Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-One

Даниял кітабы - Алпыс Бірінші Сан

Unveiling the Prophetic Tapestry: Understanding Daniel’s Visions, the Covenant, and the Sealing Time in the Last Days

Пайғамбарлық тоқыманың пердесін ашу: Даниялдың аяндарын, келісімді және соңғы күндердегі мөрлеу уақытын түсіну

Author

Jeff Pippenger

Published

January 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

Ғабриел Даниялға тоғызыншы тарауда келіп, оған сегізінші тарауда көрсетілген екі аянды түсіну үшін зерделілік пен ұғыну беру мақсатында келді.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> Сонда ол маған хабарлап, менімен сөйлесіп: «Уа, Даниял, мен саған зеректік пен түсінік беру үшін енді келдім. Сенің жалбарынуларыңның басында-ақ бұйрық шықты, ал мен саған көрсету үшін келдім; өйткені сен аса сүйіктісің. Сондықтан осы сөзді ұғып, аянды түсін»,— деді. Даниял 9:22, 23.

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

Даниял өзіне қажет болған «түсінікке» ие болуы үшін, Ғабриел оған әрі «істің мәнін», әрі «аянды» түсінуді айтты. «Істің мәні» — киелі орынды және қалың қолды таптау туралы аян, ал «аян» — 1844 жылдың 22 қазанындағы көрініс туралы аян еді. Уайт әпке де осы екі аянды айрықша атап көрсетеді, өйткені ол бізге Даниялдың жетпіс жылдық тұтқындық пен екі мың үш жүз жыл арасындағы байланысты түсінуге ұмтылғанын хабарлайды. Жетпіс жыл — Ғабриел «істің мәні» деп белгілеген нәрсе, ал «аян» — екі мың үш жүз жыл. Ғабриел екі мың үш жүз жылға түсіндірме берген кезде, Даниял соңғы күндердегі «даналарды» бейнелейді. «Даналар» Ғабриелдің түсіндірмесіндегі әрі «істің мәнін», әрі «аянды» таниды, ал зұлымдар түсінбейді. Миллериттер «істің мәні» мен «аянды» түсінді, бірақ тек шектеулі дәрежеде.

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

Сынақ уақыты ретінде берілген төрт жүз тоқсан жыл — Леуіліктер жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларда бейнеленген «жеті уақыттың» келісіміне қарсы жасалған төрт жүз тоқсан жылдық бүліктің негізінде белгіленген мерзім еді. Жетпіс жылдық тұтқындық — жердің өз тыныштығынан ләззат алуына жол берілмеген барлық жылдардың жиынтығы еді.

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

Мәсіх көптермен жасасқан келісімді растаған апта, он екі жүз алпыс күннен тұратын екі кезеңмен бейнеленген Оның келісімінің дауының көрінісі болды. Сол пайғамбарлық апта Құдайдың мөрін бейнелейтін айқыш арқылы қақ бөлінді.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

> «Өз халқының маңдайларына қойылатын тірі Құдайдың мөрі деген не? Ол — періштелер оқи алатын, бірақ адам көзі оқи алмайтын белгі; өйткені құртып-жоятын періште осы құтқарылу белгісін көруі тиіс. Парасатты ақыл Иеміздің асырап алған ұлдары мен қыздарының бойынан Қалвария айқышының таңбасын көрді. Құдай заңының бұзылу күнәсі жойылады. Олардың үстінде неке киімі бар, әрі олар Құдайдың барлық өсиеттеріне мойынсұнғыш және адал». Manuscript Releases, 21-том, 52.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

Сол апта жексенбілік заңның 538 жылғы қаулысымен (аңның белгісімен) бөлінген, пұтқа табынушылық, ал содан кейін папалық жүйе киелі орынды да, әскерді де таптап өткен, әрқайсысы бір мың екі жүз алпыс жылдан тұратын екі кезеңді бейнеледі. Бір мың екі жүз алпыс күн бойы Мәсіх Өз куәлігін берді, содан кейін тағы бір мың екі жүз алпыс күн бойы Мәсіх сол куәлікті Өз шәкірттері арқылы берді. Бір мың екі жүз алпыс жыл бойы Шайтан пұтқа табынушылық арқылы өз куәлігін берді, ал содан кейін тағы бір мың екі жүз алпыс жыл бойы Шайтан өз куәлігін папалық арқылы берді.

