Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

Рим Аянды Орнатады — Он бірінші нөмір

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

Пайғамбарлықтың үшқырлы қолданылуын түсіну: 2001 жылғы 11 қыркүйек және Лаодикиялық адвентизм үшін соңғы сыналу үдерісі

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

1840 жылдың 11 тамызы Миллер қабылдаған қағидаларды растағаны сияқты, 2001 жылдың 11 қыркүйегінен кейін де көруге даяр болғандар үшін Future for America қабылдаған пайғамбарлық ұстанымдардың кейінгі жаңбырдың шынайы киелі кітаптық әдіснамасы екені, Ишаяның жиырма сегізінші тарауында баяндалғандай, айқын көрінді. Қасиетті тарихта көрсетілгендей, реформалық желіні реформалық желінің үстіне қолдану 2001 жылдың 11 қыркүйегінің 1840 жылдың 11 тамызының қайталануы болғанын орнықтырды.

It was seen that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Аян кітабының оныншы тарауындағы құдіретті Періштенің 1840 жылы түскені көрінгендей, Ол 2001 жылғы Өзінің түсуін де бейнелеп көрсетті. Екі періште де Ислам туралы бір пайғамбарлықтың орындалуы ретінде түсті. Содан кейін бұл қозғалыс әдістеменің нәтижелілігіне ерлер мен әйелдер үн қатқан сайын өсе түсті. Лаодикеялық Жетінші күн адвентизмінің басшылығы 1989 жылы, ақырзаман кезінде, айналып өтілді, ал енді Ие үшінші періштенің қозғалысын Өзінің соңғы күндердегі жаршылары етіп таңдай бастағанда, сол шіркеу өзінің соңғы сыналу үдерісіне енді.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel was recognized as valid.

Соңғы күндер үшін берілген қағидалардың ішіндегі ең негізгі қағидалардың бірі — пайғамбарлықтың үш еселік қолданылуы еді. Әсіресе сол кезде үш қасіреттің үш еселік қолданылуы 2001 жылғы 11 қыркүйек оқиғасын соншалық айқын түрде қуаттады. Сол ақиқат адал түрде зерттелгенде, сол уақытта жүректері ақиқатты іздеп, Еремияның «ежелгі жолдарына» бастап барылып жатқан жандар пайғамбарлықтың орындалуын, сондай-ақ үшінші періштенің қозғалысы қабылдаған пайғамбарлықты түсіндіру қағидаларының негізділігін дұрыс деп таныды.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы бірінші қасіреттің тарихына қатысты пионерлердің дұрыс түсінігі Исламды бейнелейтіні көрінді. Сол тарихтың патшасы жалған пайғамбар Мұхаммед екені көрінді. Сол тарихта Ислам Рим империясына шабуыл жасайтын еді, әрі олардың соғысу тәсілі кенеттен және күтпеген жерден соққы беру ретінде айқын анықталды. Осы тұрғыдан алғанда, Исламның дәл сол соғысу тәсілі «assassin» сөзінің этимологиялық түбірлерін қалыптастырғаны түсінілді. Сол тарихта Ислам Римнің әскерлеріне зақым келтіретін еді, ал бұл кезең жүз елу жылдық уақыт пайғамбарлығының аясында аяқталды. Бұл уақыт пайғамбарлығы 1449 жылғы 27 шілдеде аяқталған кезде, екінші қасіреттің уақыт пайғамбарлығы мен тарихы басталды.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Бұл 1840 жылғы 11 тамызда аяқталған үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күнге созылған уақыттық пайғамбарлықтың тағы бір кезеңінің басталуы болды. Сол тарихта исламның пайғамбарлық ісін бейнелеген билеуші — алғашқы қасірет тарихында Мұхаммед арқылы алдын ала бейнеленген Осман еді. Тоғызыншы тарауда екінші қасірет тарихында исламның Римнің әскерлерін өлтіретіні айтылған. Олар әлі де соғыс жүргізудің сол тәсілін, яғни кенеттен әрі күтпеген жерден шабуыл жасауды, қолданатын еді, бірақ сол тарихта оқ-дәрі алғаш рет ойлап табылып, қолданылды; сондықтан екінші қасірет қастандық жасаушының тұтқиыл шабуылы арқылы бейнеленген соғыс жүргізу тәсілін білдірді, әрі оған жарылғыш заттар да кірді.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

2001 жылғы 11 қыркүйекте Исламның үшінші қасіреті кенеттен Рухани Римнің әскерлерін жарылғыштармен соқты. Сол оқиға пайғамбарлық ақиқаттың бірнеше желісінің басталуын белгіледі, бірақ оның іргесі бірінші және екінші қасіреттің алдыңғы екі куәгерінің негізінде айқын қаланған еді. Бұл оқиға 1840 жылғы 11 тамыздағы миллериттік тарихтың қуаттандырылуы, яғни екінші қасіретке қатысты Ислам пайғамбарлығы орындалып, Аян кітабының оныншы тарауындағы періште түскен кездегідей, үшінші қасіретке қатысты Ислам пайғамбарлығы келгенде, бұл сол күні Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің түсуін белгілеғанын анық көрсетті.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Енді мен Нью-Йорк теңіз тасқыны арқылы swept away болады деп айттым деген сөз қайдан шықты? Мен мұны ешқашан айтқан емеспін. Мен тек сол жерде қабат үстіне қабат болып бой көтеріп жатқан алып ғимараттарға қарап: ‘Жаратқан Ие жерді қатты сілкіндіру үшін көтерілген кезде қандай қорқынышты көріністер орын алар!’ — дедім. Сонда Аян 18:1–3-тегі сөздер орындалады. Аян кітабының он сегізінші тарауы тұтасымен жер бетіне келетін нәрсе туралы ескерту болып табылады. Бірақ Нью-Йоркке не келетініне қатысты маған арнайы нұр берілген жоқ; тек мынаны білемін: бір күні ондағы алып ғимараттар Құдай құдіретінің аударып-төңкеруі арқылы қиратылатын болады. Маған берілген нұрдан мен дүниеде жойқын қирау бар екенін білемін. Иеден бір сөз, Оның құдіретті күшінің бір ғана жанасуы — сонда бұл зәулім құрылыстар құлап түседі. Біз елестете алмайтындай үрейлі көріністер болады”. Review and Herald, July 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Сол кезде Future for America қозғалысы көруге ынталы болғандар тарапынан Миллериттер қозғалысының параллелі ретінде танылды. Үшінші қайғының Исламы сол уақыттан бастап хабардың негізгі құрамдас бөлігіне айналды. Рухтың жетелеуі Аян кітабындағы періште төмен түскен кезде кейінгі жаңбырдың келетінін анық үйретті.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Кейінгі жауын Құдай халқының үстіне төгілуге тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, әрі бүкіл жер оның салтанатымен нұрлануға тиіс». Review and Herald, April 21, 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Яһуда руының Арыстаны соңғы жаңбыр туралы неғұрлым кең түсінікті аша бастағанда, Ол Өз халқын соңғы жаңбырдың негізгі сілтеме тұсы болып табылатын Жоел кітабына алып барды. Сол кезде 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін бұл қозғалысқа қосылған әлгі адамдардың кейбірі Түн ортасындағы Айқайдың оянуына дейін Құдайдың жүзімін жоятын Жоелдегі жәндіктер Исламды бейнелейді деп шешті. Олар жәндіктердің Римді бейнелейтінін не көре алмады, не көргісі келмеді.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Үш қасіретке қатысты пайғамбарлықтың үш мәрте қолданылуын мойындаудан туған күшті жарық, жәндіктер Исламды бейнелейді деген олардың тұжырымына қасиеттелмеген логикалық тірек қосты. Әдеттегідей, жеке жорамалға жол берілген бойда, жалған алғышартты сақтау әрекетінде Жазбаларды бұрмалау орын алады. Өз көзқарастарын қорғау жолындағы еңбектерінде олар бейне мен оның шындықтағы орындалуы қағидасын түсінбейтіндерін көрсетті.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

