Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Даниял кітабы - Жиырма бірінші бөлім

In Measure

Өлшем бойынша

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Біз Ишая пайғамбар кітабының жиырма жетінші тарауын қарастырып жатырмыз, өйткені ол Ишаяның келесі тарауларының мәнмәтінін айқындайды. Сол кейінгі тараулар кейінгі жаңбырды Киелі кітапқа сай дұрыс әдіснама ретінде көрсетеді. Бұл әдіснама, танылып әрі қолданылғанда, қабылданған жағдайда соған сәйкес тәжірибе туғызатын пайғамбарлық хабарды ашады.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

2001 жылғы 11 қыркүйекте Құдайдың бұрынғы келісім халқы болған, яғни Жетінші күн адвентистері халқына арналып айтылуға тиісті әннің мәні мынау: олар Құдайдың халқы ретінде айналып өтіліп жатыр, өйткені олар Құдай Өз жүзімдігінен күткен жемістерді әкелмеді. Бұл ән Құдай еккен жүзімдікпен бейнеленген келісімдік қарым-қатынасқа, сондай-ақ олардың 1863 жылы сүріну тасының өзін қабылдамай тастағанына негізделуге тиіс еді. Олар 1856 жылы Лаодикияға айналды, және жеті жыл бойы, немесе «жеті уақыт», немесе екі мың бес жүз жиырма күн бойы, Құдай кіруге ұмтылды, бірақ 1863 жылы олар Оған есікті жауып тастады.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

2001 жылғы 11 қыркүйектен бері олар жексенбілік заң кезінде Оның аузынан толықтай түкіріліп тасталудың алдында буда-буда болып байланып жатыр. 2001 жылғы 11 қыркүйектен бері Адвентизмге айтылып, жырлануға тиіс хабар — Лаодикияға арналған хабар; бұл — жүзімдік туралы хабар, онда «көріп» және «татып» бағалы тасты қабылдаудан бас тартатындардың бәрін жаншып жіберетін сүріну тасы бар. Ишаяның осы үзіндісінде Лаодикиялықтарға берілген уәде мынау: осы соңғы ескертуді қабылдауды таңдаған кез келген адвентистің әлі де Мәсіхтің «күшінен ұстауға», сөйтіп Мәсіхпен «татуласуына» уақыты бар, өйткені Мәсіх әлі де олармен «татуласуға» даяр. Бірақ түн ортасындағы айқай кезінде, таяп қалған жексенбілік заңның дәл алдында, сол мүмкіндік мәңгілікке бітеді.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

2001 жылғы 11 қыркүйекте басталған уақыт кезеңінде Құдай «бұрын халық болмағандарды», «құрғақ жерден шыққан тамырды» «тамыр жаюға», «гүлденіп, бүр жаруға және жер жүзін жеміспен толтыруға» уәде етті. Ессейдің тамырының гүлденіп, бүр жаруына себеп болатын нәрсе — кейінгі жаңбыр, өйткені гүлденіп, бүр жарады деп белгіленген сол тамыр пайғамбарлық тұрғыдан жоғары көтерілетін тудың нышаны болуға тағдырланған, ал сол ту — Ессейдің тамыры.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> Сол күні халықтарға ту болатын Ессейдің тамыры пайда болады; оған басқа ұлттар ұмтылады, және оның тыныштығы даңқты болады. Ишая 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

Кешкі жаңбыр 2001 жылғы 11 қыркүйектен бастап Ессейдің тамырының гүлдеп, бүршік атуына себеп болды, ал жуықта келетін жексенбілік заң кезінде сол тамыр бүкіл жер бетін жеміспен толтырады. Ишая кітабының жиырма жетінші тарауындағы жексенбілік заң — бұл Даниял кітабының бірінші мен үшінші тарауларында да бейнеленген үдемелі тарих. Кешкі жаңбыр 2001 жылғы 11 қыркүйекте ұлттар қаһарланған кезде, үшінші Қасіреттің Исламының босатылып, содан кейін дереу тежелуімен, себелей бастады.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Мұнда айтылған “сол қасірет уақытының басталуы” індеттердің төгіле бастайтын уақытына қатысты емес, қайта олар төгілердің дәл алдындағы қысқа мерзімге қатысты, сол кезде Мәсіх киелі орында болады. Сол уақытта, құтқарылу ісі аяқталуға таяғанда, жер бетіне қасірет келе бастайды, ал халықтар қаһарланады, бірақ үшінші періштенің ісіне кедергі келтірмес үшін тежеліп тұрады. Дәл сол кезде “кейінгі жаңбыр”, яғни Иеміздің алдында болатын сергіту келеді, ол үшінші періштенің зор даусына күш беру және жеті соңғы індет төгілер кезеңде әулиелерді нық тұруға дайындау үшін беріледі». Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