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

Ежелгі Исраилдің мойынсұнбауы арқылы Құдайдың «дауы» болып кеткен осы келісім — жердің тынығуын және әр қырық тоғызыншы жылы аталып өтуге тиіс мерейтойды белгілеп берген Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауындағы келісім еді.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

> Жаратқан Ие Синай тауында Мұсаға сөйлеп былай деді: Исраил ұлдарына айт та, оларға былай де: Мен сендерге беретін жерге кірген кезде, жер Жаратқан Ие үшін демалыс сенбілігін сақтасын. Алты жыл егіс алқабыңды себесің, алты жыл жүзімдігіңді бұтап, оның жемісін жинайсың. Бірақ жетінші жылы жер үшін толық тынығу сенбілігі, Жаратқан Ие үшін сенбілік болсын: егіс алқабыңды екпе, жүзімдігіңді бұтама. Орағыңнан өзінен-өзі шыққанды орма, күтім көрмеген жүзімдігіңнің жүзімін жинама; өйткені бұл — жер үшін тынығу жылы. Жердің сенбілігі сендерге азық болсын: саған, құлыңа, күңіңе, жалданған қызметшіңе және қасыңда тұрып жатқан келімсегіңе, сондай-ақ малыңа және жеріңдегі аңдарға — оның бүкіл өнімі азық болсын. Өзің үшін жеті жылдық сенбілікті, жеті рет жеті жылды санайсың; сонда жеті жылдық сенбіліктің мерзімі саған қырық тоғыз жыл болады. Содан кейін жетінші айдың оныншы күні, Күнәні кешіру күні, мерейтой кернейін тартқыз; барлық жерлеріңде керней тартылсын. Елуінші жылды қасиетті деп жариялап, бүкіл жер бойынша оның барлық тұрғындарына азаттық жариялаңдар: бұл сендер үшін мерейтой болсын; әркім өз иелігіне қайтсын, әркім өз әулетіне қайтсын. Елуінші жыл сендер үшін мерейтой болсын: онда екпеңдер, өзінен-өзі өскенін ормаңдар, күтім көрмеген жүзімдіктен жүзім жинамаңдар. Өйткені бұл — мерейтой; ол сендер үшін қасиетті болсын. Оның өнімін егістіктен жеп отырыңдар. Осы мерейтой жылында әркім өз иелігіне қайтсын. Леуіліктер 25:1–13.

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың алғашқы кезеңі, Мәсіх өсиетті бекіткен апта және төрт жүз тоқсан жыл сияқты, Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларындағы «жеті мезгілмен» тікелей байланысты.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

> Сондықтан мынаны біліп, түсін: Иерусалимді қалпына келтіріп, қайта тұрғызу туралы әмір шыққан уақыттан бастап Мәсіх Әміршіге дейін жеті апта және алпыс екі апта болады; көше де, қабырға да қайтадан салынады, бірақ ауыр-қысталаң замандарда. Даниял 9:2.

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

Б.з.д. 457 жылдан басталатын алпыс тоғыз апта сізді Мәсіхтің шомылдыру рәсіміне және Оның Құдайдың «дауының» келісімі болған келісімді бекіткен аптасының басына алып келеді. Бірақ «жеті апта және алпыс екі апта» деген тіркес арқылы алпыс тоғыз аптадан оқшауланған апталар аптасы (қырық тоғыз жыл) бар еді. Б.з.д. 457 жылдан бастап қырық тоғыз жыл болуы тиіс еді; бұл Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауындағы келісімге және мерейтойлық мейрамға айқын сілтеме. Сол қырық тоғыз жыл мерейтойлық кезеңдердің нышаны ғана емес, сондай-ақ Елуінші күн мейрамының да нышаны болды, өйткені ол апталар мейрамының қырық тоғыз күнінен кейін келетін елуінші күн.

