We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

ಇತ್ತೀಚಿನ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ನಾವು *Prophets and Kings* ಕೃತಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಒಂದು ಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್, ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದ ಶುದ್ಧೀಕರಣವು ಸಂಭವಿಸುವ ಮೊದಲು ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೇಳಿದ ಪರಲೋಕದ ದೂತನು ಹೇಳಿದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ, ಯಿರೆಮಿಯನ ಮೂಲಕ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನಾವಸ್ಥೆಯು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು “ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು” ದಾನಿಯೇಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದರು.

“Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

“ಮತ್ತೊಂದು ದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ಭವಿಷ್ಯದ ಘಟನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಈ ದರ್ಶನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನು ‘ಒಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು, ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪರಿಶುದ್ಧನಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು, ಈ ದರ್ಶನವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುವದು? ಎಂದು ಕೇಳುವುದನ್ನು’ ಕೇಳಿದನು. ದಾನಿಯೇಲ 8:13. ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರವು, ‘ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂವತ್ತು ನೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ; ಆನಂತರ ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳವು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವುದು’ (ವಚನ 14), ಅವನನ್ನು ಗಾಢ ಗೊಂದಲದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿತು. ಅವನು ದರ್ಶನದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಆತುರದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಯೆರೆಮೀಯನ ಮೂಲಕ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನಕ್ಕೂ, ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದು ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಸ್ವರ್ಗೀಯ ದೂತನಿಂದ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅವನು ಗ್ರಹಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದನು. ಗಬ್ರಿಯೇಲ ದೂತನು ಅವನಿಗೆ ಭಾಗಶಃ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಆದಾಗ್ಯೂ ಪ್ರವಾದಿಯು, ‘ಆ ದರ್ಶನವು … ಅನೇಕ ದಿನಗಳಿಗೆ ಇರುವದು,’ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಮೂರ್ಛೆಗೊಂಡನು. ‘ನಾನು ದಾನಿಯೇಲನು ಮೂರ್ಛೆಗೊಂಡೆನು,’ ಎಂದು ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಅವನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ‘ಕೆಲವು ದಿನ ರೋಗಿಯಾಗಿ ಇದ್ದೆನು; ತರುವಾಯ ಎದ್ದು ಅರಸನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸಿದೆನು; ಮತ್ತು ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆನು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ.’ ವಚನಗಳು 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ತಾವು ಘೋಷಿಸಿದ ಮೂಲಭೂತ ಸಂದೇಶದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಯೆಹೂದ ಕುಲದ ಸಿಂಹವು “ಏಳು ಕಾಲಗಳ” ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಮುಂದಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಲವೊದಿಕೀಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ “ಏಳು ಕಾಲಗಳ” ಬೆಳಕನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಡಾನಿಯೇಲನು ಆತುರದಿಂದ ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಡಾನಿಯೇಲನು ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿರುವ ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

ಭೂಮಿಯು ತನ್ನ ಶಬ್ಬತ್‌ಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಎಂಬುದು, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಆ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಏಳನೇ ವರ್ಷ ಭೂಮಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದೊರಕುವ ಪ್ರಕಾಶವು ಸೇರಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಚಕ್ರವು ಏಳು ಬಾರಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತ್ತು. “ಜೂಬಿಲಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆಚರಣೆಯ ವೇಳೆ, ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಏಳು ಚಕ್ರಗಳ (ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ) ಅಂತ್ಯದ ಸಮಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ದಾಸರ ಬಿಡುಗಡೆ ಹಾಗೂ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ತತ್ತ್ವಗಳಿಗೆ ಅವಿಧೇಯರಾದರು; ಮತ್ತು 2 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿ, ಯೆರೆಮೀಯ ಪ್ರವಾದಿಯಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನವು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನ ನಾನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ದಂಗೆತನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯೊಳಗಿನ ನಿರ್ದೇಶನಗಳಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿದ್ದರೆ, ಭೂಮಿಯು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಂತಹ ಆ ವರ್ಷಗಳ ಒಟ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೈಬಲಿನ ಒಂದು ವರ್ಷವು ಮುನ್ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದು, ಮುನ್ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳನ್ನು ಏಳರಿಂದ (“ಏಳು ಬಾರಿ”) ಗುಣಿಸಿದರೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ದೇಶದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿವೆ; ಆ ದೇಶದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ “ಏಳು ಕಾಲಗಳ” ಜೊತೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದೆ. ದಾನಿಯೇಲನು “ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಮೊದಲು” ಇರುವ “ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ” ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ “ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನದ” “ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು” ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದದರಿಂದ ಅವನು “ಖಾಜೋನ್” ದರ್ಶನ ಮತ್ತು “ಮರೇಹ್” ದರ್ಶನಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ದೇಶದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಮತ್ತು ಯೆರೆಮೀಯನು ಹೇಳಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಂಧನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸದೆ ಆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ನೀವು “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರವಾದಿಕ ಅವಧಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬದಿದ್ದರೆ, ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ನೀವೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೀರಿ. ಮಿಲ್ಲೆರೈಟರು “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಈಗ ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

