ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕ - ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು

Hitler’s Pope ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಲೇಖಕ ಜಾನ್ ಕಾರ್ನ್‌ವೆಲ್ ಜರ್ಮನಿಯ ಮೇಲೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪೋಪ್ ಆಗಿ ಆಳಿದ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೋಪ್‌ನ ಕಥೆಯನ್ನು, ರೋಮ್ ನಗರದಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನ ತಾತನನ್ನೂ ಮತ್ತು ಪೋಪ್ ಪಿಯಸ್ IX ಅವರನ್ನೂ ಆಧಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಿಯಸ್ IX ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯ ವೇಷಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ರೋಮ್ ನಗರದಿಂದ ಪರಾರಿಯಾದಾಗ, ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಏಕೈಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೋಪ್‌ನ ತಾತನಾಗಿದ್ದನು. ಕಾರ್ನ್‌ವೆಲ್ ಆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಆಪ್ತ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿ, ಆ ನಂತರ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೋಪ್‌ನ ತಂದೆಯೂ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ಅಧಿಕಾರಕೇಂದ್ರದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ಪಿಯಸ್ IX ಅವರ ಕಾಲದಿಂದ ದ್ವಿತೀಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದವರೆಗಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಅವನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಈ ಸಮಗ್ರ ಅವಲೋಕನ ಅತ್ಯಂತ ಮಾಹಿತಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.

ಗ್ರೆಗರಿ VII “ಅಪರಿಹಾರ್ಯತೆಯ ಪರವಲಂಬಿ” ಆಗಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಆ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ದಾವೆ ಅಧಿಕೃತ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿ (ಡಾಗ್ಮಾ) ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಆ ಮೂರ್ಖ ದಾವೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪಿಯಸ್ IX ರ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ. ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಜುಲೈ 18, 1870 ರಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ಒಂದು ನೂರು ನಲವತ್ತುನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರ ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೂರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲು.

ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದೇನಂದರೆ, ಪಿಯಸ್ IX ಅವರು ಮೊದಲ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಅಚ್ಯುತತ್ವದ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಾಗ, ಅವರ ಪ್ರೇರಣೆ “ಆಧುನಿಕತಾವಾದ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಿನ նկատմամբ ಅವರ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಬೈಬಲಿನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವಾಗ ಪೋಪ್ ಯಾವ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಾಪತ್ವದ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಎಂದು ಪರಿಚಿತರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯು ಯೂರೋಪಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಪಾಸತ್ವವೆಂಬ ರಾಜತಂತ್ರದ ವಿರುದ್ಧದ ವಿಶೇಷ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅದು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತು. ಇಟಾಲಿಯನ್ ಗಣರಾಜ್ಯಪರ ದಂಗೆಯೇ ಪಿಯಸ್ IXನನ್ನೂ, ಅವನ ಬಲಗೈಯಂತಿದ್ದ ಸಹಚರನನ್ನೂ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ರೋಮಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿತ್ತು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ವಿವಿಧ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ “ಆಧುನಿಕತಾವಾದ”ವು ಪಿಯಸ್ IXನ ಮಹಾಶತ್ರುವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅವನ ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಆಧುನಿಕತಾವಾದಿಗಳ ಆಲೋಚನೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪೋಪನು ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಕ್ಕುದಾವೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ನಲವತ್ತನೇ ವಚನವು, 1798ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು (ನಾಸ್ತಿಕ ಫ್ರಾನ್ಸ್) ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಗೆ (ಪೋಪ್‌ಪದ್ಧತಿಗೆ) ಮಾರಕ ಗಾಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಪಿಯಸ್ IX ಅವರ ದೋಷರಹಿತತ್ವದ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ದಾನಿಯೇಲ 11ರ ನಲವತ್ತನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯುದ್ಧದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು 1869ರ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಿಂದ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷವರೆಗೆ, 533ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಜಸ್ಟಿನಿಯನ್‌ನ ಆದೇಶದ ಮೂಲಕ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ, ಪೋಪ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮವು ಎಲ್ಲಾ ಸಭೆಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಪಿಯಸ್ IX ಅವರು ವ್ಯಾಟಿಕನ್ 1 ಎಂದು ಪರಿಚಿತವಾದ ಮೊದಲ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆದರು.

