Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕ - ಸಂಖ್ಯೆ ಐವತ್ತು

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

ದಾನಿಯೇಲ 8ರ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವುದು: ಪಾಲ್ಮೋನಿಯ ಪ್ರಕಟಣೆ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಒಂದು ದರ್ಶನ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಉತ್ತರವಾಗಿಯೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪರಲೋಕೀಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ಆಗ ಒಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪರಿಶುದ್ಧನಿಗೆ, “ನಿತ್ಯಬಲಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ, ಹಾಳುಮಾಡುವ ದ್ರೋಹದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ, ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಸೇನೆಯನ್ನೂ ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಈ ದರ್ಶನವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುವದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಅವನು ನನಗೆ, “ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ; ಆನಂತರ ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳವು ಶುದ್ಧಿಗೊಳ್ಳುವುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ದಾನಿಯೇಲ 8:13, 14.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

ಮೊದಲ ಹನ್ನೆರಡು ವಚನಗಳು ಆ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ; ಹದಿಮೂರನೇ ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ದರ್ಶನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. “ತೆಗೆದುಹಾಕು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳಿರುವಂತೆಯೇ, ಮತ್ತು “ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳಿರುವಂತೆಯೇ, ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿಯೂ “ದರ್ಶನ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳಿವೆ.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

“ತೆಗೆದುಹಾಕು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಎರಡು ಪದಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅವೆಂಟ್‌ವಾದದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಆ ಎರಡೂ ಪದಗಳನ್ನೂ “ಅಪಸಾರಿಸು” ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲೇ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಎರಡು ಪದಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅವೆಂಟ್‌ವಾದದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಆ ಎರಡೂ ಪದಗಳನ್ನೂ “ದೇವರ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳ” ಎಂದೇ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು “ದರ್ಶನ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಎರಡು ಪದಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅವೆಂಟ್‌ವಾದದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಆ ಎರಡೂ ಪದಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ತ್ವದ್ದಾಗಿತ್ತು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾದ ಎರಡು ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಕೆಮಾಡಿದನು; ಆದಕಾರಣ, ನಾವು ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಪದವು ಹೀಬ್ರೂದ “chazon” ಎಂಬ ಪದವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಅರ್ಥ ಕನಸು, ಪ್ರಕಟಣೆ, ಅಥವಾ ದೈವೋಕ್ತಿ—ಅಂದರೆ ಒಂದು ದರ್ಶನ.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

“ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಪದವು ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ “ಚಾಜೋನ್” ಎಂಬುದು ಮೊದಲ ವಚನದಲ್ಲಿಯೂ, ನಂತರ ಎರಡನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಹದಿನೈದನೇ, ಹದಿನೇಳನೇ ಹಾಗೂ ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ತಲಾ ಒಂದು ಬಾರಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟರಲ್ಲಿ “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಪದವು ಕಾಣಿಸುವ ಹತ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಏಳು ಬಾರಿ ಅದು “ಚಾಜೋನ್” ಎಂಬ ಪದವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಸರಳ ಅರ್ಥ “ಒಂದು ದರ್ಶನ” ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟರಲ್ಲಿ “vision” ಎಂಬ ಪದವು ಉಳಿದ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕಾಣಿಸುವಲ್ಲಿ, ಅದು ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾದ “mareh” ಆಗಿದ್ದು, ಅದರ ಅರ್ಥ ದೃಶ್ಯ; ಅಥವಾ ಕಾಣಿಕೆ. ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟರಲ್ಲಿ, ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾದ “mareh” ಅನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿ “vision” ಎಂದು ಅಲ್ಲ, “appearance” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಸಮೀಪವಾಗಿರುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಹೀಬ್ರೂ ಪದಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಕರು ಒಂದೇ ಪದವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಷ್ಟು ಸಮೀಪವಾಗಿದ್ದರೂ, ದಾನಿಯೇಲನು ಅವನ್ನು ಏಕೆ ಬಳಸಿದನು? ಅದರಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತತ್ತ್ವಕ್ಕೂ ಅದರ ಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಅದರ ಸಂಬಂಧಿತ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಮತ್ತು ವಿನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಚನೆ ಅದರ ಕರ್ತೃಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ರಚನೆಯನ್ನು ಅನಂತನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮತ್ತಾವ ಮನಸ್ಸೂ ಕಲ್ಪಿಸಲೂ ರೂಪಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಶಿಕ್ಷಣ, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹೌದು; ದಾನಿಯೇಲನು ಆ ಭೇದವನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದನೆಂಬುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಹತ್ವವುಳ್ಳದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದದರಿಂದ, ದಾನಿಯೇಲನು ಯಾಕೆ ಆ ಭೇದವನ್ನು ಮಾಡಿದನು ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಪ್ರವಾದನೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. “ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾದ ಪದದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, “ತೆಗೆದುಹಾಕು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾದ ಪದದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಮಾಡಿದ ಭೇದಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯಕಾಲೀನ ಪರಿಣಾಮಗಳಿವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, “ದರ್ಶನ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾದ ಪದದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಯಾಕೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು? “ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಸ್ತವಾಂಶ”ಕ್ಕೂ ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ “ತನ್ನದೇ ಸಂಬಂಧ”ವಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ “ರಚನೆ”ಯ ಮೇಲೆಯೂ, ಅದು “ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ” ಪ್ರವಾದನೆಯ ನೆರವೇರಿಕೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ, ದಾನಿಯೇಲನ ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ “ಸಂಬಂಧ” ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು “ವಾಸ್ತವ”ವೆಂದರೆ, ದಾನಿಯೇಲನು ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, “ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ; ಅನಂತರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವದು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವನು ಯಾರು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೇಲೆ ನೇರವಾದ “ಪ್ರಭಾವ” ಹೊಂದಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನೆಂದರೆ, ಉಲೈ ನದಿಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ಪ್ರವಾದನೆಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದು 1798ರಲ್ಲಿ “ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ” “ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟ” ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದ “ಜ್ಞಾನ”ದ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿದೆ.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> “ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸನ್ನಿಹಿತವಾದ ಅಧ್ಯಯನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಾನಿಯೇಲನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಗ್ರಂಥವು ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಆಗಿರದಷ್ಟು ಗಮನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕು. ರೋಮನ್ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪಾಪಾಸನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಡಿಮೆ ಹೇಳಬಹುದಾದರೂ, ದೇವರ ಆತ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದಿಗಳೂ ಅಪೋಸ್ತಲರೂ ಬರೆದಿರುವದಕ್ಕೆ ನಾವು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಬೇಕು. ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು, ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನು ನೀಡುವದಲ್ಲಿಯೂ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಮಾನವ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿರಿಸಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಪರಲೋಕದ ಕರ್ತನಾದ ದೇವರೂ ಆತನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವೂ ಉನ್ನತಿಗೊಳಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂದು ಬೋಧಿಸುವಂತೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> “ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಂಶಾಂಶವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತರಿಕೊಳ್ಳಿರಿ. ರಾಜ್ಯಪುರುಷರನ್ನು, ಸಭಾ ಪರಿಷತ್ತುಗಳನ್ನು, ಪ್ರಬಲ ಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ; ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಗರ್ವವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ, ಮಾನವ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಬೀರಿಸುವಂತೆ ದೇವರು ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದನೆಂಬುದನ್ನು ಕಾಣಿರಿ. ಮಹಾನ್ ಎಂದು ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವವರು ದೇವರು ಮಾತ್ರ. ಪ್ರವಾದಿಯ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಆತನು ಒಬ್ಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಆಳುವವನನ್ನು ಕೆಡವಿಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಏಳಿಸುವವನಾಗಿ ಕಾಣಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ವಿಶ್ವದ ಸಾರ್ವಭೌಮನಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ತನ್ನ ನಿತ್ಯರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿರುವವನಾಗಿ—ದಿನಗಳ ಆದಿಕಾಲದವನು, ಜೀವಂತ ದೇವರು, ಸಮಸ್ತ ಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ, ವರ್ತಮಾನದ ಆಳುವವನು, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವವನು. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಅವನು ಎಷ್ಟು ದರಿದ್ರನು, ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲನೋ, ಎಷ್ಟು ಅಲ್ಪಾಯುಷಿಯೊ, ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪುಗಾರನೋ, ಎಷ್ಟು ಅಪರಾಧಿಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ.”

