Article

# What is Truth? - Number Three

Ақиқат деген не? — Үшінші бөлім

The Road to Emmaus

Еммаусқа баратын жол

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

Жохан жазған Ізгі хабарда Соңғы кешкі астан кейін, Иса Гетсемани бағында бармай тұрып, он төртінші тараудан он жетінші тараудың соңына дейін созылатын ұзақ баяндау бар. Мен келесі мақалада осы тарауларға тоқталмақпын. Бұл мақала — сол тарауларды түсінудің негізін қалайтын тұғырнама. Мәсіх тарихының реформалық желісі тұрғысынан алғанда, сол тараулардағы Мәсіх пен Оның шәкірттері арасындағы сұхбат салтанатты кіруден кейін және айқыштың дәл алдында орын алады. Иса Иерусалимге кірді, содан кейін шәкірттерімен соңғы асын ішті, одан соң осы баяндау өрбиді, сосын Ол Гетсеманиге барады, және сол күннің түн ортасында Ол тұтқынға алынып, айқышқа шегеленуге алып баратын жеті сатылы үдеріс басталды. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, Ол да, шәкірттері де жетінші ай қозғалысы арқылы бейнеленетін тарихта Exeter лагерьлік жиналысынан кейін және Ұлы Күйзелістің дәл алдында орналасқан еді. Соңғы кешкі астан кейін бірден басталатын баяндауда Исаның айтқан ең алғашқы сөзі мынау:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Жүректерің мазаланбасын: Құдайға сенесіңдер, Маған да сеніңдер. Жохан 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

Алда небәрі бірнеше сағаттан кейін ұлы түңілу күтіп тұрғанын білген Иса келе жатқан дағдарысқа қарсы шәкірттерін нығайтуды көздеді. Жеті күркіреу ретінде бейнеленген оқиғаларды құрайтын төрт меженің ішіндегі пайғамбарлықтың жасырын желісі — Жохан Інжіліндегі осы баяндаудың үш қадамы жүзеге асатын тарих. Жеті күркіреудің ішіндегі сол жасырын желі алғашқы түңілуден соңғы түңілуге дейінгі тарихты білдіреді.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

Иса оларға жүректері «мазаланбасын» деп ескертпестен сәл бұрын, Искариот Яһуда кешкі астан шығып, Синедрионға үшінші әрі соңғы рет баруға кеткен еді. Ол үшінші кездесуіне бару үшін кешкі астан шыққанда, өзінің сынақ мерзімін жапты.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

Жеті күн күркіреуі нышанындағы жасырын сызықтың мәнмәтінінде Мәсіхтің салтанатты түрде кіруі түн ортасындағы дауысты білдіреді, онда мінажат етушілердің екі тобы айқын көрінеді. Еврейдің «ақиқат» деген сөзін құрау үшін қолданылатын еврей әріптерінің ортаңғы әрпі болып табылатын межелік белгі — еврей әліпбиінің он үшінші әрпі. Он үш бүлікті білдіреді, әрі пайғамбарлық межелік белгі ретінде ол түн ортасындағы дауысты білдіреді, онда ақылсыз қыздар бүліктің көрінісін танытады, сол сияқты Яһуда да салтанатты түрде кіру межелік белгісі кезінде сондай көріністі танытады.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> «Бидайдың арасында арамшөптер болған және әрдайым бола береді, даналармен бірге ақымақ қыздар, шамдарымен бірге сауыттарында майы жоқтар болады. Мәсіх жерде құрған қауымда дүниеқоңыз Яһуда болды, және оның тарихының әрбір кезеңінде қауымда Яһудалар бола береді». Signs of the Times, October 23, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

Яһуда ақшаны қайтарып, өз сатқындығын Қаяпаға, содан кейін Мәсіхке мойындаған соң, барып, өзін-өзі асып өлтірді. Үкім залының ішінен шығып бара жатқанда, ол майды алмағандарын ұққан кезде ақылсыз қыздардың күйін бейнелейтін дәл сол сөздерді айқайлап айтты.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> «Яһуда өз жалынуларының бекер екенін көріп, залдан: «Тым кеш! Тым кеш!» — деп айқайлай жүгіріп шықты. Ол Исаның айқышқа шегеленгенін көруге шыдай алмайтынын сезіп, үмітсіздікке салынып, сыртқа шығып, асылып өлді». Ғасырлар үміті, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