ಪ್ರವಾದಿಗಳೆಲ್ಲರಂತೆ ದಾನಿಯೇಲನು ಲೋಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ (“ಏಳು ಕಾಲಗಳ”) ಹಾಗೂ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಅವನ ಆಸೆಯ ಕುರಿತು ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳ ದೇವರ ಜನರು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, 1843 ಮತ್ತು 1850ರ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಯಾವ ಸತ್ಯಗಳೂ ಸಹ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ (ಪುನಃ ಪುನಃ) ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಡದಂತಿಲ್ಲ.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕೂಗಿನಲ್ಲಿ ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ರತ್ನಗಳು ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿವೆ; ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆ ರತ್ನಗಳು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಕನ್ಯೆಗಳಿಗಾಗುವ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ರತ್ನಗಳೇ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಅಡಿಪಾಯದ ಸತ್ಯಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಕೊಠಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿನ ರತ್ನಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಅಡಿಪಾಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳಾಗಿ ಪೂರ್ವಸೂಚಿತವಾದ ಅಡಿಪಾಯದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು, ಒಂದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

“The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

“ಸೈತಾನನ ಅತ್ಯಂತ ಕೊನೆಯ ವಂಚನೆಯೆಂದರೆ ದೇವರ ಆತ್ಮನ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತವಾಗಿಸುವುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ‘ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ’ (ಜ್ಞಾನೋಕ್ತಿಗಳು 29:18). ದೇವರ ಉಳಿದ ಜನರ ನಿಜವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೇಲಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕದಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸೈತಾನನು ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ, ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಧನಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವನು. ಜನರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆಳೆಯಲು ಅವನು ಕಪಟ ದರ್ಶನಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುವನು; ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ, ದರ್ಶನಗಳೆಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಒಂದು ವಿಧದ ಉನ್ಮಾದವೆಂದು ಜನರು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆ ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವನು; ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಆತ್ಮಗಳು ಸುಳ್ಳನ್ನೂ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಪರಸ್ಪರ ಹೋಲಿಕೆಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗುವರು.” Selected Messages, volume 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

ನಾವು ಈಗ 1798ರಿಂದ 1844ರವರೆಗೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಜ್ಞಾನದ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅನ್ವಯಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವರು ಉದ್ಭವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸದ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಈಗ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ, ಮತ್ತು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ (ನಾಲ್ಕನೆಯದರಲ್ಲಿ) ಇದ್ದೇವೆ. ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಪರಂಪರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳ (ನಕಲಿ ಆಭರಣಗಳ) ಮೂಲಕ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬೋಧಿತಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅದು ಇನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಸತ್ಯಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ಆ ಸತ್ಯಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪುನಃಪುನಃ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಥಶೂನ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ ಕುರಿತು ಗಬ್ರಿಯೇಲನ ವಿವರಣೆಯೊಳಗೆ ನಾವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿಯುವ ಮೊದಲು, ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳಿಗೂ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಸಂಗಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುವೆವು. ಆಧುನಿಕ ದೇವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಕೆಳಗಿನ ವಾಕ್ಯಭಾಗವು ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಅತಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲಪ್ರವಾದನೆಯು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳದ್ದೇ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.

