Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

Даниял кітабы — Қырық жетінші саны

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

Алдамшы ілімдердің бетін ашу: Даниял 8-тарауын сыни талдау және Адвентистік теологияға төнген сын-қатерлер

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Даниял кітабының сегізінші тарауының тоғызыншыдан он екіншіге дейінгі аяттарында Римнің кіші мүйізі бейнеленген кезде, ол бұрмаланған рәміз ретінде көрсетіледі, өйткені бұл — трансвеститизмнің, еркек пен әйелдің арасында алма-кезек ауысатын көлденең киім киюдің рәмізі. Бұл Миллериттердің Рим екі кезеңмен бейнеленді деген түсінігімен үйлеседі: бірінші кезең — Римнің мемлекеттік билігі, ал екінші кезең — Римнің шіркеулік билігі. Алайда аяттардағы жыныстардың осылай алма-кезек ауысуында кіші мүйіз тарихи әрі пайғамбарлық реттен тыс тұр (бұрмаланған). Дегенмен, осы төрт аяттың әрқайсысы Римнің не мемлекеттік билігіне, не шіркеулік билігіне тікелей қатысты тарихты бейнелейді. Пұтқа табынушы Рим өзінің империялық өктемдігіне қарсы тұрғандардың бәрін қудалады, ал оныншы аяттағы папалық Римнің (әйелдік) қудалауы тікелей көкке қарсы бағытталған.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Римнің төртінші әрі соңғы патшалық екендігі жөніндегі Миллериттік түсінік бойынша, мемлекеттің шіркеуге, шіркеудің мемлекетке, содан соң қайтадан шіркеуге ауысып отыруы алаңдататын мәселе болмас еді. Олар Даниял кітабының екінші тарауындағы мүсіннің табанындағы темір мен саздың араласуын көріп, оны Римнің жай ғана екі кезеңі ретінде түсінді; төртінші және бесінші патшалықтың нақты тарихи тізбегін айқындауға ешбір мән бермеді. Олар жетінші тарауды да солай түсінді: онда Ең Жоғарғыға қарсы зор сөздер сөйлеген мүйіз Рим аңының бастапқы он мүйізінің ішінен үш мүйізді жұлып тастаған еді. Тіпті Миллер тоғызыншыдан он екінші аятқа дейінгі грамматикалық тектің ауысуын байқаған күннің өзінде, бұл оның төртінші патшалықтың Рим екендігі жөніндегі түсінігі үшін маңызды болмас еді. Миллериттік түсінік бойынша төртінші патшалық 1798 жылы аяқталды, ал одан кейінгі келесі пайғамбарлық оқиға Мәсіхтің Екінші Келуі болды.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Әйел жынысты мүйіз ер жынысты мүйізбен рухани азғындық жасайтын әйелді айқындайды және оныншы әрі он екінші аяттарда бейнеленеді.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> Ол ұлғайып, тіпті көктегі әскерге дейін жетті; сол әскердің және жұлдыздардың кейбірін жерге құлатып, оларды таптады. Даниел 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Папалық биліктің қудалауы христиандыққа (аспан әскеріне) қарсы бағытталды, ал он екінші аятта папалық Рим (әйел жынысты) өзіне Еуропа патшаларымен азғындық жасап, сол арқылы жасалған күнә арқылы өзінің қанқұйлы ісін жүзеге асыруға билік алады.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> Күн сайынғы құрбандыққа қарсы оған күнә жасау салдарынан бір әскер берілді; ол ақиқатты жерге құлатты; әрі өз дегенін істеп, табысқа жетті. Даниял 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

Аяттағы «әскер» — папалыққа «күнделіктіге» қарсы берілген әскери күшті білдіреді. «Қарсы» деген сөз «-дан» деген мағынаны береді. «Күнделіктімен» бейнеленген Еуропаның пұтқа табынушы патшаларынан (пұтқа табынушы Римнен) папалыққа «заңсыздықтың себебінен» әскери қолдау (бір әскер) берілді. Шіркеу мен мемлекеттің, бұл қатынаста шіркеу үстемдік ететін түрде, қосылуы — сол «заңсыздық». Сол заңсыздықтың шарабы — мәсіхшілік қан. Папалық пұтқа табынушы Римнің әскерлерін өз билігіне алған соң, папалық Рим («ол») «ақиқатты жерге тастады; әрі ол әрекет етті де, өркендеді».

