Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

ರೋಮ್ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ - ಸಂಖ್ಯೆ ಆರು

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಿವಾದಗಳು: ದಾನಿಯೇಲ 11:36 ಕುರಿತು ಊರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

1798ರಿಂದ ಇಂದಿನ ದಿನದವರೆಗೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸದೊಳಗೆ ಸಂಭವಿಸಿರುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಿವಾದದ ಆರು ಧಾರೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವಾದನದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳ ನಡುವೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮುಂದುವರಿದಿರುವ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಘರ್ಷವು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆಗಿದ್ದ ಸಂಗತಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲ್ಪಡುವವು. ಹಳೆಯ ವಿವಾದಗಳು ಮರುಜೀವಿತಗೊಳ್ಳುವವು, ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾದನೆಯ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ, ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ದೂತರ ಸಂದೇಶಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದ ದೇವಜನರು, ತಾವು ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಒಂದು ಅನುಭವವಿದೆ. ಅವರು ಶಿಲೆಯಂತೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು; ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯ ಆದಿಯನ್ನು ಅಂತ್ಯವರೆಗೂ ಅಚಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು.” Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ರೋಮನ್ ಅಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ಮೊದಲನೆಯದೂ ಕೊನೆಯದೂ ಆದ ವಿವಾದವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು; ಈಗ ನಾವು ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ವಿವಾದವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವೆವು. ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ತನ್ನದೇ ಆದ “ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ”ವನ್ನು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದನು.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “ವಚನ 36. ಮತ್ತು ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವನು; ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು; ದೇವರ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡುವನು; ಮತ್ತು ಕೋಪವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ನೆರವೇರುವದು.”

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ರಾಜನು, ಇತ್ತಿಚೆಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು—ಅಂದರೆ, ಪಾಪೀಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು—ಸೂಚಿಸಲಾರನು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಆ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿದರೆ ಅವು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

ಹಿಂದಿನ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿ “ಪಾಪಮಂಡಿತ ರೋಮ್” ಎಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಮೂವತ್ತಾರನೇ ವಚನದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪಾಪಮಂಡಿತ ರೋಮನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲವೆಂದು ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ದಾವು ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. 1863ರ ಬಂಡಾಯದಲ್ಲಿ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತಾರುದಲ್ಲಿರುವ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಬದಿಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟವು, ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡೂ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯೂ ತಿರಸ್ಕೃತವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. 1843 ಹಾಗೂ 1850ರ ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳ ನಿಖರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಎರಡೂ ಚಿತ್ರಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ರೇಖೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ. 1856ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದು ತಿರಸ್ಕೃತವಾದಾಗ, ಅದು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡು ಫಲಕಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು ದೇವರಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ಅತಿಶಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಗುರುತಾಯಿತು.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಸೈತಾನನ ಕೊನೆಯ ಮೋಸವೆಂದರೆ ದೇವರ ಆತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮೋಸವೂ ದೇವರ ಆತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು; ಜೊತೆಗೆ ಅದು ಎರಡು ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಅಡಿಪಾಯದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

1863ರ ಬಂಡಾಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಕಾಲಗಳ ರೇಖೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ 1863ರ ನಕಲಿ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವನು ಮತ್ತಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಉರಿಯ ಸ್ಮಿತ್‌ನೇ ಆಗಿದ್ದನು. 1863ರ ವೇಳೆಗೆ ಉರಿಯ ಸ್ಮಿತ್ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಬೆಳಕಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನು; ಆದಕಾರಣ ದಾನಿಯೇಲನು ಗುರುತಿಸುವ ಎರಡು “ಕ್ರೋಧಗಳು” ಇವೆಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣಲಾರದೆ ಹೋದನು. ಆ ಎರಡು ಕ್ರೋಧಗಳು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಉತ್ತರ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಯೆಹೂದದ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಉತ್ತರದ ಹತ್ತು ಗೋತ್ರಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 723ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು; ಎರಡನೆಯದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 677ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬ್ರಿಯೇಲ್ ಮರಾದರ್ಶನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ದಾನಿಯೇಲನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು; ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆ ಕಾರ್ಯದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ, ಅವನು 1844ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡನೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದನು. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡವು; ಆದರೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಎರಡು ಆಕ್ರೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದೂ ಸಹ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> ಅವನು ಹೇಳಿದನು, ನೋಡು, ಕೋಪದ ಅಂತಿಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗುವದೋ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವು ಆಗುವುದು. ದಾನಿಯೇಲ 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

