Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

ದಾನಿಯೇಲನ ಗ್ರಂಥ - ನೂರ ಅರವತ್ತೈದನೇದು

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಜರಿದಾರದ ಅನಾವರಣ: ಮಹಾನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‌ನಿಂದ ಆಧುನಿಕ ರೋಮದವರೆಗೆ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

ಈಗ ನಾವು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮಹಾನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ಮರಣದ ನಂತರ ನಡೆದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸೋಣ; ಅದು ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಿಂದ 1798ರ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> ಅವನು ಏಳಿಬಂದಾಗ ಅವನ ರಾಜ್ಯವು ಒಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಆಕಾಶದ ನಾಲ್ಕು ಗಾಳಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ವಿಭಾಗಿಸಲ್ಪಡುವದು; ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ಸಂತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರದು, ಅವನು ಆಳಿದ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಕಾರವೂ ಇರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ರಾಜ್ಯವು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಸಿಗುವದು. ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನು ಬಲಿಷ್ಠನಾಗುವನು; ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಧಾನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗುವನು; ಅವನು ಅವನಿಗಿಂತಲೂ ಬಲವಂತನಾಗಿ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುವನು; ಅವನ ಪ್ರಭುತ್ವವು ಮಹಾ ಪ್ರಭುತ್ವವಾಗಿರುವದು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಯಾಕಂದರೆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನ ಮಗಳು ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಳು; ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಬಾಹುವಿನ ಬಲವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳು; ಅವನೂ ನಿಲ್ಲಲಾರನು, ಅವನ ಬಾಹುವೂ ಉಳಿಯದು; ಆದರೆ ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವಳು, ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದವರೂ, ಅವಳನ್ನು ಹೆತ್ತವನೂ, ಈ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದವನೂ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಅವಳ ಬೇರುಗಳ ಕೊಂಬೆಯೊಂದರಿಂದ ಒಬ್ಬನು ಅವಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಏಳುವನು; ಅವನು ಸೈನ್ಯದೊಡನೆ ಬಂದು ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮವಹಿಸಿ ಜಯಿಸುವನು; ಅವರ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ಅವರ ಪ್ರಧಾನರನ್ನು, ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಬಂಗಾರವೂ ಆದ ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿ ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವನು; ಮತ್ತು ಅವನು ಉತ್ತರದ ಅರಸನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳು ಉಳಿಯುವನು. ಹೀಗೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವನು. ದಾನಿಯೇಲ 11:4–9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಮಹಾನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ರಾಜ್ಯವು ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ, ಆ ಪೂರ್ವ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಆಧಿಪತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದವರು ಕೊನೆಗೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿ ಕುಸಿದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ಪೂರ್ವ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತೊಂದು ಉತ್ತರ ಭಾಗವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆದ ಹೋರಾಟವು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಇವರ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ ನಂತರ, ಆ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ಪ್ರತೀಕಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯದಾದ್ಯಂತ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

ಐದನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವನು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಉತ್ತರದ ರಾಜನೂ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅವನ ರಾಜ್ಯವು ಇನ್ನೂ ವಿಶಾಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಆರನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಉತ್ತರದ ರಾಜ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಶಾಂತಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಲು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಹೀಗೆ ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ, ಕುಟುಂಬಬಂಧದ ಮೂಲಕ ಅವರ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದೃಢೀಕರಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ, ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಬಂದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ, ಆ ಮೈತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

ಕೊನೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯು ಒಬ್ಬ ಗಂಡು ಶಿಶುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ; ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಹೊಸ ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ತನ್ನ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಮೂಲ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಕೂಡಲೆ, ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅವಳು ಉತ್ತರದ ರಾಜನನ್ನೂ, ಅವನ ದಕ್ಷಿಣದ ವಧುವನ್ನೂ, ಅವಳ ಮಗುವನ್ನೂ, ಅವಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಗುಪ್ತೀಯ ಪರಿವಾರವನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಮೂಲ ಹೆಂಡತಿಯು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನೂ ಅವಳ ಮಗುವನ್ನೂ ಕೊಂದ ಈ ಕೃತ್ಯವು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕ್ರೋಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಹೋದರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