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Даниял кітабының он бірінші тарауының отыз бірінші аятында да әскерлердің папалық Римге берілуі бейнеленген:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Оның жағында қарулы күштер тұрып, олар күш-қуаттың киелі орнын арамдайды, күн сайынғы құрбандықты тоқтатады, әрі қаңыратып кетіретін жиіркенішті нәрсені орнатады. Даниял 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Бұл аят пұтқа табынушы Римнен папалық Римге тарихи өтуді айқындайды. Аяттағы «қарулар» — 496 жылы франктердің (Францияның) патшасы Хлодвигтен бастап папалықты қолдап көтерілген Еуропа патшалары. «Қарулар» сондай-ақ төртінші ғасырдан бастап 538 жылға дейін жалғасқан үздіксіз соғыс арқылы «күш-қуаттың киелі орнын» (Рим қаласын) арамдады. «Қарулар» сонымен бірге папалықтың көтерілуіне қарсы пұтқа табынушы қарсылықты да алып тастады, әрі 508 жылға қарай пұтқа табынушы қарсылық жойылып бітті.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

«Алып тастау» деп аударылған сөз — еврейдің «sur» сөзі, мағынасы — «алып тастау». «Қолдар» «қаңыратып бос қалдыратын жиіркеніштікті» (папалықты) 538 жылы жердің тағының үстіне отырғызды. Даниял кітабының сегізінші тарауының он екінші аяты әйел жынысты кіші мүйізге «әскер» берілгенін анықтағанда, ол он бірінші тараудың отыз бірінші аятының куәлігімен үйлеседі. Аян кітабы да он үшінші тарауында осы ақиқатқа дәл осылай куәлік береді.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Мен көрген аң қабыланға ұқсас еді, оның аяқтары аюдың аяқтарындай, ал аузы арыстанның аузындай еді; әрі айдаһар оған өз күшін, тағын және зор билігін берді. Аян 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Уайт ханым екінші аяттағы аңды тікелей папалық деп, ал сол аяттағы айдаһарды пұтқа табынушы Рим деп айқындайды. Пұтқа табынушы Рим папалыққа үш нәрсе берді: «өз күшін, тағы мен ұлы билігін».

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Әскери билік пұтқа табынушы Рим тарапынан 496 жылы Кловистен бастап берілді. Билік жүргізетін «тақ» папалыққа 330 жылы берілді, сол кезде император Константин астанасын Константинопольге көшіріп, бұрынғы астанасы Рим қаласын папалық шіркеудің билігіне қалдырды. 533 жылы император Юстиниан папаны шіркеудің басшысы әрі еретиктерді түзетуші деп жариялап, өзінің «ұлы билігін» Рим папасына тапсырды. Даниял кітабының сегізінші тарауының он екінші аяты «әскердің» қашан берілгенін айқындайды, әрі бұл пайғамбарлық ақиқат көптеген куәліктермен расталады. Сол уақыттан бастап (496 жылдан басталып), папалық «өркендеді».

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

Ол Исраилдің солтүстік патшалығына қарсы қаһардың мерзімі 1798 жылы аяқталып, папалық өлімші жарақатын алғанға дейін «іс-әрекет етіп», «өркендей» беретін еді.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Патша өз қалауынша әрекет етеді; ол өзін жоғары көтеріп, өзін әрбір тәңірден де ұлық етеді, әрі тәңірлердің Тәңіріне қарсы сұмдық сөздер айтады; ашу-ыза толық жүзеге асқанша, ол табысқа жетеді; өйткені белгіленген нәрсе орындалады. Даниял 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Сегізінші тараудың тоғызыншы аяты ер текті Римді (пұтқа табынушы Римді) сипаттайды және пұтқа табынушы Рим жүзеге асырған үш сатылы жаулап алу үдерісін бейнелейді; бұл үдеріс жетінші тарауда жұлынып тасталған үш мүйіз арқылы көрсетілгендей, папалық Римнің жер тағының үстіне орнауы үшін жаулап алынуға тиіс болған үш географиялық аймақты типологиялық түрде білдірді. Пұтқа табынушы және папалық Римнің осы екі үш сатылы жаулап алуы Даниялдың он бірінші тарауының қырықыншыдан қырық үшінші аяттарына дейінгі заманауи Римнің үш географиялық кедергісін бейнеледі. Содан кейін сегізінші тараудың он бірінші аятында ер текті кіші мүйіз (пұтқа табынушы Рим) қайтадан көрсетіледі. Бұл аятта киелі логика соншалықты берік болғандықтан, Иерусалимді билеген мазақшыл адамдар өздерінің жалған іргетасын тұрғызу үшін бірнеше теологиялық өтірікті енгізуге мәжбүр болды.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Иә, ол тіпті әскердің Әміршісіне дейін өзін ұлықтады; әрі сол арқылы күнделікті құрбандық жойылып, Оның қасиетті орны құлатылды. Даниял 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

