Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-One

ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕ - ನೂರು ಅರವತ್ತೊಂದು

Rome’s Role in Establishing the Vision of Bible Prophecy: A Detailed Examination of Daniel Chapter Eleven

ಬೈಬಲ್ ಪ್ರವಾದನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ಪಾತ್ರ: ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಒಂದು ವಿವರವಾದ ಪರಿಶೀಲನೆ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ದರ್ಶನವು, ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಗಳ ಎಲ್ಲಾ ದರ್ಶನಗಳಿಗೂ ಮುಖ್ಯ ಉಲ್ಲೇಖಬಿಂದುವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ದರ್ಶನವು ರೋಮದ ಸಂಕೇತದ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನ ವಿರುದ್ಧ ಅನೇಕರೂ ಏಳಿಬರುವರು; ನಿನ್ನ ಜನರಲ್ಲಿರುವ ದರೋಡೆಕೋರರೂ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಅವರು ಬೀಳುವರು. ದಾನಿಯೇಲನು 11:14.

Jones addresses the previous verse as follows:

ಜೋನ್ಸ್ ಅವರು ಹಿಂದಿನ ವಚನವನ್ನು ಹೀಗೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ:

> “When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

> “ಅಮೋರಿಯರು ತಮ್ಮ ಅಧರ್ಮದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದೇವರ ಜನರಾದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇಸ್ರಾಯೇಲು ಅನ್ಯಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅಧರ್ಮದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತಾವೂ ತುಂಬಿದಾಗ, ದೇವರು ಬಾಬಿಲೋನಿನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಏಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಂಡನು. ಬಾಬಿಲೋನು ತನ್ನ ಅಧರ್ಮದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತುಂಬಿದಾಗ, ಆ ಅಧಿಕಾರವು ಪರ್ಷ್ಯರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪರ್ಷ್ಯರ ದುಷ್ಟತೆಯಿಂದ ದೂತನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆಗ ಗ್ರೀಷ್ಯದ ಪ್ರಧಾನನು ಬಂದು ಅದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕುತ್ತಾನೆ.”

> “And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

> “ಮತ್ತು ಗ್ರೀಸ್‌ನ ಅಧಿಕಾರವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು? ಅದು ಯಾವಾಗ ಮುರಿಯಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು? ‘ಅಪರಾಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೋಷದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ.’ ಆ ಜನಾಂಗವು ತನ್ನ ಅಧರ್ಮದ ಅಳತೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರೆಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆನಂತರ ಅಧಿಕಾರವು ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ದಾನಿಯೇಲ 11:14ರಿಂದ ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಅದು ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರವು ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ‘ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನ ವಿರುದ್ಧ ಅನೇಕರೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವರು; ನಿನ್ನ ಜನರಲ್ಲಿ ದರೋಡೆಗಾರರ ಪುತ್ರರೂ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಅವರು ಬೀಳುವರು.’ ಈ ಜನಾಂಗವನ್ನು ದರೋಡೆಗಾರರ ಜನಾಂಗವೆಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ—ಪಾಠ್ಯದ ಅಂಚುಕುರಿಪು ಹೇಳುವಂತೆ, ದರೋಡೆಗಾರರ ಪುತ್ರರು.”

> “These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

> “ಇವರಿಗೇ ಈಗ ರಾಜ್ಯವು ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ?—‘ದೋಚುವವರ ಮಕ್ಕಳಾದವರು ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು.’ ಈ ಜನಾಂಗವು ರಂಗಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಗ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ ದರ್ಶನದ ಒಂದು ಮಹಾ ಗುರಿಯಾದುದು, ದೇವರು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಿಗೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ನೀಡಿರುವ ದರ್ಶನದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಗಡಿ-ಗುರುತಾದುದು.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