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

Жиырма үш жүз жылдың алғашқы қырық тоғыз жылы, төрт жүз тоқсан жыл және келісім бекітілген апта — мұның бәрі Леуіліктер жиырма алтында «жеті уақыт» ретінде бейнеленген екі мың бес жүз жиырма жылмен тікелей байланысты. Жиырма үш жүз жылдық пайғамбарлықтың әрбір бөлігі 1863 жылы адвентизм шетке ысырып, теріске шығарған «жеті уақытпен» тікелей байланысты. «Жеті уақыт» — мерейтойлық келісімнің нышаны, сондықтан да мынаны атап өту қажет: жиырма үш жүз жыл 1844 жылғы 22 қазанда аяқталған кезде, дәл сол күні екі мың бес жүз жиырма жыл да аяқталды, өйткені Мұса Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауында былай деп жазды:

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

> Өзіңе жеті жылдық демалыс кезеңін, жеті мәрте жеті жылды санайсың; сонда жеті жылдық демалыс кезеңінің уақыты саған қырық тоғыз жыл болады. Содан кейін жетінші айдың оныншы күні, татуластырылу күні, мерейтой кернейінің үнін шығартасыңдар; бүкіл жерлеріңнің бәрінде кернейдің үні естілсін. Леуіліктер 25:8, 9.

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

Екі мың үш жүз жылдың ішіндегі әрбір пайғамбарлық кезең Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытпен» тікелей байланысты, соның ішінде екі пайғамбарлық кезең аяқталған күн де бар. Алғашқы қырық тоғыз жыл Құдай халқы Бабылдан шыққанда аяқталуға тиісті болған Иерусалимді қайта салу мен қалпына келтіру ісін айқындады. Үшінші жарлыққа дейін ғибадатхана аяқталған еді, сол сияқты үшінші періште келгенге дейін Миллериттердің ғибадатханасы да аяқталған еді. Алайда б.з.д. 457 жылдан кейін де «көше» әлі «қайта салынуға, әрі қабырға, ауыр кезеңдерде болса да», мұқтаж еді. Альфа мен Омега ретінде Иса әрдайым бір нәрсенің соңын сол нәрсенің басталуымен бейнелейді, әрі 1844 жылғы 22 қазаннан кейін Миллериттер «көшені» де, «қабырғаны» да «ауыр кезеңдерде» аяқтауға тиіс еді.

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

Уайт ханым Иерусалимді қоршаған тура мағынадағы қорған қабырғаны Құдай заңының нышаны ретінде айқындайды, әрі 1844 жылғы 22 қазаннан кейін бірден адалдар көктегі киелі үйге жетектеліп, Құдайдың заңын (қабырғаны) таныды. Сенбіні қоса алғанда, Құдайдың заңын тану үшін миллериттер ежелгі Исраилдің келісіміне қайта алып келінді. Тура мағынадағы «көше» қалпына келтірілуі — миллериттер Еремияның «ежелгі соқпақтарына» қайта оралғанда рухани түрде жүзеге асқан қалпына келтірудің өзі. Қабырға мен көше орнатылатын кезеңде болуы тиіс болған «қиын-қыстау уақыттар» 1844 жылдан кейін жүзеге асуы керек еді, ал сол кезде таяп келе жатқан және көп ұзамай дәл сол тарихтың өзінде басталған Азамат соғысы сол қиын-қыстау уақыттарды бейнеледі.

