Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Two

Даниял кітабы — Қырық Екінші сан

Connecting Links

Байланыстырушы буындар

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

John the Baptist was a connecting link prophet.

Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан байланыстырушы буын болған пайғамбар еді.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> «Жохан пайғамбар екі кезеңді жалғастыратын байланыстырушы буын болды. Құдайдың өкілі ретінде ол заң мен пайғамбарлардың мәсіхшілік кезеңмен байланысын көрсету үшін алға шықты. Ол өзінен кейін келуге тиісті ұлырақ нұрдың алдында тұрған кіші нұр еді. Жоханның санасы Киелі Рухпен нұрландырылды, осылайша ол өз халқына жарық түсірсін; бірақ Иса Мәсіхтің ілімі мен үлгісінен тараған нұрдай құлаған адамға ешбір өзге нұр ешқашан мұншалықты айқын жарқыраған емес және ешқашан жарқырамақ та емес. Мәсіх пен Оның миссиясы көлеңкелі құрбандықтарда бейнеленген түрде тек көмескі ғана ұғынылған еді. Тіпті Жоханның өзі де Құтқарушы арқылы берілетін болашақ, өлмес өмірді толық түсінбеген еді». The Desire of Ages, 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

Иса да байланыстырушы буын пайғамбар болды.

> “Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

> «Мәсіх жерден көкке апарар жолды бастап берді. Ол осы екі дүниені байланыстыратын дәнекер буын болып табылады. Ол Құдайдың сүйіспеншілігі мен төмен түсуін адамға жеткізеді, әрі Өзінің еңбегі арқылы адамды Құдайдың татуласуын қарсы алуға көтереді. Мәсіх — жол, шындық және өмір. Тазалық пен киелілік жолымен біртіндеп, қадам сайын, қинала және баяу түрде алға да жоғары ілгерілеу — ауыр еңбек. Бірақ Мәсіх құдайлық өмірдегі әрбір ілгері қадамда жаңа жігер мен көктік күш-қуатты дарыту үшін мол қам жасап қойған. Кеңседегі қызмет ететіндердің бәрі дәл осы білім мен тәжірибені қалайды және соған ие болуы тиіс, әйтпесе олар күн сайын Мәсіх ісіне масқара түсіреді». Testimonies, volume 3, 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақияның пайғамбарлық қызметі жердегі қасиетті орынның кезеңін көктегі қасиетті орынмен байланыстыруды қамтыды. Жақия Исаны алғаш көргенде айтқан алғашқы сөздері мыналар болды:

> The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

> Келесі күні Жохан Исаның өзіне қарай келе жатқанын көріп: «Міне, дүниенің күнәсін алып кететін Құдайдың Тоқтысы!» — деді. Жохан 1:29.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

Алайда Жохан ежелгі Исраилден рухани Исраилге өтуді айқындауға тиіс болғанымен, оның сол өтуді түсінуі шектеулі еді.

> “Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

> Мәсіх Жақияны ақтап былай деді: «Ал сендер көру үшін неге шықтыңдар? Пайғамбарды ма? Иә, сендерге айтамын, пайғамбардан да артық». Жақия болашақтағы оқиғаларды алдын ала айту үшін ғана пайғамбар болған жоқ, ол уәденің перзенті еді, туғанынан бастап Киелі Рухқа толы болды және халықты Мәсіхті қабылдауға дайындаушы реформатор ретінде ерекше бір істі атқаруға Құдай тарапынан тағайындалған еді. Жақия пайғамбар осы екі дәуірдің арасын жалғаған байланыстырушы буын болды.

> “The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

> Яһудилердің діні, олардың Құдайдан ауытқуының салдарынан, негізінен рәсімдерден ғана тұрды. Жохан — одан кейін ұлырақ Нұр келуге тиіс болған кіші нұр еді. Ол халықтың өз дәстүрлеріне деген сенімін шайқалтуға, олардың күнәларын өздеріне естеріне салуға және оларды тәубеге келтіруге тиіс болды; осылайша олар Мәсіхтің қызметін лайықты бағалауға даяр болмақ еді. Құдай Жоханға уахи арқылы аян беріп, пайғамбарды нұрландырды, сонда ол жалған ілімдердің салдарынан ұрпақтан-ұрпаққа адал яһудилердің санасына жиналып келген ырымшылдық пен қараңғылықты олардың ойларынан сейілтсін.