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> “ಯೆಶಾಯನ ಮೂಲಕ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ, ಜೀವಂತ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ, ಪ್ರಧಾನ ಗಮನಾರ್ಹ ವಿಷಯವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ. ‘ನಮಗೋಸ್ಕರ ಒಬ್ಬ ಮಗುವು ಜನಿಸಿದೆ, ನಮಗೋಸ್ಕರ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಕೊಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇರುವದು; ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಅದ್ಭುತನು, ಸಲಹೆಗಾರನು, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ದೇವರು, ನಿತ್ಯಪಿತನು, ಸಮಾಧಾನದ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವರು’ [Isaiah 9:6].”

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> “ದಾನಿಯೇಲನು ದೇವರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಪಡೆದ ಬೆಳಕು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶಿನಾರಿನ ಮಹಾನದಿಗಳಾದ ಉಲಾಯ್ ಮತ್ತು ಹಿಡ್ದೆಕೇಲ್ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಂಡ ದರ್ಶನಗಳು ಈಗ ನೆರವೇರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿವೆ; ಮತ್ತು ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳೂ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸಿ ತೀರಲಿವೆ.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> “ದಾನಿಯೇಲನ ಪ್ರವಾದನೆಗಳು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಯೆಹೂದ್ಯ ಜನಾಂಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿರಿ. ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರು ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದರು; ಅವರ ದೇವಾಲಯವು ಧ್ವಂಸಗೊಂಡಿತ್ತು; ದೇವಾಲಯದ ಸೇವೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರ ಧರ್ಮವು ಬಲಿಪದ್ದತಿಯ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಬಾಹ್ಯ ರೂಪಗಳಿಗೆ ಪರಮ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ಆರಾಧನೆಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಆರಾಧನಾ ಸೇವೆಗಳು ಅನ್ಯಜನರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟಗೊಂಡಿದ್ದವು; ಮತ್ತು ಬಲಿವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವಾಗ ಅವರು ನೆರಳನ್ನು ಮೀರಿ ವಾಸ್ತವತತ್ತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರ ಪಾಪಗಳಿಗಾಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸಮರ್ಪಣೆ ಕ್ರಿಸ್ತನೆಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜನರನ್ನು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಹಾಗೆಯೂ, ದೇವಾಲಯದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸುವ ಹಾಗೆಯೂ ಕರ್ತನು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಹ್ಯ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳು ಅವರ ಧರ್ಮದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾರವಾಗಿಬಿಡದಿರಲೆಂದು. ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೂ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಅನ್ಯಜನತೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ವಿಧಿಪರ ಸೇವೆ ನಿಂತಿತು, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಸೇವೆ ಪುನರುಜ್ಜೀವಿತವಾಗಲೆಂದು. ಬಾಹ್ಯ ಮಹಿಮೆ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಆತ್ಮಿಕವಾದುದು ಪ್ರಕಟವಾಗಲೆಂದು.”

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> “ತಮ್ಮ ಬಂಧನದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಜನರು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಕರ್ತನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಾಗ, ಆತನು ಅವರಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆತನ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವು ಅವರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನೀತಿಯ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಿರಣಗಳು ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೂ ಹೃದಯಗಳಿಗೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ತಮ್ಮ ದೀನತೆ ಮತ್ತು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಅವರು ದೇವರನ್ನು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟಾಗ, ಆತನ ಪ್ರವಾದಿಗಳಿಗೆ ದರ್ಶನಗಳು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವು; ಅವು ಭವಿಷ್ಯದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟವು—ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವರ ಪತನ, ವಿಮೋಚಕನ ಆಗಮನ, ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪನೆ.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

