Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕ - ಒಂದು ನೂರು ಹದಿನೇಳು

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರ ಕಾನೂನಿನ ಅನಾವರಣ: ಪಲಾಯನಗೈಯುವ ಸೂಚನೆಯ ಒಂದು ರೂಪಕಾತ್ಮಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರಲಿರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನನ್ನು ಕ್ರಿ.ಶ. 66ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದ ರೋಮಿನ ಸೇನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ವರೂಪಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ “ಚಿಹ್ನೆ” ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ನೋಡಿದ್ದರೂ ಕಾಣದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ, ಕೇಳಿದ್ದರೂ ಕೇಳದ ಕಿವಿಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ವರ್ಗವನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “ಶಾಶ್ವತತೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ತೆರೆಯು ಎತ್ತಲ್ಪಡಲಿರುವುದು. ಈ ಗಂಭೀರ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಆತ್ಮಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಪೂರ್ಣ ಆರಾಮಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇರಲು ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಯಾವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಠಿಣಗೊಂಡಿವೆಯೇ? ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ನಾವು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯವೊಂದು ನಮಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲಾರವೋ ಅಥವಾ ಗ್ರಹಿಸಲಾರವೋ? ಸಹೋದರರೇ, ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದರೂ ನೋಡದವರೂ, ಕಿವಿಗಳಿದ್ದರೂ ಕೇಳದವರೂ ಆಗಿರುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನೀವು ಸೇರಿದವರೇ? ದೇವರು ತನ್ನ ಚಿತ್ತದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ? ಆತನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮೇಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕಳುಹಿಸಿರುವುದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ? ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತು ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯದ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ನೀವು ನಂಬುತ್ತೀರಾ, ದೇವರ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪುಗಳು ಜನರ ಮೇಲೆ ತೂಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ನೀವು ನಂಬುತ್ತೀರಾ, ಹಾಗಿದ್ದೂ ನೀವು ಇನ್ನೂ ಸುಖವಾಗಿ, ಆಲಸ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ, ಸುಖಾಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಿರಾ?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ಈಗ ದೇವರ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಧನವನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಲ್ಲ. ಪ್ರಾರಂಭದ ಶಿಷ್ಯರಂತೆಯೇ, ನಾವು ಸಹ ಬಿಕೋಲಾದ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ ಬಲಾತ್ಕರಿಸಲ್ಪಡುವ ಕಾಲವು ಬಹುದೂರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ರೋಮನ್ ಸೇನೆಗಳು ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆಹಾಕಿದುದು ಯೂದಾಯದ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗುವ ಸೂಚನೆಯಾಗಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಪಾಪೀಯ ಶಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಅಧಿಸೂಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶವು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾದೀತು. ಆಗ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಸಮಯವಾಗುವುದು; ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಪರ್ವತಗಳ ಮಧ್ಯದ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುವುದು.” Testimonies, volume 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರಲಿರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು, “ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಲು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಪರ್ವತಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿನ ನಿವೃತ್ತ ನಿವಾಸಗಳಿಗಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನೂ ತೊರೆಯುವದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು” ಇರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ (ಚಿಹ್ನೆ) ಆಗಿದೆ. ಲವೋದಿಕಾಯದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಮ್ ಬಹುಪಾಲು, ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟವು The Great Controversy ಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇದೆ. ಅದು ಮೂರು ವರ್ಷಾರ್ಧಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯಿಂದ ಪ್ರತಿರೂಪಿತವಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 66ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿದ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯೇ ಅದು; ಮತ್ತು ಅದು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರಲಿರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲ್ಪಡುವ “ಧ್ವಜ”ವನ್ನು ಪ್ರತಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಿಜವಾದ ನಾಶವು ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ಟೈಟಸ್‌ನಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಟೈಟಸ್‌ನ ಮುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕ್ರಿ.ಶ. 66ರಲ್ಲಿ ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್‌ನ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಯೇಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಅದರ ಆರಂಭದ ಮೂಲಕವೇ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯೇಸು ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ “ಸೂಚನೆ” ಟೈಟಸ್‌ನ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲ, ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್‌ನ ಆರಂಭಿಕ ಮುತ್ತಿಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದು ಆರಂಭದ ಮುತ್ತಿಗೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತ್ಯದ ಮುತ್ತಿಗೆ.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನೂ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಆತನ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ನಂಬಿದವರೆಲ್ಲರೂ ವಾಗ್ದತ್ತ ಸೂಚಕಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಕಾದುನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಯೆರೂಸಲೇಮು ಸೈನ್ಯಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ಕಂಡಾಗ,’ ಎಂದು ಯೇಸು ಹೇಳಿದರು, ‘ಅದಿನ ನಿರ್ಜನಗೊಳಿಸುವಿಕೆ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಆಗ ಯೂದಾಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗಲಿ; ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಹೊರಟುಹೋಗಲಿ.’ ಲೂಕ 21:20, 21. ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್‌ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದ ರೋಮನ್ನರು ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದ ನಂತರ, ತಕ್ಷಣದ ದಾಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಾಗಲೇ ಅವರು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟರು. ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಪ್ರತಿರೋಧದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮುತ್ತಿಗೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವರು ಶರಣಾಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೇ ಗೋಚರಿಸುವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ರೋಮನ್ ಸೇನಾಧಿಪತಿ ತನ್ನ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ದೇವರ ಕರುಣಾಮಯ ಪರಿಪಾಲನೆಯೇ ತನ್ನ ಸ್ವಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾದುನಿಂತಿದ್ದ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ವಾಗ್ದತ್ತ ಸೂಚಕಚಿಹ್ನೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಈಗ, ಇಚ್ಛಿಸುವವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ರಕ್ಷಕನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಕ್ರೈಸ್ತರ ಪರಾರಿಯನ್ನು ಯೆಹೂದ್ಯರೂ ರೋಮನ್ನರೂ ತಡೆಯದಂತೆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅಂಥ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಳಲ್ಪಟ್ಟವು. ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಅವನ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೈನ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡರು; ಹೀಗೆ ಎರಡೂ ಪಡೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದಾದ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ದೇಶವೂ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗುಡಾರಗಳ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಯೆಹೂದ್ಯರು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು; ಆದಕಾರಣ ದೇಶದಾದ್ಯಂತಿದ್ದ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಯಾವ ಅಡಚಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಪರಾರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲವರಾದರು. ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳವಾದ ಯೊರ್ದಾನಿನ ಆಚೆ ಪೆರೇಯ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆಲ್ಲಾ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದರು.” The Great Controversy, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

