Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Two

Даниял кітабы — Алпыс екінші бөлім

Unveiling the Jewels of William Miller’s Prophetic Vision: A Critical Examination of Adventism’s Departure from the ‘Great Light’ and the Call to Return to the True Foundations

Уильям Миллердің пайғамбарлық аянының асыл қазыналарын ашу: Адвентизмнің «ұлы нұрдан» ауытқуын сыни тұрғыдан талдау және шынайы негіздерге қайта оралуға шақыру

Author

Jeff Pippenger

Published

January 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

Уильям Миллердің түсіндегі асыл тастар Миллериттер тарихында жарқырағанынан он есе жарығырақ жарқырайтын болады. Миллериттердің өз тарихы барысында көбейтілген білім жөніндегі түсінігі дәл болды, бірақ толық емес еді. Олардың түсінігі неғұрлым дәл тарихи ортаға орналастырылғанда, ол әлдеқайда салмақтырақ салдарларды айқындайды, өйткені ол асыл тастармен бейнеленген пайғамбарлық ақиқаттарды кеңейтіп қана қоймай, соңғы күндердегі он қызға арналған сынақты да туындатады. Миллериттік түсінік екі ізашарлық кестеде (1843 және 1850) бейнеленген. Екі кесте де Хабаккук кітабының екінші тарауында пайғамбарлық етілген кестелердің орындалуы болды, ал бұл кестелердің Хабаккук пайғамбарлығынан орындалғаны, сондай-ақ дәл сол ақиқаттардың Адвентизмнің іргетастық ақиқаттары болғаны Пайғамбарлық Рухы арқылы осылай айқындалды.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

1844 жылғы 22 қазандағы ұлы күйзелістен кейін Миллериттер көктегі қасиетті орынды және қасиетті орынмен байланысты ақиқаттарды түсінуге жетектелген кезде, негіз қалаушы ақиқаттардың бірнешеуін түсіну даңқта артты. Бірақ 1856 жылы Адвентизмнің Лаодикеялық күйге өтуі және 1863 жылы «жеті уақытты» түпкілікті түрде қабылдамай тастауы оларды Лаодикеяның шөліне алып кірді. 1850-жылдардан бері Адвентизм арқылы ешқандай елеулі ақиқат алға шығарылған жоқ. Егер бұл тұжырымға күмәндансаңыз, онда оның неліктен қате екенін көрсетіңіз.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

Миллериттер Даниялдың екінші тарауын түсінуде дұрыс болды, бірақ олардың түсінігі шектеулі еді. Адвентизм ешқашан миллериттік түсініктен асып кеткен жоқ. Бүгін Даниялдың екінші тарауында бейнеленген сегіз патшалықтың бәрін де көруге болады, сондай-ақ Даниялдың Набуходоносордың түсінің құпиясын түсіну үшін дұға еткенінің рәміздік мағынасын да көруге болады. Сол құпия соңғы пайғамбарлық құпияны білдіреді (барлық пайғамбарлар соңғы күндерді айқындайды), ал соңғы пайғамбарлық құпия — Жохан «Иса Мәсіхтің Аян кітабы» деп атайтын нәрсе. Сол құпия «уақыт жақын» болғанда, сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында, ашылады, әрі қазір сол құпия көруді таңдағандар үшін ашылып жатыр.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

Даниял кітабындағы «күнделікті» туралы Миллериттік түсінік шабыт арқылы дұрыс деп танылды, бірақ 1901 жылға қарай Адвентизм сол іргетастық ақиқатты теріске шығару үдерісін бастады, ал 1930-жылдарға қарай Адвентизм қайтадан «күнделіктіні» Мәсіхтің киелі үйдегі қызметінің қандай да бір қыры деп есептейтін ескі протестанттық көзқарасқа оралды. Пайғамбарлық Рухы айтатынындай, сол шайтандық көзқарас «көктен қуылып шығарылған періштелерден» шыққан. Бүгінде «күнделікті» туралы дұрыс Миллериттік көзқарас тек пұтқа табынушылықтың нышаны ғана емес, ақиқатты сүймейтіндердің үстіне күшті адасуды түсіретін Адвентизм бүлігінің де нышаны ретінде көрінеді.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