ದ್ವಿತೀಯ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಪರಿಷತ್ತು, ವ್ಯಾಟಿಕನ್ II ಎಂದೂ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದು, 1962ರಿಂದ 1965ರವರೆಗೆ ನಡೆಯಿತು. ಅದು ಕಾಥೋಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೊಂದು ಮೈಲುಗಲ್ಲಿನ ಘಟನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ವಿಶ್ವಸಭಾ ಪರಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪರಿಷತ್ತು ಪೋಪ್ ಜಾನ್ XXIII ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡು, 1963ರಲ್ಲಿ ಜಾನ್ XXIII ಅವರ ನಿಧನದ ನಂತರ ಪೋಪ್ ಪಾಲ್ VI ಅವರ ಪಾಪತ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಈ ಎರಡು ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಮಧ್ಯೆಯಿರುವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದೆ.

ಮೊದಲ ಸಭೆಯು ಪೋಪ್‌ನ “ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಅರ್ಥ, ಪೋಪ್ ಸಭೆಯ ಪರಮ ಆಡಳಿತಗಾರ, ಉಪದೇಶಕ ಮತ್ತು ಕುರಿಗಾಹಿಯಾಗಿದ್ದು, ನಂಬಿಕೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವನು ಎಂಬುದು. ಅವನ ಅಧಿಕಾರವು ಡಾಗ್ಮಾಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸುವುದು, ಸಿದ್ಧಾಂತಾತ್ಮಕ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕತೆಯ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು; ಇದನ್ನೇ ಪೋಪ್‌ನ ದೋಷರಹಿತತೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸಭೆಯ ಮೇಲೆ ಪೋಪ್‌ನ ನ್ಯಾಯಾಧಿಕಾರವೂ ಸೇರಿದೆ; ಅದರೊಳಗೆ ಬಿಷಪ್‌ಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ, ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಸಭೆಯ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಸೇರಿವೆ.

ಎರಡನೇ ಪರಿಷತ್ತು ಸಭೆಯನ್ನು ಸಮೈಕ್ಯ ಚಳುವಳಿಯ ಸ್ವರೂಪದ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಮರುನಿರ್ದೇಶಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪರಿಷತ್ತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸಂರಕ್ಷಣಾವಾದಿ ಮೊದಲ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಉದಾರವಾದಿ ಎರಡನೇ ಪರಿಷತ್ತು ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಆ ಎರಡು ಪಂಥಗಳು ರಾತ್ರಿಯೂ ಹಗಲೂ ಇರುವಷ್ಟು ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು; ಮತ್ತು ಫಾತಿಮಾದ ಮೂರು ರಹಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳಲಾಗುವ ಪ್ರವಾದನೆಯು, ಈ ಎರಡು ಪರಿಷತ್ತುಗಳಿಂದ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಆಂತರಿಕ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರವಾದನೆಯು, ಪಿಯಸ್ IX ಅವರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಒಂದು ವರ್ಗವನ್ನು, “ಬಿಳಿ ಪೋಪ್,” “ಒಳ್ಳೆಯ ಪೋಪ್,” ಅಥವಾ “ಒಳ್ಳೆಯ ಬಿಷಪ್” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ವ್ಯಾಟಿಕನ್ II ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗವನ್ನು “ಕಪ್ಪು ಪೋಪ್,” ಅಥವಾ “ಕೆಟ್ಟ ಪೋಪ್,” ಅಥವಾ “ಕೆಟ್ಟ ಬಿಷಪ್” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ವಿವಾದವು, ನೀವು ಪೋರ್ಟುಗಲ್‌ನ ಫಾತಿಮಾದಲ್ಲಿರುವ ಫಾತಿಮಾ ಅದ್ಭುತದ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವಾಗ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ನಡೆದುಹೋಗುವ ದಾರಿ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಪೋಪ್‌ನ ಪ್ರತಿಮೆಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಪೋಪ್‌ನ ಪ್ರತಿಮೆಯೂ ಇರುವಂತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಹಿಟ್ಲರ್‌ನ ಪೋಪ್ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಂಪರೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ, ಅವನ ಮೂಲಗಳು ಆಧುನಿಕತಾವಾದ (ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ) ಮತ್ತು ಪಾಪೀಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ (ಉತ್ತರದ ರಾಜ) ಇವೆರಡಿನ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟದೊಂದಿಗೆ ಜೋತುಗೊಂಡಿವೆ.

ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಲೇಖಕರು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಬೇಕು; ಮತ್ತು ಅವರು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನಂದರೆ, ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ ಪೋಪ್ ಹಿಟ್ಲರ್‌ಗೆ, ನಾಜಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದನು, ಅಥವಾ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಹಾಗೂ ಇತರರ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆದ ಹೋಲೋಕಾಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು ಎಂಬ ದಾವೆಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವುದು. Vatican 1 ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದ ಬಲಗೈ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಪಿಯಸ್ XII ಅವರ ತಾತನ ಕುರಿತು ಕಾರ್ನ್ವೆಲ್ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಾಗ, ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ರಾಜರ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟದ ಇತಿಹಾಸವೇ ಆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. “Republicanism” ಕ್ರಾಂತಿ ಇಟಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ಕಾಲ ಇಟಾಲಿಯನ್ನರು ಪಿಯಸ್ IX ಅವರನ್ನು ರೋಮ್ ನಗರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಮತ್ತು ಆ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರವೂ, ಪಾಪಾಸನವು ಎಂದಿಗೂ ಹೊಂದಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲವೂ Vatican City ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನೂರು ಹತ್ತು ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಅವನು ವಾಟಿಕನ್‌ಗೆ ಮರುಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸೈನ್ಯದ ಸಹಾಯವೂ, ಕೀರ್ತಿಹೀನ ಯೆಹೂದಿ ಬ್ಯಾಂಕರರಾದ ರೊತ್‌ಶಿಲ್ಡ್‌ಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ಸಾಲವೂ ಆಗಿತ್ತು. ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹೋಲೋಕಾಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನದ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವನ್ನು ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಕುರಿತು ಯೂರೋಪಿನ ಮನೋಭಾವದ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಅರಿವು ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಯೆಹೂದ್ಯವಿರೋಧಿತ್ವ ಮತ್ತು ಜಾತಿವಾದವು ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಮನೋಭಾವಗಳೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಹಿಟ್ಲರ್‌ನ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವು ಜಾತಿವಾದಿಯಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅದು ವಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ಯೆಹೂದ್ಯರನ್ನು ಮಾನವ ಜೀವಿಗಳ ಕಡಿಮೆಯ ವರ್ಗವೆಂದು ಕಂಡನು; ಆದರೆ ಯೆಹೂದ್ಯವಿರೋಧಿತ್ವವೆಂದರೆ, ಅವರು ದೇವರನ್ನು ಕೊಂದರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವಾಗಿದೆ. ಅವೆರಡೂ ಒಂದೇ ಮತ್ತು ಅದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರಲಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ದುರವಸ್ಥೆಯ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾಗಿದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಂದಿನ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ “ಘೆಟ್ಟೋ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಅದನ್ನು ಪಟ್ಟಣದ ಬಡತನಪೀಡಿತ, ಜೀರ್ಣಾವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ “ಘೆಟ್ಟೋ” ಎಂಬ ಪದವು ಮೂಲತಃ ಒಂದು ನಗರದ ಒಂದು ವಿಭಾಗವನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಟಲಿಯ ವೇನಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಯುಗದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯೆಹೂದ್ಯರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಘೆಟ್ಟೋವು 1516ರಲ್ಲಿ ವೇನಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಆಗ ವೇನಿಷಿಯನ್ ಗಣರಾಜ್ಯವು ಯೆಹೂದ್ಯರನ್ನು ನಗರದ “geto nuovo” (ಹೊಸ ಫೌಂಡ್ರಿ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿತು, ಅದು ಬಳಿಕ “ಘೆಟ್ಟೋ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಯುಗಗಳ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲಾ, ಯೆಹೂದ್ಯರು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಯಾವ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿಯೂ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಯೆಹೂದ್ಯವಿರೋಧದ ಹಳೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಗೊಂಡಿದ್ದವು; ಆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಯೆಹೂದ್ಯರು ದೇವರನ್ನು ಕೊಂದರು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರ ನಂತರದ ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳೂ ಅವರದೇ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರೇ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತಂದುಕೊಂಡವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಧ್ಯಯುಗಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ರೈಸ್ತರು ಹಣವನ್ನು ಸಾಲವಾಗಿ ಕೊಡಲಾರರು ಅಥವಾ ಸಾಲದ ಮೇಲಿನ ಬಡ್ಡಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾರರು ಎಂಬುದು ಸ್ಥಾಪಿತ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಆ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು; ಹೀಗಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಸಾಲವಾಗಿ ಕೊಡುವುದು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ನಡೆಸಲು ಅನುಮತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲೊಂದಾಯಿತು. ರೋಥ್‌ಶೈಲ್ಡ್ ಕುಟುಂಬದವರಂತೆಯೇ ಯೆಹೂದಿ ಬ್ಯಾಂಕರರು, ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಅನುಮತಿ ಇದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲಿನ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ನಿರ್ಬಂಧಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಹಣ ಬದಲಾಯಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಪಿಯಸ್ IX ಅವರಿಗೆ ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ಗೆ ಮರಳಲು ನಿಧಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಉಂಟಾದಾಗ, ರೋಮ್ ನಗರವನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆಳಲಾರದೆಂಬ ಅವರ ನಿರಾಶೆ, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಯೆಹೂದ್ಯರ ನೆರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತು.

ರೋಮಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಪಿಯಸ್ IX ಯೆಹೂದ್ಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಯೆಹೂದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿನ ಸಂಬಂಧದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಎರಡು ಪಾಳಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದವನಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಎರಡು ಪಾಳಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಏನೇ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ, ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮಿಗೆ ತಕ್ಕದ್ದನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಂಬಿದವರದು; ಮತ್ತೊಂದು ಪಾಳಯವು ಯೆಹೂದ್ಯರ ಕಡೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರುಣೆ ತೋರಲು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪಿಯಸ್ IX ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ತನ್ನ ನಿರ್ವಾಸನಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೋರಿಸಿದ್ದ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ನಿರ್ವಾಸನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅವನು ರೋಮ್ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದ ಘೆಟ್ಟೊವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿದ್ದನು; ಆದರೆ ತನ್ನ ಮರಳುವಿಕೆಯ ನಂತರ ಅವನು ಆ ಘೆಟ್ಟೊವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮರುಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

ಪೋಪ್ ಪಿಯಸ್ IX ಅವರ ಬಲಗೈಯಾಗಿದ್ದವರು ಮಾರ್ಕಾಂಟೋನಿಯೊ ಪಚೆಲ್ಲಿ, ಹಿಟ್ಲರ್‌ನ ಪೋಪ್‌ನ ತಾತ. ಅವರು ಪಾಪಾಸನವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ವಿಶೇಷ ವರ್ಗದ ವಕೀಲರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಒಬ್ಬ ವಕೀಲರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಗನು ಕೂಡ ಆ ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರ್ಗದ ವಕೀಲರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗನೂ ಅದೇ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದನು, ಅವನೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಿಟ್ಲರ್‌ನ ಪೋಪ್ ಆಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಪುಸ್ತಕವು ಯುಜೆನಿಯೊ ಪಚೆಲ್ಲಿಯ ತಾತನ, ಅವನ ತಂದೆಯ, ಹಾಗೂ ಅವನ ಯೌವನ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಪಚೆಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾಪಾಸನೀಯ ವಕೀಲರ ವಂಶದಿಂದ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ವಕೀಲನಾಗಿ, “ಕಾಂಕೋರ್ಡ್ಸ್” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಪ್ಪಂದಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಅವನು ಆಯ್ಕೆಯಾದನು. 1901ರಲ್ಲಿ ಪಚೆಲ್ಲಿಯನ್ನು ಪಾಪಲ್ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯಾಲಯದ ಕಚೇರಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು.