ಕ್ರಿ.ಶ. 66ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್‌ನಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಮುತ್ತಿಗೆ, ಆ ಇತಿಹಾಸದ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ “ಸೂಚನೆಯನ್ನು” ನೆರವೇರಿಸಿತು; ಆದರೆ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರಲ್ಲಿ ಟೈಟಸ್‌ನ ಮುತ್ತಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಯಾವ “ಸೂಚನೆಯನ್ನೂ” ಒದಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನವೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಆ ಅಂತಿಮ ಮುತ್ತಿಗೆ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಯಿತು; ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದಲ್ಲಿ “ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನವೂ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ,” ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದರು.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> ಸೆಸ್ಟಿಯಸ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಪಡೆಗಳು ಅವರ ಹಿಂಬದಿಯ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಉಗ್ರತೆಯಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದವು; ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಾಶವೇ ಸಂಭವಿಸುವಂತಾಯಿತು. ರೋಮನ್ನರು ತಮ್ಮ ಹಿಂತಿರುಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಬಹುತೇಕ ಯಾವುದೇ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕೊಳ್ಳೆಸಾಮಾನುಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಈ ಗೋಚರಿಸುವ ಯಶಸ್ಸು ಅವರಿಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ತಂದಿತು. ಅದು ರೋಮನ್ನರ ವಿರುದ್ಧದ ಆ ಹಠಮಾರಿ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಅವರೊಳಗೆ ಉಂಟುಮಾಡಿತು; ಆ ಮನೋಭಾವವೇ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ದುರ್ದೈವಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿತವಾಗಿದ್ದ ನಗರದ ಮೇಲೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಶೋಕವನ್ನು ತಂದಿತು.