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

Егер олар адал болғанда, олар мерейтойдың нышандық елуінші жылына жетер еді (онда құлдар босатылады), ол сондай-ақ Елуінші күн мейрамының елуінші күнімен де бейнеленген еді (онда азаттық туралы хабар бүкіл дүниеге тарайды). Бірақ 1844 жылдан кейін көпшілігі сенбі нұрына қарсы тұрды, ал 1863 жылы олар Ілиястың (William Miller) өздеріне жеткізген Мұсаның хабарын да («жеті уақытты») қабылдамай тастады. Басқаша айтқанда, олар өздері қалпына келтіріп, сол арқылы жүруге тиіс болған «көшеден» (ескі соқпақтардан) теріс бұрылды.

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

Иса әрдайым ақырын бастауы арқылы бейнелейді, әрі он қыз туралы астарлы әңгіме соңғы күндерде қайта қайталанғанда, Иерусалимді қалпына келтіру ісі тағы да жүзеге асырылуы тиіс. «Көше мен қабырға» «ауыр кезеңдерде» салынады. Біз қазір сол ауыр кезеңдерге еніп келеміз. 1844 жылдың 22 қазаны жуықта келетін жексенбілік заңның нышаны болып табылады; сондықтан Аян кітабының он бірінші тарауындағы «ұлы жер сілкінісінің сағаты» жеткенде, көше мен қабырға ауыр кезеңдерде салынады. Енді біз сол ауыр кезеңдерді исламның үдей түскен соғысы туындатқан «халықтардың қаһарлануы» ретінде айқындаймыз.

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

Ол бұрын «қасірет уақыты» жөнінде жазылғандарды түсіндіре отырып, Early Writings кітабында жазылып қалған түсіндірме берді.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> «1. 33-бетте мынадай сөздер келтірілген: “Мен қасиетті сенбі — Құдайдың шынайы Исраилі мен сенбейтіндер арасын бөліп тұратын, әрі бөліп тұра беретін қабырға екенін көрдім; және сенбі — Құдайдың сүйікті, күтіп жүрген қасиеттілерінің жүректерін біріктіретін ұлы мәселе екенін көрдім. Мен Құдайдың сенбіні көрмейтін де, оны сақтамайтын да балалары бар екенін көрдім. Олар осыған қатысты нұрды теріске шығарған жоқ. Ал қайғы-қасірет уақыты басталғанда, біз алға шығып, сенбіні неғұрлым толық жариялағанымызда, Киелі Рухқа кенелдік.”»

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Бұл көрініс 1847 жылы, сенбіні ұстанатын Адвент бауырластардың саны өте аз болған кезде берілді; ал солардың өзінен де аз ғана бөлігі оны сақтау Құдай халқы мен сенбейтіндердің арасына шекара сызатындай дәрежеде маңызды деп есептейтін. Енді сол көріністің орындалуы көріне бастады. Мұнда айтылған “сол қиыншылық уақытының басталуы” бәле-жалалар төгіле бастайтын уақытты емес, қайта олардың төгілуінің дәл алдындағы қысқа мерзімді білдіреді, сол кезде Мәсіх киелі орында болады. Сол уақытта, құтқарылу ісі аяқталуға жақындап тұрған шақта, жер бетіне қиыншылық келе бастайды, әрі халықтар ашуланады, бірақ үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмеуі үшін тежеліп тұрады. Сол уақытта үшінші періштенің зор даусына күш беру және әулиелерді жеті соңғы бәле төгілетін кезеңде берік тұруға дайындау үшін “кейінгі жаңбыр”, яғни Иеміздің алдында болатын сергіту келеді». Early Writings, 85.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

Сынақ мерзімінің аяқталуына дейін «қысқа уақыт» бар, сол кезде «халықтар қаһарланатын, бірақ тежеліп тұратын болады». Дәл сол уақытта «кешкі жаңбыр» келеді. «Халықтардың қаһарлануы» — Аян кітабының он бірінші тарауында айқындалған рәміз.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> Сонда халықтар қаһарланды, әрі Сенің қаһарың келді, және өлілерге үкім шығарылатын уақыт та келді, сондай-ақ қызметшілерің — пайғамбарларға, әулиелерге және есіміңнен қорқатындарға, кішілер мен ұлыларға, сыйыңды беретін уақыт келді; әрі жерді құртып жатқандарды жоятын уақыт келді. Аян 11:18.