ರೋಮಿನ ಶಕ್ತಿ “ರಂಗಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅದು, ಅದು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ” … “ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ದೇವರು ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ನೀಡಿರುವ ದರ್ಶನರೇಖೆಯನ್ನು” ಎಂದು ಜೋನ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳು ಬೋಧಿಸಿದಂತೆ, ಇಂದಿನ ಲವೊದಿಕಾಯ ಸಭೆಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಸಹ ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು ಎಂದರೆ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 175ರಿಂದ 164ರವರೆಗೆ ಆಳಿದ ಸೆಲ್ಯೂಕಿಡ್ ರಾಜನಾದ ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ಎಪಿಫಾನೆಸ್ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಸೆಲ್ಯೂಕಿಡ್ ವಂಶದ ಸದಸ್ಯನಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಮಹಾನದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಭಂಗದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಗ್ರೀಕ್ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ಎಪಿಫಾನೆಸ್‌ನ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು 1843ರ ಪಯೋನಿಯರ್ ಚಾರ್ಟ್ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

ಚಾರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ಸಿನ ಉಲ್ಲೇಖವು ದೇವರ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಲದ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರ ಸುಳ್ಳು ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಅದೇ ಬೋಧನೆಯೇ ಈಗ ಲವೋದಿಕೀಯನ್ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಸುಳ್ಳು ಬೋಧನೆಯಾಗಿದೆ. “ದೇವರು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ದೃಷ್ಟಿರೇಖೆಯನ್ನು” ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಭೌಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯೇ ರೋಮವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮಹತ್ವದ ಆಳವನ್ನು ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನೋ ಎಂಬುದು ಸಂಶಯಾಸ್ಪದ; ಆದರೆ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ರೋಮವೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

> ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೈಕೊಳ್ಳುವವನು ಧನ್ಯನು. ನಾಣ್ಣುಡಿಗಳು 28:14.

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸೊಲೊಮೋನನು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಹೀಬ್ರೂ ಪದವು ಸೊಲೊಮೋನನ ನೀತಿವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಅದೇ ಪದವಾಗಿದೆ. ದರ್ಶನವು ಜೀವ-ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಆ “ದರ್ಶನ”ವು ರೋಮಿನ ಸಂಕೇತದ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಪದವು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾದ ಅದೇ ಪದವಾಗಿದೆ.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> ನಾನು ನನ್ನ ಕಾವಲಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವೆನು, ಗೋಪುರದ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು; ಆತನು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳುವನೋ ಅದನ್ನು ನೋಡಲು, ಮತ್ತು ನಾನು ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಏನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾದಿರುವೆನು. ಆಗ ಯೆಹೋವನು ನನಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೀಗೆಂದನು: ದರ್ಶನವನ್ನು ಬರೆಯು, ಅದನ್ನು ಫಲಕಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ಮಾಡು, ಓದುಗನು ಓಡುತ್ತಾ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ. ಯಾಕಂದರೆ ದರ್ಶನವು ಇನ್ನೂ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದೆ; ಆದರೆ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಾತಾಡುವುದು, ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ತಡವಾದರೂ ಅದರಿಗಾಗಿ ಕಾಯು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬರುವುದು, ತಡವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಬಕ್ಕೂಕ 2:1–3.

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

ಮೊದಲನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿನ “ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ “ವಿವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು” ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ದೂತರ ಚಳವಳಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಗೋಪುರದ ಮೇಲೆ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾವಲುಗಾರನು ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಆಗಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೇತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದ ವಾದವಿವಾದದಲ್ಲಿ ತಾನು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದಾಗ, ರೋಮದ ಸಂಕೇತದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಈ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ, ಮಿಲ್ಲರೈಟರು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಈ ಮೂರು ವಚನಗಳ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ 1843ರ ಪಯನೀರ್ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಾಗ, ತಾವು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದ ವಾದವಿವಾದದ ಹೃದಯಭಾಗವನ್ನೇ ಅವರು ಸೂಚಿಸಿದರು. ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರವು ಆಂಟಿಯೋಕಸ್ ಎಪಿಫಾನೆಸ್ ಎಂಬ ಮೂರ್ಖವಾದ ವಾದಕ್ಕೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಉಲ್ಲೇಖವು ಹಬಕ್ಕೂಕ ಅಧ್ಯಾಯ ಎರಡರ ವಾದವಿವಾದವನ್ನೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಆ ಚಾರ್ಟ್ “ಕರ್ತನ ಹಸ್ತದಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಬಾರದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು; ಆದಕಾರಣ, ಚಾರ್ಟ್ ಮೇಲಿನ ಆ ವಾದವಿವಾದದ ಉಲ್ಲೇಖವು ದೇವರ ಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ಬಂದದ್ದಾಗಿತ್ತು.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