ಉಲೈ ನದಿಯ ದರ್ಶನವು ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಎಂಬ “ಸತ್ಯ”ವೇ, ಆ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳ ಕುರಿತು ಅದು ಏನು ಮುನ್ನುಡಿದಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಉಲೈ ನದಿಯ ದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ “ವಿಷಯಗಳು” “ಪ್ರವಚನವನ್ನು ನೀಡುವದಲ್ಲಿಯೂ, ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ” “ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಿಂದ” “ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.” ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾದಿಗೆ ದರ್ಶನವು ದೊರೆಯುವಾಗ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರವಾದಿಯು ಗುರುತಿಸುವ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ಘಟನೆಗಳನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇವೆರಡೂ ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಲಿರುವದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಅವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಹಿಂದಿನ ವಾಕ್ಯಭಾಗವು ದಾನಿಯೇಲನು “ಏಳು ಕಾಲಗಳ” ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ.

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

ಪ್ರಕಟನೆ ಹನ್ನೊಂದರ ಮೂರೂವರೆ ದಿನಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಂಧನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಕರ್ತನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದನ್ನು ನೀಚವಾದುದರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವವರನ್ನು ದಾನಿಯೇಲನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ಕರ್ತನು ತಾನೇ ಅವರಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಚದುರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತನ್ನ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವರ “ಗಮನದ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ” ಎಂದರೆ “ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ದೇವರು.”

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ “ವಹಿಸುವಿಕೆ”ಯೂ, ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತನು “ರೂಪಿಸಿದ್ದ” ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂದೇಶದ “ರಚನೆ”ಗೆ ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಂಬುದೂ, ನಾವು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿರುವ ಮೊದಲ “ಸತ್ಯ”ವಾಗಿದೆ; ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಆ ಭಾಗವು, ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವು “ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದಂತೆ” ದೇವರ ಪ್ರಕಟಣೆಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯೆಶಾಯನು ಅವನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಯಾಕಂದರೆ ಯೆಶಾಯನು ಕ್ರಿಸ್ತನ “ಹೆಸರನ್ನು ಅದ್ಭುತಕರನು, ಆಲೋಚನಾಕಾರನು, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ದೇವರು, ನಿತ್ಯಪಿತ, ಸಮಾಧಾನದ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವರು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದನು. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ದೇವರು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಪಲ್ಮೋನಿ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅದರ ಅರ್ಥ ಅದ್ಭುತ ಸಂಖ್ಯಾಪರನು, ಅಥವಾ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುವವನು.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

ಆ “ಸತ್ಯಾಂಶ”ವು “ಪಾಲ್ಮೋನಿ” ಎಂಬ ನಾಮದ “ಅರ್ಥಸಂಬಂಧ”ವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಹೆಸರು ಪ್ರವಾದನೆಯ “ರಚನೆ” ಮತ್ತು “ರೂಪರೇಖೆ”ಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು, ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಮೂರನೆಯ “ಸತ್ಯಾಂಶ”ವೆಂದರೆ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತಾಧಾರ ಸ್ತಂಭವು ಅದೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು. ಮಿಲ್ಲರನ ಅತ್ಯುಜ್ಜ್ವಲ ಮಣಿಯು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿತು; ಆದಕಾರಣ ಈಗ ನೆರವೇರಿಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಉಳಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ ಮೇಲೆ ಆ “ಸತ್ಯಾಂಶ”ವು ಯಾವ “ಅರ್ಥಸಂಬಂಧ”ವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

ಮಿಲ್ಲರ್ ಅವರ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅವರ ಕೊಠಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾದಾಗ, ಅದು ಸೂರ್ಯದ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದು, ಮಿಲ್ಲರ್ ಅವರ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಇಡಲಾದಾಗ ಹೊಳೆದಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ತಂಭವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಉಲೈ ನದಿಯ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬೆಳಕನ್ನು ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಂಶ ಯಾವದು? 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗದಿದ್ದದ್ದು ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ? ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರು “ಈಗ ನೆರವೇರಿಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಉಲೈ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ “ಘಟನೆಗಳು” ಯಾವುವು?

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

ನಾವು ಈ ಮೊದಲ ಮೂರು ಸತ್ಯಗಳನ್ನು (ಉಲಾಯಿಯ ದರ್ಶನ, ಪಲ್ಮೋನಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕ್ರಿಸ್ತನು, ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತಾತ್ಮಕ ಸ್ತಂಭ) ನಿಷ್ಕಪಟವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದರೆ, ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ ನಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಒಂದು ಸರಳ ಪೂರ್ವಧಾರಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಸಂಯುಕ್ತ ಸತ್ಯಗಳು, ನೋಡಲು ಬಯಸುವವರಿಗೆ, 1798ರಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡ ಸಂದೇಶವು “ಕಾಲದ ಮೇಲೆ ತೂಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ” ಒಂದು ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಮುನ್ನುಡಿಯ ಕಾಲಪ್ರವಚನದ ಅಂಶವಿಲ್ಲದೆ ಮಿಲ್ಲರನ ಸಂದೇಶವೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ನಾಲ್ಕನೆಯ “ವಾಸ್ತವ”ವೆಂದರೆ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾದ ಒಂದು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಸಲುವಾಗಿ, ಹದಿಮೂರನೆಯ ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಸಂಖ್ಯಾಪರಿಗಣಕನಾಗಿ (Palmoni) ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ದರ್ಶನವು ಕೇವಲ ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ದಿನಗಳ ಅಂತ್ಯವಾಗಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22, 1844 ಅನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, Palmoni ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವ ದೇವರ ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣೀರಿನ ಎರಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲು ಪರಿಶ್ರಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪಿತಕಥೆಗಳ ಭಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂಥೊಂದು ರುಚಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅದು ಕೆರಳುವ ಕಿವಿಗಳಿರುವ ಅಶಿಕ್ಷಿತರನ್ನು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ತಂಭಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸತ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸದವರಾಗಿಯೇ ಇರಿಸಿಡುತ್ತದೆ.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> “ಇತರ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಅಡ್ವೆಂಟ್‌ ನಂಬಿಕೆಯ ಅಸ್ತಿವಾರವೂ ಕೇಂದ್ರಸ್ತಂಭವೂ ಆಗಿದ್ದ ವಚನವೇ ಇದು: ‘ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ದಿವಸಗಳವರೆಗೆ; ಆನಂತರ ದೇವಾಲಯವು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವದು.’ [Daniel 8:14.] ಇವು ಕರ್ತನ ಶೀಘ್ರ ಆಗಮನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಮಾತುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಈ ಪ್ರವಾದನೆಯು ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೇ ಮುನ್ನುಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಅವರ ಅತ್ಯುಜ್ವಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ಮಮತೆಯ ಆಶೆಗಳೂ ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದರು. ಈ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ದಿನಗಳು 1844ರ ಶರತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕ್ರೈಸ್ತಲೋಕದ ಉಳಿದವರಂತೆ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರೂ ಸಹ ಭೂಮಿಯೇ, ಅಥವಾ ಅದರ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗವೇ, ಆ ದೇವಾಲಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವಾಲಯದ ಶುದ್ಧೀಕರಣವೆಂದರೆ ಕೊನೆಯ ಮಹಾದಿನದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣವೆಂದು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಇದು ಎರಡನೆಯ ಆಗಮನದ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು ಎಂದೂ ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದಕಾರಣ ಕ್ರಿಸ್ತನು 1844ರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವನು ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> “ಆದರೆ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲವು ಕಳೆಯಿತು, ಮತ್ತು ಕರ್ತನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ವಿಫಲವಾಗಲಾರದೆಂದು ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು; ಪ್ರವಾದನೆಯ ಕುರಿತು ಅವರ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲೇ ದೋಷವಿರಬೇಕು; ಆದರೆ ತಪ್ಪು ಎಲ್ಲಿತ್ತು? ಅನೇಕರು, 2300 ದಿನಗಳು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂದು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಈ ಕಷ್ಟದ ಗೂಡನ್ನು ಅವಿವೇಕದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಅವರು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಪ್ರವಾದನಾ ದಿನಗಳು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬೆಂಕಿಯ ಮೂಲಕ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಆತನು ಬರಲಿಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ, ಆ ದಿನಗಳು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿರಲಾರವು ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು.”