Яһуда жалған Түнжарым айқайы хабарын былайша бейнелейді: «залдан асыға жүгіріп шығып: “Тым кеш! Тым кеш!” — деп айқайлады». Бұл хабар әрдайым табынушылардың екі тобын айқын көрсетеді, әрі Миллершілер тарихындағыдай, шынайы Түнжарым айқайы хабары келгеннен кейін де ақылсыз қыздар жалған хабармен әрекеттерін жалғастырады. Осылайша, Миллершілер тарихында біз үшінші періштенің хабарын қабылдамай, әрі Мәсіхтің соңынан Ең Қасиетті Орынға ерген кіші отарға қарсы шығып, Уильям Миллерді жетекші етіп сайлаған қозғалысты көреміз.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «Менің ойым болашаққа жетелеп апарылды; сол кезде белгі беріледі: “Міне, Күйеу жігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар”. Бірақ кейбіреулер шамдарын толықтыру үшін май алуды кешіктірген болады, сөйтіп тым кеш қалып, маймен бейнеленген мінездің басқаға берілмейтінін түсінеді». Review and Herald, February 11, 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

Жасырын тарихтың үшінші межесі сотты бейнелейді және еврей әліпбиінің соңғы әрпімен көрсетіледі. Бұл әріп — «Тав», әрі ол жазылғанда айқыштың пішінінде болады. Айқыш сотты бейнелейді.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

Миллериттер тарихындағы алғашқы түңілуден Түн жарымындағы айқайға дейін, немесе әліпбидің бірінші әрпі — альфадан он үшінші әріпке дейін, уақыт кезеңін білдіретін бір межелік белгі бар; ол он қыз туралы астарлы әңгімедегі кідіру уақыты ретінде, сондай-ақ Хабаққұқ кітабының екінші тарауында да көрсетілген кідіру уақыты ретінде айқындалады. Түн жарымындағы айқайдан, немесе бүліктің он үшінші әрпінен, ұлы түңілуге дейін — әліпбидің соңғы әрпіне дейін — тағы да бір уақыт кезеңі бар, ол «жетінші ай қозғалысы» деп аталды; бұл оның жеті айға созылғаны үшін емес, қайта Түн жарымындағы айқай хабары Мәсіхтің яһудилер күнтізбесінің жетінші айының оныншы күні, яғни Күнәні арылту күнінде келетінін анықтағаны үшін солай аталды.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

Жоханның он төртінші тарауынан он сегізінші тарауына дейінгі баяндаудың мәнмәтінi Миллерит тарихындағы жетінші ай қозғалысын бейнелейтін уақыт кезеңінен басталады. Жохан Ізгі хабарының осы баяндаудағы негізгі мақсаты — шәкірттерді айқыштың келе жатқан дағдарысына («Tav» әрпі) дайындау. Сондықтан Мәсіх Өзінің өлімінен бастап Әкесіне көтерілуі мен қайта оралуының аралығы шәкірттері үшін қайғы, сенімсіздік және түңілу кезеңі болатынын көрсетеді. Реформа желілерінің куәлігінде бейнеленген барлық алғашқы түңілулердің пайғамбарлық сипаттарындағыдай, бұл түңілу бұрын ашылған маңызды ақиқатты елемеуден туындаған жағдайды қамтиды. Мәсіхтің айқыштағы өлімі маңызды ақиқат болды және солай болып қала береді; Ол шәкірттеріне Өзінің айқышқа шегеленіп, қайта тірілетінін тікелей айтқан еді, бірақ дағдарыс соншалық зор, соншалық жаншитын болғандықтан, олар есте сақтауға тиіс нәрсені ұмытып кетті.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> «Мәсіх — Исраилдің Үміті — айқышқа шегеленіп, Никодимге Өзі айтқанындай жоғары көтерілген кезде, шәкірттердің үміті Исамен бірге өлді. Олар бұл істі түсіндіре алмады. Олар Мәсіхтің бұл туралы өздеріне алдын ала айтқандарының бәрін ұғына алмады». Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

