Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

Даниял кітабы — Жүз сегізінші

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

Пайғамбарлық рәміздерді ашып көрсету: Аян кітабындағы жеті кернейге жан-жақты талдау

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

Уильям Миллерге Аян кітабындағы жеті қауым, жеті мөр және жеті керней жөнінде ұлы нұр берілді. Ол осы пайғамбарлық рәміздерді әуелі пұтқа табынушылықтың, содан кейін папалықтың қаңыратып-жоятын екі билігінің аясында орналастырды. Ол бұл рәміздердің әрбір пайғамбарлық сипатын көре алған жоқ, бірақ оның көргені елшілер заманынан дүниенің ақырына дейінгі аралықтағы Құдай қауымының ішкі тарихы мен сыртқы тарихы туралы іргелі түсінікті қалыптастырды. Ішкі тарих қауымдар арқылы бейнеленді, ал қауымдардың сыртқы тарихы мөрлер арқылы бейнеленді. Ол кернейлердің Римге қарсы Құдай үкімінің рәміздері екенін, әрі бұл үкім дүниенің ақырында Римге қарсы Құдай үкімінің бейнесі болғанын көрді; бірақ ол дүниенің ақырындағы Римнің үштік одақтан құралатынын көрген жоқ.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

Урия Смиттің «Daniel and Revelation» деп аталатын кітабында кейбір қате пікірлер бар, бірақ Уайт қарындас оны «Құдайдың жәрдемдесуші қолы» деп таныды. Ол бұл кітаптың «The Great Controversy», «Patriarchs and Prophets» және «The Desire of Ages» кітаптарымен бірге таратылуға тиіс екенін көрсетті. Оның мұндай қуатты мақұлдауы бұл кітаптың оның өз кітаптарымен бірдей шабытталған деңгейде екенін білдірген жоқ; қайта, бұл кітапта «ұлы тәлім» бар екенін және оның «көптеген қымбат жандарды ақиқатты тануға алып келуге» себепші болғанын білдірді.

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

Бұл кітапта 1844 жылғы 22 қазанға дейін беймәлім болып келген пайғамбарлық ұғымдармен қоса, миллериттік пайғамбарлық қисын қолданылған. Үш қасіреттің үштік қолданылуын баяндап жатқанымызда, кітаптағы тиісті үзінділерге жүгінетін боламыз.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

Миллер: «жеті керней — жерге, яғни Рим патшалығына жіберілген жеті ерекше әрі ауыр үкімнің тарихы»,— деп мәлімдеді. Алғашқы төрт керней пұтқа табынушы Римге түсірілген үкімдерді білдіреді, ал бесінші және алтыншы кернейлер папалық Римге түсірілген Құдайдың үкімдері болды; бірақ Миллер жетінші кернейдің Қазіргі Римге түскен Құдайдың үкімін білдіретінін танымаған болар еді. Аян кітабындағы жеті мөр мен жеті керней туралы айта отырып, Урия Смит былай деп жазды:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> «Кітапты қолына алғаннан кейін, Тоқты дереу мөрлерді аша бастайды; әрі елшінің назары әрбір мөрдің астында болып жатқан көріністерге аударылады. Жеті санының Жазбаларда толықтық пен кемелдікті білдіретіні бұған дейін-ақ атап өтілген болатын. Сондықтан жеті мөр белгілі бір санаттағы оқиғалардың бүкіл жиынтығын қамтиды; олар, бәлкім, Константин заманына дейін созылып, ал жеті керней одан бергі басқа бір қатарды білдіреді деу дұрыс бола алмайды. Кернейлер мөрлердегі оқиғалармен бір мезгілде жүзеге асатын, бірақ мүлде өзге сипаттағы оқиғалар қатарын білдіреді. Керней — соғыстың рәмізі; демек, кернейлер Ізгі хабар дәуірінде халықтар арасында болатын ірі саяси толқуларды білдіреді. Ал мөрлер діни сипаттағы оқиғаларды білдіреді және мәсіхшілік дәуірдің басталуынан Мәсіхтің келуіне дейінгі шіркеу тарихын қамтиды». Урия Смит, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

Керней — соғыс пен саяси толқудың нышаны. Смит Аян кітабының сегізінші тарауының екінші аяты туралы былай дейді:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> “«2-АҒАЯТ. Сонда мен Құдайдың алдында тұрған жеті періштені көрдім; және оларға жеті керней берілді».”