ದಕ್ಷಿಣದ ಸೈನ್ಯವು ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ಅರಸನನ್ನು ಕೊಲೆಮಾಡಿದ್ದ ಮೊದಲ ಪತ್ನಿ, ಅವನ ದಕ್ಷಿಣದ ವಧು ಹಾಗೂ ಮಗು ಬಳಿಕ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ಆಳುವ ಅರಸನಾಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದ ಮೂಲ ಪತ್ನಿಯ ಮಗನು ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಿಂದಿನ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜ್ಯವು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದ ಕೆಲವು ಐಗುಪ್ತೀಯ ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಗ್ರಹಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಿಂದ ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಬಂಧಿತ ಉತ್ತರದ ಅರಸನು ಕುದುರೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಊರಿಯ ಸ್ಮಿತ್ ಈ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೀಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> “‘ವಚನ 6. ಮತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಒಂದಾಗುವರು; ಯಾಕಂದರೆ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನ ಮಗಳು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುಳು; ಆದರೆ ಅವಳು ಭುಜದ ಬಲವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾರಳು; ಅವನೂ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಲ್ಲನು, ಅವನ ಭುಜವೂ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವಳು, ಅವಳನ್ನು ಕರೆತಂದವರೂ, ಅವಳನ್ನು ಜನ್ಮನೀಡಿದವನೂ, ಈ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದವನೂ ಸಹ.’”

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> “ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಿರಿಯದ ರಾಜರ ನಡುವೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದವು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಎರಡನೆಯ ರಾಜ ಪ್ಟೊಲೆಮಿ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಸ್ ಮತ್ತು ಸಿರಿಯದ ಮೂರನೆಯ ರಾಜ ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ಥಿಯೋಸ್ ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಹೀಗೆ ಇತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ಶಾಂತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಅದರ ಷರತ್ತಾಗಿ ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ಥಿಯೋಸ್ ತನ್ನ ಮೊದಲಿನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಲಾವೋಡಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವಳ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ಟೊಲೆಮಿ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಸ್‌ನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಬೆರೆನೈಸೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರಂತೆ ಪ್ಟೊಲೆಮಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಆಂಟಿಯೋಕಸನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದು, ಅವಳೊಡನೆ ಅಪಾರವಾದ ವರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> “‘ಆದರೆ ಅವಳು ಭುಜದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳು;’ ಅಂದರೆ, ಆಂಟಿಯೋಕಸದ ಬಳಿಯ ಅವಳ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ನೆರವೇರಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ಬಳಿಕ, ಪ್ರೇಮೋನ್ಮಾದದ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಲಾವೊದಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ರಾಜದರ್ಬಾರಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದನು. ಆಗ ಪ್ರವಾದನೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ‘ಅವನೂ [ಆಂಟಿಯೋಕಸ್] ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಲ್ಲನು, ಅವನ ಭುಜವೂ,’ ಅಥವಾ ವಂಶವೂ ಅಲ್ಲ. ಲಾವೊದಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೂ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿತಳಾದಾಗ, ಆಂಟಿಯೋಕಸದ ಚಂಚಲ ಸ್ವಭಾವದ ನಿಮಿತ್ತ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ, ಬೆರೆನಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕರೆಯುವನೋ ಎಂಬ ಭಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು; ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಸಂಭವನೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತಡೆಯುವ ಭದ್ರತೆ ಅವನ ಮರಣಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ವಿಷಕೊಡಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಬೆರೆನಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಅವನ ಸಂತಾನವೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಲಾವೊದಿಕೆ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಕುಶಲತೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿದಳು, ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮಗನಾದ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕ್ಯಾಲಿನಿಕಸ್‌ಗಾಗಿ ಭದ್ರಪಡಿಸಿದಳು.”