1844ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 19ರಂದು ಉಂಟಾದ ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆಯೇ ಹಬಕ್ಕೂಕನಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತಾಯನ ಹತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ದೃಷ್ಟಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ತಡವಾಗುವ ಕಾಲವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಆ ಎರಡು ಪ್ರವಾದನೆಗಳು ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೆರಡಿನೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು; ಅಲ್ಲಿ ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದರ್ಶನದ ಫಲವು ನೆರವೇರುವ ಒಂದು ಕಾಲಾವಧಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. “ದರ್ಶನ” ಎಂಬ ಆ ಪದವೇ ನಾವು ಈಗ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಇಬ್ರಿಯ ಪದವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಜೋನ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಅವನು ಸರಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ: “ರೋಮ್ ರಂಗಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆಗ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಅಂಶವು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ; ದರ್ಶನದ ಒಂದು ಮಹತ್ತಾದ ಉದ್ದೇಶವಾದ ಅಂಶವು, ದೇವರು ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸರ್ವಕಾಲಕ್ಕೂ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ದರ್ಶನದ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಮೈಲುಗಲ್ಲಾದ ಅಂಶವು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.” ರೋಮ್ ದೇವರ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಚನೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆಧಾರವೇ ರೋಮ್ ಆಗಿದೆ.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತಿಮ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, “ಈ ಪ್ರವಾದನೆಯ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿರುವ ಇತಿಹಾಸದ ಬಹುಭಾಗವು ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಈಗಾಗಲೇ ನೆರವೇರಿದ್ದ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇತಿಹಾಸಗಳು ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತಿಮ ವಚನಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತಿಮ ವಚನಗಳ ವಿಷಯವು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಧುನಿಕ ರೋಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದಕಾರಣ, ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುವ ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇತಿಹಾಸಗಳು ರೋಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಇತಿಹಾಸಗಳಾಗಿವೆ.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಮ್ (ಉತ್ತರದ ಅರಸು) ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಲವತ್ತನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಅದು ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನನ್ನು (1989ರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟ), ಮಹಿಮೆಯ ದೇಶವನ್ನು (ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವನ್ನು), ಮತ್ತು ಐಗುಪ್ತವನ್ನು (ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನು) ಜಯಿಸುತ್ತದೆ. ದಾನಿಯೇಲ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯ ರೋಮ್ ಆಗಿನ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಲೋಕವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ತದನಂತರ ಪಾಪೀಯ ರೋಮ್ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

ಅನ್ಯಜನರ ರೋಮ್ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಅಧಿಕಾರಾರೋಹಣದ ವಿಷಯವು ಹದಿನಾರನೇ ವಚನದವರೆಗೆ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ರಾಜ್ಯವು ದೇವರ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯದ ಪರಿಪೂರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಆದರೆ ಆ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಾಗಿ ಏಕೀಕೃತಗೊಂಡವು, ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು ಅಥವಾ ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ಉದಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಚರ್ಚಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯಗಳು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜರ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ರಾಜ್ಯದ ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

ಹದಿನೈದನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ರಾಜರು ಇನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಹದಿನಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ರೋಮನು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆ ವಚನವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಬರುವವನು,” ಅಂದರೆ, ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ರೋಮನು ಬಂದಾಗ, ಉತ್ತರದ ರಾಜನು ರೋಮನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗುವನು. ರೋಮನು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಹದಿನಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ರೋಮನು ಯೂದದ ಮಹಿಮೆಯ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹದಿನೇಳನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ರೋಮನು “ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯದ ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸುವನು.” ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದ ಉತ್ತರದ ರಾಜನನ್ನು ಅವನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ನಂತರ ಯೂದವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ಆಮೇಲೆ ಐಗುಪ್ತಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

> ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಅನೇಕರೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವರು; ನಿನ್ನ ಜನರೊಳಗಿನ ದರೋಡೆಕೋರರೂ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಅವರು ಬೀಳುವರು. ಆಗ ಉತ್ತರದ ಅರಸನು ಬಂದು ಮುತ್ತುಗೋಡೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅತಿ ಬಲವಾದ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವನು; ದಕ್ಷಿಣದ ಭುಜಬಲವು ತಡೆಯಲಾರದು, ಅವನ ಆಯ್ಕೆಯ ಜನರೂ ತಡೆಯಲಾರರು; ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಬಲವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಬರುವವನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಾಡುವನು, ಅವನ ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲಲಾರರು; ಮತ್ತು ಅವನು ಮಹಿಮೆಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವನು, ಅದು ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುವುದು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯದ ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸುವನು, ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರೂ ಅವನ ಸಂಗಡಿರುವರು; ಹೀಗೆ ಅವನು ಮಾಡುವನು; ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡುವನು, ಅವಳನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ; ಆದರೆ ಅವಳು ಅವನ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ದಾನಿಯೇಲನು 11:14–17.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

ಈ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿರುವ ಜಯವು ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಾಗಿದೆ.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಿಂದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು ಹೊರಬಂದಿತು; ಅದು ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೂ, ಪೂರ್ವದ ಕಡೆಗೂ, ಸುಂದರ ದೇಶದ ಕಡೆಗೂ ಅತಿಯಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ದಾನಿಯೇಲ 8:9.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

ಒಂಬತ್ತನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು ಪೌರಾಣಿಕ ರೋಮವಾಗಿದ್ದು, ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹದಿನಾಲ್ಕರಿಂದ ಹದಿನೇಳರವರೆಗೆ ಇರುವ ವಚನಗಳಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ, ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಪೌರಾಣಿಕ ರೋಮವು ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಘಟಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂಬತ್ತನೇ ವಚನವು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಘಟಕಗಳು ದಕ್ಷಿಣ (ಐಗುಪ್ತ), ಪೂರ್ವ (ಸೂರ್ಯ, ಉತ್ತರದ ರಾಜ) ಮತ್ತು ಸುಂದರ ದೇಶ (ಯೆಹೂದಾ) ಆಗಿದ್ದವು. ಹದಿನಾರು ಮತ್ತು ಹದಿನೇಳನೇ ವಚನಗಳ ಇತಿಹಾಸವು, ನಲವತ್ತರಿಂದ ನಲವತ್ತಮೂರರವರೆಗೆ ಇರುವ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೂರು ಹಂತಗಳ ಜಯದ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಈ ಪ್ರವಾದನೆಯ ನೆರವೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿರುವ ಇತಿಹಾಸದ ಬಹುಭಾಗವು ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು.”