ಪಾಚೆಲ್ಲಿ ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ದೂತನಾದನು. ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪಾಚೆಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಅರಸರ ಪಾಪಾಸ್ಥಾನದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ವ್ಯಭಿಚಾರವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಸಂಪರ್ಕಬಿಂದುವಾದನು. 1903ರಲ್ಲಿ ಪಿಯಸ್ X ಪೋಪನಾಗಿ ಕಿರೀಟಧಾರಣೆಗೊಂಡನು. ಕೂಡಲೇ ಅವನು “ಸಾಪೇಕ್ಷತಾವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಶಯವಾದ”ವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ “ಬೌದ್ಧಿಕ ವಿಷ”ದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಪಿಯಸ್ X “ಆಧುನಿಕತಾವಾದ”ವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲಗೊಳಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಡೆಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉಂಬೆರ್ಟೊ ಬೆನಿಗ್ನಿ; ಅವನು ಪಾಚೆಲ್ಲಿಯೊಂದಿಗೇ ಅದೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಬೆನಿಗ್ನಿ ಒಮ್ಮೆ ವಿಶ್ವಮಟ್ಟದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಕುರಿತು, ಅವರು “ಇತಿಹಾಸವೆಂದರೆ ನಿರಂತರವಾದ, ನಿಸ್ಸಹಾಯಕರವಾದ ವಾಂತಿ ಮಾಡಲು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು. “ಈ ತರಹದ ಮಾನವನಿಗೆ ಒಂದೇ ಪರಿಹಾರ: ವಿಚಾರಣಾಮಂಡಳಿ!” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ಬೆನಿಗ್ನಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಬಂದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಇತಿಹಾಸಕಾರನನ್ನು ಮರಣದಂಡನೆಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ, ಬೆನೀನ್ಯಿ ಪಾಪಾಸನದ ಪ್ರಚಾರ ಸಚಿವಾಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ, ಅವನು ಒಂದು ಗುಪ್ತ ಗೂಢಚರ ಜಾಲವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದ “ಆಧುನಿಕತಾವಾದ”ದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕತೋಲಿಕರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, 1910ರಲ್ಲಿ, ಅವನ ಕಾರ್ಯವು ಒಂದು ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ಹೊರತಂದಿತು; ಅದು ಪಾಪಾಸನದ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು “ಆಂಟಿ-ಮಾಡರ್ನಿಸ್ಟ್ ಪ್ರಮಾಣ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಂದು ಶಪಥವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಬದ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಅದು ಇನ್ನೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ, ನೀವು ಆಧುನಿಕತಾವಾದಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳ նկատմամբ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಶಪಥವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಬೇಕು; ಇಂದಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ನಾವು ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಕ್ರೋನ್‌ವೆಲ್ ಅವರ ಪುಸ್ತಕದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಮುಚ್ಚಳದ ಒಳಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: “ಶತಮಾನದ ಮೊದಲ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ನ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಯುವ ವಕೀಲನಾಗಿ, ಪಚ್ಚೆಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಪಾಪಸ್ವಾಮಿಯ ಅಧಿಕಾರದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು; 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೇರಲು ಕುತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು. 1933ರಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ಅವರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮಾತುಕತೆ ಸಂಗಾತಿಯಾದನು, ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಒಂದು ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದರ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್‌ಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು. ರೋಮ್‌ನಿಂದ ಹೇರಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಸಿಸಂನ ಈ ‘ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ’ ಅಧಿಕಾರತ್ಯಾಗವು ನಾಜಿವಾದದ ಉದಯವನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಿತು.”

1933ರ ಜುಲೈ 14ರಂದು ನಡೆದ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಅದೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರ್ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಪಚೆಲ್ಲಿ ನಾಜಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಒಪ್ಪಂದವು ಜರ್ಮನಿಗೆ “ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯೆಹೂದ್ಯರ ವಿರುದ್ಧ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ … ವಿಶ್ವಾಸದ ಒಂದು ವಲಯವನ್ನು” ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುಮತವು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರದ್ದಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಹಿಟ್ಲರ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಏರಲು ಪಚೆಲ್ಲಿಯೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರಿಂದ ಕಾರ್ನ್‌ವೆಲ್ ಅವರ ಪುಸ್ತಕವು ಉತ್ತಮ ಸ್ವೀಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. 1933ರಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹಿಟ್ಲರ್‌ನ ದಿಕ್ಕು ಕುರಿತು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಪ್ರಕಾಶನ ಗೃಹಗಳು, ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಸುದ್ದಿಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಶಾಲೆಗಳು ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳದಂತೆ ತಡೆಯುವ ಒಪ್ಪಂದವೊಂದನ್ನು ಪಚೆಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ನಂತರ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಆಗಿದ್ದ ಪಚೆಲ್ಲಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಯೆಹೂದಿ ವಿರೋಧಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಅನುಸರಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೂಲಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬಹುದು.