> “The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

> «Исаға ерген, Оның кереметтеріне куә болған, тәлім беретін Құдайлық сабақтарын тыңдаған және Оның аузынан шыққан жұбатушы сөздерді естіген ең кіші шәкірттің өзі Жақия Шомылдырушыдан артық игілікке ие болды, өйткені оның нұры анағұрлым айқынырақ еді. Күнәлі, құлаған адамның ақыл-санасына дүниенің Нұры болып табылатын Сол арқылы берілген нұрдан өзге ешқандай нұр түскен де жоқ, енді де түспейді. Мәсіх пен Оның миссиясы көлеңкелі құрбандықтар арқылы тек көмескі ғана ұғынылған еді. Тіпті Жақияның өзі де Мәсіхтің патшалығы Иерусалимде болады және Ол қоластындағылары қасиетті болатын уақытша патшалық орнатады деп ойлаған». Review and Herald, April 8, 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

Елші Пауыл да сөзбе-сөзден руханиға өтудің пайғамбарлық қолданыстарын айқындауға тиіс болған байланыстырушы буын пайғамбар еді. Ол сөзбе-сөз Иерусалимнің енді пайғамбарлықтағы Иерусалим емес екенін түсінді, өйткені ол сол кезде көктегі Иерусалимге ауысқан еді.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Өйткені бұл Ажар Арабиядағы Синай тауын білдіреді және қазіргі Иерусалимге сәйкес келеді; ол өз балаларымен бірге құлдықта. Ал жоғарыдағы Иерусалим азат, ол — бәріміздің анамыз. Ғалаттықтарға 4:25, 26.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

Қарастырып отырғанымыздай, 2 Салониқалықтарға 2-тарауда Пауыл рухани папалық Римнің 538 жылға дейін таққа көтерілуіне тосқауыл болған күштің тура мағынадағы пұтқа табынушы Рим екенін көрсетті. Осы тарауда ол Құдайдың ғибадатханасында отырған «күнә адамының» Даниялдың он бірінші тарауының отыз алтыншы аятында атап көрсетілген сол «патша» екенін айқындайды. Даниялдың он бірінші тарауының соңғы алты аятыдағы «солтүстік патшасының» папалық екендігін дәлелдеу 1989 жылғы білімнің артуынан бастап Future for America қолданған ақиқат құрылымын орнықтырудың кілтіне айналды.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

Сол тарауда Пауыл папалықтың өрлеуін тежеп тұрған пұтқа табынушы Римнің іс-әрекетін, пұтқа табынушы Рим алынып тасталатын уақытқа дейін, айқындап көрсетті; осылайша ол Даниял кітабындағы «күнделікті» ұғымының пұтқа табынушы Рим екенін анықтады. Сол ақиқат 1798 жылы білімнің артуын тудырған ақиқат жүйесінің негізін қалаудағы ең басты кілттің өзіне айналды.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

Уильям Миллердің тарихында бұл хабар Филадельфиялық қозғалыстан Лаодикиялық қозғалысқа өту жүзеге асуға тиіс болған кезде жарияланды. Future for America тарихында қазір Лаодикиялық қозғалыстан Филадельфиялық қозғалысқа өту жүзеге асуда.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

Пауыл 2 Салониқалықтарға жазған хатында сөз етіп, тура мағынадағы пұтқа табынушы Римнен рухани папалық Римге өтуді айқындаған ақиқат Миллердің пайғамбарлық түсінігінің негізіне айналды. Жақия шомылдыру рәсімін беруші де, Пауыл да тура мағынадағыдан руханиға өтуді түсіндіру үшін көтерілді. Уильям Миллер Жақия шомылдыру рәсімін берушімен бейнеленді, және оның қызметінде Жақияны айқындау үшін көтерілген сол өтуді — пұтқа табынушы және папалық Римнің өзара байланысы мен ауысуын — тануы аса маңызды болды.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

