Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

Даниял кітабы — Алпыс тоғызыншы бөлім

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

Ұрпақтар цикліне перде ашу: Адвентизмнің төрт жиіркенішті ісі

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

Құдай ешқашан өзгермейді, сондықтан Адвентизм өзінің төртінші ұрпағында сотталады.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Сонда Ол беліне хатшының сиясауыты тағылған зығыр киімді адамды шақырып, оған Жаратқан Ие былай деді: Қаланың ортасынан, Иерусалимнің ортасынан өтіп, оның ішінде жасалып жатқан барлық жиіркенішті істер үшін күрсініп, зар еңіреген адамдардың маңдайларына белгі қой. Ал басқаларына менің естуімше былай деді: Оның соңынан қала ішінен өтіп, өлтіріңдер; көздерің аямасын, жанашырлық етпеңдер: қартты да, жасты да, қыздарды да, кішкентай балаларды да, әйелдерді де түгелдей қырыңдар; бірақ үстінде белгісі бар ешбір адамға жоламаңдар; әрі Менің киелі орнымнан бастаңыңдар. Сонда олар үйдің алдында тұрған ақсақалдардан бастады».

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> «Иса көктегі киелі үйдің рақым тағынан кетіп, кек алудың киімдерін киіп, Құдай Өздеріне берген нұрға жауап бермегендердің үстіне үкімдер арқылы қаһарын төккелі тұр. “Жаман іске шығарылған үкім тез орындалмағандықтан, адам баласының жүрегі жамандық істеуге әбден бейімделеді”. Жаратқан Ие оларға көрсеткен сабыр мен ұзақ төзімділіктің әсерінен жүректері жібудің орнына, Құдайдан қорықпайтын және ақиқатты сүймейтіндер өздерінің зұлым жолында жүректерін одан әрі қатайта түседі. Алайда Құдайдың төзімділігінің де шегі бар, және көпшілік сол шекаралардан әлдеқашан асып кеткен. Олар рақымның шектерінен өтіп кетті, сондықтан Құдай араласып, Өз абыройын ақтауға тиіс.»

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Жаратқан Ие аморлықтар туралы былай деді: «Төртінші ұрпақта олар қайтадан осы жерге келеді, өйткені аморлықтардың заңсыздығы әлі толған жоқ». Бұл халық пұтқа табынушылығы мен азғындығы арқылы айқын танылғанымен, өз заңсыздығының тостағанын әлі толтыра қойған жоқ еді, сондықтан Құдай олардың толықтай жойылуы туралы бұйрық бермеді. Адамдар құдайлық құдіреттің айқын түрде көрініс табуын көруге тиіс еді, сонда оларға ақталуға ешбір сылтау қалмас еді. Мейірімді Жаратушы олардың заңсыздығына төртінші ұрпаққа дейін төзуге даяр болды. Ал егер сол кезге дейін жақсы жаққа өзгеріс байқалмаса, Оның үкімдері олардың үстіне түсуге тиіс еді.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> «Шексіз Құдірет Иесі әлі де барлық халықтармен есебін еш мүлтіксіз жүргізіп отыр. Оның рақымы тәубеге келуге шақырулармен ұсынылып тұрған кезде, бұл есеп ашық күйінде қала береді; бірақ сандар Құдай белгілеп қойған белгілі бір мөлшерге жеткенде, Оның қаһарының қызметі басталады. Есеп жабылады. Тәңірлік сабыр таусылады. Олар үшін бұдан былай рақым сұрап жалбарыну болмайды.»