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> “ತೀತನು ಮುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ವಿಪತ್ತುಗಳು ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದವು. ಪಸ್ಕ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಅದರ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಕೂಡಿದ್ದಾಗ, ನಗರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಗೆಯೊಳಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.” The Great Controversy, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

ಕ್ರಿ.ಶ. 66ನೇ ವರ್ಷದ ಗುಡಾರಗಳ ಹಬ್ಬದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ನೇ ವರ್ಷದ ಪಾಸ್ಕಾ ಹಬ್ಬದವರೆಗೆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳಿವೆ; ಇದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 66ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 70ರವರೆಗೆ ಅನ್ಯಜನ ರೋಮನು ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ತುಳಿದುಹಾಕಿತು; ಅದೇ ರೀತಿ ಕ್ರಿ.ಶ. 538ರಿಂದ 1798ರವರೆಗೆ ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಪಾಪೀಯ ರೋಮನು ಪರಿಶುದ್ಧ ನಗರವನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿತು.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ಆದರೆ ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಗಿರುವ ಅಂಗಳವನ್ನು ಹೊರಗಿಡು; ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಡ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನ್ಯಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅವರು ಪರಿಶುದ್ಧ ನಗರವನ್ನು ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳು ಕಾಲ ತುಳಿಯುವರು. ಪ್ರಕಟಣೆ 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯ ರೋಮೂ ಹಾಗೂ ಪಾಪೀಯ ರೋಮೂ ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳ (ವರ್ಷಗಳ) ಕಾಲ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿದವು; ಹೀಗೆ, ಆಧುನಿಕ ರೋಮವು ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗೆ ತುಳಿದುಹಾಕುವುದು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯು ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಯಾಗುವಾಗ, ಅಂದರೆ ಮಾರಕ ಗಾಯವು ಗುಣವಾದಾಗ, ಆರಂಭವಾಗುವುದು.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> ಅವನ ತಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮರಣಾಂತಿಕವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಆದರೆ ಅವನ ಮರಣಾಂತಿಕ ಗಾಯವು ಗುಣವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಆ ಮೃಗದ ಹಿಂದೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೋದರು. ಮತ್ತು ಮೃಗಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನಾಗನನ್ನು ಅವರು ಆರಾಧಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಅವರು ಮೃಗವನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಿ, “ಮೃಗಕ್ಕೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರು? ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಬಲ್ಲವನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ದೂಷಣೆಗಳನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವೂ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪ್ರಕಟನೆ 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

ಪೋಪ್‌ಪರ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಪ್ರತೀಕಾತ್ಮಕ ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳು ಭಾನುವಾರ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟದ “ಗಂಟೆ” ಆಗಿವೆ. ಆ “ಗಂಟೆ” ಒಂದು “ಚಿಹ್ನೆ”ಯಿಂದ (ಧ್ವಜದಿಂದ) ಆರಂಭವಾಗಿ, “ಚಿಹ್ನೆಗಳು”ಯಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಭಾನುವಾರ ಕಾನೂನಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಧ್ವಜದ “ಚಿಹ್ನೆ” ಇನ್ನೂ ಬಾಬಿಲೋನಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಇತರೆ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ (ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ) ಮಹಿಮೆಯ ಪವಿತ್ರ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಗುವುದು: ಕರ್ತನ ಮನೆಯ ಪರ್ವತವು ಪರ್ವತಗಳ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುವದು, ಗುಡ್ಡಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲ್ಪಡುವದು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜನಾಂಗಗಳು ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಹರಿದುಬರುವವು. ಅನೇಕ ಜನರು ಹೋಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವರು: ಬನ್ನಿರಿ, ನಾವು ಕರ್ತನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ, ಯಾಕೋಬನ ದೇವರ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಏರಿಹೋಗೋಣ; ಆತನು ತನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳ ವಿಷಯವಾಗಿ ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸುವನು, ಮತ್ತು ನಾವು ಆತನ ಪಥಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವೆವು; ಯಾಕಂದರೆ ಸಿಯೋನಿನಿಂದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೊರಡುವುದು, ಮತ್ತು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಿಂದ ಕರ್ತನ ವಾಕ್ಯವು ಹೊರಡುವುದು. ಯಶಾಯ 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

ಭಾನುವಾರದ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಆದೇಶದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಗರಗಳಿಂದ ನಡೆಯುವ ಪಲಾಯನಕ್ಕೆ, ಕ್ರಿ.ಶ. 66ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಮಾಡಿದ ಪಲಾಯನವೂ, ಮತ್ತು ಕ್ರಿ.ಶ. 538ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದ ಸಭೆಯ ಪಲಾಯನವೂ—ಇವೆರಡೂ ರೂಪಕವಾಗಿದ್ದವು.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ದೇವರಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳವಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪೋಷಿಸುವಂತೆ. ಪ್ರಕಟನೆ 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶವು ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಕೊನೆಯ ಮುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗೆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿದಿತು; ಆದರೆ ಬರುವ ನಾಶದ ಕುರಿತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವು ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಮೊದಲು ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳೂ, ಅದರ ನಂತರ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳೂ.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> “ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶದ ಕುರಿತು ಕ್ರಿಸ್ತನು ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ನೆರವೇರಿದವು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಆತನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ವಾಕ್ಯಗಳ ಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು: ‘ನೀವು ಯಾವ ಅಳತೆಯಿಂದ ಅಳೆಯುತ್ತೀರೋ, ಅದೇ ಅಳತೆಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಳೆಯಲ್ಪಡುವುದು.’ ಮತ್ತಾಯ 7:2.

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “ವಿಪತ್ತು ಮತ್ತು ವಿನಾಶವನ್ನು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಸುವ ಸೂಚನೆಗಳೂ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ಪ್ರಕಟವಾದವು. ರಾತ್ರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ಮೇಲೂ ಬಲಿಪೀಠದ ಮೇಲೂ ಅಸಹಜವಾದ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶವು ಹೊಳೆಯಿತು. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕೂಡಿಬರುತ್ತಿರುವ ರಥಗಳೂ ಯೋಧರೂ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ರಾತ್ರಿ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯಾಜಕರು ರಹಸ್ಯಮಯವಾದ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಭೀತಿಗೊಳಗಾದರು; ಭೂಮಿಯು ಕಂಪಿಸಿತು, ಮತ್ತು ‘ನಾವು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗೋಣ’ ಎಂದು ಕೂಗುವ ಅನೇಕ ಧ್ವನಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ಇಷ್ಟು ಭಾರವಾಗಿದ್ದ ಮಹಾ ಪೂರ್ವದ್ವಾರವನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ಪುರುಷರೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾತ್ರ ಮುಚ್ಚಬಹುದಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಘನಕಲ್ಲಿನ ನೆಲದೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹತ್ತರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಅಡ್ಡಕಂಬಗಳಿಂದ ಅದು ಭದ್ರಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಆದರೂ ಕಾಣುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿತು.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಕೀಳು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಪಟ್ಟಣದ ಮೇಲೆ ಬರಲಿದ್ದ ವಿಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಗಲಿರುಳು ಅವನು ಈ ಉನ್ಮತ್ತ ಶೋಕಗೀತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದನು: ‘ಪೂರ್ವದಿಂದ ಒಂದು ಸ್ವರ! ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಒಂದು ಸ್ವರ! ನಾಲ್ಕು ಗಾಳಿಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸ್ವರ! ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ವಿರುದ್ಧವೂ ದೇವಾಲಯದ ವಿರುದ್ಧವೂ ಒಂದು ಸ್ವರ! ವರರ ವಿರುದ್ಧವೂ ವಧುಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ಒಂದು ಸ್ವರ! ಸಮಸ್ತ ಜನರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಒಂದು ಸ್ವರ!’—Ibid. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದು ಚಾಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದರು, ಆದರೂ ಅವನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ದೂರು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಮಾನಕ್ಕೂ ನಿಂದೆಗೂ ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಏಕೈಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ: ‘ಅಯ್ಯೋ, ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ!’ ‘ಅದರ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯೋ!’ ಆಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವ ತನಕ ಅವನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕೂಗು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.” The Great Controversy, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

ಕ್ರಿ.ಶ. 70ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಅಂತಿಮ ನಾಶನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ “ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸೂಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತಗಳು” ಸಂಭವಿಸಿದವು; ಅವು “ವಿಪತ್ತು ಮತ್ತು ವಿನಾಶ”ವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಟ್ಟವು. ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿಗೆಗೆ ಮುನ್ನ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾಶನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾದ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲವೂ, ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ “ಸೂಚನೆಗಳು” ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದವು. ಆಗಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾಶನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ “ಸೂಚನೆಗಳು” (ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ) ಪಾರಾಗಿ ಹೋಗುವಂತೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ “ಸೂಚನೆ” ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅವು ಕೃಪಾಕಾಲವು ಶೀಘ್ರವೇ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳಲಿದೆಯೆಂಬ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದ್ದವು.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