ಮೊದಲನೆಯದು, ದಾನಿಯೇಲನ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಉತ್ತರದ ರಾಜನೂ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನೂ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳು ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕತ್ವ, ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ವಿರುದ್ಧದ ಪೋಪ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ, ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೇನೆಯಾಗಿ ಪೋಪ್ ನಾಜಿಸಂ ಅನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ 1989ರಲ್ಲಿ ಯುಎಸ್‌ಎಸ್‌ಆರ್‌ನ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೇನೆಯಾಗಿ ಪೋಪ್ ಭ್ರಷ್ಟ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂ ಅನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ಫಾತಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅದ್ಭುತದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಸೈತಾನೀಯ ಸಂದೇಶಗಳಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯನ್ನು ಸಹ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ದಾನಿಯೇಲನು 11ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ರಾಫಿಯಾ ಗಡಿಯುದ್ಧವು, ಪ್ರಸ್ತುತ ಉಕ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗಡಿಯುದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಯುದ್ಧವು ಒಂದು ಉಷ್ಣ ಯುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು; ಎರಡನೆಯದು ಎರಡನೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಯುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿರುವ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೈನ್ಯಗಳು ಮಾರಕ ಮುಖಾಮುಖಿ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿವೆ. ರಾಫಿಯಾ ಗಡಿಯುದ್ಧವನ್ನು ಉತ್ತರದ ಅರಸನೂ ದಕ್ಷಿಣದ ಅರಸನೂ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಪ್ರವಾದನೆಯು ಬೋಧಿಸುವದೇನಂದರೆ, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರ ಕಾಯ್ದೆಯವರೆಗೆ ತೂರಿನ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ ಮರೆತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ, ಇಜಬೆಲು ಸಮಾರ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ, ಮತ್ತು ಹೆರೋದ್ಯಳು ಹೆರೋದನ ಜನ್ಮದಿನದ ಔತಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ಅರಸನ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು ಇರುವ ಆ ಮೂರು ಸಾಕ್ಷಿಗಳು, ಆಕೆ ದೃಶ್ಯದ ಹಿಂದೆ ನಾಡಿಗಳನ್ನುಳೆಯುತ್ತಿರುವಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಆಕೆ ಮರೆತಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಉಷ್ಣ ಯುದ್ಧಗಳು, ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಯುದ್ಧಗಳು ಮತ್ತು ಶೀತ ಯುದ್ಧಗಳು ಅವಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೈನ್ಯಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ.

ರಷ್ಯಾ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನು, ಮತ್ತು ಅದು ಈಗ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ಜಾಗತೀಕರಣವಾದಿಗಳಿಂದ—ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಗತಿಪರ ಡೆಮಾಕ್ರಾಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು RINO (ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್‌ಗಳು) ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್‌ಗಳಿಂದ—ಹಣಕಾಸು ಪೋಷಣೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಗಡಿಭಾಗದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ. ದಾನಿಯೇಲ 11ರ ನಲವತ್ತನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವು ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೈನ್ಯವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅದರ ಎರಡು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸೈನಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿವೆ. ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವು 1989ರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಈಗಲೂ ಉಕ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದೆ—ರಷ್ಯಾ ವಿರುದ್ಧ ಪೋಪ್‌ಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದು—ಉಕ್ರೇನ್ ಅನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವ ನೆಲಮಟ್ಟದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೈನ್ಯವು ನಾಜಿ ಬೆಂಬಲಿಗರಿಂದ ಅಷ್ಟಾಗಿ ತುಂಬಿರುವುದರಿಂದ, ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೂ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಮ್ ಈಗ ರಷ್ಯಾ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು, ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಆ ಉಷ್ಣಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 1989ರಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಳಸಿದ ಅದೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ಈ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.