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> “ಆದರೆ ಅಂತಹ ದುಷ್ಟತೆ ಬಹುಕಾಲ ದಂಡನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯಲಾರದೆಂದು ಪ್ರವಾದನೆಯು ಮುಂದುವರೆದು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ, ಮುಂದಿನ ಇತಿಹಾಸವೂ ಅದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> “‘ಪದ್ಯ 7. ಆದರೆ ಅವಳ ಬೇರುಗಳ ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಏಳುವನು; ಅವನು ಸೈನ್ಯದೊಡನೆ ಬಂದು ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ ಜಯಿಸುವನು. 8. ಮತ್ತು ಅವರ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಅವರ ಪ್ರಧಾನರನ್ನೂ, ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಚಿನ್ನವೂ ಆದ ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಸೆರೆಹಿಡಿದು ಈಜಿಪ್ಟಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವನು; ಮತ್ತು ಅವನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳು ಉಳಿಯುವನು. 9. ಹೀಗಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವನು.’”

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> ಬೆರೆನೀಕೆಯೊಡನೆ ಅದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ಕೊಂಬೆಯು ಅವಳ ಸಹೋದರನಾದ ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಯೂರ್ಗೇಟೆಸ್ ಆಗಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಸ್‌ನ ನಂತರ ಐಗುಪ್ತ ರಾಜ್ಯದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಏರಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಬೆರೆನೀಕೆಯ ಮರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ತೀರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉರಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಒಂದು ಅಪಾರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ದೇಶದ ಮೇಲೆ, ಅಂದರೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಲಾವೋದೀಕೆಯೊಡನೆ ಸಿರಿಯದಲ್ಲಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕ್ಯಾಲಿನಿಕಸ್‌ನ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದನು. ಮತ್ತು ಅವನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಜಯಶಾಲಿಯಾದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಸಿರಿಯ, ಕಿಲಿಕಿಯ, ಯೂಫ್ರಟೀಸ್‌ನ ಆಚೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಮತ್ತು ಬಹುತೇಕ ಸಮಸ್ತ ಏಷ್ಯಾವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ದಂಗೆಯು ಎದ್ದಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್‌ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ದೋಚಿ, ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ತಲಾಂತಗಳ ಬೆಳ್ಳಿ, ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಬಿಸೀಸ್ ಹಿಂದೆ ಐಗುಪ್ತದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪರ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಐಗುಪ್ತಿಯರು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದವರಾಗಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಬಂಧಿತ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸೂಚಕವಾಗಿ ಪ್ಟೋಲೆಮಿಗೆ ಯೂರ್ಗೇಟೆಸ್, ಅಂದರೆ ಉಪಕಾರಕನು, ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ನೀಡಿದರು.