ಕೊನೆಯ ಅಂತ್ಯವು ಮೊದಲ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ವಾನುಮಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಈ ಎರಡು ಕ್ರೋಧಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಕ್ರೋಧವು 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಪಾಪೀಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆಗಳು ಆ ವಚನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಪಾಪಾಸನವು ತನ್ನ ಮಾರಕ ಗಾಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವರ್ಷವನ್ನು ಅದೇ ವಚನವು ಗುರುತಿಸಿತು.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವನು; ತಾನು ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತ ತನ್ನನ್ನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು; ದೇವರ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವನು; ಕ್ರೋಧವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗುವನು; ಯಾಕಂದರೆ ನಿರ್ಣಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ನೆರವೇರುವದು. ದಾನಿಯೇಲನು 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “ರಾಜನು” “ಕೋಪವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವ ತನಕ ಅಭಿವృద్ధಿಯಾಗುವನು.” ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಪಾಪೀಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಳುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ, ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಚನಗಳ ಕುರಿತು ಸ್ಮಿತ್ ಏನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “ವಚನ 23. ಅವರ ರಾಜ್ಯದ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ರಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಭೀಕರ ಮುಖಭಾವವಿರುವವನೂ ಗೂಢೋಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವವನೂ ಆದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಉದಯಿಸುವನು. 24. ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಬಲವಾಗಿರುವದು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದಲ್ಲ; ಅವನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವನು, ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುವನು, ಕಾರ್ಯಸಾಧಿಸುವನು, ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠರನ್ನೂ ಪರಿಶುದ್ಧ ಜನರನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವನು. 25. ತನ್ನ ನೀತಿಯ ಮೂಲಕವೂ ವಂಚನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವನು; ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು; ಸಮಾಧಾನದ ಮೂಲಕ ಅನೇಕರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವನು; ಪ್ರಧಾನರ ಪ್ರಧಾನನ ವಿರೋಧವಾಗಿಯೂ ಅವನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವನು; ಆದರೆ ಕೈಯಿಲ್ಲದೆ ಒಡೆದುಹಾಕಲ್ಪಡುವನು.”

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “ಈ ಶಕ್ತಿ ಮೇಕೆಯ ರಾಜ್ಯದ ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳ ನಂತರ ಅವರ ರಾಜ್ಯದ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಅವರ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಪಥದ ಸಮಾಪ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ, ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ, ಇದು 9ನೇ ವಚನದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬಿನಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆ. 9ನೇ ವಚನದ ಕುರಿತು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇದನ್ನು ರೋಮಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿರಿ; ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮ್ಮತವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.”