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> «Бұл аят жаңа әрі дара оқиғалар тізбегін енгізеді. Біз мөрлерде Ізгі хабар дәуірі деп аталатын кезеңдегі шіркеудің тарихын көрдік. Енді енгізіліп отырған жеті кернейде біз сол уақыттың ішінде жүзеге асуы тиіс болған басты саяси және соғысқа қатысты оқиғаларды көреміз». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

Жетінші мөр Аян кітабының сегізінші тарауының алғашқы алты аятында ашылады, және жетінші мөрдің ашылуы аясында жеті періште жеті кернейді тартуға дайындалады.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> Ол жетінші мөрді ашқанда, көкте шамамен жарты сағаттай үнсіздік орнады. Сонда мен Құдайдың алдында тұрған жеті періштені көрдім; оларға жеті керней берілді. Тағы бір періште келіп, құрбандық үстелінің қасында тұрды; оның қолында алтын кадильница бар еді; әрі оған көп ладан берілді, сонда ол оны барлық әулиелердің дұғаларымен бірге тақтың алдындағы алтын құрбандық үстелінің үстіне ұсынсын деп. Әулиелердің дұғаларымен бірге келген ладанның түтіні періштенің қолынан Құдайдың алдына көтерілді. Сонда періште кадильницаны алып, оны құрбандық үстелінің отымен толтырды да, жерге лақтырды; сонда дауыстар, күн күркіреулері, найзағайлар және жер сілкінісі болды. Ал жеті кернейі бар жеті періште керней тартуға дайындалды. Аян 8:1–6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

Алдыңғы мақалаларда біз айқындап келе жатқан, бірақ әлі оның ерекше пайғамбарлық құбылысына нақтылы тоқталмаған бір пайғамбарлық аномалия бар. Сол аномалия мынау: пайғамбарлық тарихтағы межелік кезеңдердің бірізділігін бейнелейтін рәміздердің бәрі де өздері бейнелейтін тарихтың қорытындысында бір жерге тоғыстырылады. Біз Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы төрт жиіркеніш арқылы бейнеленген Лаодикеялық адвентизмнің төрт буыны нақты межелік кезеңдерді белгілейтінін көрсеттік, бірақ олардың әрқайсысы сынақ ретінде бір жүз қырық төрт мыңның мөрлену тарихында қайтадан қайталанады. Бұл аномалия жеті кернейден де табылады, өйткені олар пұтқа табынушы, папалық және қазіргі Римге түсетін нақты үкімдерді бейнелесе де, олардың бәрі де қазіргі Римге атқарушылық үкім жақындап келе жатқан жексенбілік заң кезінде басталғанда, қайтадан бір жерге жиналады.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

Жеті кернейдің өткен заманда орындалған нақты мерзімдері бар, бірақ Уайт қарындас Аян кітабының сегізінші тарауындағы жеті керней ұстаған жеті періштені сондай-ақ жуық арада келетін жексенбілік заңның тарихына да орналастырады.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «Ол бесінші мөрді ашқанда, мен құрбандық үстелінің астынан Құдайдың сөзі үшін және өздері ұстанған куәлік үшін өлтірілгендердің жандарын көрдім; олар қатты дауыспен: “Уа, Ием, Қасиетті әрі Ақиқат Иесі, жер бетінде тұратындардан қанымыздың құнын қашанға дейін сұрамайсың, қашанға дейін соттамайсың?” — деп айқайлады. Сонда олардың әрқайсысына ақ киімдер берілді [Олар таза да киелі деп жарияланды]; және оларға: өздері сияқты өлтірілуге тиісті қызметтес құлдары мен бауырларының саны толыққанша, тағы аз ғана уақыт тыныға тұрсын, — деп айтылды» [Аян 6:9–11]. Мұнда Жоханға шын мәнінде болып жатқан көріністер емес, болашақтағы белгілі бір уақыт кезеңінде болатын нәрселер көрсетілді.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Аян 8:1–4-тен үзінді келтірілген». Manuscript Releases, 20-том, 197-бет.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

