Article

# Panium - Nomer Rolas

Daniel 11:40 lan Telung Pambukaning Ramalan

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word

Ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas iku salah siji ayat sing paling jero tegesé ing Alkitab. Ayat iki nggambarake pambukakan segel kitab Daniel ing taun 1798, 1989, lan 2023. Telung wektu nalika kitab iku kabukak segelé nandhani pungkasaning panyebaran sajrone “pitung mangsa.” Taun 1798 nandhani pungkasaning rong ewu limang atus rong puluh taun panyebaran sing diwiwiti ing taun 723 SM nalika Asyur nggawa sepuluh taler lor menyang panangkaran. Taun 1989 nandhani pungkasaning 126 taun wiwit pambrontakan taun 1863, nalika Gréja Advent Hari Ketujuh sacara resmi nyisihaké “pitung mangsa” saka Imamat likur enem. Taun 2023 nandhani pungkasaning telung setengah dina nalika loro seksi ing Wahyu sewelas mati ana ing dalan. Nalika pungkasaning 2.520 taun, (126 taun lan 3½ dina—kabèh iku lambang saka “pitung mangsa”) kitab Daniel kabukak segelé.

Ibu White maringi pawartos dhateng kita bilih ing taun 1798 prelu supados manungsa diparingi pratélan bab prastawa-prastawa ingkang magepokan kaliyan pungkasaning mangsa sih-karaharjan. Nalika piyambakipun nyathet kasunyatan punika, piyambakipun saèstu nedahaken sajarah-sajarah ingkang sajajar, awit piyambakipun ugi nggambaraken pekabaraning dinten-dinten wekasan minangka prastawa-prastawa ingkang magepokan kaliyan pungkasaning mangsa sih-karaharjan. Nalika ngandharaken bab sajarah kaum Millerit, piyambakipun nyerat:

> “Manungsa perlu digugah supaya padha nyadhari bebayané; supaya padha diurip-urip supaya nyawisake awak tumrap prakara-prakara kang khidmat gegandhengan karo panutuping mangsa sih-rahmat.” The Great Controversy, 310.

Bab prakara wekasaning jaman, piyambakipun nyerat:

> “Sadurungé panyalibané, Sang Juru Slamet wis nerangaké marang para murid yèn Panjenengané bakal dipatèni lan bakal wungu manèh saka kubur, lan para malaékat padha rawuh kanggo ngesanké pangandikané mau ana ing pikiran lan ati. Nanging para murid padha ngarep-arep marang pambébasan kadonyan saka sangisoring kuk Romawi, lan padha ora bisa nampani pamikiran yèn Panjenengané, kang dadi pusat kabèh pangarep-arep mau, kudu nandhang pati kang ngisin-isini. Tembung-tembung kang kuduné padha élingi mau kasirnakaké saka pikirané; lan nalika mangsa pacoban teka, kahanan iku nemoni wong-wong mau tanpa siyaga. Patié Gusti Yésus ngrusak pangarep-arepé wong-wong mau kanthi sampurna, kaya-kaya Panjenengané durung tau ngélingaké sadurungé. Mangkono uga ing sajroning ramalan-ramalan, prakara-prakara kang bakal kelakon dibukak ana ing ngarepé kita kanthi cetha, kaya nalika iku kabukak marang para murid lumantar pangandikané Sang Kristus. Prastawa-prastawa kang magepokan karo pungkasaning mangsa sih-rahmat lan pakaryan prepadhan kanggo mangsa kasusahan, dipratélakaké kanthi cetha. Nanging wong akèh padha ora duwé pangerten luwih tumrap kayektèn-kayektèn wigati iki tinimbang manawa prakara-prakara mau durung tau dicethakaké. Iblis tansah ngawasi kanggo ngrebut saben kesan kang bisa ndadèkaké wong-wong mau wicaksana tumuju marang kaslametan, lan mangsa kasusahan bakal nemoni wong-wong mau tanpa kasiyapan.” The Great Controversy, 595.

Piwulang Millerit kabikak segelé ing taun 1798 lan nyajèkaké “the events connected with the close of probation.” Nalika ngrembug bab dina-dina pungkasan, panjenengané ngetrapaké sajarah para murid kanggo nggambarake kasunyatan yèn “the events connected with the close of probation” iku sing ndadèkaké manungsa dadi wicaksana tumuju marang kaslametan, nanging ora dimangertèni. Pesen-pesen sing kabikak segelé ing taun 1798, 1989, lan 2023 iku pesen-pesen sing ngenali “the events connected with the close of probation.”

Ayat kaping patang puluh nggambarake sawijining garis sajarah nalika kitab Daniel kabukak segelé kaping telu. Ing taun 1798, sesanti Daniel bab Kali Ulai, kang nglambangake pasal pitu nganti sanga, kabukak segelé. Ing taun 1989, sesanti Daniel bab Kali Hiddekel, kang nglambangake pasal sepuluh nganti rolas, kabukak segelé. Ing taun 2023, sajarah kang kasimpen ing ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas kabukak segelé.

Sajarah ing ayat patang puluh nggambarake taun 1798 tekan hukum Minggu ing ayat patang puluh siji, yaiku sajarah Amerika Serikat, kang uga dadi kéwan bumi ing Wahyu telulas, nabi palsu ing Wahyu nembelas, lan karajan kaping enem ing ramalan Kitab Suci. Sajarah kang padha, sing digambarake ing ayat patang puluh saka Daniel sewelas, uga digambarake ing siji ayat ing kitab Wahyu.

> Banjur aku mirsa kewan galak liyané metu saka bumi; lan dhèwèké duwé sungu loro kaya cempé wedhus, nanging pangucapé kaya naga. Wahyu 13:11.

Ayat iki, kaya ing ayat patang puluh, iku sajarah sing diwiwiti karo Alien and Sedition Acts taun 1798 lan dipungkasi karo undhang-undhang Minggu nalika bangsa iku ngucap kaya naga, sawijining sajarah sing diwiwiti nalika Roma kepausan dicopot saka dhampar lan dipungkasi nalika Roma kepausan dipulihaké marang dhampar. Sajarah sing dilambangaké déning Wahyu 13:11 lan Daniel 11:40 padha-padha diwiwiti karo pambusakan karajan kaping lima saka wangsit Kitab Suci lan dipungkasi karo pambusakan karajan kaping enem saka wangsit Kitab Suci.

Pitung dasa taun kang sajrone Babil mrentah minangka karajan kapisan ing ramalan Kitab Suci nganti tekan karajan kapindho ing ramalan Kitab Suci, iku nggambarake sajarahing ayat kaping patang puluh wiwit taun 1798 nganti tekan angger-angger Minggu.

> Lan bakal kelakon ing dina iku, yèn Tirus bakal kalalèkaké pitung puluh taun, miturut jamaning siji ratu: sawisé pungkasané pitung puluh taun, Tirus bakal nyanyi kaya sundhal. Jupuken clempung, ngubengenana kutha, hé sundhal kang wis kalalèkaké; gawea wirama kang mranani, tembangana akèh-akèh, supaya kowé kaélingi manèh. Lan bakal kelakon sawisé pungkasané pitung puluh taun, yèn Pangéran bakal ngrawuhi Tirus, lan dhèwèké bakal bali marang upahing palakramané, lan bakal laku jina karo sakehé karajan ing donya kang ana ing salumahing bumi. Yesaya 23:15–17.

Sajarah wiwit taun 1798 nganti tekan paugeran Minggu uga minangka sajarah nalika sundhalé Tirus dilalekaké kaya kacathet ing Yesaya pasal 23, kang ngandharaké mangsa iku minangka “pitung puluh taun” lan minangka “dina-dinané siji ratu.” Wiwit saka Nebukadnésar nganti Belsyazar, karajan kapisan ing wangsit Kitab Suci mrentah, mula dadi pralambang tumrap karajan kaping nem ing wangsit Kitab Suci, kang wiwitané kaya cempé nanging pungkasane nganggo swara kaya naga. Nebukadnésar nglambangaké sawijining pandhereké Cempé, lan Belsyazar sawijining pandhereké naga.

Sajarah wiwit taun 1798 nganti marang hukum dina Minggu uga minangka sajarahé telung malaékat ing Wahyu patbelas, diwiwiti kanthi reformasi para Millerit lan dipungkasi kanthi reformasi wong satus patang puluh papat èwu. Pesen telung malaékat iku yaiku pesen bab jam pangadilan. Para Millerit ngumumaké prastawa-prastawa sing magepokan karo kabukané pangadilan, lan wong satus patang puluh papat èwu ngumumaké prastawa-prastawa sing magepokan karo pungkasané mangsa sih-rahmat.

Prastawa-prastawa sing gegayutan karo panutupaning masa kasempatan sih-rahmat kagambarake ing garis-garis wangsit internal lan eksternal, lan prastawa-prastawa iku utamane kelakon ing sajarah sing diwakili déning ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas. Prastawa-prastawa ing ayat kaping patang puluh mau rampung ing ukum Minggu ing Amérika Sarékat, mulané prastawa-prastawa pungkasaning pangimpunan anak-anak Allah liyané sing isih ana ing Babil ora diwakili ing ayat kaping patang puluh; nanging krisis sing banjur ngadhepi jagad iku nembe waé rampung ing Amérika Sarékat. Prastawa-prastawa mau makili pangadilan tumrap Amérika Sarékat lan panyucekan pasamuwané Allah sadurungé pasamuwan iku diangkat minangka panji.

Kadadéan-kadadéan internal kang magepokan karo pungkasaning probationa nandhani pakaryané Kristus minangka Imam Agung sajroning ngrampungaké rahsaning Allah ana ing satengahing umaté ing dina-dina wekasan. Kadadéan-kadadéan eksternal nandhani perané Amérika Sarékat ing mulihaké kakuwasan marang kepausan. Sajarah sakabèhé Amérika Sarékat minangka karajan kaping enem ing ramalan Kitab Suci, sajarah sakabèhé Laodikia, dumadi sajroning sajarah kang dilambangaké déning ayat patang puluh.

Garis internal lan eksternal ing sajroning ayat patang puluh kaewakili déning loro sungu kéwan bumi. Sungu Republikanisme iku garis eksternal, lan sungu Protestanisme iku garis internal. Kaloro garis iku ana ing sajroning sajarah karajan kaping enem, lan ing pungkasaning sajarah karajan kaping enem pangadilaning Allah katibakaké marang sungu Protestan lan Republikan. Pesen kang ngidentifikasi prastawa-prastawa kang magepokan karo panutuping mangsa kasempatan iku yaiku pesen kang ngidentifikasi prastawa-prastawa kang katibakaké marang Amérika Sarékat nalika ngisi nganti kebak tuwunging mangsa kasempatané. Pesen kang ngidentifikasi prastawa-prastawa kang magepokan karo panutuping mangsa kasempatan iku uga pesen kang ngidentifikasi prastawa-prastawa kang katibakaké marang Adventisme Dina Kaping Pitu nalika ngisi nganti kebak tuwunging mangsa kasempatané.

Ing sajarahing ayat patang puluh, kitab Daniel kabukak segelé kaping telu, lan saben saka telu wektu iku ngasilaké sawijining garis internal lan eksternal sing nampilaké prastawa-prastawa kang magepokan karo panutuping mangsa kasempatan. Saben saka telung tenger profetik iku didhisiki déning sawijining pambuyaran ping pitu. Mulané, ayat patang puluh nggambaraké sajarah wiwit taun 1798 nganti tekan hukum Minggu, lan tenger-tenger profetik ing sajroning sajarah iku yaiku “prastawa-prastawa kang magepokan karo panutuping mangsa kasempatan.” Ing sajroning sajarah ayat patang puluh, garis internal nggambaraké sawijining transisi saka Philadelphia menyang Laodikia ing wiwitan lan sawijining transisi saka Laodikia menyang Philadelphia ing pungkasan. Wiwitan iku nggambaraké sawijining gerakan reformasi kaya dene katuduhaké déning pasemon bab prawan sapuluh, kang mratandhani sawijining gerakan reformasi ing pungkasan sing uga netepi pasemon iku tekan ing saben rerincènipun.

Gerakan Millerit Filadelfia diwiwiti kanthi sawijining panggenapan saka “pitung wekdal” ing Imamat rong puluh enem ing taun 1798, lan banjur panggenapan liyane saka “pitung wekdal” ing tanggal 22 Oktober 1844. Paling ora wiwit taun 1856, James White lan Sister White kalorone ngenali gerakan punika minangka ana ing kaanan Laodikia. Ing taun ingkang sami, pepadhang anyar ngenani “pitung wekdal” dipunaturaken ing terbitan resmi pasamuwan ingkang boten nate dipunrampungaken. “Pitung wekdal” dipunpanggenapi ing taun 1798, lan sasampunipun punika William Miller manggihaken “wiwitaning rentengan kayekten” kados dene dipunsebat déning Sister White, lan wiwitaning rentengan kayekten punika yaiku “pitung wekdal.” Taun 1798 punika panggenapan saka “pitung wekdal”; sasampunipun punika Miller damel panemuan dhasaripun ngenani “pitung wekdal” nalika kitab Daniel kabikak segelé. Sasampunipun punika, tanggal 22 Oktober 1844 nandhani panggenapan liyane saka “pitung wekdal,” ingkang salajengipun dipuntututi déning sawijining transisi ing gerakan saking Filadelfia tumuju Laodikia ing taun ingkang sami nalika pepadhang anyar ngenani “pitung wekdal” dipuntilar boten rampung. Ing taun 1863, punapa ingkang ngantos taun 1856 dados gerakan Millerit Filadelfia, nalika transisi dados gerakan Millerit Laodikia, lajeng dados sawijining pasamuwan ingkang kadhaftar kanthi sah miturut hukum, kanthi ageng awit saking premis lan tekanan Perang Sipil sarta kanggé ngreksa para mudha pasamuwan. Gerakan punika rampung ing taun 1863 nalika dados pasamuwan. Pitung taun sadèrèngipun, ing taun 1856, Laodikia nyingkiraken sawijining pesen pepadhang anyar ngenani topik punika piyambak, inggih punika topik ingkang dados panemuan kenabian kapisan William Miller.

Gerakan Millerit lan pepadhang kang sinebut “wiwitaning ranté kabeneran,” yaiku pepadhanging “pitung mangsa,” kaparingan kabukak marang para pamimpin gerakan Laodikia, kang sathithik-thithik nyingkirake pepénginan kanggo njunjung “pitung mangsa”; lan ing pungkasan pitung taun (“pitung mangsa”) ing taun 1863, diprodhuksi sawijining bagan anyar lan pesen kenabian tanpa ana gegayutan apa wae marang “pitung mangsa.”

Ing taun 1863, pungkasaning wangsit sawidak lima tauné Yesaya tekan rampungé pas ing papan nalika wiwitané, yaiku kanthi perang sipil antarané lor lan kidul. Perkara perbudakan ing taun 1863 wis dipratandhani déning digawané lunga karajan lor lan karajan kidul loro-loroné minangka panggeneping “pitu mangsa,” lan perbudakan sing dadi papan panggawané bangsa Israèl cocog makili perkara-perkara perbudakan ing pungkasan. Taun 1863 makili pungkasaning struktur kenabian sing dhedhasar wangsit sawidak lima tauné Yesaya.

> Mangkene pangandikané Pangéran Allah: Iki ora bakal tetep, lan uga ora bakal kalakon. Awit sirahé Siria iku Damsyik, lan sirahé Damsyik iku Resin; lan sajroning sewidak lima taun Éfraim bakal diremuk, nganti ora dadi umat manèh. Lan sirahé Éfraim iku Samaria, lan sirahé Samaria iku putrané Remalya. Manawa kowé ora precaya, satemené kowé ora bakal diteguhaké. Yesaya 7:7–9.

Manawa wangsit iki dipunmangertosi kanthi leres, wiwit taun 742 SM, pratandha iki nedahaken tigang tenger ing salebeting rentang nemdasa gangsal taun. Kalih saking tenger-tenger punika nedahaken titik wiwitan saking kalih ewu gangsal atus kalih dasa taun pakunjara lan kawulaan tumrap karajan Israèl sisih lor lan sisih kidul. Ing taun 742 SM karajan sisih lor lan sisih kidul sami katut ing perang sadulur, lan sapuluh suku sisih lor sampun ngiket prajanjèn kaliyan Siria kanggé nyerang karajan Yéhuda sisih kidul. Sangalas taun salajengipun, ing taun 723 SM, sapuluh suku sisih lor kabekta mlebet ing kawulaan déning bangsa Asyur. Patangdasa enem taun salajengipun, ing taun 677 SM, bangsa Asyur nangkep Manasyè lan nggawa piyambakipun dhateng Babil. Kalih ewu gangsal atus kalih dasa taun sasampunipun 723 SM tumeka ing taun 1798, yaiku wekdaling pungkasan lan wiwitaning ayat kaping patang puluh. Patangdasa enem taun salajengipun, “pitu wekdal” tumrap karajan sisih kidul, ingkang kawiwitan ing taun 677 SM, pungkasan ing taun 1844. Sangalas taun salajengipun, ing taun 1863, sipat-sipat wangsit saking taun 742 SM kawakili kanthi pas ngantos saben aksara. Perang sadulur antawisipun karajan sisih lor lan sisih kidul kadadosan ing taun 742 SM lan 1863. Ing taun 742 SM, pawartos sadurungé kedadosan ingkang kaparingaken déning Yesaya dhateng Raja Akhas ingkang ala punika magepokan kaliyan kawulaan ingkang enggal badhé nimpa karajan sisih lor lan sisih kidul, lan ing taun 1863, ing titik tengah Perang Sadulur punika piyambak, Présidhèn Lincoln ngumumaken Proklamasi Emansipasi, miwiti proses pungkasaning kawulaan. Pepéling ingkang kaparingaken dhateng Raja Akhas ingkang ala ing taun 742 SM punika kaparingaken ing tanah kamulyan harfiah, ingkang dados pralambang tumrap pawartos ingkang kaparingaken déning Lincoln ing tanah kamulyan rohani.

Pitung taun sawisé piwulang bab “pitung wektu” déning Hiram Edson diterbitaké ing taun 1856, Adventisme ngasilaké chart taun 1863 sing mbusak piwulang Millerite bab pitung wektu, saéngga ndadèkaké pitakon tumrap akèh ayat ing ngendi Ellen White mulang yèn kita kudu mbalèni piwulang-piwulang para Millerite, lan uga yèn kita kudu mbéla nalika piwulang-piwulang iku diserang. Ing taun sing padha, wong-wong mau dadi gréja sing kadhaftar kanthi sah miturut hukum. Isih ana luwih akèh manèh sing bisa ditulis bab 1863 lan implikasi profètisé, nanging sing daktandhesaké ing kéné yaiku yèn ana sawetara seksi, saka njero lan saka njaba, sing nandhani pambrontakan taun 1863, apa iku pambrontakan saka njaba kanthi nagara-nagara sisih kidul, utawa pambrontakan saka njero kanthi penolakan marang bebener dhasar kang kapisan. Taun 1863 iku salah siji saka prastawa-prastawa ing sajroning sajarah ayat patang puluh sing makili sawijining waymark kang mbentuk “prastawa-prastawa sing gegandhèngan karo pungkasané mangsa kasempatan.”

1863 cocog karo wiwitaning patang puluh taun ing ara-ara samun tumrap Israèl kuna sing harfiah. Ing pungkasaning patang puluh taun iku, Yosua nuntun Israèl kuna mlebu ing Tanah Prajanjian, lan padha nggempur Yerikho nganti rubuh sarta ngucapake ipat-ipat marang sapa waé kang bakal mbangun maneh Yerikho. Ing taun 1863, para pimpinan Adventisme Laodikia mbangun maneh Yerikho. Taun 1863 diwakili ana ing wiwitan lan pungkasaning patang puluh taun ing ara-ara samun. Taun 1863 iku minangka tenger profètis kang nyawijèkaké sajarah garis njaba lan garis njero saka sajarah ayat patang puluh. Ana pasamuwan kapitu, “pasamuwan kang diadili,” kaya tegesing tembung “Laodikia,” mlebu ing sawijining mangsa kang dilambangaké déning mati sirnané sakabèhing generasi ana ing ara-ara samun. Ing titik kang padha, présidhèn Republik kang kapisan lagi nindakaké pakaryan mbébasaké para abdi, saéngga dadi pralambang para Présidhèn Republik pungkasan kang bakal ngetrapaké hukum militèr ing sajroning mangsa krisis kang nuntun marang apa kang déning inspirasi sinebut “karusakan nasional.”

Ing tenger-tenger dalan ing wiwitan, tenger-tenger dalan ing wekasan katuduhaké, lan prekara-prekara kang magepokan karo panutuping pangadilan wis katipèkaké ana ing prekara-prekara kang magepokan karo pambukaning pangadilan. Pambrontakan ing Kadesh nalika nampik piwelingé Yosua lan Kaleb ing wiwitan patang puluh taun iku minangka pralambang pambrontakané Musa nalika nggebug Watu ing Kadesh ing pungkasan patang puluh taun. Taun 1863 nandhani angger-angger Minggu, nalika Laodikia dimuntahaké metu saka cangkemé Pangéran, lan nalika wong tuwa rong puluh lima ing Yérusalèm padha sujud marang srengéngé ing Yèheskèl bab wolu, lan nalika Silo kawulangaké manèh marang wong-wong kang ngendelaké tembung-tembung goroh, “kita iki padalemané Pangéran.”

Kita badhé nglajengaké pasinaon bab Panium punika ing artikel salajengipun.

Back to Articles