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘ಭಯಂಕರ ಮುಖಭಾವದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು.’ ಇದೇ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಮೇಲೆ ಬರುವ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವಾಗ, ಮೋಶೆಯು ಅದನ್ನು ‘ಭಯಂಕರ ಮುಖಭಾವದ ಜನಾಂಗ’ವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮೋ. 28:49, 50. ಯುದ್ಧಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿ ರೋಮರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭೀತಿಜನಕವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ ಜನರು ಇನ್ನಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ‘ಗೂಢವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವವನು.’ ಈಗ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಅದೇ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯು, ‘ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯುಳ್ಳವರು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಯೆಹೂದ್ಯರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಬಾಬಿಲೋನ್ಯರು, ಪರ್ಷ್ಯರು, ಅಥವಾ ಗ್ರೀಕರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾಕಂದರೆ ಖಲ್ದಾಯ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಗಳು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “ಅಪರಾಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಬಂದಾಗ.” ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ, ದೇವರ ಜನರು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿದೆ. ಅವರೇ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಅವನ ಜನರ ಅಕ್ರಮಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಅವರ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವಿಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಯೆಹೂದ್ಯರು, ಒಂದು ಜನಾಂಗವಾಗಿ, ರೋಮನ್ನರ ಅಧಿಕಾರವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸಮಯದಷ್ಟಾಗಿ ನೈತಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘ಬಲಶಾಲಿಯಾದರೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬಲದಿಂದಲ್ಲ.’ ರೋಮರ ಯಶಸ್ಸು ಬಹುಪಾಲು ಅವರ ಮೈತ್ರಿಕರರ ಸಹಾಯಕ್ಕೂ, ಹಾಗೂ ಅವರ ಶತ್ರುಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೂ ಸಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು; ಇವುಗಳನ್ನು ಅವರು ಸದಾ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಪಾಪೀಯ ರೋಮವೂ ಸಹ, ತಾನು ಆತ್ಮಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದ ಲೌಕಿಕ ಅಧಿಕಾರಗಳ ಮೂಲಕ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘ಅವನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವನು.’ ಕರ್ತನು ಪ್ರವಾದಿಯಾದ ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನ ಮೂಲಕ ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ, ತಾನು ಅವರನ್ನು ‘ನಾಶಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಕುಶಲರಾದ’ ಮನುಷ್ಯರ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವೆನು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ರೋಮದ ಸೈನ್ಯವು ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಾಗ ಹನ್ನೊಂದು ಲಕ್ಷ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಸಂಹಾರವು, ಪ್ರವಾದಿಯ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಭಯಾನಕ ದೃಢೀಕರಣವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ರೋಮವು ತನ್ನ ದ್ವಿತೀಯ, ಅಂದರೆ ಪಾಪಪೀಠೀಯ, ಹಂತದಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ಮಿಲಿಯನ್ ಹುತಾತ್ಮರ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘ಮತ್ತು ತನ್ನ ನೀತಿಚಾತುರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವನು.’ ತನ್ನ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ಜನಾಂಗಗಳನ್ನು ತರಲು ಕುಯುಕ್ತಿಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ, ರೋಮ್ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪೌರಾಣಿಕ ರೋಮ್‌ಗೂ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ರೋಮ್‌ಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಅದು ಸಮಾಧಾನದ ಮೂಲಕ ಅನೇಕರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿತು.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> “ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರೋಮವು, ತನ್ನ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿರುದ್ಧ ಮರಣದಂಡನೆಯ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಅಧಿಪತಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಎದ್ದುನಿಂತಿತು. ‘ಆದರೆ ಅವನು ಕೈಯಿಲ್ಲದೆ ಮುರಿಯಲ್ಪಡುವನು,’ ಎಂಬುದು, ಈ ಶಕ್ತಿಯ ನಾಶವನ್ನು 2ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಪ್ರಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸುವ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

ಸ್ಮಿತ್, ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ, ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ಮತ್ತು ಪಾಪಲ್ ರೋಮ್‌ಗಳ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿನಿಮಯಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಅವು ಕೇವಲ ರೋಮ್ ತನ್ನ ಎರಡು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ; ಇದನ್ನು ದಾನಿಯೇಲನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಿಶ್ರಣದಂತೆ ನೋಡಬಹುದು, ಅದನ್ನು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಸಭಾ-ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ-ರಾಜಕಾರಣಗಳ ಸಂಕೇತಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ಮಿತ್ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನು, ರೋಮ್ “ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಸಾಧಿಸುವುದು,” ಹಾಗೂ ರೋಮ್ “ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ “ಕೋಪವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವ ತನಕ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುವ” “ರಾಜನು” ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ಮತ್ತು ಪಾಪಲ್ ರೋಮ್ ಎರಡಕ್ಕೂ ಸೇರಿದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ, ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರೋಮ್‌ನ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಪಾಪಲ್ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