Миллершілер екі мың үш жүз жылдың аяқталуы үшін дұрыс мерзімге жеткізілді, әрі Ұлы Түңілуден кейін бірден адвентизм сол пайғамбарлыққа қатысты арттырылған нұрды таныды; бірақ олар «жеті уақытты» 1856 жылдан 1863 жылға дейін, тіпті осы күнге дейін де теріске шығарғандықтан, өздері өздерінің басты тірегі әрі іргетасы деп атайтын ілімнен ешқандай ілгерілей түскен нұрды көрген жоқ. Бүгінде «жеті уақыттың» (көруге ынталы болғандар үшін) екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың әрбір уақыт кезеңімен тікелей байланысты екені көріне алады.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

Алғашқы қырық тоғыз жыл жердің әр жетінші жылы тынығатын, жеті рет қайталанатын кезеңді білдіреді. Төрт жүз тоқсан жыл ежелгі Исраил үшін тек сынақ мерзімін ғана білдірмейді, сонымен қатар жердің тынығуына жол беру туралы өсиетке қарсы жасалатын бүліктің қанша жылға созылатынын да көрсетеді, сөйтіп жердің тынығуына кедергі келтірілген жетпіс жылдың толық саны жиналатын болады (сол бүлік үшін тұтқындыққа түсу мерзімі де дәл сол). Мәсіх өсиетті бекіткен апта айқышқа дейінгі үш жарым жыл және айқыштан кейінгі үш жарым жыл болып құрылған. Сол аптада Мәсіх барлық адамды Өзіне жинап жатты, өйткені Ол: егер Мен жоғары көтерілсем, барлық адамды Өзіме жинаймын, — деген еді.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

> Енді осы дүниенің үкімі болып жатыр; енді осы дүниенің әміршісі қуылып тасталады. Ал Мен, егер жерден көтерілсем, барлық адамдарды Өзіме тартамын. Жохан 12:31, 32.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

Мәсіх Өзіне адамдарды жинап, келісімді бекіткен екі мың бес жүз жиырма күн Құдайдың Өзінің бүлікшіл халқын Өз келісімінің дауына байланысты екі мың бес жүз жиырма жыл бойы бытыратып жібергенін бейнелейді. Исраилдің солтүстік патшалығына қарсы орындалған «жеті уақыт» б.з.д. 723 жылы басталып, 1798 жылы аяқталған екі мың бес жүз жиырма жылдық бытырауды бейнеледі. 538 жыл бұл екі кезеңді бөліп, әрқайсысы бір мың екі жүз алпыс жылдан тұратын бірінен кейін бірі келетін екі кезеңді жасайды. Бірінші кезең киелі орын мен жасақтың пұтқа табынушылық тарапынан тапталуын, ал екіншісі папалық тарапынан жүзеге асырылған тапталуды бейнелейді.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

Б.з.д. 677 жылы басталып, 1844 жылы аяқталған оңтүстік патшалыққа қарсы жиырма бес жүз жиырма жылдық «жеті уақыт» 1844 жылғы 22 қазанда аяқталды. Бұл — келісімнің қарғысының нышаны, әрі Күнәні өтеу күні соғылуы тиіс болған мерейтой кернейінің үнімен қорытындыланды. 1844 жылғы 22 қазанда басталған бейнетиптік Күнәні өтеу күні белгілі бір уақыт кезеңін білдіреді. Ол — Тергеу сотының кезеңі, және сол уақыт кезеңі ішінде киелі жетілік айналымымен байланысты мерейтой кернейі соғылуға тиіс еді.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Бірақ жетінші періштенің дауысы шығатын күндерде, ол керней тарта бастағанда, Құдайдың құпиясы Оның өз құлдары — пайғамбарларына жариялағанындай аяқталуға тиіс. Аян 10:7.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

1844 жылғы 22 қазанда басталған жетінші Кернейдің үндеуі Леуіліктер кітабының жиырма бесінші тарауында баяндалған киелі жетілік айналымының Мерейтой Кернейін білдіреді. Миллериттер, түптің түбінде, екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың мерзімделуінде дұрыс болды, әрі Ұлы Түңілістен кейін көп ұзамай адвентизм оның мәнін бұрынғыдан да тереңірек түсіне бастады; алайда Миллердің екі мың үш жүз жылдық кезең жөніндегі «асыл тасы» бүгінде он есе жарығырақ жарқырап тұр. Екі мың үш жүз жылдық кезеңнің ішінде бейнеленген жеті кезеңнің әрбір пайғамбарлық сипатының Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларындағы екі мың бес жүз жиырма жылмен («жеті мезгіл») тікелей пайғамбарлық байланысы бар.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