“The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೊದಲ ಆಗಮನದಲ್ಲಿ ‘ರಾಜ್ಯದ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು’ ಸಾರಿದ ಶಿಷ್ಯರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ, ಆತನ ಎರಡನೇ ಆಗಮನದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದವರ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೂಪವಿತ್ತು. ಶಿಷ್ಯರು, “ಕಾಲವು ನೆರವೇರಿದೆ, ದೇವರ ರಾಜ್ಯವು ಸಮೀಪಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಸಾರುತ್ತ ಹೊರಟಂತೆಯೇ, ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹಚರರೂ ಸಹ, ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅತಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪ್ರವಾದನಾ ಅವಧಿಯು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳಲಿರುವುದು, ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಸಮೀಪಿಸಿರುವುದು, ಮತ್ತು ನಿತ್ಯರಾಜ್ಯವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಲಿರುವುದು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶಿಷ್ಯರ ಸಾರಣೆ ದಾನಿಯೇಲ 9ರ ಎಪ್ಪತ್ತು ವಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹಚರರು ನೀಡಿದ ಸಂದೇಶವು ದಾನಿಯೇಲ 8:14ರ 2300 ದಿನಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವಾರಗಳು ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿವೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಾರಣೆಯೂ ಅದೇ ಮಹತ್ತರ ಪ್ರವಾದನಾ ಅವಧಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಗವೊಂದರ ನೆರವೇರಿಕೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

“Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

“ಮೊದಲ ಶಿಷ್ಯರಂತೆ, ವಿಲಿಯಮ್ ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹಚರರೂ ತಾವೇ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಸಂದೇಶದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದ ದೋಷಗಳು, ಪ್ರವಾದನೆಯೊಂದರ ಮಹತ್ವದ ಅಂಶದ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅವರು ತಲುಪುವುದನ್ನು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ದೇವರು ಲೋಕಕ್ಕೆ ನೀಡುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವರು ನಿರಾಶೆಗೆ ಒಳಗಾದರು.” The Great Controversy, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

ಆ ವಾಕ್ಯಭಾಗವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಅತಿ ದೀರ್ಘವೂ ಅಂತಿಮವೂ ಆದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿರುವುದೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು,” ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಅತಿ ದೀರ್ಘವೂ ಅಂತಿಮವೂ ಆದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳೇ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಈ ವಾಕ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಗೂ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಅವರು ಅಂಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಾನಿಯೇಲನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೂ ಅವರು ಅಂಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

ಎಲ್ಲನ್ ವೈಟ್ ಒಬ್ಬ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಆಗಿದ್ದರು; 1843ರ ಮುಂಚೂಣಿ ಚಾರ್ಟ್ ಮೇಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ F. D. Nichols ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ 1850ರ ಮುಂಚೂಣಿ ಚಾರ್ಟ್ ಮೇಲೂ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. Nichols ಅವರಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ 1850ರ ಚಾರ್ಟ್, ಜೇಮ್ಸ್ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲನ್ ವೈಟ್ ಅವರು Nichols ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, Nichols ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿತು. ಆ ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಬೈಬಲಿನ ಅತಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರವಾದನಾ ಅವಧಿ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲ; ಅದು ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಆಗಿದೆ.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

ಹಿಂದಿನ ಭಾಗವು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಅತಿ ದೀರ್ಘವೂ ಅಂತಿಮವೂ ಆದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯೆಂದು ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು, ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರ ಬರಹಗಳು ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾಗದ ಕುರಿತು ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುವ ಮಾತನ್ನು ಅವಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಂಬಿದ್ದರೆ, ಹಾಗಾದರೆ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಅವಳು ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡುವುದರ ಅರ್ಥವೇನು?