Бұл үзіндіде Уайт ханым құтқарылудың әлі де ашық болып тұратын қысқа мерзім бар екенін айқындап түсіндіреді. Оның айтып отырған «қайғы-қасірет уақыты» сынақ мерзімі толық жабылған кезде басталатын ұлы қайғы-қасірет уақытынан бөлек. Адвентизмде ол Михаил орнынан тұрған кезде басталатын ұлы қайғы-қасірет уақытына қатысты орынды түрде «қайғы-қасіреттің шағын уақыты» деп аталады. «Қайғы-қасіреттің шағын уақыты» жақында шығатын жексенбілік заңнан басталатын ұлттық күйреу кезеңін білдіреді және сынақ мерзімі жабылғанға дейін жалғасады.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

2001 жылғы 11 қыркүйектен бастап Жексенбілік заңға дейінгі тарихта Адвентизмнің соңғы тазартылуы мен соты кейінгі жаңбырдың «себелеуі» кезінде жүзеге асатыны бейнеленген. Бұл — «жаңарту» деп те аталатын кейінгі жаңбыр «себелеу» ретінде басталып, бірақ Жексенбілік заң кезінде толық төгілуге дейін ілгерілейтін кезең. Үшінші Қасіреттің Исламы халықтарды қаһарландырған кезде басталатын сол кезеңде кейінгі жаңбыр жауа бастайды, әрі кейбіреулер кейінгі жаңбырды танып, оны қабылдайды, ал кейбіреулер кейінгі жаңбырды танымайды. Кейбіреулер бір нәрсенің болып жатқанын байқайды, бірақ оның не екенін түсінбейді де, оған қарсы бекінеді.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> «Көптеген адамдар бұрынғы жаңбырды едәуір дәрежеде қабылдай алмай қалды. Олар Құдай осылайша өздері үшін дайындап қойған игіліктердің бәріне ие болған жоқ. Олар бұл кемшілік кейінгі жаңбыр арқылы толтырылады деп күтеді. Ізгі рақымның ең мол abundanceі төгілген кезде, олар оны қабылдау үшін жүректерін ашпақ ниетте. Олар аса қорқынышты қателік жасап отыр. Құдай Өзінің нұры мен білімін беру арқылы адам жүрегінде бастаған ісі үздіксіз ілгерілеп отыруға тиіс. Әрбір адам өз қажеттілігін өзі ұғынуға тиіс. Жүрек әрбір арамдықтан босатылып, Рухтың қоныстануы үшін тазартылуға тиіс. Алғашқы шәкірттер Елуінші күн мейрамында Киелі Рухтың төгілуіне күнәні мойындап, одан бас тарту, ынталы дұға және өздерін Құдайға бағыштау арқылы дайындалды. Дәл сол жұмыс қазір де, тек әлдеқайда үлкен дәрежеде, атқарылуға тиіс. Сол кезде адамдық агентке тек игілікті сұрап, Иенің өзіне қатысты істі кемеліне жеткізуін күту ғана керек болды. Істі бастаған — Құдай, әрі Ол Өз ісін аяқтап, адамды Иса Мәсіхте толық етеді. Бірақ бұрынғы жаңбырмен бейнеленген рақымға немқұрайлылық болмауға тиіс. Өздеріндегі нұрға сай өмір сүріп жүргендер ғана бұдан да үлкен нұрды қабылдайды. Егер біз белсенді мәсіхшілік ізгіліктерді танытуда күн сайын алға басып отырмасақ, онда кейінгі жаңбырдағы Киелі Рухтың көріністерін тани алмаймыз. Ол біздің айналамыздағы жүректерге төгіліп жатқан болуы мүмкін, бірақ біз оны аңғармаймыз да, қабылдамаймыз да». Testimonies to Ministers, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