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ಈಜಿಪ್ಟ್ ಉತ್ತರದ ಅರಸನಾದ ಅಂಟಿಯೋಕಸನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾರದೇ ಇದ್ದರೂ, ಈಗ ಅವನ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬಂದ ರೋಮನ್ನರ ಎದುರು ಅಂಟಿಯೋಕಸನೂ ನಿಲ್ಲಲಾರದೆ ಹೋದನು. ಏಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನು ಯಾವ ರಾಜ್ಯಗಳೂ ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 65ರಲ್ಲಿ ಪೊಂಪೇಯನು ಅಂಟಿಯೋಕಸ್ ಏಷ್ಯಾಟಿಕಸ್‌ನಿಂದ ಅವನ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಸಿರಿಯಾವನ್ನು ರೋಮನ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸಿರಿಯಾವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯು ಪವಿತ್ರ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಭಸ್ಮಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 162ರಲ್ಲಿ ರೋಮವು ದೇವರ ಜನರಾದ ಯೆಹೂದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಿಂದ ಸಂಬಂಧಿತವಾಯಿತು; ಆ ದಿನಾಂಕದಿಂದ ಅದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 63ರವರೆಗೆ ಅದು ಯಥಾರ್ಥ ವಿಜಯದ ಮೂಲಕ ಯೂದಾಯದ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಆಗ ಅದು ಕೆಳಗಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> “ಪಾಂಟಸ್‌ನ ರಾಜನಾದ ಮಿಥ್ರಿದಾತೇಸದ ವಿರುದ್ಧದ ತನ್ನ ಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಪಾಂಪೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಯೂದಾಯದ ಕಿರೀಟಕ್ಕಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು, ಹೈರ್ಕೇನಸ್ ಮತ್ತು ಅರಿಸ್ತೋಬುಲಸ್, ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ವ್ಯವಹಾರವು ಪಾಂಪೇನ ಮುಂದೆ ಬಂದಿತು; ಅರಿಸ್ತೋಬುಲಸಿನ ಹಕ್ಕುಹೊಂದಿಕೆಗಳ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಗ್ರಹಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅರೇಬಿಯಾಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಯಾತ್ರೆಯ ನಂತರದವರೆಗೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪನ್ನು ಮುಂದೂಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು; ಆಗ ತಾನು ಹಿಂದಿರುಗಿ, ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವೂ ಯುಕ್ತವೂ ಆಗಿರುವಂತೆ ಅವರ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಇತ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುವೆನೆಂದು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಪಾಂಪೇನ ನಿಜವಾದ ಮನೋಭಾವಗಳನ್ನು ಅರಿತ ಅರಿಸ್ತೋಬುಲಸ್, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಯೂದಾಯಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಉಗ್ರವಾದ ಪ್ರತಿರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ತಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಕಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಿರೀಟವನ್ನು, ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯಗಳಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ವಶದಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅವನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದನು. ಪಾಂಪೇ ಆ ಪರಾರಿಯಾದವನನ್ನು ನಿಕಟವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಅವನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರಿಸ್ತೋಬುಲಸ್ ತನ್ನ ಕೈಗೊಂಡ ಮಾರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಹೊರಬಂದು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧೀನತೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ವಾಗ್ದಾನಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಪಾಂಪೇ, ಆ ಹಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸೈನಿಕರ ಒಂದು ದಳದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಗಬೀನಿಯಸನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್-ಜನರಲ್ ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಬಾಗಿಲುಗಳು ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು; ಮತ್ತು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದಿಂದ ನಗರವು ಆ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು.”

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದಂಡವಿಲ್ಲದೆ ತಾನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಲು ಅವಕಾಶಕೊಡದೆ, ಪೊಂಪೇಯನು ತನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಬಂಧನದಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅರಿಸ್ಟೋಬುಲಸನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಂಕೋಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ವಿರುದ್ಧ ಕುದುರಿದನು. ಅರಿಸ್ಟೋಬುಲಸದ ಪಕ್ಷಸ್ಥರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ಇದ್ದರು; ಹಿರ್ಕಾನಸದ ಪಕ್ಷಸ್ಥರು ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಕೆಂದು ಇದ್ದರು. ನಂತರದವರು ಬಹುಮತದಲ್ಲಿದ್ದು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಪೊಂಪೇಯನಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ಪ್ರವೇಶ ದೊರೆಯಿತು. ಆಗ ಅರಿಸ್ಟೋಬುಲಸದ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ದೇವಾಲಯದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಷ್ಟೋ ದೃಢರಾಗಿದ್ದರೋ, ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪೊಂಪೇಯನು ಅಷ್ಟೇ ದೃಢನಾಗಿದ್ದನು. ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಒಡೆತ ಉಂಟುಮಾಡಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಸ್ಥಳವು ಕತ್ತಿಯ ಅಗ್ರಬಲದಿಂದ ವಶಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ನಡೆದ ಭೀಕರ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೈವಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಯಾಜಕರು, ಶಾಂತ ಹಸ್ತದಿಂದಲೂ ಅಚಂಚಲ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ರೂಢಿಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ದೃಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಂಹಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವರ ಸ್ವಂತ ರಕ್ತವೇ ಅವರ ಬಲಿಗಳ ರಕ್ತದೊಂದಿಗೆ ಕಲಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಆ ಉಗ್ರ ಗದ್ದಲದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಅವರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> “ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಪೊಂಪೇಯನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿ, ಅನೇಕ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನು ಯೂದಾಯದ ಅಧಿಕಾರವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಸಿರಿಯದ ಅಧಿಕಾರವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಜಯದ ಮೂಲಕ ಯೆರೂಸಲೇಮು ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದು ‘ಮಹಿಮೆಯ ನಾಡನ್ನು’ ತನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವ ತನಕ ಆಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು.”