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> Пайғамбар ғасырлар тереңіне көз жібере отырып, осы уақытты өз аянының алдында көрді. Осы дәуірдің халықтары бұрын-соңды болмаған мейірімдердің қабылдаушылары болды. Оларға көктің игіліктерінің ең таңдаулылары берілді, бірақ олардың қарсысына күшейген тәкаппарлық, ашкөздік, пұтқа табынушылық, Құдайды менсінбеу және арсыз рақметсіздік жазылған. Олар Құдай алдындағы өз есебін тез арада жауып келеді.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> «Алайда мені діріл қақтыратын нәрсе — ең зор нұр мен артықшылықтарға ие болғандардың үстемдік етіп тұрған заңсыздықпен былғанып кеткендігі. Айналасындағы әділетсіздердің ықпалына беріліп, ақиқатты мойындайтындардың өздерінің де көбісі суып, зұлымдықтың қуатты ағынына жұтылып барады. Шынайы тақуалық пен киелілікке қарсы төгілген жаппай мазақ Құдаймен тығыз байланыста болмайтындарды Оның заңына деген қастерлеуінен айырады. Егер олар нұрға еріп, ақиқатқа жүректен мойынсұнып жүрген болса, онда осы қасиетті заң, осылайша менсінбей тәрк етілген кезінде, оларға одан бетер қымбат көрінер еді. Құдай заңының еленбеуі барған сайын айқынырақ бола түскен сайын, оны ұстанушылар мен дүниенің арасындағы айырым сызығы да соғұрлым анық көріне түседі. Құдайдың өсиеттеріне деген сүйіспеншілік бір топта оларға деген менсінбеу екінші топта күшейген сайын арта түседі.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> «Дағдарыс тез жақындап келеді. Жедел өсіп жатқан көрсеткіштер Құдайдың назар салатын уақытының таяп қалғанын айқын көрсетеді. Жазалауға ықылассыз болса да, Ол бәрібір жазалайды, әрі мұны тез арада істейді. Жарықта жүргендер таяп келе жатқан қауіптің белгілерін көреді; бірақ олар тыныш, бейқам күйде отырып, күйреуді күтуге және өздерін Құдай назар салатын күні Өз халқын қорғайды деген сеніммен жұбатуға тиіс емес. Мүлде олай емес. Олар басқаларды құтқару үшін аянбай еңбек етудің өз міндеттері екенін түсініп, Құдайдан көмек күткенде нық сенім танытуы керек. ‘Әділ адамның ыстық, әсерлі дұғасы көп нәрсеге күші жетеді.’»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> «Құдайшылдықтың ашытқысы өз күшін мүлде жоғалтқан жоқ. Қауымның басына төнген қауіп пен күйзеліс ең жоғары шегіне жеткен кезде, нұрда тұрған аз ғана топ елде жасалып жатқан жиренішті істер үшін күрсініп, зарлайтын болады. Бірақ олардың дұғалары, әсіресе, қауым үшін көтеріледі, өйткені оның мүшелері дүниенің салты бойынша әрекет етуде.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Осы адал азшылықтың шын жүректен айтқан дұғалары зая кетпейді. Жаратқан Ие кек алушы ретінде шыққанда, сенімді оның тазалығында сақтап, өздерін дүниеден дақ түсірмей қорғағандардың бәріне де Қорғаушы болып келеді. Дәл осы уақытта Құдай Өзіне күндіз-түні жалбарынатын, Өзі ұзақ шыдап келген, Өзінің таңдаулылары үшін кек қайтарамын деп уәде еткен.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> «Бұйрық мынадай: “Қаланың ішімен, Иерусалимнің ішімен өтіп, оның ортасында жасалып жатқан барлық жиіркенішті істер үшін күрсініп, зар еңіреген адамдардың маңдайларына белгі қой”. Күрсініп, зар еңіреген осылар өмір сөздерін жариялап жүрген еді; олар әшкереледі, кеңес берді және жалбарынды. Құдайды масқаралап жүргендердің кейбірі тәубеге келіп, Оның алдында жүректерін кішірейтті. Бірақ Жаратқан Иенің ұлылығы Исраилден кетіп қалған еді; көпшілігі діннің сыртқы түрлерін әлі де жалғастырып жүргенімен, Оның құдіреті мен қатысуы жоқ болды». Testimonies, volume 5, 207–210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

