Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Даниял кітабы - Жүз он екінші бөлім

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

Ысмайылдың пайғамбарлық рәміздігін ашу: садақшыдан 144 000-ның мөрін басушыға дейін

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> Құдай сол балаға жар болды; ол өсіп, шөл далада тұрды да, мерген болды. Жаратылыс 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Ысмайыл садақшы болды; бұл — соғыстың нышаны, сондай-ақ Римге қарсы жүзеге асырылатын үкімдік соттың нышаны.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Бабыл жерінен қашып, аман шыққандардың даусы Сионда біздің Құдайымыз Жаратқан Иенің кегін, Оның ғибадатханасы үшін алған кегін жариялау үшін естіледі. Бабылға қарсы садақшыларды жинаңдар: садақты керетіндердің бәрі оны айнала қоршап қонсын; одан ешкім қашып құтылмасын. Оған өз ісіне қарай қарымта қайтарыңдар; оның істегенінің бәріне сай, соған солай істеңдер. Өйткені ол Жаратқан Иеге, Исраилдің Киелісіне қарсы тәкаппарланды. Еремия 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Садақшылар Бабылға оның ісіне қарай қарымын қайтарады, әрі сол қарым жақындап келе жатқан жексенбілік заң тұсында, Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екінші дауыспен бірге, Бабылға шығарылатын үдемелі атқарушы сот басталған кезде басталады.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> Содан соң мен көктен тағы бір дауысты естідім; ол былай деді: «Одан шығыңдар, халқым, оның күнәларына ортақтасып қалмау үшін және оның пәлелерінен үлес алмау үшін. Өйткені оның күнәлары көкке дейін жетті, әрі Құдай оның заңсыздықтарын есіне алды. Ол сендерге қалай қайтарса, сендер де оған солай қайтарыңдар; оның істеріне қарай оған екі есе етіп, еселеп беріңдер: өзі толтырған тостағанға оған екі есе етіп толтырыңдар. Ол өзін қаншалық ұлықтаса және рахат-салтанатта өмір сүрсе, оған соншалық азап пен қайғы беріңдер; өйткені ол өз жүрегінде: “Мен патшайым болып отырмын, жесір емеспін, және қайғы көрмеймін”,— дейді». Аян 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Ысмайыл мен оның анасы Ажар тұңғыштық құқықты мұрагерлік етуінен тежеліп, қуылып жіберілді. Осылайша, қызғаныш Исламның пайғамбарлық түрткісіне, ал соғыс оның пайғамбарлық кәсібіне айналды. Алғашқы ескертуде Сараның Ысмайыл мен оның анасына салған тыйымы қамтылған, әрі олардың «тежелуі» Құдай Сөзінде және тарихта Исламның негізгі пайғамбарлық сипатына айналды. Ысмайылдың ұрпақтары әркімге қарсы қолы көтерілген тағы адамдар болуға тиіс еді, ал олардың тағы болмысы жылқы тұқымдасына жататын түз тағысы — жабайы араб есегі арқылы бейнеленеді. Сондықтан бірінші және екінші қасіреттердегі исламдық соғыс қаһарланған аттарға мінген жауынгерлер ретінде бейнеленеді.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Ислам — ақырғы жаңбырдың хабары, әрі үш қасіреттің үш нақты пайғамбарлық желіні бейнелеуі әбден орынды, өйткені ақырғы жаңбырдың әдіснамасы — «жол үстіне жол». Алғашқы екі желінің пайғамбарлық сипаттары біріктірілгенде, олар үшінші қасіреттің желісін қалыптастырады. Үш пайғамбарлық желінің бәрі де жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңін бейнелейді. Бұл үш желі ақырғы жаңбырдың төгілу кезеңін білдіреді, өйткені ақырғы жаңбыр үшінші Қасірет 2001 жылғы 11 қыркүйекте келген кезде себе бастады.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Кейінгі жаңбыр Құдай халқының үстіне төгілуге тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, және бүкіл жер оның салтанатымен нұрлануға тиіс». Review and Herald, 1891 жылғы 21 сәуір.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Мөр басу кезеңі 1840 жылдың 11 тамызында басталып, 1844 жылдың 22 қазанында үшінші періштенің келуімен аяқталған кезең арқылы да бейнеленді. Сол уақыт аралығы Хабаққұқ кітабының екінші тарауында да бейнеленген болатын. Миллериттер тарихы Хабаққұқ кітабының екінші тарауын орындап шықты; осылайша ол 1840 жылдың 11 тамызында періште түскен кезде басталып, 1844 жылдың 22 қазанында үшінші періште келген кезде аяқталды.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Хабақұқ кітабының екінші тарауы аянның соңында сол аянның «сөйлейтінін» айқындайды. Аян кітабының оныншы тарауының үшінші аятында періште қатты дауыспен айқайлады (сөйледі), ал 1844 жылғы 22 қазанда сол періштенің өзі «уақыт енді болмайды» деп ант етті (сөйледі). Хабақұқтың екінші тарауының бірінші аятындағы күзетші 1840 жылғы 11 тамызға орналастырылады, өйткені дәл сол кезде күзетшілер дауыстарын көтереді.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

1888 жылғы бүлікте, Уайт ханым оны Аян кітабының он сегізінші тарауындағы жерді Өзінің даңқымен нұрландыруға тиіс болған періштені бейнелейді деп айқындайды, сақшылар (Джоунс пен Уаггонер) Құдай халқының өз қылмыстарын көруі үшін өздерінің «дауыстарын» кернейдей көтерді, өйткені олардың хабары Лаодикеяға арналған хабар еді. 1888 жылдың тарихымен бейнеленген 2001 жылғы 11 қыркүйекте Жаратқан Ие соңғы күндердегі халқын Еремиядағы ежелгі жолдарға қайта алып келді, онда сақшылардың сөзіне құлақ асылмаған еді. Періштенің түсуі сақшылардың пайғамбарлық тұрғыдан келуін білдіреді.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

1840 жылдың 11 тамызында жеткен «дауыс» сақшылар арқылы жеткізілді, және Еремияға егер ол өз көңілі қалғаннан кейін сеніміне қайта оралып, Құдайға сенетін болса, Құдайдың аузына айналатыны айтылды. Кідірген аян ақырында 1844 жылдың 22 қазанында келгенде, ол «сөйледі». Миллершілер тарихында орындалған Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы кезең жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңін бейнелейді.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

1840 жылғы 11 тамыздан 1844 жылғы 22 қазанға дейінгі кезеңнің жүз қырық төрт мыңның мөрленуін бейнелейтінін, яғни кейінгі жаңбыр төгілетін кезең екенін тану аса маңызды. Бұл аса маңызды, өйткені кейінгі жаңбыр туралы хабар «қатар үстіне қатар» әдіснамасы арқылы айқындалуға тиіс. Жүз қырық төрт мыңның мөрленуі болып табылатын осы ерекше кезең пайғамбарлық желілерде қайта-қайта бейнеленеді, және бұл Хабакқұқтың екінші тарауында да осылай; оны Уайт ханым тікелей Миллершілер тарихында орындалған деп анықтайды. Ол сондай-ақ Миллершілер тарихы жүз қырық төрт мыңның тарихында қайталанатынын да қайта-қайта үйретеді.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> Олар екінші келу уақытына қатысты деп қарастырған пайғамбарлықтармен астаса өрілген, олардың күмән мен тағатсыз күту жағдайына айрықша бейімделген тәлім беріліп, оларды өздерінің түсінігі үшін қазір көмескі болып тұрған нәрсенің тиісті уақытында айқындалатынына сеніммен шыдамдылықпен күтуге жігерлендірді.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «Осы пайғамбарлықтардың арасында Аббақұқ 2:1–4-тегі пайғамбарлық та болды: “Мен қарауыл орныма тұрамын, мұнараға шығып орнығамын, Ол маған не айтарын және әшкереленгенімде мен не деп жауап берерімді білу үшін қадағалап тұрамын. Сонда Жаратқан Ие маған жауап беріп, былай деді: Аянды жазып ал да, оны тақталарға анық етіп түсір, оны оқыған адам жүгіріп өте алатындай болсын. Өйткені аян әлі белгілі бір мерзімге арналған, бірақ ақырында ол сөйлеп, өтірік айтпайды; кешеуілдегендей көрінсе де, оны күт; өйткені ол міндетті түрде келеді, кешікпейді. Міне, менменсіп көтерілген жанның іші түзу емес; ал әділ адам өз сенімі арқылы тірі болады.”»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> «1842 жылдың өзінде-ақ осы пайғамбарлықта берілген: “аянды жазып қой, оны тақталарға анық етіп түсір, оны оқыған адам жүгіріп өте алсын” деген нұсқау Чарльз Фитчке Даниял мен Аян кітаптарындағы аяндарды бейнелеп көрсету үшін пайғамбарлық кесте дайындау туралы ой салған еді. Осы кестенің жариялануы Хабаққұққа берілген бұйрықтың орындалуы ретінде қабылданды. Алайда сол кезде ешкім де сол аянның орындалуында болатын көзге көрінерлік кідірістің — кідіру уақытының — осы пайғамбарлықтың өзінде көрсетілгенін аңғармады. Көңіл қалдырған оқиғадан кейін бұл Жазба орны ерекше мәнді болып көрінді: “Аянның орындалуына әлі белгіленген уақыт бар; бірақ ақырында ол сөйлейді де, өтірік айтпайды; егер кідірсе, оны күт; өйткені ол сөзсіз келеді, кешікпейді.... Ал әділ өз сенімімен өмір сүреді.”»

