ಎಲೀಯನು - ಸಂಖ್ಯೆ ಐದು

ಎಲೀಯನು ಅಹಾಬನ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ತ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಕರ್ಮೇಲಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಿದಾಗ, ಅದು ದೇವರು ಮೂರು ವರ್ಷಾರ್ಧದ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ನಂತರ, 1798ರಲ್ಲಿ ಸಭೆಯನ್ನು ಅಂಧಕಾರಯುಗಗಳಿಂದ ಹೊರತಂದು, ಅವರನ್ನು 1844ರವರೆಗೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ನಂತರ 1863ರವರೆಗೆ ನಡೆಸಿದುದನ್ನು ಪೂರ್ವಸೂಚಿಸಿತು. ಆ ಮೂರು ದಿನಾಂಕಗಳು, ಯಶಾಯನು ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ “ಏಳು ಕಾಲಗಳ” ರೂಪರಚನೆಯ ಅಂತಿಮ ಮೂರು ಗುರುತುಗಳಾಗಿವೆ.

1798, 1844 ಮತ್ತು 1863ರ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸವು, ಮೋಶೆಯು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಐಗುಪ್ತದ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಸೀನಾಯಿ ಪರ್ವತದವರೆಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗಲೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೊದಲನೆಯ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ದೂತರ ಇತಿಹಾಸವು, 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ, 1863ರಲ್ಲಿ ಆ ಚಳವಳಿಯು ಒಂದು ಸಭೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲೀಯ ಮತ್ತು ಮೋಶೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಇತಿಹಾಸದ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು; ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ದೂತನ ಇತಿಹಾಸದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯು ಪ್ರಕಟಣೆ ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ನಿತ್ಯಸುವಾರ್ತೆಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಫ್ಯೂಚರ್ ಫಾರ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಆರಂಭಿಕ ಚಳವಳಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದ ಚಳವಳಿಗಳ ನಡುವೆ, ನಾವು ಸೆವೆಂತ್-ಡೇ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಯ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಪ್ರಕಾರ, 1856ರಲ್ಲಿ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಯ ಶೇಷಜನರು ಲವೊದಿಕಾಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಹೀಗೆ 1798ರಿಂದ 1856ರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಅವಧಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.

ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಣೆಯು ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರ ದಾಟುವಿಕೆಯ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗೊಳಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತೋರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನ್ನದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಬ್ಬತ್‌ನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತು. ಅದೇ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಬಂದ ಬೆಳಕು, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದವರಿಗಾಗಿ, ಸಬ್ಬತ್‌ನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು. 1844ಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಜನನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳಿಗಾಗಿ, ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿಗೆ ದಾರಿಯಾದ ಮೂರು ಹಂತಗಳ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದೆಂದು ದಾನಿಯೇಲನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದ ಜ್ಞಾನದ ವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ, 1798ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರಂದು ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪು ಪ್ರಾರಂಭವಾದುದು, ಐಗುಪ್ತದ ಪ್ರಥಮಜನರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಫರೋಹನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನಿಂದ ಪ್ರತಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅತಿ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅಥವಾ ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿದಾಗ, 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿದ್ದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ 1844ರ ನಂತರವೂ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅದು ಹತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ವಿಫಲರಾದರು. ಆ ಹತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕೊನೆಯದು, ಹನ್ನೆರಡು ಗುಪ್ತಚರರು ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿತ್ತು. ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಮನ್ನಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಮಿಲ್ಲರೈಟರಿಗಾಗಿ, ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು 1844ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರ ನಂತರದ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಎರಡೂ ಸಮಾಂತರ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಸಬ್ಬತ್ತಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ನಂತರದ ಒಂಬತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು 1844ರ ನಂತರ, ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶದ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮರಣದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕಾಗಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸರಣಿಯೊಂದು ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. 1863 ವರ್ಷವು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಗೆ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಗುಪ್ತಚರರು ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶದ ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ವರದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ನಾವು ಈ ಪರಿಗಣನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವೆವು.

ಅಂಕೆಗಳ ಪುಸ್ತಕದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸತ್ಯಗಳಿವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಚಳವಳಿಗೆ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗಮನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಹೋಗಬಹುದು. ಒಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ, “ದುಷ್ಟ ವರದಿ”ಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ದ್ರೋಹಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹತ್ತನೇ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಆ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಗದ ಜನರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಹಿಂದಿನ ಒಂಬತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ವಿಕಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳು, ತಾವು ಯಾವ “ವರದಿ”ಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೋ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದವು. 1863ರಲ್ಲಿ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಮ್ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ದಾಸ್ಯದ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೋಶೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು. ಯೆಹೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರು ಮಂಡಿಸಿದ ವರದಿ ಎಂದರೆ, ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಅವರ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ದೇವರು ನೀಡಿದ “ವರದಿ”ಯನ್ನೇ ಸರಳವಾಗಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ಮೋಶೆಯ ಜನನಕಾಲದಿಂದಲೇ, ಅವರನ್ನು ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು, ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಬ್ರಹಾಮನಿಗೆ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ದೇಶಕ್ಕೆ ತಾನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆನೆಂದು ದೇವರು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಯೆಹೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರು ಆ ಮೂಲಾಧಾರವಾದ ವರದಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದ ಹತ್ತು ಗುಪ್ತಚಾರರು ದೇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ವರದಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು.

1863ರಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ Review and Herald ನಲ್ಲಿ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಕುರಿತು ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಅರಿವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದಾಗ, ಮತ್ತು ಅದೇ ವರ್ಷ ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡದ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖವಿಲ್ಲದ ಕಪಟ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ, ವೈಟ್ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತ್ ಇಬ್ಬರೂ ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಬೈಬಲಾಧಾರಿತ ವಿಧಾನಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಇತ್ತಿಚೆಗೆ ತಾವೇ “ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಪುತ್ರಿಯರು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟರ ವಿಧಾನಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೇ, ಗಬ್ರಿಯೇಲ್ ದೂತನಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದ ಮಿಲ್ಲರ್‌ನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ವಾದವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಹತ್ತನೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನೇರವಾಗಿ, “ನಾವು ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ, ಮತ್ತು ನಾವು ಈಜಿಪ್ಟಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗೋಣ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹತ್ತನೇ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಫಲತೆ, ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಇದ್ದ ವರದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಿದ್ದ “ವರದಿಯನ್ನು” ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಿಕೆಯ ಮೇಲೂ, ಈಜಿಪ್ಟಿನ ದಾಸ್ಯತೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯ ಮೇಲೂ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. 1843ರ ವಿಫಲ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಿಂದ ನಿರಾಶರಾದವರನ್ನು ಯೆರೆಮಿಯನು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದಾಗ, ದೇವರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಂದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಉತ್ಸಾಹದ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಂತೆ ಕರೆದನು; ಆದರೆ ಜೊತೆಗೆ, “ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಪುತ್ರಿಯರು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರ ಬಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದಿರುಗಬಾರದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.

1863ರಲ್ಲಿ, ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಮತ್ತು ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಅವರು ತಮಗೆ ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಮರುಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತೆ ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ನಾಯಕನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು. ಯೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ವೈಟ್ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತ್ ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಂಕೆಗಳ ಪುಸ್ತಕದ ಈ ಭಾಗದಿಂದ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಮುಂದಿನ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಂಡುಕೋರರೂ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವಂತೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದ ಅಂತಿಮ ಬಂಡಾಯವೇ, ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಯ “ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಷ” ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಇದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಮಿಲ್ಲರ್ ನಿತ್ಯಸುವಾರ್ತೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಮೊದಲನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಉದ್ಘಾಟಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ನಿಯಮವಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಬೈಬಲಿನ ಸಾಕ್ಷಿ ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದಿನವು ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂಬ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಎರಡು ವಚನಗಳ ಕುರಿತು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಮನಿಸದೆ ಬಿಡಲಾಗುವುದು ಅವುಗಳ ಎರಡೂ ವಚನಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂದರ್ಭವೇ ಆಗಿದೆ.

ಅಂಕೆಗಳ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವ ಆ ವಚನವು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದು, ದೇವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ದಂಗೆತನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಎಜಿಕಿಯೇಲನಲ್ಲಿರುವ ಆ ವಚನವು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದು, ದೇವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ದಂಗೆತನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿನ ಮರಣವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷೆ ಅವರ ಶತ್ರುಗಳ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದಾಸ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವವು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ದಂಗೆತನವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಶಿಕ್ಷೆಗಳು—ಒಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ—ಆದರೆ ಎರಡೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು. ಮೊದಲನೆಯದು ಅರಣ್ಯದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷಯಗೊಂಡು ಬರುವ ಮರಣವಾಗಿತ್ತು; ಕೊನೆಯದು ನಿಜವಾದ ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯೂ ದಾಸ್ಯವೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಈ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವು “ಕೋಪಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ದಿನ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಂದು ಬೈಬಲೀಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. “ಕೋಪಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ದಿನ” ಎಂಬುದನ್ನು ಕೀರ್ತನೆ ತೊಂಬತ್ತೈದು, ಯೆರೆಮಿಯ ಮுப்பತ್ತೆರಡು ಮತ್ತು ಹೀಬ್ರಿಯರಿಗೆ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಿದ್ಧಾಂತವಿದೆ; ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲೇಬೇಕು. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರವಾದಿಯಾದ ಸಮುವೇಲನು, ಲೂಸಿಫರನು, ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯೂ ಸಹ ದೃಷ್ಟಾಂತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ದೇವರನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜನಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಆ ಇತಿಹಾಸವು ಮುಂದೆ ಅವರು, ತಮಗೆ ಕೈಸರನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ರಾಜನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ ಕಾಲದ ಕಡೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ದೇವರ ಧರ್ಮರಾಜ್ಯವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜನಾಂಗದವರಲ್ಲಿಂದ ತಮಗೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜನನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಹಠಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ರಾಜನು ರೋಮನ್ ರಾಜನೆಂದು ಘೋಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ರೋಮನ್ ರಾಜನು ರೋಮಿನ ಪೋಪನು ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ದೈವಾಧಿಪತ್ಯದ ನಿರಾಕರಣೆ ಸಮುವೇಲನಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಅಪಮಾನಕರವಾಗಿಯೂ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿಯೂ ತೋರಿತು; ಅದನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರವಾದಿಯ ಪದವಿಯ ನಿರಾಕರಣೆಯೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವರ ನಿರಾಕರಣೆ ಪ್ರವಾದಿಯದಾಗಿರದೆ ದೇವರದ್ದೇ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಮುವೇಲನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ದೇವರು ಖಚಿತಪಡಿಸಿದರು. ಮೋಶೆ ಮತ್ತು ಸಮುವೇಲರ ಪ್ರವಾದಿ ಸಂಬಂಧವು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ದ್ರೋಹದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕಾಣಿಸುವ ಈ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಬಂದ ದ್ರೋಹದ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಯೆಹೋಶುವ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಬರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಗುಂಪು ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು; ಮತ್ತು ಸಮುವೇಲನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯವು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ರಾಜರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಸಮಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಮೋಶೆಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲರೊಂದಿಗೆ ತಾನು ಕಾರ್ಯಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ತರ್ಕಿಸಿದನು; ಯಾಕಂದರೆ, ಆ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಜನರ ವಿಮೋಚನೆಯ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ, ದೇವರು ಅಬ್ರಹಾಮನಿಗೆ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ ದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡುವೆನೆಂಬ ತನ್ನ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೋಶೆಯು ತರ್ಕಿಸಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವೆಂದರೆ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಆ ಬಂಡಾಯವನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಲು ದೇವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದಾಗ, ಬಂಡಾಯವು ಉಂಟಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಆತನು ಅವಕಾಶಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.

ಶಮುವೇಲನಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದ ನೀತಿಸಮ್ಮತವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಕ್ರೋಶದ ಮನೋಭಾವವು ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಸಮುವೇಲನ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಸಮಾನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಬಂಡುಕೋರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಬಂಡಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿದು, ತನ್ನ “ಕರ್ತವ್ಯದ” “ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ” “ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂದು” ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅವಳು (ಪ್ರವಾದಿನಿ) ಬಂಡುಕೋರರನ್ನೂ ಅವರ ಬಂಡಾಯವನ್ನೂ ಅವರಂತೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಾಯಿತು.

ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ತತ್ತ್ವದ ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವು, ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಷಯವು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಡುವ ಸಂದರ್ಭವೇ ಪರಮ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಲೂಸಿಫರನ ದಂಗೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಆರಂಭದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿಗೇ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ದೇವರು ಬಯಸಿದ್ದರೆ, ಲೂಸಿಫರನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದ ಅವನ ಅತಿ ಮೊದಲ ಸ್ವಾರ್ಥಪರ ಚಿಂತನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಲೂಸಿಫರನನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲಗೊಳಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಮಸ್ತ ಶಕ್ತಿಯೂ ದೇವರಿಗೆ ಇತ್ತು. ದೇವರು ಲೂಸಿಫರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಬಹುದಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನಡೆದದ್ದೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇರೆ ದೂತರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆಯೇ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದಾದ ಶಕ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು. ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, ಆತನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇತರ ಸಂಗತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಅದು ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತನು ಅಂಥದ್ದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಅನುಮತಿಸುವ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಆತನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆತನು ಸಹನಶೀಲತೆಯಿಂದ ಆ ದಂಗೆಯೇ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಲು, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವಂತಾಗಿದ್ದ ವಿವಾದದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಪ್ರಮಾಣದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಲು ಅವಕಾಶಕೊಟ್ಟನು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗರಿಗೋಸ್ಕರ ಮೋಶೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸಾಧಿಸಿದುದೇ ಇದು. ದೇವರು ಆ ದ್ರೋಹಿಗಳ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾಯಲು ಬಿಡಿ, ಆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿತ್ಯಸುವಾರ್ತೆಯೊಡನೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬೈಬಲ್ಲಿನ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು.

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಸಮುವೇಲನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಸಮುವೇಲನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರವಾದಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ದೇವರ ಈ ಪ್ರವಾದಿಕ ಹಾಗೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಂಶವು ಬಾಬಿಲೋನಿಯ ಬಂಧನದ ನಂತರ ದೇವಾಲಯದ ಮರುನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಬಂಧನದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವನ್ನೂ—ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಿಕೆಯನ್ನು, ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಮರುನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು, ದೇವಾಲಯವನ್ನೂ ಬೀದಿಗಳನ್ನೂ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ—ದೇವರು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದನು. ಅವರು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ ಸಮಯದ ಪ್ರವಾದನೆಗಳನ್ನು ಆತನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದನು. ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಆಜ್ಞಾಪತ್ರಗಳು ಇರುವುವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಆತನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದನು. ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞಾಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಅನ್ಯಜನ ರಾಜನಾದ ಕೋರೆಶನನ್ನು ಆತನು ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಗುರುತಿಸಿದನು. ಯೆರೂಸಲೇಮಿನೂ ದೇವಾಲಯದೂ ಮರುನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಆತನು ನೀತಿವಂತ ಪುರುಷರನ್ನೂ ಪ್ರವಾದಿಗಳನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಿದನು.

ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ದೈವಿಕ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಗಳಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಬಾಬಿಲೋನಿನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿದ ಆ ದಂಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ದೇವಜನರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ತಂದಿತ್ತು. ಮರುನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಶೆಕೀನಾಹ ಮಹಿಮೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶೆಕೀನಾಹ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ದೇವಾಲಯವು ಮರುಕಳಿಸಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಡದಿದ್ದರೂ, ಲೋಕಾಂತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೂಪರಚನೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಮರುನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಾಲಯವು ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರದೆ, ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ದಂಗೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಆ ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರವಾದಿಗಳು, ಸ್ಯಾಮುವೇಲಿನಂತೆಯೂ ಮಿನ್ನಿಯಾಪೊಲಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರಂತೆಯೂ, ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

ಕ್ರಿಸ್ತ ಮತ್ತು ಸೈತಾನನ ಮಧ್ಯದ ಮಹಾ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಲೂಸಿಫರನ ದಂಗೆ; ಮತ್ತು ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಆ ದಂಗೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಯಲು ಅನುಮತಿಸಿದನು. ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ಇತರ ಜನಾಂಗಗಳಂತೆ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಬಯಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ನೀತಿಸಮ್ಮತ ಆಕ್ರೋಶವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಮೊದಲ ಇಬ್ಬರು ರಾಜರನ್ನು ಅಭಿಷೇಕಿಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಸಮುವೇಲನಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವರ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ದೇವರ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಮರುನಿರ್ಮಿಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡರು—ಅದು ಮತ್ತೆಂದಿಗೂ ದೇವರ ಶೆಕೀನಾಹ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದದ ದೇವಾಲಯವಾಗಿತ್ತು.

1863ರಲ್ಲಿ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಬಂಡಾಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಚನದ ವಿರುದ್ಧ ತಮ್ಮ “ಕಲ್ಪಿತ ಕಥೆಗಳ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು” ಉಪಯೋಗಿಸುವವರು, ಮತ್ತು 1863ರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ತಪ್ಪು ಸಂಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಪ್ರವಾದಿನಿಯು ಅದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂಬ ತರ್ಕದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಆಧಾರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವವರು, ದೇವರ ವಿರುದ್ಧದ ಬಂಡಾಯದ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರಥಮ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿರುವವರು. ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಬಂಡಾಯವನ್ನು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಬಂಡಾಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ತಟಸ್ಥರಾಗಿಯೇ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು ಆತನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಆತನ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆ.

1844 ರಿಂದ 1863ರವರೆಗೆ ಇರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ—ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿದ ನಂತರ ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲರು ವಿಫಲರಾದ ಹತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು—ಈ ಬೈಬಲಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ದೇವರ ಪ್ರವಾದಿಗಳು ವಿಧೇಯತೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿಧೇಯತೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಪ್ರವಾದಿಗಳಾಗಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾದಿ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಅವರು ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಆ ಬಂಡಾಯದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೂ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೂ ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಬಂಡಾಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಕರ್ತನು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಇಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, 1863ನೇ ವರ್ಷವು ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆರನೆಯ ರಾಜ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ—ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಕೊಂಬಿಗೂ ರಿಪಬ್ಲಿಕನಿಸಂನ ಕೊಂಬಿಗೂ—ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ದಾರಿಚಿಹ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.