Қазір соңғы жаңбыр төгілуде; оны танып, сондықтан қабылдайтындар бар, сондай-ақ оны танымағандықтан қабылдамайтындар да бар. Соңғы жаңбыр қабылдануы үшін алдымен танылуы тиіс. Соңғы жаңбыр жай ғана тәжірибе емес; ол — хабардан туындайтын тәжірибе, бірақ ол хабарды орнату үшін дұрыс әдіснама қолданылғанда ғана қабылдауға болады. Соңғы жаңбыр туралы хабарды орнықтыратын әдіснаманы танып-білмейінше, Даниял мен Аян кітаптарында баяндалған патшалықтардың көтерілуі мен құлауы арқылы бейнеленген пайғамбарлық тәлімдерді түсіну іс жүзінде мүмкін емес.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Әлемге көтерілген рәмізді Ишая «Ессейдің түбірі» деп айқындайды, ал жиырма жетінші тарауда «Жақыптан тарағандар» «тамыр жаяды». «Ессейдің түбірі» болып табылатындар сол жерде сондай-ақ «Исраил» деп те айқындалады, әрі олар әуелі гүлдеп, бүршік жарады, содан кейін дүниені жеміспен толтырады. Табиғат заңдары пайғамбарлық заңдарына қайшы келмейді, өйткені табиғатты да, пайғамбарлықты да тудырған Заң Беруші біреу. Өсімдік жеміс бермес бұрын, әуелі тыныштық күйінен шығуға тиіс, мұны алдымен бүршіктердің, содан кейін гүлдердің пайда болуы дәлелдейді. «Ессейдің түбірі» болып табылатын рухани Исраил жаңбырдың біртіндеп күшейетін төгілуін қабылдайды. Ол «себелеуден» басталып, рәміз ұсынған жеміспен дүние толғанда толық төгілуге ұласады.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

Ишая пайғамбар кітабының жиырма жетінші тарауында жаңбырдың себелеуінің басталу нүктесі бүршіктердің «өсіп шығуымен» байланысты етіп көрсетілген. Олар алғаш рет «өсіп шыққанда», жаңбырдың «өлшеммен» төгілетіні айқындалады. «Өсіп шыққанда, өлшеммен». 2001 жылғы 11 қыркүйекте кеш жауынның себелеуі «өлшеммен» төгіле бастады, өйткені сол кезде бидай мен арамшөп, немесе даналар мен ақылсыздар әлі де аралас күйде еді.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> «Құдай Рухының бүкіл жерді Өзінің салтанатымен нұрландыратын ұлы төгілуі, Құдаймен бірге қызметтес болудың нені білдіретінін тәжірибе арқылы білетін, көзі ашылған халыққа ие болмайынша, келмейді. Біз Мәсіхтің қызметіне толық, барша жүректен бағышталған кезде, Құдай бұл шындықты Өз Рухының өлшеусіз төгілуі арқылы танытады; бірақ қауымның басым бөлігі Құдаймен бірге қызметтес болмай тұрған шақта, бұл болмайды. Өзімшілдік пен нәпсіқұмарлық соншалық айқын көрініп тұрған кезде, егер сөзбен айтылса, Қабылдың: “Мен бауырымның сақшысымын ба?” — деген жауабын білдіретін рух үстемдік етіп тұрған кезде, Құдай Өз Рухын төге алмайды. Егер осы уақытқа арналған ақиқат, егер барлық тараптан қоюлана түсіп, барша нәрсенің ақыры таяп қалғанына куәлік ететін белгілер, ақиқатты білеміз деп сенетіндердің ұйқыдағы жігер-қуатын оятуға жеткіліксіз болса, онда жарқырап тұрған нұрға сай қараңғылық осы жандарды басып қалады. Соңғы есеп күні келгенде, олар өздерінің немқұрайлылығына қатысты Құдайдың алдында келтіре алатын болмашы да ақтау болмайды. Неліктен олар Құдай сөзінің қасиетті ақиқатының нұрында өмір сүрмегенін, жүрмегенін және еңбек етпегенін, сөйтіп өздерінің мінез-құлқы, жанашырлығы және құлшынысы арқылы күнә қараңғылатқан әлемге Ізгі хабардың күші мен шындығына қарсы дау айту мүмкін еместігін ашып көрсетпегенін түсіндіретін ешбір себеп ұсына алмайды». Review and Herald, July 21, 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Ишая кітабының жиырма жетінші тарауы құрғақ жерден тамыр бүршік жарған сәттегі кешкі жаңбырдың төгіле бастауының тарихын, содан кейін жер жеміске толғанға дейінгі бүкіл кезеңді айқындайды. Бұл тарау: «Ол көктеп шыққанда, Сен онымен өлшем бойынша таласасың»,— деп көрсетеді. Кешкі жаңбыр «себелеу» ретінде өлшеніп жатқан кезде, Уайт қарындас кешкі жаңбыр «бізді айнала қоршаған жүректерге жауып жатуы мүмкін, бірақ біз оны ажырата да алмаймыз, қабылдай да алмаймыз»,— деп айтады.

