Article

# Elijah - Number Ten

Ілияс — Он саны

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

Миллерит қозғалысы Ишая кітабының жетінші тарауында б.з.д. 742 жылы басталған алпыс бес жылдық пайғамбарлықпен бейнеленді. Ишаяның тарихында орын алған сол алпыс бес жыл 1798 жылдан 1863 жылға дейінгі алпыс бес жылды бейнелейді. Альфа мен Омега әрдайым бастауымен бірге ақырын көрсетеді. Алпыс бес жылдық пайғамбарлық Исраилдің солтүстік және оңтүстік патшалықтарына қарсы жеті есе қарғысты айқындайды. Солтүстік патшалыққа қарсы алғашқы жеті есе б.з.д. 723 жылы, Ишая Ахаз патшаға осы болжамды айтқаннан он тоғыз жыл өткен соң, басталды. Оңтүстік патшалыққа қарсы соңғы жеті есе алпыс бес жылдың соңында, б.з.д. 677 жылы, басталды.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

Ефремге қарсы жеті уақыттық алғашқы қарғыс 1798 жылы аяқталды; бұл Даниял кітабының сегізінші және тоғызыншы тарауларындағы Ұлай өзені туралы аянның мөрі ашылған ақыр заман еді. Бұл пайғамбарлық тұрғыдан бірінші періштенің хабарының келуін де, Миллерлік қозғалыстың пайғамбарлық басталуын да белгіледі. Яһудаға қарсы жеті уақыттық соңғы қарғыс 1844 жылы аяқталды, бұл үшінші періштенің хабарының келуі еді. Он тоғыз жылдан кейін, 1863 жылы, болжамның басында бейнеленген алпыс бес жыл Миллерлік қозғалыстың аяқталуын және Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері шіркеуінің басталуын белгіледі. 1863 жылдан жеті жыл бұрын, 1856 жылы, Джеймс Уайт Миллерлік қозғалыстың Филадельфия шіркеуі болудан қалып, Лаодикия шіркеуіне айналғанын айқындай бастады. Оның немересі Эллен Уайттың өмірбаянын жазғанда, 1856 жылдың тарихы мен Лаодикиялық хабар туралы жазады.

## “The Laodicean Message

«Лаодикеяға арналған хабар»

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> «Сенбіні сақтайтын адвентистер Аян кітабының 2 және 3-тарауларындағы жеті қауымға арналған хабарлар ғасырлар бойындағы мәсіхшілік қауымының тәжірибесін бейнелейді деген ұстанымды қабылдаған еді. Олардың қорытындысы бойынша, Лаодикеядағы қауымға арналған хабар өздері енді атаулы адвентистер деп атайтын, жетінші күнгі сенбіні қабылдамаған адамдарға қатысты болды. 9 қазандағы Review басылымындағы қысқа редакциялық мақалада Джеймс Уайт ой салатын бірнеше сұрақ көтерді; ол оларды мынадай сөздермен бастады:»

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> «Жаңадан қайтадан: “Күзетші, түн туралы не айтасың?” деген сұрақ көтеріле бастады. Қазіргі уақытта тек өзіне қатысты тақырыпқа назар аударту үшін қойылатын бірнеше ғана сұраққа орын бар. Толық жауап, біз сенеміз, жуық арада берілетін болады.—Review and Herald, 1856 ж. 9 қазан.»

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> «Ол қойған он бір сұрақтың ішінде дәл алтыншысы Лаодикеялықтарға дөп тиді.»

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> «6. Лаодикеялықтардың күйі (жылы шала, не суық емес, не ыстық емес) үшінші періштенің хабарын ұстанатынын мойындайтындардың қауымының жағдайын дәл бейнелемей ме? — Ibid.»

> “The last question lays the matter open:

> «Соңғы сұрақ бұл мәселені айқын ашады:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> “11. Егер халық ретіндегі біздің жағдайымыз осындай болса, онда Шынайы Куәгердің «кеңесіне» құлақ аспайынша, Құдайдың рақымына үміт артуға шынайы негізіміз бар ма? Мен саған отта тазартылған алтынды, бай болуың үшін; ақ киімді, киінуің үшін және жалаңаштығыңның ұяты көрінбеуі үшін; сондай-ақ көруің үшін көзіңе жағатын емді Менен сатып алуға кеңес беремін. Мен жақсы көретіндердің бәрін әшкерелеп, жазалаймын; сондықтан құлшынысты болып, тәубеге кел. Міне, Мен есік алдында тұрмын да қағамын: егер кімде-кім Менің даусымды естіп, есікті ашса, Мен оған кіріп, онымен бірге ас ішемін, ал ол Менімен бірге. Жеңіп шыққанға Мен Өз тағымда Өзіммен бірге отыруға рұқсат етемін, қалай Мен де жеңіп шығып, Әкеммен бірге Оның тағында отырған болсам. Аян 3:18–21.—Сонда.”