Миллершілдер жолдан тайған протестантизм мен католицизмнің «өзіңнің халқыңның талаушылары», өздерін «көтерген» де «құлаған» деген сөздер Антиох Эпифанның нышаны деген пікірін теріске шығарды, және олар дұрыс болды. Олар Құдайдың пайғамбарлық сөзінде аянды орнықтырғандар ретінде бейнеленгені қандай да бір белгісіз әрі тарихи тұрғыдан елеусіз сириялық патша емес, дәл Рим екендігі туралы шындықты білді және қорғады.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

Бүгін Адвентист дінтанушылары «сенің халқыңның қарақшылары» дегеннің Антиох Эпифан екенін үйретеді. Бүгін Миллершілер тарихында назардан тыс қалып бара жатқан бұрынғы келісім халқының аянды түсінбегенін де, түсіне де алмағанын білдірген дәлел (бұл «сенің халқыңның қарақшылары» дегенді дұрыс түсінумен айқындалады) тағы да бір рет қайталануда — енді оны қайтадан назардан тыс қалып бара жатқан бұрынғы келісім халқының өзі қайталап отыр.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Аян жоқ жерде халық тозады; ал заңды сақтайтын адам бақытты. Нақыл сөздер 29:18.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

Миллершілер Леуіліктер жиырма алтыдағы екі мың бес жүз жиырма жылдық («жеті уақыт») кезеңнің Киелі кітаптағы ең ұзақ әрі соңғы уақыттық пайғамбарлық екенін дұрыс үйретті, бірақ Лаодикиялық Адвентизм 1863 жылы сол «інжуді» қабылдамай тастады; ал бүгін, (көруді қалайтындар үшін), Миллершілердің «жеті уақытты» Киелі кітаптағы ең ұзақ уақыттық пайғамбарлық ретінде анықтауда дұрыс болғаны ғана емес, сондай-ақ Құдайдың қаһары болып табылатын «қарғыс» Исраилдің солтүстік те, оңтүстік те патшалықтарына қарсы жүзеге асырылғаны да көрініп тұр.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

Бүгін Даниял кітабы сөз ететін (басқа пайғамбарлар да солай етеді) сол екі қаһардың тиісті қорытындылары қырық алты жылдық кезеңнің екі шеті — алғашқысы мен соңғысы — екені көрінеді; дәл осы кезде Мәсіх Миллериттік ғибадатхананы тұрғызды. Мұның бейнесі ретінде Мұсаның шөлдегі киелі шатырды тұрғызуға арналған нұсқауларды алу үшін тауда болған қырық алты күні; сондай-ақ парызшылдар Мәсіхпен Оның саудагерлер мен ақша айырбастаушылар «қиратып жіберген» ғибадатхананы тазарту арқылы оны «қайта тұрғызуы» туралы сөйлескенде сілтеме жасаған, Һиродтың ғибадатхананы қайта жөндеуге жұмсаған қырық алты жылы; әрі қырық алты хромосомамен жаратылған Оның адамдық ғибадатханасының қайта тірілуі де осыны бейнелейді. Бүгін Миллерит іргелі ақиқаттары бұрынғыдай-ақ дұрыс, бірақ енді олар он есе тереңірек.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

Бүгін, көруге ықыласты адамдар үшін, Мәсіх Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші аятында Өзін Палмони (Ғажайып Санаушы, немесе Құпиялардың Санаушысы) ретінде таныстырғанда, Ол екі мың үш жүз жылдық кезеңді бейнелейтін бір көрініс пен екі мың бес жүз жиырма жылды бейнелейтін өзге бір көріністің арасындағы байланысты көрсетіп тұрғаны аңғарылады. Осы екі пайғамбарлық кезеңнің арақатынасы танылған кезде, олардың папалық биліктің бір мың екі жүз алпыс жылымен тікелей байланысты екені көрінеді; ал бұл, өз кезегінде, Даниял 12-дегі бір мың екі жүз тоқсан жылмен, сондай-ақ сол аяттағы бір мың үш жүз отыз бес жылмен байланысты.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

Даниял кітабының сегізінші тарауындағы он үшінші және он төртінші аяттардың екі аянымен байланысты пайғамбарлық кезеңдердің бұдан да көп тікелей байланыстары бар, бірақ оларды тек көргісі келетіндер ғана таниды. Алайда бүгін, екі аян арқылы өзара тоғысатын барлық уақыт кезеңдерінің байланыстарынан тыс, Палмонидің есімінің аяны бар (Ғажайып Санаушы, немесе Құпиялардың Санаушысы). Миллериттер осы екі аятқа қатысты дұрыс болды, бірақ шектеулі болды, ал бүгін Адвентизм жай ғана толық әрі мүлде қараңғылықта.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