Алдыңғы үзіндіде Уайт әпке бесінші мөрдің диалогы мен орындалуын сегізінші тараудағы жеті періште керней тартқалы тұрған кезеңге қолданады, бірақ сол көріністі Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екі дауыстың тарихына да орналастырады.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Бесінші мөр ашылғанда, Жохан Аяншы аянда құрбандық үстелінің астында Құдай Сөзі мен Иса Мәсіхтің куәлігі үшін өлтірілгендер тобын көрді. Бұдан кейін Аян кітабының он сегізінші тарауында суреттелген көріністер келді; онда адал әрі шынайы болғандар Бабылдан шақырылып шығады. [Аян 18:1–5, келтірілген.]» Manuscript Releases, 20-том, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

Жеті керней пұтқа табынушы, папалық және Қазіргі Римнің тарихындағы Құдайдың сотын бейнелейді, бірақ олар 2001 жылғы 11 қыркүйек тарихында және жуық арада келетін жексенбілік заңның екінші дауысында да бейнеленеді. Аян кітабының сегізінші тарауының алғашқы алты аятына тоқталғаннан кейін, Урия Смит алғашқы төрт кернейдің тарихи орындалуын баяндай бастайды.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> «Жеті кернейдің тақырыбы мұнда қайта жалғастырылады да, осы тараудың қалған бөлігін және 9-тараудың түгелін қамтиды. Жеті періште керней тартуға дайындалады. Олардың керней тартуы Даниял 2 және 7-тарауларындағы пайғамбарлыққа толықтыру ретінде енгізіледі; ол ежелгі Рим империясының он бөлікке ыдырауынан басталады, әрі алғашқы төрт кернейде соның сипаттамасы беріледі». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

Смит алғашқы төрт кернейдің пұтқа табынушы Римге түскен Құдайдың үкімдері екенін айқындайды. Ол жетінші аятты келтіріп, онда бірінші кернейдің пайғамбарлық сипаттары көрсетілгенін, содан кейін оның тарихи орындалуын айқындайды.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> Батыс Римге құлдырау жолында түскен алғашқы ауыр да қасіретті жаза — кейінгі шапқыншылықтарға жол ашқан Аларик бастаған готтармен болған соғыс еді. Рим императоры Феодосийдің өлімі 395 жылдың қаңтарында болды, ал қыс аяқталмай тұрып-ақ, Алариктің қол астындағы готтар империяға қарсы қару көтерді.

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> Аларихтің алғашқы шапқыншылығы Фракияны, Македонияны, Аттиканы және Пелопоннесті ойрандады, бірақ Рим қаласына жеткен жоқ. Алайда оның екінші шапқыншылығы кезінде готтардың көсемі Альпі мен Апеннин тауларынан асып өтіп, көп ұзамай тағылардың қаһарына жем болған «мәңгілік қаланың» қабырғаларының алдына келіп жетті.

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> «Бірінші кернейдің үні өз орнын төртінші ғасырдың соңына таман және одан кейінгі кезеңде алады және готтардың қол астындағы Рим империясына жасалған осы ойрандаушы шапқыншылықтарға қатысты». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

Смит Аларихті бірінші кернейде бейнеленген пұтқа табынушы Римге қарсы Құдай сотының нышаны ретінде айқындайды. Кернейлердің әрқайсысының сол кернейді бейнелейтін тарихи тұлғасы бар; Аларих IV ғасырдың соңынан бастап бірінші кернейдің келуін бейнелейді. Миллер бұл кернейдің Римге жексенбіні міндеттеп енгізудің салдарынан түскенін көре алмас еді, өйткені Миллер жексенбіні ұстанушы болатын. Смит те бұл жайтты ескермей қалды, бірақ Смит жексенбіні алғаш рет мәжбүрлі түрде сақтау туралы заңды Константин 321 жылы енгізгенін мойындады. Жексенбіні міндеттеп енгізуге қатысты пайғамбарлық қағида әрдайым бірдей, өйткені Құдай ешқашан өзгермейді, ал сол қағида мынадай: “ұлттық жолдан таюдың соңынан ұлттық күйреу келеді”. Аларих Константин алғашқы жексенбілік заңды қабылдаған кезеңнің өзінде басталған ұлттық күйреудің басталуын бейнелейді.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