1863 жылдан бері Адвентизмге енгізілген жалған теңгелер мен асыл тастарды қарастыруды бастай отырып, Адвентизмнің діннен тайған протестантизм мен католицизм ілімдерін қолдап тұруының негізі ретінде мақтан ететін болжалды теологиялық біліктіліктің екі басты саласы бар екенін атап өту керек. Адвентизмнің қазіргі заманғы теологтары айтатын талап — олар не Киелі кітап тарихының мамандары, не Киелі кітап тілдерінің мамандары деген сөз. Олардың аятты қолдану тәсілі пайғамбарлық сөздің олар үшін мөрленген кітаптай болып қалғанын ашып көрсетеді, сондай-ақ олардың Киелі кітап тілдерінің мамандарымыз деген талабы фарисейліктің қазіргі заманғы көрінісі ғана екенін де айқындайды.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Біріншіден, тоғызыншыдан он екінші аяттарға дейінгі мәтінде кіші мүйізге қатысты тектердің ауысуын елемеу бар. Егер олар шынында да еврей тілі бойынша маман болса, онда Даниялдың бұл аяттарда тектердің ауысуын әдейі қолданғанын жоққа шығармас еді де, оның маңызын бәсеңдетпес еді. Кіші мүйіз екі текпен де бейнеленген, әрі сол тектер осы аяттар бойында бірінен біріне ауысып отырады. Теологтар бұл шындықты қоқыс пен жалған теңгелермен бүркемелеуге тырысады, өйткені бұл он бірінші аяттың папалық емес, пұтқа табынушы Римді меңзеп тұрғанын анық көрсетеді. Әрине, олар он бірінші аяттағы кіші мүйізді папа деп табандылықпен айтады, ал шын мәнінде ол — пұтқа табынушы Рим.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Төрт «кіші мүйіз» аятының екеуі ер жынысында, ал екеуі әйел жынысында екені мойындалған соң, Киелі кітаптағы пайғамбарлықта әйелдің қауымды, ал еркектің мемлекетті бейнелейтіні туралы Киелі кітап ақиқатын енгізу оңай болады. Мұны білу көруге ниеттенгендердің бәріне он бірінші аяттағы кіші мүйіздің әйел жынысындағы Рим (папалық Рим) емес, ер жынысындағы Рим (пұтқа табынушы Рим) екенін айқын көрсетеді.

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Демек, бұл аят пұтқа табынушы Римнің (ол) өзін әскердің Князына дейін ұлықтағанын үйретеді; дәл солай пұтқа табынушы Рим әскердің Князын Қалвария айқышына шегелеген кезде де өзін ұлықтаған еді. Пұтқа табынушы Рим айқышта тек Мәсіхке қарсы өзін ұлықтап қана қойған жоқ, аят әрі қарай оның (пұтқа табынушы Римнің) арқылы «күн сайынғы құрбандық жойылып тасталды» деп айтады.