Сол үзіндіде Уайт қарындас атап көрсетіп отырған Құдай сотының бейнесі — Иерусалим қаласының үстіне түсірілген сот; соңғы күндері ол Жетінші күн адвентистері шіркеуін білдіреді. Бұл сот жексенбілік заң кезінде түпкілікті аяқталады, өйткені дәл сонда Құдайдың мөрі мен аңның таңбасы басылады. Езекиел кітабының сегізінші тарауы күшейе түсетін төрт жиренішті анықтайды. Бірінші аят аянның сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында түсінілуге тиіс екенін алтыншы жылдың алтыншы айының бесінші күнін көрсету арқылы айқындайды.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Езекиелге сол тарихи уақыттық нұсқауды қосудың қажеті болмаған. Ол жай ғана: «Мен өз үйімде отырғанымда, Яһуданың ақсақалдары алдымда отырған еді, сонда Жаратушы Тәңір Иенің қолы сол жерде маған түсті»,— деп жаза алар еді. Оның «666»-ның алдындағы күнге сілтемені енгізуі — пайғамбарлықты зерттеушілер үшін пайғамбарлық ишара. Аңның есімінің санына жеңіске жеткендер «666»-ны біледі; бұл — сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында ашылатын Иса Мәсіхтің Аянының бір бөлігі. Олар мұны біледі, өйткені олар — Құдайдың халқы, әрі Петірдің айтуынша, «бұрын Құдайдың халқы болмаған» адамдар.

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

1 Петірдің екінші тарауында қазір Құдайдың халқы болып табылатындар «Иеміздің игі екенін татып көргендер» деп айтылған. Олар — Құдай сөзін жеуден бас тартқандарға қарама-қарсы, пайғамбарлық мағынада Құдай сөзін «жегендер». Барлық пайғамбарлар ақырғы күндер туралы айтады, ал Жоханның алтыншы тарауында Иса Өз шәкірттеріне Өзінің тәнін жеулері және Өзінің қанын ішулері керектігі туралы хабарды жеткізді. Сол тарауда Оның тәнін жеуден және Оның қанын ішуден бас тартқан шәкірттер мұны алпыс алтыншы аятта істеді.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> Сол уақыттан бастап Оның шәкірттерінің көбі кері қайтып, енді Онымен бірге жүрмейтін болды. Жохан 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

Соңғы күндері Мәсіхтің тәнін жеп, қанын ішетін даналар Мәсіхтің Палмони ретінде Ғажайып Санаушы екенін түсінеді, әрі Оның таңбасы ұсынылған кезде оны таниды. Езекиел кітабының сегізінші тарауының кіріспе аятыдағы «665» саны көргісі келетін әркім үшін кемінде екі маңызды пайғамбарлық жайтты айқындап тұр. Біріншісі — бұл хабар жексенбілік заңнан бұрынғы уақыт кезеңін қамтитынын түсіну керек. Екіншісі — «666» саны Аян кітабындағы соңғы күндерде «даналардың» түсінетіні көрсетіліп, сол арқылы сараланған небәрі екі аяттың бірінде кездеседі.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Міне, даналық. Кімде ақыл бар болса, аңның санын есептеп шығарсын; өйткені бұл — адамның саны; әрі оның саны — алты жүз алпыс алты. Аян 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

Соңғы күндері білімнің артуын, Иса Мәсіхтің Аян кітабының мөрі ашылған кезде, түсінетін «даналар» «666» санының маңызды пайғамбарлық рәміз екенін білетін болады, өйткені олар сол санды жеңіп шыққан болады. Сондықтан Езекиел сегізінші тарауда төрт күшейе түсетін жиіркеніштілік арқылы бейнеленген өрши түсетін бүлікті таныстырады. Соңғысы ақылсыздардың күнге тағзым етіп табынатынын айқындайды, осылайша соңғы күндерде Иерусалимге (Адвентизмге) шығарылған сотты белгілейді. Сол сот төртінші ұрпақта жүзеге асады. Төрт жиіркеніштілік — Лаодикеялық Адвентизмнің төрт ұрпағының рәміздері.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