Смит екінші кернейді айқындайтын сегізінші аятты келтіріп, содан кейін өз түсіндірмесін жалғастырады:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> «Константиннен кейін Рим империясы үш бөлікке бөлінді; сондықтан да “адамдардың үштен бір бөлігі” және т.б. деген жиі кездесетін тіркес — дүре астында болған империяның үшінші бөлігіне ишара. Рим патшалығының бұл бөлінісі Константиннің өлімінен кейін оның үш ұлы — Констанций, II Константин және Констанс — арасында жүзеге асты. Констанций Шығысты иеленіп, империяның астанасы Константинопольді өзінің тұрағы етті. Екінші Константин Британияны, Галлияны және Испанияны иеленді. Констанс Иллирикті, Африканы және Италияны иеленді. (Қараңыз: Sabine’s Ecclesiastical History, 155-б.) Осы көпке мәлім тарихи дерек туралы Альберт Барнстың Аян 12:4-ке арналған түсіндірмелерінде келтірілген Эллиотт былай дейді: “Рим империясы Шығыс және Батыс болып тұрақты түрде екі бөлікке бөлінгенге дейін, кемінде екі рет империя үшке бөлінді. Біріншісі б.з. 311 жылы болды, сол кезде ол Константин, Лициний және Максимин арасында бөлінді; екіншісі — б.з. 337 жылы, Константин қайтыс болғанда, Констанс пен Констанций арасында.”» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

Римнің үш бөлікке, сондай-ақ Смит сілтеме жасайтын тарихшылар атап өтетін екі бөлікке бөлінуінің тарихи құбылысы — Қазіргі Римнің үштік одағын айқындайтын Римнің құрамдас бөліктері; ол шіркеу мен мемлекеттің қосылысын білдіретін, екіге бөлінген құрылымды құрайды. Смит сөзін жалғастыра келе, ол екінші кернеймен байланысты тарихи тұлғаны айқындайды.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> «Екінші кернейдің тартылуын бейнелейтін тарих, сірә, қаһарлы Генсериктің әуелі Африканы, содан кейін Италияны басып кіруі мен жаулап алуына қатысты. Оның жаулап алуларының басым көпшілігі ТЕҢІЗДЕ болды; әрі оның жеңістері “от жалынына оранған зор таудай теңізге тасталғандай” еді. Әскери флоттардың қақтығысын және теңіз жағалауларындағы соғыстың жалпы қиратып-жоюын бұдан артық, тіпті осыған тең келетіндей қандай бейне суреттей алар еді? Бұл кернейді түсіндіруде біз сауда әлеміне айрықша қатысы болатын кейбір оқиғаларды іздеуге тиіспіз. Қолданылған нышан бізді табиғи түрде дүрлігу мен аласапыранды күтуге жетелейді. Қатал теңіз соғысынан өзге ештеңе бұл пайғамбарлықты орындай алмас еді. Егер алғашқы төрт керней Рим империясының құлауына үлес қосқан төрт елеулі оқиғаға қатысты болса, ал бірінші керней Алариктің басшылығындағы готтардың ойранына меңзесе, онда мұнда біз Рим билігін шайқалтып, оның күйреуіне ықпал еткен келесі бірінен соң бірі келген басқыншылық әрекетті табиғи түрде іздейміз. Келесі ұлы басып кіру — вандалдардың басындағы “қаһарлы Генсериктің” шапқыншылығы болды. Оның жорық жолы б.з. 428–468 жылдарына тұспа-тұс келді. Бұл ұлы вандал көсемінің ордасы Африкада болды....»