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> “ಇದು, ಬಿಷಪ್ ನ್ಯೂಟನ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜೆರೋಮ್‌ನ ವಿವರಣೆಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಇದೇ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುವ ಲೇಖಕರು ಇನ್ನೂ ಲಭ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಲಾಓಡಿಸೆ ಆಂಟಿಯೋಕಸನನ್ನು ಕೊಂದು, ಅವನ ನಂತರ ಬೆರೆನಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಗುವನ್ನೂ ಕೊಂದದ್ದರಿಂದ, ಆ ಹತ್ಯೆಗಳ ಪ್ರತೀಕಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಸ್‌ನ ಮಗನಾದ ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಸಿರಿಯಾಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ, ಲಾಓಡಿಸೆಯನ್ನು ಕೊಂದು, ಬಾಬಿಲೋನಿನವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದನು ಎಂದು ಆಪಿಯನ್ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಾಲಿಬಿಯಸ್‌ನಿಂದ ನಾವು ತಿಳಿಯುವುದೇನೆಂದರೆ, ಯೂಎರ್ಗೇಟೀಸ್ ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಪ್ಟೋಲೆಮಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರಿ ಬೆರೆನಿಕೆಗೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡುದರಿಂದ ಬಹಳ ಕೆರಳಿಕೊಂಡು, ಸೈನ್ಯಸಹಿತ ಸಿರಿಯಾಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಕುದುರಿಬಂದು, ಸೆಲ್ಯೂಕಿಯಾ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಈಜಿಪ್ತಿನ ರಾಜರ ಸೇನಾ ದಳಗಳು ನಂತರ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಈ ರೀತಿ ಅವನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪೊಲ್ಯಾಯನಸ್ ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಯುದ್ಧವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಸಮರವಿಲ್ಲದೆ ಟೋರಸ್ ಪರ್ವತದಿಂದ ಭಾರತವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ದೇಶದ ಅಧಿಪತಿಯಾದನು ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅವನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಗನ ಬದಲು ತಂದೆಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜಸ್ಟಿನ್ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಗೃಹಕಲಹದ ಕಾರಣದಿಂದ ಪ್ಟೋಲೆಮಿಯನ್ನು ಈಜಿಪ್ತಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಕರೆದಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಅವನು ಸೆಲ್ಯೂಕಸದ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಅಧಿಪತ್ಯಪ್ರದೇಶದೊಳಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು, ಪ್ರವಾದಿಯು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ. ಮತ್ತು ಅವನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳು ಜೀವಿಸಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕಾಲ್ಲಿನಿಕಸ್ ನಿಷ್ಕಾಸಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತನು; ಮತ್ತು ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಯೂಎರ್ಗೇಟೀಸ್ ಅವನಿಗಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬದುಕಿದನು.” ಉರಿಯ ಸ್ಮಿತ್, Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

ರೋಮಿನ ಒಂದು ಪ್ರವಾದ್ಯಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಉತ್ತರದ ರಾಜನದ್ದೂ ಸಹ, ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‌ನ ವಿಭಜಿತ ರಾಜ್ಯದ ಅನಂತರದ ಮೊದಲ ಉತ್ತರದ ರಾಜನು, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 316ರಿಂದ 312ರವರೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನಾದ ಟೊಲೆಮಿಯನಿಗೆ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ನಿಕೇಟರ್ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಐದನೇ ವಚನವು ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” ಟೊಲೆಮಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಸೇನಾಧಿಪತಿ (ಅವನ ಅಧಿಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು) ಇದ್ದನು; ಅವನು ಟೊಲೆಮಿಗಿಂತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗುವದಕ್ಕೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಐದನೇ ವಚನದ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯಾಂಶವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” ಟೊಲೆಮಿಯನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯಾದ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಮೊದಲ ಉತ್ತರದ ರಾಜನಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಉತ್ತರದ ರಾಜನಾಗಲು, ಅವನು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಪ್ರದೇಶವು ಪೂರ್ವವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 301ರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು. ನಂತರ ಅವನು ಪಶ್ಚಿಮವನ್ನು (ಅದು ಕ್ಯಾಸ್ಸಾಂಡರ್‌ನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯ ವಶದಲ್ಲಿತ್ತು) ಕ್ರಿ.ಪೂ. 286ರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದನು; ತದನಂತರ ಅವನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 281ರಲ್ಲಿ ಲೈಸಿಮಾಕಸ್ಸನ್ನು ಜಯಿಸಿದಾಗ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೂರನೆಯ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೂ ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 281ರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