ರೋಮನ್ನು ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ದರೋಡೆಕೋರರೆಂದು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಾವು ಸ್ಮಿತ್‌ರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನೆಂದರೆ, ರೋಮ್ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಉನ್ನತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಅನೇಕರೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವರು; ನಿನ್ನ ಜನರೊಳಗಿನ ದರೋಡೆಗಾರರೂ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಅವರು ಬೀಳುವರು. ದಾನಿಯೇಲ 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಅರಸನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಮಿತ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ, ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ರೋಮವೇ ಎಂದು ಅವನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದ್ದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅರಸನು “ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು.” ಅದೇ ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅರಸನು “ದೇವತೆಗಳ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವನು.” ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವು “ಪರಾತ್ಪರನ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವದು,” ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವು ಪರಾತ್ಪರನ ವಿರುದ್ಧ ದೂಷಣೆಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> ಮತ್ತೂ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ದೂಷಣೆಯನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿ ಕೊಡಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವೂ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನು ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ದೂಷಣೆ ಮಾಡಲು, ಆತನ ನಾಮವನ್ನೂ, ಆತನ ಗುಡಾರವನ್ನೂ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರನ್ನೂ ದೂಷಿಸಲು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ತೆರೆದನು. ಪ್ರಕಟನೆ 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

ಪೋಪ್‌ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಿಶೇಷಣವೂ ಮೂವತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವನು; ತಾನು ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತ ತನ್ನನ್ನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು; ದೇವರ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವನು; ಕ್ರೋಧವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗುವನು; ಯಾಕಂದರೆ ನಿರ್ಣಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ನೆರವೇರುವದು. ದಾನಿಯೇಲನು 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

ಮಾನವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅನೇಕ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು, ಅಪೋಸ್ತಲ ಪೌಲನು ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತು ದ್ವಿತೀಯ ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪುನರ್ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವೇ ಆಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> ಯಾವ ವಿಧದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸದಿರಲಿ; ಯಾಕಂದರೆ ಮೊದಲು ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆ ಸಂಭವಿಸಿ, ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು, ನಾಶದ ಮಗನು, ಪ್ರಕಟವಾಗದೆ ಆ ದಿನವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದ್ದಕ್ಕೂ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವದ್ದಕ್ಕೂ ವಿರೋಧವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿದ್ದು, ತಾನೇ ದೇವರೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ದೇವರ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ದೇವನಾಗಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. 2 ಥೆಸ್ಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವು “ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಮಹಿಮಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಪೌಲನು, “ಆ ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು, ನಾಶದ ಮಗನು, ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿ; ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದಾದರೂ, ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಿರೋಧವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವನು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜನು, ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದವರೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜನಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ಮಿತ್‌ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರವಾದಿಕ ಅಧಿಕಾರವಿರಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ತನ್ನ ದೋಷಪೂರಿತ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಆಧಾರವಿರಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನ ಶಕ್ತಿಯ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ತಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಯು, ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರವಚನವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> ಇದಲ್ಲದೆ, ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದೃಢವಾದ ಪ್ರವಾದನೆಯ ವಾಕ್ಯವು ಉಂಟು; ಕತ್ತಲೆಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ದೀಪಕ್ಕೆ ಗಮನ ಕೊಡುವಂತೆಯೇ ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ್ಯಕೊಡುವುದು ಉತ್ತಮ; ದಿನೋದಯವಾಗುವ ತನಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾತತಾರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವ ತನಕ. ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ: ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಪ್ರವಾದನೆಯೂ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಯಾಕಂದರೆ ಪ್ರವಾದನೆಯು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ; ಆದರೆ ದೇವರ ಪವಿತ್ರ ಜನರು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು. 2 ಪೇತ್ರ 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

ಲಾವೋದಿಕೀಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಮ್‌ನ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ಅನ್ವಯಿಕೆ ಸರಿಯೇ ತಪ್ಪೇ ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಅನೇಕ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಪಾಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖಕರು ಇದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ನಿಧನರಾದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಪಾಸ್ಟರ್ ಲೂಯಿಸ್ ವೆರ್, ತಮ್ಮ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದ ಬಹುಪಾಲನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದರು. ಅವರ ಈ ವಿರೋಧದ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಸ್ಮಿತ್ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತೈದನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ರಾಜನನ್ನು ಟರ್ಕಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ವೇದಿಕೆಯು ಅರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ಕುರಿತು ಸಹ ತಪ್ಪಾದ ಅನ್ವಯಿಕೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. 1980ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಲೇಖಕರು Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಆ ಲೇಖಕರ ಹೆಸರು ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಮಾನ್ಸೆಲ್, ಮತ್ತು ಆ ಪುಸ್ತಕ ಇನ್ನೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