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> “ಈ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಪ್ರವಾದನಾ ಕಾಲಾವಧಿಗಳ ಹಿಂದಿನ ಗಣನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. 2300 ದಿನಗಳು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 457ರ ಶರತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ತಕ್ಷಸ್ತ್ರನು ಹೊರಡಿಸಿದ ಆಜ್ಞೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಆರಂಭಬಿಂದುವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ದಾನಿಯೇಲ 9:25–27ರಲ್ಲಿ ಆ ಅವಧಿಯ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳ ಅನ್ವಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತತೆ ಇತ್ತು. ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತು ವಾರಗಳು, ಅಂದರೆ 2300 ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲ 483 ವರ್ಷಗಳು, ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದ ಮೆಸ್ಸೀಯನ ತನಕ ತಲುಪಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಕ್ರಿ.ಶ. 27ರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮವೂ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಿಂದಾದ ಅಭಿಷೇಕವೂ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿತು. ಎಪ್ಪತ್ತನೆಯ ವಾರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೆಸ್ಸೀಯನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮದ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಕ್ರಿ.ಶ. 31ರ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟನು. ಎಪ್ಪತ್ತು ವಾರಗಳು, ಅಂದರೆ 490 ವರ್ಷಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಜನಾಂಗವು ಅವನ ಶಿಷ್ಯರ ಹಿಂಸೆಗೈಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಅಪೋಸ್ತಲರು ಕ್ರಿ.ಶ. 34ರಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಜನರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದರು. ಹೀಗೆ 2300 ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲ 490 ವರ್ಷಗಳು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ನಂತರ, 1810 ವರ್ಷಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕ್ರಿ.ಶ. 34ರಿಂದ 1810 ವರ್ಷಗಳು 1844ರ ತನಕ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತವೆ. ‘ಆಗ,’ ಎಂದು ದೂತನು ಹೇಳಿದನು, ‘ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳವು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವುದು.’ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಮುಂಚಿನ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆಗಳು ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೆರವೇರಿದ್ದವು. ಈ ಗಣನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, 1844ರಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವೂ ಸಮ್ಮತವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ದಿನಗಳು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಾದರೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ತಳ್ಳುವುದೂ, ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನೆಯ ಅಸಂದಿಗ್ಧ ನೆರವೇರಿಕೆಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.”

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> “ಆದರೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಮಹಾ ಅಡ್ವೆಂಟ್ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದನು; ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಆತನ ಶಕ್ತಿಯೂ ಮಹಿಮೆಯೂ ಸಂಗಡಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿರಾಶೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳಲು, ಸುಳ್ಳು ಹಾಗೂ ಮತಾಂಧ ಉತ್ಸಾಹವೆಂದು ನಿಂದಿಸಲ್ಪಡಲು ಆತನು ಅನುಮತಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ವಾಕ್ಯವು ಸಂದೇಹ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವಂತೆ ಆತನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅನೇಕರೂ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳ ಕುರಿತು ತಾವು ಮೊದಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅದನ್ನಾಧರಿಸಿದ ಆ ಚಳವಳಿಯ ಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪರಿಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯಗಳೂ ದೇವರ ಆತ್ಮನ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಯ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾದನೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತಾವು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಸದುಪಯುಕ್ತ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಂದು ಅವರು ನಂಬಿದರು; ಈಗಾಗಲೇ ಪಡೆದಿದ್ದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ, ಅದೇ ಬೈಬಲ್ ಅಧ್ಯಯನದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದೂ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಅವರು ಗಣಿಸಿದರು. ಗಂಭೀರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಯಾವುದೆಂದು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಪರಿಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳ ತಮ್ಮ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮೀಪದಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟರು.” The Great Controversy, 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿರುವ ಅದೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, “ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮೀಪವಾದ ಅಧ್ಯಯನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ” ಎಂದು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, *The Great Controversy*ಯ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮುಂದಿರುತ್ತಾರೆ: ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ತನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಎಂದರೆ, ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷದ ಪ್ರವಾದನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಐದು ಪ್ರವಾದನೆಗಳೇ ಎಂದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ದಾವೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ಪ್ರವಾದನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ವಿಷಯದ “ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮೀಪವಾದ ಅಧ್ಯಯನ”ವು, ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಎಂಬ ಪದವು, 1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರಂದು ನೆರವೇರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಎರಡು ಪ್ರವಾದನೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