Бірінші ұрпақ 1863 жылы, Мұсаның «жеті рет» антына қарсы көтерілістен басталды. Жиырма бес жылдан кейін 1888 жылғы көтеріліс көрініс тапты. Отыз бір жылдан кейін, 1919 жылғы көтеріліс орын алды; ол W. W. Prescott-тың «The Doctrine of Christ» атты кітабымен бейнеленді. Одан отыз сегіз жыл өткен соң, 1957 жылы, «Questions on Doctrine» атты кітаппен бейнеленген көтеріліс болды. Енді біз осы төрт межелік белгінің Езекиел сегіздің төрт жиіркенішті ісімен неге сәйкес келетінін көрсетуді бастаймыз.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

1863 жылы Лаодикеялық адвентизм Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы: «аянды жазып, оны кестелерге анық түсір» деген бұйрықтың орындалуы болған екі кестенің орнына жаңа бір кестені енгізді. 1863 жылғы кесте пайғамбарлық көрнекі бейнеден «жеті мезгілді» алып тастады; ал ол бұрынғы екі қасиетті кестеде 1260, 1290 және 1335-пен бірге болған еді. Хабаққұқта бұл бұйрық кестелердің (көпше түрде) «оны оқыған жүгіре алатындай» түрде жарияланатынын көрсеткен. 1863 жылғы кесте бұл өлшемнен соншалықты ауытқыған еді, сондықтан онымен бірге түсіндірме парақша қоса берілуін талап етті. Қосымша түсіндірме парақшасыз 1863 жылғы кестеге қарап, «жүгіріп кету» мүмкін емес еді.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Сонда Жаратқан Ие маған жауап беріп, былай деді: Аянды жазып қой, оны тақталарға анық етіп түсір, оны оқыған адам жүгіріп өте алсын. Хабаққұқ 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

1863 жылғы кесте — Уильям Миллер өз түсінде көргеніндей, шындықты бүркемелеу үшін жасалған жалған нәрсе еді. Қасиетті екі кесте жердегі аңның шынайы протестанттық мүйізі деген ұстанымды жаңа ғана қабылдаған халықпен Мәсіх жасасқан келісімнің нышаны болды. Бұл екі кесте 1844 жылы кенеттен Өз ғибадатханасына келген Мәсіх пен миллериттер арасындағы келісімдік қатынастың нышанын білдірді, әрі Ол келген кезде Келісімнің Хабаршысы ретінде келді. Ежелгі Исраил қазіргі Исраилді бейнелейді; Мәсіх ежелгі Исраилді Мысырдың құлдығынан алып шыққанда, бұл Оның қазіргі Исраилді папалық биліктің мың екі жүз алпыс жылдық құлдығынан алып шығатын уақытын алдын ала бейнеледі. Уайт ханым бұл екі тарихты параллель тарихтар ретінде қайта-қайта қуаттайды.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «Өткен ғасырлардың жинақталған нұры біздің үстімізден жарқырап тұр. Исраилдің ұмытшақтығы туралы жазба біздің ағартылуымыз үшін сақталған. Осы заманда Құдай әрбір ұлттан, әрбір ру-тайпадан және әрбір тілден Өзіне бір халық жинау үшін қолын созды. Келу қозғалысында Ол Өз мұрасы үшін әрекет етті, дәл сол сияқты мысырдан алып шыққанда исраилдіктер үшін әрекет еткен еді. 1844 жылғы ұлы түңілу кезінде Оның халқының сенімі, Қызыл теңіз жанында еврейлердің сенімі сыналғандай, сыналды». Testimonies, volume 8, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Жаратқан Ие ежелгі Исраилмен келісімге кірген кезде, Ол келісімдік қарым-қатынасты бейнелеу үшін екі тақта берді. Жаратқан Ие қазіргі Исраилмен келісімге кірген кезде де, Ол келісімдік қарым-қатынасты бейнелеу үшін екі тақта берді. Он өсиеттің екі тақтасы Хабақұқтың екі тақтасының бейнесі болып табылады. Ол оларға бұл екі тақтаны Қызыл теңізден өткеннен көп ұзамай берді; осыны Уайт қарындас 1844 жылғы Ұлы түңілумен сәйкестендіреді. 1844 жылдан көп ұзамай, пайғамбарлық тарих тұрғысынан, Жаратқан Ие екінші тақтаны берді. Ежелгі Исраил Құдай заңының сақтаушылары етілді, ал қазіргі Исраил Құдай заңының ғана емес, сондай-ақ сол ұлы пайғамбарлық ақиқаттардың да сақтаушылары етілді.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> «Құдай ежелгі Исраилді қалай шақырса, осы заманда Өз шіркеуін де жер бетінде нұр болып тұруға солай шақырды. Ақиқаттың құдіретті айырғыш қылышы арқылы, бірінші, екінші және үшінші періштелердің хабарлары арқылы, Ол оларды шіркеулерден де, дүниеден де бөліп алып, Өзіне қасиетті жақындыққа келтірді. Ол оларды Өз заңының аманат сақтаушылары етті және осы уақытқа арналған пайғамбарлықтың ұлы ақиқаттарын оларға сеніп тапсырды. Ежелгі Исраилге сеніп тапсырылған қасиетті сөздер сияқты, бұлар да әлемге жеткізілуге тиісті қасиетті сенім аманаты». Testimonies, 5-том, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