ನಂತರ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಶಾಂತಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 252ರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 246ರಲ್ಲಿ, ಬೆರೆನಿಕೆ (ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜಕುಮಾರಿ), ಅವಳ ಮಗ, ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಮಸ್ತ ಪರಿವಾರವು ಮರಣಕ್ಕೊಳಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅದರ ಬಳಿಕ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಲಾವೊಡೀಕೆಯ ಮಗನಾದ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕ್ಯಾಲಿನಿಕಸ್‌ನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ತನ್ನೊಡನೆ ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಕುದುರೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತನು. ಉತ್ತರದ ಮೊದಲ ರಾಜನ ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 281ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 246ರವರೆಗೆ ಇತ್ತು; ಅದು ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತರದ ಮೊದಲ ರಾಜನು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು. ಪೇಗನ್ ರೋಮವೂ ಸಹ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿತು [Daniel 8:9 ನೋಡಿ], ಮತ್ತು ಪಾಪಲ್ ರೋಮವು ಸಹ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿತು [Daniel 7:20 ನೋಡಿ]. ಆಧುನಿಕ ರೋಮವೂ ಸಹ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತದೆ [Daniel 11:40–43 ನೋಡಿ].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

ಒಮ್ಮೆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದ ನಂತರ, ಉತ್ತರದ ಮೊದಲ ರಾಜನು ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆಳಿದನು. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ನಂತರ, ಅನ್ಯಜನರ ರೋಮ್ ಒಂದು “ಕಾಲ” (ಮೂರು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು) ಆಳಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ನಂತರ, ಪಾಪಪರ ರೋಮ್ “ಒಂದು ಕಾಲ, ಕಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಕಾಲ” (ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು) ಆಳಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ನಂತರ, ಆಧುನಿಕ ರೋಮ್ ಒಂದು ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳು (ಹಾಗೂ “ಒಂದು ಗಂಟೆ” ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ) ಆಳುವುದು.

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರು ನಮಗೆ, “ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸದ ಬಹುಭಾಗವು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿದೆ” ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಳಿಕ ಅವರು ಮೂವತ್ತೊಂದರಿಂದ ಮೂವತ್ತಾರನೇ ವಚನಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, “ಈ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುವು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಸಭೆಯ ರೋಮನು (ನಾಶಮಾಡುವ ಅಸಹ್ಯವಸ್ತು) ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ “ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ”, ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದು “ಅನೇಕ ದಿನಗಳ”ವರೆಗೆ (ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡೂ ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು) ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತದೆ; 1798ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ “ಕೋಪ” ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ. ಮೂವತ್ತೊಂದರಿಂದ ಮೂವತ್ತಾರನೇ ವಚನಗಳ ಇತಿಹಾಸವು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಆ ಇತಿಹಾಸವು ಐದರಿಂದ ಒಂಬತ್ತನೇ ವಚನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ವರೂಪಿತವಾಗಿತ್ತು.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

ಕ್ರಿ.ಪೂ. 281ರಲ್ಲಿ ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಉತ್ತರದ ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದದ್ದು 538ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆರಡೂ ಭೌಗೋಳಿಕವಾದ ಮೂರು ಅಡ್ಡಿಗಳ ಜಯಿಸುವಿಕೆಯ ಸಮಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಸಿಂಹಾಸನಾರೋಹಣವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾಪಪೀಠದ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ: ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳು, ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳು, ಒಂದು ಕಾಲ, ಕಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಕಾಲ, ಒಂದು ಅವಧಿ, ಮತ್ತು ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳು. ಸೆಲ್ಯೂಕಸನ ಆಳ್ವಿಕೆ ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತೈದರ ದಶಮಾಂಶ, ಅಥವಾ ದಶಾಂಶ, ಮೂರುವರೆ. ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ದಶಮಾಂಶವನ್ನು “ಮೂರು-ಬಿಂದು-ಐದು” (3.5) ವರ್ಷಗಳೆಂದೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. “ಮೂರುವರೆ” ಎಂಬುದು ಪಾಪಪೀಠದ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಅವಧಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