Теологиялық және библиялық зерттеулерде «түр» және «антитүр» терминдері екі элементтің арасындағы бірінің екіншісін алдын ала бейнелейтін не соның нышанын көрсететін қатынасты сипаттау үшін қолданылады. Бұл ұғым көбіне «көлеңке» мен «мән» деген кеңірек санаттардың аясына жатады.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Тип — Ескі Өсиеттегі Жаңа Өсиеттегі соған сәйкес келетін оқиғаны, тұлғаны немесе мекемені алдын ала бейнелейтін не хабарлайтын оқиға, тұлға немесе мекеме. Ол символдық ізашар қызметін атқарады. Антитип — типтің орындалуы немесе іске асуы. Ол тип арқылы алдын ала бейнеленген шындықтың өзі. «Көлеңке» мен «болмыс» ұғымдары тип пен антитип арасындағы қатынасқа параллель келеді. «Көлеңке» (типті) білдіреді, ал «болмыс» (антитипті) білдіреді.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> Сондықтан ешкім сендерді асқа не сусынға, яки мейрам күніне, не жаңа айға, не сенбі күндеріне қатысты соттамасын; бұлар келер нәрселердің көлеңкесі ғана, ал шындық Мәсіхте. Қолостықтарға 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> Өйткені заңның өзінде болашақ игіліктердің нақ бейнесі емес, тек көлеңкесі ғана бар болғандықтан, олар жыл сайын үздіксіз ұсынып келген сол құрбандықтар арқылы оған келушілерді ешқашан кемелдікке жеткізе алмайды. Еврейлерге 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін Жоелге қатысты туған дау-дамайда, әрі папалық Римнің төрт жәндік арқылы бейнеленгенін дұрыс айқындау арқылы Лаодикеялық адвентизмнің біртіндеп күйреуі сызбаланғанын талқылауда, жәндіктер Исламды білдіреді деп уәж айтқандар үш қасіреттің үштік қолданылуына қасиеттелмеген түрде ерекше мән беріп қана қойған жоқ, сонымен бірге Римнің анти-түріне нұсқайтын түрлерге сүйеніп, сол түрлер шын мәнінде Исламды айқындайды деп мәлімдеді. Осылай істеу арқылы олар не түр мен анти-түр принципін шын мәнінде түсінбейтіндерін, не болмаса түпкі мақсатты ақтау үшін түрлерді бұрмалап көрсету орынды құрал деп есептейтіндерін көрсетті.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Рим төңірегіндегі қазіргі дауда Даниял кітабының он бірінші тарауының он төртінші аятындағы «қарақшыларды» Америка Құрама Штаттары деп санайтын қате көзқарасты ұстанатындардың пайғамбарлықтың үштік қолданылуын да, сондай-ақ тип пен антитип қағидасын да дұрыс түсінбейтініне тағы бір рет дәлел бар.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

«Қарақшылар» — Америка Құрама Штаттары деген көзқарасты ұстанатындар өз ұстанымын қорғауға тырысқанда, олар үш Римнің үштік қолданылуының бір қолданылуын пайдаланады, сөйтіп қазіргі Рим, яғни Римнің үшінші көрінісі — Америка Құрама Штаттары екенін дәлелдемек болады. Олардың әдейі жалған куәлік беріп отырмағанына, тек пайғамбарлықтың үштік қолданылу қағидаларын соқыр надандықпен ғана көрсетіп отырғанына сенім арта отырып, олар алғашқы екі Римге тән бір пайғамбарлық сипатты қолданады да, Рим тарихының бір сипаты қазіргі Римді айқындайды деп уәж айтады.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Пұтқа табынушы Рим — Римге қатысты пайғамбарлықтың үш орындалуының біріншісі. Даниялдың сегізінші тарауында пұтқа табынушы Рим — ер жынысты кіші мүйіз. Екінші тарауда пұтқа табынушы Рим — мемлекеттік саясат. Даниялдың жетінші тарауында пұтқа табынушы Рим он бөлікті патшалыққа бөлінеді.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Римнің екінші көрінісі — папалық Рим; ол сегізінші тарауда әйел текті кіші мүйіз, екінші тарауда шіркеулік билік, ал жетінші тарауда Құдайға тіл тигізетін сөздер айтатын әрі үш мүйізді жұлып тастайтын мүйіз болып табылады. Пұтқа табынушы Рим — біртұтас билік, ал папалық Рим — екі құрамды билік, өйткені ол папалық шіркеудің пұтқа табынушы Римнің бұрынғы саяси құрылымдарының мемлекеттік билігіне үстемдік етуін білдіреді. 1798 жылы папалық билік өлімші жарақатын алды, бірақ ол шіркеу болудан қалған жоқ; ол тек Киелі кітап пайғамбарлығындағы хайуан болудан қалды, өйткені бұрын өзі билеп-төстеген азаматтық билік одан алынып тасталды.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

Екінші Рим — папалық Рим, және ол өзінің күпірлікке толы жоспарларын жүзеге асыру үшін мемлекеттің билігін бақылау мүмкіндігіне ие болған кезде ғана Киелі кітап пайғамбарлығындағы күш (аң) ретінде әрекет етті. Бірінші Рим дара күш болды, екінші Рим қосарлы күш болды, ал үшінші Рим үштік күш болып табылады. Римнің осы үш көрінісі пайғамбарлықтың әрбір үштік қолданылуына тән сол бір принциптермен басқарылады. Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда үш қасірет, үш Бабыл, үш Рим және үш Ілияс бар. Тұрпат пен антитұрпат тұрғысынан алғанда, үштік қолданылулардың кез келгеніндегі алғашқы екі көрініс үшінші орындалудың көлеңкесін беретін тұрпаттар болып табылады; ал үшінші орындалу — пайғамбарлықтың үштік қолданылуының антитұрпаты мен мәні.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Римге қатысты алғашқы екі Римнің сипатты белгілері пұтқа табынушы Рим де, папалық Рим де өз билеушісіне Pontifex Maximus атағын бергенін айқындайды. Сондықтан қазіргі Римнің билеушісінің атағы Pontifex Maximus болар еді; мұндай атақ ешқашан Америка Құрама Штаттарының бірде-бір президентіне телінген емес. Алғашқы екі Рим өздерінің тиісті тарихи кезеңдеріндегі тақтағы билігін орнату үшін үш географиялық кедергіні жеңіп шығар еді. 1798 жылға дейін Америка Құрама Штаттарының үш географиялық кедергіні жеңіп шыққанына ешқандай дәлел жоқ.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

Алғашқы екі Римнің қашан үстем билік жүргізетініне қатысты белгілі бір уақыт кезеңі нақтыланып көрсетілген. Даниялдың он бірінші тарауының жиырма төртінші аятында пұтқа табынушы Римнің бір “уақыт,” яғни үш жүз алпыс жыл бойы билік жүргізетіні көрсетілген; ол шынында да б.з.д. 31 жылғы Акций шайқасынан бастап, б.з. 330 жылына дейін солай етті. Қайта-қайта папалық Рим үш мүйіз жойылғаннан кейін, 538 жылдан 1798 жылға дейін, бір мың екі жүз алпыс жыл бойы билік жүргізуші ретінде сипатталады. Ишаяның жиырма үшінші тарауында Америка Құрама Штаттары бір патшаның күндеріндей жетпіс нышандық жыл бойы патшалық етуші ретінде көрсетіледі, бірақ ол жетпіс нышандық жыл бойы билік жүргізуінің алдында ешқашан үш географиялық кедергіні жойған емес.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Қазіргі Рим Даниял кітабының он бірінші тарауының қырықыншыдан қырық екінші аяттарына дейінгі жерде оңтүстіктің патшасының, даңқты жердің және Мысырдың үш географиялық кедергісін жеңіп шығатын ретінде бейнеленген; ал осы үш кедергі жеңіліп, Римге бағындырылған кезде, олар айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың үштік одағын құрайды. Жохан бізге папалық аңның ажалды жарасының жазылатынын және содан кейін оның қырық екі рәміздік ай бойы билік жүргізетінін де хабарлайды.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Мен оның бастарының бірін өлімші болып жараланғандай көрдім; бірақ оның өлімші жарасы жазылып кетті. Бүкіл жер жүзі аңның соңынан қайран қалып ерді. Олар аңға билік берген айдаһарға табынды; әрі аңға да табынып: «Аңға кім тең? Онымен соғысуға кімнің шамасы жетеді?» — десті. Оған паң сөздер мен Құдайға тіл тигізулер айтатын ауыз берілді; және оған қырық екі ай бойы әрекет етуге билік берілді. Аян 13:3–5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Өлімші жарасы жазылғаннан кейін қырық екі рәміздік ай бойы билік жүргізетін айуан — Рим билігі.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> Аян 13-тегі пайғамбарлықта қозының мүйізіндей мүйіздері бар аңмен бейнеленген биліктің «жерді және онда тұратындарды» папалыққа табындыруға мәжбүр ететіні жария етіледі; мұнда папалық «барысқа ұқсас» аңмен бейнеленген.... Ескі дүниеде де, Жаңа дүниеде де, папалық Рим Шіркеуінің билігіне ғана негізделетін жексенбілік институтқа көрсетілген құрмет арқылы тағзымға ие болады». Ұлы күрес, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Пұтқа табынушы, алғашқы Рим, Даниял кітабының он бірінші тарауы, жиырма төртінші аятының орындалуы ретінде үш жүз алпыс жыл бойы ең жоғары билік жүргізді; әрі ол мұны Даниял кітабының сегізінші тарауы, тоғызыншы аятының орындалуы ретінде үш географиялық кедергіні жойғаннан кейін жүзеге асырды.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Папалық, яғни екінші Рим, Жазбаның бірнеше үзіндісінің орындалуы ретінде бір мың екі жүз алпыс жыл бойы жоғары билік жүргізді, және мұны Даниял кітабының жетінші тарауының сегізінші және жиырмасыншы аяттарының орындалуы ретінде үш географиялық кедергіні жойғаннан кейін жүзеге асырды.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Заманауи Рим Даниял кітабының он бірінші тарауының қырқыншы аятында оңтүстіктің патшасын жеңеді, содан кейін қырық бірінші аятта даңқты жерді жеңеді, ал қырық екінші аятта Мысырды жеңеді. Заманауи Рим — Даниялдың он бірінші тарауындағы солтүстіктің патшасы.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Пұтқа табынушы, алғашқы Рим, қудалаушы күш болды, ал папалық, екінші Рим, қудалаушы күш болды; сондықтан қазіргі Рим де қудалаушы күш болады.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Құрама Штаттар қазіргі Рим жүзеге асыратын үшінші қудалауға қатысатын болады, бірақ бұл Құрама Штаттарды папалық билік ретінде айқындамайды; бұл тек соңғы күндерде Құрама Штаттардың папалық билікпен қарым-қатынасының бір сипатын ғана көрсетеді.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Соңғы күндерде Құрама Штаттарды «сенің халқыңның тонаушылары» деп дәлелдеуді қалайтындар Құрама Штаттарды қате анықтау үшін үш Римнің үштік қолданылуын пайдаланады. Үштік қолданылу аясында олар қолданатын қате әдіс алғашқы екі Римге тән бір сипатты айқындап алып, пайғамбарлықтағы Римнің өзі емес, Римге тән бір пайғамбарлық сипат үшінші Рим болып табылады деп табандап тұруға негізделген.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