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Даниял кітабында екеуі де «алып тастау» деп аударылатын екі еврей сөзі бар. Бұл сөздер — «sur» және «rum». Екі сөз де киелі орын қызметінде қолданылады. «Sur» алып тастау немесе жою дегенді білдіреді, әрі киелі орындағы құрбандық үстелінен күл алынғанда, күлдің алынуын сипаттау үшін қолданылған сөз — «sur». Ал «rum» жоғары көтеру және дәріптеу дегенді білдіреді, әрі киелі орындағы діни қызметкер тербетілетін тартуды көтеруге тиіс болғанда, ол тартуды «rum» (жоғары көтеру) етуге тиіс еді. Он бірінші аятта пұтқа табынушы Рим («күнделікті») пұтқа табынушылық дінін жоғары көтеріп, дәріптеу арқылы пұтқа табынушылықты «rum» («алып тастау») ететін еді.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Пұтқа табынушы Рим пұтқа табынушылық дінін көтеріп, дәріптер еді. Киелі кітап тілдерінің маманы екендіктерін мәлімдейтін адвентистік теологтар Даниял кітабындағы “алып тастау” деген тіркестің әрбір қолданылуын “жою” деп қарастыруды таңдайды. Олар Даниялдың ерекше әрі дәл жазуын мойындамайды, сөйтіп өздерін Даниял пайғамбардан жоғары қояды.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Киелі кітап тілдерін түсінетіндерін мәлімдейтін теологтар Даниял екі түрлі сөзді қолданғанда, шын мәнінде бір ғана нәрсені айтпақ болды деп дәлелдеуге тырысатын уәждер келтіреді. Олар өздерінің жалған тұжырымдарын қуаттау үшін ұзақ та жалықтыратын сөздік зерттеулерді ұсынады. Киелі кітап тарихын түсінетіндерін мәлімдейтін теологтар болса, жалған қолданылудың негізі тарихтың әртүрлі кезеңдерінде бір сөздің әрқалай мағына беруі мүмкін екенін мойындауда жатыр, сондықтан Даниял екі түрлі сөзді қолданғанда, Даниялдың шын мәнінде нені меңзегенін тек тарихи сарапшы ғана анықтай алады деп уәж айтады. Осы екі жалған әдісті айқындап көрсету маңызды, өйткені оларды «жол үстіне жол» әдіснамасынан бой тасалауға ұмтылатын теологтар жиі қолданады.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Иә, ол тіпті әскердің Әміршісіне дейін өзін ұлықтады; әрі Оның арқылы күн сайынғы құрбандық жойылып, Оның қасиетті орны құлатылды. Даниял 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Аятта «алынып тасталды» деп аударылған сөз «жоғары көтеріп, дәріптеу» дегенді білдіреді. Ол алып тастауды білдірмейді. Бұл шындық адвентистік теологтар үшін түсінбеушілік пен қайшылық туғызады, өйткені Даниял қолданған сөздің нақты анықтамасы аятқа қолданылған кезде, олардың алғышарттары аятты қарапайым талдаудың өзіне төтеп бере алмайды. Олар аяттағы кіші мүйізді папалық Рим деп дәлелдейді, сондықтан аят «оның арқылы» (папалық Рим арқылы) «күнделікті құрбандық жоғары көтеріліп, дәріптелді» деп оқылар еді.

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Әлбетте, Уайт ханым тікелей адамдық даналықпен қосылғанын және мәтінге қолданылмайтынын мәлімдеген қосымша сөзді олар енгізуде еш қиындық көрмейді.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> «Содан кейін мен “күнделіктіге” (Даниял 8:12) қатысты мынаны көрдім: “құрбандық” деген сөз адам даналығымен қосылған, әрі ол мәтінге жатпайды; ал Жаратқан Ие оның дұрыс түсінігін сот сағаты туралы айқайды жариялағандарға берді». Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Олар “күнделіктіні” Мәсіхтің қасиетті орын қызметі деп айқындайды, сондықтан “күнделікті құрбандық” деген ұғым “күнделіктінің” көктегі қасиетті орында Мәсіхтің құрбандық қызметі екенін қуаттайды. Бірақ шабыт “құрбандық” сөзі “мәтінге жатпайтынын” айқындайды.

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Ефремнің маскүнемдері “күнделіктіні” Мәсіхтің киелі орын қызметі деп танығанда, онда аят: “оның арқылы” (папалық Рим арқылы) “күнделікті алынып тасталды” деп оқылар еді, немесе: “папалық билік арқылы Мәсіхтің киелі орындағы қызметі алынып тасталды” деп оқылар еді. Олар шынында да осы жалғандықты үйретеді. Олар папалық биліктің түнегі арқылы Мәсіхтің киелі орындағы қызметі туралы шынайы түсінік адамдардың санасынан жойылып кетті деп табандылықпен талап етеді.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Алайда “алып тастау” деп аударылған сөз жоюды білдірмейді; ол жоғары көтеруді және ұлықтауды білдіреді. Егер Киелі кітап тілдерінің өзін сарапшымыз деп жариялайтын мамандары еврейдің “rum” сөзінің мағынасын осы аятқа дұрыс қолданғанда, олардың аудармасы: “папалық билік арқылы Мәсіхтің киелі үйдегі қызметі жоғары көтеріліп, ұлықталды” деп айтылуы тиіс болар еді. Папалық билік Мәсіхті қашан жоғары көтеріп, ұлықтады?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Олар еврей тіліндегі “sur” сөзінің анықтамасын еврей тіліндегі “rum” сөзіне телуге тырысады. Даниял “күнделіктіге” қатысты тағы екі аятта “алып тастау” дегенді білдіретін “sur” сөзін қолданады, ал он бірінші аятта Даниял “жоғары көтеру” және “ұлылыққа шығару” деген мағынаны білдіретін “rum” сөзін таңдады. Бұл аятқа қатысты ойдан шығарылған аңыздар тізбегі “алып тастау” деп аударылған сөздің мағынасын бұрмалау салдарынан ақымақтық болып қана қоймай, Мәсіхтің киелі ғибадатханадағы қызметі адамдардан қандай да бір түрде аластатылған кез ешқашан болған емес.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> Ал мынау болса, мәңгі тұратындықтан, өзгермейтін діни қызметке ие. Сондықтан Ол арқылы Құдайға келетіндерді толықтай құтқаруға да қауқарлы, өйткені Ол олар үшін ара түсу үшін мәңгі тірі. Еврейлерге 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Адвентист теологтері осы аятты қате қолдануларын тіреп қалу әрекетімен, папалық Мәсіхтің киелі үйдегі шапағатшылық қызметін қандай да бір түрде жойып тастай алатын билік жүргізген белгілі бір уақыт кезеңі болды деп мәлімдеу — ақылға сыймайтын нәрсе!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Алайда теологтар бұл аят папалықтың Мәсіхтің киелі орындағы қызметін көтеріп, ұлықтағанын білдіреді деп үйретпейді. Олар Даниял сөздерінің мағынасынан да, Эллен Уайттың рухтандырылған өсиетінен де жалтарып, Даниял сөздерінің куәлігіне қарамастан, өздері нені үйреткісі келсе, соны үйретеді.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Иә, ол тіпті әскердің Әміршісіне дейін өзін ұлықтады; әрі Оның арқылы күнделікті құрбандық жойылып, Оның қасиетті мекенінің орны құлатылды. Даниял 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