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

Осылай ету арқылы ол жаңбырдың жаууын мойындайтындар мен мойындамайтындар араласқан шіркеуді айқындайды. Алдыңғы үзіндіде ол былай деп мәлімдеу арқылы, Құдай соңғы жаңбырды өлшеусіз төккен кезде, дана және ақылсыз қыздардың араласуы енді болмайтын уақыттың белгіленетінін көрсетеді: «Біз Мәсіхтің қызметіне толық, тұтас жүректі бағышталуға ие болған кезде, Құдай бұл жайтты Өз Рухын өлшеусіз төгу арқылы мойындайды; бірақ шіркеудің басым бөлігі Құдаймен бірге еңбек етушілер болмай тұрған шақта, бұл болмайды.»

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Шіркеудің үлкен бөлігі, яғни шіркеудің көпшілігі, Матай жиырма бесінші тарауда ақылсыз қыздар ретінде бейнеленген, өйткені Киелі жазба бойынша «көптеген» шақырылады, бірақ «аздары» таңдалады. Ақылдылар мен ақылсыздар түн ортасындағы дағдарыс кезінде, жуық арада келетін жексенбілік заңның алдында, Құдайдың қамқорлығымен бөлінеді. Бұл бөліну кейінірек жауатын жаңбырдағы Рухтың толық төгілуін қабылдай алатын және «бір күнде туған халыққа» айналатын бір қауымды қалыптастырады. Сонда Ессейдің түбірі ту ретінде көтеріліп, дүниені жеміске толтырады.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Ишаяның жиырма жетінші тарауы кейінгі жаңбыр 2001 жылғы 11 қыркүйекте «өлшеммен» төгіле бастағанда, «сен онымен даулаcасың» деп көрсетеді. «Өлшеммен, ол бүршік атқанда, сен онымен даулаcасың». 2001 жылғы 11 қыркүйек оқиғасы дүние мен қауымда бірден талас туғызды. Дәл бүгінгі күнге дейін — жиырма жылдан астам уақыт өткен соң да — сол оқиғаларды қандай да бір жаһанданушы астыртын әрекеттің түріне емес, исламның іс-әрекеті деп тануға қарсы уәждер әлі де бар. Кейінгі жаңбырдың себелеуінің келуімен байланысты талас 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталды, бірақ дүниеде жүріп жатқан таластар Құдайдың пайғамбарлық Сөзінде көрсетілген «талас» емес. Талас төменде келтірілетіндегідей алдын ала айтылған хабарлар туралы.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Бірде, Нью-Йорк қаласында болғанымда, түнгі уақытта маған көкке қарай қабат үстіне қабат көтеріліп жатқан ғимараттарды көру бұйырылды. Бұл ғимараттар отқа төзімді деп кепілдендірілген еді, әрі олар иелері мен салушыларын мадақтау үшін тұрғызылған болатын. Бұл ғимараттар барған сайын биіктеп көтеріле берді, әрі олардың құрылысына ең қымбат материалдар пайдаланылды. Бұл ғимараттардың иелері өздеріне: “Құдайды қалайша барынша дәріптей аламыз?” — деген сұрақты қойып жүрген жоқ еді. Жаратқан Ие олардың ойында болмады.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «Мен ойладым: “Әттең, осылайша өз қаражатын жұмсап жатқандар өз жолдарын Құдай қалай көрсе, солай көре алса ғой! Олар зәулім ғимараттарды үйіп-төгіп тұрғызуда, бірақ ғаламның Әміршісінің алдында олардың жоспарлауы мен ойлап табуы қандай ақымақтық! Олар Құдайды қалай ұлықтай алатынын жүрек пен ақылдың бар күш-қуатымен зерттеп жатқан жоқ. Олар осыны — адамның ең бірінші борышын — назардан шығарып алды”».