ಮ್ಯಾನ್ಸೆಲ್ ಪ್ರಥಮ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆ ಎರಡೂ ಯುದ್ಧಗಳು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸುವಾರ್ತಿಕರು ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನೂ ಲೋಕಾಂತ್ಯದೂ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಟರ್ಕಿಯು ಶಾಬ್ದಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವುದು ಎಂಬ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ವಯವನ್ನು ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಮಿತ್‌ನ ದೋಷಪೂರ್ಣ ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣದಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸುವಾರ್ತಿಕರ ಪ್ರವಾದಿತ್ವಾತ್ಮಕ ಒತ್ತುಗೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುದ್ಧವೂ ಸಮೀಪಿಸಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಆತ್ಮಗಳು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಸಭಾ ಸದಸ್ಯತ್ವ ದಾಖಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

ಯಾವ ಯುದ್ಧವು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಾಗಲೂ, ಮತ್ತು ದೋಷಪೂರಿತ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳು ನೆರವೇರದಾಗಲೂ, ಸ್ಮಿತ್ ರೂಪಿಸಿದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯಿಂದ ಅವರು ಗಳಿಸಿದ್ದ ಸದಸ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸಭೆಯು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದುದರಿಂದಲೂ, ದಾನಿಯೇಲನ ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯಿಂದ ನಲವತ್ತೈದನೆಯ ವಚನಗಳವರೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲು ತೋರಿದ ಅವನ ಸಿದ್ಧತೆಯಿಂದಲೂ, ಸ್ಮಿತ್‌ನ ತರ್ಕವು ಸಮಕಾಲೀನ ಘಟನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

ದಾನಿಯೇಲನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅರಸನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ವಾದದಲ್ಲಿ, ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಮರಳಿನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಅಸ್ತಿವಾರವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ಒಂದು ತರ್ಕವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟನು. ವೈಟ್ ಹೀಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು: “ಪ್ರವಾದನೆಯೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

ಎರಡೂ ಯುದ್ಧಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಸುವಾರ್ತಿಕರು, ವಿಕಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ದೋಷಪೂರಿತ ಅರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳ ಮುನ್ನಡೆವರೆಗೆ ಅತಿ ಆಶೀರ್ವದಿತವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಅವರ ಕಾರ್ಯವು, ಆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಟ್ಟು ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿರಿ; ಅವರು ಕುರಿಗಳ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಒಳಗಿಂದ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಕಚ್ಚಿಹಾಕುವ ತೋಳಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಫಲಗಳಿಂದ ನೀವು ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಜನರು ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳಿಂದ ದ್ರಾಕ್ಷಿಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ಅಥವಾ ಕಂಟೆಗಳ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಅಂಜೂರದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೀಳುವರೇ? ಅದೇ ರೀತಿ ಪ್ರತಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮರವು ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟ ಮರವು ಕೆಟ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮರವು ಕೆಟ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು; ಕೆಟ್ಟ ಮರವು ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರವು ಕಡಿದು ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆದದರಿಂದ ಅವರ ಫಲಗಳಿಂದ ನೀವು ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಮತ್ತಾಯ 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜನ ಕುರಿತು ಖಾಸಗಿ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲು ಸ್ಮಿತ್ ತೋರಿದ ಸಿದ್ಧತೆ, ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ ಹಾಗೂ ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ತಪ್ಪಾದ ಅನ್ವಯವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಫಲವನ್ನು ತಂದಿತು.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> ಆರನೆಯ ದೂತನು ತನ್ನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಹಾನದಿಯಾದ ಯೂಫ್ರೇಟೀಸ್‌ನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದನು; ಆಗ ಅದರ ನೀರು ಒಣಗಿಹೋಯಿತು, ಪೂರ್ವದ ರಾಜರಿಗೆ ಮಾರ್ಗವು ಸಿದ್ಧವಾಗುವಂತೆ. ಆಗ ನಾನು ಡ್ರಾಗನ್‌ನ ಬಾಯಿಂದಲೂ, ಮೃಗದ ಬಾಯಿಂದಲೂ, ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಯ ಬಾಯಿಂದಲೂ ಕಪ್ಪೆಗಳಂತಿರುವ ಮೂರು ಅಶುದ್ಧ ಆತ್ಮಗಳು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ದೆವ್ವಗಳ ಆತ್ಮಗಳಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ದೇವರ ಆ ಮಹಾದಿನದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ರಾಜರ ಬಳಿಗೂ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ರಾಜರ ಬಳಿಗೂ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಇಗೋ, ನಾನು ಕಳ್ಳನಂತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಯುವವನು ಧನ್ಯನು; ಅವನು ನಿರ್ವಸ್ತ್ರನಾಗಿ ನಡೆಯದೆ, ಅವರು ಅವನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕಾಣದಂತೆ. ಮತ್ತು ಅವನು ಅವರನ್ನು ಹೀಬ್ರೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಮಗೆದ್ದೋನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿದನು. ಪ್ರಕಟನೆ 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