1798ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಾದ ನೆಪೋಲಿಯನ್ ಬೊನಪಾರ್ಟ್ (“ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಪುತ್ರ” ಎಂಬ ಅರ್ಥ) ತನ್ನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಪೋಪನನ್ನು ಬಂಧಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಪಾಪಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಗಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ, 1799ರಲ್ಲಿ, ಪೋಪನು ದೇಶನಿರ್ಬಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಮರಣಹೊಂದಿದನು; ಅದೇ ರೀತಿ, ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಿಂದ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಉತ್ತರದ ಮೊದಲ ಅರಸನೂ ಮರಣಹೊಂದಿದನು. ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕಾಲಿನಿಕಸ್ ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಕುದುರೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತನು. ಮೃಗದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದವನು ಪೋಪನೇ ಆಗಿದ್ದನು. ಆ ಮೃಗವು ತನ್ನ ಸೈತಾನಿಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಪೋಪನು ಬಳಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು. 1798ರಲ್ಲಿ ಆ ಮೃಗವು ಸಂಹಾರಗೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಮೃಗದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಆಳಿದ ಪೋಪನು ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಮರಣಹೊಂದಿದನು. ಸೆಲ್ಯೂಕಸ್ ಕಾಲಿನಿಕಸ್ ಕುದುರೆಯಿಂದ—ತಾನು ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದ ಮೃಗದಿಂದ—ಬಿದ್ದು ಸತ್ತನು. 1798 ಮತ್ತು 1799ರಲ್ಲಿ ಪಾಪಸಿಯ ಬಂಧನವು, ಉತ್ತರದ ಮೊದಲ ಅರಸನ ಬಂಧನದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿರೂಪಿತವಾಗಿತ್ತು.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನ ಕೋಪವು ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ವಿರುದ್ಧ ಏಳಲು ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಡೆದುಹೋದ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿತ್ತು; ಇದನ್ನು ಬೆರೆನೀಕೆಯ (ದಕ್ಷಿಣದ ವಧು) ತಳ್ಳಿಹಾಕಲ್ಪಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಲಾವೊದಿಕೇಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮರಣದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. 1797ರಲ್ಲಿ ನಪೋಲಿಯನ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪಾಪೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಇಟಲಿಯ ಅಂಕೋನಾದ ಟೊಲೆಂಟಿನೊ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣದ ಹೆಸರು ಇಡಲಾಯಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. 1798ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಪೋಪರನ್ನು ಬಂಧಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾರಣ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ತನ್ನ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಹರಡಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

ನಪೋಲಿಯನ್‌ನ ಜನರಲ್ ಡುಫೋಟ್ 1797ರಲ್ಲಿ ರೋಮಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು; ಅಂದು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಸರ್ಕಾರವಾದ ಡೈರೆಕ್ಟರಿಯು ಕಳುಹಿಸಿದ ಫ್ರೆಂಚ್ ದಂಡಯಾತ್ರಾ ಪಡೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿದ್ದನು. ರೋಮಿನಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ಡುಫೋಟ್‌ನ ಹಾಜರಾತಿಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಇಟಲಿಗೆ ನಡೆದ ಫ್ರೆಂಚ್ ದಂಡಯಾತ್ರೆಯ ಉದ್ದೇಶವು, ಇಟಾಲಿಯನ್ ಉಪಖಂಡದಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಪಡೆಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದ, ಅಲ್ಪಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದ ಉಪರಾಜ್ಯವಾದ ರೋಮನ್ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚರು ಯೂರೋಪಿನಾದ್ಯಂತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಚಳವಳಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದಲ್ಲದೆ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಹರಡುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ರಾಜತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

ರೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಡುಫೋಟ್‌ನ ಹಾಜರಾತಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪೋಪ್ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಅರಿಸ್ಟೋಕ್ರಾಟರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಂರಕ್ಷಣಾವಾದಿ ಗುಂಪುಗಳ ವಿರೋಧವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದವು. 1797ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಪೋಪ್ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರ ನಡುವಿನ ಮುಖಾಮುಖಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ಡುಫೋಟ್ ಹತ್ಯೆಗೆ ಒಳಗಾದನು; ಹೀಗೆ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಪೋಪ್‌ನನ್ನು ಬಂಧಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನೆಪೋಲಿಯನ್ ಜನರಲ್ ಬೆರ್ತಿಯರ್‌ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ನೆಪ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ದಕ್ಷಿಣದ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ಅರಸರ ನಡುವಿನ ಭಂಗಗೊಂಡ ಶಾಂತಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು, ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರದ ಅರಸನು ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಿಂದ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