Біз қарастырып отырған Жохан жазған кітаптың төрт тарауындағы бүкіл баяндаудың негізгі салмағы — Исаның шәкірттерін Иса түн ортасында тұтқындалған сәттен бастап, Ол Әкесіне көтеріліп барып қайта оралғанға дейін бастан кешіретін күйзеліс кезеңіне дайындауы еді. Жоханның осы төрт тарауында Мәсіхтің шәкірттерінен жырақ болған сол уақыт кезеңі кідіру уақытын бейнелейді. Тарихи тұрғыдан алғанда, мен кідіру уақыты деп айқындап отырған осы кезең айқыш дағдарысынан кейін орын алды. Біз қарастыруға дайындалып отырған осы төрт тарауда олар пайғамбарлық тұрғыдан ұлы айқыштық күйзелістен кейін емес, алғашқы күйзелістен басталатын кідіру уақытын бейнелейді.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

Неге мен Мәсіх Өз шәкірттерін дайындап жатқан соңғы түңілістің Мәсіхтің реформалық желісіндегі алғашқы түңілісті, яғни Лазардың өлімін, типологиялық түрде бейнелегенін айтып отырмын? Бұл сұрақ жеті күн күркіреуінің жасырын тарихына байланысты қазір мөрі ашылып жатқан ақиқаттарды қолдайтын тұрғыдан Жоханның төрт тарауындағы баянды көре алуымыз үшін шешілуге тиіс.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

Мәсіхтің тарихында Лазардың өлімі мен қайта тірілуінің арасындағы уақыт кезеңі кідіру уақытымен сәйкес келеді. Содан кейін Мәсіх Иерусалимге Өзінің салтанатты кіруі үшін барады. Жоханның он төртінші тарауында Мәсіх шәкірттеріне кідіру уақыты жетінші ай қозғалысын бастаған Түн ортасындағы айқай хабарының келуімен аяқталып қойғаннан кейін басталған жетінші ай қозғалысының тарихы кезінде сөйлеп тұр.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

Еврей тіліндегі «ақиқат» сөзінің жеті күркіреудің рәміздік тарихынан мөрі ашылған жасырын тарихтың сәйкестендірілуін қалай растайтынын түсіну үшін, Мәсіхтің Жохан кітабының он төртінші тарауынан он жетінші тарауына дейін сол кезде Өз шәкірттеріне беріп жатқан хабарын мұқият талдау қажет. Ұлы түңілу кезеңінің межелік белгісінің алғашқы түңілудің межелік белгісін бейнелеп көрсету үшін қалай қолданылғанының бір мысалын Эммаусқа бара жатқан жолдағы шәкірттердің тәжірибесінен көруге болады.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

Миллериттер тарихындағы кідіріс уақытын аяқтаған нәрсе — 1843 жылға қатысты бұрын жүзеге аспаған болжамның түзетілуі болды. Ұлы Көңіл Қалуға ұласқан жетінші ай қозғалысын бастаған хабарды дамытудағы Самуил Сноудың еңбегін, Самуил Сноудың түсінігінің оның жарияланған еңбектері мен Эксетердегі шатырлы жиынға дейінгі жария баяндамалары арқылы қалай өскенін қадағалау арқылы, тарихи тұрғыдан бақылауға болады. Рухтың жетелеуімен берілген түсіндірме бұл дамуға Сноудың ақырғы хабарының жай ғана тарихи қалыптасуы ретінде емес, өзгеше қарайды. Уайт ханым бізге бұл хабар Иеміз Хабаккуктың 1843 жылғы кестесіндегі сандардағы қателіктен Өз қолын алып тастаған кезде танылғанын хабарлайды.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> «Мен Құдай халқының үмітке толы қуанышпен өз Иесін күтіп тұрғанын көрдім. Бірақ Құдай оларды сынамақ болып белгіледі. Оның қолы пайғамбарлық мерзімдерді есептеудегі бір қателікті жауып тұрды. Өз Иесін күткендер бұл қателікті аңғармады, ал уақытқа қарсы шыққан ең білімді адамдар да оны көре алмады. Құдай Өз халқының түңілуге ұшырауын белгіледі. Белгіленген уақыт өтіп кетті, сонда Құтқарушысын қуанышты үмітпен күткендер қайғырып, рухы түсіп қалды, ал Исаның көрінуін сүймеген, бірақ хабарды қорқыныштан қабылдағандар Оның күткен уақытта келмегеніне риза болды. Олардың мойындауы жүрекке әсер етіп, өмірді тазарта қоймаған еді. Уақыттың өтіп кетуі сондай жүректерді әшкерелеуге әбден лайықты түрде есептелген еді. Өз Құтқарушысының көрінуін шын сүйген қайғылы, түңілген жандарды мазақ етіп, келекелеуге алғаш бет бұрғандар солар болды. Мен Құдайдың Өз халқын сынап, сын сағатында тайқып, кері шегінетіндерді ашып көрсету үшін оларға мұқият тексеретін сынақ бергеніндегі даналығын көрдім.»

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> «Иса және бүкіл көктегі әскер жан-тәндері сүйген Өзiн көруді тәтті үмітпен аңсап күткендерге жанашырлық пен сүйіспеншілікпен қарады. Періштелер олардың сынақ сағатында демеу беру үшін айналаларында қалықтап жүрді. Көктен келген хабарды қабылдауды елемегендер қараңғылықта қалдырылды, және Құдайдың қаһары оларға қарсы тұтанды, өйткені Ол көктен жіберген нұрды олар қабылдамады. Раббысы неге келмегенін түсіне алмаған сол адал, үміті үзілген жандар қараңғылықта қалдырылған жоқ. Олар пайғамбарлық мерзімдерді зерттеу үшін қайтадан Киелі кітаптарына бағытталды. Жаратқан Иенің қолы сандардан алынды да, қателік түсіндірілді. Олар пайғамбарлық мерзімдердің 1844 жылға дейін жететінін көрді, сондай-ақ пайғамбарлық мерзімдердің 1843 жылы аяқталғанын дәлелдеу үшін өздері келтірген дәл сол айғақтардың олардың 1844 жылы тәмамдалатынын дәлелдейтінін ұқты. Құдай Сөзінен түскен нұр олардың жағдайына сәуле шашты, және олар кідіру уақытын ашты: “Though it [the vision] tarry, wait for it.” Мәсіхтің дереу келуіне деген сүйіспеншіліктерінде олар аянның кідіруін елемей кеткен еді; ал бұл кідіру шынайы күтушілерді айқын көрсету үшін белгіленген болатын. Оларда тағы да бір уақыт нүктесі болды. Алайда мен олардың көпшілігі 1843 жылы сенімдерін ерекшелендірген құлшыныс пен жігердің сол дәрежесіне ие болу үшін өздерінің ауыр күйінішінен жоғары көтеріле алмағанын көрдім.»

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> «Шайтан мен оның періштелері олардың үстінен жеңіске жетті, ал хабарды қабылдағысы келмегендер өздерін, өздері атағандай, сол алдауға ермегені үшін алысты болжайтын пайымы мен даналығы үшін құттықтады. Олар мұнымен Құдайдың өздеріне қарсы кеңесін теріске шығарып жатқанын және көктен жіберілген хабарды өмірлерінде жүзеге асырып жүрген Құдай халқына абыржу мен түсініксіздік әкелу үшін Шайтанмен және оның періштелерімен одақтаса әрекет етіп жатқанын түсінбеді.»

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> «Осы хабарға сенгендер қауымдарда қудалауға ұшырады. Біраз уақыт бойы бұл хабарды қабылдамағандар өз жүректеріндегі сезімдерін іс жүзінде көрсетуден қорқыныштың ықпалымен тежеліп тұрды; бірақ уақыттың өтуі олардың шынайы көңіл-күйін әшкерелеп берді. Олар пайғамбарлық кезеңдердің 1844 жылға дейін созылатыны туралы күтіп жүргендердің өздерін айтуға міндетті сезінген куәлігін өшіргісі келді. Сенушілер өз қателіктерін айқын түрде түсіндіріп, не себепті өздерінің Иелерін 1844 жылы күткеңдерін дәлелдеп берді. Олардың қарсыластары келтірілген қуатты дәлелдерге қарсы қояр ешбір уәж таба алмады. Алайда қауымдардың қаһары тұтанды; олар дәлелдерді тыңдамауға және куәлікті қауымдардан аластатуға бел буды, сонда басқалар оны естімейтін болар еді. Құдайдың өздеріне берген нұрын өзгелерден жасыруға батылы бармағандар қауымдардан шығарылды; бірақ Иса олармен бірге болды, әрі олар Оның жүзінің нұрында қуанды. Олар екінші періштенің хабарын қабылдауға даярланған еді». Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

Жаңа ғана баяндалған тарих, өзге жайттармен қатар, 2020 жылғы 18 шілденің тәжірибесін сипаттайды; алайда мен сіздердің назарларыңызды аудартқым келетін жайт — Эксетердегі лагерлік жиналыста Самуэл Сноу жеткізген Түн ортасындағы айқай хабары арқылы бейнеленген түсінік Сноудың тарихи еңбегімен емес, Жаратқан Иенің қолының әрекетімен бейнеленеді. Оның қолы бір қателікті жауып тұрған еді, әрі Ол Өз қолын алып тастаған кезде ғана миллериттер өздерінің түңілуін түсіне алды, сондай-ақ өздерінің «кідіріс уақыты» ретінде бейнеленген кезеңде болғандарын да ұғына алды.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

Оның қолын алып тастауы — Еммаусқа бара жатқан шәкірттерге қатысты аса маңызды құрамдас бөлік. Бұл «күту уақыты» деп белгілі кезеңнің аяқталуын бейнелейді және Түн ортасындағы айқай хабарымен көрсетілген түсінікпен түйінделеді. Алайда Еммаус туралы көрініс айқыштан кейін орын алды; ал айқыш Лазардың өлімінен туған алғашқы түңілуді емес, Ұлы түңілуді бейнелейді.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> Міне, сол күні олардың екеуі Иерусалимнен шамамен алпыс стадий жердегі Еммаус деп аталатын бір ауылға бара жатты. Олар болып өткен осының бәрі туралы өзара сөйлесіп келе жатты. Сонда олар өзара әңгімелесіп, ой бөлісіп келе жатқанда, Исаның Өзі жақындап келіп, олармен бірге жүрді. Бірақ Оны танымаулары үшін олардың көздері тұмшаланды. Сонда Ол оларға: «Жолда келе жатып, өзара не туралы сөйлесіп, неліктен мұңайып келесіңдер?» — деді. Лұқа 24:13–16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

Осы үзіндідегі «көздер» сөзі көздің нақты мүшесінен гөрі аянды білдіреді. «Holden» сөзі күш дегенді білдіреді. Шәкірттер айқыштың аянын ұғына алмады, өйткені Мәсіх олардың айқышқа қатысты пайғамбарлық аянды көру қабілетін бүркеп қойған еді. Мәсіхтің қолы — Оның күшінің нышаны. Иса байқаған қайғы олардың зор түңілуін білдірді. Түңілген шәкірттер әрі қарай талқыласқаннан кейін, Мәсіх сөйлей бастады.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> Сонда Ол оларға былай деді: Әй, ақылсыздар, әрі пайғамбарлардың айтқандарының бәріне сенуге жүректері шабан болғандар! Мәсіх осының бәрін бастан кешіріп, Өзінің ұлылығына кіруге тиіс емес пе еді? Содан кейін Мұсадан бастап, барлық пайғамбарларды түгел қамтып, Ол бүкіл Жазбалардан Өзіне қатысты нәрселерді оларға түсіндіріп берді. Олар өздері бара жатқан ауылға жақындап қалғанда, Ол әрі қарай жүріп кететіндей сыңай танытты. Бірақ олар Оны: «Бізбен бірге қала гөр, өйткені кешкіріп қалды, күн де еңкейіп барады», — деп қолқалады. Сонда Ол олармен бірге аялдау үшін үйге кірді. Лұқа 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

Иса шәкірттерге айқыштың тарихын айқындау үшін Мұсадан бастап қасиетті тарих арқылы өтетін пайғамбарлық желілерді қолданып, Киелі кітапты түсіндірудің «тарихшыл» әдіснамасы бойынша тәлім берді. Иса көңілдері қалған шәкірттерге тәлім беру үшін өткен пайғамбарлық тарихтың желілерін пайдаланды; бұлар ескі соқпақтарды және жолма-жол әдіснамасын бейнелейді. Ол оларсыз әрі қарай жүретіндей көрінгенде, олар Оны ішке кіріп, өздерімен бірге аялдауға қатаң өтінді. Олар аялдау уақытында еді, ал Мәсіх олардың көздерінен Өз қолын алып тастамақ болды. Оның қолы алынғанда, аялдау уақыты аяқталар еді, әрі олар түнектің ішінен Иерусалимге, он бір шәкіртке қарай асыға жүгіргенде, олар Түн ортасындағы Айқай хабарының таралу жылдамдығын бейнеледі.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> Олармен бірге дастарқан басында отырғанда, Ол нан алып, бата беріп, оны үзіп, оларға берді. Сонда олардың көздері ашылып, Оны таныды; бірақ Ол олардың көз алдынан ғайып болды. Лұқа 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

Иса олардың пайғамбарлық көріністі түсінуін ұстап тұрған қолын алып тастады, және солай еткенде, олар Оны таныды. Иса оларға Түн ортасындағы айқайдың хабарын әкелді, әрі олар оны ас ішіп отырғанда қабылдады, өйткені әрбір хабар жеулі болуға тиіс. Олар бірден «елді тасқын толқын іспетті шарлап» он бір шәкіртке айтуға асықты.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> Сонда олар бір-біріне: «Ол жолда бізбен сөйлесіп, бізге Жазбаларды ашып түсіндіргенде, жүрегіміз ішімізде жалындап тұрған жоқ па еді?» — десті. Олар сол сағаттың өзінде-ақ орындарынан тұрып, Иерусалимге қайтып келді де, он бір елшіні және олармен бірге болғандарды жиналған күйінде тапты. Олар: «Иеміз шынымен тірілді, әрі Шимонға көрінді», — деп айтып жатты. Ал бұлар жолда болған жайларды және нанды сындырғанда Оның өздеріне қалай танылғанын баяндап берді. Олар осыны айтып тұрған кезде, Исаның Өзі олардың ортасына келіп тұра қалып, оларға: «Сендерге тыныштық болсын», — деді. Бірақ олар шошып, үрейленіп, өздерін бір рухты көрдік деп ойлады. Сонда Ол оларға: «Неге абыржып тұрсыңдар? Неліктен жүректеріңде күмәнді ойлар туады? Қолдарым мен аяқтарыма қараңдар: бұл — Менің Өзіммін. Маған қол тигізіп, көріңдер; өйткені рухта, өздерің Менен көріп тұрғандай, ет пен сүйек болмайды», — деді. Осыны айтқан соң, Ол оларға қолдары мен аяқтарын көрсетті. Ал олар қуаныштан әлі де сене алмай, қайран қалып тұрғанда, Ол оларға: «Мұнда жейтін бірдеңелерің бар ма?» — деді. Сонда олар Оған қуырылған балықтың бір тілімін және бал ұясының бір бөлігін берді. Ол оны алып, олардың көз алдында жеді. Содан кейін Ол оларға: «Мен әлі сендермен бірге жүргенімде, сендерге айтқан сөздерім мыналар: Мен туралы Мұсаның заңында, пайғамбарларда және Забурда жазылғандардың бәрі міндетті түрде орындалуға тиіс», — деді. Сонда Ол олардың ақыл-санасын ашты, сонда олар Жазбаларды түсінетін болды. Лұқа 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

Еммаусқа бара жатқан жолдағы шәкірттермен болғандай, Иса Өзінің өлімі мен қайта тірілуінің тарихын түсіндіру үшін Киелі кітаптың өткендегі қасиетті тарихтары арқылы хабарды ұсынады, әрі мұны оларға жеудің үлгісін беру арқылы істеді. Құдай халқы хабарды жеуге тиіс. Олардың сенімсіздігі мен қайғысының ортасында, Иса өткендегі қасиетті тарихтардың жол үстіне жол болып біріктірілуіне негізделген осы шақтағы ақиқат хабарына олардың түсінігін ашу арқылы, Өзінің өлімінен қайта тірілуіне, көкке көтерілуіне және қайта оралуына дейінгі аралықта болған кідіру уақытын аяқтайды.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

Сондықтан Эммаусқа бара жатқан жолдағы екі шәкірт (Түн ортасындағы айқайдың хабарымен қосылып, күш алған екінші періштені бейнелейді) айқыштан кейінгі кідіру уақытын Түн ортасындағы айқайдың алдында болған кідіру уақыты ретінде айқындайды. Демек, шәкірттердің түңілуі ұлы түңілу емес, пайғамбарлық желідегі алғашқы түңілуді бейнелейді.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

Содан кейін Еммаус оқиғасы үміті үзілген он бір шәкіртпен қайта баяндалады. Иса оларға қосылып, «тарихшылдық» әдіснамасы арқылы пайғамбарлық сөздің орындалуы жөнінде тәлім береді, содан соң тамақ ішу үстінде олардың түсінігін ашады. Әңгіменің басы әңгіменің соңын айқындайды. Осыдан кейін Иса айқышқа қатысты түңілудің пайғамбарлық тұрғыдан алғашқы түңілуге қолданылатынының үшінші куәлігін алға тартады. Ол оларға жоғарыдан келетін күшті қабылдағанға дейін Иерусалимде қала тұруды бұйыру арқылы сол тарих құрылымының үшінші куәлігін береді.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> Оларға былай деді: «Осылай деп жазылған, және Мәсіхтің азап шегуі, әрі үшінші күні өлілердің арасынан қайта тірілуі қажет еді; сондай-ақ күнәлардың кешірілуі үшін тәубеге келу Оның атымен барлық халықтарға, Иерусалимнен бастап, уағыздалуға тиіс еді. Ал сендер осы нәрселердің куәгерісіңдер. Міне, Мен сендерге Әкемнің уәдесін жіберемін; бірақ жоғарыдан келетін құдіретке кенелгендеріңе дейін Иерусалим қаласында болыңдар». Содан кейін Ол оларды Бетанияға дейін ертіп апарды да, қолдарын көтеріп, оларға батасын берді. Оларға батасын беріп тұрған кезінде, Ол олардан алыстап, көкке көтерілді. Ал олар Оған ғибадат етіп, зор қуанышпен Иерусалимге қайтып оралды; және үнемі ғибадатханада болып, Құдайды мадақтап, дәріптеді. Аумин. Лұқа 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

Еммаусқа бара жатқан шәкірттер туралы көрініс Оның өлімінен бастап қайта тіріліп, Өз Әкесіне көтерілгеніне дейін созылған күту кезеңін айқындайды. Күту кезеңі Еммаус шәкірттері үшін айқыштағы оқиғалар туралы хабар өткен киелі тарихтардың желілерін бір-бірімен байланыстыру, жол үстіне жол қою әдістемесі арқылы бекітілген кезде аяқталды. Содан кейін бұл хабарды шәкірттер мүмкін болғанынша жылдам жеткізді. Содан соң Иса он бір шәкіртпен кездеседі; мұнда тағы да ас ішу туралы айтылады, хабарды дәлелдеу үшін жол үстіне жол қою қолданылады, әрі Еммаус шәкірттерімен болғандай, Ол олардың түсінігін ашады да, кетіп қалады. Бірақ бұған дейін Ол Иерусалимде күтіп тұру тарихын, яғни күту кезеңі Елуінші күн мейрамында Киелі Рухтың келуімен аяқталғанға дейінгі тарихты, айқындап береді.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

Иса шәкірттеріне Иерусалимде кідіруді бұйырған кезде, бұл Еммаусқа апаратын жол туралы оқиғаның соңы болды. Оқиғаның басы бір көңіл қалушылықты бейнелейді, содан кейін кідіру уақыты келеді, ал одан кейін Түн ортасындағы айғай хабарына сәйкес келетін ақиқаттың ашылуы болады. Ақиқаттың сол ашылуы Мәсіх шәкірттердің көздерін «ұстап тұрған» қолын алған кезде жүзеге асты. Бұл — оқиғаның басы; ал оқиғаның ортасы дәл осы оқиғаның қайталануында көрінеді, онда Мәсіх он бір шәкіртке Өзін танытып, Өз Сөзін түсіну үшін олардың ақыл-ойын ашу арқылы олардың көңіл қалуын алып тастады. Содан кейін ұлы көңіл қалушылықтан емес, алғашқы көңіл қалушылықтан басталатын сол бірдей пайғамбарлық құрылымның соңғы куәлігі беріледі.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

Эммаустан бастап Алғашқы өнім мейрамына дейінгі тарих алғашқы түңілудің, кідіру уақытының және Түн ортасындағы үндеудің үш куәлігін береді, дегенмен үш куәліктің әрқайсысының басындағы межелік белгі болып табылатын нақты түңілу шын мәнінде бірінші емес, екінші түңілу еді. Миллершілер тарихындағы Ұлы түңілу болып табылатын межелік белгінің Миллершілер тарихындағы бірінші түңілуді бейнелеу үшін қолданылатынын тану — соңғы кешкі аста болған жеу мен түн ортасында Гетсимани бағында тұтқындалудың арасында орын алатын Жоханның төрт тарауынан табатын баяндауды түсіну үшін шешуші мәнге ие. Иса он бір шәкіртіне көрініп, олармен бірге ас ішкен кезде: «Неге абыржып тұрсыңдар? Неге жүректеріңде күмәнді ойлар туады?» — деп сұрағанын ескерген жөн.

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

Ол Жохан кітабындағы соңғы кешкі асты ішіп болғаннан кейін-ақ, біз қарастыратын үзінді Мәсіхтің оларға: «Жүректерің мазаланбасын»,— деген сөздерінен басталады. Бес күннің ішінде олар дәл сол өсиетті ұмытып кетті. Жохан Ізгі хабарының он төртінші тарауынан он жетінші тарауына дейінгі аралық 2020 жылғы 18 шілдедегі алғашқы түңілуді бейнелейді; бұл түңілу кідіру уақытына жол ашып, сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында мөрі ашылатын Иса Мәсіхтің Аянына алып келеді және Түн ортасындағы айғайдың хабарын білдіреді. Сол хабар жетінші ай қозғалысымен алдын ала бейнеленген уақыт кезеңін бастайды, әрі түн қараңғылығында Эммаус шәкірттерінің Иерусалимге қарай жүгіріп барғаны арқылы да бейнеленген. Сол тарих — Мәсіхтің Өзін «Ақиқат» ретінде көрсету үшін қолданған үш еврей әрпімен бейнеленетін тарих.

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

Жоханның осы төрт тарауының баянында біз Киелі Рухтың ісі нақ сол Сөздің дәл сондай қадамдары екендігі анықталатынын ғана емес, сондай-ақ Түн ортасындағы Айқай хабарының соңғы орындалуы қазір 12 тамыздан 17-сіне дейін Эксетер лагерьлік жиналысында біртіндеп ұсынылып жатыр деген осы шақта айтылып отырған тұжырымдарды қуаттайтын ең мықты дәлелді де табамыз. Бұл хабарды күтіп тұрған әулиелер ақырында танып-білген кезде, сол хабаршылар «соңғы күндердің» ақырғы ескерту хабарын өлім құшағындағы дүниеге жеткізген шақта, әлем жексенбілік заң дағдарысына батырылады.

Back to Articles