ನಾವು ಹಿಂದೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ ಮಾನವನ ಕೃಪಾಕಾಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ; ಆದಕಾರಣ, “ನಿನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೋ” ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಮೀಕಾಯೇಲನು ಏಳುವ ಮೊದಲು, ಮಾನವನ ಕೃಪಾಕಾಲ ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲು, ಮತ್ತು ಮೊದಲನೆಯ ಪೀಡೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲು ಉಂಟಾಗುವ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷಾತ್ಮಕ ವಿಷಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ, ದ್ರಾಕ್ಷಸನ, ಮೃಗದ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಇವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆ ಆಧುನಿಕ ರೋಮಾಗಿದ್ದು, ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದರೆ, “ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು”; ಅವರು “ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು” ಮತ್ತು “ಬೀಳುವರು.”

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

ಆರನೆಯ ಪೀಡೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದಾಗ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮನನ್ನು ನಗ್ನನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಲವೊದಿಕಾಯನನ ಐದು ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದರೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬೀಳುವ ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು. ಸೊಲೊಮೋನನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಜನರಿಗೆ ಆ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಾಶಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೈಕೊಳ್ಳುವವನು ಧನ್ಯನು. ನಾಣ್ಣುಡಿಗಳು 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