Даниял кітабында «күнделіктіге» қатысты бес сілтеме бар, және олар әрдайым папалық биліктің бір нышанының алдында келеді. Біз қарастырып отырған пайғамбарлық ауысу аясында осы бес сілтеменің бәрі де тура мағынадағы Римнен рухани Римге өтуді қамтиды. Даниял кітабындағы «күнделікті» — Хабақұқтың екі кестесінде бейнеленген ақиқаттардың бірі, сондықтан ол қорғалуға тиіс іргелі ақиқат; ақырында жалған әрі қолдан жасалған асыл тастар мен тиындардың астында көміліп қалатын ақиқат. Екі қасиетті кестеде бейнеленген әрбір ақиқаттың Эллен Уайт жазбаларында тікелей, шабыттандырылған мақұлдаулары болуы кездейсоқ емес. Іргелі ақиқаттардың қайсыбірін болса да (соның ішінде «күнделіктіні» де) теріске шығару — Пайғамбарлық Рухының беделін де бір мезгілде теріске шығару.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Содан кейін мен “Күнделіктіге” қатысты мынаны көрдім: “құрбандық” деген сөзді адам даналығы қосқан, әрі ол мәтінге жатпайды; ал Жаратқан Ие оның дұрыс түсінігін үкім сағаты туралы айқайды жариялағандарға берді. 1844 жылға дейін, бірлік болған кезде, барлығы дерлік “Күнделіктінің” дұрыс түсінігіне біріккен еді; бірақ 1844 жылдан бері, абыржу жағдайында, өзге көзқарастар қабылданып, соның соңынан қараңғылық пен абыржу ерді». Review and Herald, November 1, 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

«Үкім сағаты» туралы айқайды жариялағандар «күнделіктіні» пұтқа табынушылықтың, және/немесе пұтқа табынушы Римнің нышаны ретінде түсінді. Олардың түсінігіне Даниялдағы тиісті үзіндіде «құрбандық» деген сөздің болмауға тиіс екендігін, оның King James Інжілін аударушылар тарапынан (адамдық даналықпен) қосылғанын түсінгендері де кірді. Ізашарлардың түсінігіне сондай-ақ «күнделіктінің» әрдайым папалық биліктің екі нышанының біреуімен байланыста көрсетілетіні және пұтқа табынушылықтың («күнделіктінің») әрдайым папалық нышаннан бұрын келетіні де енді. Олар әрқашан пайғамбарлық тарихқа енген ретімен анықталып отырды. Даниял мен Аян кітаптары пұтқа табынушылықтың папалықтан бұрын келетін тарихи ретінен ешқашан ауытқымайды, ал Аян кітабы жалған пайғамбардың үшінші қаңыратып кетіруші күшін таныстырғанда, сол рет әрдайым сақталады.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

Пауылдың пайғамбарлықтағы тура мағынадағы нәрселердің айқыштың кезеңінде руханиға ауысқанын үйретуі болмаса, Жоханнан басқа барлық Ізгі хабарларда кездесетін Мәсіхтің Иерусалимнің қиратылуы туралы алдын ала айтқанына қатысты бір қайшылық туындайды. Даниял кітабында «күнделіктімен» байланыстырылған папалықтың екі нышаны — қаңыратып бос қалдыратын жиіркеніш және қаңыратып бос қалдыратын заңсыздық. Бұл екі нышан аңның таңбасын (жиіркенішті) және аңның мүсінін (заңсыздықты) бейнелейді.

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

Папалық билікке кімді еретик деп санаса, соларды өлтіруге мүмкіндік беретін заңсыздық — шіркеу мен мемлекеттің бірігуі, әрі бұл қатынаста билік шіркеудің қолында болады. Сондықтан Даниял пайғамбар шіркеу мен мемлекеттің бірігуін, яғни папалық аңның мүсіні болып табылатын осы бірлікті, қаңыратып бос қалдыратын заңсыздық ретінде бейнелейді. Киелі кітап пұтқа табынушылықты жиіркенішті іс деп атайды, ал папалық биліктің бүкіл пұтқа табынушылығы оның пұттық сенбісі арқылы көрсетілген; Жохан оны аңның таңбасы деп атайды, ал Даниял оны қаңыратып бос қалдыратын жиіркенішті іс деп атайды.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