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> «Осы айбынды теңіз қарақшысының Римнің құлауында атқарған маңызды рөлі туралы мырза Гиббон мына мәнді сөздерді қолданады: “Рим империясының күйреуінде Генсерик есімі Аларик пен Аттила есімдерімен тең дәрежеге лайық болды.”» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

Смит алғашқы үш кернейдің тарихи нышандарын көрсеткен тарихшы Гиббоннан дәйексөз келтіре отырып, Генсериктің екінші керней екенін анықтады да, содан кейін Генсериктің «Аларик пен Аттилемен тең дәрежеге лайық болғанын» айтты. Аларик — бірінші керней, Генсерик — екінші, ал оншы аятта сөз болатын ғұн Аттила — үшінші керней еді. Смит Генсерикпен бейнеленген екінші керней «428–468» жылдар тарихын білдіретінін көрсетті. Содан кейін Смит үшінші кернейді айқындайтын оныншы аяттан дәйексөз келтіріп, баяндамасын жалғастырады:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> «Осы үзіндіні түсіндіру мен қолдану барысында біз Рим империясының күйреуіне әкелген үшінші маңызды оқиғаға келеміз. Ал осы үшінші кернейдің тарихи орындалуын табуда біз бірнеше үзінді үшін доктор Альберт Барнстың Түсіндірмелеріне қарыздар боламыз. Бұл Жазбаны түсіндіруде, осы түсіндіруші айтқандай, “жалындаған метеормен салыстыруға болатын қандай да бір көсем не жауынгер болуы қажет; оның жолы айрықша жарқын болуға тиіс; ол лапылдаған жұлдыз СИЯҚТЫ кенеттен пайда болып, содан кейін су ішінде сәулесі сөнген жұлдыздай ғайып болуы керек”. — Аян 8-тарауға түсіндірмелер.»

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> «Мұнда осы кернейдің рим билігіне қарсы Аттиланың жойқын соғыстары мен қаһарлы шапқыншылықтарына ишара ететіні алдын ала негіз етіледі; ол бұларды өз ғұн ордаларының басында тұрып жүргізді....»

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> “‘Жұлдыздың аты Жусан деп аталады [ащы зардаптарды білдіретін].’ Бұл сөздер — біздің аудармадағы тыныс белгілерінің өзі де көрсетіп тұрғандай, алдыңғы аятпен анағұрлым тығыз байланысты — бізді бір сәтке Аттиланың сипатына, оның себепшісі не құралы болған қасіретке және оның аты тудырған үрейге қайта оралтады.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> «„Толықтай жою мен жер бетінен өшіру“ — оның келтірген апаттарын ең жақсы бейнелейтін атаулар». Ол өзін: „Құдайдың қамшысы“ деп атады.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Ғұн Аттиламен бейнеленген үшінші кернейдің тарихы 441 жылдан оның 453 жылғы өліміне дейінгі кезеңді қамтыды. Содан кейін Смит он екінші аятты келтіреді; онда төртінші керней ұсынылып, Батыс Римнің үштаған рәмізі күн, ай және жұлдыздар арқылы бейнеленетін варвар патша Одоакр суреттеледі. Ол бұл үш рәмізді: “күн, ай және жұлдыздар — өйткені мұнда олардың рәміз ретінде қолданылғаны сөзсіз — анық түрде Рим үкіметінің ұлы нұр шашушыларын, яғни оның императорларын, сенаторларын және консулдарын білдіреді”, — деп айқындайды. Епископ Ньютон Батыс Римнің соңғы императоры мысқыл ретінде Августул, яғни “кішкентай Август” деп аталған Ромул болғанын атап өтеді. Батыс Рим б.з. 476 жылы құлады. Соған қарамастан, Римнің күні сөнгенімен, сенат пен консулдар сақталып тұрған шақта оның бағынышты шырақтары көмескі түрде жарқырауын жалғастырды. Алайда көптеген азаматтық күйреулер мен саяси тағдырдың өзгерістерінен кейін, ақырында, б.з. 566 жылы ежелгі үкіметтің бүкіл құрылымы құлатылып, Римнің өзі дүниенің әміршісі болу дәрежесінен Равеннаның экзархына алым төлейтін жұпыны герцогтікке дейін төмендетілді.” Урия Смит, Даниял және Аян, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