ಹೀಬ್ರೂ ಪದ “perish” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ “ಬೆತ್ತಲನ್ನಾಗಿಸುವುದು” ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ; ಮತ್ತು ಯೋಹಾನನು ಹೀಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ: “ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಧನ್ಯನು; ಅವನು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಡೆಯದೆ, ಜನರು ಅವನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕಾಣದಿರಲಿ.” ಸ್ಮಿತ್ ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಆ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅಡಿಪಾಯವು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅನ್ವಯವನ್ನು ವಿಕಸಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು; ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಬೆತ್ತಲತನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಲವೊದಿಕಾಯರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಕರ್ತನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಉಗುಳಲ್ಪಡುವರು.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಕುರಿತು ತನ್ನ ಹೊಸ ಸುಳ್ಳು ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರವಾದಿನಿಯ ಪತಿ ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ಮಿತ್‌ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ಹಾಗೂ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಕೂಡ, ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಂದ ಯಾರು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯಕ್ಕೆ ತರುವಂತೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯಾದರೂ, ಸ್ಮಿತ್ ಆದರೂ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಗದರಿಸಿದರು. 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯ ನಂತರದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಥಮ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಹೀಗೆ ಬರೆದರು:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “ಯೇಸು ಎದ್ದು, ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಪುರಾತನ ದಿವಸಗಳವನ ಬಳಿಗೆ, 1844ರ 7ನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ಲೂಕ 13:25; ಮತ್ತಾಯ 25:10; ದಾನಿಯೇಲ 7:13,14 ನೋಡಿ. ಆದರೆ ದಾನಿಯೇಲ 12:1ರಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಮೀಖಾಯೇಲನ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವಿಕೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಬೇರೆ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. 1844ರಲ್ಲಿ ಆತನ ಎದ್ದುಬರುವಿಕೆ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದಕ್ಕೂ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಆಳುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೂ ಆಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಮೀಖಾಯೇಲನ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವಿಕೆ ಎಂದರೆ, ಆತನು ಈಗಾಗಲೇ ಹೊಂದಿರುವ ತನ್ನ ರಾಜಾಧಿಕಾರವನ್ನು ದುಷ್ಟರ ನಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಜನರ ವಿಮೋಚನದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಾಗಿದೆ. 11ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಕೊನೆಯ ಶಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೀಖಾಯೇಲನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಶಕ್ತಿಯೇ ದೇವರ ಸತ್ಯಸಭೆಯನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕುವ ಕೊನೆಯದು: ಮತ್ತು ಸತ್ಯಸಭೆಯು ಇನ್ನೂ ಸಮಸ್ತ ಕ್ರೈಸ್ತಲೋಕದಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಇರುವುದರಿಂದ, ಆ ಕೊನೆಯ ಹಿಂಸಕ ಶಕ್ತಿಯು ಇನ್ನೂ ‘ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬುದು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಮೀಖಾಯೇಲನು ಇನ್ನೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಶುದ್ಧರನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕುವ ಈ ಕೊನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟನೆ 13:11-18ರಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಸಂಖ್ಯೆ 666.” ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

ಡಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಇರುವ “ಕೊನೆಯ ಶಕ್ತಿ” ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಸ್ಮಿತ್ ತನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯ “ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು” ಪರಿಚಯಿಸಿದಾಗ, ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಹೊಸ ಬೆಳಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅಸ್ತಿವಾರಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು. ಡಾನಿಯೇಲ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ಅರಸನಾಗಿ ರೋಮನ್ನು ಕುರಿತು ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ಮಧ್ಯೆ ಉಂಟಾದ ವಿವಾದವು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದ ನಾವು, ರೋಮಿನ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಕುರಿತು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ವಿವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

ಆ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪರಿಚಯ. ಮತ್ತೊಂದು ಗುಣಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ಆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಅನ್ವಯವು ಸರಳವಾದ ವ್ಯಾಕರಣದ ಬಲವಂತದ ವಕ್ರಿಕರಣವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಸ್ಮಿತ್ ಅವರು ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರವಾದನಾ-ಗುಣಲಕ್ಷಣವೂ ರೋಮನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯೇ ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿನ ರಾಜನು ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅದೇ ರಾಜನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟರು.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

ಇನ್ನೊಂದು ಎಂದರೆ, ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳ ನಿರಾಕರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಎಂದರೆ, ಅದು ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಆತ್ಮನ ಅಧಿಕಾರದ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ರೋಮನ್ನು ಕುರಿತು ಇರುವ ಮೊದಲ ದೋಷಪೂರಿತ ಕಲ್ಪನೆ, ಮಾನವೀಯ ಕೃಪಾಕಾಲದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವಾಗ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದ ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಮಾದರಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಿದ್ಧತೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಎಂದರೆ, ಆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಬೆಳಕಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ “ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು” ಎಂಬ ಪ್ರಸ್ತುತ ಚರ್ಚೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

“ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರ ಮೂಲಕ ರೋಮಿನ ಮೊದಲ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೂಪಿತಗೊಂಡ ರೋಮಿನ ಕೊನೆಯ ವಿವಾದವನ್ನು, ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಅವರ ವಿವಾದದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದಾಗ, ಒಂದು ವರ್ಗವು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುವೆವು.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು, ಆ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅತಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ತಾನಾಗಿಯೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ವರ್ಗದವರು, ಆ ಬೋಧನೆಯು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತಿರುವ ದೇವಜನರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಕುರಿತು ಎಷ್ಟೇ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದರೂ, ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲು ಸಹ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವರು.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