> Таңырқап, өздеріңнен өздерің абдыраңдар; айқайлаңдар, әрі жалбарыныңдар: олар шараптан емес, мас; күшті ішімдіктен емес, теңселіп жүр. Өйткені Жаратқан Ие сендердің үстілеріңе терең ұйқы рухын төкті, көздеріңді жұмды: пайғамбарларды да, билеушілеріңді де, көріпкелдерді де Ол жауып тастады. Сонда бәріңе берілген аян мөрленген кітаптың сөздеріндей болды; оны біреулер хат танитын адамға беріп: «Мынаны оқышы, өтінемін»,— дейді; ал ол: «Оқи алмаймын, өйткені оған мөр басылған»,— дейді. Ал кітап хат танымайтын адамға беріліп: «Мынаны оқышы, өтінемін»,— делінгенде, ол: «Мен хат танымаймын»,— дейді. Ишая 29:9–12.

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

Уайт ханым Уильям Миллерге Аян кітабы жөнінде «зор нұр» берілгенін айқындайды, алайда оның Аян кітабының он екінші, он үшінші, он жетінші және он сегізінші тарауларына қатысты түсінігі, қарапайым айтқанда, дұрыс болмады. Сол қате түсініктер екі қасиетті кестеде көрсетілмеген, бірақ Аян кітабының тоғызыншы тарауынан көрсетілген нәрсе — Исламның үш Қасірет арқылы бейнеленгенін білдіретін «асыл қазына».

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> «Уағыздаушылар да, халық та Аян кітабына жұмбақ әрі Қасиетті Жазбаның өзге бөліктеріне қарағанда маңызы төмен нәрсе ретінде қарап келді. Бірақ маған бұл кітаптың, шын мәнінде, соңғы күндері өмір сүруге тиіс болғандарға олардың шынайы жағдайы мен борышын айқындауда басшылық ету үшін ерекше игілігіне берілген аян екені көрсетілді. Құдай Уильям Миллердің ойын пайғамбарлықтарға бұрып, Аян кітабына қатысты оған зор нұр берді». Early Writings, 231.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

Систер Уайттың жазбаларындағы «ұлы жарық» деген тіркес өте көп мағлұмат береді. Миллер Аян кітабындағы қауымдарды, мөрлерді және кернейлерді түсінді, өйткені киелі періштелер осы тақырыптарда «оның санасын бағыттады». Миллерге берілген «ұлы жарық» екі қасиетті тақтада бейнеленді, ал «ұлы жарық» болған ілімдік ақиқаттар оның түсінде «асыл тастар» ретінде көрсетілді. Адвентизмге сол «ұлы жарық» берілді де, ол 1863 жылдан бастап оны жалған асыл тастармен жаба бастады. «Жарық» қағидаты мынада: «жарық» — Мәсіхтің адамды немесе халықты соттау үшін қолданатыны.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

«Жарық» халықты соттап қана қоймайды, сонымен бірге олар қарсы тұрмағанда иелене алар еді, бірақ қарсы тұрғандықтан иеленбеген «жарық» та оларды соттайды (көптеген мысалдардың біреуі ғана ретінде, 1856 жылғыдай). «Жарықпен» байланысты өзге бір қасиет мынау: қабылданбаған «жарық» соған сәйкес дәрежедегі қараңғылықты туғызады. Адвентизм Құдайдың Миллерге берген, Адвентизмнің негіздерін бейнелейтін «ұлы жарықты» қабылдамай, оны бүркемелеп тастады.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Беткі көріністің ар жағын көретін, барлық адамдардың жүректерін оқитын Құдай «үлкен нұр» алғандар туралы былай дейді: «Олар өздерінің моральдық және рухани жағдайына бола қайғырып, таңданбайды». Иә, олар өз жолдарын өздері таңдады, әрі олардың жаны өздерінің жиіркенішті істерінен ләззат табады. «Мен де олардың адасуларын таңдаймын, әрі қорқыныштарын бастарына түсіремін; өйткені Мен шақырғанда, ешкім жауап бермеді; Мен сөйлегенде, олар тыңдамады; қайта, олар Менің көз алдымда зұлымдық жасады және Мен ұнатпағанды таңдады». «Құдай оларға өтірікке сенулері үшін күшті адасуды жібереді», өйткені олар құтқарылулары үшін «ақиқатты сүюді қабылдамады», «қайта, әділетсіздіктен ләззат алды». Ишая 66:3, 4; 2 Салониқалықтарға 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Көктегі Ұстаз былай деп сұрады: “Сендер дұрыс іргетастың үстіне құрып жатырмыз және Құдай біздің істерімізді қабылдайды деген жалған сенімнен ақыл-ойды алдап әкететін одан да күшті қандай адасушылық болуы мүмкін, ал шын мәнінде сендер көп нәрсені дүниелік саясатқа сай істеп, Ехобаға қарсы күнә жасап жүрсіңдер? О, бұл — бір кезде «ақиқатты білген» адамдар құдайшылдықтың түрін оның рухы мен күшінің орнына қабылдағанда; өздерін баймыз, игілікке кенелдік, еш нәрсеге мұқтаж емеспіз деп ойлағанда, ал шын мәнінде бәріне мұқтаж болғанда — саналарды билеп алатын ұлы алдау, еліктіргіш адасу.”» Testimonies, volume 8, 249, 250.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