538 ರಿಂದ 1798ರವರೆಗೆ ಆತ್ಮಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ “ಚಿಹ್ನೆ” ಎಂದರೆ, “ಪಾಳುಮಾಡುವ ಅಸಹ್ಯವಸ್ತು” ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ—ಅಂದರೆ “ಆ ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು” “ನಾಶನದ ಮಗನಾಗಿ” ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ; “ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದಕ್ಕೂ, ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವದಕ್ಕೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ತಾನೇ ವಿರೋಧಿಸಿ, ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿದ್ದು; ಹೀಗಾಗಿ ದೇವರಂತೆ ದೇವರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾನೇ ದೇವನೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿದ್ದನು.”

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> ಆದದರಿಂದ ನೀವು ದಾನಿಯೇಲ ಪ್ರವಾದಿಯ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಹಾಳುಮಾಡುವ ಅಸಹ್ಯವಾದದ್ದು ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ, (ಓದುಗನು ಗ್ರಹಿಸಲಿ.) ಮತ್ತಾಯ 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

ಆ ಇತಿಹಾಸದ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಆ “ಚಿಹ್ನೆ”ಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದರು.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> ಯಾಜಕೀಯ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು ಸಭೆಯೊಳಗೆ ತರಲಾದ ವಂಚನೆಗಳಿಗೂ ಅಸಹ್ಯಕರ ಅಘೋರಗಳಿಗೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿಷ್ಠಾವಂತರಾಗಿರಬಯಸಿದವರು ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಒಂದು ತೀವ್ರವಾದ ಹೋರಾಟ ಅಗತ್ಯವಾಯಿತು. ಬೈಬಲನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಭ್ರಾಂತೋಪದೇಶವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ಬಹಿಷ್ಕೃತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಮತ್ತು ಕಠಿಣವಾದ ಸಂಘರ್ಷದ ನಂತರ, ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕೆಲವರು, ಭ್ರಷ್ಟವಾದ ಸಭೆಯು ಇನ್ನೂ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯಿಂದ ತಾನು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯರಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಎಂದು ಕಂಡರು. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಮಾರಕವಾದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಹಿಸಲಾರರು; ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮಕ್ಕಳ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ. ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವರ նկատմամբದ ನಿಷ್ಠೆಗೆ ಹೊಂದುವ ಯಾವುದೇ ಬಗ್ಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವರು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಪಡೆಯುವ ಶಾಂತಿ ಅತಿಯಾಗಿ ದುಬಾರಿಯಾಗಿ ಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದರು. ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ನೀತಿಯನ್ನು ರಾಜಿಹೊಂದುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದರೆ, ಆಗ ಭಿನ್ನತೆ ಇರಲಿ, ಯುದ್ಧವೂ ಇರಲಿ.” The Great Controversy, 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

ಪಾಪೀಯ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದತ್ತ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ “ಸೂಚನೆಗಳು” (ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ) ಉಂಟಾದವು; ಮತ್ತು ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ನೈಜ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿದ ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ “ಸೂಚನೆಗಳ”ಂತೆ, ಆ “ಸೂಚನೆಗಳು” ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಸೂಚನೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> “ರಕ್ಷಕನು ತನ್ನ ಆಗಮನದ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಈ ಸೂಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಯಾವಾಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂಬ ಸಮಯವನ್ನೂ ಆತನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ: ‘ಆ ದಿನಗಳ ಸಂಕಟದ ತಕ್ಷಣವೇ ಸೂರ್ಯನು ಕತ್ತಲೆಯಾಗುವನು, ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳುವವು, ಮತ್ತು ಆಕಾಶಮಂಡಲದ ಶಕ್ತಿಗಳು ನಡುಗಿಸಲ್ಪಡುವವು; ಆಗ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವಕುಮಾರನ ಸೂಚನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ಆಗ ಭೂಮಿಯ ಸಕಲ ಕುಲಗಳೂ ಅಳುವವು, ಮತ್ತು ಮಾನವಕುಮಾರನು ಶಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಮಹಿಮೆಯೊಡನೆ ಪರಲೋಕದ ಮೇಘಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ನೋಡುವರು. ಮತ್ತು ಆತನು ದೊಡ್ಡ ತುರಿಯ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ತನ್ನ ದೂತರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವನು; ಅವರು ಅವನ ಆಯ್ಕೆಯಾದವರನ್ನು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ, ಆಕಾಶದ ಒಂದು ತುದಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿವರೆಗೆ ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು.’”