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> “‘ಪದ್ಯ 17. ಅವನು ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯದ ಬಲಸಹಿತ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೆಟ್ಟಗಿಡುವನು; ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸ್ಥರೂ ಅವನ ಸಂಗಡಿರುವರು; ಹೀಗೆ ಅವನು ಮಾಡುವನು: ಮತ್ತು ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊಡುವನು, ಅವಳನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸುತ್ತಾ; ಆದರೆ ಅವಳು ಅವನ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.’”

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

> “ಈ ವಚನಕ್ಕೆ ಬಿಷಪ್ ನ್ಯೂಟನ್ ಮತ್ತೊಂದು ವಾಚನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಂತಿದೆ; ಹೀಗಿದೆ: ‘ಅವನು ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸುವನು.’ 16ನೇ ವಚನವು ನಮ್ಮನ್ನು ರೋಮನ್ನರಿಂದ ಸಿರಿಯಾ ಮತ್ತು ಯೂದಾಯದ ಜಯದವರೆಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ರೋಮ್ ಈಗಾಗಲೇ ಮ್ಯಾಸಿಡೋನಿಯನ್ನೂ ಥ್ರೇಸನ್ನೂ ಜಯಿಸಿತ್ತು. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನ ‘ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದುದೆಲ್ಲ ಈಗ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಇನ್ನೂ ರೋಮದ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧೀನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದಕಾರಣ ಆ ಅಧಿಕಾರವು ಈಗ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿತು.” ಉರೀಯ ಸ್ಮಿತ್, Daniel and the Revelation, 258–260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

ಈ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಗಮನಿಸಿರುವಂತೆ, ದಾನಿಯೇಲ 11ರ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತೊಂದುನೇ ವಚನಗಳು ನಲವತ್ತು ಮತ್ತು ನಲವತ್ತೊಂದುನೇ ವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತೊಂದುನೇ ವಚನಗಳ ಇತಿಹಾಸವೂ ಮೂರು ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕುವ ಕಾರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

> ನಾನು ಆ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಗೋ, ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂತು; ಅದರ ಮುಂದೆ ಮೊದಲನೆಯ ಕೊಂಬುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು, ಇಗೋ, ಆ ಕೊಂಬಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳೂ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಬಾಯಿಯೂ ಇದ್ದವು. … ಮತ್ತು ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಹತ್ತು ಕೊಂಬುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮತ್ತೊಂದರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಅದರ ಮುಂದೆ ಮೂರು ಕೊಂಬುಗಳು ಬಿದ್ದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ; ಅಂದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ, ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಯಿಯಿದ್ದ, ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕೊಂಬಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ. ದಾನಿಯೇಲನು 7:8, 20.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟು, ಒಂಬತ್ತನೇ ವಚನವು ಪೇಗನ್ ರೋಮನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಜಯಗಳಿಸುವಿಕೆಯ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆಯೇ, ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಸಹ (ಹೆರೂಲಿ, ಆಸ್ಟ್ರೋಗೋಥರು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಂಡಲ್‌ಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದು) ಪಾಪಲ್ ರೋಮನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಜಯಗಳಿಸುವಿಕೆಯ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತು. ಆ ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳು ದಾನಿಯೇಲ ಹನ್ನೊಂದರ ನಲವತ್ತರಿಂದ ನಲವತ್ತಮೂರರವರೆಗೆ ಇರುವ ವಚನಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಮೂರು ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಘಟನೆ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತೊಂದನೇ ವಚನಗಳ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

> “‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

> “‘ವಚನ 8. ನಾನು ಆ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಗೋ, ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು ಮೇಲೇರಿತು; ಅದರ ಮುಂದೆಯೇ ಮೊದಲಿನ ಕೊಂಬುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು ಇಗೋ, ಈ ಕೊಂಬಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಕಣ್ಣುಗಳಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಮಹತ್ವದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿ ಇತ್ತು.’”