Мұнда біз Римнің үштік бөлінісіне тағы бір куәлікті көреміз; бұл қазіргі Римнің үштік одағының алдын ала бейнесін көрсетеді. Шығыс Римде және император Константинде бұл үштік бөлініс оның үш ұлы арқылы бейнеленген болса, Батыс Римде ол олардың үштік басқару түрі арқылы көрініс тапты. Содан кейін Смит күннің, айдың және жұлдыздардың Батыс Римнің қандай нақты ретпен құлатылғанын білдіретінін айқындайды. Ол өз баяндауын соңғы үш кернейге арналған төмендегі кіріспемен аяқтайды.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> Осы тағылардың алғашқы басып кірулері арқылы империяға түскен апаттар қаншалықты қорқынышты болғанымен, олар салыстырмалы түрде кейін еріп келуге тиісті апаттармен салыстырғанда жеңіл еді. Олар Рим дүниесінің үстіне көп ұзамай құйылуға тиісті тасқынның алдында жауған жаңбырдың алғашқы тамшылары ғана еді. Қалған үш керней, келесі аяттарда баяндалғандай, қасірет бұлтына көлегейленген.

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> “‘13-АЯТ. Сонда мен қарадым да, аспанның қақ ортасымен ұшып бара жатқан бір періштені көріп, оның қатты дауыспен былай деп айтқанын естідім: Жер тұрғындарының басына қасірет, қасірет, қасірет келсін, өйткені әлі де керней тартуға тиіс болған үш періштенің өзге керней дауыстары бар.’”

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> «Бұл періште жеті керней ұстаған періштелер қатарының бірі емес, қайта, тек қалған үш кернейдің, олардың тартылуы кезінде болатын неғұрлым сұмдық оқиғаларға байланысты, қасірет кернейлері екенін жариялайтын періште ғана. Осылайша келесі, яғни бесінші керней, — бірінші қасірет; алтыншы керней — екінші қасірет; ал жеті кернейден тұратын осы қатардағы соңғысы — жетінші керней — үшінші қасірет». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

Келесі мақалада біз кернейлердің үш қасіретін қарастыруды жалғастырамыз.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> «Құлаған кезінде империялық Римнің басына түскен апаттар, Римде император да, консул да, сенат та қалмағанға дейін, ең соңғысына шейін алдын ала айтылды. “Равеннаның экзархтары тұсында Рим екінші дәрежеге түсірілді.” Күннің үштен бір бөлігі, айдың үштен бір бөлігі және жұлдыздардың үштен бір бөлігі соғылды. Цезарьлардың әулеті Батыс императорларымен бірге құрып кеткен жоқ. Рим, құлағанға дейін, империялық биліктің тек бір бөлігін ғана иеленді. Константинополь онымен дүниежүзілік империяны бөлісті. Ал готтар да, вандалдар да әлі де империялық мәртебесін сақтаған сол қалаға үстемдік жүргізген жоқ; Константиннің империя астанасын алғаш көшіргенінен кейін, сол қаланың императоры Рим императорын өз тағайындаған өкілі әрі орынбасары ретінде жиі ұстап отырды. Ал Константинопольдің тағдыры басқа дәуірлерге сақталып, басқа кернейлер арқылы жария етілді. Күннің, айдың және жұлдыздардың әзірге тек үштен бір бөлігі ғана соғылған еді.»

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> «Төртінші Кернейдің қорытынды сөздері Батыс империясының болашақта қалпына келтірілетінін меңзейді: “Оның үштен бір бөлігіне күн де, сол сияқты түн де жарық түсірмеді”. Азаматтық билікке қатысты алғанда, Рим Равеннаның қарамағына өтті, ал Италия Шығыс империясының жаулап алынған провинциясына айналды. Бірақ, басқа пайғамбарлықтарға неғұрлым орынды түрде қатысты болғанындай, бейнелерге табынуды қорғау алғаш рет папа мен императордың рухани және уақытша биліктерін қатты қақтығысқа әкелді; ал барлық шіркеулердің үстінен папаға бүкіл билікті беру арқылы Юстиниан кейіннен монархтарды тағайындау билігін иеленген папалық үстемдіктің ілгерілеуіне өз қолдау қолын созды. Біздің Иеміздің 800-ші жылында папа Ұлы Карлға Римдіктер Императоры деген атақты берді».—Keith. Бұл атақ кейін Франция патшасынан Германия патшасына қайта ауыстырылды. Ал Император Екінші Франц тарапынан тіпті осы қиял да ақырында және мәңгілікке 1806 жылғы 6 тамызда теріске шығарылды». A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles