Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

Даниял кітабы — Сексен төртінші

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

Лаодикиялық адвентизмнің төрт ұрпағын ашып көрсету: Киелі кітаптық параллелизм мен пайғамбарлық сынақ арқылы жасалған сапар

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

Ақиқат екі не үш куәгердің айғақтарымен бекітіледі, ал Езекиелдің сегізінші тарауындағы төрт жиренішті Лаодикеялық адвентизмнің төрт ұрпағы ретінде қолданудың бірнеше куәлігі бар. Алдыңғы мақалаларда Аян кітабының екінші және үшінші тарауларындағы жеті қауымның елшілер заманынан дүниенің ақырына дейінгі қазіргі Исраилдің тарихын ғана емес, сонымен бірге Мұса заманынан Мәсіхтің заманына дейінгі ежелгі Исраилдің тарихын да бейнелейтіні көрсетілген еді.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

Ефес қауымы ертедегі мәсіхшілік қауымды да, сондай-ақ Мұсадан Билер дәуіріне дейінгі ежелгі Исраилді де бейнеледі. Смирна қауымы шәкірттер заманынан бастап Рим императоры Константинге дейінгі қудалау кезеңін, сондай-ақ әркім өз көзіне дұрыс көрінгенін істеген Билер дәуірін де бейнеледі. Пергам қауымы Константиннен бастап 538 жылғы папалық билікке дейінгі ымыраласу кезеңін, сондай-ақ ежелгі Исраил Құдайды қабылдамай, патша таңдаған және өзін қоршаған пұтқа табынушы патшалықтармен үнемі ымыраға келген кезеңді де бейнеледі. Езабел арқылы бейнеленген төртінші қауым — Тиатира — 538 жылдан 1798 жылға дейінгі папалық үстемдік кезеңін, сондай-ақ ежелгі Исраилдің Бабылдағы жетпіс жылдық тұтқындығын да бейнеледі.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

Сол төрт қауым сондай-ақ Адвентизмнің төрт ұрпағын бейнелейді және Езекиелдегі төрт жиренішті төрт ұрпаққа қолданудың куәлігін береді. 1863 жылғы бүлік көне Исраилдің бірінші ұрпағымен, Һаронның алтын бұзау туралы бүлігі арқылы көрсетілгендей, бейнеленді. Бірінші ұрпаққа Ефес қауымына берілген өсиет те кіреді; онда Құдай халқының алғашқы сүйіспеншілігін тастап кеткені және тәубеге келіп, алғашқы сүйіспеншілігіне қайта оралуы қажет екені айқындалады. 1863 жылы алғашқы сүйіспеншілік, Уильям Миллердің асыл тастары арқылы (іргетастық ақиқаттар, әсіресе «жеті уақыт») бейнеленгендей, шетке ысырылды, және Құдай халқына қайта оралуға кеңес берілді.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> Дегенмен саған қарсы бір нәрсем бар: сен өзіңнің алғашқы сүйіспеншілігіңді тастап кеттің. Сондықтан қай жерден құлағаныңды есіңе ал да, тәубе ет, әрі алғашқы істеріңді істе; әйтпесе, егер тәубе етпесең, саған тез келіп, шамданыңды орнынан алып тастаймын. Аян 2:4, 5.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

Миллериттер Еремия «мысқылдаушылар жиналысы» деп атаған жолдан тайған протестантизммен күресті және аянның келуін шыдамдылықпен күтті, өйткені ол келген кезде жалған болмайтын еді. «Мысқылдаушылар жиналысы» Яһуда пайғамбарына, Еробоғамның жалған құлшылығына қарсы әшкерелеуді жариялаған сол пайғамбарға, өтірік айтқан кәрі пайғамбар арқылы бейнеленді.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> Мен сенің істеріңді, еңбегіңді және төзіміңді білемін; сондай-ақ жамандық істейтіндерге төзе алмайтыныңды; өздерін елшіміз деп атайтындарды сынап көріп, олай емес екендерін анықтап, оларды өтірікші деп тапқаныңды білемін. Сен көтеріп келдің, төзім көрсеттің, және Менің атым үшін еңбек еттің, әрі қажымадың. Аян 2:2, 3.

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

Смирнадағы екінші қауым ертедегі мәсіхшілік қауымдағы қудалау кезеңін бейнеледі; ол шынайы азап шегушілерден, сондай-ақ киелі себептерден төмен ниеттермен өз бастарына қудалау түсірген кейбіреулерден тұрды. Ол сондай-ақ ежелгі Исраилдегі әркім өз көзіне дұрыс көрінгенін істеген Билер дәуірін де бейнеледі. 1888 жылы басталған бүлікшіл ұрпақ Пайғамбарлық Рухына, уақыттың таңдалған хабаршыларына және Киелі Рухқа қарсы қудалау кезеңін айқындады. Ол Лаодикеялық адвентизмнің ежелгі адамдары өз көздеріне дұрыс көрінгенін істеуді таңдаған кезеңді енгізді; бұған Келлогг, Прескотт және Дэниэллс сияқты адамдар куә.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

Сол кездегі аз ғана адал қалдық өздерін яһудиміз деп мәлімдеген, бірақ олай болмаған бір топпен өлімге бастар рухани шайқаста болуға тиіс еді. Басшылық орындарын иеленгендеріне қарамастан, олар Шайтанның мәжілісханасына жататын, мұны Уайт қарындастың кейбіреулердің “көктен қуылып шығарылған періштелердің” басшылығымен жүргенін көрсеткен куәлігі айғақтайды. Олар өздерін дана санады, бірақ ақымақ еді. Сол уақыт кезеңінде даналарға ешқандай айып тағылған жоқ, қайта өлімге дейін адал болуға жігерлендіру берілді. 1915 жылы Уайт қарындас айтқан ең соңғы сөздер: “Мен Кімге сенгенімді білемін”,— деген еді, өйткені ол өлімге дейін адал болды.

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> Мен сенің істеріңді, қайғы-қасіретіңді және кедейлігіңді білемін, (бірақ сен байсың) әрі өздерін яһудилерміз деп айтып, олай емес, қайта шайтанның синагогасы болып табылатындардың Құдайға тіл тигізуін білемін. Сен тартатын нәрселердің ешқайсысынан қорықпа: міне, сыналуларың үшін шайтан араларыңнан кейбіреулеріңді түрмеге тастайды; және он күн бойы қайғы-қасірет көресіңдер: өлімге дейін адал бол, сонда Мен саған өмір тәжін беремін. Аян 2:9, 10.

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

Перғам шіркеуі император Константиннің заманында ақиқат пен адасудың, пұтқа табынушылық пен христиандықтың арасындағы ымыраны, сондай-ақ патшалар тарихы кезеңінде орын алған ежелгі Исраилдің ымыраға келуін бейнеледі. Ол ақиқат пен адасудың араласуын бейнеледі, ал мұндай араласу тек адасуды ғана тудыра алады. Бұл 1919 жылғы Киелі кітап конференциясы арқылы бейнеленді; сол жерде «Мәсіхтің ілімі» атты кітаптың жарық көруіне жол ашылып, сол арқылы жолдан тайған протестантизмнің жалған ізгі хабарына неғұрлым жақынырақ келетін адвентистік хабарды қалыптастыру көзделді. Ақиқатқа қатысты ұлы ымыралар адвентизмнің үшінші ұрпағында орын алды.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

Дәл сол ұрпақта, 1919 жылдан басталып, қауым Шіркеу Нұсқаулығын дүниеге әкелген ымыраға бара бастады. Дәл сол ұрпақта, 1919 жылдан басталып, қауым денсаулық сақтау мен дін салаларындағы мектептердің екеуінде де аккредиттеуді талап еткен ымыраға бара бастады. Дәл сол ұрпақта қазіргі католиктік негіздегі Киелі кітаптарға бетбұрыс басталды. Дәл сол тарихта басшылықтың ашық түрде мәсіхшілікке қарсы болған режимдермен қарым-қатынастар орнатуға дайын болуы орын алды.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

Бұл тәжірибе өз бастауын Азамат соғысы кезінде, Лаодикиялық басшылық Америка Құрама Штаттарының үкіметімен құқықтық қарым-қатынас орнатқан кезде алған еді; мұндағы мақсат — Америка тарихындағы ең қантөгісті соғысқа әскерге шақырылуға тиіс болған қауымдағы жас жігіттер үшін анағұрлым қолайлы нәтиже қамтамасыз ету болатын. Дәл осы нәрсе Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында да қайталанды: Бас конференцияның президенті А. Г. Даниеллс Германия үкіметімен байланысқа түсіп, Германияның жас жігіттерді әскер қатарына шақырып, оларды әскери қызмет етуге, қару алып жүруге және сенбі күнін елемеуге мәжбүрлеуіне өз мақұлдауын берді. Даниеллстің сол әрекеті бөлінуге алып келді, соның нәтижесінде осы күнге дейін өмір сүріп келе жатқан Жетінші күн адвентистері Реформа қозғалысының түрлі тармақтары пайда болды.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

Сол ымыраласу Гитлердің нацистік Германиясымен бірге жалғасты, одан кейін Кеңес Одағын құраған халықтармен де жалғасты, әрі бүгінгі күні де Қытай сияқты режимдерде сақталып отыр. Үшінші ұрпақтың мемлекет ісіне қатысты ымыраласуы Пергам шіркеуінде бейнеленген ежелгі Исраил патшалары мен Константиннің ымыраласуымен алдын ала типтелген еді. Сол кезең сондай-ақ Прескоттың «Мәсіхтің ілімі» еңбегінде көрсетілген жалған «бейбітшілік пен қауіпсіздік» Ізгі хабарымен оның шіркеулік басқару ісіндегі ымыраласуын да білдірді.

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> «Істеріңді де, қай жерде тұратыныңды да білемін: ол — Шайтанның тағы тұрған жер; сонда да сен Менің атымнан берік ұстап тұрсың және Менің сенімімнен бас тартпадың, тіпті араларыңда, Шайтан тұратын жерде, Менің адал куәгерім Антипас өлтірілген күндерде де. Бірақ саған қарсы азғана нәрсем бар: өйткені сенің араңда Балаққа Исраил ұлдарының алдына сүрінер тосқауыл қоюды, пұттарға арнап шалынған құрбандықтарды жеуді және азғындық жасауды үйреткен Балағамның ілімін ұстанатындар бар. Аян 2:13, 14.»

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

Азғындық Бас конференцияның өздерін нацистік Германия және Кеңес Одағы тәрізді халықтармен, бұзылған үкіметтермен қажетті жұмыс қатынастарын сақтап қалу деген сылтаумен, бір арнаға түсірген іс-әрекетін айқындайды; сонымен бірге, өздері одақтасқан түрлі режимдерден қудалау көрген сол халықтардағы адалдарға көз жұма қарады. Пұттарға құрбандыққа шалынған ас Лаодикеялық адвентизмнің университеттерінде сол кезде берік орныққан, дінде де, денсаулық саласында да, жолдан тайған әдіснамалардың нұсқауларына бағынуға келіскен, жолдан тайған протестантизм мен католицизмнің жалған әдіснамасын білдірді.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

Иса үшінші ұрпақтың ақырын оның басталуын қалай бейнелесе, дәл солай бейнеледі; өйткені Ол төртінші ұрпақтың келуін 1957 жылы жарық көрген *Questions on Doctrine* кітабының басылып шығуымен белгіледі. Бұл кітап ақиқат пен жолдан тайған протестантизм мен католицизмнің қате идеялары арасында бар құтқарылуға қатысты негізгі айырмашылықты толықтай теріске шығарды. Әрине, бұл кітапта бірнеше теріс ілім бар, бірақ, мәні жағынан, ол адамның Екінші Келуде ғажайып түрде өзгертілуінен бұрын Мәсіхте жеңісті өмір сүруі мүмкін емес деп үйретеді. Бұл кітап жиырма бес ежелгі ақсақалдың күнге тағзым етуі тиіс болған ұрпақтың басталуын белгіледі. Жақында келетін жексенбілік заң кезінде Лаодикиялық Адвентистер шіркеуінің жексенбілік құлшылықты қабылдауына мүмкіндік беретін саяси және діни элементтер келіп жеткен еді.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

Езекиелдегі төртінші жиіркеніш тоғызыншы тараудағы адал азшылық маңдайларына мөр алып жатқан сәтте, жоюшы періштелер өз істерін бастардың дәл алдында орын алады. Аян сегізінші тараудың бірінші аятында, алтыншы жылдың алтыншы айының бесінші күні басталады. Аян күнге табынушыларға үкім орындалудан бір күн бұрын басталады; бұл — папалық биліктің таңбасы, ал оның есімінің саны — «666».

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

Жүз қырық төрт мыңның мөрлену ісі 2001 жылғы 11 қыркүйекте Исламның үшінші қасіреті жүзеге асырған жердегі аңға жасалған шабуылмен басталды. Сол шабуыл халықтарды қаһарландырды және кейінгі жаңбырдың келгенін белгіледі. Бірақ кейінгі жаңбырды тек Адвентизмнің іргетастарына қайта жетектелетіндер ғана танып-білер еді; олар Исламның үш қасіреті іргетастық ақиқат екенін көрер еді. Сол мезетте Еремия “тыныштық” деп атайтын ескі соқпақтарға қайта жетектелгендер (яғни кейінгі жаңбырға) не үшінші қасіреттің кернейін тартатын сақшыларға айналар еді, не керней даусына құлақ асудан бас тартатындар болып, сол арқылы ескі соқпақтармен жүруден де бас тартар еді.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

Содан кейін олар 1863 жылғы әкелерінің бүлігінің күнәсі арқылы сыналды. Дәл сол мезетте Мәсіхтің әділдігі туралы, яғни «ақиқаттағы сенім арқылы ақталу» деген хабар келді. Бұл Жоунс пен Ваггонердің Лаодикеяға арналған хабары еді, әрі ол үшінші қасіреттің Исламының нышаны болып табылатын «төрт желден» келген, Езекиелдің өлі, кеуіп қалған сүйектерге айтқан хабары болатын (босанып шығуға ұмтылған «ашулы ат»). Содан кейін сол аз ғана адал жандар 1888 жылғы әкелерінің бүлігінің күнәсі арқылы сыналды; сол кезде Аянның он сегізінші тарауындағы құдіретті періште Нью-Йорк қаласының зәулім ғимараттары құлатылған тұста көктен төмен түсті, әрі Аян 18-тарау, 1-ден 3-ке дейінгі аяттар орындалды.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

Содан кейін олар кеш жаңбыр туралы хабардың айқындалуы арқылы сыналды. Кеш жаңбыр өткен дәуірлердегідей Құдай құдіретінің көрінісі ме еді, әлде Құдай құдіретінің көріністері тек өткен шақта ғана болды ма? Сол кезде аз ғана адалдар 1919 жылғы өз әкелерінің бүлігі арқылы сыналды. Сол аз ғана адалдардың осы үш сынақтан қалай өтетіні олардың маңдайларына Құдайдың мөрін алатын-алмайтынын, не Лаодикиялық Адвентизмнің жиырма бес ақсақалымен бірге күнге тағзым етіп тұрғандарын айқындайды.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

Лаодикиялық адвентизмнің төрт буынының барлық бүліктері 2001 жылғы 11 қыркүйектен өзіне сәйкес келетін бейнесін табады. Ишая «шығыс желінің күні» деп атаған сол күн жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақытының басталуын белгілейді, ал мөрлену уақыты — белгілі бір уақыт кезеңі. Кезеңнің соңы оның басталуымен бейнеленген, өйткені Иса әрдайым бір нәрсенің соңын сол нәрсенің басталуымен бейнелейді. Мөрлену үдерісінің соңғы қозғалыстарында кезеңнің басында бейнеленген сынақтар тағы да қайталанады.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

2001 жылғы 11 қыркүйекте Езекиелдегі төрт жиіркенішті істермен және Аян кітабының екінші және үшінші тарауларындағы алғашқы төрт шіркеумен бейнеленген Лаодикиялық адвентизмнің бүлікшілері өте алмай қалған сынақтар келіп жетті; бұл Жетінші күн адвентистеріміз деп мойындайтындар үшін не аңның таңбасына, не Құдайдың мөріне алып баратын сыналу үдерісінің басталуын белгіледі.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

Лаодикиялық адвентизмнің басшылығы өз өтіріктерінің арқанына шырмалып қалған, сондықтан Құдай құдіретінің бұрынғы реформаторлық қозғалыстарда, соның ішінде адвентизмді дүниеге әкелген реформалық қозғалыста көрініс тапқан құбылысының қайталануын олардың «тануы» іс жүзінде мүмкін емес. Ежелгі ақсақалдар Миллердің асыл тастары бейнелейтін ілімдерді жалған тиындармен және жалған асыл тастармен шашыратып, бүркемелеп тастады. King James Bible-дың қобдишасы ескірген тіл заманына ысырылып, оның орнына күнә адамының терминологиясымен берілген қазіргі тілдегі Киелі кітаптармен алмастырылды.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

Ежелгі адамдардың қайсыбірі кейінгі жаңбыр туралы хабардың бейбітшілік пен амандық туралы хабар емес болуы мүмкін екенін қарастыруға дайын болғанның өзінде, Құдай құдіретінің өткен киелі тарихтардағы көріністері нақ сол жүз қырық төрт мыңның мөрленуін айқындайтынын олардың тануы іс жүзінде мүмкін болмас еді. Олардың мұны тануынан да қиынрағы — жүз қырық төрт мыңның мөрленуін ең тікелей айқындайтын киелі тарихтардың дәл Маллахия кітабының үшінші тарауын орындайтын киелі тарихтар екендігін ұғыну; өйткені Маллахия кітабының үшінші тарауы Келісімнің Хабаршысының кенеттен келуіне жол дайындайтын хабаршының әрдайым болатынын орнықтырады. Сол хабаршы өз тарихында, егер ол оның қызметі арқылы келмесе, жаңбыр болмайтынын тайсалмай жариялаған Ілияс пайғамбар арқылы бейнеленді.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

Езекиелдің жетпіс ақсақалы өздерінің Иеміздің ғибадатханасы екендігі туралы уәжінің негізсіз екенін және оның шын мәнінде жүзімдіктің жемісіне лайықты жеміс беретіндерге берілгені сияқты, өздері сыртта қалып бара жатқан халықтың талабы екенін мойындауды күлкілі деп табар еді. Үшінші Қасіреттің хабары, жолды дайындайтын хабаршы, жүзімдік туралы жыр — бұлардың бәрі де өздері сенім артқан салт-дәстүрлер мен әдет-ғұрыптарға қарсы куәлік етеді және кейінгі жаңбырды тануға дерлік еңсерілмес бөгет болып табылады.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

Жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің қорытындысы үшінші Қасіреттегі Исламның рөлін «таныдық» деп мәлімдегендерге қатысты сол бір сынақтардың өзін айқын көрсетеді. Миллериттер қозғалысын бастаған «білімнің артуы» 1798 жылы «жеті уақыттың» соңында басталды. Жүз қырық төрт мыңның қозғалысын бастаған «білімнің артуы» 1989 жылы нышаналық «жеті уақыттың» (жүз жиырма алты жылдың) соңында басталды. Үдей түскен сол жүз жиырма алты жылдық опасыздық барысында Лаодикеялық Адвентизм өзінің төртінші әрі соңғы ұрпағына жетті.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

Ұлт не халық өздерінің сынақ мерзіміне берілген тостағанын үшінші және төртінші ұрпақта толтырады, ал сол уақыт енді келіп жетті. Хиддекел өзенімен бейнеленген Даниял кітабындағы «білімнің артуы» — бұл, сондай-ақ, сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында Иса Мәсіхтің Аян кітабының мөрі ашылған кезде артатын білім.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

Даниял кітабының соңғы үш тарауын келесі мақалада қарастырамыз.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> «Ұлы абыржу мен шатасушылық болатын күндер тез жақындап келеді. Періште киімін киген шайтан, мүмкін болса, тіпті таңдап алынғандардың өзін де алдайды. Құдайлар да көп, мырзалар да көп болады. Ілімнің әрбір желі соғып тұратын болады. “Өтірік аталатын ғылымға” ең жоғарғы құрмет көрсеткендер сол кезде жетекші болмайды. Ақылға, данышпандыққа не дарынға сенгендер сол кезде саптың басында тұрмайды. Олар нұрмен қатар жүрмеді. Өзін сенімсіз етіп көрсеткендерге сол кезде отар тапсырылмайды. Соңғы салтанатты істе ұлы адамдардың азы ғана қатысады. Олар өздеріне жеткілікті, Құдайдан тәуелсіз, сондықтан Ол оларды пайдалана алмайды. Жаратқан Иеде адал қызметшілер бар; олар сілкіну мен сыналу уақытында көзге айқын көрінеді. Қазір жасырын тұрған қымбат жандар бар, олар Бағалға тізе бүккен жоқ. Сендерге топтаса жарқырап төгілген нұр оларға түскен жоқ. Бірақ дөрекі әрі тартымсыз сыртқы көріністің астынан шынайы мәсіхшілік мінездің кіршіксіз жарқырауы ашылуы мүмкін. Күндіз біз көкке қараймыз, бірақ жұлдыздарды көрмейміз. Олар сол жерде, аспан кеңістігінде орнығып тұр, бірақ көз оларды ажырата алмайды. Түнде біз олардың шынайы жарқылын көреміз». Testimonies, 5-том, 80, 81.

Back to Articles