Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆ - ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡು

Covenant Names

ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಹೆಸರುಗಳು

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಸೂಚಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ, ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆಯೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆನು. ನಿಮ್ಮ ಸಹನೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ದೇವರು ತಾನು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನೆಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನೆರವಾಗಲು ಆತನು ಹಲವಾರು ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ; ಆ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ “ಹೆಸರುಗಳ” ಉಪಯೋಗ—ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆತನಿಂದ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಹೆಸರುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಆತನು ಕೆಟ್ಟದಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾನೆ.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

ತಾನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯವಸ್ಥಾಕಾಲಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಆತನು ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಮಹಿಮಾಪಡಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದಕಾರಣ, ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಕಾಲಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಇತಿಹಾಸಗಳು ಸಹ ವಿವಿಧ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸತ್ಯದ ಮಹಿಮಾಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತವೆ.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

ನಾವು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಪರಿಚಯವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ಕೀಲಿಯಾಗಿಯೂ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ಆ ಆರಂಭಿಕ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದ ಉಳಿದ ಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಕೆಲವು ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯಾರು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದು ಕೇವಲ ಆತನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ವರ್ತಮಾನ ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿಯೇ ಪೇತ್ರನು ಗುರುತಿಸಿದ “ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಲೆಮಾರು.”

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನಂದರೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಅಂತ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವನಾಗಿರುವುದು. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಒಂದು ವಾರದ ಕಾಲ ಅನೇಕರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದ ಸಮಯವು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಿಂದ ಆತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕಾ-ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತು ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವವುಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಅಬ್ರಾಮ, ಇಸಾಕ, ಯಾಕೋಬ, ಯೋಸೇಫ, ಮೋಶೆ, ಕ್ರಿಸ್ತ, ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ನೂರು ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರು ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಾಲಿನ ಮೇಲಾಗಿ ಅಚ್ಚಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಸಾಲು ಇದೆ; ಅದು ದೇವರ ಸಭೆಯ ಏಳು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವು ಪ್ರಕಟನೆ ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಾವು ಅವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದಾಮ ಮತ್ತು ಹವ್ವಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಅವರ ಪತನಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೂ ಅವರ ಪತನದ ನಂತರವೂ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ಇತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ, ನೋಹನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಲಪ್ರಳಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನಿಂದ ಜಲಪ್ರಳಯದ ನಂತರದವರೆಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ಸಹ ಇದ್ದದ್ದು ನಿಸ್ಸಂಶಯ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಲುಗಳು ನಾವು ಕೈಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಈಗ ನಾವು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರ ಮೇಲೆಯೇ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> ಯೇಸು ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಕೂಡಲೇ ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಆಗ ಇಗೋ, ಆಕಾಶವು ಅವನಿಗೆ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ದೇವರ ಆತ್ಮವು ಪಾರಿವಾಳದಂತೆ ಇಳಿದು ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನೆಲೆಗೊಂಡುದನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ಮತ್ತು ಇಗೋ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿಯು, “ಇವನೇ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು; ಇವನಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಮತ್ತಾಯ 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

ಯೇಸು ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಈ ಮೂಲಕ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾರವು ಆರಂಭವಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಮೊದಲನೇ ಮಾತುಗಳೇ—ತಂದೆಯು ಯೇಸುವೇ ದೇವರ ಪುತ್ರನು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿತ್ತು. “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಂಗತಿ ಅತ್ಯಂತ ಬಲವಾದುದಾಗಿದೆ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಭೂಮಿಯು ಆಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು; ಆಳದ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಲೆ ಇತ್ತು. ಮತ್ತು ದೇವರ ಆತ್ಮನು ನೀರಿನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದಿಕಾಂಡ 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ, ಅಭಿಷೇಕ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವದ ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

ಯೇಸು ದೇವರ ಪುತ್ರನೂ, ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನೂ, ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆಂಬ ಸತ್ಯವು ಮುಂದಿನ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನೂ ಫರಿಸಾಯರನ್ನೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಳವಳಗೊಳಿಸಿತು. ಯೇಸು ತನ್ನ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೇಸುವಿನಿಂದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಾದನು. ಯೇಸು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಆತನು “ಕ್ರಿಸ್ತ”ನಾದನು; ಅದರ ಅರ್ಥ “ಅಭಿಷಿಕ್ತನು,” ಮತ್ತು ಅದು ಹೀಬ್ರೂ ಭಾಷೆಯ “ಮೆಸ್ಸೀಯ” ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ, ಹೀಬ್ರಿಯರು ಒಬ್ಬ ಮೆಸ್ಸೀಯನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಆತನು ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನಾಗಿರುವನೆಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆತನು ಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲು “ಅಭಿಷಿಕ್ತ”ನಾದಾಗ, ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಇಳಿದು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಂದೆಯು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾದ ಅಭಿಷೇಕ ಸಮಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಕಾರ್ಯದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ, “ಅವರು ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು” ಎಂಬುದು. ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದದ್ದು, ಅವರು ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇವರಾಗಿದ್ದನು ಎಂದು ಅವರು ದಾವೆ ಮಾಡಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಇದನ್ನು ತಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ದೂಷಣಾಮಯವಾದ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯವೆಂದು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರು! ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವವೇ ಅಬ್ರಹಾಮನ ದ್ವಂದ್ವವೂ ಆಗಿದೆ—ಯಾಕಂದರೆ ಅಬ್ರಹಾಮನು ಯೆಹೂದ್ಯರ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದು, ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿದ್ದನು.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಅಬ್ರಹಾಮನ ಉದಾಹರಣೆ, ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಬ್ರಹಾಮನ ಪರೀಕ್ಷೆ—ಅವನ ನಂಬಿಕೆ ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ದುಸ್ಸಾಹಸಪೂರ್ಣ ಊಹೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು—ಅವನು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ದೇವರ ಹಿಂದಿನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ. ಅಬ್ರಹಾಮನು ಮಾನವ ಬಲಿಯು ಹತ್ಯೆಯೇ ಆಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ತಾನು ಆಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನಾಂಗಗಳ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನಾತ್ಮಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೂ ಫರಿಸಾಯರೂ ತಮ್ಮ ಆರಂಭಿಕ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೇ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಯೇಸು ತಾನು ಎರಡನೇ ದೇವರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> ಓ ಇಸ್ರಾಯೇಲನೇ, ಕೇಳು: ನಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಕರ್ತನು ಒಬ್ಬನೇ ಕರ್ತನು. ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

ಮೋಶೆಯು ಹಿಂದಿನ ವಚನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ತಾನು ಯೆಹೋವನಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಈಗಾಗಲೇ ಮೋಶೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದನು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆತನು ಕೇವಲ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಕರ್ತನಾದ ದೇವರಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು ಯೆಹೋವನಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಅರಿವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ, ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಆತನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದಿನಗಳ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಏನು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

ನಂತರ, ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಪ್ರವೇಶದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ತಲುಪಿದ ತನ್ನ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಮಕ್ಕಳು ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಜನಸಮೂಹಗಳೂ, ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜನಸಮೂಹಗಳೂ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದವು: ದಾವೀದನ ಮಗನಿಗೆ ಹೋಸನ್ನಾ; ಕರ್ತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬರುವವನು ಧನ್ಯನು; ಪರಮೋನ್ನತಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಸನ್ನಾ. ಮತ್ತಾಯ 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

ಫರಿಸಾಯರನ್ನು ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಆ ಗೀತೆಯ ಸಾಲು, ಯೇಸುವನ್ನು ದಾವೀದನ ಮಗನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಭಾಗವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ದಾವೀದನ ಮಗ ಎಂಬುದು ಕರ್ತನ ನಾಮವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಭಾಗವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ, ವಿಜಯಪ್ರವೇಶದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಶಿಲುಬೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಈ ವಿವಾದವು ಯೇಸುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಕುರಿತ ಕಲಕಳಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> ಆಗ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಪ್ರಧಾನ ಯಾಜಕರು ಪಿಲಾತನಿಗೆ, “ಯೆಹೂದ್ಯರ ರಾಜನು ಎಂದು ಬರೆಯಬೇಡ; ಆದರೆ ಅವನು, ‘ನಾನು ಯೆಹೂದ್ಯರ ರಾಜನು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು ಎಂದು ಬರೆಯು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಯೋಹಾನ 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಪಿಲಾತನು ಆ ಬರಹವನ್ನು “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದರೆ, ಅದು ಮೂಲತಃ ಸರಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ” ಎಂಬುದು ಯೇಸು ತಾನು ತನ್ನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ನಾಮವಾಗಿತ್ತು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದು ಶಿಲುಬೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿರುವಾಗ—ಆ ದೋಷಪೂರಿತ ತರ್ಕವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೇ? ಯೇಸು “ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಆಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಆತನು “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ” ಸಹ ಆಗಿದ್ದನು; ಆದಕಾರಣ “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿಖರವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ವಿಷಯದ ಮುಖ್ಯಾಂಶ ಅದು ಅಲ್ಲ.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

ಆರಂಭದಿಂದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಮೂಲಕ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ, ಆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಆತನ ಹೆಸರು ಕಲಕದ ವಿಷಯಬಿಂದು ಆಗಿತ್ತು. ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಹೆಸರುಗಳ ಕ್ರಮಸರಣಿಯ ಕುರಿತು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿವೆ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ತೋರಿಸಲು ಬಯಸುವುದು ಏನೆಂದರೆ, ಪುರಾತನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೆಹೂದ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಂದು ನಡುಕು ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು. ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನಾಗಿ, ಆತನು ಮೆಸ್ಸೀಯನಾಗಿರುವ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು; ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿ (ಅಂದರೆ ದೇವರೂ ಆಗಿರುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಹ) ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನಾಗಿ, ಯೇಸು ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಭಾರೀ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟನು. ಅವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯು ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂದು ಅತೀ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಗ, ಈ ಮನುಷ್ಯನು ತಾನೇ ದೇವರು ಮತ್ತು ದೇವರ ಪುತ್ರನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

ಆದಾಗ್ಯೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಸಂಚರಿಸಿದದ್ದರ ಉದ್ದೇಶವೇ ಅದು. ದೇವರು ಅವನಲ್ಲಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಆತನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು: ಜನರು ಯೇಸುವನ್ನು ಕಾಣುವಂತಾಗಲು ಅನುಮತಿಸುವ ಮೂಲಕ; ಯಾಕಂದರೆ ಆತನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ನೇರವಾಗಿಯೂ, “ನನ್ನನ್ನು ನೀವು ಕಂಡಿದ್ದರೆ—ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದು ಬೋಧಿಸಿದ್ದನು. ಈ ಇತಿಹಾಸವು ದೇವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಜನರಾಗಿ ಅಕ್ಷರಾರ್ಥದ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ವಿವಾದವಿತ್ತು.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> ಫರೋನು ಹೇಳಿದನು, “ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಬಿಡುವದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅವನ ಧ್ವನಿಗೆ ವಿಧೇಯನಾಗಬೇಕಾದ ಯೆಹೋವನು ಯಾರು? ನಾನು ಯೆಹೋವನನ್ನು ತಿಳಿಯೆನು; ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುವದಿಲ್ಲ.” ವಿಮೋಚನಕಾಂಡ 5:2.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

ಫರೋನು ದೇವರ ಜ್ಞಾನದ ವಿರುದ್ಧದ ನಾಸ್ತಿಕ ಧಿಕ್ಕಾರದ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಬ್ರಹಾಮನ ದೇವರ ಕುರಿತು ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಅರಿವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನು ಪುನಃ ಪುನಃ, ಈಜಿಪ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಾನವಕುಲವು ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲು ನಡೆದವು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಾಗಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದ ಇತಿಹಾಸವು ಅಂತ್ಯದ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು—ಅವರ ವಿಭಿನ್ನ ನಾಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ—ಒಂದು ಅರ್ಥಗ್ರಹಣದ ಕೊರತೆ ಇದೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಮುಖವಾದುದು ಏನೆಂದರೆ, ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸವು, ಯೆಹೂದ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮೆಸ್ಸೀಯನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿದ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಅವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಆತನು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂತಹ ದ್ವಂದ್ವ!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> ಅದರ ನಂತರ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೇ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಆತನು ಅವರಿಗೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ದಾವೀದನ ಮಗನೆಂದು ಅವರು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ಎಂದನು. ದಾವೀದನೇ ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಕರ್ತನು ನನ್ನ ಕರ್ತನಿಗೆ, ‘ನಾನು ನಿನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಪಾದಪೀಠವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೋ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.” ಆದಕಾರಣ ದಾವೀದನು ಅವನನ್ನು ಕರ್ತನೆಂದು ಕರೆಯುವಾಗ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಅವನ ಮಗನಾಗಿರಬಹುದು? ಲೂಕ 20:40–44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

ಇದು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ನಡೆದ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಅವಧಿಯಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ನಂತರ, “ಯಾರೂ ಇನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಾದರೂ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.” ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ತನ್ನ ಸೇವೆಯ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಆತನು ಇಷ್ಟೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದನು (ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆ ಇರುತ್ತದೆ), ಅನಂತರ ಆತನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ವಿಷಯವನ್ನು “ದಾವೀದನ ಕುಮಾರ” ಎಂಬುದಾಗಿ, ಹಾಗೂ ಆದ್ದರಿಂದ ಮೆಸ್ಸೀಯನಾಗಿಯೂ, ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲಾ ವಿವಾದವು ಅವನ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ; ಆ ಹೆಸರುಗಳು ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಅವನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಅವನ ಅಂತಿಮ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ—ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಪ್ರವೇಶದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಿಲುಬೆಯ ಮೇಲೆಯೂ—ಸುವಾರ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಇತರ ಭಾಗಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> ಯೇಸು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಫರಿಸಾಯರು ಆತನ ಸುತ್ತಲೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಗ ಆತನು ಅವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: “ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿಷಯವಾಗಿ ನೀವು ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ? ಆತನು ಯಾರ ಮಗನು?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉದ್ದೇಶವು ಮೆಸ್ಸಿಯನ ಕುರಿತು ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು,—ಅವರು ಆತನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮಾನವನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆಯೇ, ಅಥವಾ ದೇವರ ಮಗನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅನೇಕ ಧ್ವನಿಗಳು ಉತ್ತರಿಸಿತು: “ದಾವೀದನ ಮಗನು.” ಇದು ಪ್ರವಾದನೆಯು ಮೆಸ್ಸಿಯನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಬಿರುದು. ಯೇಸು ತನ್ನ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ಅದ್ಭುತಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ತನ್ನ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥಪಡಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಸತ್ತವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗ, ಜನರು ತಮ್ಮೊಳಗೆ, “ಇವನು ದಾವೀದನ ಮಗನಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಿರೋಫೀನಿಕ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ, ಕುರುಡನಾದ ಬಾರ್ಥಿಮಾಯ, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಆತನಿಗೆ, “ಓ ಕರ್ತನೇ, ದಾವೀದನ ಮಗನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಮತ್ತಾಯ 15:22. ಆತನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, “ದಾವೀದನ ಮಗನಿಗೆ ಹೊಸನ್ನಾ; ಕರ್ತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬರುವವನು ಧನ್ಯನು” ಎಂಬ ಆನಂದಘೋಷದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತಾಯ 21:9. ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೂ ಆ ದಿನ ಆ ಹರ್ಷಭರಿತ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಯೇಸುವನ್ನು ದಾವೀದನ ಮಗನೆಂದು ಕರೆದ ಅನೇಕರೂ ಆತನ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ದಾವೀದನ ಮಗನೇ ದೇವರ ಮಗನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ದಾವೀದನ ಕುಮಾರನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಯೇಸು ಹೀಗೆಂದನು, ‘ಹಾಗಾದರೆ ದಾವೀದನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ [ದೇವರಿಂದ ಬರುವ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ] ಆತನನ್ನು ಕರ್ತನು ಎಂದು ಹೇಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಏನೆಂದರೆ, ಕರ್ತನು ನನ್ನ ಕರ್ತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಪಾದಪೀಠವನ್ನಾಗಿಸುವ ತನಕ ನೀನು ನನ್ನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೊಳು? ಹೀಗಿರಲು ದಾವೀದನು ಆತನನ್ನು ಕರ್ತನು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೆ, ಆತನು ಅವನ ಕುಮಾರನು ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ? ಮತ್ತು ಯಾರೂ ಆತನಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನಾದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಾರದೆ ಹೋದರು; ಆ ದಿನದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಆತನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದರೂ ಕೇಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ.’” The Desire of Ages, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

ಮೆಸ್ಸಿಯಾಗಿಯಾಗಿ ಅವರ ಅಭಿಷೇಕವೂ, ಅವರು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿದ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂವಹನವೂ, ಅವರ ದೈವತ್ವದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು; ಅವರ ಹೆಸರಗಳ ಸಂಕೇತಾರ್ಥದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು. ಯೇಸು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೇರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವಾಗ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದಾವೀದನ ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸಲು ಶಾಬ್ದಿಕ ದಾವೀದನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ತನು ಕರ್ತನಿಗೆ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳುವಾಗ ದಾವೀದನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಬೇಕು? ಏಕೆಂದರೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ ದಾವೀದನು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ರಾಜ ದಾವೀದನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಯೇಸು ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿರುವುದು; ಮತ್ತು ನೀವು ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಆತನ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಯೇಸು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸಲು ದಾವೀದನನ್ನೂ ದಾವೀದನ ಮಗನನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದಾವೀದನ ಮನೆತನವೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದಕಾರಣ ಯೇಸು ತಂದೆಯನ್ನು (ದಾವೀದ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು (ದಾವೀದನ ಮಗನಾದ) ಪುತ್ರನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಗನನ್ನು (ದಾವೀದನ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನ ತಂದೆಯಾದ (ದಾವೀದನ) ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು. “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವು ಮಾಡುವದೆಂದು ಪ್ರವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ಆತನು ತಂದೆಯನ್ನು ಮಗುವಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು. ಅದುವೇ ಪ್ರಾಚೀನ ನೈಜ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಆತನ ಅಂತಿಮ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅದು ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವೇ, ಯೇಸುವಿನ ಸಂದೇಶವು ಸಹ ಅದೇ ನಿಯಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತೆಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವು ಹೀಗಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ಕಳೆದುಹೋದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೊನೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ತನ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವೇ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಸಂದೇಶವೂ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವೇ ಆಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು…