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

“1843ರ ಚಾರ್ಟ್ ಕರ್ತನ ಕೈಯಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತೆಂದು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಾರದೆಂದೂ; ಆ ಅಂಕಿಗಳು ಆತನು ಬಯಸಿದಂತೆಯೇ ಇದ್ದವೆಂದೂ; ಕೆಲವು ಅಂಕಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ತಪ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ಆತನ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ, ಆತನ ಕೈ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಡುವ ತನಕ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಕಾಣಲಾರರಂತೆ ಇದ್ದರೆಂದೂ ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.” Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

ತಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿತಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವವರು, 1843ರ ಚಾರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬ ತಪ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ಕರ್ತನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದನು, ನಂತರದ ಯಾವುದೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತೆಗೆದನು ಎಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು. ಆ ಪೂರ್ವಧಾರಣೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೆಂದರೆ, ಕರ್ತನು ಅಂಕೆ-ಅಂಶಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಯಾವಾಗ ತೆಗೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಆತನ ಕೈ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22, 1844ಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ, ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆಯ ತಕ್ಷಣವೇ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಘಟನೆಯ ಕುರಿತು ತನ್ನ ಸಾಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸರಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ಆ ತಪ್ಪು “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

“ತಮ್ಮ ಕರ್ತನು ಏಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಂಬಿಗಸ್ತರಾಗಿದ್ದು ನಿರಾಶರಾದವರು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೈಬಲಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಕರ್ತನ ಕೈ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಮತ್ತು ಆ ತಪ್ಪು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳು 1844ರವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಾಲಾವಧಿಗಳು 1843ರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡವು ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಅವರು ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ, ಅವು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವವು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಕಂಡರು.” Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

ಕರ್ತನ ಹಸ್ತವು “ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ತಪ್ಪು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ,” ಅವರು ಆಗ “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು 1843ರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡವು ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ತಾವು ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ, ಅವು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವವು ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿತು” ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಮೊದಲಿಗೆ 1843ರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳು, 1843ರ ಚಾರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅದೇ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಮೂರು ನೂರು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಪ್ರಚಾರಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬಳಸಿದರು. ಆ ಚಾರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು 1843ರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡವು ಎಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳೆಂದರೆ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ 8, ವಚನ 14 ರ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು, ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ 26ರ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಐನೂರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು, ಮತ್ತು ದಾನಿಯೇಲ 12ರ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳು. ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆಯ ನಂತರ ಕರ್ತನು ತನ್ನ ಹಸ್ತವನ್ನು ಆ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ತೆಗೆದನು; ಆಗ ಮಿಲ್ಲರೈಟರು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು 1843ರಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಅವಧಿಗಳು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡವು ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

1850ರ ಚಾರ್ಟ್ 1850ರಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, 1851ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಎಲೆನ್ ವೈಟ್, 1843ರ ಚಾರ್ಟ್ ಕುರಿತು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಈ ಚಾರ್ಟ್ ಸಹ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಒಂದು ನೆರವೇರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ದಾಖಲಿಸಿದರು. ಆ ಚಾರ್ಟ್ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯನ್ನು ಸಹ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು.

“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

“ಸಹೋದರ ನಿಕೋಲ್ಸ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಚಾರ್ಟ್‌ನ ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ಇದ್ದನು ಎಂದು ನಾನು ಕಂಡೆನು. ಈ ಚಾರ್ಟ್ ಕುರಿತು ಬೈಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆ ಇದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಮತ್ತು ಈ ಚಾರ್ಟ್ ದೇವರ ಜನರಿಗಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟೇ ಆಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಾರ್ಟ್ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದೇ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು “ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಕ್ಕೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘವಾದ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳಲಿರುವುದೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಗೆ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಸೂಚಿಸಿರುವುದು ಸರಿಯೇ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು. “ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘವಾದ” “ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿ” ಎಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೇ ವಿರೋಧವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯಿಗೂ ವಿರೋಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲ್ಪಿತಕಥೆಯನ್ನು ನಂಬುವುದು ಅಂದರೆ ಸುಳ್ಳನ್ನು ನಂಬುವುದೇ; ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳನ್ನು ನಂಬುವುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವವರು, ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದದ್ದರಿಂದಲೇ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