ಎಂಟನೆಯ ವಚನವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಅವರ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ, ಅವರ ಪ್ರಧಾನರೊಡನೆ, ಅವರ ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಬಂಗಾರವೂ ಆದ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾತ್ರೆಗಳೊಡನೆ, ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವನು.” ಈ ವಚನದ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ಟೋಲೇಮಿ ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಹಿಂದೆ ಅವರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನೂ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಐಗುಪ್ತೀಯರು ಅವನಿಗೆ “ಯೂಎರ್ಗೇಟಿಸ್” (ಉಪಕಾರಕನು) ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಕ್ರಿ.ಶ. 1798ರಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚರ ಕೈಯಿಂದ ರೋಮ್ ದೋಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ದಾಖಲೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಸೈನಿಕ ಕಾವಲಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಐನೂರು ವಾಹನಗಳು ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

ಆ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಶಿಲ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಯುಗದ ಚಿತ್ರಗಳು ಸೇರಿದ್ದುವು; ಟೋಲೆಂಟಿನೋ ಒಪ್ಪಂದದ ಭಂಗಗೊಂಡ ಶಾಂತಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಅವನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, ಮತ್ತು Tiber ಹಾಗೂ Nile ನ ಮಹಾಕಾಯ ಮೂರ್ತಿಗಳು; Raphael ಅವರ ಟೇಪೆಸ್ಟ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian ಅವರ Santa Conversazione; ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳು ಸೇರಿದ್ದುವು. 1807ರಲ್ಲಿ ಉದ್ಘಾಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲೂವ್ರ್‌ನ Musee Napoleonian ನಲ್ಲಿ ಈ ಕಳವಳಗೊಂಡ ಖಜಾನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅದು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೇ. ಪ್ಟೋಲೆಮಿ ಈಜಿಪ್ತದವರ ಖಜಾನೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ರೋಮಿನಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟ ಖಜಾನೆಗಳನ್ನು ನೆಪೋಲಿಯನ್‌ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

ಐದನೇ ವಚನದಿಂದ ಒಂಬತ್ತನೇ ವಚನದವರೆಗೆ, ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ 1798 ಮತ್ತು 1799ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿದೆ. ಅವು ಮுப்பತ್ತೊಂದನೇ ವಚನದಿಂದ ಮுப்பತ್ತಾರನೇ ವಚನದವರೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಮ್ ಮೂರು ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಅದರ ಅಂತಿಮ ಸಬಲೀಕರಣವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಹತ್ತನೇ ವಚನವು 1989ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> ಆದರೆ ಅವನ ಪುತ್ರರು ಪ್ರಚೋದಿತರಾಗಿ, ಮಹಾ ಬಲಗಳ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮೂಹವನ್ನು ಸೇರಿಸುವರು; ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬಂದು, ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಉಕ್ಕಿ, ದಾಟಿಹೋಗುವನು; ನಂತರ ಅವನು ಮರಳಿ ಬಂದು, ತನ್ನ ಕೋಟೆಯವರೆಗೂ ಪ್ರಚೋದಿತರಾಗುವನು. ದಾನಿಯೇಲ 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

ಹತ್ತನೇ ವಚನದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೆರವೇರಿಕೆ 1989ನೇ ವರ್ಷವನ್ನು ಪ್ರತಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನವು ರೋನಾಲ್ಡ್ ರೇಗನ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ರಹಸ್ಯ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಪೆರೆಸ್ಟ್ರೊಯ್ಕಾದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸೋವಿಯತ್ ಯೂನಿಯನ್ (USSR) ವಿಲೀನಗೊಂಡ ನಂತರ, “ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ದಾಟಿ ಹೋಗಿ” “ಅದರ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗಿ”, ಅದರ ಕೋಟೆಯಾದ (ರಷ್ಯಾ) ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಅವನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವನು; ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ರಥಗಳೊಡನೆ, ಕುದುರೆಸವಾರರೊಡನೆ, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ನೌಕೆಗಳೊಡನೆ ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಬರುವನು; ಅವನು ದೇಶಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿ ದಾಟಿಹೋಗುವನು. ದಾನಿಯೇಲ 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

