk ngrembag bab Wahyu pitulas kanthi luwih rinci banget, mula saiki aku bakal langsung mlebu marang têkâ-têki sing kagambarake ana ing pasal kang ngetokaké wolung karajan ing pêpadhanging wangsit Kitab Suci.

> Lan iki pikiran kang nduwèni kawicaksanan. Pitu sirah iku pitu gunung, kang didunungi déning wong wadon iku. Lan ana pitu ratu: lima wus tiba, lan siji ana, lan sijiné durung teka; lan manawa dhèwèké teka, iku kudu tetep mung sedhéla waé. Lan kéwan galak kang wus ana, lan saiki ora ana, iya iku dhèwèké kang kaping wolu, lan asalé saka pitu iku, lan lumebu ing karusakan. Wahyu 17:9–11.

Danièl ngandika marang Nebukadnésar, “Paduka punika sirah emas punika.”

> Lan ing endi wae para putraning manungsa padha manggon, kewan-kewaning ara-ara lan manuk-manuking langit wus dipasrahake marang tanganmu, lan Panjenengane wus ndadekake kowe panguwasa ing sadhuwure kabeh mau. Kowe iku sirah emas iki. Daniel 2:38.

Daniel uga ngandika marang Nebukadnezar, “Paduka, dhuh ratu, punika ratuning para ratu.”

> Paduka, dhuh ratu, punika ratuning para ratu; awit Allahing langit sampun maringi dhateng panjenengan karajan, kakuwatan, kadigdayan, lan kamulyan. Daniel 2:37.

Nebukadnésar iku “sirah” lan panjenengané iku ratu, malah ratu saka para ratu, awit panjenengané makili kang kawitan saka karajan-karajan kang kagambar ana ing reca iku. Nebukadnésar iku ratu kang kagambar déning emas, lan karajan-karajan lan para ratu liyané bakal kagambar déning logam-logam liyané ana ing reca iku, nanging Nebukadnésar iku kang kawitan lan mulané dadi ratuné para ratu. Tataran liya kang ora bakal kita rembug sapunika yaiku manawa karajan Babil nggambarake karajan kang ngupaya nyalin kanthi palsu Sang Kristus, kang satemene iku Ratuning para ratu.

Ing wiwitaning paseksèné Yesaya babagan ramalan rong èwu limang atus rong puluh taun (pitung wekdal ing Imamat 26), Yesaya ngenali para raja minangka sirah.

> Sebab sirahé Siria iku Damsyik, lan sirahé Damsyik iku Resin; lan sajroning sawidak lima taun Efraim bakal diremuk nganti ora dadi bangsa manèh. Lan sirahé Efraim iku Samaria, lan sirahé Samaria iku anaké Remalya. Manawa kowé ora pracaya, mesthi kowé ora bakal tetep kokoh. Yesaya 7:7, 8.

Yésaya namung ngetingalaké titik wiwitan tumrap kalih mangsa wekdal sèwu kalih atus gangsal dosa kalih dasa taun marang karajan lor Samaria lan karajan kidul Yehuda, lan nalika piyambakipun nindakaké makaten, piyambakipun nyakup kalih seksi bilih kutha krajan saking satunggaling bangsa punika dados sirahipun, lan bilih raja punika sirah saking kutha krajan punika. Satunggaling “sirah” punika raja lan karajan. Ing Kitab Wahyu, garis pameca punika dipun lanjutaké kados ing Daniel.

Mulané, nalika Yohanes digawa menyang taun 1798 lan diparingi pepindhan kang nedahaké yèn ana pitu “sirah,” iku tegesé yèn ana pitu karajan. Sabanjuré dhèwèké banjur dipangandikani yèn lima saka sirah utawa karajan iku wis padha ambruk. Ing taun 1798, karajan kaping lima ing wangsit Kitab Suci nembe waé ambruk nalika nampani tatu pati kang ing wekasané bakal waras.

Yohanes, sing ngadeg ing sajarah wektu wekasan ing taun 1798, uga diparingi kabar yèn salah siji saka sirah-sirah iku “ana.” Kraton kaping nem saka wangsit Kitab Suci wiwit ing taun 1798, mulané nalika Yohanes kanthi profetis digawa menyang taun 1798, kraton sing nalika iku ana yaiku Amerika Serikat, lan piyambakipun banjur diparingi katrangan menawa kraton kaping pitu isih bakal dumadi sawisé taun 1798, awit durung teka. Kraton kaping pitu sing isih bakal dumadi sawisé taun 1798 iku yaiku Perserikatan Bangsa-Bangsa, sing dipratandhakaké déning sepuluh ratu, lan dadi pokok wicara ing Wahyu pitulas. Nanging ana uga kang kaping wolu, sing asalé saka pitu mau. Roma tansah muncul minangka kang kaping wolu lan asalé saka pitu mau.

Ana akèh kang bisa dipratélakaké ngenani isi bab pitulas, nanging kita mung lagi ngidentifikasi wolung karajan ing wangsit Kitab Suci kang kaawakaké ing bab pitulas supaya bisa weruh kepriyé pamahaman Millerit bab patang karajan iku cocog karo wolung karajan ing Wahyu pitulas.

Bab punika badhé kita rembag ing artikel candhakipun.

Back to Articles