ಶಿಲುಬೆಯ ಯಾತನೆಯನ್ನು ದಾಟಿಹೋಗುವ ನಿಮಿತ್ತ ಯೇಸು ತಾನೇನೋ ದೈವೀ ಅನಿಸ್ಥೇಷಿಯಾದ ಯಾವುದೋ ವಿಧದಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಅಸಂವೇದನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಯೇಸು ದೈವಿಕ ವೇದನೆಯೊಡನೆ, ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾರೂ ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟುಗಿಂತ ಬಹಳ ಮೀರಿದ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಮಾನವಕುಲವು ಅವನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರೇರಿತ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು, ಆತನು ಜಯಿಸಿದಂತೆಯೇ ಮಾನವಕುಲವೂ ಜಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಶಿಲುಬೆಯ ಯಾತನೆಯನ್ನು ತಾಳಿಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದದ್ದು, ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಗುಣಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಮಾನವಕುಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ.

Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯ ಕರ್ತನೂ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವನೂ ಆಗಿರುವ ಯೇಸುವಿನ ಕಡೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಟ್ಟು ನೋಡುವವರಾಗಿರೋಣ; ಆತನು ತನ್ನ ಮುಂದಿರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆನಂದದ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಅವಮಾನವನ್ನು ಅಲಕ್ಷ್ಯಮಾಡಿ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ದೇವರ ಸಿಂಹಾಸನದ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾನೆ. ಇಬ್ರಿಯ 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

ಯೇಸು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಗುರಿಯ ನಿಮಿತ್ತ ಶಿಲುಬೆಯ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡನು; ಮತ್ತು ನಾವು ಅವನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಗುರಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲ್ಪಡುವ ಸತ್ತ್ವಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ವಿನ್ಯಾಸದ ಒಂದು ಅಂಗವಾಗಿದೆ. ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಡಿಪಾಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪ್ರಮುಖವೆಂದು ನಾವು ನಂಬುವಂತೆ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಯಾವ ಪ್ರೇರಣೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಲವೊದಿಕಾಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಿಂದ ಉದ್ರೇಕಿಸಲ್ಪಡಬಹುದಾದ ಏಕೈಕ ದೈವಿಕ ಪ್ರೇರಣೆ ಸತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಸತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಆ ಪ್ರೀತಿ, ನಮ್ಮ ಕೆರಳುವ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸುಲಭವಾದ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಲಭ್ಯತೆಯಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವುದು. ನಮ್ಮ ಲವೊದಿಕಾಯದ ಸುಖಾಸೀನತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಃ ನಮಗಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ನಾಶವಾಗುವೆವು. ಇಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ ನಿಂತಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೇ.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜನರು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯದ ಮೂಲಕ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಬಂಧನಾವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷದ ಪ್ರವಾದನೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ದಾನಿಯೇಲನು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷದ ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನು ಅತಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಾಗಿದ್ದು, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಫೆಸಿ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಅತಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ ಅದು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಾಗಿದೆ.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

“ಕರ್ತನು ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದನೋ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭೂತಕಾಲದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಆತನ ಬೋಧನೆಯೇನೋ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಷ್ಟರಲ್ಲದೆ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಷಯವಾಗಿ ನಮಗೆ ಭಯಪಡಬೇಕಾದ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.” Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

ಗಬ್ರಿಯೇಲನು ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ “ಮರೇಹ್” ಮತ್ತು “ಖಾಜೋನ್” ಎಂಬ ಎರಡೂ ದರ್ಶನಗಳ ಅರ್ಥಗ್ರಹಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಬಂದನು; ಮತ್ತು ಈ ಎರಡೂ ದರ್ಶನಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ದಾನಿಯೇಲನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ದರ್ಶನವು ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಅದೇ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದ ಏಳನೇ ಮತ್ತು ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಬೈಬಲ್ ಪ್ರವಾದನೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದರ್ಶನವನ್ನು ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ದೇವಜನರನ್ನೂ ತುಳಿದುಹಾಕುವಿಕೆಯಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ, ಮತ್ತೊಂದು ದರ್ಶನವನ್ನು ಜನರನ್ನೂ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಸೇರಿದ್ದವು.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

ಗಬ್ರಿಯೇಲನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಘೋಷಿಸಿದ ಸಂದೇಶದ ಹೃದಯವಾಗಿಬಂದಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ದರ್ಶನಗಳ ನಡುವೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮಾನಸಿಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವರು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಆ ಭೇದಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು “ನಿರ್ಣಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಡುವ ಎರಡು ಪದಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

ನಿನ್ನ ಜನರ ಮೇಲೆಯೂ ನಿನ್ನ ಪರಿಶುದ್ಧ ನಗರಿಯ ಮೇಲೆಯೂ ಎಪ್ಪತ್ತು ವಾರಗಳು ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅಪರಾಧವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಲು, ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಮಾಡಲು, ಅಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಮಾಡಲು, ನಿತ್ಯನೀತಿಯನ್ನು ತರಲು, ದರ್ಶನವನ್ನೂ ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನೂ ಮುದ್ರಿಸಲು, ಮತ್ತು ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧನನ್ನು ಅಭಿಷೇಕಿಸಲು. ಆದದರಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಗ್ರಹಿಸು: ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಆಜ್ಞೆ ಹೊರಟಂದಿನಿಂದ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದ ಪ್ರಧಾನನ ವರೆಗೆ ಏಳು ವಾರಗಳೂ ಅರವತ್ತೆರಡು ವಾರಗಳೂ ಇವೆ; ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೀದಿಯೂ ಕೋಟೆಗೋಡೆಯೂ ಪುನಃ ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುವವು. ಮತ್ತು ಅರವತ್ತೆರಡು ವಾರಗಳಾದ ನಂತರ ಅಭಿಷಿಕ್ತನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವನು, ಆದರೆ ತನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಲ್ಲ; ಬರುವ ಪ್ರಧಾನನ ಜನರು ನಗರಿಯನ್ನೂ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವರು; ಅದರ ಅಂತ್ಯವು ಪ್ರವಾಹದೊಂದಿಗೆ ಬರುವದು, ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ನಾಶನಗಳು ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅವನು ಅನೇಕರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ವಾರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುವನು; ಮತ್ತು ವಾರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲಿಯನ್ನೂ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸುವನು; ಅಸಹ್ಯಕರಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವನು, ಸಮಾಪ್ತಿಯ ತನಕವೂ, ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಹಾಳಾದವನ ಮೇಲೆ ಸುರಿಯಲ್ಪಡುವ ತನಕವೂ. ದಾನಿಯೇಲ 9:24–27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

ಎಪ್ಪತ್ತು ವಾರಗಳು (ನಾಲ್ಕು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳು) ಜನರ ಮೇಲೆಯೂ ಪರಿಶುದ್ಧ ನಗರದ ಮೇಲೆಯೂ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. “ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪದಕ್ಕೆ “ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ” ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಪದವು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೂ ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೂ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಧಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲವನ್ನಾಗಲಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ನಾಶವನ್ನೂ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಸೆರೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಬಂಡಾಯದ ಅವಧಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು. ಆ ಬಳಿಕ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳು “ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು”, ಮೂರನೇ ಆದೇಶದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ. ಬಂಡಾಯದ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ನೆಬೂಕದ್ನೆಜರನ ಮೂರು ದಾಳಿಗಳನ್ನೂ, ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಅಂತಿಮ ನಾಶವನ್ನೂ, ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಚದುರಿಕೆಯಾಗುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಸೆರೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಿದವು.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

ಮೊದಲ ಆಜ್ಞಾಪತ್ರವು ಬಂಧತ್ವದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಮರುಕಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಿತು. ಮೂರನೆಯ ಆಜ್ಞಾಪತ್ರವು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು. ಮೊದಲನೆಯ ದೂತನ ಆಗಮನವು ಆತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲನು ಆತ್ಮಿಕ ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅನುಭವಿಸಿದ ಬಂಧತ್ವದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬಂಧತ್ವದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಆತ್ಮಿಕ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಿಲ್ಲರೈಟರನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ನಲವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಅದು ಗುರುತಿಸಿತು.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ “ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ” ಎಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪದವು “charats” ಆಗಿದ್ದು, ಅದರ ಅರ್ಥ “ಗಾಯಗೊಳಿಸುವುದು” ಹಾಗೂ “ಆಜ್ಞೆ” ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಆಕ್ರೋಶದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನವು ಮಾರಕವಾದ “ಗಾಯವನ್ನು” ಹೊಂದುವಂತೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ “ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.” ದಾನಿಯೇಲನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

ರಾಜನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯುವನು; ತಾನೇ ತಾನು ಉನ್ನತನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು; ದೇವಾಧಿದೇವನ ವಿರುದ್ಧ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುವನು; ಕೋಪವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವ ತನಕ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿರುವನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವದು ನೆರವೇರಲೇಬೇಕು. ದಾನಿಯೇಲ 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ, “ರಾಜನು” ಎಂಬುದು ಪಾಪಾಸನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಪಾಸನವು 1798ರವರೆಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮಾರಕ ಗಾಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಮೊದಲನೆಯ “ಕ್ರೋಧ”ವು “ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು,” ಏಕೆಂದರೆ ಆ “ಕ್ರೋಧ”ವು “ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು” (ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು), ಅಂದರೆ “ನಡೆಸಲ್ಪಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು.” ಕ್ರಿ.ಪೂ. 723ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಉತ್ತರ ರಾಜ್ಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಮೊದಲನೆಯ ಕ್ರೋಧದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪಾಪಾಸನಕ್ಕೆ “ಮಾರಕ ಗಾಯ” ಉಂಟಾಯಿತು. “ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ “ಗಾಯ” ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.

And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

ಆಗ ನಾನು ಅವನ ತಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮರಣಾಂತಕವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಂತೆಯೇ ಕಂಡೆನು; ಆದರೆ ಅವನ ಮರಣಾಂತಕ ಗಾಯವು ಗುಣವಾಯಿತು; ಆಗ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಮೃಗದ ಹಿಂದೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೋದದು. ಪ್ರಕಟನೆ 13:3.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಚೌಕಟ್ಟು, ಮೊದಲು ಪೇಗನಿಸಂ ಹಾಗೂ ನಂತರ ಪಾಪಿಸಂ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂಟು, ವಚನ ಹದಿಮೂರರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ “ಚಾಜೋನ್” ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಆ ಎರಡು ಅಧಿಕಾರಗಳು ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

ಆಗ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು; ಮತ್ತು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಶುದ್ಧನಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪರಿಶುದ್ಧನು, “ನಿತ್ಯಬಲಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ, ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುವ ನಾಶಕರವಾದ ಅಕ್ರಮದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಈ ದರ್ಶನವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುವದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ದಾನಿಯೇಲ 8:13

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

ಪೋಪ್‌ಪದವಿಯ ನಿರ್ಜನಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ಪವಿತ್ರಾಲಯವನ್ನೂ ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತುಳಿದುಹಾಕಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

ಆದರೆ ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಗಿನ ಅಂಗಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಡ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನ್ಯಜನರಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅವರು ಪರಿಶುದ್ಧ ನಗರವನ್ನು ನಲವತ್ತೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ತುಳಿದುಹಾಕುವರು. ಮತ್ತು ನಾನು ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಡುವೆನು; ಅವರು ಗೋಣಿತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರು ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳು ಪ್ರವಾದಿಸುವರು. ಪ್ರಕಟನೆ 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

1798ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಕೋಪದ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರವಾದನೆಯು ಪಾಪಾಸನವನ್ನು “ಗಾಯಗೊಳಿಸಲು” ನಿರ್ಧರಿಸಿತ್ತು. ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಒಂಬತ್ತರಲ್ಲಿ, ಆ ನಿರ್ಣಯವು ಕೊನೆಯ ಎರಡು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ “ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪದವು “ಚಾಜೋನ್” ದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ “ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು” ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪದವು ಬೇರೆ ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾಗಿದ್ದು, ಅದು “ಮರೇ” ದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿರುವ ದೇವರ ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ದಾನಿಯೇಲನು, ಗಬ್ರಿಯೇಲನು ತಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ದರ್ಶನಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

We will continue this subject in the next article.

ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ.

“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

“ದೇವರು ನಮಗೆ ಹೊಸ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. 1843 ಮತ್ತು 1844ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಇತರೆ ಸಭೆಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನೇ ನಾವು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.” Review and Herald, January 19, 1905.