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> «Мәселенің ақиқаты Джеймс Уайттың санасында енді ғана айқындала бастағаны анық. Review журналының келесі санында дәл осы атаумен жеті қауымға арналған жеті бағандық баяндама жарияланды. Ол кіріспе сөзінде былай деп мәлімдеді:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> «Бұл жеті қауым бүкіл мәсіхшілік дәуірінің аясын қамтитын жеті уақыт кезеңіндегі мәсіхшілік шіркеудің жеті күйін бейнелейді деп түсіну керек деген кейбір қазіргі заманғы түсіндірушілермен біз келісуіміз керек». — Ibid., 1856 ж. 16 қазан.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> «Содан кейін ол пайғамбарлықты алып, әрбір қауымды жеке-жеке қарастырды. Жетіншіге — Лаодикея қауымына — келгенде, ол былай деп жариялады:»

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> Халық ретінде біз үшін осы қауымның мұңды сипаттамасы қандай зор қорлық! Ал бұл қорқынышты сипаттама біздің қазіргі жағдайымыздың мейлінше дәл бейнесі емес пе? Солай; әрі Лаодикея қауымына арналған осы жанды шымырлатар куәліктің күшінен жалтаруға тырысудың еш пайдасы болмайды. Иеміз оны қабылдауға және одан пайда табуға бізге жәрдем етсін.—Сонда.

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> «Лаодикия қауымына екі бағана арнағаннан кейін, ол өз қорытынды сөздерінде қуатты үндеу жасады:»

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> «Қымбатты бауырластар, біз дүниені, тәнді және шайтанды жеңуіміз керек, әйтпесе Құдай Патшалығынан үлесіміз болмайды.... Осы іске дереу кірісіп, сеніммен тәубеге келуші Лаодикеялықтарға берілген рақымды уәделерді иемденіңдер. Жаратқан Иенің атымен тұрыңдар да, нұрларың Оның жарылқанған есімінің даңқы үшін жарқырай берсін.—Ibid.

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> «Даладағы жауап есеңгіретіп жіберерліктей болды. 20 қазанда Огайодан Г. У. Холт былай деп жазды:»

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> «Иә, мен Құдайдың өсиеттері мен Исаның сеніміне ие үшінші хабарда тұрған біздер осы сөз арналатын шіркеу екенімізге сенемін; әрі көре алуымыз үшін сыналған алтын, ақ киім және көз майын сұрауға тым ерте кірісе алмаймыз.—Ibid., 1856 ж. 6 қараша.»

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> «Солтүстік-шығыстан бұл тақырып жөнінде жаңа бір дауыс естілді, ол — Массачусетс штатының Принстон қаласынан шыққан Стивен Н. Хаскеллдің дауысы еді. Бірінші күн адвентисі ретінде ол жиырма жасында уағыздай бастаған болатын; енді, одан үш жыл өткен соң, ол үшінші періштенің хабарында еді. Киелі кітапты терең зерттеген жан ретінде, жеті қауым мәселесін таныстырған Уайттың қысқа бастапқы редакциялық мақаласын көргеннен кейін, ол Review үшін көлемді мақала жазуды жөн көрді:»

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> «Сілтеме жасалған тақырып бірнеше айдан бері мен үшін терең қызығушылық тудырып келеді.... Мен біраз уақыттан бері Лаодикеялықтарға арналған хабар бізге тиесілі екеніне, яғни үшінші періштенің хабарына сенетіндерге арналғанына, өзім орынды деп санайтын көптеген себептерге байланысты сеніп келемін. Мен олардың екеуін атап өтемін.—Сонда.»

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> «Ол мұны істеп, өз қорытындыларына екі баған арнайды. Сөзін аяқтай келе, ол былай деп мәлімдеді:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> «Үшінші періштенің хабары туралы теория ешқашан, мүлде ешқашан да, әулиелердің әділдігі болып табылатын неке киімінсіз бізді құтқара алмайды. Біз Жаратқан Иеден қорқуда киелікті кемеліне жеткізуіміз керек.—Сонда.»