Sister White comments on this verse.

Уайт ханым бұл аятқа түсініктеме береді.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> «Мен халықтардың қаһарын, Құдайдың ашуын және өлілерді соттайтын уақыттың бір-бірінен бөлек әрі айқын екенін, олардың бірінен кейін бірі келетінін, сондай-ақ Михаилдің әлі орнынан тұрмағанын және бұрын-соңды болмаған қысылтаяң уақыттың әлі басталмағанын көрдім. Халықтар қазір қаһарланып жатыр, бірақ біздің Ұлы Бас Дінқызметкеріміз киелі орында Өз ісін аяқтаған кезде, Ол орнынан тұрып, кек алудың киімдерін киеді, содан кейін соңғы жеті пәле төгіледі.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «Мен төрт періштенің төрт желді Иса қасиетті орында Өз жұмысын аяқтағанға дейін ұстап тұратынын, ал содан кейін соңғы жеті пәле келетінін көрдім». Early Writings, 36.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

«Халықтардың қаһарлануы» сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында болады, өйткені одан кейін «Құдайдың қаһары» келеді. «Құдайдың қаһары» сынақ мерзімі жабылған кезде болады, ал «өлілерді соттайтын уақыт» мыңжылдық кезеңінде болатын сотты білдіреді және 1844 жылы басталған өлілердің сотына қатысты емес.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

> Содан мен көктен түсіп келе жатқан бір періштені көрдім; оның қолында тұңғиықтың кілті мен үлкен бір шынжыр бар еді. Ол айдаһарды, яғни Ібіліс әрі Шайтан деп аталатын сол ежелгі жыланды, ұстап алып, оны мың жылға байлап қойды. Сосын оны тұңғиыққа тастап, ішіне қамап, үстіне мөр басты, сөйтіп, мың жыл толғанға дейін ол халықтарды енді алдамасын деді; ал содан кейін ол аз ғана уақытқа босатылуы тиіс. Және мен тақтарды көрдім, оларға отырғандар болды, әрі оларға үкім айту билігі берілді. Сондай-ақ мен Иса туралы куәлік еткені және Құдайдың сөзі үшін бастары шабылғандардың жандарын көрдім; әрі аңға да, оның мүсініне де табынбаған, маңдайларына да, қолдарына да оның таңбасын қабылдамағандарды көрдім. Олар тіріліп, Мәсіхпен бірге мың жыл патшалық құрды. Аян 20:1–4.

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

Әулиелерге «берілетін» сот, олардың өздері сотталатынын емес, мыңжылдық кезінде зұлымдарға үкім шығаратынын білдіреді.

> “During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

> «Бірінші және екінші қайта тірілу арасындағы мың жыл бойы зұлымдардың соты жүзеге асады. Елші Пауыл бұл сотты екінші келуден кейін болатын оқиға ретінде көрсетеді. “Сондықтан Иеміз келгенге дейін, мерзімінен бұрын еш нәрсеге үкім айтпаңдар; Ол қараңғылықта жасырылған нәрселерді жарыққа шығарып, жүректердің ниеттерін әшкерелейді.” 1 Қорынттықтарға 4:5. Даниял Көне Күндер Иесі келгенде, “Қасиетті Құдай Тағаланың әулиелеріне сот берілді”,— деп жариялайды. Даниял 7:22. Осы уақытта әділдер Құдайға патшалар мен діни қызметкерлер ретінде билік жүргізеді. Жохан Аян кітабында былай дейді: “Мен тақтарды көрдім, олардың үстіне отырды, және оларға сот берілді.” “Олар Құдай мен Мәсіхтің діни қызметкерлері болады және Онымен бірге мың жыл патшалық құрады.” Аян 20:4, 6. Дәл осы кезде, Пауыл алдын ала айтқандай, “әулиелер дүниені соттайды.” 1 Қорынттықтарға 6:2. Олар Мәсіхпен бірлікте зұлымдарды соттап, олардың істерін заң кітабымен — Киелі кітаппен — салыстырады да, тәнде істелген істеріне қарай әрбір істі шешеді. Содан кейін зұлымдардың шегуге тиіс жазасының үлесі олардың істеріне қарай өлшеніп беріледі; әрі бұл өлім кітабында олардың есімдерінің тұсына жазылады.»