Олар Константиннің б.з. 321 жылғы алғашқы тарихи жексенбілік заңын, содан кейін папалық Римнің б.з. 538 жылғы жексенбілік заңын атап көрсетіп, осы арқылы Америка Құрама Штаттарында жуық арада шығатын жексенбілік заң Америка Құрама Штаттарын қазіргі заманғы Рим ретінде айқындайды деп мәлімдейді; сондай-ақ олар өздерінің қате қолданылуын Даниял айтқан «қаңыратып кетіретін жиіркеніштер» көрінген кезде қашу туралы Исаның ескертуін жексенбілік заңмен байланыстыру арқылы араластырады. Иса айтқан «қаңыратып кетіретін жиіркеніш» соңғы күндердегі екі жексенбілік заңға нұсқайды, бірақ мұндағы рәміздік мағына мүлде басқа: бұл — аңның таңбасынан аулақ болу туралы ескерту емес, қашу туралы ескерту. Олардың қате түсінігі соңғы күндерде болатын екі нақты жексенбілік заң бар екенін тіпті назарға да алмайды.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> Сондықтан, Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркеніштің қасиетті орында тұрғанын көрген кездеріңде (оқушы түсінсін), онда Яһудеядағы жұрт тауларға қашсын; үйдің төбесінде тұрған адам үйінен бір нәрсе алуға төмен түспесін; егістіктегі адам да киімін алуға қайтып оралмасын. Ал сол күндері жүкті әйелдерге және емізулі баласы барларға қасірет! Бірақ қашуларың қыста да, сенбі күні де болмауы үшін дұға етіңдер. Матай 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

«Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркеніш» — Иса Өз халқына берген белгі еді; сол белгі арқылы олар Иерусалимнің таяп келе жатқан күйреуінен, яғни пұтқа табынушы Рим б.з. 66 жылдан б.з. 70 жылға дейін қасиетті орынды және қаланы қоршап, кейін қиратып-жойған кезде, қашан қашу керектігін білді.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> «Иса тыңдап тұрған шәкірттеріне жолдан тайған Исраилдің басына түсетін соттарды, әсіресе Мәсіхті қабылдамай, айқышқа шегелегендері үшін өздеріне келетін қайтарымды кекті жария етті. Сол қорқынышты шегіне жетер сәттің алдында айқын белгілер болуға тиіс еді. Қалтыратар сағат кенеттен де, тез де келмек еді. Сонда Құтқарушы Өзінің ізбасарларына былай деп ескертті: “Сондықтан Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіруші жиіркеніштің киелі орында тұрғанын көрген кезде, (оқушы түсінсін,) онда Яһудеядағы адамдар тауларға қашсын”. Матай 24:15, 16; Лұқа 21:20, 21. Римдіктердің пұтқа табынушылық тулары қала қабырғаларынан тыс бірнеше стадийге созылған киелі жерде тігілген кезде, Мәсіхтің ізбасарлары қашу арқылы амандық табуға тиіс еді. Ескерту белгісі көрінгенде, құтылғысы келгендер еш кідірместен әрекет етуге тиіс еді....»