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> «Джеймс Уайт Лаодикеядағы қауымға арналған хабар жөніндегі редакциялық мақалаларын жалғастырған сайын, сенбі сақтаушы адвентистердің енді Review беттерінен оқып жатқан ұғымдары таңғаларлық еді, бірақ ойланып, дұға етіп қарастырғанда, олардың орынды екені көрінді. Редакторға жолданған хаттар айтарлықтай жалпы келісімді көрсетті әрі қайта жанданудың басталып кеткенін аңғартты. Қозғау салған бұл хабардың жай ғана қызбалықтан туындамағанын 1857 жылғы сәуірде жарияланған № 3 Куәліктің «Құлшынысты бол да, тәубе ет» атты алғашқы мақаласы растады. Ол былай деп ашылады: «Иеміз маған аянда шіркеудің қазіргі енжар күйіне қатысты кейбір нәрселерді көрсетті, соларды сендерге айтып беремін».—1T, 141-б. Осы еңбекте Эллен Уайтқа шайтанның жердегі өркендеу мен дүние-мүлік арқылы шіркеуге жасаған шабуылдары жөнінде көрсетілгендер баяндалды.» Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

Миллериттік қозғалыс пайғамбарлық тұрғыдан Филадельфия қауымы ретінде басталды, ал 1856 жылы Лаодикея қауымына айналды. Жеті жылдан кейін бұл қозғалыс аяқталды, ал Жетінші күн адвентистері шіркеуі Лаодикея қауымы ретінде басталып, Иеміздің аузынан лақтырылып тасталғанға дейін сол күйінде қалады. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысы Лаодикея қауымының қоймасынан шықты, дәл сол сияқты Миллериттік қозғалыс та Сардис қауымының қоймасынан шыққан еді. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысы Миллериттік қозғалыспен мына тұрғыда параллель: алғашқы қозғалыс Филадельфиядан Лаодикеяға ауысты, ал соңғы қозғалыс Лаодикеядан Филадельфияға ауысады. Миллериттік тарихтағы Филадельфиядан Лаодикеяға өту нүктесі 1856 жыл ретінде нақты белгіленген, сондықтан соңғы қозғалыстағы өту нүктесі де белгіленуге тиіс, өйткені Құдай ешқашан өзгермейді. Өту нүктесі Аян кітабының он бірінші тарауында көшелерде өлтірілетін екі пайғамбар арқылы айқындалады.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> Олар өз куәліктерін аяқтаған кезде, түпсіз тұңғиықтан шығатын аң оларға қарсы соғыс ашып, оларды жеңіп, өлтіреді. Олардың өлі денелері рухани мағынада Содом және Мысыр деп аталатын ұлы қаланың көшесінде жатады; сол жерде Иеміз де айқышқа шегеленген еді. Аян 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

Соңғы қозғалыс өліп, содан кейін тік тұрып, бұдан соң ту ретінде қайта тірілер еді. Осылай істеу арқылы ол Республикашыл мүйізбен үйлесер еді. Республикашыл мүйіз аңға бейне жасайды, ал бейнесі жасалатын сол аң Аян кітабының он жетінші тарауында сөз болады; сол аң өлімші жарақат алған бесінші бас ретінде анықталады, әрі ол сегізінші бас болып қайта тірілер еді. Ол жетеудің ішінен шыққан сегізінші ретінде қайта тірілер еді.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> Сонда болған, бірақ қазір жоқ аң — өзі сегізіншісі, әрі жетеудің бірі, және ол құрып кетуге барады. Аян 17:11.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

Республикалық мүйіз әлгі аңның мүсінін қалыптастырар еді, сондықтан ол өлтіріліп, содан кейін қайта тірілер еді. Қайта тірілген кезде, ол алдыңғы жеті бастың ішінен шыққан сегізінші бас болар еді. Протестанттық мүйіз де Республикалық мүйізбен бір жерлік аңның үстіне мініп отыр, сондықтан оған да сол бір пайғамбарлық серпіндер тән болуы қажет. Миллериттік қозғалыстағы Филадельфиядан Лаодикеяға ауысу соңғы қозғалыстағы Лаодикеядан Филадельфияға ауысуды алдын ала бейнелейді.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

Соңғы қозғалыс 2020 жылғы 18 шілдеде өлімші жарақат алған кезде, ол Лаодикия ретінде өлді. Аянның он бірінші тарауында бейнеленгеніндей, ол Филадельфияға өткен кезде, жетінің ішіндегі сегізінші қауымды бейнелейтін болады. 2020 жылғы өлім Республикалық мүйізбен қатарлас болды, өйткені 1989 жылғы ақыр заманның басталуынан бері алты президент болған еді. Алтыншы президент өлімші жарақат алды, ол 2024 жылы жазылады. Сонда сол бас 1989 жылғы ақыр заманның басталуынан бергі Америка Құрама Штаттарының сегізінші басы болады, әрі ол жетінің ішінен болады. Екі мүйіз де сегізіншіге айналатын алтыншы болды. Бұл ақиқат — сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында мөрі ашылатын Иса Мәсіхтің Аяны туралы хабардың үлкен бір бөлігі.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