1856 жылы Адвентизм айналған Лаодикея бір кезде өздеріне «ұлы жарық» берілген, бірақ сонымен бірге Екінші Салониқалықтардағы «күшті адасуға» ұшырауға белгіленгендерді бейнелейді; сол уақытта олар қолдан жасалған теңгелер мен асыл тастарды енгізу арқылы өздері тұрғызған жалған іргетасты Құдай тағайындаған деп сенеді, ал шын мәнінде ол — құмның үстіне салынған іргетас. Адвентизм — «ұлы жарыққа, ұлы дәлелге ие болған шіркеу», бірақ ол — Иеміз «жіберген» «хабарды» тәрк еткен «шіркеу», содан бері «ең орынсыз тұжырымдарды, жалған жорамалдарды және жалған теорияларды» қабылдап келген.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> «Қасиеттелмеген қызметшілер өздерін Құдайға қарсы қойып жатыр. Олар бір деммен Мәсіхті де, осы дүниенің құдайын да мадақтайды. Өздерінше Мәсіхті қабылдайтындарын мәлімдей отырып, олар Бараббаны құшақ жая қабылдайды да, істерімен: “Мына Адам емес, Барабба”,— дейді. Осы жолдарды оқитындардың бәрі сақ болсын. Шайтан не істей алатыны туралы мақтанды. Ол Мәсіх Өз шіркеуінде болуы мүмкін деп мінажат еткен бірлікті бұзбақ ойда. Ол: “Мен шығып, алдай алатындарымды алдау үшін, сынап-міней беру, айыптау және бұрмалау үшін, өтірікші рух боламын”,— дейді. Алдаудың және жалған куәліктің ұлы “зор жарыққа”, зор дәлелдерге ие болған шіркеу тарапынан қабыл алынсын, сонда сол шіркеу Жаратқан Ие жіберген хабарды тәрк етіп, барынша қисынсыз тұжырымдарды, жалған жорамалдар мен жалған теорияларды қабылдайтын болады. Шайтан олардың ақымақтығына күледі, өйткені ол ақиқаттың не екенін біледі.»

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> «Көптеген адамдар мінберлерімізде қолдарында жалған пайғамбарлықтың алауын ұстап тұратын болады; ол Шайтанның тозақтық алауынан тұтандырылған. Егер күмән мен сенімсіздік қадірленіп, жүректе сақталса, адал қызметшілер өздерін соншалықты көп білеміз деп ойлайтын халықтың арасынан аластатылады. “Егер сен білген болсаң,— деді Мәсіх,— ең болмағанда осы өз күніңде, өз тыныштығыңа қатысты нәрселерді! Бірақ қазір олар сенің көзіңнен жасырылды”.»