Алғашқы екі Өсиет Құдайдың пұтқа табынушылықты жек көретінін айқындайды, әрі сол алғашқы екі Өсиетте Ол Өзі қызғаншақ Құдай екенін мәлімдегендіктен, үкімнің үшінші және төртінші ұрпақтарға дейін жүзеге асырылатынын да айқындайды.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> «Заң осы кезде тек еврейлердің игілігі үшін ғана айтылған жоқ. Құдай оларды Өз заңының сақшылары әрі қорғаушылары етіп тағайындау арқылы құрметтеді, бірақ ол бүкіл әлем үшін қасиетті аманат ретінде сақталуға тиіс еді. Он өсиеттің қағидалары бүкіл адамзатқа лайықталған, әрі олар баршаның тәлімі мен басқарылуы үшін берілді. Қысқа, бәрін қамтитын және өктем он өсиет адамның Құдай алдындағы және өз жақыны алдындағы міндетін қамтиды; және мұның бәрі сүйіспеншіліктің ұлы, іргелі принципіне негізделген. “Құдайларың Жаратқан Иені бүкіл жүрегіңмен, бүкіл жаныңмен, бүкіл күшіңмен және бүкіл ақылыңмен сүй; әрі жақыныңды өзіңдей сүй”. Luke 10:27. Сондай-ақ Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18 қараңыз. Осы екі принцип Он өсиетте егжей-тегжейлі ашылып көрсетіліп, адамның жағдайы мен тұрмыс-тіршілігіне қолданылатын етілді.»

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> «Менің алдымда сенің басқа құдайларың болмасын.»

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> «Мәңгілік, Өзінен-өзі бар, жаратылмаған Біреу — Ехоба, Өзі бүкіл болмыстың Қайнар көзі әрі Тіреп-Тұрушысы бола отырып, ең жоғары қастерлеу мен ғибадатқа жалғыз Өзі ғана лайық. Адамға өз сүйіспеншіліктерінде де, қызметінде де қандай да бір басқа нысанға бірінші орынды беру тыйым салынған. Құдайға деген сүйіспеншілігімізді азайтуға бейім немесе Оған тиісті қызметке кедергі келтіретін нені қадір тұтсақ, соны өзімізге құдай етіп аламыз.»

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> «Өзіңе арнап ешқандай мүсін де, көкте жоғарыда не бар болса, жерде төменде не бар болса, жердің астындағы суда не бар болса, соған ұқсас ешбір бейне де жасама; оларға табынба да, қызмет етпе».