> “Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

> “ದಾನಿಯೇಲನು ಆ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಚಲನೆಯ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು (ಮೊದಲಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ, ನಂತರ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಿಷ್ಠವಾಯಿತು) ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ತಾನೇ ಮೇಲೇಳಿತು. ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಇತರ ಕೆಲವು ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟು, ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮುಂದೆಯೇ ಮೂರು ರಾಜ್ಯಗಳು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವು. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬು, ಮುಂದೆ ನಾವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಹೊಂದುವಂತೆ, ಪಾಪಾಧಿಕಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮುಂದೆಯೇ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮೂರು ಕೊಂಬುಗಳು ಹೆರೂಲಿ, ಆಸ್ಟ್ರೋಗೋಥರು, ಮತ್ತು ವಾಂಡಲರು ಆಗಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಅವು ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಧಿಪತ್ಯದ ಬೋಧನೆಗೂ ಹಕ್ಕುಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಆದ್ದರಿಂದ ರೋಮಿನ ಬಿಷಪ್ಪನ ಸಭೆಯ ಮೇಲಿನ ಪರಮಾಧಿಪತ್ಯಕ್ಕೂ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದವು.”

> “And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

> “ಮತ್ತೂ ‘ಈ ಕೊಂಬಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳೂ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿಯೂ ಇವೆ,’ ಎಂಬಲ್ಲಿ, ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪೋಪೀಯ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರ ವರ್ಗದ ಚಾತುರ್ಯ, ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಿತ್ವ, ಕುತಂತ್ರ, ಮತ್ತು ದೂರದೃಷ್ಟಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿವೆ; ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿ ರೋಮ್‌ನ ಬಿಷಪ್‌ಗಳ ಅಹಂಕಾರಪೂರ್ಣ ಹಕ್ಕುದಾವೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

ರೋಮವೇ ಬೈಬಲ್ ಪ್ರವಾದನೆಯ ದರ್ಶನವನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ನೆರವೇರಿದ್ದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದ ಬಹುಭಾಗವು ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಕೊನೆಯ ಆರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಪೌರಾಣಿಕ ರೋಮನ್ನೂ ಪಾಪಾಧಿಕಾರ ರೋಮನ್ನೂ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಮೂರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಡೆತಡೆಗಳ ಜಯಗಾಥೆ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಎರಡು ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಗಳು ಆಧುನಿಕ ರೋಮವು ಮತ್ತೆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುವ ಕಾಲವನ್ನು ಆದರ್ಶರೂಪವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ರೋಮವೇ ಆ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪೌಲನು ಪಾಪಾಧಿಕಾರ ರೋಮವು ತನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

> ಯಾವ ವಿಧವಾಗಿಯೂ ಯಾರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸದಿರಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆ ಸಂಭವಿಸದೆ, ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು, ಅಂದರೆ ನಾಶದ ಮಗನು, ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳದೆ ಆ ದಿನವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದ್ದಕ್ಕೂ, ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವದ್ದಕ್ಕೂ ವಿರೋಧವಾಗಿ ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ತಾನೇ ದೇವನಾಗಿ ದೇವರ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾನೇ ದೇವನು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದಾಗ ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೀವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೋ? ಈಗ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತೆ ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ. 2 ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ 2:3–6.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

ಕ್ರಿ.ಶ. 538ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಬೈಬಲ್ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಐದನೇ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಪಾಪಾಸನವು ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಆರನೆಯ ವಚನವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅನೇಕರೂ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, “ಪಾಪಾಸನವು 538ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು” ಎಂಬುದನ್ನೇ ಪೌಲನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ಊಹಿಸುವರು. ಇದು ಸರಿಯಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಪೌಲನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದು ಕನಿಷ್ಠ ದ್ವಿತೀಯ ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಪೌಲನು, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾದಿಗಳಂತೆಯೇ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಂತ್ಯಕಾಲಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಪಾಸನವು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅವನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಯಾಕಂದರೆ ಪ್ರವಾದಿಯಾದ ಅವನು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದನು. ಸಾಲಿನ ಮೇಲೊಂದು ಸಾಲು; ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದವರು ನಾಶವಾಗುವರು; ಮತ್ತು ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿಯದೆ ಇರುವುದೇ. ರೋಮವೇ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಜೀವ-ಮರಣ ಸಂಬಂಧವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಪೌಲನು, ಇತರ ಪ್ರವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂತ್ಯಕಾಲಗಳ ರೋಮವಾಗಿರುವ ಪಾಪೀಯ ರೋಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು “ಅವನ ಕಾಲ” ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ರೋಮದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ “ಕಾಲ”ವೇ, ರೋಮ ಯಾವುದು ಮತ್ತು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು.