Теологтар бұл аяттың мағынасы «папалық биліктің әсерімен Мәсіхтің киелі үйдегі қызметі жойылды» деп үйретеді, әрі Мәсіхтің киелі үйдегі қызметінің адамдардың санасынан аластатылғаны, сол аластатумен байланысты Мәсіхтің «киелі үйінің орны құлатылды» деген жайтпен дәлелденеді. Алайда Құдай Сөзінде Мәсіх Өзінің шапағатшылық қызметін атқарып жатқан көктегі киелі үйдің бір кездері құлатылғанын айқындайтын бірде-бір аят жоқ. Сондай-ақ «оның киелі үйінің орны» болып табылатын аспанның өзінің бір кездері құлатылғанын айқындайтын ешбір киелі кітаптық мәтін де жоқ. Теологтар тағы да өздерін Данияр пайғамбардан жоғары қояды, өйткені Данияр бұған тікелей қарама-қарсы нәрсені үйрететініне қарамастан, олар осы аяттағы «оның киелі үйінің орны» Құдайдың киелі үйіне қатысты деп табандап тұрады.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Еврей тілінің өзін маманбыз деп жариялайтын сарапшылары осы аяттағы “rum” деген еврей сөзі “sur” деген еврей сөзінің мағынасында түсінілуі керек деп табандылықпен айтады. Олар сондай-ақ “miqdash” деген еврей сөзі “qodesh” деген еврей сөзі ретінде түсінілуі тиіс деп те талап етеді. Даниял кітабында “miqdash” та, “qodash” та екеуі де жай ғана “қасиетті орын” деп аударылады, алайда олардың мағыналары әртүрлі. “Miqdash” кез келген қасиетті орынды, мейлі ол Құдайдың қасиетті орны болсын, мейлі пұтқа табынушылықтағы қасиетті орын болсын, білдіреді. Бұл — қасиетті орынға арналған жалпы сөз; ал “qodesh” Киелі кітапта тек Құдайдың қасиетті орнын білдіру үшін ғана қолданылады.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Даниял пұтқа табынушылық қасиетті орны мен Құдайдың қасиетті орнының арасындағы айырмашылықты білетін. Егер Даниял пұтқа табынушылық қасиетті орнын атағалы болса, ол “miqdash” сөзін қолданар еді. Мені таңғалдырғаны — еврей тілінің өзінше мамандары саналатындардың төрт іргелес аятта Даниялдың екі сөзді де үш реттен қолданатынына ешқашан назар аудармайтыны. Даниялдың екеуі де “қасиетті орын” деп аударылатын осы екі еврей сөзін қолдануы Даниялдың түсінілуін қалаған мағынаны айқындайды.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> Иә, ол тіпті әскердің Князіне дейін өзін ұлықтады; және сол арқылы күнделікті құрбандық жойылып, Оның киелі орны құлатылды. Әрі оған заңсыздықтың себебінен күнделікті құрбандыққа қарсы әскер берілді, және ол шындықты жерге тастады; әрі ол әрекет етіп, табысқа жетті. Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім, және басқа бір әулие сөйлеп тұрған әлгі белгілі әулиеге: «Күнделікті құрбандық, қаңыратып кетіретін заңсыздық туралы, әрі киелі орын мен әскердің аяқ асты етілуі үшін берілетіні жөніндегі аян қашанға дейін созылады?» — деді. Ал ол маған: «Екі мың үш жүз күнге дейін; содан кейін киелі орын тазартылады», — деді. Даниял 8:11–14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Адвентизмнің негізі қамтылған дәл сол үзіндіде Даниялдың өзі екеуі де «қасиетті орын» деп аударылатын екі түрлі еврей сөзін қолданады. Он үшінші және он төртінші аяттарда Даниял «қасиетті орын» деген мағынадағы, Киелі жазбада тек Құдайдың қасиетті орнын білдіру үшін ғана қолданылатын еврей сөзін таңдаған, ал он бірінші аятта Даниял жалпы, яғни жалпылама еврей сөзін қолданған, ол не Құдайдың қасиетті орны болуы мүмкін, не пұтқа табынушылық қасиетті орын болуы мүмкін.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Егер Даниял он бірінші аяттағы «киелі орынды» Құдайдың киелі орны ретінде анықтағысы келген болса, онда ол келесі үш аяттың ішінде екі рет қолданған сол еврей сөзін қолданар еді. Даниялдың он бірінші аяттағы пұтқа табынушылық киелі орынды он үшінші және он төртінші аяттардағы Құдайдың киелі орнынан айырып тұрғаны мүлде айқын! Бірақ Ефремнің маскүнемдері он бірінші аятта «құлатып тасталған» «оның киелі орнының орны» Құдайдың киелі орнының орны болды деп дау айтады, дегенмен олар «орын» сөзінен жалтарады.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Олар папалық билік Мәсіхтің шапағатшылық қызметін жойып, көктегі киелі орын туралы ақиқатты жерге құлатты деп үйретеді. Бірақ Даниял он бірінші аяттағы «киелі орын» Құдайдың киелі орны емес, пұтқа табынушылыққа қатысты киелі орын екенін анық көрсетті. Даниял сондай-ақ жерге құлатылғаны «киелі орынның» өзі емес, оның киелі орнының «орны» екендігін де айқын көрсетті.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Тоғызыншыдан он екінші аяттарға дейінгі жыныстық ауысудың мақсатты сипатын мойындаудан бас тартып, қазіргі заманғы теологтар діннен безген протестантизмнің ішінде пайда болған «күнделікті» туралы анықтаманы қабылдап, адамдық жорамалдың, дәстүр мен әдет-ғұрыптың құмы үстіне іргетас қалауға кірісті. Он бірінші аятқа келгенде, олар тіпті Уайт әпке берген, Миллердің «күнделіктіні» пұтқа табынушылық деп түсінуі дұрыс болғанын айқындаған шабыттанған кеңесті де теріске шығарып, католиктік және протестанттық теологияға деген сүйіспеншіліктерін қорғау үшін жаңылыстыру мен жорамал өнерін қолдана бастайды.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Олар аяттағы пұтқа табынушы Римді папалық Римге айналдырады да, «көтеріп, асқақтату» деген мағынаны білдіретін сөзге «алып тастау» деген анықтаманы зорлап таңады. Олар «күнделікті» деген шайтандық нышанды Құдайға тән нышан деп анықтайды, содан кейін пұтқа табынушылардың ғибадатханасын Құдайдың ғибадатханасы деп табандап тұрады, сонымен бірге киелі орынның «орнына» жасалған тікелей сілтемеден жалтарады. Ал тек «оқымыстылар» солай деcе ғана түсінетін «білімсіздер» (Ишая оларды осылай атайды) өздерінің құритындарына қарай ертегілер тағамын қабылдайды.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Келесі мақалада Миллердің түсіндегі асыл тастар ретінде бейнеленген білімнің артуын қарастыруымызды жалғастырамыз.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> Елші Пауыл бізге «кейбіреулер азғырушы рухтарға және жындардың ілімдеріне құлақ асып, сенімнен безеді» деп ескертеді. Біз күтуге тиістінің өзі — осы. Ең зор сынақтарымыз бір кезде шындықты жақтаған, бірақ одан теріс айналып, дүниеге бет бұрып, оны жеккөрушілікпен және келемеждеумен аяққа таптайтын солардың табынан келеді. Құдайдың Өзінің адал қызметшілері үшін атқаратын бір ісі бар. Жаудың шабуылдарына Оның сөзінің ақиқаты арқылы қарсы тұру қажет. Жалғандықтың беті ашылуға тиіс, оның шынайы сипаты әшкереленуге тиіс, ал Ехобаның заңының нұры дүниенің рухани түнегіне жарқырап түсуге тиіс. Біз Оның сөзінің талаптарын жария етуге тиіспіз. Егер осы салтанатты міндетті елемейтін болсақ, кінәсіз деп танылмаймыз. Бірақ біз ақиқатты қорғап тұрған кезде, өзімізді қорғап тұра көрмейік және қорлық пен бұрмалауға төзуге шақырылғанымыз үшін үлкен даурықпа жасамайық. Өзімізді аяп кетпейік, қайта Ең Жоғарының заңы үшін аса қызғаншақ болайық.

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> Елші былай дейді: «Өйткені адамдар дұрыс ілімге төзе алмайтын, қайта өз құмарлықтарына қарай құлақ қышуын қандыратын ұстаздарды өздеріне үйіп алатын уақыт келеді; олар құлақтарын ақиқаттан бұрып, ертегілерге ауып кетеді». Біз айналаның бәрінен Құдай сөзін жоққа шығаратындардың алдамшы қиялдарына оңай тұтқын болып кететін адамдарды көреміз; ал ақиқат олардың алдына қойылғанда, олар төзімсіздік пен ашуға толады. Бірақ елшінің Құдай қызметшісіне арнаған өсиеті мынау: «Ал сен барлық жағдайда қырағы бол, азаптарға төз, Ізгі хабар таратушының ісін атқар, қызметіңді толық дәлелде». Оның күндерінде кейбіреулер Жаратқан Иенің ісін тастап кетті. Ол былай жазады: «Димас мені тастап кетті, өйткені ол осы қазіргі дүниені сүйіп қалды»; және тағы да: «Мыскер Ескендір маған көп жамандық жасады: Жаратқан Ие оған істеген істеріне қарай қарымын қайтарсын; сен де одан сақ бол, өйткені ол біздің сөздерімізге қатты қарсы тұрды».

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> «Пайғамбарлар мен елшілер қарсылық пен қорлықтың ұқсас сынақтарын бастан өткерді, тіпті Құдайдың кіршіксіз Тоқтысы да біз сияқты барлық жағынан азғырылды. Ол Өзіне қарсы күнәкарлардың қайшылығына төзді.

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> «Осы уақытқа арналған әрбір ескерту адалдықпен жеткізілуге тиіс; бірақ “Жаратқан Иенің қызметшісі ұрыспауға тиіс; қайта, бәріне ілтипатты, үйретуге бейім, сабырлы; қарсыласушыларды кішіпейілділікпен тәлімдендіретін болсын”. Біз Құдайымыздың сөздерін мұқият қастерлеуге тиіспіз, өйткені сенімнен тайғандардың алдамшы әрекеттерінен былғанып қалмауымыз керек. Біз олардың рухы мен ықпалына Ұстазымыз қараңғылық әміршісінің шабуылына ұшырағанда қолданған сол қарумен қарсы тұруға тиіспіз,—“Жазылған”. Біз Құдай сөзін шебер қолдануды үйренуіміз керек. Насихат мынадай: “Өзіңді Құдай алдында мақұлданған етіп көрсетуге тырыс, ақиқат сөзін дұрыс бөліп, ұялуға мұқтаж емес жұмыскер бол”. Жалған ұстаздар мен азғырушылардың ирек-ирек қателіктеріне қарсы тұру үшін ынталы еңбек, жалынды дұға және сенім қажет; өйткені “соңғы күндері қауіпті уақыттар келеді. Адамдар өзімшіл, дүниеқор, мақтаншақ, тәкаппар, Құдайға тіл тигізгіш, ата-анаға мойынсұнбайтын, шүкірсіз, киесіз, бауырмалдық сезімнен жұрдай, бітімге келмейтін, жалақор, нәпсісін тия алмайтын, қатігез, игілікті жек көретін, опасыз, дарақы, көкірек, Құдайды сүйгеннен гөрі ләззатты сүйгіш; Құдайшылдықтың сыртқы түріне ие болып, бірақ оның күшін теріске шығаратын болады: мұндайлардан аулақ бол”. Бұл сөздер Құдай қызметшілерінің бетпе-бет келуге мәжбүр болатын адамдардың мінезін бейнелейді. “Жалақорлар”, “игілікті жек көретіндер” осы азғын дәуірде өз Құдайына адал болғандарға шабуыл жасайды. Бірақ Көктің елшісі Ұстазында көрінген рухты танытуға тиіс. Ол кішіпейілділікпен және сүйіспеншілікпен адамдардың құтқарылуы үшін еңбек етуге тиіс.»

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> «Пауыл Құдайдың ісіне қарсы шығатындар жайында сөзін жалғастырып, оларды ежелгі Исраил дәуірінде адалдарға қарсы соғысқан адамдармен салыстырады. Ол былай дейді: “Жаннес пен Жамбрес Мұсаға қалай қарсы тұрса, бұлар да солай шындыққа қарсы тұрады; ақыл-ойы азғындалған, сенімге қатысты жарамсыз адамдар. Бірақ олар бұдан әрі ілгері бара алмайды, өйткені олардың ақымақтығы бәріне аян болады, ана екеуінікі сияқты”. Біз Құдайға қарсы соғысудың ақымақтығы әшкереленетін уақыттың келетінін білеміз. Бізге, қаншалықты жаманатталып, менсінілмейік, сонша да, сабырлы төзім мен сенімде күтуге болады; өйткені “әшкереленбейтін құпия ештеңе жоқ”, әрі Құдайды құрметтейтіндерді Ол адамдар мен періштелердің алдында Өзі де құрметтейді. Біз реформаторлардың азаптарына ортақ болуға тиіспіз. “Сені қорлағандардың қорлықтары менің үстіме түсті” деп жазылған. Мәсіх біздің қайғымызды түсінеді. Ешқайсымыз айқышты жалғыз көтеруге шақырылған жоқпыз. Қалварияның Қасірет Шеккен Адамы біздің мұң-қасіретімізге жанашырлықпен қарайды, әрі Өзі азғырылу арқылы азап шеккендіктен, Оның жолы үшін қайғы мен сынақта жүргендерге жәрдем етуге де қауқарлы. “Иә, Мәсіх Исада тақуалықпен өмір сүргісі келетіндердің бәрі де қудаланатын болады. Ал зұлым адамдар мен алдамшылар, өздері алданып әрі басқаларды алдап, жаманнан жаманға қарай кете береді. Ал сен үйренген нәрселеріңде қала бер”». Review and Herald, January 10, 1888.

Back to Articles