> “Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

> «Шайтан да, зұлым періштелер де Мәсіх пен Оның халқы тарапынан сотталады. Пауыл былай дейді: “Біздің періштелерді соттайтынымызды білмейсіңдер ме?” 3-аят. Ал Яһуда: “Өздерінің әуелгі дәрежесін сақтамай, өз мекенін тастап кеткен періштелерді Ол ұлы күннің сотына дейін түнекте мәңгілік шынжырларда сақтап қойды”, — деп жариялайды. Яһуда 6.»

> “At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

> «Мың жылдың соңында екінші қайта тірілу болады. Сонда зұлымдар өлімнен қайта тіріліп, “жазылған үкімнің” орындалуы үшін Құдайдың алдына келеді. Осылайша аян беруші әділдердің қайта тірілуін сипаттап болған соң былай дейді: “Ал қалған өліктер мың жыл өткенше қайта тірілген жоқ.” Аян 20:5. Ал Ишая зұлымдар туралы былай деп жариялайды: “Олар ордағы тұтқындардай жиналады, зынданға қамалады, және көп күндерден кейін оларға үкім жүргізіледі.” Ишая 24:22». Ұлы тартыс, 660, 661.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

Сондықтан «халықтардың қаһарлануы» сынақ уақыты жабылардан бұрын дүниеге келетін «ауыр кезеңдерге» қатысты екені айқын; әрі «халықтар қаһарланған кезде», олар сол мезетте-ақ «тежеліп тұрады».

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

> «Мен халықтардың ашуын, Құдайдың қаһарын және өлілерді соттайтын уақыттың бір-бірінен бөлек әрі айқын дара екенін, олардың бірінен кейін бірі келетінін көрдім». Early Writings, 36.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

«Халықтар қаһарланған» кезде, соңғы жауын жауа бастайды.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Сол уақытта, құтқарылу ісі аяқталуға жақындап жатқанда, жер бетіне қасірет келе бастайды, ал халықтар қаһарланатын болады, дегенмен үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмеу үшін тежеліп ұсталады. Сол кезде “кешкі жаңбыр”, яғни Иеміздің алдында болатын сергіту, үшінші періштенің зор даусына күш беру және киелілерді соңғы жеті пәле төгілетін кезеңде берік тұруға дайындау үшін келеді». Early Writings, 85.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