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> «Иерусалимнің қирауы кезінде бірде-бір мәсіхші опат болған жоқ. Мәсіх Өз шәкірттеріне алдын ала ескерту берген еді, әрі Оның сөздеріне сенгендердің бәрі уәде етілген белгіні күтіп, қадағалап отырды.... Олар кідірместен қауіпсіз жерге — Иорданның ар жағындағы Перея жеріндегі Пелла қаласына қашып кетті». Ұлы күрес, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in 2 Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

538 жыл таяған сайын, сол дәуірдің мәсіхшілері қауымның пұтқа табынушылық дінімен ымыраласу арқылы азғындағанын танып білді де, Мәсіхтің ескертуіне және елші Пауылдың 2 Салониқалықтарға арналған хаттың екінші тарауындағы куәлігі арқылы берілген нұрға сүйене отырып, он екі жүз алпыс жылдық пайғамбарлық шөлге қашты.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> «Бірақ Мәсіхтің келуінен бұрын пайғамбарлықта алдын ала айтылғандай, діни дүниеде маңызды өзгерістер болуы тиіс еді. Елші былай деп жариялады: “Ойларыңнан тез айырылып, абыржымаңдар, не рух арқылы, не сөз арқылы, не бізден келгендей хат арқылы, Мәсіхтің күні келіп қалды деп. Ешкім сендерді ешқандай жолмен алдамасын; өйткені әуелі сенімнен безу келмейінше, әрі күнә адамы, құритын ұл ашылмайынша, ол күн келмейді; ол Құдай деп аталатынның бәріне не табынуға лайық деп саналатынның бәріне қарсы шығып, өзін солардың бәрінен жоғары қояды; сөйтіп, Құдай ретінде Құдайдың ғибадатханасына отырып, өзін Құдаймын деп көрсетеді.”

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> «Пауылдың сөздері қате түсіндірілмеуге тиіс еді. Оның арнаулы аян арқылы салоникалықтарға Мәсіхтің дереу келетінін ескерткені үйретілмеуге тиіс еді. Мұндай ұстаным сенімде шатасу туғызар еді; өйткені түңілу көбінесе сенімсіздікке алып келеді. Сондықтан елші бауырластарға өзінен шыққандай мұндай хабарды қабылдамауды ескертті және Даниял пайғамбар соншалықты айқын сипаттаған папалық биліктің әлі де көтеріліп, Құдай халқының қарсысына соғыс ашатынын ерекше атап көрсетті. Бұл билік өзінің өлім әкелетін әрі күпірлік ісін атқарып болмайынша, қауымның өз Иесінің келуін күтуі бекер болар еді. «Мен сендермен бірге болған кезімде осыны сендерге айтқанымды естеріңе алмайсыңдар ма?» — деп сұрады Пауыл.»

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> «Шынайы шіркеуді басып-жаншуға тиіс болған сынақтар қорқынышты еді. Елші осыны жазып отырған кездің өзінде-ақ “заңсыздықтың құпиясы” әрекет ете бастаған болатын. Болашақта жүзеге асуға тиіс оқиғалар “Шайтанның әрекеті бойынша, барша күш-қуатпен, белгілермен және жалған ғажайыптармен, әрі құрып бара жатқандардың ішіндегі әділетсіздіктің барлық алдамшылығымен” болуға тиіс еді.»