Сол себепті қазіргі тарихымыздың түр-тұлғасын алдын ала бейнелейтін миллериттік тарихты айқын түсіну маңызды. Уайт қарындас 1856 жылы Лаодикеяны қозғалысқа қолданған Джеймс Уайттың түсіндірмесін растады, сондықтан бұл адамдық логикадан туындаған қолданылу емес. Жетінші күн адвентистері шіркеуі заң жүзінде республикалық мүйізбен байланыстырылардан жеті жыл бұрын-ақ, ол аян арқылы Лаодикея шіркеуі ретінде танылды. Бұл Жетінші күн адвентистері шіркеуінің тарихында оның жалаңаш, кедей, соқыр, бақытсыз және сорлы болмаған бірде-бір күні ешқашан болмағанын білдіреді. Осы пайғамбарлық шындық Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы үдей түсетін төрт жиіркенішті адвентизмнің төрт ұрпағы ретінде тануға негіз бен мәнмәтін береді.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

Миллершілдер тарихына Ишаяның жетінші тарауындағы алпыс бес жылдың құрылымы тұрғысынан келгенде, жеті уақыт туралы пайғамбарлық Миллершіл қозғалысының бүкіл тарихын қамтитын пайғамбарлық қолшатыр екені мойындалуға тиіс. 1856 жылы Лаодикия қауымына арналған хабар Миллершіл адвентизм үшін осы шақтағы ақиқатқа айналды. Лаодикия хабарын жеткізуші Жақып Уайт та, Эллен Уайт та емес, Адал әрі Шынайы Куәгер болды.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Лаодикеядағы қауымның періштесіне жаз: мынаны Аумин, адал да шынайы Куәгер, Құдай жаратылысының бастауы айтады: Сенің істеріңді білемін: сен не суық емессің, не ыстық емессің. Суық не ыстық болғаныңды қалар едім. Сонымен, сен жылыұшырап тұрғандықтан, яғни не суық, не ыстық болмағандықтан, сені аузымнан шығарып тастамақпын. Өйткені сен: «Мен баймын, молшылыққа кенелдім, еш нәрсеге мұқтаж емеспін»,— дейсің, бірақ өзіңнің сорлы, бейшара, кедей, соқыр әрі жалаңаш екеніңді білмейсің. Сондықтан саған менен отта тазартылған алтын сатып алуға кеңес беремін, бай болуың үшін; және киінуің үшін ақ киім, жалаңаштығыңның ұяты көрінбес үшін; әрі көруің үшін көзіңе жағатын дәрі жақ. Мен сүйетіндерімнің бәрін әшкерелеймін де тәрбиелеймін; сондықтан құлшынысты болып, тәубе ет. Міне, Мен есік алдында тұрмын да қағамын; егер біреу дауысымды естіп, есікті ашса, оған кіріп, онымен бірге ас ішемін, ал ол Менімен бірге. Жеңіп шыққанға, Өзім де жеңіп шығып, Әкемнің тағында Онымен бірге отырғаным сияқты, оған да Менің тағымда Менімен бірге отыруға рұқсат етемін. Құлағы бар адам Рухтың қауымдарға не айтып тұрғанын естісін. Аян 3:14–22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

Шынайы Куәгер егер кімде-кім Оның даусын «еститін» болса, Ол ішке кіріп, онымен бірге «кешкі ас ішетінін» айқындайды. Егер Лаодикия есікті ашса, Мәсіх ішке кіріп, олармен бірге кешкі ас ішер еді. Егер Мәсіхке кіруге рұқсат етілсе, Ол хабар әкеледі, өйткені жеу рәмізі хабарды қабылдауды білдіреді. Бұл хабарды жалпы түрде жай ғана Лаодикияға арналған хабар деп сипаттауға болады, бірақ бұл — Оның ұсынатын хабарының нені білдіретінін үстірт қарастыру ғана. 1856 жылы Хайрам Эдсон Құдайдың періштелері Уильям Миллерге танып, жариялауға жетелеген ең алғашқы «уақыт пайғамбарлығының» түсінігін кеңейтетін пайғамбарлық мәліметтерді қамтыған сегіз мақаладан тұратын топтаманы ұсынды. Сол сегіз мақалада Эдсон Ишая жетінші тараудағы алпыс бес жылды дұрыс анықтайды.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

Миллер қызметінің бастауы жеті уақытты ашудан тұрды, әрі оның қызметінің атымен аталған қозғалыс аяқталуға жеті жыл қалғанда, дәл сол пайғамбарлықтың анағұрлым терең аяны Миллериттік адвентизмге ұсынылды. Ол оларға шабыт арқылы Лаодикеялықтар деп айқындалған сол жылдың өзінде ұсынылды. Пайғамбарлық тұрғыдан, екі мың бес жүз жиырма күннен кейін, 1863 жылы, Миллердің пайғамбарлық уақыт жөніндегі алғашқы ашуы қабылданбай тасталды. Адвент қозғалысына арналған Лаодикея хабары 1856 жылы келді, және Иеміз есікті сегіз рет қақты, сегіз мақала арқылы, Өзінің кірер жер таба алар-алмасын көру үшін. Қозғалыстың соңында Ақиқат Куәгер Өз халқымен бірге сол қозғалыстың басталуындағы уақыт туралы ең алғашқы хабармен қоректеніп, бірге ас ішуді қалады. Бірақ Оның халқы жеуден бас тартты, және жеті жыл, немесе екі мың бес жүз жиырма пайғамбарлық күн өткен соң, Оның халқы Уильям Миллердің қолына берілген Дәуіттің кілтімен ашылған есікті жауып тастады. Олар өздерін өтірікпен азықтандырған ескі самариялық пайғамбарға қайта оралып, есек пен арыстанның арасында өлуге өз тағдырларын мөрледі.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

1856 жылы протестанттық мүйіз аян аңғарының дағдарысында болды, өйткені аян жоқ жерде халық құриды. 1856 жылы республикалық мүйіз де дағдарыс жағдайында болды.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

1856 жыл «Қансыраған Канзас» деп аталған қиян-кескі қақтығыстың, яғни Канзас–Миссури шекара соғысының жалғасуымен ерекшеленді. Бұл күрес Канзастың Одаққа еркін штат ретінде ме, әлде құл иеленуші штат ретінде ме кіретіні туралы болды. Қақтығысқа құлдықты жақтайтын және құлдыққа қарсы қоныстанушылар арасындағы зорлық-зомбылыққа толы қақтығыстар кірді.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

1856 жылғы 22 мамырда Америка Құрама Штаттары Сенатының мәжіліс залында да зорлықты оқиға орын алды: Оңтүстік Каролинадан шыққан құлдықты жақтаушы конгрессмен Престон Брукс Массачусетс сенаторы Чарльз Самнерге таяғымен айуандықпен шабуыл жасады. Самнер «Канзасқа қарсы қылмыс» деп аталған, құлдыққа қарсы сөз сөйлеген еді, бұл Бруксты қатты қорлады. Таяқпен сабау оқиғасы құлдық мәселесіне байланысты Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы шиеленістің күшейіп бара жатқанын айқын көрсетті.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

1856 жылы 1854 жылы қабылданған Канзас–Небраска заңы туғызған саяси толқуларға жауап ретінде Республикашылдар партиясы құрылды; бұл заң құлдықтың жаңа аумақтарға таралуына қарсы күшейе түскен қарсылықты өршітті. Партияның алғашқы ұлттық съезі Филадельфияда өтті, және 1856 жылғы сайлауда Джон С. Фремонт олардың президенттікке алғашқы кандидаты болып таңдалды.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

Канзас–Небраска туралы заң Канзас пен Небраска аумақтарын ұйымдастырып, сол аумақтардағы қоныстанушыларға өз шекаралары ішінде құлдыққа рұқсат етілетін-етілмейтінін шешуге мүмкіндік берді. «Халық егемендігі» деп аталған бұл тұжырымдама іс жүзінде 1820 жылғы Миссури ымырасының күшін жойды; аталған ымыра Луизиана аумағында 36°30’ параллелінен солтүстікте құлдыққа тыйым салған еді. Бұл заңның аумақтардағы құлдық мәселесіне ықпалы терең болды. Ол өңірлік шиеленістерді қайта өршітті, өйткені бұрын еркін жер деп саналған Канзас сияқты аймақтарға құлдықтың таралуы мүмкін деген жол ашты. Канзас–Небраска туралы заңның қабылдануы Канзас аумағына құлдықты жақтайтын да, құлдыққа қарсы да қоныстанушылардың жаппай ағылуына әкелді; олардың әрқайсысы халық егемендігі бойынша дауыс берудің нәтижесіне ықпал етуді көздеді. Аумақты бақылау жолындағы бұл бәсеке 1856 жылы «Қанды Канзас» деген атпен белгілі болған зорлық-зомбылық қақтығыстарына және заңсыздық кезеңіне алып келді.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

1856 жылғы президенттік сайлау елеулі саяси оқиға болды. Онда Демократиялық партиядан Джеймс Бьюкенен, Республикашылдар партиясынан Джон С. Фремонт және Америкалық партиядан бұрынғы Президент Миллард Филлмор арасында үшжақты бәсеке өтті. Джеймс Бьюкенен сайлауда жеңіске жетіп, Америка Құрама Штаттарының 15-ші Президенті болды.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

Джеймс Бьюкененнің президенттігі, ең алдымен, Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы күшейе түскен шиеленістер мен жікке бөлінуді тиімді түрде еңсере алмауымен белгілі; соның соңы, ақырында, ол қызметтен кеткеннен кейін көп ұзамай Америкадағы Азамат соғысының басталуына ұласты. Оның президенттігі басшылық пен дағдарысты басқарудағы осы елеулі сәтсіздіктерге байланысты Америка тарихындағы ең сәтсіз президенттіктердің бірі ретінде жиі қарастырылады.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

1857 жылғы атышулы Дред Скотт шешімі құлдықтағы болсын, азат етілген болсын, құлдардың азамат еместігін және федералдық соттарда талап қоя алмайтынын мәлімдеді. Сондай-ақ ол Конгрестің Америка Құрама Штаттарының аумақтарында құлдыққа тыйым сала алмайтынын жариялады. Демократ Бьюкенен құлдықты жақтайтын Дред Скотт шешімін жұрт алдында қолдады.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

Құлдықты жақтаушы демократ Бьюкененнің ұстанымы шиеленістің Азамат соғысына ұласуына жол беріп қана қойған жоқ, сонымен бірге оның елдің экономикасын басқарудағы дәрменсіздігі 1857 жылғы дүрбелеңге әкелді; бұл дүрбелең Ұлы күйзеліс дәуіріне дейінгі Америка тарихындағы ең ірі экономикалық құлдыраулардың бірі болды. 1857 жылғы дүрбелең бірнеше жылға созылған ауыр экономикалық тоқырауға ұрындырды. Кәсіпорындар мен банктер жабылды, жұмыссыздық өсті, ал қор нарығы құлдырады.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

Бьюкененнің президенттігі кезінде Оңтүстік штаттар Одақтан бөліну үдерісін бастады, әрі олар 1860 жылы республикалық Авраам Линкольннің сайлануына жауап ретінде бөлініп шықты. Бьюкенен бөліну дағдарысына енжар көзқарас ұстанып, федералдық үкіметте бөлінуді күшпен тоқтатуға өкілеттік жоқ деп пайымдады. Осындай шешуші іс-әрекеттің болмауы бөліну қозғалысының қарқын алуына мүмкіндік берді. Оның нық басшылық танытпауы және бөліну дағдарысын шешу үшін батыл шаралар қабылдауға құлықсыздығы Оңтүстіктің Одақтан әскери қарсылыққа ұшырамай шығып кете аламыз деген түсінігінің қалыптасуына ықпал етті.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

1860 жылы алғашқы республикалық президент Авраам Линкольн сайланды. 1863 жылғы 1 қаңтарда Президент Линкольн соңғы Азат ету туралы жарлыққа қол қойып, оны жариялады; онда Конфедерация иелігіндегі аумақтағы барлық құлдықта жүрген адамдардың азат етілуі тиіс екені мәлімделді. Бұл атқарушылық жарлық Азамат соғысына елеулі ықпал етті, өйткені ол қақтығысты Одақты сақтап қалу жолындағы күрес қана емес, сонымен бірге құлдықты жою жолындағы күреске де айналдырды. Азат ету туралы жарлық құлдықта жүрген адамдардың бәрін бірден азат еткен жоқ. Ол нақты түрде Одақтың билігі шектеулі болған Конфедерация иелігіндегі аумаққа ғана қолданылды. Одақ күштері ілгерілеп, Конфедерация аумағын өз бақылауына алған сайын, бұл жарлық орындалып, сол аймақтардағы құлдықта жүрген адамдар азат етілді. Азат ету туралы жарлық Америка Құрама Штаттарында құлдықтың ақырында жойылуына қарай жасалған шешуші қадам болды және 1865 жылғы 6 желтоқсанда қабылданып, ратификацияланған АҚШ Конституциясына Он үшінші түзетудің қабылдануына жол ашты.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

1850-жылдардан бастап Республикалық мүйіз құлдық мәселесінің дағдарысында болды. Елдегі екі негізгі бөлініс саяси ойдың екі негізгі санаты арқылы бейнеленді. Бөліну үдерісі 1856 жылы құлдыққа қарсы және құлдықты жақтайтын топтар өздерінің құлдық жөніндегі көзқарастарын орнықтыруға ұмтылып, Канзас аумағына көшіп бара бастағанда, дәл сол уақытта Филадельфия Лаодикеядан бөлініп жатқан кезде, басталды. Демократтар құлдықты жақтады, ал республикашылар құлдыққа қарсы болды.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

1856 жылы «Қанға бөленген Канзас» жақындап келе жатқан соғыстың шағын көрінісі болды. Сол жылы құлдықты жақтайтын демократ республикалық мүйіздің басшысы болып сайланды, әрі оның дәрменсіз басшылығы, осы соңғы күндерге дейін, дәрменсіз президенттіктің нышанына айналды. Ол Бьюкененнің президенттігі қалдырған бытыраңқылықты ретке келтіруге мәжбүр болған тұңғыш республикалық президенттің алдында келді.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

1863 жылға қарай Республикалық мүйіз Аянның он үшінші тарауындағы жердегі аң тарихындағы ең маңызды атқарушылық жарлықты шығарды. Бұл атқарушылық жарлық құлдық мәселесіне қатысты еді. Жарлықтың бір тармағында былай делінген: «Раббымыздың бір мың сегіз жүз алпыс үшінші жылының қаңтар айының бірінші күніне қарай, Құрама Штаттарға қарсы бүлік жағдайында тұрған халқы бар қандай да бір штаттың ішінде немесе штаттың арнайы белгіленген бөлігінде құл ретінде ұсталып отырған барлық адамдар сол сәттен бастап, бұдан былай да, мәңгілікке азат болады; әрі Құрама Штаттардың Атқарушы Үкіметі, соның ішінде оның әскери және теңіз билігі, ондай адамдардың бостандығын мойындап, оны қорғайды, және олардың нақты бостандықтарына жету үшін жасайтын қандай да бір әрекеттерін тежеу үшін, ол адамдардың өздеріне немесе олардың кез келгеніне қарсы ешқандай әрекет жасамайды». Құлдық мәселесінің шешімі сол кезеңде тарихи тұрғыдан толық болмағанымен, Линкольн: «қандай да бір штаттың ішінде құл ретінде ұсталып отырған барлық адамдар … сол сәттен бастап, бұдан былай да, мәңгілікке азат болады» деп жазғанда, Конституцияның мәні мойындалғаны көрінеді.

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

Линкольн Конституцияда білдірілген, «барлық адамдар тең жаратылған» деп айқындайтын іргелі қағидаға қайта оралып жатты. Линкольн іргелі ақиқаттарға қайта оралып жатқан дәл сол уақытта, протестанттық мүйіз өз іргелі пайғамбарлығын, яғни құлдық туралы пайғамбарлықты, теріске шығарып жатты. Сондықтан дәл Республикалық мүйіз құлдыққа қатысты өз тарихындағы ең маңызды «атқарушы жарлығын» жасап жатқан кезде, протестанттық мүйіз де Мұсаның анты мен қарғысы арқылы бейнеленген құлдық туралы пайғамбарлыққа қатысты өз пайғамбарлық тарихындағы ең маңызды атқарушы жарлықты жасады. Республикалық мүйіз негіздерге қайта оралуды таңдады, ал протестанттық мүйіз өз негізін теріске шығаруды және өзіне ешқашан қайта оралмау бұйырылған нәрселерге қайта оралуды таңдады.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

1863 жылы Республикалық мүйіз екі лагерьге бөлінді, ежелгі Исраил патшалығы Еробоғам мен Рехобоғамның кезінде қалай бөлінген болса, дәл солай. 1863 жылы Протестанттық мүйіз Еробоғамның Бетел мен Дандағы екі құрбандық үстелімен бейнеленгендей, заңды түрде Республикалық мүйізге қосылды. Бұл екі мүйіз тарих бойымен бір-бірімен қатар қозғалады, ал 1863 жылдың тарихы, әсіресе, ақырғы күндердің тарихын бейнелейді.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

Миллершілдер тарихы жүз қырық төрт мыңның тарихында бірнеше пайғамбарлық ескертпелермен қайталанады. Сол ескертпелердің бірі — Миллершілдер тарихындағы нысаналы тыңдаушылар әуелі қозғалыстан тысқары болғандар, ал содан кейін қозғалыстың өзі болғаны. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысында Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екі үндеу екі нысаналы топты айқындайды, бірақ бұл нысаналар Миллершілдер тарихына керісінше тәртіппен беріледі. Бірінші нысана — Құдайдың халқы, ал екінші үндеу — әлі де Бабылда жүрген Құдайдың өзге отары.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

Тағы бір пайғамбарлық ескерту мынау: екі тарих та бір қауымнан екіншісіне өтсе де, миллериттер Филадельфиядан Лаодикеяға өтті, ал үшінші періштенің құдіретті қозғалысы Лаодикеядан Филадельфияға өтеді. Бұл миллериттердің алтыншы қауымнан жетінші қауымға өткенін, ал жүз қырық төрт мыңның жетінші қауымнан жетінің ішіндегі сегізінші қауымға өтетінін айқындайды.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

Республикалық мүйіз өз қозғалысын 1863 жылдың төңірегіндегі тарихта құлдықты жақтайтын ұлттан құлдыққа қарсы ұлтқа қарай бастады. Сол тарихтың дағдарысы осы «соңғы күндерде» сол бір қарсыластар болып табылатын екі саяси партияны қалыптастырды. Сол тарихтағы тұңғыш республикалық президент соғыс аяқталғаннан кейін небәрі бірнеше күн өткен соң өлтірілгені сияқты, соңғы республикалық президент те символдық түрде өлтіріліп, дүние жүзі шаттанған кезде көшеде өлі күйінде қалдырылды. Ол Азамат соғысы аяқталғаннан кейін бірнеше күннен соң емес, ақырғы азамат соғысы басталардан сәл бұрын өлтірілді.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

Бірінші республикалық президенттің алдында Америка тарихындағы ең дәрменсіз президент болды, ал соңғы республикалық президенттің алдында да дәл сондай президент болады. Бірінші республикалық президенттің алдында болған демократиялық президенттің дәрменсіздігі азаматтық соғысқа ұласқан дағдарысты туғызды, және дәл сол дәрменсіздік қазір де қайталануда. Соңғы республикалық президенттің алдында келетін демократиялық президент экономиканы сондай түрде басқарды, соның нәтижесінде сол уақытқа дейінгі Америка тарихындағы ең ірі экономикалық күйреу орын алды. Екі мүйіз жексенбілік заңға дейін параллель жүреді. 1863 жылы екі мүйіздің де бірінші ұрпағы басталды, және екі мүйіз үшін де төртінші әрі соңғы ұрпақ шығысқа қарап, күнге тағзым ететін болады.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

Ілияс туралы хабар әрдайым ескерту хабарын растайтын Құдайдың үкімдерімен қатар жүреді. Бүгінгі дүниенің қоғамы топан судан бұрынғы адамдар сияқты өмір сүріп жатыр. Олар ішіп-жеп, туындауы мүмкін кез келген мәселені жаһаншыл техно-алпауыттар шешеді деп үміттенуде. Құдай Сөзі дүниенің қазір орасан зор дағдарыстың табалдырығында тұрғанын айқындап көрсетіп отыр.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> «“Түн туралы не деуге болады?” Мен осы хабарлардың мән-маңызын айыра аламын ба? Ұлы сауықтыру жүйесінің қорытынды ісіндегі олардың алатын орнын түсінемін бе? “Пайғамбарлықтың анық сөзімен” соншалықты жақсы таныспын ба, сондықтан өзімнің айналамда болып жатқан оқиғалардан келе жатқан Патшаның есік алдында тұрғанының айқын дәлелін көре аламын ба? Құдай маған берген нұрды ескере отырып, өз мойныма артылған жауапкершілікті сезінемін бе? Маған Оның басқарушысы ретінде сеніп тапсырылған әрбір қабілетті құрып бара жатқандарды құтқаруға бағытталған орынды күш-жігерде қолданып жүрмін бе? әлде мен жылыұшырағымын ба әрі немқұрайдымын ба, зұлым дүниемен ішінара араласып кеткенмін бе, Құдай маған берген қаражат пен қабілетті көбінесе өзімді қанағаттандыру үшін пайдаланып, Оның ісінің ілгерілеуінен гөрі өзімнің жайлылығым мен рахатымды көбірек ойлаймын ба? Мен өз жүріс-тұрысым арқылы “әлемде күшейе түскен Жетінші күн адвентистері кернейден анық емес үн шығарып жатыр және осы дүниелік адамдардың жолымен жүріп барады деген сенімді” нығайтып жүрмін бе?”

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> «Біз дүниені өздерінің заңсыздықтары үшін жазалауға жақындап келе жатқан Құдайдың аяқ дыбыстарын естиміз. Заманның ақыры бізге таяп қалды. Дүние тұрғындары отқа тасталып өртелу үшін бау-бума етіліп байланып жатыр. Сен арамшөптермен бірге байланып қалмақпысың? Жыл сайын мыңдаған, мыңдаған және он мыңдап он мың жанның құрып, өз күнәларының ішінде өліп жатқанын түсінесің бе? Құдайдың пәлелері мен үкімдері өз ісін әлдеқашан атқарып жатыр, ал ақиқат нұры олардың жолына шашылмағандықтан, жандар опатқа кетіп барады». General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> Түнде жаныммен Сені қаладым; иә, ішімдегі рухыммен Сені ерте іздеймін; өйткені Сенің үкімдерің жер бетінде болған кезде, әлем тұрғындары әділдікті үйренеді. Ишая 26:9.

Back to Articles