Халықтар «қаһарланған», бірақ сол мезгілде олар «тежеліп тұр» дейтін бір кезең бар. Дәл сол кезде Мәсіх Өзінің даңқ патшалығын орнатады, өйткені Ол Өз патшалығын соңғы жаңбыр кезінде орнатады.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Кейінгі жаңбыр таза болғандардың үстіне төгіледі — сонда бәрі де оны бұрынғыдай қабылдайды.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> «Төрт періште қоя берген кезде, Мәсіх Өз Патшалығын орнатады. Қолдарынан келгеннің бәрін істеп жүргендерден басқа ешкім соңғы жаңбырды қабылдамайды.» Spalding and Magan, 3.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Early Writings кітабынан алынған алдыңғы екі үзіндіден, халықтар қаһарланған кезде және сонымен бір мезгілде «тежеліп тұрған» кезде, төрт періштенің төрт желді ұстап тұрғаны анықталады. Сондықтан халықтардың қаһарлануы «төрт жел» арқылы бейнеленген. Ол сондай-ақ төрт періште қаһарланған халықтарды тежеп тұрған уақытта кешкі жаңбыр келетінін де атап көрсетті. Кешкі жаңбыр келген кезде басталатын, бұл да халықтардың қаһарланып, бірақ тежеліп тұрған кезі болып табылатын уақыт кезеңі Михаил орнынан тұрғанға және адамзатқа берілген сынақ мерзімі жабылғанға дейін жалғасады. Сол уақыт кезеңі — құтқарылу ісінің жабылып келе жатқан кезеңі, сондықтан ол Мейлінше Киелі Орында Мәсіхтің соңғы қызметін білдіреді; бұл кезең Ол не адамдардың күнәларын, не олардың аттарын сот кітаптарынан өшіріп жатқан уақыт кезеңі ретінде айқындалады. Періштелер төрт желді ұстап тұрған сол уақыт кезеңі — жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақыты.

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

Үшінші «Қасіреттің» исламы — «халықтарды ашуландыратын» күш, ал үшінші «Қасірет» 2001 жылғы 11 қыркүйекте келді, бірақ ислам бірден «тежелде». «Шығыс желі» — исламның рәмізі, ал Ишая «шығыс желін» Құдай «тежейтін» «қатты жел» ретінде айқындайды. Исламның соғысы қайта-қайта толғатып жатқан әйел бейнесінде суреттеледі, өйткені бұл — 2001 жылғы 11 қыркүйекте, Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періште төмен түскен кезде, Нью-Йорк қаласының ұлы ғимараттарының құлатылуымен таңбаланған, үдей түсетін соғыс.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Енді мен Нью-Йорк қаласын алып тасқын толқын шайып кетеді деп жарияладым деген сөз қайдан шықты? Мен мұны ешқашан айтқан емеспін. Мен, сол жерде қабат үстіне қабат болып көтеріліп жатқан зәулім ғимараттарға қарап: “Жаратқан Ие жерді қатты сілкіндіру үшін көтерілгенде, қандай қорқынышты көріністер болады! Сонда Аян 18:1–3-тегі сөздер орындалады”,— дедім. Аян кітабының он сегізінші тарауының түгелі жер бетіне келетін нәрселер туралы ескерту болып табылады. Бірақ Нью-Йоркке не келетініне қатысты маған арнайы жарық берілген жоқ; тек бір күні ондағы ұлы ғимараттардың Құдай құдіретінің бұруы мен төңкеруі арқылы құлатылатынын ғана білемін. Маған берілген жарық бойынша, мен дүниеде жойылудың бар екенін білемін. Жаратқан Иеден бір сөз, Оның құдіретті күшінің бір ғана жанасуы — сонда осы алып құрылыстар құлап түседі. Біз елестете де алмайтын үрейлі көріністер болады». Review and Herald, July 5, 1906.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

1843 және 1850 жылдардағы кестелерде Ислам «соғыс аттары» ретінде бейнеленген. Аян кітабының тоғызыншы тарауында, онда бірінші және екінші Қасіреттегі Ислам баяндалатын жерде, Исламның сипаты Ислам патшасының аты арқылы айқындалады.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> Олардың үстінен патша болып тұңғиықтың періштесі тұрды; оның есімі еврей тілінде Абаддон, ал грек тілінде оның есімі Аполлион. Аян 9:11.

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

Тоғызыншы тараудың он бірінші аяты пайғамбарлық тұрғыдан ескі өсиетте (иврит тілінде) болсын, не жаңа өсиетте (грек тілінде) болсын, Исламның сипатының Абаддон немесе Аполлион екендігін айқындайды. Екі атау да «жойылу мен өлім» дегенді білдіреді.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Періштелер бүкіл жердің бетімен тасқындап өтуге ұмтылып, босанып шығуға тырысқан долы ат бейнесінде көрсетілген төрт желді ұстап тұр; олардың ізімен қирау мен өлім келеді». Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

Төрт жел — босап шығуға ұмтылып тұрған Киелі кітаптағы пайғамбарлықтың қаһарлы аты. Қаһарлы аттың пайғамбарлық сипаттарының бірі — оның тежеліп тұрғаны, бірақ сонымен бірге бүкіл жер бетіне «қирау мен өлім» әкелу үшін босап шығуға ұмтылуы.

We will continue to address these subjects in the next article.

Біз келесі мақалада осы тақырыптарды қарастыруды жалғастырамыз.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> «Құдай халқы қазірдің өзінде дерлік пұтқа табынушылыққа беріліп кеткен мыңдаған қалалардың таяп келе жатқан күйреуін сезіне алса ғой! Алайда ақиқатты жариялауға тиіс болғандардың көбі өз бауырларын айыптап, соттап жүр. Құдайдың жүректерді өзгертер күші ой-саналарға әсер еткенде, анық өзгеріс болады. Адамдарда сынап-мінейтін, іріткі салатын бейімділік болмайды. Олар дүниеге нұрдың жарқырауына кедергі жасайтын ұстанымда тұрмайды. Олардың сыншылдығы, олардың айыптауы тоқтайды. Жаудың күштері шайқасқа жиналып жатыр. Алдымызда қатал қақтығыстар тұр. Бір-біріңе жақындай түсіңдер, бауырларым мен әпке-қарындастарым, жақындай түсіңдер. Мәсіхпен байланысыңды бекітіңдер. “Сендер: «Одақ»,— деп айтпаңдар,... олардың қорыққанынан қорықпаңдар, үрейленбеңдер. Әскерлердің Иесін Өзіңді киелі деп біліңдер; Ол сендердің қорқыныштарың да, үрейлерің де болсын. Сонда Ол киелі орын болады; бірақ Исраилдің екі үйі үшін сүрінер тасқа және тосқауыл жартасына, Иерусалим тұрғындары үшін тұзаққа және қақпанға айналады. Олардың көпшілігі сүрініп, құлап, күйреп, тұзаққа түсіп, ұсталады.”

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> «Дүние — бір театр. Оның актерлері, яғни оның тұрғындары, соңғы ұлы драмадағы өз рөлдерін орындауға дайындалып жатыр. Құдай назардан тыс қалдырылған. Адамзаттың қалың көпшілігінің арасында, тек адамдар өзімшіл мақсаттарын жүзеге асыру үшін одақтасқандағыдан басқа, ешбір бірлік жоқ. Құдай бақылап тұр. Өзінің бүлікшіл қарамағындағы жандарға қатысты Оның ниеттері орындалады. Дүние адамдардың қолына берілген жоқ, бірақ Құдай белгілі бір уақытқа шатасу мен тәртіпсіздік элементтерінің үстемдік етуіне жол беріп отыр. Төменнен шыққан бір күш драмадағы соңғы ұлы көріністерді жүзеге асыру үшін әрекет етуде, — Шайтан Мәсіх болып келіп, құпия қоғамдарға байланып жатқан адамдардың арасында әділетсіздіктің бүкіл алдамшылығымен әрекет етуде. Одақтасуға деген құмарлыққа беріліп жүргендер жаудың жоспарларын жүзеге асыруда. Себептің соңынан салдар ілеседі.»

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> «Заңсыздық дерлік шегіне жетті. Дүниені абыржу билеп алды, әрі адамзаттың үстіне жуық арада зор үрей түспек. Соңғы уақыт өте жақын. Шындықты білетін біздер дүниенің үстіне сұрапыл тосындықтай төніп келгелі тұрған нәрсеге дайындалып жүруіміз керек». Review and Herald, September 10, 1903.

Back to Articles