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> «Екінші өсиет шынайы Құдайға бейнелер не ұқсастықтар арқылы құлшылық етуге тыйым салады. Көптеген пұтқа табынушы халықтар өздерінің бейнелері Құдайға құлшылық ету үшін пайдаланылатын жай ғана мүсіндер не рәміздер деп мәлімдеген, бірақ Құдай мұндай құлшылықтың күнә екенін жариялаған. Мәңгі Болысты заттық нәрселер арқылы бейнелеуге ұмтылу адамның Құдай туралы түсінігін төмендетер еді. Ехобаның шексіз кемелдігінен теріс бұрылған ақыл Жаратушыдан гөрі жаратылысқа тартылар еді. Құдай туралы түсініктері төмендеген сайын, адам да азғындалар еді.»

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> «“Мен, сенің Құдай Иең, қызғаншақ Құдаймын.” Құдайдың Өз халқымен тығыз әрі киелі қатынасы неке бейнесі арқылы көрсетілген. Пұтқа табынушылық рухани неке адалдығын бұзу болғандықтан, оған қарсы Құдайдың наразылығы орынды түрде қызғаныш деп аталады». Патриархтар мен пайғамбарлар, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Құдайдың қызғанышы әсіресе пұтқа табынушылыққа қарсы айқын көрініс табады, әрі Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы алғашқы жиіркеніштің «қызғаныштың мүсіні» болуы кездейсоқтық емес.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> Алтыншы жылы, алтыншы айда, айдың бесінші күні, мен өз үйімде отырғанымда, Яһуданың ақсақалдары алдымда отыр еді, сонда Жаратушы Тәңір Иенің қолы сол жерде менің үстіме түсті. Сонда мен қарадым, міне, отқа ұқсас бір бейне: белінің көрінген жерінен төмені — от; ал белінен жоғарысы — жарқыраудың бейнесіндей, кәріптас түсіндей еді. Ол қолдың бейнесін созып, мені шашымның бір бұрымынан ұстады; сонда рух мені жер мен көктің арасына көтеріп, Құдайдың аяндарында Иерусалимге, солтүстікке қараған ішкі қақпаның кіреберісіне алып барды; сол жерде қызғаныш тудыратын, қызғанышқа қоздыратын мүсіннің орны бар еді. Міне, сонда Исраил Құдайының салтанатты ұлылығы да, мен ойпатта көрген аянға сәйкес, бар еді. Сонда Ол маған былай деді: «Адам баласы, енді көзіңді солтүстік жаққа көтер». Мен көзімді солтүстік жаққа көтердім, міне, құрбандық үстелінің қақпасының солтүстік жағындағы кіреберісте сол қызғаныш мүсіні тұр екен. Езекиел 8:1–5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Қызғаныштың мүсіні — Езекиелге көрсетілген біртіндеп күшейетін төрт жиіркеніштің алғашқысы. Қызғаныштың мүсіні Адвентизмдегі біртіндеп үдей түскен бүліктің төрт ұрпағының біріншісінің басталуын бейнелейді. Бірінші ұрпақ 1863 жылы басталды.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ежелгі пайғамбарлардың әрқайсысы өз заманы үшін емес, біздің заманымыз үшін көбірек сөйледі, сондықтан олардың пайғамбарлық етуі біз үшін күшінде. “Енді осының бәрі оларға өнеге ретінде болды; әрі дүниенің ақырзаманы жеткен бізге ескерту болсын деп жазылды”. 1 Қорынттықтарға 10:11. “Оларға емес, бізге қызмет еткені аян болды: енді сол нәрселер көктен жіберілген Киелі Рух арқылы сендерге Ізгі хабарды уағыздағандар арқылы сендерге жария етілді; сол нәрселерге періштелердің өздері үңіліп қарауды аңсайды”. 1 Петір 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Киелі кітап өз қазыналарын осы соңғы ұрпақ үшін жинақтап, біріктіріп қойған. Ескі өсиет тарихындағы барлық ұлы оқиғалар мен салтанатты істер осы соңғы күндерде қауымда қайталанып келді және қайталануда». Selected Messages, 3-кітап, 338, 339.

Back to Articles