ಗಬ್ರಿಯೇಲನು ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ, ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಭಾಗವಾಗಿರುವ, ಐದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ “ಬೀದಿಗಳನ್ನೂ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ ಸಂಕಟಕರ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುವುದು.” ಎರಡನೆಯದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 457 ಎಂಬ ಆರಂಭಬಿಂದುವಿನಿಂದ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ಎಂಭತ್ತ್ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಂಭವಿಸಿದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ಮೂರನೆಯದು ಅವರ ಶಿಲುಬೆಗೆರಿಸಲ್ಪಡುವಿಕೆ; ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಯೆಹೂದ್ಯ ಜನಾಂಗಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುವಾರ್ತೆ ಅನ್ಯಜನರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಐದನೆಯದು—ಹೌದು, ಐದನೆಯದೇ—ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆ, 1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರಂದು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಹಿಂದಿನ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆಗಳು 1844ರ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಹಾಗಾದರೆ, 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಎಂಬ ಬಹುವಚನದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು Sister White ಬಳಸಿದಾಗ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇರುವ ಉತ್ತರವನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “ದೇವಜನರು ಆನಂದಭರಿತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕರ್ತನನ್ನು ಎದುರುನೋಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು. ಆದರೆ ದೇವರು ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದನು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ತಪ್ಪನ್ನು ಆತನ ಕೈ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಕರ್ತನಿಗಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದವರು ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ; ಸಮಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಪಾಂಡಿತ್ಯಶಾಲಿಗಳೂ ಸಹ ಅದನ್ನು ಕಾಣುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾದರು. ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರು ಒಂದು ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದನು. ಕಾಲವು ಕಳೆಯಿತು; ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಿಗಾಗಿ ಆನಂದಭರಿತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಎದುರುನೋಡಿದ್ದವರು ದುಃಖಿತರಾಗಿ ನಿರುತ್ಸಾಹಗೊಂಡರು; ಆದರೆ ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೆ, ಭಯದಿಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದವರು, ಆತನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸದ ಹೊರಾಂಗಿಕ ಒಪ್ಪಿಗೆಯು ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಜೀವನವನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲದ ಕಳೆಯುವಿಕೆಯು ಅಂಥ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಲೆಕ್ಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ದುಃಖಿತ, ನಿರಾಶರಾದವರನ್ನು ಮೊದಲು ತೊರೆದು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದವರೂ ಇವರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ತಿರುಗಿಹೋಗುವವರನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವ ತನಿಖಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು.”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> “ಯೇಸು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಪರಲೋಕದ ಸೇನೆಯು, ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಮಧುರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ಹಾತೊರಿದವರ ಕಡೆಗೆ ಕರುಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಯೂಳ್ಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಅವರ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ತಾಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ದೂತರು ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರಲೋಕದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದವರು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟರು; ಏಕೆಂದರೆ ಆತನು ಪರಲೋಕದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಬೆಳಕನ್ನು ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದದರಿಂದ ದೇವರ ಕೋಪವು ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿತು. ತಮ್ಮ ಕರ್ತನು ಏಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ನಿರಾಶರಾದ ಆ ನಂಬಿಗಸ್ತರು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಗಳನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಪುನಃ ತಮ್ಮ ಬೈಬಲಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕರ್ತನ ಕೈ ತೆಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಗಳು 1844ರವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಗಳು 1843ರಲ್ಲಿ ಮುಗಿದವು ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಅವರು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ, ಅವು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಕಂಡರು.” Early Writings, 235–237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

“ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಎಂದರೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು 1843 ರವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದ, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ “1844 ರವರೆಗೆ ತಲುಪಿದ” ಆ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳೇ” ಆಗಿದ್ದವು. 1844 ರವರೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಆ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು” ಮೂರು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಫಲಕಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆ ಮೂರು ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವಧಿ 1844 ಅನ್ನು ಕೇವಲ “ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ”; ಉಳಿದ ಎರಡು ಅವಧಿಗಳು 1844 ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22 ರವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ಮೂವತ್ತೈದು ದಿನಗಳು 1844 ರ ಅತಿ ಮೊದಲ ದಿನದವರೆಗೆ ತಲುಪಿದವು; ಆಗ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಹಬಕ್ಕೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ 2 ರಲ್ಲಿಯೂ, ಮತ್ತಾಯ 25 ರಲ್ಲಿರುವ ಹತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ಉಪಮೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಳಂಬಕಾಲವು ಆರಂಭವಾಯಿತು.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ದಿನಗಳು 1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರವರೆಗೆ ತಲುಪಿದವು; ಮತ್ತು ಯೆಹೂದದ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯದ ವಿರುದ್ಧದ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬ ಪ್ರವಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐದು ನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡವು. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹದಿಮೂರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪಲ್ಮೋನಿ ತನ್ನನ್ನು ಅದ್ಭುತ ಸಂಖ್ಯಾಕಾರನಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಅವನು ಮುಂದಿಟ್ಟ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ “ರಚನೆ” ಮತ್ತು “ವಿನ್ಯಾಸ”ದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಗೊಂಡ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದವು.

We will begin to consider these truths further in the next article.

ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವೆವು.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪಾಠವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ‘ಇದೇ ನಿತ್ಯಜೀವ,’ ಎಂದು ಆತನು ಹೇಳಿದನು, ‘ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಏಕೈಕ ಸತ್ಯದೇವರೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮತ್ತು ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.’ ಆದರೆ ಸೈತಾನನು ಮಾನವರ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಾ, ಇದನ್ನು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿರಿ, ಆಗ ನೀವು ದೇವರಂತೆ ಆಗುವಿರಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮೋಸಕಾರಕ ತರ್ಕಗಳಿಂದ ಅವನು ಆದಾಮ ಮತ್ತು ಹವ್ವರನ್ನು ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯಪಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅತಿಕ್ರಮಣಕ್ಕೂ ಅವಿಧೇಯತೆಯಿಗೂ ದಾರಿಯಾದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದನು. ಮತ್ತು ಅವನ ಕಪಟತರ್ಕವು ಏದನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದುದನ್ನೇ ಇಂದಿಗೂ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಆತನು ತನ್ನ ಸಭೆಯ ಅಸ್ತಿವಾರವಾಗಿ ದೀನರಾದ ಮೀನುಗಾರರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು. ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಈ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಆತನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವರ ಸೀಮಿತ ಗ್ರಹಿಕೆ ಆತನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ವಿಧಿಸಿತು. ಅವರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮತ್ತು ಫರಿಸಾಯರ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಆದಕಾರಣ ಅವರು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದದಲ್ಲಿನ ಬಹುಭಾಗವು ಅಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿದ್ದರೂ, ಆತನು ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಬಹಳವನ್ನು ಅವರು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರು.”

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ಈ ಕಾಲದ ಧರ್ಮವಾದಿಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಭ್ರಾಂತಿಪೂರ್ಣ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವವರಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆದದರಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ನೀಡಲ್ಪಡುವ ಶಿಕ್ಷಣದೊಂದಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು ಅವಿಶ್ವಾಸಿ ಲೇಖಕರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅವರು ಯುವಕರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಯುವಕರಿಗಾಗಲಿ ವೃದ್ಧರಿಗಾಗಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮಂಡಿಸಬಾರದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಾವು ಯಾವ ವಿಧದ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನಾಗಲಿ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ತಾವು ಯಾವ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕೊಯ್ಯಬೇಕಾಗುವುದೋ ಅದನ್ನಾಗಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles