Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

Даниял кітабы — Сексен үшінші сан

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

Лаодикиялық адвентизмнің төрт ұрпағы: өрши түскен жиіркеніштердің түйінін тарқату

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

Езекиел кітабының сегізінші тарауында Лаодикеялық Адвентизмнің төрт ұрпағын бейнелейтін, бірінен бірі арта түсетін төрт жиіркенішті іс көрсетілген. 1863 жылғы бүлік Хабаққұқтың екі тақтасының жалған көшірмесін тудырды; бұл дәл Құдай Мұсаға Он өсиеттің екі тақтасын беріп жатқан сәтте Һаронның өзінің алтын бұзауымен қызғаныштың жалған мүсінін жасағанындай болды. Уильям Миллердің түсінде бейнеленгендей, Лаодикеялық Адвентизм іргелі ақиқаттарды алып тастау ісін бастағаннан кейін, бірінші ұрпақтың басшылығы әуелі Киелі кітаптың билігін, содан соң Пайғамбарлық Рухын теріске шығара бастады. Бүлік Келлоггтың спиритизмі (пантеизмі) 1888 жылға аз уақыт қалғанда олардың тарихына енгенге дейін өсіп жетті.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

1888 жылғы бүлікте Езекиелдің бейнелер бөлмелері арқылы бейнеленген спиритизм Миннеаполистің хабаршылары, пайғамбар әйел, тіпті Киелі Рух та қабылданбайтындай дәрежеге жетті.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> «Біз өз тәжірибемізден көргеніміздей, Иеміз қасиетті орынның ашық есігінен Өз халқына нұр сәулелерін жіберген кезде, Шайтан көпшіліктің ақыл-ойын қоздырады. Бірақ ақыры әлі келген жоқ. Нұрға қарсы тұратындар да, Құдай нұрды жеткізу үшін Өз арналары етіп тағайындағандарды да жаншып тастауға ұмтылатындар болады. Рухани нәрселер рухани түрде парықталмайды. Күзетшілер Құдайдың ашылып келе жатқан қамқорлық әрекеттерімен қатар жүрген жоқ, сондықтан көктен жіберілген шынайы хабар мен хабаршылар менсінбей қорланды.

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> «Осы жиналыстан ақиқатты білеміз деп мәлімдейтін адамдар шығады, бірақ олар өз жандарына аспанның тоқу станогында тоқылмаған киімдерді жинап жүр. Мұнда қабылдаған рухтарын өздерімен бірге алып кетеді. Ісіміздің болашағы үшін дірілдеймін. Осы жерде Құдай берген айғаққа мойынсұнбайтындар Құдай пайдаланып жатқан бауырластарына қарсы соғысатын болады. Әзірге араласып келе жатқан сол соғыстың дәл сондай түрін алға жүргізіп, жалғастыра алатын мүмкіндіктер туған кезде, олар мұны өте ауыр етеді. Бұл адамдар өздерінің Құдайдың Киелі Рухына қарсы соғысып келгендеріне көз жеткізуге мүмкіндік алатын болады. Кейбіреулері көз жеткізеді; басқалары болса, өз рухын берік ұстанады. Олар мендіктен өлмейді де, жүректеріне Иеміз Исаны кіргізбейді. Олар ақиқат пен әділдікті айыра алмайтын күйге жеткенше, барған сайын көбірек алданып отырады. Олар басқа бір рухтың ықпалымен Құдай құптамайтын қалыпты іске таңуға ұмтылады; әрі адам ақыл-ойын билеп, сол арқылы Құдайдың ісі мен мақсатын басқаруды өз қолына алуда Шайтанның сипаттарын жүзеге асыруға әрекет етеді.

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> «Егер осы жиналыста бауырластарымыз ораза ұстап, дұға етіп, Құдайдың алдында жүректерін кішірейтіп, бірге отырып Жазбаларды байыппен зерттегенде, онда Құдай дәріптелген болар еді. Бірақ сол жиналысқа әкелінген теріс көзқарас рухы Құдайдың ең мол батасының есігін жапты, әрі осы рухты бойында ұстағандар Құдайдың алдында тәубеге келіп, Киелі Рухқа қарсылық көрсетуге және өзге рухқа бой алдыруға қаншалықты жақын қалғандарын аз да болса сезінбейінше, нұрды көруге қолайлы жағдайда болмайды». The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

1888 жылдан кейін Уайт әпке Құдайдың шіркеуі мен ісінің «болашағы үшін діріл қақты». Ол бұл жиналыстың Лаодикеялық адвентизмнің жетекшілері болған адамдардың арасында жалғасатын рухани соғыс тудыратынын көрді, ал «күнделіктіге» қатысты дау-дамай оның алдын ала айтқандарының нақ сол ұрпақтың үстінде орындалғанының айғағы болып табылады. Сол кезде «көктен жіберілген хабар мен хабаршыларды» растау үшін Құдай берген «айғаққа» мойынсұнбаған адамдар соғыс жүргізді, және сол адамдар «Құдайдың Киелі Рухына» қарсы соғысты. Екінші ұрпақ баспа үйі мен санаторийдің Құдай үкімінің отымен жермен-жексен етіліп өртенгенін көріп тұрды.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> «Бүгін мен Элдер Даниэллстен Review кеңсесінің өрттен жойылғаны туралы хат алдым. Іске келген зор шығынды ойласам, жаным қатты қайғырады. Бұл істің басында тұрған бауырластар мен кеңсе қызметкерлері үшін өте ауыр сын сағаты болуы тиіс екенін білемін. Қасірет шеккендердің бәрімен бірге мен де азап шегемін. Бірақ бұл қайғылы хабар мені таңдандырған жоқ, өйткені түнгі көріністерде мен Баттл-Криктің үстіне оттай қылышын созып тұрған бір періштені көргенмін. Бірде күндіз, қолымда қаламым тұрған кезде, мен ес-түссіз қалып, әлгі жалынды қылыш әуелі бір жаққа, содан соң басқа жаққа бұрылып жатқандай көрінді. Апаттың соңынан апат ергендей болды, өйткені адамдар өздерін жоғары көтеріп, өздерін дәріптеу үшін жасаған айла-амалдары арқылы Құдайды қорлады.»

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> «Бүгін таңертең Иеміздің Review and Herald кеңсесімен байланысты болғандардың барлығын ынталы түрде ізденуге жетелеуі үшін шын жүректен дұға етуге жетеледім; сонда олар Құдай берген көптеген хабарлардың қай тұстарын елемей келгендерін көре алсын.

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> «Біраз уақыт бұрын Review баспасының кеңсесіндегі бауырластар менен тағы бір ғимарат салу жөнінде кеңес сұрады. Сол кезде мен былай дедім: егер Review and Herald кеңсесіне тағы бір ғимарат қосуды жақтағандар болашақты өз алдарында айқын көре алса, егер олар Батл-Крикте не болатынын көре алса, онда олар ол жерде тағы бір ғимарат тұрғызу мәселесін тіпті қозғамас еді. Құдай былай деді: “Менің сөзім менсінбей тасталды; енді Мен бұрып, төңкеріп тастаймын”.»

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> 1901 жылы Батл-Крикте өткен Бас конференцияда Жаратқан Ие Өз халқына Өзі реформаны талап етіп тұрғанының дәлелін берді. Саналар айыпталды, жүректер толқыды; бірақ түбегейлі іс атқарылмады. Егер сол кезде қасарысқан жүректер Құдайдың алдында тәубеге келіп күйреген болса, онда Құдай құдіретінің бұрын-соңды көрінген ең ұлы көріністерінің бірі байқалар еді. Бірақ Құдай ұлықталмады. Оның Рухының куәліктеріне құлақ асылмады. Адамдар Иеміздің ісінде әрдайым сақталуға тиіс ақиқат пен әділдік принциптеріне анық түрде қарсы болған істерден ажырамады.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> «Эфестегі қауымға және Сардистегі қауымға арналған хабарлар өз халқына қатысты маған нұсқау беретін Тұлға тарапынан маған жиі қайталанып келді. “Эфестегі қауымның періштесіне жаз: Өзінің оң қолында жеті жұлдызды ұстап, жеті алтын шамдалдың ортасында жүретін былай дейді: Мен сенің істеріңді, еңбегіңді, төзіміңді білемін, сондай-ақ зұлымдарды көтере алмайтыныңды да білемін; елші екенін айтатын, бірақ ондай емес адамдарды сынап көріп, олардың жалғаншы екенін анықтадың; сен көтердің, төзім таныттың, Менің атым үшін еңбек еттің, және қажымадың. Бірақ саған қарсы айтарым бар: сен өзіңнің алғашқы сүйіспеншілігіңді тастап кеттің. Сондықтан қай жерден құлағаныңды есіңе түсіріп, тәубеге кел де, бұрынғы істеріңді істе; әйтпесе саған тез келіп, егер тәубеге келмесең, шамдалыңды орнынан алып тастаймын.” Аян 2:1–5.»

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> «Сардистегі қауымның періштесіне жаз: Құдайдың жеті Рухына және жеті жұлдызға ие Болушы былай дейді: Мен сенің істеріңді білемін; сенің тірісің деген атың бар, бірақ өлісің. Сергек бол да, өлуге таяп қалған қалғандарды нығайт; өйткені істеріңді Құдайдың алдында кемел таппадым. Ендеше, қалай қабылдап, қалай естігеніңді есіңе ал да, соны берік ұстанып, тәубеге кел. Егер сергек болмасаң, Мен саған ұры секілді келемін, әрі қай сағатта саған келетінімді білмейсің». Аян 3:1–3.

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> «Біз осы ескертулердің орындалуын көріп отырмыз. Жазбалар ешқашан бұлардай қатаң түрде орындалған емес. »

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> «Адамдар барынша мұқият тұрғызылған, отқа төзімді ғимараттарды сала алады, бірақ Құдай қолының бір-ақ жанасуы, көктен түскен бір-ақ ұшқын әрбір пананы жоқ қылып әкетеді.»

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> «Менен қандай да бір кеңесім бар ма деп сұралды. Мен Құдай маған берген кеңесті, Батл-Криктің үстінде салбырап тұрған жалынды семсердің құлауына жол бермеуге үміттеніп, әлдеқашан айтып қойғанмын. Енді мен қауіптенген нәрсе келді — Review and Herald ғимаратының жанып кеткені туралы хабар жетті. Бұл хабар келгенде, мен еш таңданған жоқпын және айтар сөзім де болмады. Уақыт сайын ескертулер ретінде айтуыма тура келген сөздерім, оларды естігендердің жүректерін қатайтудан басқа, ешқандай әсер етпеді, енді мен тек мынаны ғана айта аламын: мұның соққысы келуі қажет болғанына мен қатты өкінемін, өте қатты өкінемін. Жеткілікті нұр берілген еді. Егер соған сай әрекет етілгенде, қосымша нұр қажет болмас еді». Testimonies, 8-том, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

Адвентизмнің екінші ұрпағы жеңіс болмады, әрі Езекиел кітабының сегізінші тарауының орындалуы ретінде бүлік тек одан әрі күшейе түсті.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> «Жазбаша хабарлар арқылы да, отпен де Жаратқан Ие Өз халқының Батл-Криктен көшуін қалайтынын жария етті. Құдай бізге Оның даусын естуге жәрдем етсін. Батл-Криктегі біздің екі ірі мекемеміздің отқа оранып, жойылып кеткені біз үшін ешбір мағына білдірмей ме? Сіздер: “Бірақ жаңа санаторийде пациенттер көп қой”,— деулеріңіз мүмкін. Иә; алайда онда бірнеше мың пациент болса да, бұл біздің халқымыздың Батл-Крикте үйлер салып, сол жерге тұрақтауына қолайлы дәлел бола алмайды.»

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> «Азғырулар күшейіп барады. Адамдар Құдай Өз Рухының Куәліктерінде жіберген нұрды қабылдамай, өздерінің ойлап тапқандарын және өз жоспарларын таңдауда. Адамдар Құдайдан өздерін әлі де бөліп-жара бермек пе? Ол Өзінің наразылығын бұған дейін көрсеткенінен де айқынырақ түрде ашуға тиіс пе?» Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы бейнелер бөлмелеріндегі жетпіс ақсақал арқылы көрсетілгендей, адамдар «өз ойдан шығарғандарын және өз жоспарларын таңдап жүрді»; олар: «Жаратқан Ие бізді көрмейді»,— деп жариялады. Жаратқан Ие әйел пайғамбарды көтеріп, оған дәл қырық жыл бойы, 1884 жылға дейін, «ашық аяндар» берді. Ол бұл сыйға Өзінің мөрін басты, өйткені оны Өзі берді және оны Портленд деп аталатын қалада аяқтады, әрі оны қырық жылға берді. «Ашық аяндардың» тоқтауына аз ғана уақыт қалғанда, қарт кісілер 1881 және 1882 жылдары Киелі кітап пен Пайғамбарлық Рухының беделін әлсірете бастады. Содан кейін «ашық аяндар» 1884 жылы аяқталды, ал төрт жылдан соң Қорахтың, Датанның және Абирамның бүлігі 1888 жылғы Бас конференцияда қайталанды.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

1888 жылғы бүлік Құдайдың Лаодикеялық Адвентизм тарихына тікелей араласуына алып келген бүліктің күшеюін тудырды, өйткені Ол баспа ісін де, денсаулық сақтау ісін де өртеп жіберді. Алайда бұл тікелей сот үкімдері жүріп жатқан бүлікті тоқтата алмады. 1919 жылы Киелі кітап конференциясы өтті; сол жерде екінші ұрпақтың негізгі бүлікшілерінің бірі, адасқан протестантизмнің университеттерінде тәлім алған теолог Уильям Уоррен Прескотт Мәсіхтің қасиетті орындағы қызметін білдіретін «күнделіктіні» алға тартқан шайтандық көзқарасты ілгерілетудің басты жетекшісі болып, бірқатар баяндамалар жасады.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

Тарих 1919 жылғы сол Киелі кітап конференциясында Прескотт мильериттердің пайғамбарлық хабарындағы әрбір ілімдік ұстанымды алып тастаудан тұратын бір Ізгі хабарды ұсынғанын айқындап көрсетті. Ол тіпті екі мың үш жүз күнді де алып тастауға әрекеттенді, бірақ мұны жүзеге асыра алмады. Соған қарамастан, ол мильериттердің пайғамбарлық түсініктерінен толықтай айырылған Ізгі хабарды ұсынды. Оның Ізгі хабары жиналыста қабылданбады, бірақ соған қарамастан, сол соқыр жетекшілер оның баяндамалар топтамасын алып, оларды «The Doctrine of Christ» атты кітап етіп құрастыруға шешім қабылдады. Бұл кітап Лаодикеялық адвентизмнің үшінші буынының келуінің нышанына айналды.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

Бұл кітап Хабаккук кітабының екінші тарауындағы миллериттік ізгі хабардан өзге бір ізгі хабарды білдіреді, ал Пауыл бізге өзге бір ізгі хабардың мүлде ізгі хабар емес екенін хабарлайды.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> Мен Мәсіхтің рақымына шақырған Құдайдан соншалықты тез тайып, басқа бір Ізгі хабарға ауып кеткендеріңе таңғаламын. Бірақ ол басқа Ізгі хабар емес; тек сендерді абыржытатындар бар, әрі Мәсіхтің Ізгі хабарын бұрмалағылары келеді. Алайда біз болсақ та, не көктен бір періште болсын, сендерге біз бұрын жариялағаннан өзге бір Ізгі хабарды уағыздайтын болса, оған қарғыс болсын. Біз бұрын айтқанымыздай, енді тағы да айтамын: егер біреу сендерге өздерің қабылдап алғаннан өзге бір Ізгі хабарды уағыздаса, оған қарғыс болсын. Ғалаттықтарға 1:6–9.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

Адвентизмнің үшінші ұрпағы Езекиелдің үшінші жиіркенішті ісі арқылы бейнеленеді, онда әйелдер Таммуз үшін жылап отыр. Таммуз — құнарлылықпен және өсімдіктердің айналымдарымен байланысты болған месопотамиялық тәңір. Таммуз кейде бақташы немесе жас жігіт түрінде бейнеленіп, жыл мезгілдерінің ауысуымен және егіннің өсуімен байланыстырылған. Таммуздың өлімі мен кейінгі қайта тірілуі ауылшаруашылық күнтізбесімен байланыстырылған еді. Мифологияға сәйкес, Таммуз жаз айларында өлетін немесе жоғалып кететін, бұл аптапты, қуаң маусымда өсімдіктердің солуын бейнелейтін нәрсе деп саналған. Таммуз үшін жылау — жаз айларында Таммуздың өліміне немесе жоғалып кетуіне қайғыруды қамтитын аза тұту рәсімі, ал содан кейін оның қайта тірілуіне қуану орын алатын; бұл өсімдіктердің және ауылшаруашылық тіршіліктің жаңаруын бейнелейтін.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

Таммуз үшін жылау — жалған соңғы жаңбыр туралы хабарды білдіреді; дәл осыны В. В. Прескотттың Ізгі хабары бейнеледі. 1863 жылғы бүліктен басталған пайғамбарлық іргетастың жойылуы 1919 жылы Лаодикиялық адвентизм жалған Ізгі хабардың орнығуына жол берген дәрежеге жетті. Сол жалған Ізгі хабар түгелдей діннен тайған протестантизмнің әдіснамасына негізделді. Оның бастапқы сәулетшісі В. В. Прескотт болды, және Уильям Миллер жағдайындағыдай, екі адамның да Ізгі хабары Даниял кітабындағы «күнделікті» туралы өздерінің іргелі түсінігіне негізделді. Екі Ізгі хабар да Миллер алғаш рет «күнделікті» пұтқа табынушылықты білдіретінін ашқан 2 Салониқалықтарға арналған хаттағы үзіндіде бейнеленген. Сол үзіндіде Пауыл ұсынған ақиқатты қабылдайтын, Миллер арқылы бейнеленген бір топ бар, және ақиқатқа сүйіспеншілік иеленбеген басқа бір топ бар.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

Соңғы күндері бір топ, Миллер арқылы бейнеленген, соңғы жаңбырды «танып», қабылдайды, ал Прескотт арқылы бейнеленген басқа бір топ күшті адасуды қабылдайды. Олардың қабылдайтын күшті адасуы мүлде Інжіл емес жалған Ізгі хабарға негізделген, әрі ол соңғы жаңбыр туралы жалған хабарды айқындайды. Осылайша, Езекиелдегі үшінші жексұрындық — Таммуз үшін жылап отырған әйелдер (Лаодикеялық Адвентизм шіркеулері). Олардың жазғы көз жастары (жаңбыр) егін орағының жемісін беруі тиіс.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

Киелі кітап пен Пайғамбарлық Рухында соңғы жаңбыр туралы хабардың екі түрінің арасындағы айырмашылық тұтас бойына көрініс табады. Киелі кітап жаңбырдың мойынсұнбаушы халықтан қайта-қайта тежелетінін айқын көрсетеді.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> Олар: «Егер бір адам әйелін ажыратып жіберсе, ал ол одан кетіп, басқа еркектің әйелі болса, сол адам оған қайта орала ала ма? Сол жер әбден арамданбай ма?» — дейді. Ал сен көптеген көңілдестермен жезөкшелік жасадың; сонда да Маған қайта орал, — дейді Жаратқан Ие. Көзіңді биік жерлерге көтеріп, қара: қай жерде сенмен жатпаған? Жол бойында сен олар үшін шөлдегі арабтай отырып алдың; өз жезөкшеліктеріңмен және зұлымдығыңмен жерді арамдадың. Сондықтан нөсерлер тоқтатылды, кешкі жаңбыр болмады; сенің маңдайың жезөкшенің маңдайындай болды, сен ұялуға көнбедің. Еремия 3:1–3.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

Лаодикеялық Адвентизм 1863 жылы жезөкшелік жолына түсе бастады, содан бері нөсер жауындар тежеліп келді. Олар өз бүліктерінен ұялуға бас тартады, ал сол кішіпейілділіктің жоқтығы жезөкшенің маңдайын туғызады; ал Киелі кітап пайғамбарлығындағы жезөкше — папалық. Үшінші ұрпақ — Римнің жезөкшесінің таңбасына тағзым етуге дайындалудың соңғы ісі жүзеге асатын кезең. Төртінші ұрпаққа дайындық үшінші ұрпақта, соңғы жаңбыр туралы жалған хабар арқылы жүзеге асырылады. 1863 жылғы бүлікпен, 1888 жылғы бүлікпен болғандай, 1919 жылғы бүлік те 2001 жылғы 11 қыркүйекпен сәйкес келеді, өйткені сол кезде Нью-Йорк қаласының ғимараттары құлаған шақта Аян кітабының он сегізінші тарауындағы құдіретті періште түсіп, шынайы соңғы жаңбыр басталды.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Кешкі жаңбыр Құдай халқының үстіне төгілуге тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, және бүкіл жер оның даңқымен нұрлануға тиіс.» Review and Herald, 1891 жылғы 21 сәуір.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

Кейінгі жаңбыр басталған кезде Лаодикеялық адвентизмнің көнекөз адамдары оны кейінгі жаңбыр ретінде танымады, өйткені оларға Езекиелдің бейнелеуінде Таммуз үшін жоқтап отырған әйелдер арқылы көрсетілген жалған кейінгі жаңбыр хабары, ал қолданылуында — бейбітшілік пен қауіпсіздік туралы хабар сіңірілген еді.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «Өздеріндегі нұрға сай өмір сүріп жүргендер ғана зор нұрды қабылдайды. Егер біз күн сайын белсенді мәсіхшілік ізгіліктерді іс жүзінде танытуда ілгерілемесек, онда кейінгі жауын кезінде Киелі Рухтың көріністерін тани алмаймыз. Ол айналамыздағы жүректердің бәріне жауып жатса да, біз оны аңғармаймыз да, қабылдамаймыз да». Testimonies to Ministers, 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

Халықтың сақшылары үшін кейінгі жаңбырдың келуін танып-білу мүмкін емес еді, өйткені олардың жалған кейінгі жаңбыр туралы жалған Ізгі хабары Құдай құдіретінің бұрынғы дәуірлердегідей қандай да бір көрініс беру мүмкіндігін теріске шығарды.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> «Шіркеулерде Құдай құдіретінің ғажайып бір көрінісі болуы тиіс, бірақ ол Жаратқан Иенің алдында өздерін кішірейтпегендерге және мойындау мен тәубе арқылы жүрек есігін ашпағандарға әсер етпейді. Жерді Құдайдың ұлылығымен нұрландыратын сол құдіреттің көрінісінде олар өз соқырлықтарымен қауіпті деп санайтын бір нәрсені ғана көреді, өз қорқыныштарын оятатын бір нәрсені көреді, әрі соған қарсы тұру үшін өздерін бекемдейді. Жаратқан Ие олардың ойлары мен күтулеріне сай әрекет етпейтіндіктен, олар бұл іске қарсы шығады. “Неге, — дейді олар, — біз Құдай Рухын танымайтын болуымыз керек, біз бұл істе соншама жылдар бойы жүргенде?” — Өйткені олар Құдай хабарларының ескертулері мен жалынған өтініштеріне үн қатпады, қайта табандылықпен: “Мен баймын, дүние-мүлкім артты, ешнәрсеге мұқтаж емеспін”, — деді. Дарын да, ұзақ жылдық тәжірибе де адамдарды жарық арналары етпейді, егер олар өздерін Әділдік Күнінің жарқын сәулелері астына қоймаса, әрі Киелі Рухтың дарытуы арқылы шақырылып, таңдалып, дайындалмаса. Қасиетті нәрселермен айналысатын адамдар Құдайдың құдіретті қолының астында өздерін кішірейткен кезде, Жаратқан Ие оларды жоғарылатады. Ол оларды парасат иелері — Өз Рухының рақымына бай адамдар етеді. Олардың күшті, өзімшіл мінез-құлық белгілері, олардың қасарысушылығы, дүниенің Нұрынан жарқыраған нұрда көрінетін болады. “Мен саған тез келемін, егер тәубе етпесең, шамданыңды өз орнынан алып тастаймын”. Егер сендер Жаратқан Иені бүкіл жүректеріңмен іздесеңдер, Ол сендерге табылады». Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

Езекиелдің сегізінші тарауындағы ақсақалдар 1919 жылы «бейбітшілік пен қауіпсіздік» туралы ізгі хабарды қабылдады, ал 2001 жылғы 11 қыркүйек келгенде, сол үдей түскен бүліктің жемісі олардың соңғы жауынның келгенін тани алмауынан көрінді. 1989 жылы, ақырзаман уақыты басталған тұстан өрбіген тарихта, Құдай Миллериттер қозғалысын дәлме-дәл қайталады. Миллер Ілиястың нышаны болды, ал Ілияс Ахабқа жауынның Ілиястың сөзі болмаса жаумайтынын қатаң түрде айтқан еді.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

Келесі мақалада адвентизмнің үшінші буыны туралы қарастыруымызды жалғастырамыз.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Өздерінің рухани құлдырауына қайғырмайтын әрі басқалардың күнәлары үшін аза тұтпайтын топ Құдайдың мөрінсіз қалады. Жаратқан Ие Өз хабаршыларын, қолдарында қырып-жою қаруы бар адамдарды, былай деп бұйырады: “Оның соңынан қала ішін аралап өтіңдер де, өлтіріңдер: көздерің аямасын, рақым етпеңдер; қарттарды да, жасты да, қыздарды да, кішкентай балаларды да, әйелдерді де түгелдей қырыңдар; бірақ маңдайында белгісі бар ешбір адамға жоламаңдар; әрі Менің қасиетті орнымнан бастаңыздар. Сонда олар үйдің алдында тұрған ақсақалдардан бастады.”»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «Мұнда біз қауымның — Иеміздің киелі үйінің — Құдай қаһарының соққысын бірінші болып сезінгенін көреміз. Ежелгі қариялар, Құдай оларға ұлы нұр беріп, олар халықтың рухани мүдделерінің сақшылары болып тұрған еді, өздеріне тапсырылған аманатқа опасыздық жасады. Олар: бұрынғы күндердегідей кереметтер мен Құдай құдіретінің айқын көрінісін күтудің қажеті жоқ, деген ұстанымды қабылдады. Замандар өзгерді. Бұл сөздер олардың сенімсіздігін күшейтеді, сөйтіп олар: Жаратқан Ие не жақсылық жасамайды, не жамандық та жасамайды, — дейді. Ол Өз халқын үкіммен жазалауға тым мейірімді. Осылайша, Құдай халқының қылмыстарын және Жақып үйінің күнәларын көрсету үшін енді ешқашан да дауыстарын кернейдей көтермейтін адамдардан: “Тыныштық және қауіпсіздік”, — деген айқай шығады. Үрмейтін осы мылқау иттер ренжіген Құдайдың әділ кегін сезінетіндер болып табылады. Ерлер, бойжеткендер және кішкентай балалар — бәрі бірге қырылады.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «Адал жандар күрсініп, зар еңіреп жүрген жиіркенішті істер — шектеулі адамның көзі ажырата алатындарының бәрі ғана еді; алайда баршасынан да ауыр күнәлар, пәк әрі киелі Құдайдың қызғанышын қоздырған күнәлар, ашылмай қалған еді. Жүректерді тереңінен Сынаушы заңсыздық істеушілердің жасырын түрде жасаған әрбір күнәсін біледі. Бұл адамдар өз алдауларында өздерін қауіпсіз сезіне бастайды да, Оның шыдамдылығының салдарынан: “Жаратқан Ие көріп тұрған жоқ”,— дейді, содан соң Ол жер бетін тастап кеткендей әрекет етеді. Бірақ Ол олардың екіжүзділігін әшкерелейді және өздері соншалық жасыруға тырысқан күнәларын басқалардың алдында ашады.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> «Лауазымдағы артықшылық та, абырой да, дүниелік даналық та, қасиетті қызметтегі ешбір орын да адамдарды, егер олар өздерінің алдамшы жүректерінің еркіне қалдырылса, принципті құрбан етуден сақтай алмайды. Лайықты әрі әділ деп есептелгендердің өздері күпірлікке бастайтын басшылар болып шығып, немқұрайлылықтың және Құдайдың рақымдарын теріс пайдаланудың үлгісіне айналады. Олардың зұлым жолына Ол енді төзбейді, әрі қаһарында Оларға ешбір мейірімсіз үкім жүргізеді.»

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «Ұлы жарыққа кенелтілген және өзгелерге қызмет еткенде сөздің құдіретін сезінген жандардан Ие Өз қатысуын ықылассыздықпен шегіндіреді. Олар бір кезде Оның адал қызметшілері болып, Оның қатысуы мен басшылығына бөленген еді; бірақ олар Одан теріс бұрылып, өзгелерді де адасуға жетеледі, сондықтан Құдайдың наразылығының астына түсті». Testimonies, volume 5, 211, 212.

Back to Articles