> Солардың бірінен оңтүстікке қарай, шығысқа қарай және көркем елге қарай аса зор болып өскен бір кішкене мүйіз шықты. Ол аспанның жасағына дейін ұлғайды; жасағынан және жұлдыздардан кейбірін жерге құлатып, оларды таптады. Иә, ол өзін тіпті жасақтың Князіне дейін ұлықтады, әрі Оның арқылы күнделікті құрбандық тоқтатылды, және Оның киелі орнының орны құлатылды. Сондай-ақ, заңсыздықтың салдарынан оған күнделікті құрбандыққа қарсы жасақ берілді; ол ақиқатты жерге құлатты, және өз дегенін істеп, табысқа жетті. Даниял 8:9–12.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

Біз бұл аяттарды басқа бір мақалада неғұрлым егжей-тегжейлі қарастырамыз, алайда он бірінші аятта Мәсіхке қарсы өзін ұлықтаған күш — пұтқа табынушы Рим еді; олар Оның туған кезінде Оны өлтіруге әрекеттеніп, ақырында айқышта соны жүзеге асырды. Аятта: «сол арқылы» (пұтқа табынушы Рим арқылы) «күнделікті алынып тасталды» делінген. «Алынып тасталды» деп аударылған еврей сөзі — «rum», ал оның мағынасы «жоғары көтеру және ұлықтау». Пұтқа табынушы Рим пұтқа табынушылық дінін жоғары көтеріп, ұлықтайтын еді, әрі олар тарихта дәл солай істеді. Сондықтан да олар «пұтқа табынушы» Рим деп аталады.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

Келесі аятта папалық Римге «күнделіктіге» (пұтқа табынушылыққа) қарсы тұрған немесе оны жеңуге арналған «қосын» (әскери күш) берілгені көрсетіледі. Бұл да тарихтың айғағы, өйткені әскери күш папалық тарапынан (оның ешқашан өз әскері болмағанымен) өзінің билікке көтерілуіне қойылған тежеуді жеңу үшін қолданылды. Ол күш пұтқа табынушы Римнен келді. Ол пайдаланған әскери күш оған «заңсыздық» арқылы берілді, өйткені оны 538 жылы таққа отырғызған патшалардың әскерлерін билеуіне мүмкіндік берген заңсыздық — шіркеу мен мемлекеттің бірігу заңсыздығы еді. Әуелі он бірінші аятта пұтқа табынушы Рим туралы айтылып, зерттеушіге пұтқа табынушы Римнің Мәсіхке қарсы көтерілетіні және пұтқа табынушылық дінін жоғарылататыны хабарланады.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

Келесі аят шіркеу мен мемлекеттің бірігуінен туған, папалыққа оған қарсы пұтқа табынушы Рим жүзеге асырған тежемені жеңіп, алып тастауға мүмкіндік берген заңсыздықты сипаттайды. Тарих осы екі аяттың да қолданылуын растайды. «Күнделікті» не Мәсіхке қарсы тұрған күш — пұтқа табынушы Римді, не пұтқа табынушы Рим дәріптеген пұтқа табынушылық дінін білдіреді. Сонан соң «күнделіктінің» нышанынан кейін папалық келеді, өйткені ол шіркеу мен мемлекеттің папалыққа өз лас істерін атқару үшін әскер беретін заңсыз бірлігін айқындайды. Даниялдың «күнделікті» дегенді үшінші рет қолдануы — Адвентизмнің орталық тірегі болып табылатын жауапты туындататын сұрақ.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім; және басқа бір әулие сөйлеп тұрған сол белгілі әулиеге былай деді: «Күнделікті құрбандық туралы, ойрандататын күнә туралы аян қашанға дейін созылады, әрі киелі орын мен әскердің аяқ асты етілуіне қашанға дейін жол беріледі?» Даниял 8:13.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

Бұл аятта аян қанша уақытқа созылатыны туралы сұрақ қойылады; демек, мұнда уақыттың белгілі бір нүктесін емес, ұзақтықты білдіретін жауап сұралады. Сұрақ аянның қай күні орындалатыны туралы емес, аянның ұзақтығы қандай екені туралы. Аят: «Қашан?» деп сұрамайды, «Қанша уақыт?» деп сұрайды. Аян пұтқа табынушылықтың қаңыратып-жоятын күштері туралы, олар «күнделікті» деп бейнеленген, сондай-ақ жер патшаларымен зинақорлық жасағанда жүзеге асатын папалықтың күнәсі арқылы бейнеленген папизм туралы. Пұтқа табынушылық пен содан кейінгі папизмнің осы екі қаңыратып-жоятын күші киелі орынды және қауымды «жеті уақыт» бойы таптап-жаншуы тиіс еді.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

Бабылон заманында басталып, біздің дәуіріміздің 70-жылы пұтқа табынушы Римнің Иерусалимді қиратуына дейін жалғасқан тура мағынадағы киелі орынды таптау ісінің тарихтың басынан аяғына дейін пұтқа табынушы күштер арқылы жүзеге асырылғанын мойындау маңызды. Сондықтан тура мағынадағы киелі орынды және тура мағынадағы әскерді (Құдай халқын) таптаған — көпше түрдегі тура мағынадағы пұтқа табынушылық болды. Ал рухани Иерусалим мен рухани Исраилді таптаған — рухани Рим болды.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Ал ғибадатханадан тыс сыртқы ауланы тыс қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар киелі қаланы қырық екі ай табанға таптайтын болады. Мен Өзімнің екі куәгеріме күш беремін, сонда олар қаралы киім киіп, бір мың екі жүз алпыс күн бойы пайғамбарлық ететін болады. Аян 11:2, 3.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақия өз қызметінің толықтығын білместен, жердегі киелі орыннан көктегі киелі орынға өтетін дәуір алмасуын айқындаған байланыстырушы буын пайғамбар болды. Пауыл да тура сондай, тура мағынадағы Исраилден (әскерден) рухани Исраилге өтетін дәуір алмасуын айқындаған байланыстырушы буын пайғамбар болды. Қырық екі ай бойы тапталған Иерусалим — рухани Иерусалим еді.

> “The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

> «Мұнда аталған кезеңдер — “қырық екі ай” және “мың екі жүз алпыс күн” — бірдей, екеуі де Мәсіхтің қауымы Рим тарапынан езгі көретін уақытты білдіреді. Папалық үстемдіктің 1260 жылы б.з. 538 жылы басталып, сондықтан 1798 жылы аяқталуға тиіс еді. Сол кезде француз әскері Римге кіріп, папаны тұтқынға алды, әрі ол жер аударылуда қайтыс болды. Көп ұзамай одан кейін жаңа папа сайланғанымен, содан бері папалық иерархия бұрын иеленген билікті енді ешқашан жүргізе алған жоқ». Ұлы күрес, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

Пауыл айқыштың тарихында орын алған ауысу сәтінде «жоғарыдағы» рухани Иерусалим Құдай Өз есімін орнықтыру үшін таңдаған қалаға айналғанын, ал жердегі Иерусалимнің Киелі кітап пайғамбарлығының Иерусалимі болудан қалғанын көрсетті.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Өйткені бұл Ажар Арабиядағы Синай тауын білдіреді де, қазіргі Иерусалимге сәйкес келеді; ол өз балаларымен бірге құлдықта. Ал жоғарыдағы Иерусалим азат, ол — бәріміздің анамыз. Ғалаттықтарға 4:25, 26.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

Бұл ақиқатты дұрыс түсіну аса маңызды, ал Киелі кітап пайғамбарлығындағы нышан ретінде тура мағынадағы Иерусалимді жалған түрде қолдану — Рим папасының антихрист екендігі туралы ақиқатты әлсірету үшін иезуиттер жасаған алдаудың бір бөлігі. Сол жалған ілім діннен тайған протестантизмнің ішінде оларды қазіргі еврей ұлты Исраилге пайғамбарлықтың нышаны ретінде қате қарауға мүмкіндік беретін сенімді қалыптастырады. Тура мағынадағы Иерусалим айқыш дәуірінде Құдайдың Иерусалимі болудан қалды.

> “The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

> «Иерусалим қаласы енді қасиетті орын емес. Мәсіхті теріске шығарып, айқышқа шегелегені үшін оның үстінде Құдайдың қарғысы бар. Оның үстінде кінәнің қара дағы жатыр, әрі көктің тазартушы оттарымен тазарғанға дейін ол енді ешқашан қасиетті орын болмайды. Күнәның қарғысына ұшыраған осы жер әрбір күнә дағынан тазартылатын уақытта, Мәсіх тағы да Зәйтүн тауының үстіне тұрады. Оның аяқтары оған тиген кезде, ол қақ айрылып, Құдай қаласы үшін дайындалған ұлы жазыққа айналады». Review and Herald, July 30, 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

Сөзбе-сөз Иерусалим мен рухани Иерусалимнің арасындағы айырмашылықтың мәні дүниенің ақыры туралы Мәсіхтің пайғамбарлығын қарастырғанымызда ашып көрсетіледі. Даниял «күнделіктіні» төртінші рет он бірінші тарауда атап өтеді.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Оның жағында әскерлер тұрады; олар күш-қуаттың қасиетті орнын арамдайды, күн сайынғы құрбандықты тоқтатады және қаңыратып кетіретін жиіркенішті орнатады. Даниял 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

Бұл аят 538 жылы пұтқа табынушы Римнің папалықты жердің тағына отырғызудағы іс-әрекетін көрсетеді. «Қолдар» 496 жылы франктердің патшасы Хлодвигтен бастап папалықты қолдауға тұрған пұтқа табынушы Римнің әскери күшін білдіреді. Хлодвигтен кейін әртүрлі еуропалық патшалар папалықты орнықтыру үшін еңбек етті, бірақ бұл аят еуропалық патшалардың («қолдардың») папалық үшін істеген төрт ісін көрсетеді; бұлар Тирдің жезөкшесімен шіркеу мен мемлекеттің одағын құру арқылы шектен шыққаннан кейін орындалды.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

Олар папалықтың жағына шыққан соң, пұтқа табынушы да, папалық Римнің де күш-қуатының нышаны болған Рим қаласын «ластады», яғни күйретті. Аяттағы бұл ластау жылдар бойы қайта-қайта жүзеге асырылып отырды, өйткені Рим қаласы үздіксіз әскери шабуылдарға ұшыратылды. Сол еуропалық патшалар (әскерлер) сондай-ақ «күнделіктіні алып тастар еді». Бұл аятта «алып тастау» деп аударылған еврей сөзі сегізінші тараудағыдай «rum» емес. Бұл аятта «алып тастау» деп аударылған сөз — «sur», және ол жою, алып қою дегенді білдіреді. Еуропалық патшалардың әскерлері 508 жылы папалықтың көтерілуіне қарсы тұрған пұтқа табынушылық қарсылықты жойды. Содан кейін 538 жылы сол әскерлер папалықты жердің тағына отырғызды. Сосын дәл сол жылы Орлеан кеңесінде папалық жексенбілік заңды енгізді.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

Жексенбі ғибадат күні ретінде — Уайт ханым «пұт» сенбі деп атайтын күн, ал пұтқа табынушылық — «жексұрындық» сөзінің Киелі кітаптағы ең дәл анықтамасы. 538 жылы пұтқа табынушы Римнің қарулы күштері қаңыратып тастайтын жексұрындықты орнатты.

> “All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

> «Құдай батасын бермеген жалған сенбі күнін жоғары көтеріп, оған табынатындардың бәрі өздеріне Құдай берген қабілеттің бүкіл күшімен, бірақ оны теріс мақсатқа бұрмалап, шайтан мен оның періштелеріне жәрдем етеді. Олардың парасатын соқыр ететін өзге бір рухтың ықпалымен олар жексенбіні дәріптеу толығымен Католик шіркеуінің орнатуы екенін көре алмайды». Selected Messages, book 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

Пайғамбарлық пен тарих біз жаңа ғана отыз бірінші аятқа анықтаған қолдануды қуаттайды. Пайғамбарлық бұл қолдануды қуаттайды дегенде, біз осының басқа да пайғамбарлықтарда дәл сол деректерге қатысты айтылатынын, бірақ оларды әзірге талқылауға қоспайтынымызды меңзейміз. Даниялдың «күнделікті» деген тіркесті бесінші әрі соңғы рет қолдануы он екінші тарауда кездеседі.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Күн сайынғы құрбандық жойылып, қаңыратып тастайтын жиіркеніш орнатылған уақыттан бастап, бір мың екі жүз тоқсан күн болады. Күтіп, бір мың үш жүз отыз бес күнге жеткен адам бақытты. Даниял 12:11, 12.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

Пайғамбарлық пен тарих 508 жылы папалықтың өрлеуіне қарсыласу, Даниял кітабының жетінші тарауында көрсетілгендей, үш географиялық кедергінің соңғысы — готтар — тамырымен жұлынғанда, негізінен аяқталғанын растайды.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Мен мүйіздерге назар салдым, міне, олардың арасынан тағы бір кішкентай мүйіз өсіп шықты; оның алдында бұрынғы мүйіздердің үшеуі түп-тамырымен жұлынды. Міне, осы мүйізде адам көзіндей көздер және зор сөздер сөйлейтін ауыз бар еді. Даниял 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

Алып тасталған үш мүйіз екі қасиетті тақтада бейнеленген, әрі сол үш географиялық бөгеттің үшіншісі 508 жылы Рим қаласынан қуылып шыққанда, папалық биліктің көтерілуіне қарсы тұрған қарсылық жойылды. Он бірінші аятта айтылған орнатылу 508 бен 538 жылдардың арасындағы отыз жылды білдіреді. Бұл Құдайдың ғибадатханасында күнә адамының орнығуын даярлау жүзеге асқан отыз жылды айқындайды.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

«Алынып тасталды» деп аударылған сөз сондай-ақ «sur» болып табылады, оның мағынасы — жою, алып тастау; ал 508 жылы папалықтың көтерілуіне қарсы тұрған қарсылық жойылды (алынып тасталды). Сол күннен бастап есептегенде, бір мың екі жүз тоқсан жыл сені 1798 жылға, яғни папалықтың өлімші жарасына алып келеді. Бір мың үш жүз отыз бес күн сені алғашқы түңілуге және дәл 1843 жылдың ең соңында кідіру уақытының басталуына алып келеді. Бұл аят 1843 жылға «жететіндерге» бата уәде етеді. «Жетеді» деген сөздің мағынасы — тию. 1844 жылдың алғашқы күні алғашқы түңілуді белгілейді, бірақ 1843 жылдың соңғы күні 1844 жылдың алғашқы сәтіне тиеді. Жылдың соңғы күні келесі жылдың алғашқы күніне тиеді. Сол күнмен байланысты бата тарих пен пайғамбарлық арқылы расталады.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

Келесі мақалада біз «күнделіктінің» іргелі ақиқат ретіндегі маңызын қарастыруды жалғастырамыз.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «1840–1844 жылдар аралығында берілген барлық хабарлар қазір де ықпалды түрде жариялануға тиіс, өйткені өз бағдарынан айрылған адамдар көп. Бұл хабарлар барлық шіркеулерге жетуге тиіс. »

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «Мәсіх былай деді: “Көздерің бақытты, өйткені олар көреді; құлақтарың бақытты, өйткені олар естиді. Сендерге шындығын айтамын: көптеген пайғамбарлар мен әділ адамдар сендердің көріп тұрғандарыңды көруді қалады, бірақ көрмеді; сендердің естіп тұрғандарыңды естуді қалады, бірақ естімеді” [Matthew 13:16, 17]. 1843 және 1844 жылдары көрінген нәрселерді көрген көздер бақытты».

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Хабар берілді. Замандардың белгілері орындалып жатқандықтан, бұл хабарды қайталап жариялауда еш кідіріс болмауы тиіс; қорытынды іс аяқталуы керек. Қысқа уақыт ішінде зор іс атқарылады. Құдайдың белгілеген уақытымен жуырда бір хабар беріліп, ол қатты айқайға ұласады. Сонда Даниял өз үлесіне тұрып, өз куәлігін береді». Manuscript Releases, 21-том, 437.

Back to Articles