Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Даниял кітабы — Отыз тоғызыншы бөлім

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Пайғамбарлық өрнекті ашу: Уильям Миллердің түсі және соңғы күндерде іргелі ақиқаттардың қалпына келтірілуі

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

Біз соңғы күндердегі Уильям Миллер түсінің пайғамбарлық қолданылуын қарастырып отырмыз, өйткені дәл сол жерде барлық пайғамбарлықтар өздерінің кемел орындалуын табады. Миллердің түсі Миллердің қызметі арқылы жинақталған Адвентизмнің іргетастық ақиқаттарының табылуын, орнығуын, қабылданбай тасталуын, көмілүін және қалпына келтірілуін айқындайды. Сол іргетастық ақиқаттар 1798 жылы мөрі ашылған ақиқаттарды білдірді. Ол ақиқаттар Ұлай өзені туралы аянмен бейнеленген. Early Writings кітабында жазылған Миллердің түсі оның екінші түсі болды, әрі сол түс, Миллердің өзі Набуходоносормен бейнеленгені сияқты, Набуходоносордың екінші түсі арқылы типтелген еді.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Алдыңғы мақалалар Набуходоносордың «жеті уақыт» бойы аңның жүрегімен өмір сүрген ғұмырының соңы рәміздік тұрғыдан 1798 жылы аяқталғанын көрсетті. Сол кезде оның патшалығы қайта қалпына келтірілді, әрі Набуходоносор алғаш рет толықтай тәубеге келген адамды бейнеледі. «Ақырзаман уақыты» тұрғысынан алғанда, 1798 жылы ол «даналарды» білдірді. Біз сондай-ақ Бабылдың алғашқы патшасы ретінде Набуходоносорға шығарылған «жеті уақыт» үкімі Бабылдың соңғы патшасы болған Белшазардың екі мың бес жүз жиырмасына (mene, mene, tekel, upharsin) үлгі болғанын да анықтадық.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «Бабылдың соңғы әміршісіне де, оның алғашқысына бейнелік түрде келгендей, Құдайдың Бақылаушысының үкімі келді: “Уа, патша, … саған айтылып тұр: патшалық сенен кетті”. Даниял 4:31». Пайғамбарлар мен патшалар, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Уайт қарындас Белшазарды өз үкім сағатында «ақымақ патша» деп таныды. Набуходоносордың үкім сағатының қорытындысында ол «дана патшаны» бейнелейді, өйткені оған «жеті уақыт» үкімі игілік әкелді; ал Белшазар, тарихты білгеніне қарамастан, одан игілік алудан бас тартты.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> «Бірақ Белшазардың ойын-сауыққа және өзін-өзі дәріптеуге деген құмарлығы оның ешқашан ұмытпауға тиіс болған сабақтарын өшіріп жіберді; әрі ол Набуходоносорға айрықша үкімдерді әкелген күнәларға ұқсас күнәлар жасады. Ол өзіне рақыммен берілген мүмкіндіктерді рәсуа етті, ақиқатпен танысу үшін қолы жететін мүмкіндіктерді пайдалануды елемеді. “Құтқарылуым үшін не істеуім керек?” — деген сұрақты сол ұлы, бірақ ақымақ патша немқұрайдылықпен айналып өтті.» Bible Echo, 1898 жылғы 25 сәуір.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Набуходоносор — 1798 жылғы «даналардың» нышаны; олар ақырзаман уақытында білімнің артуын түсінеді.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> «Көкірек керген мақтанышы оның аузынан енді ғана шыққан еді, сол сәтте-ақ Көктен келген бір дауыс оған Құдай белгілеген сот уақытының жеткенін хабарлады. Бір мезетте оның ақыл-есі алынып, өзі хайуан іспетті болды. Жеті жыл бойы ол осылай қорлық күйге түсті. Осы мерзімнің соңында оның ақыл-есі өзіне қайта оралды, сонда ол кішіпейілділікпен Көктің ұлы Құдайына көзін тігіп, осы жазалаудағы құдіретті қолды таныды да, тағы да өз тағына қайта отырғызылды.»

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> «Жария жариялауда Набуходоносор патша өз кінәсін және қалпына келтірілуіндегі Құдайдың ұлы рақымын мойындады. Бұл — Киелі Тарихта жазылып қалған оның өміріндегі соңғы іс-әрекет еді». Review and Herald, February 1, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Набуходоносордың «жеті заманының» соңында ол жұрт алдында жария жарлық айтты, оның ішінде көпшілік алдында жасалған мойындау да болды. Набуходоносор ретінде Миллер 1798 жылғы «даналарды» бейнелейді; олар ақыр заман тұсында білімнің артуын түсінеді. Екеуінің де екі түсі болды, әрі олардың әрқайсысының екінші түстері символдық түрде «жеті заманды» айқындайды. Алдыңғы мақалаларда «жеті заманның» өтпелі кезеңді белгілейтіні көрсетілген.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

1798 жылы Набуходоносор өзінің тәкаппар күйінен дана адамның күйіне өту кезеңін белгілейді. Бұған оның жария мойындауы да кірді. 1798 жыл сондай-ақ Киелі кітап пайғамбарлығындағы бесінші және алтыншы патшалықтардың арасындағы өтпелі нүкте болды. Ол сондай-ақ бірінші періштенің келуін белгіледі, сөйтіп жаңа бір басқарылу дәуірін айқындады, өйткені келе жатқан сот туралы ескерту Киелі кітап пайғамбарлығындағы бесінші патшалық өзінің өлімші жарасын алмайынша жүзеге аса алмады.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> «Хабардың өзі бұл қозғалыстың қашан жүзеге асуға тиіс екеніне нұр түсіреді. Оның “мәңгілік Ізгі хабардың” бір бөлігі екені жарияланған; әрі ол соттың ашылғанын хабарлайды. Құтқарылу туралы хабар барлық дәуірлерде уағыздалып келді; бірақ бұл хабар Ізгі хабардың тек соңғы күндерде ғана жариялана алатын бөлігі, өйткені тек сонда ғана сот сағатының келгені шындық болар еді. Пайғамбарлықтар соттың ашылуына алып баратын оқиғалардың бірізділігін көрсетеді. Бұл әсіресе Даниял кітабына қатысты ақиқат. Бірақ оның соңғы күндерге қатысты пайғамбарлығының сол бөлігін Даниялға “ақыр заманға дейін” жауып, мөрлеп қою бұйырылды. Осы пайғамбарлықтардың орындалуына негізделген сот туралы хабар біз осы уақытқа жетпейінше жариялана алмас еді. Бірақ ақыр заманда, — дейді пайғамбар, — “көп адам ары-бері жүгіріп, білім артады”. Даниял 12:4.»

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> Елші Пауыл қауымды Мәсіхтің өз күндерінде келуін күтпеуге ескертті. «Әуелі сенімнен безушілік келмейінше және күнә адамы әшкереленбейінше, — дейді ол, — ол күн келмейді». 2 Салониқалықтарға 2:3. Ұлы діннен безушіліктен және «күнә адамының» ұзақ уақыт билік жүргізу кезеңінен кейін ғана біз Иеміздің келуін күте аламыз. «Күнә адамы», сондай-ақ «заңсыздық құпиясы», «құрып кетудің ұлы» және «әлгі зұлым» деп те аталатын тұлға, пайғамбарлықта алдын ала айтылғандай, 1260 жыл бойы өз үстемдігін сақтауға тиіс болған папалықты білдіреді. Бұл кезең 1798 жылы аяқталды. Мәсіхтің келуі сол уақыттан бұрын бола алмас еді. Пауыл өз ескертуін 1798 жылға дейінгі бүкіл мәсіхшілік дәуірдің бәріне қатысты айтады. Мәсіхтің екінші рет келуі туралы хабар нақ осы уақыттан кейін жариялануға тиіс.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «Мұндай хабар өткен дәуірлерде ешқашан берілген емес. Көріп өткеніміздей, Пауыл оны уағыздаған жоқ; ол Жаратқан Иенің келуін сол кездегі алыс болашаққа қарай нұсқап, бауырластарын соған бағыттады. Реформаторлар да оны жариялаған жоқ. Мартин Лютер сотты өз заманынан шамамен үш жүз жыл кейін болады деп орналастырды. Ал 1798 жылдан бері Даниял кітабының мөрі ашылды, пайғамбарлықтар туралы білім артты, және көптеген адамдар жақындап қалған соттың салтанатты хабарын жариялады». Ұлы күрес, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

1798 жылы құтқарылу ісінің жаңа дәуірі келді, әрі сол жаңа дәуір 1844 жылы басталатын тағы бір дәуір туралы ескерту берді. Сол дәуір ауысуында бір есік жабылып, бір есік ашылатын еді.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Филадельфиядағы қауымның періштесіне былай деп жаз: Киелі, Ақиқат Иесі, Дәуіттің кілті Өзінде бар, ашса — ешкім жаба алмайтын, жапса — ешкім аша алмайтын былай дейді: Сенің істеріңді білемін; міне, алдыңа ашық есік қойдым, оны ешкім жаба алмайды; өйткені сенің күшің аз болса да, Менің сөзімді сақтадың және Менің атымнан бас тартпадың. Аян 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Есіктің ашылуы жаңа бір дәуірді білдіреді. Б.з.д. 723 жылдан 1798 жылға дейін іске асқан бірінші қаһардың соңында, 1798 жылы патшалықтардың да, хабардың да дәуірлік ауысуы болды. Сондай-ақ Б.з.д. 677 жылдан 1844 жылға дейін іске асқан соңғы қаһардың соңында, 1844 жылы да дәуірлік ауысу болды. 1798 жылы жақындап келе жатқан сот туралы ескерткен бірінші періштенің хабарының дәуірі жетті. Набуходоносор да, Миллер де “ақылдылар” ретінде, “ақыр заман кезінде”, “есік” бірінші періштенің хабарының ішкі дәуіріне және теңіз аңынан жер аңына өтетін сыртқы дәуірлік ауысуға ашылған кезде бейнеленеді. Бірінші періштенің хабарының дәуірі 1844 жылғы 22 қазанда Ең Киелі Орынға кіретін есік ашылғанда орындалды, ал үшінші періштенің дәуірі мен тергеуші сот келіп жетті.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Миллердің екінші түсі 1798 жылы бір есік ашылған кезде басталып, Түн жарымындағы айқай хабарын жариялау үшін қайта тірілтілетін “екі куәгердің” өтпелі кезеңінде бір есік ашылған кезде аяқталады. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, Набуходоносор да, Миллер де 1798 жылы теңіздегі аңның патшалығынан жердегі аңның патшалығына өтуді бейнеледі. Екеуі де 1844 жылғы тергеуші соттың жақындауы мен келуінің жариялануын бейнелейді. 1798 жыл мен 1844 жыл Құдайдың Өз халқына қарсы “жеті уақыт” кезеңі бойында жүзеге асқан, Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауында баяндалған алғашқы және соңғы “қаһарларының” аяқталуын білдіреді. 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі қырық алты жыл 1844 жылғы 22 қазанда, Мәсіх Қасиетті орыннан Ең Қасиетті орынға өткен кезде, кенеттен келген келісімнің Хабаршысы келген рухани ғибадатхананың тұрғызылуын бейнелейді.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

1798 және 1844 жылдары “жеті уақытпен” белгіленген өтулерді (біреуден көп) айқындайды. 1856 жылы Миллершіл Филадельфиялық адвентизмнен Миллершіл Лаодикиялық адвентизмге өту де “жеті уақыт” жөніндегі білімнің артуымен белгіленді, ал бұл кейіннен 1863 жылы қабылданбай тасталды. 1798 жылы Даниял кітабынан білімнің артуы болған еді; оған Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы сол “жеті уақыт” та кірді, және ол Миллершіл Филадельфиялық адвентизмнің соңында қабылданбай тасталуы тиіс еді.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Бірінші періштенің қозғалысының Филадельфиядан Лаодикеяға өтуі 1856 жылдан 1863 жылға дейінгі жеті жылмен бейнеленді. Лаодикеяға арналған хабар 1856 жылы келді, және жеті жыл бойы мөрі ашылған “жеті уақыттың” жаңа нұры 1863 жылы Адвентизм өте алмаған үш сатылы сынақ үдерісін тудырды. “Жеті уақыттың” нұры қабылдануы немесе қабылданбауы үшін жеті жыл берілді. Миллериттік Филадельфиялық Адвентизм қозғалысының Миллериттік Лаодикеялық Адвентизмге өтуі, соңындағы реттіліктің кері айналуын, яғни үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысының үшінші періштенің Филадельфиялық қозғалысына өтуін бейнелейді.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Ишаяның алпыс бес жылдық пайғамбарлығы Құдайдың әуелі Исраилдің солтүстік патшалығына, содан кейін оңтүстік патшалығына қарсы бағытталған алғашқы әрі соңғы қаһарының басталуын білдіреді.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Өйткені Сирияның басы — Дамаск, ал Дамаскінің басы — Резин; әрі алпыс бес жылдың ішінде Ефрем халық болудан қалып, күйретіледі. Ишая 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Ишаяның алпыс бес жыл туралы пайғамбарлығы б.з.д. 742 жылы берілді, және алпыс бес жылдың ішінде солтүстік патшалық жойылатын еді. Б.з.д. 742 жылдан он тоғыз жыл өткен соң, б.з.д. 723 жылы, солтүстік патшалық Ассур тарапынан тұтқындыққа әкетілді. Алпыс бес жылдың соңында оңтүстік патшалыққа қарсы қаһар б.з.д. 677 жылы басталды, сол кезде Манаса бабылдықтардың қолына тұтқынға алынды. Демек, бұл алпыс бес жыл солтүстік патшалықтың алғашқы тұтқындыққа түсуіне дейінгі он тоғыз жылдық кезеңді, содан кейін Манасаның тұтқынға түсуіне дейінгі тағы қырық алты жылды білдіреді.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Бұл пайғамбарлықтар өздеріне тиісті орындалуына 1798, 1844 және 1863 жылдары жетті. 1798 жылы бірінші періштенің келуімен құтқарылу хабарының ішкі ауысуы жүзеге асты, сондай-ақ Киелі кітап пайғамбарлығындағы патшалықтардың сыртқы ауысуы да болды. 1844 жылы үшінші періштенің келуімен Қасиетті бөлімге есік жабылып, тергеу соты басталған кезде, құтқарылу хабарының ішкі ауысуы жүзеге асты. 1863 жылы сыртқы өзгеріс болды, өйткені жердегі аңның екі мүйізі екі топқа бөлінді.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Республикалық мүйіз содан былай жердегі аңның тарихында үстемдік ететін екі саяси партияға бөлінді. Протестанттық мүйіз екі жолдан тайған көрініске бөлінді: бір тарап өзін жетінші күнгі сенбілікті сақтаймыз деп мәлімдеген протестанттармыз деді, ал екінші топ өзін протестантпыз деп мәлімдегенімен, өздері таңдаған ғибадат күні ретінде күннің күнін дәріптеді.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

Сол тарихта Қараңғы ғасырлардан шыққан протестанттық мүйіз 1840 жылдың 11 тамызынан 1844 жылдың 22 қазанына дейін сыналды да, сол сынақ үдерісінен өте алмай, жексенбіні сақтайтын протестант халықтан жексенбіні сақтайтын жолдан тайған протестант халыққа ауысты.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

1844 жылы орнығып, айқындалған шынайы протестанттық мүйіздің тарихында 1856 жылдан 1863 жылға дейін сынақ үдерісі өтті. Содан кейін сенбіні ұстанатын шынайы протестанттық мүйіз Филадельфиядан Лаодикияға өтті, сондай-ақ сенбіні ұстанатын шынайы протестанттық халықтан сенбіні ұстанатын жолдан тайған протестанттық мүйізге ауысты. «Жеті уақыт» 1798, 1844, 1856 және 1863 жылдарымен байланысты. «Жеті уақыт» — өтпелі кезеңмен байланысты нышан, әрі бұл ақиқат бірнеше куәнің негізінде орнықтырылған.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

1798 жылы “жеті уақыт” жөніндегі білімнің артуы болды, өйткені Миллер ашқан ең алғашқы уақыт-пайғамбарлық дәл сол ақиқат еді. 1863 жылға қарай сол ақиқат қабылданбай тасталды, осылайша Ишая кітабының жетінші тарауында баяндалған пайғамбарлықтағы алпыс бес жылдың аяқталу кезеңінің қорытындысы айқындалды.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

Толық екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлықтың әрі басында, әрі соңында кері бейне, айнадағыдай ұқсастықпен орналасқан алпыс бес жылдық кезең бар. Пайғамбарлық берілген б.з.д. 742 жылы бастауының алғашқы алпыс бес жылы соңының басталуындағы алпыс бес жылды (1798) алдын ала бейнелегеніндей, сол кезде “даналар” — миллериттер — түсініп, жариялаған “жеті уақыт” туралы білімнің артуы болды. Соңның соңындағы 1863 жылғы алпыс бес жылдықта да сол ақиқат жөнінде тағы бір білімнің артуы болды, бірақ оны шынайы протестанттық мүйіздің жуырда ғана тәж кигізілген “діни қызметкерлері” ақырында теріске шығарды.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Менің халқым білімнің жоқтығынан құрып барады; сен білімді теріске қаққаның үшін, Мен де сені теріске қағамын, сондықтан сен Маған діни қызметкер болмайсың; өз Құдайыңның заңын ұмытқаның үшін, Мен де сенің балаларыңды ұмытамын. Ошия 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Даниял кітабының мөрі ашылған кезде білімнің артуы «жеті уақытпен» байланысты, сондықтан ол тек өтпелі кезеңнің нышаны ғана емес, сонымен бірге пайғамбарлық хабардың мөрінің ашылуының да нышаны болып табылады.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

2020 жылғы 18 шілдеде бірінші түңілуімен бірге тағы бір өтпелі кезең басталды; ол “күту уақытын” бастап, Аян кітабының он бірінші тарауындағы ұлы Содом мен Мысыр қаласының көшесінде өлі күйде жатқан екі куәгердің үш жарым күнінең басталуын белгіледі.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

2020 жылғы 18 шілде 1856 жылдан 1863 жылға дейінгі тарих арқылы бейнеленген үш жарым нышандық күннің («жеті уақыттың») басталуын белгілейді. Екі кезең де «жеті уақыттың» нышандары болып табылады. Екі кезең де басқарылу дәуірінің өзгерісін (өтпелі кезеңді) белгілейді. Екі кезең де «жеті уақытпен» байланысты білімнің артуын бейнелейді.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

Бұл Бабыл патшалығынан Мидо-Парсы патшалығына өту кезеңінде болған еді; дәл сол кезде Даниял Леуіліктер жиырма алтыдағы дұғаны оқыды, осылайша Леуіліктер жиырма алтыдағы дұғаны соңғы күндердегі өтудің бір межелік белгісі ретінде айқындады. Миллердің түсінде “шашырау” деген сөз жеті рет қолданылғаннан кейін, соңында Миллер әрі жылайды, әрі дұға етеді. Сол жылау Яһуда руының Арыстаны (топырақ щеткасы бар адам) мөрленген бір хабарды ашатын сәтті белгілейді.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Миллердің дұғасы Даниялдың Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті ретпен» байланыстырылатын дұғасын білдіреді; бұл Миллердің түсінде есік пен терезелер ашылған кезде орын алады. Бірақ Даниялдың тоғызыншы тараудағы дұғасы Даниялдың екінші тараудағы дұғасымен де сәйкеседі. Ол сондай-ақ Набуходоносордың өзінің «жеті ретінің» соңында айтқан мойындау дұғасымен де сәйкеседі.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Сондықтан Миллердің дұғасы Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы дұғамен бейнеленді; ол көпшілік алдында айтылған мойындау дұғасы әрі соңғы пайғамбарлық құпияның мөрінің ашылуын сұраған жалбарыну дұғасы болды, өйткені барлық пайғамбарлық соңғы күндерді бейнелейді. Демек, Даниял кітабының екінші тарауындағы құпия ашылатын ең соңғы құпияны білдіреді. Миллердің түсіндегі дұғасы оның бөлмесіндегі асыл тастарға жасалған жиренішті істерге қатысты алаңдаушылық пен әділ қаһардың дұғасы болды. Оның алаңдаушылығы Езекиел кітабының тоғызыншы тарауында жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақыты кезінде күрсініп, зарлайтындар арқылы бейнеленген.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Миллер шындықтардың бірте-бірте жалған ілімдердің астында көміліп бара жатқанын, ақырында тіпті табыттың өзі (яғни, Киелі кітаптың өзі) жойылатын шекке жеткенін көрді. Миллердің табытының жойылуы Адвентизмнің үшінші ұрпағында орын алды, сол кезде King James Bible-ды әдейі ысырып қойып, оның орнына Киелі кітаптың қазіргі заманғы бұрмаланған, католиктік негіздегі нұсқаларын енгізуге бағытталған қасақана қозғалыс болды.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Миллер жылады, сосын мінажат етті, сол сәтте-ақ бір есік ашылып, адамдардың бәрі сыртқа шығып кетті. Содан кейін шаң сыпырғыш ұстаған адам (Яһуда руының Арыстаны) кіріп, терезелерді ашты да, тазалауға кірісті. Сонда Миллер шашырап жатқан асыл тастарға алаңдаушылығын білдірді, ал шаң сыпырғыш ұстаған адам асыл тастарға өзі қамқорлық жасайтынын уәде етті. Шаң сыпырғыш ұстаған адамның тазалау жұмысының қарбаласында Миллер бір сәтке көзін жұмды, ал көзін ашқанда, қоқыс жоқ болып кеткен еді. Асыл тастар бөлменің әр жеріне шашылып жатты, содан кейін шаң сыпырғыш ұстаған адам үлкенірек сандықты үстелдің үстіне қойып, асыл тастарды жинап алып, сандыққа салды да: «келіп көріңдер», — деді.

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

«кел де, көр» деген тіркес жаңадан ғана мөрі ашылған ақиқаттың нышаны болып табылады. Миллер үшін мөрі ашылатын ақиқат — соңғы ақиқат, өйткені одан кейін болатын келесі оқиға — қатты дауысты білдіретін «айқай» кезінде Миллердің оянуы. Миллериттер тарихында Түн ортасындағы Айқай хабарын қабылдаған соңғы адам Миллер болды, әрі түсінде оны оятатын айқайдың дәл алдында ол көзін бір сәтке жұмды. Киелі кітапта «бір сәт» пен «көздер» туралы айтылатын жалғыз үзінді бірінші қайта тірілуді меңзейді.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> Міне, сендерге бір құпияны айтамын: бәріміз де ұйықтай бермейміз, бірақ бәріміз де өзгертілеміз, бір сәтте, көзді ашып-жұмғанша, соңғы керней кезінде; өйткені керней тартылады, сонда өлгендер шірімес болып қайта тіріледі, әрі біз де өзгертілеміз. Себебі бұл шіритін дене шіріместікті киюге тиіс, және бұл өлетін дене өлместікті киюге тиіс. 1 Қорынттықтарға 15:51–53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

Аян кітабының он бірінші тарауында бейнеленгендей, үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысының үшінші періштенің Филадельфиялық қозғалысына ауысу тарихында Миллер Түн ортасындағы айқай туралы хабарды қабылдаған дана қыздардың ең соңғысын білдіреді. Оны алғаш қабылдағандар ең руханилары еді.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «Бұл екінші періштенің хабарын қуаттандыруға тиіс болған түн ортасындағы айқай еді. Көңілі түскен қасиеттілерді оятып, оларды алдарындағы ұлы іске даярлау үшін көктен періштелер жіберілді. Бұл хабарды алғаш қабылдағандар ең дарынды адамдар болған жоқ. Періштелер кішіпейіл, берілген жандарға жіберіліп, оларды: “Міне, Күйеужігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар!” — деген айқайды көтеруге қозғады. Осы айқай сеніп тапсырылғандар асығып, Киелі Рухтың құдіретімен хабарды жариялап, көңілі түскен бауырларын оятты. Бұл іс адамдардың даналығы мен білімінде емес, Құдайдың құдіретінде тұрды, ал айқайды естіген Оның қасиеттілері оған қарсы тұра алмады. Бұл хабарды алдымен ең рухани жандар қабылдады, ал бұрын істің басында жүргендер оны ең соңында қабылдап, “Міне, Күйеужігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар!” — деген айқайдың үдеуіне жәрдемдесті». Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Аян кітабының он бірінші тарауындағы үш жарым рәміздік күннің соңында Езекиелдің отыз жетінші тарауында бейнеленген екі хабардың алғашқысы жария етіледі. Бірінші хабар өлі әрі бытырап жатқан сүйектерді бір жерге жинайды, бірақ олар әлі де өлі күйінде қалады. Бұл хабар «айдалада» жар салған дауыспен ұсынылды, сол арқылы Езекиелдің хабарының басталуы үш жарым рәміздік күн аяқталмай тұрып басталатыны айқындалады. Сол үш жарым күн «айдаланы» білдіреді, әрі хабар да дәл сол «айдаладан» жария етіледі. «Айдала» сондай-ақ «жеті уақыттың» да рәмізі болып табылады; ол өтпелі кезеңді және сынау үдерісін енгізетін мөрден арылуды білдіреді.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

Хабардың біртіндеп дамуы бар, сондай-ақ Миллершілер тарихындағы Түн ортасындағы айқай арқылы көрсетілгендей, оны біртіндеп қабылдау да бар. Рухани жағынан ең тереңдері шөлде айқайлап тұрған дауыстың хабарын бірінші болып қабылдады, әрі Адвентизм тарихшылары Уильям Миллердің 1844 жылғы 22 қазанға небәрі бірнеше күн қалғанда жазған хатына сілтейді; сол хатта Миллер Самуил Сноудың Түн ортасындағы айқай туралы хабарын ақырында түсініп, қабылдағанын куәландырады.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> «Қымбатты бауырым Хаймс: Мен жетінші айда бұрын-соңды көрмеген бір ұлылықты көріп тұрмын. Иеміз маған бір жарым жыл бұрын жетінші айдың типологиялық мәнін көрсеткен болса да, мен сол типтердің күшін толық ұқпаған едім. Енді, Иеміздің есімі мадақталсын, мен Жазбалардан көптен бері тілеп жүрген, бірақ бүгінге дейін көрмеген бір сұлулықты, бір үйлесімділікті және бір сәйкестікті көріп отырмын. Уа, жаным, Иемізге алғыс айт. Бауырым Сноу, бауырым Сторрс және өзгелер, көзімді ашудағы дәнекер болғандары үшін, жарылқансын. Мен үйге жетуге таяп қалдым. Даңқ! Даңқ! Даңқ! Даңқ!» Уильям Миллер, Signs of the Times, 1844 жылғы 16 қазан.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

Миллердің түсінде бейнеленген Түн ортасындағы Айқайдың тарихының қайталануында Миллер бір сәтке көзін жұмды. Осылайша, «бір сәтте, көзді ашып-жұмғанша, соңғы кернейде: өйткені керней тартылады, және өлілер қайта тіріледі». Миллер өз түсінде, өз тарихындағыдай, Түн ортасындағы Айқай хабарын ең соңында қабылдайтындарды бейнелейді. Ол шашылып жатқан асыл тастарды сыпырушы адам оларды жинап алып, үлкенірек қобдишаға салмай тұрып, хабарды ақырында қабылдайтындарды бейнелейді. Аян кітабының он бірінші тарауында Езекиелдің екінші хабарын, яғни Исламның төрт желі туралы хабарды, әрі мөрлеу хабары болып табылатын осы хабарды, ең соңында қабылдайтындар мұны жеті кернейдің соңғысы, яғни «үшінші Қасірет» кернейі тартылардың дәл алдында істейді. «Бір сәтте, көзді ашып-жұмғанша, соңғы кернейде: өйткені керней тартылады, өлілер шірімейтін болып тіріледі, ал біз өзгертілеміз» (1 Қорынттықтарға 15:52).

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Бұл үзінді екінші келуде болатын алғашқы қайта тірілуді көрсетіп тұр; бірақ сонымен бірге Аян кітабының он бірінші тарауындағы ұлы жер сілкінісінің сағатында болатын өлі құрғақ сүйектердің (екі куәгердің) қайта тірілуі де бар. Сол жер сілкінісінің «сағатында» жеті кернейдің соңғы кернейі үн қатады, әрі көшеде жатқан өлі куәгерлер Лаодикеялықтар ретінде емес, Филадельфиялықтар ретінде қайтадан өмірге келтіріледі; өйткені үшінші Қасіреттің кернейі соғылғанда, екі куәгер мөрленіп, шіріместікке өзгертіледі, себебі олар енді ешқашан күнә жасамайды. Миллер екі куәгерді өмірге келтіретін хабарды ең соңында қабылдайтындарды бейнелейді; бұл — Исламның төрт желі туралы хабар және мөрлеу хабары.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

Сол кернейдің үні Содом мен Мысырдың көшесінде шашылып жатқан өлі, қураған сүйектердің соңғыларын тұрғызады. Миллер жалған ілімдер арқылы ақиқаттардың біртіндеп көмілгенін көрді. Ақырында Миллер жылады, осы арқылы мөрдің ашыла бастайтын уақытын белгілеп көрсетті, өйткені мөрдің ашылуы — біртіндеп жүретін іс. Сол мөрдің ашылуы үш жарым күннің аяқталу кезеңінде басталды.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Миллер жылағаннан кейін, мөрленген кітаптың мөрін ашуға құдіреті бар Тұлға осы баяндауға енді. Миллердің түсінде Ол Кір Щетка Ұстаған Адам еді. Содан соң Миллер дұға етті, және сол сәтте-ақ бір есік ашылды; бұл үшінші періштенің лаодикиялық қозғалысы үшінші періштенің филадельфиялық қозғалысына ауысатын межені білдірді. Оның дұғасы Леуіліктер жиырма алтыншы тараудағы дұға болды; ол ақырғы пайғамбарлық құпияны түсіну туралы және екі куәгерге үш жарым күннің келуіне себеп болған бүлікті жұрт алдында мойындау туралы дұға еді; ол Езекиел тоғызыншы тарауда мөрленгендердің дұғасы еді.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Дұғадан кейін Мәсіх (лас сыпырғыш ұстаған адам) кіріп, бөлмені тазалай бастады. Лас сыпырғыш ұстаған адамның тазалау ісі аяқталғанда, Миллер бір сәтке көзін жұмды; бұл өлі құрғақ сүйектер қайта тірілтiлетін кезеңнің аяқталғанын білдірді. Содан кейін лас сыпырғыш ұстаған адам Миллердің бөлмесіндегі шашылып жатқан асыл тастарды жинап алып, оларды Миллердің бөлмесінің ортасындағы үстелдің үстіне қойылған жаңа, үлкенірек сандыққа салды; бұл екі куәліктің ту көтерілгендей биіктетілгенін білдіреді. Ту ретінде олар содан кейін әлі де Бабылда жүрген Құдайдың басқа отарына: Яһуда руының Арыстаны жаңа, үлкенірек сандыққа жаңа ғана салған хабарды «келіп көріңдер» деп шақырады.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

1798 жылы мөрі ашылған Даниял кітабындағы ақиқаттардың нышаны ретіндегі Ұлай өзенінің көрінісін келесі мақалада қарастыра бастаймыз. Сол қарастырудың алдында біз бірнеше тірек нүктелерін алдын ала белгілеп қойдық. Біріншісі: Миллериттердің хабары кемелді болды (өзінің өсу сатысында), бірақ толық емес еді. Ол қаңыратып күйретуші үш биліктің емес, екі биліктің аясында орналастырылды. Екіншісі: Миллердің түсі іргелі ақиқаттардың түпкілікті қалпына келтірілуін көрсеткен кезде, сол іргелі ақиқаттар өздерінің бастапқы салтанатынан «он есе жарқын» болады. Үшінші нүкте: бірінші періштенің қозғалысы (миллериттер қозғалысы) үшінші періштенің қозғалысында қайталанады, бірақ бірнеше маңызды ескертпелермен. Миллериттер нышан ретінде Филадельфиялықтар болды, олар тәубеге келген Набуходоносор еді, бірақ ақырында, өкінішке қарай, 1863 жылы «Иерихонды қайтадан тұрғызды».

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Үшінші періштенің қозғалысы рухани өзгеріске мұқтаж Лаодикеялықтар ретінде басталды, бірақ ақырында олар Иерихонның түпкілікті күйретілуіне — соңғы күндердегі Иерихонның күйретілуіне — қатысатын болады.

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> «Құтқарушы патриархтар мен пайғамбарлардың айтқандарын жою үшін келген жоқ; өйткені сол өкіл адамдар арқылы сөйлеген Өзі еді. Құдай Сөзінің барлық шындықтары Одан шыққан. Бірақ бұл баға жетпес асыл тастар жалған қоршауларға орнатылған еді. Олардың қымбат нұры адасушылыққа қызмет ететін етілген болатын. Құдай олардың адасушылық қоршауларынан алынып, ақиқаттың аясына қайта орналастырылуын қалады. Бұл істі тек құдайлық қол ғана жүзеге асыра алатын еді. Адасушылықпен байланысының салдарынан ақиқат Құдай мен адамзаттың жауының ісіне қызмет етіп келген болатын. Мәсіх оны Құдайды дәріптейтін және адамзаттың құтқарылуына қызмет ететін орынға қою үшін келді». The Desire of Ages, 287.

Back to Articles