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> Езекиел пайғамбарлығының бір бөлігі сенушілер үшін де күш пен жұбаныштың қайнар көзі болды: «Жаратқан Иенің сөзі маған келіп, былай деді: Адам ұлы, Исраил жерінде сендерде айтылатын: “Күндер ұзарып барады, әрі әрбір аян жүзеге аспай қалады”, — деген бұл нақыл не? Сондықтан оларға былай де: Құдай Ие былай дейді: ... Күндер жақындап қалды, әрі әрбір аянның орындалуы да.... Мен сөйлеймін, және Мен айтатын сөз орындалады; ол енді кейінге қалдырылмайды». «Исраил үйіндегілер: “Ол көріп тұрған аян әлі көп күндерден кейін болады, және ол алыс замандар туралы пайғамбарлық етеді”, — дейді. Сондықтан оларға былай де: Құдай Ие былай дейді: Менің сөздерімнің ешқайсысы енді кейінге қалдырылмайды, бірақ Мен айтқан сөз орындалады». Езекиел 12:21–25, 27, 28». Ұлы күрес, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Миллериттер өздерін он қыз туралы астарлы әңгімені және Хабаққұқтың екінші тарауын орындаушылар ретінде ғана емес, сонымен бірге өздері осы пайғамбарлықтарды орындап жатқан тарихтың дәл сол тарих екенін де түсінуге жетеледі; Езекиел сол тарихты, «әрбір аянның әсері» орындалатын тарих ретінде айқындаған болатын. Жүз қырық төрт мыңның мөрленуін бейнелейтін тарих желісі — әрбір аянның әсері орындалатын жер!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Кейінгі жаңбыр кезеңі мен жүз қырық төрт мыңның мөрленуін білдіретін сызықтар пайғамбарлық тарихтың өзгермес түрде Әліппе мен Омега таңбасына ие болатынын дәлелдеу үшін біріктіріледі.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Миллериттік тарих Аян кітабының оныншы тарауындағы періштенің дауысымен басталып, сол дауысымен аяқталады. 2001 жылдың 11 қыркүйегі Аян кітабының он сегізінші тарауындағы бірінші дауыспен басталып, Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екінші дауыспен аяқталады. Хабаққұқ кітабының екінші тарауы күзетшілердің дауысымен басталып, Еремияның күзетшісінің дауысымен аяқталады. Бірінші қасірет Мұхаммедпен басталып, Мұхаммед II-мен аяқталады. Екінші қасірет Исламның төрт періштесінің босатылуымен басталып, Исламның тежелуімен аяқталады.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Кейінгі жауын болып табылатын әдістеме — Ишаяның «үстіне жол, жол үстіне» әдістемесі, ал кейінгі жауынның хабарын анықтап, бекіту үшін біріктірілетін желілер әрдайым Альфа мен Омеганың қолтаңбасын қамтиды. Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы бірінші қасірет Мұхаммедтен басталып, Мұхаммед II-мен аяқталады. Бұл кезең соғыстың екі түріне бөлінеді: біріншісі — Әбу Бәкірден бастап шын мәнінде күшейе түскен Римге қарсы ретсіз шабуылдар, содан кейін Исламның алғашқы ұйымдасқан соғысы жүзеге асқан жүз елу жылдық кезең.