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> “ಮಹಾ ಪಾಪೀಯ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಕತ್ತಲೆಯಾಗುವನು, ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಬೆಳಕನ್ನು ಕೊಡುವದಿಲ್ಲವೆಂದು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. ಅದರ ನಂತರ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳುವವು. ಮತ್ತು ಆತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ‘ಅಂಜೂರದ ಮರದ ಉಪಮೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ; ಅದರ ಕೊಂಬೆ ಇನ್ನೂ ಕೋಮಲವಾಗಿದ್ದು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುವಾಗ, ಬೇಸಿಗೆ ಸಮೀಪವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ; ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೀವು ಸಹ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ, ಆತನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಬಾಗಿಲುಗಳ ಬಳಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ.’ ಮತ್ತಾಯ 24:32, 33, margin.”

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> “ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಆಗಮನದ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆತನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುವಾಗ, ಅಂದರೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ, ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಆತನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರ ಕುರಿತು ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ‘ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರುವ ತನಕ ಈ ತಲೆಮಾರು ಕಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ.’ ಈ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಈಗ ಕರ್ತನ ಆಗಮನವು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ‘ಆಕಾಶವೂ ಭೂಮಿಯೂ ಕಳೆಯುವವು,’ ಎಂದು ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ‘ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ.’” The Desire of Ages, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

ಪಾಪಾತ್ಮಕ ರೋಮಿನಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮು ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟ “ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳು” ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಆಗಮನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದ “ಚಿಹ್ನೆಗಳ” ಒಂದು ಸರಣಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸವು ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಮರುಕಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. “ಮಹಾ ಪಾಪಾತ್ಮಕ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ” ಪ್ರಕಟವಾದ ಆ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು,” ಕ್ರಿ.ಶ. 66 ರಿಂದ 70ರವರೆಗೆ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯ ರೋಮಿನಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮು ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ “ಚಿಹ್ನೆಗಳ” ಮೂಲಕ ಪೂರ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆದಕಾರಣ, ಎರಡು ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾಭೂಕಂಪದ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲ್ಪಡುವ ಧ್ವಜದ ಒಂದು “ಚಿಹ್ನೆ” ಇರುತ್ತದೆ; ಅದು ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಸೂಚನೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಅವಧಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಂಭವಿಸುವ “ಚಿಹ್ನೆಗಳು” ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ.

We will continue this study in the next article.

ಈ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> “ಲೂಕನ 21ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಓದಿರಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ: ‘ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಅತಿಭೋಜನದಿಂದಲೂ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದಲೂ, ಈ ಜೀವನದ ಚಿಂತೆಗಳಿಂದಲೂ ಭಾರವಾಗಿಬಿಡದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಿ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಆ ದಿನವು ನಿಮಗೆ ಅಪ್ರತೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಂದುಬಿಡುವುದು. ಯಾಕಂದರೆ ಅದು ಉರಿಯಂತೆ ಭೂಮಿಯ ಸಮಸ್ತ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯೂ ಬರುವುದು. ಆದಕಾರಣ ನೀವು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದು, ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಸಂಭವಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ, ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೂ ಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ’ (ಲೂಕ 21:34–36).”

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> “ಕಾಲದ ಸೂಚನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುತ್ತಿವೆ, ಆದಾಗ್ಯೂ ಸಭೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿದ್ರಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ‘ಇಗೋ, ವರನು ಬರುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟುಬನ್ನಿರಿ’ ಎಂಬ ಕೂಗು ಬಂದಾಗ, ತಮ್ಮ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡ ಮೂರ್ಖ ಕನ್ಯೆಯರ ಅನುಭವದಿಂದ ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಾರದೇ? ಅವರು ಎಣ್ಣೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ, ಜ್ಞಾನವಂತ ಕನ್ಯೆಯರೊಂದಿಗೆ ವರನು ವಿವಾಹಭೋಜನಕ್ಕೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮೂರ್ಖ ಕನ್ಯೆಯರು ಔತಣಮಂಟಪಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ನಿರಾಕರಣೆ ದೊರೆಯಿತು. ಔತಣದ ಅಧಿಪತಿ, ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿಯೆನು’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಅವರು ಹೊರಗೆ, ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲಿನ ಕರಾಳತೆಯಲ್ಲಿ, ಬತ್ತಿದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತವರಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲ್ಪಟ್ಟರು.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles