Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

Даниел кітабы — жетпіс төртінші сан

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

Пайғамбарлық жұмбақтың пердесін ашу: Езекиелдің жиіркенішті істері, соңғы күндердегі қауым және аңның таңбасы

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы төрт жиренішті іс Құдайдың соңғы күндердегі Лаодикея шіркеуінің басшылығын күнге тағзым етуге алып келеді, сөйтіп олар аңның таңбасын қабылдайды. Келесі тарау, яғни сол аянның өзі, Құдайдың соңғы күндердегі шіркеуінде Құдайдың мөрін қабылдайтындарды көрсетеді. Уайт ханым бізге Езекиел кітабының тоғызыншы тарауындағы мөр басу Аян кітабының жетінші тарауында бейнеленген мөр басумен бірдей екенін білдіреді. Құдай бір ұлтты үшінші және төртінші ұрпағында соттайды, ал Езекиелдегі төрт жиренішті іс 1863 жылы басталған бүліктің төрт ұрпағын айқындайды; сол кезде Лаодикея адвентизмі Құдай мен Оның халқы арасындағы келісімдік қатынастың нышаны ретінде берілген Хабаққұқтың екі кестесінің жалған баламасын енгізді, ежелгі Исраилдің бастауында Он өсиеттің екі кестесі қалай берілген болса, дәл солай.

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

Һаронның алтын бұзауы — жалған бейне, Құдай қызғаныштың шынайы бейнесін білдіретін екі тас тақтаны жасап жатқан сәтте-ақ көрінген бүліктің нышаны еді. Һаронның алтын бұзауы 1863 жылғы жалған кестенің бейнесі болды; ол басқа уақытқа қатысты пайғамбарлықтармен бірге Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытты» да хабардан алып тастаған еді. Осылайша, Лаодикеялық адвентизм өз тарихының ең басында-ақ қызғаныштың бейнесін орнатты; дәл сол сияқты Һарон да ежелгі Исраилдің бастапқы тарихында, ал Еробоғам Ефремнің солтүстік патшалығының бастапқы тарихында солай істеген еді.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» Миллерге түсінуге жетелеген уақыт туралы алғашқы пайғамбарлық болды, әрі ол 1863 жылғы бүлікте шетке ысырылған пайғамбарлық уақыттың алғашқы асыл тасы болды. 1863 жыл Миллердің түсіндегі асыл тастарды жауып-көмкерудің және жалған асыл тастар мен теңгелерді енгізудің басталуын белгіледі. «Жеті уақыт» — құрылысшылар қабылдамай тастаған бұрыштық іргетас еді. 1863 жылы «жеті уақыттың» бұрыштық іргетасын шетке ысырып тастағандар Миллершілер ғибадатханасының құрылысшылары болғандардың өздері еді, бірақ соңғы күндерде сол тас енді бұрыштың бас тасы болып тұр. Сол тас Мәңгілік Жартасқа меңзеді, сондай-ақ ол Жаратқан Ие жасаған күн арқылы да бейнеленді, өйткені ол жер үшін берілген сенбілік тыныштықтың нышаны еді. 1844 жылы Миллершіл адвентизм Еробоғамның жалған ғибадат жүйесін әшкерелеп, алғашқы түңілудің үстінен «қуанған» «мысқылдаушылар жиналысынан» бөлініп шықты.

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

Құрылысшыларға ешқашан «мысқылдаушылар жиналысына» қайта оралмау бұйырылды; дәл сол сияқты Яһудеялық пайғамбарға да 1844 жылға дейін өзін алып келген жолдан өзге жолмен Иерусалимге қайта оралу бұйырылған еді. Оны 1844 жылға дейін алып келген жол — оның өзі шыққан жол, яғни протестантизм болатын, ал сол тарихта протестантизм азғындалған протестантизмге айналған еді. Құрылысшыларға ешқашан «мысқылдаушылар жиналысына» қайта оралмау бұйырылды, сондай-ақ оларға олардың асын жемей, суларын ішпеу тапсырылды. Құрылысшылар 1840 жылы періштенің қолындағы кішкентай кітапты жеген еді, және сол ас олардың аузында тәтті болды.

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

Пайғамбарлықтағы жеу мен ішу Киелі кітапты зерттеуде қолданылатын әдіснаманы білдіреді. Миллериттерге Құдай Сөзін зерттеудің нақты бір жолы берілді, әрі сол ережелер Құдайдан безген протестантизм мен католицизмнің теологтары өздерінің бұрмаланған әдіснамасы арқылы шығарған хабардан мүлде өзге библиялық хабарды тудырды. Құрылысшылар, олар сондай-ақ Яһудеялық пайғамбар да болып табылады, Құдайдан безген протестантизмнің де, католицизмнің де әдіснамасына қайта оралып, одан жеп не ішпеуге тиіс еді. Алайда Яһудеялық пайғамбар дәл соны істеді; осылайша ол Лаодикеялық адвентизмнің де 1863 жылы дәл соны істейтінін айқындады, өйткені 1863 жылы олар Миллердің «жеті уақытқа» қатысты қолданылуын жоққа шығару үшін Құдайдан безген протестантизмнің теологиялық дәлелдерін пайдаланды, сөйтіп Һарон мен Еробоғамның қызғаныш мүсіндерін орнатты. Осылайша Лаодикеялық адвентизмнің бірінші ұрпағы басталды.

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

Яһудеядан шыққан пайғамбар Еробоғаммен қарым-қатынас жасағаннан кейін Яһудеяға қайтар жолына шықты, бірақ ол жеріне жете алмады. Бұл пайғамбар Лаодикиялық адвентизмді бейнелейді; шабыттың куәлігіне сәйкес, ол 1856 жылы Миллерит қозғалысының арасына енді. Уайт қарындас адвентизмді Лаодикия деп танудан ешқашан бас тартқан емес, әрі Лаодикияның бір кезде өзгеретініне Киелі жазбаларда ешқандай дәлел жоқ. Жекелеген адамдар өздерінің жеке лаодикиялық тәжірибесінен шығып кете алады, бірақ шіркеу ретінде Лаодикия Иеміздің аузынан түкіріліп тасталуға тиіс, өйткені Лаодикия «сотталған халық» дегенді білдіреді. Адвентизм бұл анықтаманы көктегі киелі орында сот кезеңі барысында өмір сүретін шіркеуді өзі бейнелейді деп мәлімдеу үшін қолданады. Өздерінің соқырлығында олар Лаодикия атауының мағынасындағы тергеу соты қырын мойындайды, бірақ өз атауларында айқын бейнеленген атқарушы сотты көре алмайды.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> Лаодикея қауымының періштесіне жаз: мынаны Әмин, адал әрі шынайы Куә, Құдай жаратылысының бастауы айтады: Сенің істеріңді білемін: сен не суық емессің, не ыстық емессің; суық болсаң да, ыстық болсаң да игі еді. Ендеше, сен жылыұсқын болғандықтан, әрі не суық, не ыстық болмағандықтан, сені аузымнан шығарып тастаймын. Өйткені сен: «Мен баймын, дәулетке кенелдім, еш нәрсеге мұқтаж емеспін»,— дейсің; бірақ өзіңнің бейшара, мүсәпір, кедей, соқыр әрі жалаңаш екеніңді білмейсің. Аян 3:14–17.

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

Яһудеялық пайғамбар өзін тамағын жеп, сусынын ішуге алдап көндірген жалған пайғамбармен бірге жерленеді. Екеуі де бір қабірге қойылады, ал Бетелдің өтірікші пайғамбары (жалған шіркеу) ол өлгенде оны бауыр деп атайды.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> Бетелде бір кәрі пайғамбар тұратын; оның ұлдары келіп, сол күні Бетелде Құдай адамы істеген барлық істерді оған айтып берді; оның патшаға айтқан сөздерін де әкелеріне түгел жеткізді. Сонда әкелері оларға: «Ол қай жолмен кетті?» — деді. Өйткені Яһудадан келген Құдай адамының қай жолмен кеткенін оның ұлдары көрген еді. Ол ұлдарына: «Маған есекті ерттеңдер», — деді. Олар оған есекті ерттеді, сонда ол соған мініп, Құдай адамының соңынан кетті де, оны бір еменнің түбінде отырған жерінен тапты; сонда оған: «Яһудадан келген Құдай адамы сенбісің?» — деді. Ол: «Менмін», — деді. Сонда ол оған: «Менімен бірге үйге жүріп, нан же», — деді. Ал ол: «Мен сенімен бірге қайтып бара алмаймын, саған еріп үйіңе де кірмеймін; бұл жерде сенімен бірге нан жемеймін де, су ішпеймін де. Өйткені маған Жаратқан Иенің сөзімен: “Онда нан жеме, су ішпе, әрі келген жолыңмен қайтып оралма”, — деп айтылған», — деді. Сонда ол оған: «Мен де сен секілді пайғамбармын; маған Жаратқан Иенің сөзімен бір періште: “Оны өзіңмен бірге үйіңе қайта апар, сонда ол нан жеп, су ішсін”, — деп айтты», — деді. Бірақ ол оған өтірік айтты. Сөйтіп Құдай адамы онымен бірге қайтып барып, оның үйінде нан жеді, су ішті. Олар дастарқан басында отырған кезде, Жаратқан Иенің сөзі оны қайта алып келген пайғамбарға келді. Сонда ол Яһудадан келген Құдай адамына дауыстап былай деді: «Жаратқан Ие мынаны айтады: Сен Жаратқан Иенің аузына мойынсұнбай, Құдайың Жаратқан Ие саған бұйырған өсиетті сақтамағаның үшін, қайта оралып, Жаратқан Ие саған: “Нан жеме, су ішпе”, — деп айтқан жерде нан жеп, су ішкенің үшін, сенің өлігің ата-бабаларыңның қабіріне жетпейді». Патшалықтар туралы 3-жазба 13:11–22.

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

1844 жылдың жазындағы екінші періштенің хабары протестанттық шіркеулердің құлағанын және католицизмнің қыздарына айналғанын айқындаудан тұрды. Миллериттік адвентизм ерлер мен әйелдерді сол конфессиялардан шығуға шақырды, өйткені олардың ішінде қалу рухани әрі мәңгілік өлімді білдіретін. Бетелдің жалған пайғамбары Еробоғамның Бетелде орнатқан діни жүйесін бейнелейді. Бұл аңға арнап мүсін тұрғызған жүйе еді, ал үлгі етілген аң — католицизмнің аңы. Протестанттар өздерін протестанттар деп атауды жалғастырды, бірақ сонымен бірге олар ғибадат күні ретінде күннің күнін сақтауды да жалғастырды, ал бұл — католицизм билігінің таңбасы.

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

Протестанттар өздерін протестантпыз деп мәлімдейді, алайда протестанттың жалғыз анықтамасы — Римге қарсы тұру; осылай еткенде, олардың ұстанымы Рим шіркеуінің бейнесіне айналады, өйткені ол да өзін христиандық мекеме деп жариялайды, бірақ мұндай мәлімдемеге Киелі кітаптық негізі жоқ. Оның талабы дәстүр мен әдет-ғұрыптың бос беделіне негізделген, ал бұл — протестантизм өзін протестантпыз деп мәлімдегенде сүйенетін сол бір жалған бедел. Лаодикеялықтар ретінде өздерін әлі де қауіпсіз келісімдік қатынаста тұрмыз деп сенуге Жетінші күн адвентистерін соқыр еткен де — осы бір логика. Ежелгі Исраил: «Жаратқан Иенің ғибадатханасы, Жаратқан Иенің ғибадатханасы — біз», — деп жариялаған кезде де айтылғаны — осы бір жалған бедел.

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> Яһуди халқы бұл ескертуді елемеді. Олар Құдайды ұмытты және Оның өкілдері ретіндегі өздерінің жоғары артықшылығын назардан шығарды. Өздеріне берілген игіліктер дүниеге игілік әкелмеді. Олардың барлық артықшылықтары өздерін дәріптеуге жұмсалды. Олар Құдайды Өздерінен талап еткен қызметтен айырды, сондай-ақ өздерінің жақын адамдарын діни басшылықтан және қасиетті үлгіден айырды. Топан суға дейінгі дүниенің тұрғындары сияқты, олар өздерінің зұлым жүректерінің әрбір ой-ниетін жүзеге асырды. Осылайша олар: «Жаратқан Иенің ғибадатханасы, Жаратқан Иенің ғибадатханасы, міне, осы» (Еремия 7:4), — деп айтып, сонымен бірге Құдайдың мінез-құлқын теріс көрсетіп, Оның есімін қорлап, Оның киелі үйін арамдап, қасиетті нәрселерді келемеж етіп көрсетті.

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> «Жаратқан Иенің жүзім бағына қараушы етіп қойылған диқаншылар өздеріне тапсырылған сенімге адал болмады. Діни қызметкерлер мен ұстаздар халықтың адал тәлімгерлері болмады. Олар халықтың алдында Құдайдың ізгілігі мен рақымын, сондай-ақ Оның Өзінің сүйіспеншілігі мен қызметіне деген құқығын ұдайы ұстап тұрмады. Бұл диқаншылар өз даңқын іздеді. Олар жүзім бағының жемістерін иемденіп алуды қалады. Олардың бар күш-жігері назар мен тағзымды өздеріне аударуға бағытталды». Christ’s Object Lessons, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

1863 жылы миллериттер қозғалысы аяқталды, бірақ ол 1856 жылы-ақ филадельфиялықтардың қозғалысы болудан қалған еді. Ілияс (Уильям Миллер) арқылы ұсынылған Мұсаның хабары («жеті уақыт») қабылданбай тасталды, әрі бұл теріске шығару Бетелдегі өтірікші пайғамбардың әдіснамасына негізделді. 1863 жыл 1798 жылы басталған алпыс бес жылдың соңы болды және Ишая пайғамбар кітабының жетінші тарауындағы пайғамбарлықтың аяқталуы болды.

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> Яһуда патшасы Ұзияхтың ұлы Жотамның ұлы Ахаздың күндерінде Сирия патшасы Резин мен Исраил патшасы Ремалияның ұлы Пеках Иерусалимге қарсы соғысуға аттанды, бірақ оны жеңе алмады. Дәуіттің әулетіне: «Сирия Ефреммен одақтасты»,— деп хабарланды. Сонда Ахаздың жүрегі де, халқының жүрегі де желден шайқалған орман ағаштарындай толқыды. Сонда Жаратқан Ие Ишаяға былай деді: «Сен және ұлың Шеар-Яшуб енді Ахазға қарсы шығыңдар, жоғарғы хауыздың су арнасының шетіне, кір ағартушының танабына баратын жолға бар. Оған былай де: Сақ бол да тыныштал; қорықпа, Резин мен Сирияның және Ремалия ұлының қаһарлы ашуынан, түтіні ғана шыққан осы екі шоқтың қалдығынан жүрегің жасымасын. Сирия, Ефрем және Ремалияның ұлы саған қарсы зұлым кеңес құрып: “Яһудаға қарсы аттанып, оны үрейге салайық, оны өзімізге жарып алып, оның ортасына Табеалдың ұлын патша етіп қояйық”,— дегендіктен, Құдіретті Жаратушы Ие былай дейді: Бұл жүзеге аспайды, бұл орындалмайды. Өйткені Сирияның басы — Дамаск, ал Дамаскінің басы — Резин; ал алпыс бес жылдың ішінде Ефрем күйреп, халық болудан қалады. Ефремнің басы — Самария, ал Самарияның басы — Ремалияның ұлы. Егер сендер сенбесеңдер, орнықпайсыңдар». Ишая 7:1–9.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

Сегізінші аяттағы алпыс бес жылдық пайғамбарлық сол алпыс бес жылдың «ішінде» он рудан тұратын солтүстік патшалықтың тұтқындыққа әкетілетінін көрсетеді. Бұл аян б.з.д. 742 жылы жазылып қалдырылды, ал он тоғыз жылдан кейін, б.з.д. 723 жылы, Ефрем бытыратылып, ассириялықтар тарапынан тұтқындыққа әкетілді. Б.з.д. 677 жылы, алпыс бес жылдың соңында, Манаса патша қолға түсіріліп, Бабылға айдалып әкетілді. Б.з.д. 742 жылғы бастапқы нүкте Израильдің солтүстік патшалығы мен оңтүстік патшалықтары арасындағы азаматтық соғысты белгілейді; дәл сол сияқты 1863 жыл да Америка Құрама Штаттарындағы Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы Азаматтық соғыстың нақ орта шенін білдіреді. Пайғамбарлық Ишая арқылы тура мағынадағы даңқты елде (Яһудада) жарияланды, ал 1863 жылғы пайғамбарлық рухани даңқты елде (Америка Құрама Штаттарында) орындалды.

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

Алпыс бес жылдық пайғамбарлықтың ішінде үш межелік кезең бар. Б.з.д. 742 жылғы азаматтық соғыстан кейін, он тоғыз жыл өткен соң, Б.з.д. 723 жылы солтүстік патшалық бытыратылды. Алпыс бес жылдың соңында оңтүстік патшалық бытыратылды. Бұл пайғамбарлық, оның басталуы мен аяқталуын қоса алғанда, Құдайдың солтүстік және оңтүстік патшалықтарға қарсы екі бірдей «қаһарын» бейнелейді; және сол екі қаһардың әрқайсысының басталу нүктесінің алдында он тоғыз жыл бар, содан кейін олардың жүзеге асуынан кейін тағы он тоғыз жыл жалғасады.

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

Бүкіл хиастикалық құрылым басы мен соңын белгілейтін солтүстік пен оңтүстіктің арасындағы азаматтық соғыс кезеңін айқындайды. Басталуы мен аяқталуының ортасында сол азаматтық соғыстың екі қарсыласы да құлдыққа айдалып кетті, әрі олардың өзара шашыраңқы құлдық жағдайынан бір халық болып қайта жиналатын алпыс бес жылы 1863 жылға келіп тіреледі; бұл — құлдарды азат еткен Азат ету жарияланымының күні. Нақтылы Яһудадағы азаматтық соғыс туралы пайғамбарлық рухани Яһудадағы азаматтық соғыспен аяқталады, өйткені Иса әрдайым бір нәрсенің соңын оның басымен бейнелейді, себебі Ол — Альфа мен Омега.

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

1863 жылдың тарихы б.з.д. 742 жылдың тарихымен бейнеленді; сол кезде Ишая пайғамбар өз ұлымен бірге Яһуданың зұлым патшасы Ахазға хабар жеткізді. Бұл үзіндіде б.з.д. 742 жыл Құдайдың киелі орнының қызметін тоқтатқан әрі өзінің бас діни қызметкеріне Құдайдың жердегі киелі орнының дәл ауласында Сирия ғибадатханасының үлгісін тұрғыздырған Яһуда патшасы Ахаздың куәлігі арқылы бейнеленеді.

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

Зұлым патша Ахаздың тарихында (Ишаяның пайғамбарлығы бойынша б.з.д. 742 жыл деп белгіленген), Иерусалимнің басшысы Құдайдың қауымына пұтқа табынушылықтың (католицизмнің) ғибадатын енгізді; бұл, дәл сол сияқты, Лаодикиялық Адвентизм Ілияс жеткізген Мұсаның хабарын тәрк ету үшін жолдан тайған протестантизмнің әдіснамасына қайта оралған еді. Б.з.д. 742 жылы Ишая Яһудадағы зұлым патшамен жоғарғы тоғанның су өткізгішінің шетінде, кір жуушының егістігінің жанында бетпе-бет кездесті, әрі сол кезде ол өз ұлын да ертіп барды. Оның ұлының есімі белгі еді, ал Яһудадан шыққан пайғамбар Жеробоғам патшамен бетпе-бет келгенде, оған да белгі берді.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> Міне, мен және Жаратқан Ие маған берген балалар Исраилде Сион тауында тұратын Әскерлер Иесінен келген белгі мен ғажайып үшінміз. Ишая 8:18.

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

Ишаяның ұлының «Шеар-Яшуб» деген есімі «қалдығы қайтып оралады» дегенді білдіреді. Қайтып оралатындар, яғни сол қалдықты құрайтындар, кідіру уақытында Иемізді күтетіндер.

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> Мен Жақыптың үйінен Өз жүзін жасырған Жаратқан Иені күтетін боламын, әрі Оған үміт артатын боламын. Міне, мен де, Жаратқан Ие маған берген балалар да — Сион тауында тұратын Әскерлер Иесінен Исраилге берілген белгілер мен ғажайыптармыз. Ишая 8:17, 18.

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

Ишая 742 ж. б.з.д. зұлым патша Ахазбен жүздескен кезде, ол «күткендерді» бейнелейді; өйткені барлық пайғамбарлар соңғы күндер туралы айтып тұр, ал соңғы күндерде «күтетіндер» — алғашқы түңілуді бастан кешкендер. Еремия Құдай өтірік айтты және жаңбырды тежеп қойды деп ойлады, ал Ишая Құдай «Жақып әулетінен Өз жүзін жасырды» деп ойлайды; бірақ Ишая күтуге де, Жаратқан Иені іздеуге де бел буады, бұл аянның кідіріс уақыты кезіндегі «даналарды» бейнелейді. Қайтып оралып, қымбаттыны жексұрыннан ажыратқандар, Құдайдың аузы болатындар, мөрленді; сондықтан олар аңның таңбасын қабылдайтындармен қарама-қарсы қойылады.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> Олардың арасындағы көпшілік сүрініп, құлап, быт-шыт болып сындырылар, тұзаққа түсіп, ұсталып қалар. Куәлікті түйіп байла, заңды Менің шәкірттерімнің арасында мөрле. Ал мен Жақып үйінен жүзін жасырған Жаратқан Иені күтемін, Оған үміт артамын. Міне, мен және Жаратқан Ие маған берген балаларым — Сион тауында тұратын Әскерлер Иесінен Исраил үшін белгі мен ғажайыппыз. Ал қашан сендерге: «Балгерлік рухтары барларға және сыбырлап, күбірлейтін сәуегейлерге жүгініңдер»,— десе, халық өз Құдайына жүгінуге тиіс емес пе? Тірілер үшін өлілерге ме? Заң мен куәлікке! Егер олар осы сөзге сай сөйлемесе, онда оларда нұр жоқ. Ишая 8:16–20.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «Бұл — Уайт әпкенің сөздері емес, қайта Иеміздің сөздері, әрі Оның хабаршысы оларды маған, мен сендерге жеткізуім үшін, берген. Құдай сендерді енді Оған қарсы бағытта әрекет етпеуге шақырады. Өздерін мәсіхшіміз деп атайтын адамдар туралы көп өсиет берілді, алайда олар Шайтанның сипаттарын танытып, рухында, сөзінде және іс-әрекетінде ақиқаттың ілгерілеуіне қарсы тұрып, сөзсіз Шайтан бастап бара жатқан жолмен жүріп келеді. Жүректерінің қасаңдығында олар өздеріне ешбір түрде тиесілі емес әрі өздері қолданбауға тиіс билікті иеленіп алды. Ұлы Ұстаз былай дейді: “Мен аударамын, аударамын, аударамын”. Батл-Крикте адамдар: “Иеміздің ғибадатханасы, Иеміздің ғибадатханасы — бізбіз”,— дейді, бірақ олар кәдімгі отты қолданып жүр. Олардың жүректері Құдайдың рақымымен жібітіліп, мойынсұндырылмаған». Manuscript Releases, 13-том, 222.

Back to Articles