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Осы асқақ ғимараттар бой көтерген сайын, олардың иелері өз нәпсісін қанағаттандыруға және көршілерінің қызғанышын қоздыруға жұмсарлық ақшалары бар екеніне астамшыл тәкаппарлықпен қуанды. Осылайша олар салған қаржының көп бөлігі қанау арқылы, кедейлерді жаншып-жүдету арқылы табылған еді. Олар көкте әрбір іскерлік мәміленің есебі жүргізілетінін ұмытты; әрбір әділетсіз келісім, әрбір алаяқтық іс сонда жазылып қойылған. Уақыт келіп жатыр: сол кезде адамдар өздерінің алаяқтығы мен тәкаппар астамшылығында Жаратқан Ие өздеріне аттап өтуге жол бермейтін бір шекке жетеді, сонда олар Ехобаның сабыр-төзімінің де шегі бар екенін білетін болады.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> «Менің көз алдымнан кейіннен өткен көрініс өрт дабылы болды. Адамдар зәулім әрі, шамасы, отқа төзімді деп саналған ғимараттарға қарап: “Олар мүлде қауіпсіз”,— деді. Бірақ бұл ғимараттар шайырдан жасалғандай жалынға оранды. Өрт сөндіру машиналары қирауды тоқтату үшін ештеңе істей алмады. Өрт сөндірушілер машиналарды іске қоса алмады». Testimonies, volume 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Адвентистер шіркеуі 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін бірден осы тәрізді үзінділерді дүниеден жасыруға тырысты. Бұл қалайша Нью-Йорк қаласы және өрт сөндіру көліктері одан кейінгі өрттерді тоқтата алмаған аса зәулім ғимараттар туралы болмауы мүмкін? Адвентистер шіркеуі пайғамбар әйел жазды деп мойындайтын жазбалардан алынған мұндай үзінді дәл осындай орындалудан кейін қалайша жар салып жария етілмей қалуы мүмкін?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Киелі Рухтың соңғы жаңбырының себілуінің келуі, пайғамбарлық «айтыстың» басталуын белгілей отырып, сондай-ақ Адвентизмнің ақырғы бүлігін де айқындайды, өйткені дәл сол жерде олар өздері қалдыққа арналған пайғамбар әйел деп таныған жанның анық та қарапайым сөздерін толықтай теріске шығарады.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «Шайтан... жалғанды ұдайы тықпалап, адамдарды шындықтан тайдыруға тырысады. Шайтанның ең соңғы алдауы — Құдай Рухының куәлігін күшін жойғандай етіп көрсету болады. “Аян жоқ жерде халық азады” (Нақыл сөздер 29:18). Шайтан Құдайдың қалдық халқына берілген шынайы куәлікке деген сенімді шайқалту үшін, әртүрлі жолдармен және әртүрлі құралдар арқылы, асқан айлакерлікпен әрекет ететін болады.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «Куәліктерге қарсы шайтандық сипаттағы өшпенділік тұтанады. Шайтанның әрекеттері қауымдардың оларға деген сенімін шайқалтуға бағытталады, себебі егер Құдай Рухының ескертулері, әшкерелеулері мен кеңестері ескерілетін болса, Шайтан өз алдауларын енгізіп, жандарды өз адасуларымен матап-байлау үшін мұншалықты айқын жолға ие бола алмайды». Selected Messages, book 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Бидай мен арамшөптің екеуін де пайғамбарлық тұрғыдан буу 2001 жылғы 11 қыркүйекте Пайғамбарлық Рухына қарсы көтерілістен басталды; бұл 1863 жылы Киелі кітапқа қарсы басталған біртіндеп өрбіген бүліктің аяқталғанын білдірді.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> «Біз халық ретінде жер бетіндегі барлық өзге халықтардан бұрын ақиқатқа иеміз деп мойындаймыз. Ендеше біздің өміріміз бен мінез-құлқымыз сондай сеніммен үйлесімде болуы тиіс. Әділдер көктегі қамба үшін қымбат астықтай бау-бау болып буылып жиналатын, ал зұлымдар арамшөп секілді ұлы соңғы күннің отына жиналатын күн енді-ақ алдымызда тұр. Бірақ бидай мен арамшөп “орақ уақытына дейін бірге өседі”». Testimonies, 5-том, 100-бет.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Адвентизм мына үзіндіні қалайша елемей қоя алады: онда дәл осы ғимараттар қираған кезде Аян кітабының он сегізінші тарауы, біріншіден үшінші аяттарға дейін, орындалатыны тікелей айтылған?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Енді мен Нью-Йорктың алып толқынмен swept away етілетіні туралы жариялаған сөз келіп отыр ма? Мұны мен ешқашан айтқан емеспін. Мен тек сонда бой көтеріп жатқан алып ғимараттарға қарап, қабат үстіне қабат салынып жатқанын көргенімде: “Жаратқан Ие жерді қатты сілкіндіру үшін орнынан тұрған кезде, қандай сұмдық көріністер болады! Сонда Аян 18:1–3-тегі сөздер орындалады”,— дедім. Аян кітабының он сегізінші тарауының бәрі жер бетіне келетін нәрселер жөніндегі ескерту болып табылады. Бірақ Нью-Йоркқа не келетіндігіне қатысты маған арнайы нұр берілген жоқ; менің білетінім ғана — бір күні ондағы ұлы ғимараттар Құдай құдіретінің бұрып, төңкеріп жіберуі арқылы құлатылады. Маған берілген нұр бойынша, мен дүниеде жойылу бар екенін білемін. Жаратқан Иеден бір сөз, Оның құдіретті күшінің бір ғана жанасуы — сонда осы зәулім құрылыстар құлап түседі. Біз тіпті елестете алмайтын қорқынышты көріністер болады». Review and Herald, July 5, 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Біздің мұнда қарастырып отырған мәселеміз — бұл аяттардың 2001 жылғы 11 қыркүйекте орындалған-орындалмағаны емес, өйткені олар сөзсіз орындалды; қайта, біз қарастырмақ болып отырған мәселе — сол уақытта басталатын «пікірталас». Бұл пікірталас дұрыс не бұрыс методология туралы болды. Адвентистер шіркеуі Уильям Миллердің пайғамбарлықты түсіндірудің он төрт ережесін теріске шығаруды 1863 жылы бастады, және олар қазір сондай дәрежеге жетті: адвентист теологтар жазған, жолдан тайған протестантизм мен Рим-католицизм теологтары қайта-қайта мақұлдамайтын бірде-бір Киелі кітапты зерттеу кітабын сатып ала алмайсыз. 1863 жылдан 2001 жылға дейін, әрі бүгінге дейін де, бастапқыда Уильям Миллердің пайғамбарлықты түсіндіру ережелерімен бейнеленген методология Рим-католицизм мен жолдан тайған протестантизмнің методологиясы үшін ысырып тасталды. Аян кітабының он сегізінші тарауының бірден үшке дейінгі аяттары орындалған кезде басталған пайғамбарлық «пікірталас» шынайы не жалған методология туралы болды.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Біз Ишаяның жиырма жетінші тарауындағы «пікірталасты» келесі мақалада қарастыруды жалғастырамыз.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «Біз христиандықтың мәні неде екенін, ақиқаттың не екенін, өзіміз қабылдап алған сенімнің қандай екенін, Киелі кітап ережелерінің не екенін — бізге ең жоғары биліктен берілген ережелердің қандай екенін — өзіміз үшін білуге тиіспіз». The 1888 Materials, 403.

Back to Articles