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಈಗ ನಾನು ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಮೇಲೆ—ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ—ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬ ಅರಿವಿನ ಕುರಿತು ಒಂದು ವಿವಾದವಿತ್ತು; ಅದು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ವಿವಾದವನ್ನು ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ತೋರಿಸಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಅಂತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಮೂಲ ಸತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿರುದ್ಧದ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೋಧವಿತ್ತು. ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ತಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎರಡು ಕ್ರೈಸ್ತ ಪಂಥಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಮೆಥಡಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್. ಮೆಥಡಿಸಂನ ಮುಖ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಬಳಿ “ವಿಧಾನ” ಇತ್ತು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ತ್ರಿತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ವಿರುದ್ಧತೆಯಾಗಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

ನನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಹುತೇಕ ಸಮಗ್ರ ವಲಯವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್‌ನ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸೆವೆನ್ತ್-ಡೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ರಿಫಾರ್ಮ್ ಮೂವ್ಮೆಂಟ್ (SDARM)‌ನ ಅನೇಕ ಶಾಖೆಗಳು ಇನ್ನೂ “ತ್ರಿತ್ವವಿರೋಧ” ಎಂಬ ಮೂಲ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಪ್ರಚಾರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪಯನಿಯರ್‌ಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಕಟ (ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ವಿವಾದದ ಮೂಲ) ಏನೆಂದರೆ, ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರು ಅವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಪ್ರಚಾರಿಸುವ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತಾತ್ಮಕ ನಿಲುವಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅನೇಕ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಅವರು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ?

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> “ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಂತೆ ನಿರ್ದೇಶಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ: ಉನ್ನತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಂಬಬಾರದು. ಕೆಳಗಿನಂತಿರುವ ಪ್ರತಿನಿಧೀಕರಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ: ‘ತಂದೆಯು ಅದೃಶ್ಯ ಪ್ರಕಾಶದಂತಿದ್ದಾನೆ; ಪುತ್ರನು ಮೂರ್ತೀಕೃತ ಪ್ರಕಾಶದಂತಿದ್ದಾನೆ; ಆತ್ಮನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಕಾಶದಂತಿದ್ದಾನೆ.’ ‘ತಂದೆಯು ಮಂಜಿನಂತಿದ್ದಾನೆ, ಅದೃಶ್ಯವಾದ ವಾಯುರೂಪ; ಪುತ್ರನು ಸುಂದರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಂಜಿನಂತಿದ್ದಾನೆ; ಆತ್ಮನು ಜೀವದ ಆಸನದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನೆಲೆಗೊಂಡ ಮಂಜಿನಂತಿದ್ದಾನೆ.’ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿನಿಧೀಕರಣ: ‘ತಂದೆಯು ಅದೃಶ್ಯ ವಾಯುರೂಪದಂತಿದ್ದಾನೆ; ಪುತ್ರನು ಸೀಸದ ಬಣ್ಣದ ಮೇಘದಂತಿದ್ದಾನೆ; ಆತ್ಮನು ಬಿದ್ದು ತಾಜಾತನದ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆಗೈಯುವ ಮಳೆಯಂತಿದ್ದಾನೆ.’”

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> “ಈ ಆತ್ಮವಾದದ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಶೂನ್ಯಮಾತ್ರ. ಅವು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿವೆ, ಅಸತ್ಯವಾಗಿವೆ. ಭೌಮಿಕ ಯಾವ ಸಾಮ್ಯಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಸಲಾಗದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅವು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿ ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರನ್ನು ಅವರ ಕೈಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ವಸ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಕೇವಲ ಭೌಮಿಕ ವಸ್ತುಗಳಷ್ಟೇ; ಮಾನವನ ಪಾಪಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವರ ಶಾಪದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆ. ತಂದೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಯ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ವರ್ಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆಯೇ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದೇವತ್ವದ ಸಮಸ್ತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಮರಣಶೀಲರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅದೃಶ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.”

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> “ಮಗನು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ದೇವತ್ವದ ಸಮಸ್ತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಆತನನ್ನು ‘ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪ್ರತಿರೂಪ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಯಾಕಂದರೆ ದೇವರು ಲೋಕವನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದನು; ಆತನು ತನ್ನ ಏಕಜಾತ ಮಗನನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಆತನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವವನು ಯಾರಾದರೂ ನಾಶವಾಗದೆ ನಿತ್ಯಜೀವವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು.’ ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಆರೋಹಣಗೊಂಡ ನಂತರ ಕಳುಹಿಸುವುದಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ ಆದರಿಸುವವನು, ದೈವತ್ವದ ಸಮಸ್ತ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆತ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದು, ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆತನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೈವೀಕ ಕೃಪೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪರಲೋಕದ ತ್ರಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಮೂವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ; ಈ ಮೂರು ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ—ತಂದೆ, ಪುತ್ರ, ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ—ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಜೀವಂತ ನಂಬಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಜೀವಿಸಲು ಮಾಡುವ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿರುವ ಪ್ರಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವವು.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

ಆ ಭಾಗವು ತಂದೆ, ಮಗ ಮತ್ತು ಆತ್ಮರನ್ನು “ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳ” ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ “ಅಂಥವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು” ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ತಂದೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೂಲಕ ವರ್ಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸದಂತೆ ಕೇಳಿಸಬಹುದು. ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಮೂರು ದೇವರುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ದೇವತ್ವದ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅದು ದೇವತ್ವದ ಒಂದು ತಪ್ಪು ವರ್ಣನೆ; ಆದರೆ ದೇವತ್ವದ ಆ ಸುಳ್ಳು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ದೇವತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಂದೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿರಿ. ಆ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ തന്നೆಯೇ, ಅವಳು ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳೂ, ತಾಯಿಯರೂ, ತಂದೆಯರೂ, ಅತ್ತೆಯರೂ, ಬಂಧುಗಳೂ ಇರುವವರು ಮನುಷ್ಯರೇ. ಮತ್ತು ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಯೇಸು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ದೇವದೂತರಂತೆ ಇರುವೆವು. ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ದೇವದೂತರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸುವ ಪದಗಳನ್ನು ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸಲು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ದೇವರ ಗುಣವೂ ಸ್ವಭಾವವೂ ಕುರಿತು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಲು ದೈವಪ್ರೇರಣೆಯು ಬಳಸಿರುವ “ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳೂ” ಸಹ ಅಪೂರ್ಣವೇ ಆಗಿವೆ.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

“ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಮೂವರು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇರುವರು” … “ತಂದೆ, ಪುತ್ರ, ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನು” ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೌತಿಕ ಆತ್ಮವಾದಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಬಂಧಿಸುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ “ಈ ಮೂರು ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನು” ದೈವತ್ವದ ಕುರಿತಾದ ಬೈಬಲಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

ಭವಿಷ್ಯವಕ್ತ್ರಿಯು ದೇವತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಮೂರು ಮಹಾಶಕ್ತಿಗಳ “ಹೆಸರು” ತಂದೆ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೈಬಲಿನ ಸತ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸೇರಿಸಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದಾಗ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾರ್ಗಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕು. ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕು. ದಾನಿಯೇಲನು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಪಾಲ್ಮೋನಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ (ಇತರ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿ; ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ). ಯೋಹಾನನು ಅವರನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೋಶೆಯು ಅವರನ್ನು ಯೆಹೋವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಅವರ ಹೆಸರು ತಂದೆ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “ಸೈತಾನನು… ಸತ್ಯದಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಕಲಿಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒತ್ತಿಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಸೈತಾನನ ಅತ್ಯಂತ ಕೊನೆಯ ಮೋಸವೆಂದರೆ ದೇವರ ಆತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತವಾಗಿಸುವುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ‘ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಾಶವಾಗುವರು’ (ಜ್ಞಾನೋಕ್ತಿಗಳು 29:18). ದೇವರ ಶೇಷಜನರ ನಿಜವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೇಲಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಸೈತಾನನು ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ, ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಧನಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವನು.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಸೈತಾನೀಯ ಸ್ವಭಾವದ ಒಂದು ದ್ವೇಷವು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಲ್ಪಡುವುದು. ಅವುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಭೆಗಳ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕದಡುವುದೇ ಸೈತಾನದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿರುವುದು; ಇದಕ್ಕಿರುವ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ: ದೇವರ ಆತ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಗದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ, ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ಕಿವಿಗೊಡಲಾಗಿದ್ದರೆ, ತನ್ನ ವಂಚನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ತರಲು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮೋಸಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲು ಸೈತಾನನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದಾರಿಯು ದೊರಕದು.” Selected Messages, book 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

ಈ ಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಉಪಾಂಶ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೂ ಯೇಸುವಿನ ಸಾಕ್ಷಿಗೂ ನಿಮಿತ್ತ ಯೋಹಾನನು ಪಾತ್ಮೋಸಿಗೆ ನಿರ್ವಾಸಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಎರಡು ಗುರಿ-ಶ್ರೋತೃವರ್ಗಗಳಿವೆ: ಅದ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಹೊರಗಿರುವವರು ಮತ್ತು ಅದ್ವೆಂಟಿಸಂನೊಳಗಿರುವವರು. ಯೋಹಾನನು ಒಂದು ಅದ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಬೈಬಲಿಗೆ ತನ್ನ ವಿಧೇಯತೆಯ ಕಾರಣ ಲೋಕದಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ವಿಧೇಯತೆಯ ನಿಮಿತ್ತವೂ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ವಿರುದ್ಧ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡುವ ಹಿಂಸೆ ಹೊರಗಿನಿಂದಲ್ಲ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇವರ ಕುರಿತು ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹತ್ತು ಮಹಾಮಾರಿಗಳು; ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಮೂಲಕವಾದ ವಿಮೋಚನೆ; ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಮನ್ನಾ; ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು; ಪವಿತ್ರ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು; ಹೊರಾಂಗಣ, ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಪರಮಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳ; ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ; ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಶಿಲೆ; ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಆ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನೀರು, ಮತ್ತು ಕಂಬದ ಮೇಲಿದ್ದ ಸರ್ಪವೂ ಸಹ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆತನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಶಿಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ರಮೋನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು “ಆತನಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದಿತು; ನಂತರ ಆತನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ತಾನು ನಡೆಸಲಿರುವ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿನ ಅತಿ ಕೊನೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಗುರುತಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಅದು ದಾವೀದನ ಹೆಸರಿಗೂ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನಾಗಿದ್ದಾನೆಂಬುದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿತ್ತು.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ 1260 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ, ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ವರೂಪವನ್ನಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದರ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಸೂಚಕ ಗುರುತುಗಳು, ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಗಳು, ರಾಜೀ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಹೋರಾಟಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸವು 1880ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ The Desire of Ages ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಒಂದು ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಆ ಪುಸ್ತಕದ 671ನೇ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವುದು, ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮೀರಿ ವಿಕಸಿತಗೊಂಡ ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ಇರುವ ಒಂದು ಅರಿವು ಆಗಿದೆ.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿವಾದವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದು ಅವರ ಆರಂಭಿಕ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಒಂದು ದೇವತ್ವದ ಸೀಮಿತ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿತ್ತು. ಯೇಸುವಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ತಂದೆಯಾಗಲಿ, ಮಗನಾಗಲಿ, ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಾಗಲಿ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ “ದೈವತ್ವದ ಸಂಪೂರ್ಣತೆ ದೇಹರೂಪದಲ್ಲಿ” ಆಗಿದ್ದಾರೆ (ಕೊಲೊಸ್ಸೆಯವರಿಗೆ 2:9). ಬೈಬಲಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಹೇಳುವುದು, “ಓ ಇಸ್ರಾಯೇಲೇ, ಕೇಳು: ನಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಕರ್ತನು ಒಬ್ಬನೇ ಕರ್ತನು” (ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ವಿವಿಧ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲವು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವನು. ಯಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ಆತನು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದನು, ಮತ್ತು ಆತನು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಕಾಲವಿಡೀ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವದ ಕುರಿತಾದ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ; ಆದಾಗ್ಯೂ, ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ತನ್ನ ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸತ್ಯದ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಇತಿಹಾಸವು ಆತನು ಈಗ ಬೋಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಶಿಕ್ಷಣಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರವಾದನ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಮಾಹಿತಿ, ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲದ ಮುಕ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ, ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪೂರ್ವಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರುವ, ಸ್ವಯಂಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರುವ ದೇವರ ಪುತ್ರನು…. ತನ್ನ ಪೂರ್ವಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುವಾಗ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ದಿನಾಂಕವಿಲ್ಲದ ಯುಗಗಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ನಮಗೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ: ಆತನು ಶಾಶ್ವತ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲಿರದಿದ್ದ ಕಾಲವೆಂಬುದು ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಯಾರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದರೋ, ಆತನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ, ಆತನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವನಂತೆ ಇದ್ದನು.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> “ಅವರು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರು, ಅನಂತರೂ ಸರ್ವಶಕ್ತರೂ ಆಗಿದ್ದರು…. ಅವರು ನಿತ್ಯನೂ ಸ್ವಯಂಸ್ಥಿತನೂ ಆದ ಪುತ್ರನು.

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> “ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿದ್ದಾಗ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮಾನವತ್ವದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಂತೆಯೇ, ಆತನ ಪೂರ್ವಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ವಾಕ್ಯವು ದೈವಿಕ ಸತ್ವವಾಗಿ, ಹೌದು, ದೇವರ ನಿತ್ಯಕುಮಾರನಾಗಿಯೇ, ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಡನೆ ಐಕ್ಯತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಏಕತ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೇ ಆತನು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದನು; ಯೆಹೂದ್ಯರೂ ಅನ್ಯಜನರೂ ಆಗಿರುವ ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಜನಾಂಗಗಳು, ಅವರು ಆತನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ‘ವಾಕ್ಯವು ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು; ವಾಕ್ಯವೇ ದೇವರಾಗಿತ್ತು.’ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಲಿ ದೂತರನ್ನಾಗಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ, ವಾಕ್ಯವು ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯವೇ ದೇವರಾಗಿತ್ತು.” Review and Herald, April 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

ಆ ಉದ್ಧರಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯೋಹಾನನ ಅತಿ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾಳೆ.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> ಆದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯವಿತ್ತು; ವಾಕ್ಯವು ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು; ವಾಕ್ಯವೇ ದೇವರಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು. ಸಮಸ್ತವು ಆತನ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಯಿತು; ಉಂಟಾದದಲ್ಲಿಯೂ ಆತನಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾದದೇ ಒಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯೋಹಾನ 1:1–3.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳಿದ್ದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಯೋಹಾನನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, “ವಾಕ್ಯವು ದೇವರಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೇವರ ಸಂಗಡಿತ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದಿಕಾಂಡದ ಮೊದಲನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾದ “Elohim” ಅನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ “Elohim” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕವಚನದ ದೇವರನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ ಅದು ತತ್ತ್ವತಃ ಬಹುವಚನವೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೂಲಕ, ಆ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “Elohim” ಅನ್ನು ಏಕವಚನದ ದೇವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಯೋಹಾನನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

ಪ್ರವಚನದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿತ್ರಿತ್ವವಾದಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಳವಳಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಆದಿಯಲ್ಲಿ “ದೇವರ ಆತ್ಮವು ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.” ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸಿದ ಈ “ಆತ್ಮ” ತಂದೆಯೇನಾ ಅಥವಾ ಪುತ್ರನೇನಾ, ಅಥವಾ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರು ಅವರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಂತೆ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇನಾ? ಯೋಹಾನನು ತನ್ನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳ ನಂತರ ಈ ಮಾತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> ಅವನಲ್ಲೇ ಜೀವವಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಆ ಜೀವವೇ ಮನುಷ್ಯರ ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ಆ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ; ಆದರೆ ಕತ್ತಲಿಯು ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯೋಹಾನ 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವು ಆದಿಕಾಂಡದ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಂದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಅದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> ಆಮೇಲೆ ದೇವರು, ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ಆಗ ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಯಿತು. ದೇವರು ಆ ಬೆಳಕನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು ಕಂಡರು; ಮತ್ತು ದೇವರು ಬೆಳಕನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿದರು. ಆದಿಕಾಂಡ 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

ದೇವತ್ವದ ಪರಿಚಯದ ನಂತರ ಮುಂದುವರುವ ಸೃಷ್ಟಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಷಯವಾಗಿರುವ ಬೆಳಕಿನ ಕುರಿತ ಈ ಎರಡು ಸಮಾಂತರ ಭಾಗಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪದಲ್ಲೇ ಮರಳುವೆವು. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಡುವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ದೇವತ್ವದ ರೂಪುಗೊಳಿಕೆ ಅಥವಾ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ ಈ ಭಾಗವು ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೂರನೆಯ ವಚನದವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ವಿವರಣೆಯ ಅಂತಿಮ ಮೂರು ಪದಗಳು ಸೇರಿ “ಸತ್ಯ” ಎಂದು ಭಾಷಾಂತರಿಸಲ್ಪಡುವ ಪದವನ್ನು ರಚಿಸುವ ಮೂರು ಹೀಬ್ರೂ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

ಸೃಷ್ಟಿಯ ವರದಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ, ನಂತರ ಆತನ ವಾಕ್ಯದ ಸೃಜನಶೀಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆಮೇಲೆ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಮೂರನೆಯ ದೇವದೂತನ ಸಂದೇಶವನ್ನು, ಮತ್ತು ಆಲ್ಫಾ ಹಾಗೂ ಓಮೇಗಾ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ದೈವೀ ಸಹಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> ದೇವರು ತಾನು ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಏಳನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ತಾನು ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಏಳನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದಿದನು. ದೇವರು ಏಳನೆಯ ದಿನವನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಆತನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆದಿಕಾಂಡ 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾದ ಮೊದಲ ಸತ್ಯಗಳ ಅಂತ್ಯವು ಆ ವಿಭಾಗದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ. ಅದು “God,” “created,” ಮತ್ತು “made” ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಅದು ಆ ವಿಭಾಗದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಒತ್ತನ್ನು ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಏಳನೆಯ ದಿನದ ಸಬ್ಬತ್ತಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಒತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಸಬ್ಬತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿದ್ದು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಆತನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರ ನಡುವಿನ ಚಿಹ್ನೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆ ಅಂತಿಮ ಮೂರು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ “ಸತ್ಯ” ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಸತ್ಯವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವೂ ಮುಖ್ಯವೂ ಆಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಳವಾದ ಸಂಗತಿಯೇನಂದರೆ, ಆ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೊದಲನೆಯ, ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ದೂತರ ಸಂದೇಶಗಳ ಮೂರು ಹಂತಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬೈಬಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ, ದೇವರ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿರುವ ಸಬ್ಬತ್ತು ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಬೈಬಲಿನ ಕೊನೆಯ ಪುಸ್ತಕವು ಯೋಹಾನನು ತನ್ನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಮೂರನೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> ಆಶಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಯೋಹಾನನು: ಇರುವವನಿಂದಲೂ, ಇದ್ದವನಿಂದಲೂ, ಬರಲಿರುವವನಿಂದಲೂ, ಮತ್ತು ಆತನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ನಿಮಗೆ ಕೃಪೆಯೂ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇರಲಿ. ಮತ್ತು ನಂಬಿಗಸ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಯೂ, ಸತ್ತವರೊಳಗಿಂದ ಮೊದಲಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವನಾಗಿಯೂ, ಭೂಮಿಯ ಅರಸರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಂದಲೂ ಆಗಲಿ. ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವರಕ್ತದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವನಿಗೂ, ತನ್ನ ದೇವರಾಗಿಯೂ ತಂದೆಯಾಗಿಯೂ ಇರುವಾತನಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರಸರಾಗಿಯೂ ಯಾಜಕರಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿದವನಿಗೂ, ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ಮಹಿಮೆಯೂ ಅಧಿಕಾರವೂ ಇರಲಿ. ಆಮೆನ್. ಇಗೋ, ಆತನು ಮೇಘಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣ್ಣೂ ಆತನನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಆತನನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದವರೂ ನೋಡುವರು; ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಕುಲಗಳೂ ಆತನ ನಿಮಿತ್ತ ಗೋಳಾಡುವವು. ಹೌದು, ಆಮೆನ್. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಕರ್ತನು ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ: ನಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗ, ಆರಂಭವೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ಇರುವವನೂ ಇದ್ದವನೂ ಬರಲಿರುವವನೂ ನಾನು ಆಗಿದ್ದೇನೆ.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> ನಾನಾದ ಯೋಹಾನನು, ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರನೂ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯೂ ಆಗಿರುವ ನಾನು, ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ನಿಮಿತ್ತವೂ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಾಕ್ಷಿಯ ನಿಮಿತ್ತವೂ ಪತ್ಮೊಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆನು. ಕರ್ತನ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆತ್ಮಾವೇಶದಲ್ಲಿದ್ದೆನು; ಆಗ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕಹಳೆಯ ಧ್ವನಿಯಂತಿರುವ ಮಹಾ ಶಬ್ದವೊಂದು ಕೇಳಿಸಿತು, ಅದು ಹೀಗೆಂದಿತು: “ನಾನೇ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ, ಮೊದಲವನೂ ಕೊನೆಯವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ನೋಡುವದನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದು, ಅದನ್ನು ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು; ಎಫೆಸದ ಸಭೆಗೆ, ಸ್ಮುರ್ನಾದ ಸಭೆಗೆ, ಪರ್ಗಮಸದ ಸಭೆಗೆ, ತುವತೈರಾದ ಸಭೆಗೆ, ಸಾರ್ದಿಸಿನ ಸಭೆಗೆ, ಫಿಲದೆಲ್ಫಿಯಾದ ಸಭೆಗೆ, ಲವೊದಿಕேயದ ಸಭೆಗೆ.” ಪ್ರಕಟನೆ 1:4–11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳು ಅಂತಿಮ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹಾಗೂ ಆ ಸಂದೇಶವು ದೇವರಿಂದ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾರಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಅದು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಅವು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಭೇದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದೊಂದು ಪ್ರವಾದನೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಕಟಣೆ.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಬೈಬಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸೇರಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನ ಗ್ರಂಥಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದದ್ದು ಇದೆ. ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಕಟಣೆ. ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಗ್ರಂಥವು ಪ್ರಕಟನೆ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾನಿಯೇಲನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆ ಭಾಗವೇ ಆಗಿದೆ. ದೂತನು, ‘ಆದರೆ ನೀನು, ಓ ದಾನಿಯೇಲನೇ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಈ ಗ್ರಂಥಕ್ಕೆ ಮುದ್ರೆಹಾಕು’ ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ದಾನಿಯೇಲ 12:4.” ಅಪೋಸ್ತಲರ ಕೃತ್ಯಗಳು, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಮತ್ತು ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸೇರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರವಾದನೆಯ ರೇಖೆಗಳು ಇವೆ. ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆಗಳು ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವು ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದೇ ಕೇವಲ ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕವೂ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು “ಕಡೇ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾನಿಯೇಲನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆ ಭಾಗ”ವಾಗಿತ್ತು.

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

“ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರಿತ ವಚನಗಳೆಂದು (ಅವು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ) ಗ್ರಹಿಸುವುದು, “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಎಂಬ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೇತಾರ್ಥವೂ ಲಗತ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸಹ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಬೆಂಬಲದ ಆಧಾರರೇಖೆಗಳು ಇವೆ. ಸಮೀಪದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುವ ಆಶೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1798ರಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಾವಕಾಶದ ಮುಕ್ತಾಯದವರೆಗೆ ಇರುವ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವೆಂದರೆ, ನೈಜ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದ ವರ್ಷದ ಒಂದು ದಿನವಿತ್ತು; ಅದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಆ ನೈಜ ವಿಧಿಯು ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರು ಪ್ರತಿರೂಪಾತ್ಮಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವೆಂದು ಕರೆಯುವ ಸಂಗತಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವು ಅನುಗ್ರಹಾವಕಾಶದ “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು” ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆ ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿತ್ತು. ತೀರ್ಪಿನ ಆರಂಭವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಂತೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಗುರುತಿಸಿದ ಅಂತ್ಯಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ದಾನಿಯೇಲನ ಆ ಭಾಗವು ಎಂಟನೇ ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲೇ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರವಾದನೆ ತೀರ್ಪಿನ ಮುಕ್ತಾಯವನ್ನೂ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ, ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ, ಲೋಕದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದರ್ಶನವು ಹಿದ್ದೆಕೆಲ್ ನದಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> “ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ ದೇವರಿಂದ ದೊರೆತ ಬೆಳಕು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶಿನಾರ್ ದೇಶದ ಮಹಾನದಿಗಳಾದ ಉಲಾಯಿ ಮತ್ತು ಹಿದ್ದೆಕೆಲ್ ನದಿಗಳ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಂಡ ದರ್ಶನಗಳು ಈಗ ನೆರವೇರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಮತ್ತು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸಲಿವೆ.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

ಉಲಾಯಿ ದರ್ಶನವು 1798ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚನಗೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಅದು ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ಆತನ ಜನರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಹಿದ್ದೆಕೆಲ್ ದರ್ಶನವು 1989ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚನಗೊಂಡಿತು; ಆಗ ದಾನಿಯೇಲನು ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದು, ವಚನ ನಲವತ್ತರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಹಿಂದಿನ ಸೋವಿಯೆಟ್ ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ದೇಶಗಳನ್ನು ಪಾಪಾಸ್ತಾನವೂ ಅಮೇರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳೂ ಒಯ್ಯಿಹಾಕಿದವು; ಮತ್ತು ಅದು ದೇವರ ಜನರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ದರ್ಶನಗಳು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳೂ ಏಳು ಮುದ್ರೆಗಳೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದೊಂದು ಸಭೆಯ ಆಂತರಿಕ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೊಂದು ಸಭೆಯ ಬಾಹ್ಯ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಅವೆರಡೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಧಿಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿ “ವಿಶೇಷವಾಗಿ” “ಈ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿಯೇ” ಇವೆ.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

ಆದರೆ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕವು ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲವೆಂದು ನಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ನಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “ಪ್ರಕಟನೆ ಒಂದು ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ತೆರೆದಿರುವ ಪುಸ್ತಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಲಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅದು ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬೋಧನೆಗಳು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿವೆ, ಗೂಢವೂ ಅರ್ಥವಾಗದಂತೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿರುವ ಅದೇ ಪ್ರವಾದನೆಯ ರೇಖೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರವಾದನೆಗಳನ್ನು ದೇವರು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕರ್ತನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” Manuscript Releases, ಸಂಪುಟ 9, 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಗಳು ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕವೂ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿಯೇ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತಗೊಂಡ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಅದೇ ಸಾಲುಗಳೇ ಪ್ರಕಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ದೇವರ ಜನರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಬರೆದಾಗ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಬರೆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಮುದ್ರಿತವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು “ಇದು ಮುದ್ರಿತವಾದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಬರೆದರು. ಅವರು ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕವೇ “ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ” ಎಂದು, ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸಹ ಹೇಳಿದರು. ಅವರಿಗಂತೂ ಅದು 1798ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

ಅವಳ ಜೀವಿತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳ ಕುರಿತು ಮುದ್ರೆಯಿಟ್ಟು ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು, ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು ಸೂಚಿಸುವ ಭವಿಷ್ಯದ ಘಟನೆಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಎಂದರೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭವು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಅತಿ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ನಿಯಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವುದರೊಂದಿಗೆ, ದೇವರ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ; ಅಂದರೆ, ಆತನು ಸಮಸ್ತ ವಸ್ತುಗಳ ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾದನೆಯು ದೇವರ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ವಿಕಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

ಯೇಸು, “ಯೆಹೂದ ಕುಲದ ಸಿಂಹ” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವಾಗ ಆತನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಆ ಸಮಯ ಬರುವವರೆಗೆ ಆತನು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮುದ್ರಿತವಾಗಿರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬೋಧನೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಆತನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಾಲ್ಮೋನಿಯಾಗಿ, ಯೇಸು ಅದ್ಭುತ ಸಂಖ್ಯಾಕರ್ತನು, ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಾಲದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗನಾಗಿ, ಇತರ ವಿಷಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಆತನು ಭಾಷೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯೆಹೂದ ಕುಲದ ಸಿಂಹನಾಗಿ ಆತನೇ ಸತ್ಯವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನು.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳ ನಂತರ, ದೇವತ್ವವು ಮೂರು ವಿಭಿನ್ನ ಸತ್ತ್ವಗಳಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> ಆಶಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಯೋಹಾನನು: ನಿಮಗೆ ಕೃಪೆಯೂ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇರಲಿ,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> ಇರುವವನಿಂದಲೂ, ಇದ್ದವನಿಂದಲೂ, ಬರಲಿರುವವನಿಂದಲೂ;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> ಮತ್ತು ಆತನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳಿಂದ;

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> ಮತ್ತು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಂದಲೂ—ಆತನು ನಂಬಿಗಸ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ, ಸತ್ತವರೊಳಗಿಂದ ಮೊದಲಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ, ಭೂಮಿಯ ಅರಸರ ಅಧಿಪತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಕಟಣೆ 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

ಬೈಬಲಿನ ಕೊನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಪರಿಚಯವು ತಂದೆ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಭೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಂದನೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಅಂತ್ಯವು ಅದರ ಆರಂಭವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ದೇವತ್ವದ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥೈಸಿಕೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು ಆಗುವವರಿಗಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತುನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರ ಸಮೂಹವನ್ನು ರಚಿಸುವವರಿಗಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ರೇಖೆಗಳಾದ್ಯಂತ ಪೂರ್ವಛಾಯೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು, ಇತರ ಸತ್ಯಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

ದೇವರ ಜ್ಞಾನದ ಅಭಾವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಬೈಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅತಿ ಮಹತ್ತಾದ ಸಂಕೇತವು ಫರೋನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನು ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಅದು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಆದಕಾರಣ ಸಮಸ್ತ ಮಾನವಕುಲದ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮಾರ್ಗಚಿಹ್ನೆಯು, ದೇವರು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಹೆಸರಿನ ಕುರಿತ ವಿವಾದವು ಮರುಕಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೇಸು, ದಾವೀದನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಲವೊದಿಕೀಯರ ಅಂಧತ್ವದ ಕುರಿತು ಅಂತಿಮ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿದ ತನ್ನ ಸಂವಹನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು. ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಅವರು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾದ ನಿಯಮ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗನನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

ಆತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೂಪಗೊಂಡಿದ್ದ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳ” ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಕುರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನೇಕ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೇಳಲ್ಪಡದ ಒಂದು ಸಮಯ ಬರುವುದು.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ ವಚನಭಾಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಕೃಪೆಯೂ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇರುವವನಿಂದಲೂ, ಇದ್ದವನಿಂದಲೂ, ಬರುವವನಿಂದಲೂ, ಹಾಗೂ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ಮತ್ತು ಯೇಸುವಿನಿಂದಲೂ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ದೈವಸ್ವರೂಪವು ಯೇಸು, ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು, ಮತ್ತು ಇರುವವನೂ, ಇದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಆಗಿರುವವನಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇದರಿಂದ, ಇರುವವನೂ, ಇದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ತಂದೆಯೇ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳು ದೇವರ ನಿತ್ಯಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಆತನು ಸದಾಕಾಲವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಎಂಟನೆಯ ಹಾಗೂ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗುಣಲಕ್ಷಣವು ಯೇಸುವಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> “ನಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾ, ಆರಂಭವೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಕರ್ತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; “ಇರುವವನೂ ಇದ್ದವನೂ ಬರಲಿರುವವನೂ ಆಗಿರುವ ಸರ್ವಶಕ್ತನು.” ನಾನು ಯೋಹಾನನು, ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರನೂ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯೂ ಆಗಿರುವ ನಾನು, ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಾಕ್ಷಿಗಾಗಿಯೂ ಪತ್ಮೊಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿದ್ದೆನು. ಕರ್ತನ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆನು; ಆಗ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನಿಂದ ತೂರಿಯ ನಾದದಂತಿರುವ ಮಹಾ ಶಬ್ದವೊಂದನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು. ಅದು ಹೀಗೆಂದಿತು: “ನಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾ, ಮೊದಲನೆಯವನೂ ಕೊನೆಯವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ನೋಡುವುದನ್ನು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದು, ಅದನ್ನು ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು: ಎಫೆಸಕ್ಕೆ, ಸ್ಮುರ್ನಕ್ಕೆ, ಪರ್ಗಮಕ್ಕೆ, ತುವತೈರಕ್ಕೆ, ಸಾರ್ದಿಸಿಗೆ, ಫಿಲದೆಲ್ಫಿಯಕ್ಕೆ, ಲವೊದಿಕೀಯಕ್ಕೆ.” ಪ್ರಕಟನೆ 1:8–11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

ಯೇಸುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸುವ ಬೈಬಲನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು, ಎಂಟನೇ ಹಾಗೂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯೇಸುವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಯೇಸು ತನ್ನನ್ನು “ಇದ್ದವನೂ, ಇದ್ದಿದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಆಗಿರುವ ಕರ್ತನು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ತಾನು ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಅದೇ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ತಾನೇ “ಸರ್ವಶಕ್ತನು” ಆಗಿದ್ದಾನೆಂದೂ ಯೇಸು ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಾನೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಹೇಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ಮಾತು ಇದೇ: ಆತನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ತಂದೆಯು ಇರುವಂತೆಯೇ ಆತನವೂ ನಿತ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಆತನವೂ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ದೇವರಾಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಯೇಸುವಿನ ಬಾಯಿಂದ ಪ್ರಕಟಣೆ ಪುಸ್ತಕದ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳಾಗಿವೆ. ಆ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ಮೂಲಭೂತ ನಿಲುವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ಗಳಿಗೆ ನೇರವಾದ ತೊಡಕುಗಳಾಗಿವೆ. ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರತಂದನು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

ದ್ವಿತೀಯ ಆಗಮನವು ದೇವತ್ವದ ವಿವರಣೆಯ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವು ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಹನ್ನೆರಡನೇ ವಚನವು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಏಳನೇ ವಚನಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> ಇಗೋ, ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಪ್ರತಿಫಲವು ನನ್ನೊಂದಿಗಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅವನ ಕೃತ್ಯಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಕೊಡುವದಕ್ಕಾಗಿ. ನಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗನು, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ, ಮೊದಲನವೂ ಕೊನೆಯವನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಆತನ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವವರು ಧನ್ಯರು; ಅವರು ಜೀವವೃಕ್ಷದ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದುವವರಾಗಿಯೂ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವವರಾಗಿಯೂ ಇರುವರು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೊರಗಿರುವವರು ನಾಯಿಗಳು, ಮಾಟಗಾರರು, ವ್ಯಭಿಚಾರಿಗಳು, ಕೊಲೆಗಾರರು, ವಿಗ್ರಹಾರಾಧಕರು, ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಯೇಸು, ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ದಾವೀದನ ಮೂಲವೂ ಸಂತತಿಯೂ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ನಕ್ಷತ್ರವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಆತ್ಮನೂ ವಧುವೂ, “ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳುವವನೂ, “ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳಲಿ. ದಾಹವಿರುವವನು ಬರಲಿ. ಇಚ್ಛಿಸುವವನು ಜೀವಜಲವನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಪ್ರಕಟಣೆ 22:12–17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

ಎರಡನೆಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ನಂತರ, ಯೇಸು, ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ, ತಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಆತನು, ಆತ್ಮನು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೂ ಕೇಳದವರಿಗೂ ಇರುವ ಭೇದವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಒಂದು ರಿಂದ ಮೂರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾದ ಸಂವಹನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ಸಂದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಗಬ್ರಿಯೇಲನನ್ನು ಯೋಹಾನನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

ನಂತರ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೂ ಫರಿಸಾಯರಿಗೂ ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಆತನು ಮರಳುತ್ತಾನೆ. “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಕಟನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರು ತಮ್ಮ “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಹೋದ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಆತನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಎರಡೂ ಅಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ತಾನು ದಾವೀದನ ಮೂಲ (ಆರಂಭ)ವೂ ಸಂತಾನ (ಅಂತ್ಯ)ವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ದಾವೀದನ ಮತ್ತು ಅವನ ಕರ್ತನ ವಿಷಯವೇ ಯೇಸು ವಾದವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅದು, ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಸಭೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದೇಶದ ಪ್ರಕಾರ, ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರಾದರೂ ಹಾಗಲ್ಲದ “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಘೋಷಣೆಯ ಪೂರ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> ಇಗೋ, ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರಾಗಿದ್ದು ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲದವರೂ, ಸುಳ್ಳಾಡುವವರೂ ಆದ ಸೈತಾನನ ಸಭೆಗೆ ಸೇರಿದವರನ್ನು ನಾನು ಬರಮಾಡಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವೆನು; ಮತ್ತು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೇನೆಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವೆನು. ನೀನು ನನ್ನ ಸಹನೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುವವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಬರುವ ಶೋಧನೆಯ ಘಳಿಗೆಯಿಂದ ನಾನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುವೆನು. ಪ್ರಕಟಣೆ 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

ಪವಿತ್ರರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುವವರು ಲವೋದಿಕೀಯ ಸಭೆಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು; ಅವರು ಕರ್ತನ ಬಾಯಿಂದ ಉಗುಳಲ್ಪಟ್ಟವರು.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> “ಪವಿತ್ರರ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ಆರಾಧಿಸುವವರು, (ಪ್ರಕಟನೆ 3:9), ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವರು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಲೇಬೇಕು; ಯಾಕಂದರೆ ಈ ವರ್ಗವು ಪತಿತರಾದ ಪ್ರವೇಶವಾದಿಗಳೆಂದು ದೇವರು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದನು; ಅವರು ‘ತಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ದೇವರ ಮಗನನ್ನು ಮರುಕಳಿಸಿ ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಅವನನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಲಜ್ಜೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿದವರು.’ ಇನ್ನೂ ಬರಬೇಕಾಗಿರುವ ‘ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ,’ ಎಲ್ಲರ ನಿಜಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊರತರುವ ಸಲುವಾಗಿ, ತಾವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಾಶವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವರು; ಮತ್ತು ಆತ್ಮವ್ಯಥೆಯಿಂದ ನಲುಗಿ, ಅವರು ಪವಿತ್ರರ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ಬಾಗುವರು.” Word to the Little Flock, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರಕಾರವೂ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಪ್ರಕಾರವೂ, ಪರಿಶುದ್ಧರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುವವರು ಸೈತಾನದ ಸಭಾಮಂದಿರದ ಸದಸ್ಯರು. ಅವರು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರು ಅಂಥವರಲ್ಲ. ನೀತಿವಂತ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರನ್ನು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರವರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು; ಮತ್ತು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅಂಥವರಲ್ಲದವರು—ಲವೊದಿಕೀಯರು. “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ನಂಬಿಗಸ್ತರ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳಿವೆ: ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರವರು ಮತ್ತು ಹುತಾತ್ಮರಾಗುವವರು. ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗದರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದವು ಎರಡು ಮಾತ್ರ. ಒಂದೇನಂದರೆ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ—ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದೇ ಸ್ಮುರ್ನಾ—ಅದು ನಂಬಿಗಸ್ತ ಹುತಾತ್ಮರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಹುತಾತ್ಮರೂ ಸಾಯದವರೂ, ಅಂದರೆ ಸ್ಮುರ್ನಾ ಮತ್ತು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಯಾವ ದಂಡನೆಯೂ ಸಂಲಗ್ನವಾಗಿರದ ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಸಭೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಎರಡೂ ಸಭೆಗಳು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅಂಥವರಲ್ಲದವರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ; ಏಕೆಂದರೆ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಒಂದು ವರ್ಗವು ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಮೂಲಕ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡಲು ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ರೂಪಾಂತರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಗವು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯದ ಎಲೀಯನ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> ಸ್ಮುರ್ನದಲ್ಲಿರುವ ಸಭೆಯ ದೂತನಿಗೆ ಬರೆಯು: ಸತ್ತವನಾಗಿದ್ದೂ ಜೀವಂತನಾಗಿರುವ ಮೊದಲನವನು ಮತ್ತು ಕೊನೆಯವನೂ ಇಂತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ನಿನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಂಕಟವನ್ನೂ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; (ಆದರೂ ನೀನು ಶ್ರೀಮಂತನು) ಮತ್ತು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲದವರ ದೂಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಅವರು ಸೈತಾನನ ಸಭಾಗೃಹವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಅನುಭವಿಸಲಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಭಯಪಡಬೇಡ; ಇಗೋ, ನೀವು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಪವಾದಿಯು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಸೆರೆಮನೆಗೆ ಹಾಕುವನು; ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ ಹತ್ತು ದಿನ ಸಂಕಟವು ಉಂಟಾಗುವುದು: ಮರಣದವರೆಗೂ ನಂಬಿಗಸ್ತನಾಗಿರು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಜೀವದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಕೊಡುವೆನು. ಪ್ರಕಟನೆ 2:8–10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

ಯೇಸು ಸ್ಮಿರ್ನ ಸಭೆಯ ಭೀಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ, “ಆದರೂ ನೀನು ಶ್ರೀಮಂತನು” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಆತನು ಅವರನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲದ ಸೈತಾನನ ಸಭಾಮಂದಿರದ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ತಾವು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ, ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು, ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವರೂ ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲದವರೇ—ಯಾಕಂದರೆ ಅವರು ಲವೊದಿಕೀಯದ ಸೆವೆಂತ್-ಡೇ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವವು ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೇಸುವೂ ಆತ್ಮನವೂ ನೇರವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ತಂದೆಯು ಅಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ “ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು” ಎಂಬ ತತ್ತ್ವವು, “ಮೊದಲನೆಯದು ಕೊನೆಯದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಕೊನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಮೊದಲ ವಚನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆತನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವನಾಗಿ ಈಗಾಗಲೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಯೋಹಾನನು ಆತ್ಮನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಆತ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವನೆಂದು ಅರ್ಥೈಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ “ಆದಿಯಲ್ಲಿ” ಎಂಬ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೇ ಆತ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತಾ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಇದೇ ಪದಬಂಧದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: “ಆದಿಯಲ್ಲಿ.”

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

“ಆರಂಭ”ವು ಒಂದು ಪ್ರವಾದಿಕ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಎಂಬ ನಿಯಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರವಾದಿಕ ನಿಯಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮೋಶೆಯ ಆರಂಭವು, ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ; ಅದು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭವೂ ಆಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದ ಮೂವರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ (ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆ) ಆತ್ಮನು ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ತಂದೆಯು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೈವಿಕ ಮೂವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

ತಂದೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬಂದನು, ಮತ್ತು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನು ಬಂದನು. ಈ ಮೂರೂ ಜನರೂ ನಿತ್ಯವಾದ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ತಂದೆಯು ಲೋಕವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು ಎಂದು ಯೇಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಯೇಸುವೂ ಲೋಕವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು ಎಂದು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರ ಮಾಂಸವನ್ನು ನಿತ್ಯಕಾಲಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದರ ಭಾಗವಾಗುವದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧದ ದಾನವು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ದೇವತ್ವದ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟನು, ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಕುಲವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸೃಷ್ಟಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಳಗೆ—ನಿತ್ಯಕಾಲವಿಡೀ—ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆತನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

ಬಹುಶಃ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ದೇವಜನರ ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಬಂಧಿತನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಮಾನವ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವ ದೇವತ್ವದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದಕಾರಣ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನನ್ನಾಗಲಿ ಮಾನವಕುಲವನ್ನಾಗಲಿ ಸೂಚಿಸುವ ಒಂದು ಚಿಹ್ನೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> ಆಮೇಲೆ ಅವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು, “ನೀನು ಕಂಡ ಆ ನೀರುಗಳು, ಅಂದರೆ ಆ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ ಕೂತಿರುವ ಸ್ಥಳವು, ಜನರೂ ಸಮೂಹಗಳೂ ಜನಾಂಗಗಳೂ ಭಾಷೆಗಳೂ ಆಗಿವೆ.” ಪ್ರಕಟಣೆ 17:15.