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> «Алайда Құдайдың іргетасы берік тұр. Жаратқан Ие Өзінікін біледі. Қасиеттелген қызметшінің аузында қулық болмауға тиіс. Ол күндей ашық, зұлымдықтың әрбір дағынан ада болуы керек. Қасиеттелген қызмет пен баспа осы теріс ұрпаққа ақиқаттың нұрын жарқырата түсіретін күш болады. Нұр, бауырластар, бізге көбірек нұр қажет. Сионда керней тартыңдар; қасиетті тауда дабыл қағыңдар. Жаратқан Ие Өз халқына не айтатынын есту үшін, Жаратқан Иенің жасағын қасиеттелген жүректермен жинаңдар; өйткені Ол тыңдауға құлақ асатындардың бәріне нұрды көбейтті. Олар қаруланып, жарақтанып, шайқасқа — Құдіреттіге қарсы Жаратқан Иенің көмегіне көтерілсін. Құдай Өзі Исраил үшін әрекет ететін болады. Әрбір жалған тіл үнсіз қалады. Қалыптасып жатқан алдамшы арамза жоспарларды періштелердің қолдары талқандайды. Шайтанның бекіністері ешқашан жеңіске жетпейді. Жеңіс үшінші періштенің хабарына еріп жүреді. Жаратқан Иенің жасағының Қолбасшысы Еріхонның қабырғаларын құлатқанындай, сол сияқты Жаратқан Иенің өсиеттерін сақтайтын халқы да жеңіске жетеді, әрі қарсы тұрған барлық күштер жеңіледі. Көктен жіберілген хабармен өздеріңе келген Құдай қызметшілеріне ешбір жан шағымданбасын. Енді бұдан былай олардан мін іздеп: “Олар тым үзілді-кесілді; олар тым қатты сөйлейді”,— демеңдер. Олар қатты сөйлеуі мүмкін; бірақ бұл қажет емес пе? Егер тыңдаушылар Оның даусына не Оның хабарына құлақ аспайтын болса, Құдай олардың құлағын шыңылдатады. Ол Құдай сөзіне қарсыласатындарды әшкерелейді.»

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> «Шайтан бізді халық ретінде әшкерелеп, айыптап, қателіктерімізді тастауға насихаттайтын ештеңе арамызға кірмеуі үшін мүмкін болғанның бәрін істеп қойды. Бірақ Құдайдың сандығын көтеретін бір халық бар. Арамыздан шығып кетіп, енді сандықты көтермейтіндер де болады. Алайда бұлар ақиқатқа бөгет болатын қабырғалар тұрғыза алмайды; өйткені ол ақырына дейін алға да, жоғары да жылжи береді. Бұрын Құдай адамдарды көтеріп шығарған, қазір де Оның әмірін орындауға дайын тұрған, қолайлы сәтті күтіп тұрған адамдары бар,—тек шынықпаған лаймен сыланған қабырғалар іспетті шектеулерден өтіп кететін адамдар. Құдай Өз Рухын адамдардың үстіне қондырғанда, олар еңбек етеді. Олар Жаратқан Иенің сөзін жариялайды; олар дауыстарын кернейдей көтереді. Ақиқат олардың қолында әлсіремейді де, өз құдіретінен де айырылмайды. Олар халыққа оның заңсыздықтарын, ал Жақып әулетіне оның күнәларын көрсетеді.» Testimonies to Ministers, 409–411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

«Күнделікті» деген шайтандық нышанды Мәсіхтің нышаны ретінде тану — «Мәсіхті де, осы дүниенің құдайын да бір деммен мадақтау» деген сөз. Өздерінше Мәсіхті қабылдаймыз деп мойындағанымен, олар Бараббаны құшақтайды да, өз істерімен: «Мұны емес, Бараббаны», — дейді. Миллердің түсінде «асыл тастар» ретінде бейнеленген, сондай-ақ екі қасиетті кестеде көрнекі түрде көрсетілген ақиқаттар — Миллерге берілген «ұлы нұр», әрі Адвентизм теріске шығарған сол нұр.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

Олар Мәсіхті шайтандық нышанмен мадақтап отырмыз деп мәлімдейді және өздерінің Құдайдың іргетасының үстінде тұрғандарын алға тартады, ал шын мәнінде ол — сол ақаулы ілімдік құрылымның үстіне орныққандардың бәріне күшті адасуды әкелетін жалған іргетас. Күн астында жаңа еш нәрсе жоқ, ал қазіргі Исраил көне Исраилдің пайғамбарлық іздерімен ғана жүріп келеді.

> “One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

> «Жанымды бір мәселе ауыртпай қоймайды: Құдайға деген сүйіспеншіліктің ұлы жетіспеушілігі, ол нұр мен ақиқатқа үздіксіз қарсыласу арқылы, сондай-ақ айғақ үстіне айғақ жиналып тұрғанына қарамастан, Құдай жіберген хабардың іс-әрекетіне қарсы ықпал етуге күш салған, белсенді қызметпен айналысқан адамдардың ықпалы арқылы жоғалды. Мен оларды яһуди халқына нұсқап, былай деп сұраймын: бауырластарымызды соқыр қарсылықтың сол жолымен, сынақ мерзімінің ең ақырына дейін, өтіп кетуге қоя береміз бе? Егер бір кездері қандай да бір халыққа үнсіз қалмайтын, күндіз-түні дауыстап, Құдай берген ескертулерді жариялайтын шынайы да адал сақшылар қажет болған болса, ол — жетінші күн адвентистері. Ұлы нұрға ие болған, игілікті мүмкіндіктерге бөленген, артықшылық тұрғысынан Капернаум сияқты көкке көтерілгендер, өздеріне берілген нұрдың ұлылығына сай келетін қараңғылыққа, оны пайдаға асырмағандықтары үшін, тасталып кете ме?»