ಹತ್ತನೇ ವಚನದ ಇತಿಹಾಸವು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 246ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನನ್ನು ಜಯಿಸಿದುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀಕಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ 1798ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಉತ್ತರದ ರಾಜನನ್ನು ಜಯಿಸಿದುದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪ್ರತೀಕಾರವನ್ನೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಲವತ್ತನೇ ವಚನವು 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಆಗ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು (ನಾಸ್ತಿಕ ಫ್ರಾನ್ಸ್) ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಗೆ (ಪಾಪೀಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ) ಮಾರಕ ಗಾಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ಅದು 1989ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಪತನದೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರಿತು. 1798ರ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲವನ್ನು ನಲವತ್ತನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ, “ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಅವನಿಗೆ ತಳ್ಳುವನು” ಎಂಬ ವಾಕ್ಯಾಂಶದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಚನದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ “ದ್ವಿಬಿಂದು” (:) 1989ರ ಮುಂದಿನ “ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲವನ್ನು” ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. “ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ರಥಗಳೊಡನೆ, ಅಶ್ವಾರೋಹಿಗಳೊಡನೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ನೌಕೆಗಳೊಡನೆ ಸುಂಟರಗಾಳಿಯಂತೆ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಬರುವನು; ದೇಶಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಉಕ್ಕಿ ದಾಟಿಹೋಗುವನು.”

We will continue this study in the next article.

ಈ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> “ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರಂಗಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜನಾಂಗಕ್ಕೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ; ಇದರಿಂದ ಅದು ‘ಕಾವಲುಗಾರನೂ ಪರಿಶುದ್ಧನೂ’ ಎಂಬಾತನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು. ಪ್ರವಾದನೆ ಲೋಕದ ಮಹಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳಾದ—ಬಾಬಿಲೋನು, ಮೇದೋ-ಪಾರಸಿಕ, ಗ್ರೀಸು, ಮತ್ತು ರೋಮ್—ಇವುಗಳ ಉದಯ ಮತ್ತು ಪತನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಸಂಗಡ, ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜನಾಂಗಗಳ ಸಂಗಡ ನಡೆದಂತೆಯೇ, ಇತಿಹಾಸವು ತಾನೇ ತಾನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅವಧಿಯಿತ್ತು; ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ವಿಫಲವಾಯಿತು; ಅದರ ಮಹಿಮೆ ಮಂಕಾಯಿತು; ಅದರ ಶಕ್ತಿ ದೂರವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಆಕ್ರಮಿಸಿತು....”

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> “ಪವಿತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ಜನಾಂಗಗಳ ಉದಯ ಮತ್ತು ಪತನದಿಂದ, ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ವೈಭವವು ಎಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯಹೀನವೆಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬಾಬೆಲು, ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ವೈಭವ ಸಮೇತ—ಅದರ ಸಮಾನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಲೋಕವು ಆ ಬಳಿಕ ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ—ಅಂದಿನ ಜನರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸ್ಥಿರವೂ ಶಾಶ್ವತವೂ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವೈಭವ—ಎಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿದು ಹೋಗಿದೆ! ‘ಹೊಲದ ಹೂವಿನಂತೆ’ ಅದು ನಾಶವಾಯಿತು. ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿವಾರವನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿರದ ಎಲ್ಲವೂ ಹೀಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತನ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವುದೂ, ಆತನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದೂ ಆದದ್ದೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು. ಆತನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೇ ನಮ್ಮ ಲೋಕವು ತಿಳಿದಿರುವ ಏಕೈಕ ಅಚಲವಾದವುಗಳು.” ಶಿಕ್ಷಣ, 177, 184.

Back to Articles