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

ಮೋಶೆಯು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾದರಿಯಿಲ್ಲದ ಏಕೈಕ ವಸ್ತು ಏಳು ಶಾಖೆಗಳಿದ್ದ ದೀಪಸ್ತಂಭವಾಗಿತ್ತು. ದೀಪಸ್ತಂಭವು ಮಾನವತ್ವ ಮತ್ತು ದೈವತ್ವದ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಸ್ತಂಭದ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ನೀಡಲು ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಏಕೈಕ ಅಂಶವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ, ದೀಪಸ್ತಂಭವು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಅದು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳಕುಗಾಗಿ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ದೀಪಗಳ ತಂತಿಗಳು ಯಾಜಕರ ಬಳಕೆಯಾದ ಬಿಳಿ ನಾರುಬಟ್ಟೆಯ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಅವು ಲೋಕದ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರ ಜನರು ಲೋಕದ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನ ಎಣ್ಣೆಯಿಂದಲೇ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ, ಆತನು ಅನೇಕವೇಳೆ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> ಸಿಂಹಾಸನದಿಂದ ಮಿಂಚುಗಳೂ ಗುಡುಗುಗಳೂ ಧ್ವನಿಗಳೂ ಹೊರಟು ಬಂದವು; ಮತ್ತು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮುಂದೆ ಏಳು ಅಗ್ನಿದೀಪಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು, ಅವೇ ದೇವರ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು. ಪ್ರಕಟನೆ 4:5.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

ಇಲ್ಲಿ ಏಳು ದೀಪಗಳನ್ನು “ದೇವರ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> ನನ್ನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಂಡ ಏಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗೂ, ಏಳು ಬಂಗಾರದ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರಹಸ್ಯವೇನೆಂದರೆ: ಆ ಏಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳ ದೂತರು; ಮತ್ತು ನೀನು ಕಂಡ ಆ ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳು. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಗ್ರಂಥ 1:20.

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಆತ್ಮಗಳೂ ಆಗಿವೆ; ಅವು ದೇವರ ಸಭೆಯೂ ಆಗಿವೆ.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> ನಾನು ನೋಡಿದೆನು; ಇದೋ, ಸಿಂಹಾಸನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆ ನಾಲ್ಕು ಜೀವಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಾದಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಕುರಿಮರಿ ನಿಂತಿತ್ತು; ಅದಕ್ಕೆ ಏಳು ಕೊಂಬುಗಳೂ ಏಳು ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಅವು ದೇವರ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು, ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಪ್ರಕಟಣೆ 5:6.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

ಏಳು ಕೊಂಬುಗಳೂ ಏಳು ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಸಹ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುವ ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಅವನೂ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತಂದೆಯ, ಪುತ್ರನ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟದ ಹುತಾತ್ಮರ ಮೇಲೆಯೂ, 1844ರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯೂ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಶೀರ್ವಾದದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸಮಾಧಿ ವಿಧಿಗಳಿಗೆ ಶೋಕಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಆತ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಆತನು, “ಹೌದು,” “ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದುವರು” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮಗಳ ಕಾಲವೆಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ತನಕ, ಆತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದನು.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> ಆಗ ನಾನು ಪರಲೋಕದಿಂದ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು: ಬರೆಯು, ಇಂದಿನಿಂದ ಕರ್ತನಲ್ಲಿ ಸಾಯುವ ಸತ್ತವರು ಧನ್ಯರು. ಹೌದು, ಆತ್ಮನು ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದುವರು; ಅವರ ಕೃತ್ಯಗಳು ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟನೆ 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಆರಂಭವನ್ನು, ಬೈಬಲಿನ ಆರಂಭವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ, ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಅನ್ವಯಿಸುವ ವಿಧಾನದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ, ಈ ಮೂರಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವದ ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವನು. ಪುತ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ತಾನೇ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

ಮಾನವತ್ವವು ದೈವತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಸಂಯೋಗವು ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನೂ ಮಾನವಕುಲವೂ ಹೊಂದುವ ಸಂಯೋಗವೇ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಅರಿತರೆ, ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನ ಸಂಕೇತಗಳು ಮಾನವಕುಲದ ಸಂಕೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಒಂದರೊಡನೊಂದು ಸಂಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನಾವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಆ ಎರಡು “ಆರಂಭಗಳಲ್ಲಿ” ಎನ್ನುವ ವಿಷಯದತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮರಳುತ್ತೇವೆ.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಭೂಮಿ ಆಕಾರವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಶೂನ್ಯವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು; ಅತಳದ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಲೆ ಇತ್ತು. ದೇವರ ಆತ್ಮನು ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ದೇವರು, “ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ತಕ್ಷಣವೇ ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಯಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿದೆ ಎಂದು ದೇವರು ಕಂಡನು; ಮತ್ತು ದೇವರು ಬೆಳಕನ್ನು ಕತ್ತಲಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನು. ಆದಿಕಾಂಡ 1:1–4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯ ಇತ್ತು; ವಾಕ್ಯವು ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು; ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯವೇ ದೇವರಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಗಡ ಇತ್ತು. ಸಮಸ್ತವೂ ಆತನ ಮೂಲಕ ಉಂಟಾಯಿತು; ಉಂಟಾದದಲ್ಲಿಯೂ ಆತನಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾದದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆತನಲ್ಲೇ ಜೀವವಿತ್ತು; ಆ ಜೀವವೇ ಮನುಷ್ಯರ ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕತ್ತಲೆ ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯೋಹಾನ 1:1–5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

“ಆದಿಯಲ್ಲಿ” ಎಂಬ ಈ ಎರಡು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಸಮಸ್ತವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೇವರಾದ ವಾಕ್ಯನು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನು; ಏಕೆಂದರೆ “ಆತನಲ್ಲಿ ಜೀವವಿತ್ತು,” ಮತ್ತು ಆತನ ಜೀವವೇ ಮನುಷ್ಯರ “ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು.” ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನ “ಬೆಳಕು” ಎಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ನೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ನೀತಿಯೇ ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿನ ವತ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> ಅವಳು ಶುಚಿಯಾದ ಮತ್ತು ಬಿಳಿಯಾದ ಸುಕ್ಷ್ಮ ನಾರುಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಲಾಯಿತು; ಯಾಕಂದರೆ ಆ ಸುಕ್ಷ್ಮ ನಾರುಬಟ್ಟೆಯೇ ಪರಿಶುದ್ಧರ ನೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಟನೆ 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

ವತ್ತಿಗೆ ಇಂಧನವಾಗಿರುವ ಎಣ್ಣೆಯು ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಯೇಸು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು, ತನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ಆ ಜೀವವನ್ನೇ, ಮಾನವರಿಗೆ ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಕೊಟ್ಟನು.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವರು; ಲೋಕದ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಂದಿನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಕುರಿಮರಿಯ ಜೀವಪുസ്തಕದಲ್ಲಿ ಯಾರವರ ಹೆಸರುಗಳು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲವೋ ಅವರು. ಪ್ರಕಟಣೆ 13:8.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

ಯೇಸು ಮಾನವಕುಲಕ್ಕಾಗಿ ತಾನೇ ಬಲಿಯಾಗಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೆಳಕು ದೊರಕುವಂತೆ ಆತನು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಈ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆಯೇ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆ ಬೆಳಕು ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆ, ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಆರಾಧಕರ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> ಆದರೆ ಸಹೋದರರೇ, ಆ ದಿನವು ಕಳ್ಳನಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ನೀವು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳಕಿನ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳು; ನಾವು ರಾತ್ರಿಗೆ ಸೇರಿದವರಲ್ಲ, ಕತ್ತಲೆಗೆ ಸೇರಿದವರೂ ಅಲ್ಲ. 1 ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನು ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಆಪ್ತವಾದ ನಿತ್ಯಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ದೇವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಕೇತಗಳು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಯೇಸುವನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಎಂಬ ಅನ್ವಯದ ಮೂಲಕ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ಪವಿತ್ರಜನರು ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು. ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಆತನ ಕುರಿತು ಮೊದಲ ಹೇಳಿಕೆಯು, ಆತನು ಜಲಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿ, ಅಥವಾ ಮಾನವಕುಲದ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುರಿತು ಆತನ ಕೊನೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವು ಹೀಗಿದೆ.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> ಆತ್ಮನೂ ವಧುವೂ, “ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳುವವನೂ, “ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳಲಿ. ದಾಹಗೊಂಡವನು ಬರಲಿ. ಇಚ್ಛಿಸುವವನು ಜೀವಜಲವನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಪ್ರಕಟನೆ 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಮಾನವಕುಲದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ದೈವತ್ವ ಮತ್ತು ಮಾನವತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೌಲನು, ಯೆಶಾಯನೂ ಮಾಡುವಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಪಾತ್ರೆಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಿಗೆ ಬತ್ತಿಯನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಇತ್ತವು, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನೀತಿಯೇ ಆಗಿರುವ ಬೆಳಕನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಇಂಧನವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಣ್ಣೆಯು ಆ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಇಳಿದುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ, ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಪ್ರವಾದನೆಯ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ದೈವತ್ವದ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ನಾವೇ.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಿದ ಎರಡನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳಿವೆ; ಒಂದು ಸಭೆಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ.

Back to Articles