1844ರ ತಕ್ಷಣದ ನಂತರ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ, ರೋಮ್ ಕುರಿತು ಮತ್ತೊಂದು ವಿವಾದವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ವಿವಾದವು ಮುಂದುವರಿದು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಮೂರನೇ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಆ ತಪ್ಪು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಅಂಗೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಈಗ ನಾವು line upon line ಎಂಬ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರು ರೇಖೆಗಳಲ್ಲಿ, “daily” ಎಂಬ ವಿವಾದವನ್ನು ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವೆವು.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

ಆದರೆ ರೋಮಿನ ವಿವಾದಗಳ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸಾಲನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಮೊದಲು, ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಹತ್ತನೇ ವಚನವನ್ನು ನಾವು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, “ಹತ್ತನೇ ವಚನವೂ ಸಹ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದ ‘ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು’ ಗುಪ್ತ ಇತಿಹಾಸದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಆ ಸತ್ಯದ ಆ ಸಾಲು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಹೊರತಾಗಿದೆ” ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

1863ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದನು. 1856ರಲ್ಲಿ ಹೈರಮ್ ಎಡ್ಸನ್ ಅವರು ಆ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಬರೆದೂ Reviewನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ಆ ವಿಷಯದ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅವನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದನು. ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ ಒಂದು ಚಳವಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಮಿತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಆದರೆ ನಂತರ ಅದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದನು ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥಸೂಚನೆಗಳೂ ಸಹ, ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ತಾನು ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳ ವಿಷಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಹೊರಗಿನದ್ದೇ ಆಗಿದೆ; ಆದರೆ ರೋಮಿನ ಕುರಿತ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ವಿವಾದಗಳ ರೇಖೆಯ ನಮ್ಮ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಾವು ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಹತ್ತನೇ ವಚನದ ಮಹತ್ವಕ್ಕೂ, ಮತ್ತು 1856ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಲವೊದಿಕಾಯದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದುದರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮರಳುವೆವು.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “ಮೊದಲನೆಯ, ಎರಡನೆಯ, ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ದೂತರ ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ದಾಟಿ ಬಂದಿರುವ ಮಹತ್ತರ ಮೈಲುಗಲ್ಲುಗಳು ಅಚಲವಾಗಿವೆ. ನರಕದ ಸೇನೆಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿವಾರದಿಂದ ಕೀಳಿ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ತಾವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಾಸಿಸಬಹುದು; ಆದಾಗ್ಯೂ ಅವರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸತ್ಯದ ಸ್ತಂಭಗಳು ನಿತ್ಯ ಬೆಟ್ಟಗಳಂತೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ; ಮನುಷ್ಯರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಸೈತಾನನೂ ಅವನ ಸೇನೆಯೂ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಅವು ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಬಹಳವನ್ನು ಕಲಿಯಬಹುದು, ಮತ್ತು ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೀಗೆ ಇರುವವೆಯೋ ಎಂದು ನೋಡಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು.” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುವ ಸತ್ಯದ ಮಹಾನ್ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಅವುಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ಹಾಕಿ, ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಗೊಂದಲವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಭರ್ತಿಮಾಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾಲಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುವವು; ಆದರೆ ನಾವು ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳಬಾರದು. ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಸ್ತಿವಾರಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪಿನ್ನೂ ಕೂಡ ಸರಿಸಲ್ಪಡಬಾರದು. ಸತ್ಯವು ಇನ್ನೂ ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಅನಿಶ್ಚಿತರಾಗುವವರು ಭ್ರಾಂತಿಕರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಕಡೆಗೆ ತೇಲಿಹೋಗುವರು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸತ್ಯವೆಂದರೇನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಾವು ಹೊಂದಿದ್ದ ಪೂರ್ವದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ತಾವೇ ಅವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವರು. ನಾವು ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪದಿರಲೆಂದು ಹಳೆಯ ಮಾರ್ಗಸೂಚಕ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles