Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Даниял кітабы — Жүз он үшінші саны

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Пайғамбарлықтың үшқабат қолданылуын ашып көрсету: 2001 жылғы 11 қыркүйектің маңызын Киелі кітаптық контексте түсіну

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Жаратқан Ие 2001 жылғы 11 қыркүйекте ақырзаман күндеріндегі Өз халқын Еремияның «ежелгі жолдарына» қайта алып келген кезде, Ол пайғамбарлықтың үш мәрте қолданылу қағидасын әлдеқашан айқындап қойған еді.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Жаратқан Ие былай дейді: Жолдардың торабында тұрып, қараңдар, ежелгі соқпақтарды сұраңдар, қайсысы игі жол екенін біліп, сол жолмен жүріңдер, сонда жандарыңа тыныштық табасыңдар. Бірақ олар: «Біз ол жолмен жүрмейміз»,— деді. Сондай-ақ сендердің үсттеріңе қарауылшылар қойдым да: «Кернейдің үніне құлақ салыңдар»,— дедім. Бірақ олар: «Құлақ салмаймыз»,— деді. Еремия 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Иеміз Өз халқын ежелгі жолдарға қайтарғанда, олар тыныштықты (кейінгі жаңбырды) табатын еді, сонда күзетшілерге керней үнімен жеткізілетін хабар берілді. Барлық пайғамбарлар соңғы күндердің ақырын аса дәл айқындайды, сондықтан соңғы күндердің кернейлік хабары ақырғы керней болмақ, ол жетінші керней, яғни үшінші қасірет.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Оның ақырзаман күндеріндегі халқы ежелгі соқпақтармен жүре бастағанда, бірінші «қасіреттің» сипаттамалары нақты бір рәміздік тарихи жетекшіні (Мұхаммедті) айқындайтыны, ал екінші «қасіреттің» де дәл солай ететіні (Османды) танылды. Сондай-ақ алғашқы төрт кернейдің әрқайсысында да сол кернейді айқындау үшін нақты рәміздік жетекшілер бар екені анықталды, содан кейін Осама бин Ладеннің үшінші «қасіреттің» рәміздік жетекшісі екені танылды.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Мұхаммед Арабиямен байланыстырылды, ал Осман Түркиядағы Осман империясының нышаны болды, ал Усама бен Ладен өзі де, Мұхаммед сияқты, араб бола тұра, дүниежүзілік исламдық террордың өкілі болды.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Сонымен қатар бірінші қасірет Римнің әскерлерін жаралағаны, ал екінші қасірет Римнің әскерлерін өлтіргені де мойындалды. Содан кейін 2001 жылғы 11 қыркүйек үшінші қасіретке тән исламның Римнің әскерін (Америка Құрама Штаттарын) жаралаған сәті ретінде мойындалды; бірақ жексенбілік заң кезінде, Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалық ретіндегі Америка Құрама Штаттары өз қорытындысына келіп, ұлттық егемендігін айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың үштік одағына тапсырған кезде, ол Римнің әскерін өлтіретін болады.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Америка Құрама Штаттарының екі билік мүйізі бар жер аң екені танылды. Жер аңына тән негізгі пайғамбарлық сипаттамалардың бірі — оның қозыдан айдаһарға айналуы. Пайғамбарлық тұрғыдан мүйіздер күшті білдіреді, ал жер аңының күші жер аңының екі мүйізі ретінде бейнеленген республикализм мен протестантизм болды. Алайда енді соңғы күндерде жер аңының осы екі күші әскери және экономикалық қуатқа өзгерді. 2001 жылғы 11 қыркүйекте үшінші қасіреттің ислам діні жерге соққы берді: жер аңының нышаны болған жерге, оның әскери айбатының нышаны болған Пентагонға және оның экономикалық күшінің нышаны болған Нью-Йорк қаласындағы Егіз мұнараларға.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Сондай-ақ бірінші қасіреттің бастапқы тарихы мен екінші қасіреттің аяқталу тарихының екеуі де жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің көрінісін ұсынатыны танылған кезде, үшінші қасірет жеткен сәтте, Нью-Йорктің алып ғимараттары құлатылғанда, жүз қырық төрт мыңды мөрлеу үдерісі басталғаны анықталды.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Менің Нью-Йоркті тасқын толқын жайпап кетуге тиіс деп айтқан сөзім енді тарап жүр ме? Мен мұны ешқашан айтқан емеспін. Мен онда қабат-қабат болып бой көтеріп жатқан алып ғимараттарға қарап: “Жаратқан Ие жерді қатты шайқау үшін орнынан тұрған кезде, қандай қорқынышты көріністер болады! Сонда Аян 18:1–3-тегі сөздер орындалады”,— дегенмін. Аян кітабының он сегізінші тарауының бәрі жер бетіне келетін жайттар туралы ескерту болып табылады. Бірақ Нью-Йоркке не келері жөнінде маған нақты бір жарық берілген жоқ; мен тек бір күні ондағы алып ғимараттардың Құдай құдіретінің аударып-төңкеру әрекетімен құлатылап түсірілетінін білемін. Маған берілген жарық бойынша, мен дүниеде күйреу бар екенін білемін. Жаратқан Иеден бір ауыз сөз, Оның құдіретті күшінің бір ғана жанасуы болса, осы зәулім құрылыстар құлайды. Біз олардың қаншалықты сұмдық болатынын елестете алмайтын көріністер орын алады». Review and Herald, July 5, 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

«Дүниедегі құрдым» — Исламның сипаты, өйткені оның сипаты Аян кітабының тоғызыншы тарауының он бірінші аятында Аполлион және Абаддон ретінде бейнеленген.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> Олардың үстінен патша қойылған еді; ол — түпсіз тұңғиықтың періштесі, оның еврей тіліндегі аты — Абаддон, ал грек тіліндегі аты — Аполлион. Аян 9:11 (ТОҒЫЗ ОН БІР).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

Исламға билік жүргізетін патшаның атының, яғни болмысының, мағынасы еврей және грек тілдерінде, сол екі атпен бейнеленгендей, «өлім» мен «жойылу» болып табылады; бұл 2001 жылғы 11 қыркүйекте, Нью-Йорктің алып ғимараттары құлатылған кезде, келіп жетті. Сол сәтте Аян кітабының он сегізінші тарауының біріншіден үшінші аяттарға дейінгі сөздері орындала бастады.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Исламның тағы адамы туралы Жаратылыс кітабындағы алғашқы ескертуде еврей тіліндегі “тағы араб есегі” деген сөз қолданылғаны, ал ол аятта “тағы адам” деп аударылғаны танылды. Исламның рәмізі — жылқы тұқымдасы, әрі Аян кітабының тоғызыншы тарауында да ол соғыс тұлпары ретінде бейнеленген. Құдай халқы «өзгертілмеуге тиіс» деп хабардар етілген Хабаккуктың қасиетті кестелерінде де Ислам соғыс аттарымен бейнеленген.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Сонда Жаратқан Иенің періштесі оған былай деді: Міне, сен жүкті болдың, ұл туасың, оның атын Ысмайыл қоясың; өйткені Жаратқан Ие сенің қасіретіңді естіді. Ол тағы тағы адам болады; оның қолы әркімге қарсы, әрі әркімнің қолы оған қарсы болады; және ол барлық бауырларының алдында тұрады. Жаратылыс 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

Ысмайылдың дүниеге келуі туралы алғашқы ескерту Исламмен байланысты басты нышанға айналған «тежеумен» байланысты болды.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Ал Ебрайымның әйелі Сарай оған бала тумады; оның есімі Ажар деген мысырлық күңі бар еді. Сонда Сарай Ебрайымға: «Міне, Жаратқан Ие мені бала көтеруден тежеді; өтінемін, менің күңіме кір, мүмкін, ол арқылы балаға ие болармын»,— деді. Ебрайым Сарайдың сөзін тыңдады. Жаратылыс 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Исмаилдің дүниеге келуі арқылы бейнеленген Ислам туралы ең алғашқы аталымның өзінде-ақ бойсұнуға айрықша мән беріледі. Бойсұну ұғымы Ислам дінінің іргелі негізі болып табылады. «Ислам» сөзі арабтың екі сөзінен — «салаам», яғни «бейбітшілік», және «аслама», яғни «бойсұну» немесе «берілу» — туындаған. Ислам сенушілер өмірдің барлық саласында өз еркін Алланың (Құдайдың) еркіне бағындыруы тиіс деп үйретеді. Сараның Ыбырайымды Ажарды алып, Исмаилді дүниеге әкелуге ынталандыру арқылы теріс шешім қабылдағанын түсінгеннен кейін, ол Ыбырайымнан Ажарға қатал қарауға рұқсат алды, соның салдарынан Ажар Ыбырайымның үйінен қашып кетті. Сол жерде ол періштеден хабар алды.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Бірақ Ыбырам Сарайға былай деді: «Міне, күңің өз қолыңда; оған өзіңе қалай ұнаса, солай істе». Ал Сарай оған қатал қарағанда, ол оның алдынан қашып кетті. Сонда Жаратқан Иенің періштесі оны шөл далада, Шурға баратын жол бойындағы су бұлағының қасынан тапты. Және ол: «Сарайдың күңі Ажар, сен қайдан келдің, әрі қайда барасың?» — деді. Ал ол: «Мен қожайыным Сарайдың алдынан қашып келемін», — деді. Сонда Жаратқан Иенің періштесі оған: «Қожайыныңа қайтып бар да, оның қол астына мойынсұн», — деді. Жаратқан Иенің періштесі оған тағы былай деді: «Сенің ұрпағыңды аса қатты көбейтемін, сондықтан олардың көптігінен санына жету мүмкін болмайды». Жаратқан Иенің періштесі оған тағы былай деді: «Міне, сен жүкті болдың, ұл табасың, оның атын Ысмайыл қоясың; өйткені Жаратқан Ие сенің қайғы-қасіретіңді естіді. Ол тағы адам айтқысыз тағы кісі болады; оның қолы әркімге қарсы, әрі әркімнің қолы оған қарсы болады; және ол барлық бауырларының алдында тұратын болады». Жаратылыс 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

Исламның тежеуі, Ислам дінінің сипатын бейнелейтін «бойсұну», әрі Исламның рөлі — мұның бәрі Ысмайыл туралы алғашқы ескертуде-ақ бар, және Аян кітабындағы үш қасірет арқылы бейнеленген Исламның пайғамбарлық ДНҚ-сын көрсетеді. Жаратқан Ие Өз халқын Еремияның ежелгі жолдарына алып келген кезде, олар сондай-ақ Аян кітабының жетінші тарауындағы төрт періште тежеп тұрған «төрт желдің» нақ Исламның төрт желі екенін таныды.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Періштелер төрт желді ұстап тұр; олар бүкіл жердің бетімен лап қойып, өз жолында қирау мен өлімді ала жүрмек болып, босанып кетуге ұмтылған ашулы ат ретінде бейнеленген». Manuscript Releases, 20-том, 217-б.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

Жүз қырық төрт мыңның мөрленуі жүзеге асқанша «тежеліп» тұрған «төрт жел» болып табылатын Исламның «ашулы аты» өз «жолында» «өлім мен қирауды» (Абаддон мен Аполлионды) алып жүреді. Ажарға салынған тежеу сол пайғамбарлық сипатты Исламның рәмізіне енгізгені сияқты, төрт жел де, ашулы ат та тежелген; әрі осы факт орныққандықтан, бірінші қасіреттің басталуы Әбу Бәкірдің тарихи бұйрығымен бейнеленген Исламға салынған бір тежеуді айқындайтыны танылды.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Оларға жердің шөбіне де, ешбір көк нәрсеге де, ешбір ағашқа да зиян келтірмеу бұйырылды; тек маңдайларында Құдайдың мөрі жоқ адамдарға ғана. Аян 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Жолма-жол, үш қасіреттің үштаған қолданылуында бірінші қасіреттің басталуының үстіне орналастырылған екінші қасіреттің басталуы, аятта Исламның екінші ұлы жиһадының босатылуын бейнелейтін төрт періштенің босатылуын айқындайды.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Қолында кернейі бар алтыншы періштеге былай деді: ұлы Евфрат өзенінде байлаулы тұрған төрт періштені босат. Аян 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Сондықтан үшінші қасіреттің басында Исламның бір мезгілде әрі босатылып, әрі тежелетіні түсінілді; бұл — дәл Сестра Уайттың куәлігі.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Сол уақытта, құтқарылу ісі аяқталуға таяғанда, жер бетіне қасірет келе бастайды, әрі халықтар қаһарланатын болады, дегенмен үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмес үшін тежеліп ұсталады. Сол кезде “кейінгі жаңбыр”, яғни Жаратқан Иенің алдынан келетін сергіту, үшінші періштенің қатты дауысына күш беру және соңғы жеті оба төгілетін кезеңде әулиелерді берік тұруға дайындау үшін келеді». Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

Исламның тарихи жазбалары зерттелгенде, бірінші қасіреттің арабтық Исламының соғыстары мен жетістіктері Ислам тарапынан «бірінші ұлы жиһад» деп түсінілетіні, ал төрт періште босатылған кезде басталған Осман империясының соғыстары Ислам тарапынан «екінші ұлы жиһад» деп түсінілетіні анықталды. Үштік қолданылумен үйлесімді түрде, Ислам үшінші әрі соңғы ұлы жиһад 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталды деп сенеді. Уильям Миллер бір кезде жазғандай: «Тарих пен пайғамбарлық өзара сәйкес келеді».

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

Бірінші және екінші қасіреттердің бастапқы пайғамбарлық желілерін бірінің үстіне бірін қою арқылы бейнеленген босатылу мен сонымен бір мезгілдегі тежелудің «жол үстіне жол» түріндегі қолданылуы Пайғамбарлық Рухы арқылы мінсіз расталды; әрі Ислам 2001 жылғы 11 қыркүйекте соққы бергеннен кейін, Президент Джордж У. Буш террорға қарсы соғысын бастап, Исламға дүниежүзілік шектеу қойды. Исламның «ашулы атының» бір мезгілде босатылуы да, тежелуі де Киелі кітаппен, Пайғамбарлық Рухымен, сондай-ақ тарихпен расталды.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

«Тоқтының соңынан еретіндер» Миллершілердің көне соқпақтарына қайта оралып, «тыныштықты» табады; бұл — Уайт апай ұлттар қаһарланған, бірақ тежеліп тұрған кезде басталады деп айқындаған соңғы жаңбыр, дәл солай 2001 жылғы 11 қыркүйекте болғанындай.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Сол кезде, құтқарылу ісі аяқталып келе жатқанда, жер бетіне ауыртпалық түсетін болады, әрі халықтар қаһарланатын болады, бірақ үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмеуі үшін тежеліп тұрады. Сол уақытта “кеш жаңбыр”, немесе Иеміздің алдынан келетін сергіту, үшінші періштенің қатты даусына күш беру және әулиелерді жеті соңғы індет төгілетін кезеңде берік тұруға дайындау үшін келеді». Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

«Тоқтыға еретіндер» Миллериттердің ежелгі жолдарына қайта оралып, «тынығуды» табады; Уайт ханымның айқындауынша, бұл — кейінгі жаңбыр, ол Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періште 2001 жылғы 11 қыркүйекте төмен түскен кезде басталды.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Кеш жауын Құдай халқының үстіне төгілуге тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, және бүкіл жер оның ұлылығымен нұрлануға тиіс». Review and Herald, 1891 жылғы 21 сәуір.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

Нью-Йорктің ғимараттары құлатылған кезде, сол құдіретті періште түсіп келді, жүз қырық төрт мыңды мөрлеу басталды, әрі кейінгі жауын себелей бастады. Еремияның ежелгі соқпақтарына қайта жетектеліп, кейінгі жауын болып табылатын «тыныштықты» тапқандар, содан соң Ишаяның «тыныштығы мен сергітуі» де кейінгі жауын екенін таныды; бірақ бұл, сонымен қатар, 2001 жылғы 11 қыркүйекте Құдай халқына, әсіресе «Иерусалимді билеген» «мысқылдаушы адамдарға» қарсы келген сынақтың айқындауы да болды. Олар бұл сынақтың екі қырлы екенін түсінді, өйткені ол үшінші қасіреттің Ислам туралы хабарын бейнеледі, әрі дәл сондай маңызды түрде, кейінгі жауын хабарын орнықтырған киелі кітаптық әдіснаманы да бейнеледі.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> Ол оларға: «Міне, қажығанға тыныштық беретін тыным осы; міне, сергітетін осы»,— деді. Бірақ олар тыңдағысы келмеді. Сондықтан Жаратқан Иенің сөзі олар үшін өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап болды; соның салдарынан олар барып, шалқасынан құлап, морт сынып, тұзаққа түсіп, ұсталып қалсын деді. Ендеше, Иерусалимдегі осы халыққа билік жүргізіп отырған келемежшіл адамдар, Жаратқан Иенің сөзін тыңдаңдар. Ишая 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Ескі жолдармен жүру Құдайдың соңғы күндердегі халқына Адвентист халқының тәжірибесін «суреттейтін» он қыз туралы астарлы әңгіменің жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақытында «сөзбе-сөз» қайта орындалуға тиісті екенін көруге мүмкіндік берді. Астарлы әңгіменің алғаш рет орындалған тарихының куәлігі Хабаққұқ кітабының екінші тарауы онымен тікелей байланысты әрі оның бір бөлігі екенін айқындады. Сондықтан Хабаққұқтың екінші тарауындағы «тартыс» мысқылдаушы адамдар тыңдаудан бас тартқан тыныштық пен сергітудің сынағын білдірді. Киелі кітапты адал зерттеушілер ескі жолдарды зерттеуді жалғастырған сайын, олар он қыз туралы астарлы әңгіменің де, Хабаққұқтың екінші тарауының да бір пайғамбарлық екенін ғана емес, Езекиел кітабының он екінші тарауының да солай екенін түсінді.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> Езекиел пайғамбарлығының бір бөлігі де сенушілерге күш пен жұбаныш көзі болды: «Жаратқан Иенің сөзі маған келіп, былай деді: Адам ұлы, Исраил жерінде сендерде айтылып жүрген: “Күндер ұзарып барады, әрі әрбір аян жүзеге аспайды”, — деген осы мақал нені білдіреді? Сондықтан оларға айт: Құдай Ие былай дейді: ... Күндер таяп қалды, әрі әрбір аянның орындалуы да.... Мен сөйлеймін, және Мен айтатын сөз орындалады; ол енді кешіктірілмейді». «Исраил үйі: “Ол көріп тұрған аян әлі талай күндерге қатысты, әрі ол тым алыс замандар туралы пайғамбарлық етуде”, — дейді. Сондықтан оларға айт: Құдай Ие былай дейді: Менің сөздерімнің ешқайсысы енді кешіктірілмейді, бірақ Мен айтқан сөз жүзеге асады». Езекиел 12:21–25, 27, 28». Ұлы күрес, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

1840 жылдан 1844 жылға дейінгі Адвент қозғалысы арқылы бейнеленген жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңі — соңғы күндердегі, «әрбір көріністің әсері» «орындалатын» уақыт кезеңін білдіреді. Бірінші қасіреттің пайғамбарлық тарихы екінші қасіреттің пайғамбарлық тарихының үстіне қабаттаса отырып, үшінші қасіреттің пайғамбарлық тарихын айқындайды; ал бұл — жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің пайғамбарлық тарихы. Бұл сондай-ақ 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарих. Бұл сондай-ақ Келісімнің Хабаршысына жол дайындайтын хабаршының ісі атқарылатын тарих. Бұл — жердегі аңның екі мүйізі алтыншыдан «жетінің бірі» болып табылатын «сегізіншіге» өтпелі өзгерістен өтетін тарих. Бұл — Аян кітабының он бірінші тарауында екі пайғамбар көшеде өлтірілетін тарих.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Сол сияқты, Құдай сөзінің ешқашан орындалмай қалмайтыны, әрі барлық пайғамбарлардың кез келген өзге дәуірден гөрі ақырғы күндер туралы көбірек айтатыны жөніндегі қағидамен ұштаса отырып, 2001 жылғы 11 қыркүйекте «пайғамбарлық күндер таяп қалды», онда Құдай айтқан «сөздер» «орындалады», әрі «енді кешіктірілмейді».

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

1863 жылғы бүлік Лаодикеялық адвентизмге олардың бәрі қырылғанша шөл далада қаңғып жүруді үкім етті. Жаратқан Ие ежелгі Исраилге Қадеште істегеніндей, 2001 жылғы 11 қыркүйекте сол тарихқа қайта оралды.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Қадешке алғашқы келу он тыңшының бүлігін туғызды да, шөлде қаңғып жүру кезеңін әкелді. Қырық жылдың соңында олар Қадешке қайта оралды, және дәл сол жерде Мұса Жартасты екінші рет соғып, Уәде етілген жерге кіруіне жол берілмеді, бірақ олар Ешуамен бірге кірді. 2001 жылғы 11 қыркүйек соңғы ұрпақты айқындайды, және Құдай енді Өз Сөзін бұдан әрі созбайды.

We will address this fact in the next article.

Бұл жайтты келесі мақалада қарастырамыз.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> «Исраилдің шөлдегі өмірінің тарихы заманның ақырына дейінгі Құдайдың Исраилінің игілігі үшін жазылып қалдырылды. Құдайдың шөлдегі кезбелермен барлық алға-кейінгі жүрістерінде, олардың аштыққа, шөлдеуге және титықтауға душар болуында, сондай-ақ оларды жеңілдету үшін Оның құдіретінің айқын көріністерінде жасаған қарым-қатынасы — барлық дәуірлердегі Өз халқына арналған ескерту мен тәлімге толы құдайлық астарлы тәмсіл. Еврейлердің сан алуан тәжірибесі олардың Қанахандағы уәде етілген мекеніне даярлайтын мектеп болды. Құдай осы соңғы күндері Өз халқының кішіпейіл жүрекпен және тәлім алуға бейім рухпен ежелгі Исраил өткен отты сынақтарды қайта қарап шығуын қалайды, сонда олар көктегі Қанаханға даярлануда тәлім алсын.»

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> «Құдайдың бұйрығымен соғылып, тірі суларын ағызып шығарған жартас Мәсіхтің нышаны еді: Оның қаны арқылы құрып бара жатқан адамзаттың құтқарылуы үшін бір бастау әзірленсін деп, Ол соғылып, жаншылуы тиіс болды. Жартас бір-ақ рет соғылғаны сияқты, Мәсіх те “көптің күнәларын көтеру үшін бір-ақ рет құрбандыққа ұсынылуы” керек еді. Бірақ Мұса Қадеште жартасқа ойланбай соққан кезде, Мәсіхтің сол әсем нышаны бұзылды. Біздің Құтқарушымыз екінші рет құрбан етілуге тиіс емес еді. Ұлы Құрбандық бір-ақ рет шалынғандықтан, Оның рақымының игіліктерін іздейтіндерге Иса атымен сұрау ғана қажет, яғни жүрек тілектерін тәубеге толы дұғада төгу қажет. Мұндай дұға Әскерлер Иесінің алдына Исаның жараларын келтіреді, сонда шөлдеген Исраил үшін аққан тірі судың ағынымен бейнеленген өмір беретін қан жаңадан ағып шығады.»

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> «Адам баласы Құдайдың рақымына тек Құдайға деген тірі сенім арқылы және Оның өсиеттеріне кішіпейіл мойынсұну арқылы ғана ие болуға үміт ете алады. Қадештегі сол ұлы ғажайып кезінде халықтың толассыз күңкілі мен бүлігіне қажыған Мұса Құдіретті Көмекшісін назарынан шығарып алды; ол: “Жартастың өзіне айтыңдар, сонда ол өз суын береді”,— деген бұйрыққа құлақ аспады; сөйтіп, құдайлық күштен айырылып, өзінің өмірлік жазбасын ашу мен адамдық әлсіздіктің көрінісімен былғауға жол берді. Өз қызметінің соңына дейін таза, нық әрі жанқияр болып тұруға тиіс те, тұра да алатын адам ақыр соңында жеңілді. Құдай Исраил қауымының алдында ұлықтала алар еді, бірақ Оның есімі ұлықталып, Өзі құрметтелудің орнына, Оған нұқсан келтірілді.»

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> «Мұсаға дереу жарияланған үкім аса ауыр да қорлайтын еді: ол бүлікшіл Исраилмен бірге Иорданнан өтерден бұрын өлуге тиіс болды. Бірақ адам Жаратқан Иенің Өз қызметшісіне сол бір ғана теріс ісі үшін тым қатал қарады деп айта ала ма? Құдай Мұсаны сол кезде өмір сүріп жүрген ешбір басқа адамды құрметтемегендей құрметтеген еді. Ол оның ісін қайта-қайта ақтап шықты. Оның дұғаларын естіді, әрі адам досымен сөйлескендей, онымен бетпе-бет сөйлесті. Мұса қаншалықты мол жарық пен білімге ие болса, оның кінәсі де соншалықты ұлғайды». Signs of the Times, October 7, 1880.

Back to Articles