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Жүз елу жыл «бес ай» деген уақыттық пайғамбарлықпен бейнеленген. Екінші қасіретте де уақыттық пайғамбарлық бар, ол — үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күн. Сондықтан бірінші және екінші қасіреттердің пайғамбарлық құрылымы аяқталуды басталуымен сәйкестендіретіндіктен, онда мөрлеу мен белгілі бір уақыт кезеңінің арасында бөлініс бар. Мөрлеу үдерісі бірінші қасіреттің тарихының басында бейнеленген, ал ол екінші қасіреттің соңында да бейнеленген.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Төртінші аяттағы мөрлеуден кейін, бірінші қасіретте, «бес ай» (жүз елу жыл) келеді. Бес ай екі рет айқындалып көрсетілген: бір рет бесінші аятта, және тағы бір рет оныншы аятта. Екінші қасіретте 1840 жылғы 11 тамыздан 1844 жылғы 22 қазанға дейінгі мөрлеу үдерісінің алдында он бесінші аяттағы «сағат, күн, ай және жыл» (үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күн) туралы пайғамбарлық тұр. Бесінші және алтыншы кернейлер біртұтас, үзілмейтін желі бойында бірге басталып, бірге аяқталып, мөрлеу үдерісінің көрінісімен бейнеленеді.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Екі сызық ретінде, «үстіне сызық, үстіне сызық» қолданылғанда, олар алғашқы Мұхаммед пен екінші Мұхаммед белгілеген басталу мен аяқталуды айқындайды. «Үстіне сызық, үстіне сызық» қағидасы бойынша, олар әрбір сызықта екі айқын кезеңді көрсетеді, өйткені әрбір сызықта уақытқа қатысты пайғамбарлық бар. Бірінші қасірет тарихында Ислам Римге «зиян келтіруге» тиіс болды, ал екінші қасіретте ол Римді «өлтіруге» тиіс болды. Бірінші қасірет найзалар, қылыштар мен жебелер соғысы болды, ал екінші қасірет қару-жарақ ретінде оқ-дәріні енгізді.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> «10-аят. Олардың шаяндарға ұқсас құйрықтары болды, және құйрықтарында шаншарлары бар еді; әрі олардың билігі адамдарға бес ай бойы зиян келтіру еді. 11. Олардың үстінен патша қойылған еді, ол — тұңғиық шыңыраудың періштесі; оның аты еврей тілінде Абаддон, ал грек тілінде оның аты Аполлион».

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> «Осы уақытқа дейін Кит бізге алғашқы бес кернейдің тартылуына қатысты мысалдар ұсынып келді. Бірақ енді біз онымен қоштасып, осы жерде енгізілген пайғамбарлықтың жаңа қырының, атап айтқанда пайғамбарлық кезеңдердің, қолданылуына көшуіміз керек.

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> «Олардың адамдарға бес ай бойы зиян келтіруге билігі болды.—1. Мынадай сұрақ туады: олар бес ай бойы қандай адамдарға зиян келтіруі тиіс еді? — Сөзсіз, кейінірек өлтіретін сол адамдардың өзіне (15-аятты қараңыз); “адамдардың үштен бір бөлігіне”, немесе Рим империясының үштен біріне,—оның грек бөлігіне.

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> «2. Олар өздерінің азаптау ісін қашан бастауға тиіс еді? Бұл сұраққа 11-аят жауап береді. »

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> “(1) ‘Олардың үстінен патша болды.’ Мұхаммед қайтыс болған кезден бастап он үшінші ғасырдың соңына дейін мұхаммедшілер бірнеше басшының қол астында әртүрлі топтарға бөлініп, олардың бәріне бірдей таралатын жалпы азаматтық үкіметсіз өмір сүрді. Он үшінші ғасырдың соңына таман Осман содан бері Осман үкіметі немесе империясы деп аталып келген мемлекетті құрды; ол бірте-бірте өсіп, мұхаммедшілердің барлық негізгі тайпаларына үстемдігін жүргізіп, оларды бір ұлы монархияға біріктірді.

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> “(2) Патшаның сипаты. ‘Тұңғиықтың періштесі болып табылатын’. Періште — жақсы болсын, жаман болсын, хабаршыны, қызметшіні білдіреді, әрі әрдайым рухани болмысты ғана білдіре бермейді. ‘Тұңғиықтың періштесі’, яғни ол ашылған кезде сол жерден шыққан діннің бас қызметшісі. Ол дін — мұхаммедшілік, ал сұлтан — соның бас қызметшісі. ‘Сұлтан, немесе оны қалай болса солай атайтын Ұлы Сеньор, сондай-ақ Жоғарғы Халиф, яки бас діни қызметкер болып табылады; ол өз тұлғасында ең жоғары рухани абыройды жоғарғы зайырлы билікпен біріктіреді’.—World As It Is, 361-б.”

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> “(3) Оның есімі. Еврей тілінде — ‘Абаддон’, яғни жоюшы; грек тілінде — ‘Аполлион’, яғни құртып-жоятын, немесе жоятын. Екі тілде екі түрлі есімге ие болуы, көрсетілмек болған нәрсе осы биліктің аты емес, оның сипаты екендігін айқын көрсетеді. Егер солай болса, екі тілде де білдірілгеніндей, ол — жоюшы. Осман үкіметінің сипаты қашанда осындай болған.”

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> «Бірақ Осман грек империясына өзінің алғашқы шабуылын қашан жасады? — Гиббонның айтуынша, Decline and Fall, т.б., “Осман алғаш рет Никомедия аумағына 1299 жылдың 27 шілдесінде кірді.”»

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> Кейбір жазушылардың есептеулері бұл мерзім Осман империясының негізі қаланған уақыттан басталуға тиіс деген жорамалға сүйенген; бірақ бұл айқын қате; өйткені олардың үстінде патша болып қана қоймай, олар адамдарды бес ай бойы азаптауға тиіс еді. Ал азаптау мерзімі азаптаушылардың алғашқы шабуылынан бұрын бастала алмады, ол, жоғарыда айтылғандай, 1299 жылғы 27 шілде еді.

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> «Осы бастапқы нүктеге негізделген төмендегі есептеу 1838 жылы Ж. Литчтің «Мәсіхтің Екінші келуі» және т.б. атты еңбегінде жасалып, жарияланды.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> «“Олардың адамдарға бес ай бойы зиян келтіруге билігі болды.” Олардың өкілеттігі осы шекке дейін созылды: үздіксіз шапқыншылықтар арқылы азаптау, бірақ саяси тұрғыдан оларды өлтіру емес. “Бес ай”, бір айды отыз күннен есептегенде, жүз елу күнді береді; ал бұл күндер рәміздік болғандықтан, жүз елу жылды білдіреді. 1299 жылғы 27 шілдеден басталып, бұл жүз елу жыл 1449 жылға дейін жетеді. Осы бүкіл кезең бойы түріктер Грек империясымен дерлік толассыз соғыс жүргізді, бірақ сонда да оны жаулап алмады. Олар гректердің бірнеше аймағын басып алып, өз қолында ұстады, бірақ соған қарамастан Константинопольде грек тәуелсіздігі сақталды. Алайда 1449 жылы, жүз елу жылдың аяқталуында, өзгеріс болды; оның тарихы келесі кернейге қатысты бөлімде баяндалады.” Урайя Смит, Daniel and Revelation, 505–507.»

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Урия Смит Жосия Литчтің жүз елу жыл жөніндегі есебіне сілтеме жасап отыр; ол аяқталған кезде, келесі Кернейдегі үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күндік пайғамбарлық үшін басталу нүктесін білдіреді. Осы өзара байланысты екі уақыттық пайғамбарлыққа қатысты Литчтің алдын ала айтуына түсініктеме бере отырып, Уайт қарындас былай деп жазды:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «1840 жылы пайғамбарлықтың тағы бір айрықша орындалуы кең көлемде қызығушылық туғызды. Одан екі жыл бұрын, екінші келуді уағыздаған жетекші қызметшілердің бірі Жосия Литч Аян 9-тарауға түсіндірме жариялап, Осман империясының құлайтынын алдын ала болжады. Оның есептеулері бойынша, бұл күш-қуат ... 1840 жылғы 11 тамызда құлатылуға тиіс еді, сол кезде Константинопольдегі Осман билігінің күйреуі күтілуі мүмкін. Ал мен бұның дәл солай болатыны анықталатынына сенемін».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Белгіленген дәл сол уақытта Түркия өз елшілері арқылы Еуропаның одақтас державаларының қорғауын қабылдап, осылайша өзін христиан халықтарының бақылауына берді. Бұл оқиға алдын ала айтылған пайғамбарлықты дәлме-дәл орындады. Бұл белгілі болған кезде, қалың жұрт Миллер мен оның серіктері ұстанған пайғамбарлықтарды түсіндіру қағидаларының дұрыстығына көз жеткізді, әрі адвенттік қозғалысқа ғажайып серпін берілді. Білімді әрі беделді адамдар Миллерге қосылып, оның көзқарастарын уағыздауда да, жариялауда да онымен бірлесті, ал 1840 жылдан 1844 жылға дейін бұл іс тез кең тарады». The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Бірінші және екінші қасірет өзара байланысты екі уақыттық пайғамбарлық арқылы байланыстырылған. Бірінші қасірет мөрленудің бейнеленуімен басталады, ал екінші қасірет 1840 жылғы 11 тамыздан 1844 жылғы 22 қазанда жетінші кернейдің үн қатуына дейінгі тарихпен аяқталады, бұл да мөрленудің бейнеленуі болып табылады. Басталуы мен аяқталуы Альфа мен Омеганың таңбасын алып жүреді, өйткені Мәсіх келісімді бір аптаға бекіткен тарихтағы сияқты, бұл кезең екі бөлікке бөлінген. Бірінші кезең бірінші Мұхаммедтен басталып, екінші Мұхаммедпен аяқталады. Екінші кезең «Құдайдың алдында тұрған алтын құрбандық үстелінің төрт мүйізінен шыққан бір дауыспен» басталып, Мәсіхтің «даусымен» аяқталады; Ол «мәңгілік мәңгі өмір сүретін, көкті және ондағы нәрселерді, жерді және ондағы нәрселерді, теңізді және ондағы нәрселерді жаратқанның атымен, уақыт енді болмайды» деп ант етеді.

We will continue this study in the next article.

Біз бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «Құдай халқының өткендегі ұлы жүріп өткен тарихына қатысты күмән туғызу үшін Шайтан санада қандай да бір сұрақ оята алса, мұның бәрі оның шайтандық мәртебесіне ұнамды болады және Құдайға қарсы жасалған қорлық болып табылады. Жаратқан Иенің күш-қуатпен әрі ұлы салтанатпен біздің дүниемізге жуық арада келетіні туралы хабар — ақиқат, әрі 1840 жылы оны жариялауда көптеген дауыстар көтерілді». Manuscript Releases, 9-том, 134-бет.

Back to Articles