> “I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

> «Бас конференцияға жиналатын бауырластарымызға Лаодикеялықтарға берілген хабарға құлақ асуды өтініп сұрағым келеді. Олардың соқырлық күйі неткен қорқынышты! Бұл мәселе назарларыңызға қайта-қайта ұсынылды, бірақ рухани жағдайларыңызға деген наразылықтарыңыз өзгеріс әкелетіндей терең де жан күйзелтерліктей ауыр болған жоқ. “Сен: Баймын, дәулетке кенелдім, еш нәрсеге мұқтаж емеспін, — дейсің; алайда өзіңнің сорлы, мүсәпір, кедей, соқыр әрі жалаңаш екеніңді білмейсің”. Өз-өзін алдаудың айыбы біздің шіркеулеріміздің үстінде тұр. Көпшіліктің діни өмірі — жалған.» Manuscript Releases, 16-том, 106, 107.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

«Қапарнақұм» Иса Өз қаласы ретінде таңдаған қала болды.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> «Қапарнаумда Иса өз сапарларының арасындағы аялдау кезеңдерінде тұрды, сондықтан ол “Оның өз қаласы” деп атала бастады». Ол Ғалилея теңізінің жағасында, әрі, тіпті оның өзінде болмаса да, Генисарет көркем жазығының шекарасына жақын жерде орналасқан еді». The Desire of Ages, 252.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

Мәсіх ежелде Иерусалимді таңдағанындай, Қапарнаумды да таңдады.

> And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

> Ал құлым Дәуіттің алдымда әрдайым шамы болуы үшін, Мен оған Иерусалимде — Өз атымды орнату үшін таңдаған қалада — оның ұлына бір руды беремін. Патшалықтар 3-жазба 11:36.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

Мәсіх 1844 жылы Адвентизмді Өзінің қаласы етіп таңдады, ал 1863 жылға қарай Адвентизм Лаодикеялық жайлылық пен дәулеттің нышаны болған «Иерихон» қаласын қайта тұрғызды. Ежелгі Исраилге қалай болса, қазіргі Исраилге де солай. Адвентизм өзін Құдайдың ерекше қаласының азаматтарымыз деп есептейді, бірақ олар азаматтықтың айғағын беретін «ұлы нұрды» теріске қақты. Ели, Хофни және Пинехас заманындағы Шило сияқты, Адвентизм де өздеріне қабылдауға мүмкіндік берілген «ұлы нұрға» қарай сотталатын болады.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> «Құдайдың баласымыз деп есептелетіндердің арасында қаншалық аз төзім көрсетілді, біздің сенімімізде емес адамдарға қарсы қаншама ащы сөздер айтылды, қаншама айыптау сөздері айтылды. Көптеген адамдар басқа шіркеулерге жататындарды ұлы күнәкарлар деп қарастырды, ал Жаратқан Ие оларға олай қарамайды. Басқа шіркеулердің мүшелеріне осылай қарайтындар Құдайдың құдіретті қолының астында өздерін кішірейтуге мұқтаж. Олар айыптайтындардың жарығы аз, мүмкіндіктері мен артықшылықтары да аз болған шығар. Егер олардың біздің шіркеулеріміздің көптеген мүшелері иеленген жарығы болғанда, олар әлдеқайда зор ілгерілеуге жетіп, өз сенімдерін дүниеге жақсырақ танытқан болар еді. Өз жарығымен мақтанып, соған қарамастан сол жарықпен жүрмейтіндер туралы Мәсіх былай дейді: “Бірақ Мен сендерге айтамын: сот күні сендерге қарағанда Тир мен Сидонға жеңілірек болады. Ал сен, Кәпірнаум [ұлы жарыққа ие болған жетінші күнгі адвентистер], көкке дейін көтерілгенсің [артықшылық тұрғысынан], тозаққа дейін құлатылатын боласың; өйткені сенде жасалған құдіретті істер Содомда жасалған болса, ол осы күнге дейін сақталып қалар еді. Бірақ Мен сендерге айтамын: сот күні сенен гөрі Содом жеріне жеңілірек болады”. Сол кезде Иса жауап беріп былай деді: “Әке, көк пен жердің Иесі, Саған алғыс айтамын, өйткені Сен осыны даналар мен парасаттылардан [өз бағалауынша] жасырып, сәбилерге аштың”».

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> “‘Ал енді, сендер осының бәрін істегендіктен, — дейді Жаратқан Ие, — Мен сендерге таң атпай-ақ қайта-қайта сөйлеп едім, бірақ сендер құлақ аспадыңдар; Мен сендерді шақырдым, бірақ сендер жауап бермедіңдер; сондықтан Мен Өз атыммен аталған, сендер сенім артқан осы үйге және сендерге де, әкелеріңе де берген осы орынға, Шилоға не істесем, соны істеймін. Сондай-ақ Ефремнің бүкіл ұрпағын, барлық бауырларыңды қалай Өз көз алдымнан аластасам, сендерді де солай аластаймын’.”

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> «Жаратқан Ие арамызда аса зор маңызы бар мекемелерді орнатты, және олар дүниелік мекемелер қалай басқарылса, солай емес, Құдайдың тәртібі бойынша басқарылуға тиіс. Олар Оның даңқына ғана көз тігіп басқарылуға тиіс, сонда қандай жолмен болса да құрып бара жатқан жандар құтқарылсын. Құдай халқына Рухтың куәліктері келді, алайда көпшілігі әшкерелеулерге, ескертулерге және кеңестерге құлақ аспады.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> «Енді мынаны тыңдаңдар, ей, ақылсыз әрі түсініксіз халық: көздері бар, бірақ көрмейді; құлақтары бар, бірақ естімейді. Менен қорықпайсыңдар ма? — дейді Жаратқан Ие. Теңіздің шегі болсын деп, одан аса алмасын деп, Мен құмды оған мәңгілік шекара етіп қойғанымда, Менің алдымда қалтырамайсыңдар ма? Оның толқындары туласа да, жеңе алмайды; шуласа да, одан аса алмайды. Ал бұл халықтың жүрегі қыңыр әрі бүлікшіл; олар теріс бұрылып, кетіп қалды. Олар өз жүректерінде де: “Енді өз мезгілінде ерте жаңбыр мен кеш жаңбыр беретін, орақтың белгіленген апталарын біз үшін сақтайтын Құдайымыз Жаратқан Иеден қорқайық”,— демейді. Сендердің заңсыздықтарың осы игіліктерді бұрып әкетті, ал күнәларың игі нәрселерді сендерден ұстап қалды.... Олар жетімнің ісін, оның дауын әділ қарамайды, сонда да өркендейді; мұқтаждың құқығын қорғамайды. Осылар үшін Мен жазаға тартпаймын ба? — дейді Жаратқан Ие. Осындай халықтан Менің жаным кек алмай ма?»

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «Жаратқан Ие: “Бұл халық үшін дұға етпе, олар үшін жалбарынып, мінажат даусыңды көтерме, Менің алдымда олар үшін шапағатшы болма; өйткені Мен сені тыңдамаймын”,— деп айтуға мәжбүр болмақ па? “Сондықтан нөсер жаңбыр тежеліп қалды, және кешкі жаңбыр болған жоқ.... Енді сен осы уақыттан бастап Маған: Әкем, Сен менің жастығымның Жетекшісісің, — деп жалбарынбайсың ба?”» Review and Herald, August 1, 1893.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

Келесі мақалада Уильям Миллерге Аян кітабы жөнінде берілген «ұлы нұрды» қарастыруымызды жалғастырамыз.

> “When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

> «Мәсіх дүниеге шынайы дінді үлгі ету және адамдардың жүректері мен іс-әрекеттерін билеуге тиіс қағидаларды асқақтату үшін келген кезде, соншалық зор нұр алғандардың бойында жалғандық соншалық терең тамыр жайған еді, олар енді нұрды ұқпайтын болды әрі дәстүрді ақиқат үшін тәрк етуге ешқандай ынталары болмады. Олар өз салттары мен ойдан шығарғандарын сақтап қалу үшін көктегі Ұстазды қабылдамай тастады, даңқ Иесін айқышқа шегеледі. Дәл сол рух бүгінде де дүниеде көрініс табуда. Адамдар өз дәстүрлері шайқалып, жаңа тәртіп орнап кетпесін деп, ақиқатты зерттеуге құлықсыз. Адамзатқа тән адасуға деген тұрақты бейімділік бар, әрі адамдар табиғатынан адами ойлар мен білімді тым жоғары көтеруге бейім, ал құдайлық және мәңгілік нәрсе танылмайды да, бағаланбайды». Counsels on Sabbath School Work, 47.

Back to Articles