We will continue this study in the next article.

ಈ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.

> “The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

> “ಅಪೋಸ್ತಲ ಪೌಲನು, ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ ಬರೆದ ತನ್ನ ಎರಡನೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರದ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ದಾರಿತೋರುವ ಮಹಾ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದಿನವು ಬಾರದು ಎಂದು ಅವನು ಘೋಷಿಸಿದನು, ‘ಮೊದಲು ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯು ಸಂಭವಿಸದೆ, ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು, ನಾಶದ ಪುತ್ರನು, ಪ್ರಕಟವಾಗದೆ; ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದಕ್ಕಾಗಲಿ, ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕಾಗಲಿ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಿಂತು, ತನ್ನನ್ನು ಅವುಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವನು; ಹೀಗಾಗಿ ತಾನೇ ದೇವರೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ದೇವರ ಆಲಯದಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವನು.’ ಇದಲ್ಲದೆ, ಅಪೋಸ್ತಲನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರಿಗೆ, ‘ಅಧರ್ಮದ ರಹಸ್ಯವು ಈಗಲೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. 2 ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ 2:3, 4, 7. ಅಷ್ಟು ಪ್ರಾರಂಭದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಸಭೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಪಾಪಸಭೆಯ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ತಪ್ಪುಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡನು.

> “Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

> “ಸ್ವಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಗುಪ್ತತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೂ, ನಂತರ ಅದು ಬಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿ ಮನುಷ್ಯರ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸಿದಂತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ, ‘ಅಧರ್ಮದ ರಹಸ್ಯವು’ ತನ್ನ ಮೋಸಭರಿತ ಮತ್ತು ದೂಷಣಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿತು. ಬಹುತೇಕ ಅಗ್ರಾಹ್ಯವಾಗಿಯೇ ಅನ್ಯಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಕೊಂಡವು. ಅನ್ಯಧರ್ಮದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಸಭೆಯು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕ್ರೂರ ಹಿಂಸೆಗಳ ಕಾರಣ, ರಾಜಿ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಆತ್ಮವು ಕೆಲಕಾಲ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಿಂಸೆ ನಿಂತಾಗ, ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವು ರಾಜರ ಅರಮನೆಗಳಿಗೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತನೂ ಆತನ ಅಪೋಸ್ತಲರೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ವಿನಯಪೂರ್ಣ ಸರಳತೆಯನ್ನು ತೊರೆದು, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯ ಯಾಜಕರೂ ಆಡಳಿತಗಾರರೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆರ್ಭಟ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿತು; ಮತ್ತು ದೇವರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಾನವರ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿತು. ನಾಲ್ಕನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭಿಕ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾನ್‌ಸ್ಟಂಟೀನ್‌ನ ನಾಮಮಾತ್ರದ ಮತಾಂತರವು ಮಹಾ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ನೀತಿಯ ಒಂದು ರೂಪದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಲೋಕವು ಸಭೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಈಗ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಕಾರ್ಯವು ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಅನ್ಯಧರ್ಮವು ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದು ಜಯಶಾಲಿಯಾದಿತು. ಅದರ ಆತ್ಮವು ಸಭೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿತು. ಅದರ ಬೋಧನೆಗಳು, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು, ಮತ್ತು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವರ ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಆರಾಧನೆಯೊಳಗೆ ಒಳಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವು.”

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

> “ಅನ್ಯಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮಗಳ ಮಧ್ಯದ ಈ ರಾಜಿ, ಪ್ರವಾದನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಿಂತು ತಾನು ದೇವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿರುವವನಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ‘ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯ’ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಸುಳ್ಳು ಧರ್ಮದ ಆ ಮಹಾಕಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸೈತಾನದ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ತರ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ—ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಲು ಮಾಡಿದ ಅವನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಸ್ಮಾರಕವಾಗಿದೆ.” The Great Controversy, 49, 50.

Back to Articles