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> «Әсіресе, “ақиқатқа деген сүйіспеншілікті” қабылдаудан бас тартатындар жөніндегі елшінің мәлімдемесі аса салтанатты. Ақиқат туралы хабарларды қасақана қабылдамайтындардың бәрі туралы ол былай деп жариялады: “Сондықтан Құдай оларға өтірікке сенсін деп, күшті адасуды жібереді; ақиқатқа сенбей, әділетсіздікті ұнатқандықтан, олардың бәрі сотталу үшін.” Құдай Өзінің рақымымен жіберетін ескертулерін адамдар жазасыз түрде теріске шығара алмайды. Осы ескертулерден теріс бұрылуда табандылық танытатындардан Құдай Өз Рухын алып қояды да, оларды өздері сүйетін алдаулардың билігіне қалдырады». «Елшілердің істері», 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Пұтқа табынушылық пен шіркеудің арасындағы ымыра — сол дәуірдегі мәсіхшілерді папалық Римнен бөлінуге жетелеген ескерту белгісі болды; алайда Исаның қашыңдар деген ескертуіне Пауыл қосқан нұр — Уильям Миллер Даниял кітабындағы «күнделіктінің» пұтқа табынушы Римді білдіретінін ұғынған сол үзіндінің өзі екенін атап өту керек. Пұтқа табынушы Римнің тежеп тұрып, содан кейін папалық Римнің таққа көтерілуі үшін шегініп кетуі арасындағы пайғамбарлық байланыс — міндетті түрде түсінілуге тиіс шындық еді, өйткені осы пайғамбарлық байланысты танымаудың салдары сол шындықты сүймегендердің үстіне күшті адасуды әкелетін еді. Уайт ханым осы тарихтың өзін былай баяндайды:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Сенімді болып қалғысы келгендер үшін діни қызметкерлік киімге жасырылып, шіркеуге енгізілген алдаулар мен жиіркенішті істерге қарсы берік тұру жанқиярлық күресті талап етті. Киелі кітап сенімнің өлшемі ретінде қабылданбады. Діни бостандық туралы ілім бидғат деп аталды, ал оны жақтаушылар жек көріліп, қудалауға ұшырады.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> «Ұзақ та қатал қақтығыстан кейін адал азшылық, егер сол діннен тайған шіркеу әлі де жалғандық пен пұтқа табынушылықтан арылудан бас тартса, онымен қандай да бір бірліктің бәрін тоқтатуға шешім қабылдады. Олар Құдай Сөзіне мойынсұнбақ болса, бөлінудің мүлде қажеттілік екенін көрді. Олар өз жандарына апатты қателіктерге төзе алмады, сондай-ақ балалары мен немерелерінің сеніміне қауіп төндіретін үлгі көрсете алмады. Бейбітшілік пен бірлікті қамтамасыз ету үшін олар Құдайға адалдықпен үйлесетін кез келген шегініске баруға әзір болды; бірақ олар тіпті бейбітшіліктің өзін де принципті құрбан ету бағасымен тым қымбатқа сатып алынған деп білді. Егер бірлікке тек шындық пен әділдікті ымыраға салу арқылы ғана қол жеткізуге болатын болса, онда айырмашылық болсын, тіпті соғыс та болсын». The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Соңғы күндердегі Америка Құрама Штаттары мен папалықтың арасындағы пайғамбарлық қарым-қатынас біздің заманымыздың 538 жылына дейінгі кезеңде Пауылдың пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим арасындағы байланысты айқындауы арқылы бейнеленіп те, ерекше атап көрсетіліп те қойылған. Римнің үш мәрте қолданылуында пұтқа табынушы Рим қашып құтылудың белгісі ретінде ойрандалу жиіркенішін айқындаған Исаның сөздерін орындады, сондай-ақ папалық Рим де Исаның сөздерін орындады. Уайт қарындас Мәсіхтің сөздерінің тағы бір орындалуын атап көрсетеді.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Қазір Құдай халқының өз сүйіспеншілігін осы дүниеге байлап қоюының немесе қазынасын дүниеде жинауының уақыты емес. Алғашқы шәкірттер сияқты, біз де қаңыраған және оңаша жерлерден пана іздеуге мәжбүр болатын уақыт алыс емес. Рим әскерлерінің Иерусалимді қоршауы Яһудеядағы мәсіхшілер үшін қашуға берілген белгі болғаны сияқты, папалық сенбіні мәжбүрлеп орындататын жарлық арқылы біздің ұлтымыздың билікті өз қолына алуы біз үшін де ескерту болады. Сол кезде үлкен қалаларды тастап шығатын, одан кейін таулардың арасындағы оқшау жерлердегі оңаша мекендерге көшу үшін, кіші қалалардан да кетуге дайындалатын уақыт келеді.» Testimonies, volume 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Мәсіх дәуіріндегі мәсіхшілер үшін бұл ескерту Иерусалимнен қашан қашу керектігін көрсетті. Бесінші және алтыншы ғасырларда мәсіхшілер үшін бұл ескерту оларды шөл далаға қашуға жетеледі.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> Сонда әйел Құдай дайындап қойған өз орнына, айдалаға қашып кетті; сол жерде оны бір мың екі жүз алпыс күн бойы асырасын деп еді.... Әйелге ұлы қыранның екі қанаты берілді, сонда ол жыланның алдынан айдалаға, өз орнына ұшып барсын деді; сол жерде ол бір уақыт, уақыттар және жарты уақыт бойы қоректендіріледі. Ал жылан әйелді ағын су алып кетсін деп, оның артынан аузынан өзендей су шашып жіберді. Бірақ жер әйелге көмектесті: жер аузын ашып, айдаһар аузынан шашып жіберген суды жұтып қойды. Сонда айдаһар әйелге қаһарланып, Құдайдың өсиеттерін сақтайтын әрі Иса Мәсіхтің куәлігіне ие оның ұрпағының қалғандарымен соғыс ашуға кетті. Аян 12:6, 15–17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

Иса әрдайым бір нәрсенің ақырын сол нәрсенің басталуымен бейнелеп көрсетеді, өйткені Ол — Альфа мен Омега. Папалық Римнің тарихындағы қаңыратып иесіз қалдыратын жиіркеніш туралы ескерту, папалық биліктің қасиетті орында тұрғаны танылған кезде танылды.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Бұл ескерту Матайда, Маркта және Лұқада жазылып қалған, әрі әрбір сілтемеде сөздердің аздаған айырмашылығы бар. Матай былай дейді: «Сондықтан пайғамбар Даниел арқылы айтылған қаңыратып тастайтын жиіркеніштің қасиетті орында тұрғанын көргенде», ал Марк былай дейді: «пайғамбар Даниел арқылы айтылған қаңыратып тастайтын жиіркеніштің тұруға тиісті емес жерде тұрғанын көргенде». Лұқа былай дейді: «Иерусалимнің әскерлермен қоршауға алынғанын көрген кезде, сонда оның қаңырауының жақын екенін біліңдер. Сонда Яһудеядағылар тауларға қашсын».

All three testimonies apply together. In a more specific application, Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Үш куәліктің бәрі де бірге қолданылады. Неғұрлым нақты қолданылуында, Лұқаның Иерусалимнің әскерлермен қоршауға алынуы туралы сілтемесі, б.з. 66 жылы пұтқа табынушы Рим Иерусалимді қоршауға ала бастағанда, Иерусалимде әлі де жүрген мәсіхшілердің дереу қашуға тиіс болғанын білдіретін ескертуді айқындайды. Матайдың «қасиетті орын» туралы сілтемесі, Пауылдың өзін «Құдаймын» деп көрсетіп, «Құдайдың ғибадатханасында отыратын» «күнә адамы» туралы айқындауымен сәйкес келеді; осылайша ол «қирау жексұрындығының» папалық орындалуын бейнелейді. Марк қирау жексұрындығының тұрмауға тиісті жерде тұрғанын көрсетеді, және бұл соңғы күндерде Адвентизмге берілген қашу туралы ескертумен сәйкес келеді. Ескертулердің екеуі де ескертуді оқыған әркім оны түсінуге тиіс деген бұйрықпен байланысты, әрі олардың бәрі де сол дәуірдегі мәсіхшілерге қашу керектігін білдіруге арналған бір белгіні сөз етеді.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

«Өз халқыңның қарақшылары» дегенді Америка Құрама Штаттары деп санайтындардың бұрмалап көрсеткен үштік қолданылуының жалған қолданбасы, «қаңыратып бос қалдыратын жиіркенішті нәрсе» Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заң кезінде орындалғанда, сол кезде күшіне енгізілетін жексенбілік заңның Америка Құрама Штаттарын Қазіргі Рим ретінде айқындайтынын көрсетеді, өйткені бұған дейін пұтқа табынушы Рим де, папалық Рим де жексенбілік заңды күшіне енгізген болатын.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Ол қате қолданудың мәселесі мынада: пұтқа табынушы Римнің жексенбілік заңы б.з. 321 жылы қабылданды, ал пұтқа табынушы Римнің “қаңыратып кетіретін жиіркеніштің” орындалуы б.з. 66 жылы, яғни б.з. 321 жылғы жексенбілік заңнан 255 жыл бұрын жүзеге асты. Сол сияқты, “күнәкар адамды” тудырған ымыраластық Пауылдың заманында-ақ болып жатқан еді; ол: “заңсыздықтың құпиясы қазірдің өзінде әрекет етіп тұр”,— деді, ал папалық жексенбілік заң одан төрт ғасырдан да кейін келді. Пайғамбарлықтың үштік қолданылуындағы алғашқы екі куәгер соңғы күндердегі үшінші орындалудың сипаттарын айқындайды. Соңғы күндердегі “қаңыратып кетіретін жиіркеніш” екі тарихи куәлікке және Мәсіх сөздерінің Киелі кітаптағы үш жазбасына сүйене отырып, жексенбілік заңның енгізілуін емес, қашуға берілген ескертуді білдіреді.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Келесі мақалада біз пайғамбарлықтың үштік қолданылуына қатысты орныққан қағидалар аясында бұл қолданудың неге қате екенін, сондай-ақ Мәсіх берген ескертудің мәнмәтінінде жексенбілік заңды айқындаудың неге пайғамбарлық тарихты бұрмалау болып табылатынын талдап көрсетеміз.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> «Пұтқа табынушылық пен христиандықтың арасындағы осы ымыра пайғамбарлықта Құдайға қарсы тұрып, өзін Құдайдан жоғары көтеретін деп алдын ала айтылған “күнә адамының” пайда болуына әкелді. Жалған діннің сол алып жүйесі — Шайтан құдіретінің жауһары, оның жерді өз еркіне сай билеу үшін таққа отыруға ұмтылысының ескерткіші». Ұлы күрес, 50.

Back to Articles