Article

# Elijah - Number Twelve

Ілияс — Он екінші

Every valley shall be exalted

Әрбір аңғар биіктетіледі

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

Біз Ілиясты әлі де пайғамбарлық нышан ретінде қарастырып отырмыз. Ілияс Ахабқа үш жыл бойы, тек өз сөзімен ғана болмаса, жаңбыр жаумайтынын жариялады.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> Ғилақад тұрғындарының бірі болған тишбелік Ілияс Ахабқа былай деді: «Мен алдында тұрған Исраилдің Құдайы Жаратқан Ие тірі! Менің сөзім бойынша болмаса, осы жылдары шық та, жаңбыр да болмайды». Патшалықтар туралы 3-жазба 17:1.

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

Мәсіх бізге Лұқа кітабында бұл үш жылдың шын мәнінде үш жарым жыл болғанын хабарлайды.

> An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

> Ал Ол былай деді: «Шындығында, сендерге айтамын, ешбір пайғамбар өз елінде қабылданбайды. Бірақ сендерге ақиқатын айтамын: Ілиястың күндерінде, аспан үш жыл алты айға жабылып, бүкіл жер бетінде қатты ашаршылық болған кезде, Исраилде жесір әйелдер көп еді; алайда Ілияс олардың ешқайсысына емес, тек Сидондағы Сарепта қаласындағы бір жесір әйелге ғана жіберілді». Лұқа 4:24–26.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

Үш жарым жыл Ахаб пен Езебелдің заманында өтті; осылайша 538 жылдан 1798 жылға дейінгі үш жарым пайғамбарлық жыл айқындалады. Сол кезеңде Тиатира қауымындағы Езебел ретінде бейнеленген папалық билік Қараңғы ғасырлар дәуірінде үстемдік етті.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

> Алайда саған қарсы азын-аулақ нәрсем бар: өйткені сен өзін пайғамбар әйелмін деп атайтын Езабел атты әйелге Менің құлдарымды азғындық жасауға және пұттарға құрбан етілген тағамдарды жеуге үйретіп, азғыруына жол беріп отырсың. Мен оған өзінің азғындығы үшін тәубеге келуге уақыт бердім, бірақ ол тәубеге келмеді. Міне, Мен оны төсекке тастаймын, әрі онымен зинақорлық жасайтындарды да, егер олар өз істеріне тәубе етпесе, зор қасіретке ұшыратамын. Оның балаларын өліммен қырамын; сонда барлық қауымдар Менің бүйрек пен жүректі сынаушы екенімді білетін болады; әрі әрқайсыңа істеріңе қарай қайтарамын. Аян 2:20–23.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

Езабелге берілген «тәубеге келуге мүмкіндік» Ілиястың күндерінде үш жарым жыл болды, ал папалық қудалаудың Қараңғы ғасырларында 538 жылдан 1798 жылға дейінгі кезең де пайғамбарлық есеппен үш жарым жыл болды. Езабел мен онымен азғындық жасаған Еуропа патшаларының жазасы — қайғы-қасірет төсегіне тасталу және оның балаларының өлімі болды. Қараңғы ғасырлар кезінде қайғы-қасірет төсегіне тасталған адал жандар да болды, бірақ олар тірі қалар еді. Қайғы-қасірет төсегіне тасталғанда, адалдар үшін өмірдің, ал адал емес адамдар үшін өлімнің нәтижесі олардың «істеріне» негізделді. Адалдардың қайғы-қасірет төсегі төзімділік пен өмір әкелді. Олардың қайғы-қасірет төсегі Ілияс Сарептадан шығып, Ахабқа бүкіл Исраилді Кармил тауына шақыруды бұйыруының дәл алдында, үш жарым жылдың соңына қарай тоқтайтын еді.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> «Шіркеудің қудалануы 1260 жылдың бүкіл кезеңі бойы жалғасқан жоқ. Құдай Өз халқына деген рақымымен олардың оттай сынаққа түсу уақытын қысқартты. Шіркеудің басына түсетін “ұлы қасіретті” алдын ала айтып, Құтқарушы былай деді: “Егер сол күндер қысқартылмаса, ешбір пенде аман қалмас еді; бірақ таңдалғандар үшін сол күндер қысқартылады”. Матай 24:22. Реформацияның ықпалымен қудалау 1798 жылдан бұрын тоқтатылды». Ұлы күрес, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

Папалық үшін «қайғы-қасірет төсегінің» үкімі «оның балаларын өліммен өлтірер еді», бірақ «қайғы-қасірет төсегінің» үкімі, Сарепталық жесірдің ұлының өлімінде бейнеленгендей, істері өздерінің адалдығын дәлелдегендер үшін өмір уәдесін қамтыды.

> And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

> Осы оқиғалардан кейін үйдің иесі болған әйелдің ұлы науқастанып қалды; оның дерті соншалықты ауыр болды, тіпті бойында жаны қалмады. Сонда әйел Ілиясқа: «Уа, Құдайдың адамы, менің саған не қатысым бар? Сен менің күнәмді есіме салып, ұлымды өлтіруге келдің бе?» — деді. Ал ол оған: «Ұлыңды маған бер», — деді. Сонда ол баланы әйелдің құшағынан алып, өзі тұратын жоғарғы бөлмеге көтеріп апарып, өз төсегіне жатқызды. Содан кейін ол Жаратқан Иеге жалбарынып: «Уа, Құдайым Жаратқан Ие, мен паналап жүрген жесір әйелге де оның ұлын өлтіру арқылы қасірет жібердің бе?» — деді. Сосын ол баланың үстіне үш рет созылып жатып, Жаратқан Иеге жалбарынып: «Уа, Құдайым Жаратқан Ие, Өзіңнен өтінемін, осы баланың жаны өзіне қайта оралсын», — деді. Сонда Жаратқан Ие Ілиястың даусын естіді; баланың жаны өзіне қайта оралып, ол тірілді. Ілияс баланы алып, жоғарғы бөлмеден үйге түсіріп, анасына табыс етті; әрі Ілияс: «Қара, ұлың тірі», — деді. Сонда әйел Ілиясқа: «Енді мен сенің Құдайдың адамы екеніңді және аузыңдағы Жаратқан Иенің сөзі ақиқат екенін білдім», — деді. Патшалықтар 3-жазба 17:17–24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

Жесір әйел Ілиястың «Құдайдың адамы» екенін таныды, өйткені оның баласын қайта тірілткен «Жаратқан Иенің сөзі» — «ақиқат» сөзі еді. Ілиястың жесір әйелдің ұлының үстіне созылып жатуының үш сатылы үдерісін жесір әйел Ілиястың аузындағы «сөздің» «ақиқат» екені ретінде түсінді. Еврейдің ‘emeth’ сөзі осы үзіндіде «ақиқат» деп аударылған және Альфа мен Омеганың жаратушы құдіретін білдіреді. Бұл — еврей әліпбиінің бірінші, он үшінші және соңғы әріптерінен құралған еврей сөзі, әрі өлілерді қайта тірілте алатын Құдіретті бейнелейді.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

Адалдар да, опасыздар сияқты, үш жарым жылмен бейнеленген сынақ мерзімінің «кеңістігінде» «қасірет төсегінің» сотын қабылдады. Азғындық жасаған жезөкшеге еріп, пұтқа табынушылық ілімдерін үйреткен топтың балалары үшін соңы өлім болды. Ал Ілиястың нұсқауын ұстанып, «ақиқат» Сөзіне сенген басқа топқа өмір берілді.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

Жесір Ілиястың оған аздап су әкеліп, аздаған нан бер деген бұйрығына мойынсұнған еді; ал оның пайғамбар сөзiне мойынсұнуы Тиатираның Қараңғы ғасырларындағы адалдарды бейнелейді. (Ілиястың жесірге алдымен өзін тамақтандыруды, содан кейін ұлын және өзін тамақтандыруды бұйырғанын ескеруге тұрарлық; мұнда бейнеленетіні — жеуге арналған асты алдымен Ілияс алады. Хабарды алдымен ол қабылдайды, содан кейін шіркеу.) Бізге адалдардың істері басталған кездегіден гөрі соңында көбірек болғаны хабарланады.

> And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

> Тиатирадағы қауымның періштесіне былай деп жаз: «Көздері жалындаған оттай, ал аяқтары жылтыратылған жездей болған Құдай Ұлы мынаны айтады: Мен сенің істеріңді, сүйіспеншілігіңді, қызметіңді, сеніміңді, төзімділігіңді және істеріңді білемін; әрі соңғыларың алғашқыларыңнан да артық». Аян 2:18, 19.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

Адалдар папалыққа тәубе ету үшін берілген «мерзім» ішінде игі «істерін» көрсетті, бірақ олардың ақырғы істері «алғашқыларынан да артық» болды. Сол «мерзім» аяқталып келе жатқанда, Мәсіх реформацияның таң жұлдызын жіберді; ол шіркеуге «азғындық жасауға және пұттарға құрбандыққа шалынған нәрселерді жеуге» үйреткен папалыққа енді төзбеу ісін бастады.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

> Жеңіске жетіп, Менің істерімді ақырына дейін сақтайтынға Мен халықтар үстінен билік беремін: ол оларды темір таяқпен билейді; қыш құмырашының ыдыстарындай быт-шыт болып қирайды; бұл билікті Мен де Әкемнен алғаным сияқты. Мен оған таң жұлдызын беремін. Құлағы бар адам Рухтың қауымдарға не айтып тұрғанын естісін. Аян 2:26–29.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

Мәсіхтің тәубеге келуі үшін папалыққа берілген «мерзімнің» басында адалдарға қарсы «бірнеше наразылығы» болды, өйткені олар өздерін «пайғамбар әйелмін» деп атайтын Езабелдің менің қызметшілерімді азғындық жасауға және пұттарға құрбандыққа шалынғанды жеуге үйретіп, азғыруына жол берген еді. Бірақ сол «мерзімнің» соңында адалдар папалықтың өз азғыруларын әрі қарай жалғастыруына енді жол бермейтін болады.

> “In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

> «Он төртінші ғасырда Англияда “Реформацияның таң жұлдызы” көтерілді». Джон Уиклиф Англия үшін ғана емес, бүкіл христиан әлемі үшін реформаның жаршысы болды. Оған Римге қарсы айтуға рұқсат етілген ұлы наразылық ешқашан үнсіз қалдырылмақ емес еді. Сол наразылық жеке адамдардың, шіркеулердің және халықтардың азат етілуімен аяқталуға тиіс болған күресті ашып берді». The Great Controversy, 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

Құдайдың қызметшілері жейтін ас — олардың қабылдайтын ілімдері немесе хабары. Зинақорлық — шіркеудің өзінің пұтқа табынушылық ілімдерін күштеп орындату үшін мемлекеттік билікті қолдануы. Езабелге тәубе ету үшін берілген «мерзімде» шіркеу қорғаныш табу үшін шөл далаға қашып кетті.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

> Сонда әйел Құдай дайындап қойған өз орны бар шөл далаға қашып кетті, сол жерде оны мың екі жүз алпыс күн бойы асырап-бақсын деп.... Ал әйелге ұлы қыранның екі қанаты берілді, сонда ол жыланның алдынан шөл далаға, өз орнына ұшып барсын деп; сол жерде ол бір уақыт, уақыттар және жарты уақыт бойы нәр алады. Сонда жылан әйелді ағын су алып кетсін деп, оның артынан өз аузынан өзендей су ағызып жіберді. Бірақ жер әйелге көмектесті: жер өз аузын ашып, айдаһар өз аузынан ағызып жіберген тасқынды жұтып қойды. Аян 12:6, 14–16.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

Езабел мен Ахабтың қудалау кезеңінде Обадия папалық билік дәуірінде шөл даланың берген қорғауын бейнеледі.

> And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

> Ахаб өз үйінің басқарушысы болған Обадияны шақырды. (Обадия Жаратқан Иеден қатты қорқатын. Өйткені Езабел Жаратқан Иенің пайғамбарларын қырып жатқанда, Обадия жүз пайғамбарды алып, оларды үңгірге елу-елуден жасырып, нан мен сумен асырады.) Патшалықтар 3-жазба 18:3, 4.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Обадияның пайғамбарларды үңгірлерге елу-елуден жасыру ісі Құдай адалдарды асырау үшін дайындаған шөлдегі орынды бейнелейді; олар папалықтың ілімдерін жеуден бас тартты, сондай-ақ оның Еуропа патшаларымен жасаған азғындығымен бейнеленген арам қатынасты қабылдаудан да бас тартты. Ілиястың Изебел мен Ахабтан қорғаныш пен азық алу үшін Сарепталық жесірге жіберілген уақыт мерзімі — қауымның шөлге қашып кеткен уақыты еді, ал Құдай олар үшін дайындаған орын Обадияның ісі арқылы бейнеленді.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

Ілиястың Сарептадағы жасырынған орны, еврей тілінде «Зарефат» деп аталады, мағынасы — тазартылу. Изабелге тәубеге келуі үшін берілген мерзім аяқталған кезде, Ілияс Обадияға барып, Ахабқа бүкіл Исраилді Кармилге шақыруды бұйырды.

> And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

> Обадия жолда келе жатқанда, міне, оған Ілияс кездесті; ол оны танып, жерге дейін иіліп, былай деді: «Тақсырым Ілияс, бұл Сіз бе?» Ол оған: «Иә, менмін; бар да қожайыныңа: “Міне, Ілияс осында”,— деп айт»,— деп жауап берді. Патшалықтар 3-жазба 18:17, 18.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

Ілиястың Сарепталық жесірмен өткізген уақыты Қараңғы ғасырларды бейнелейді. Ілияс пен жесір туралы баяндауда ол екі таяқ жинап жүрген еді, өйткені ол өлуге таяп қалған болатын. Пайғамбарлықта жесір — қауым, әрі ол өлуге таяп қалған шөлдегі қауымды бейнеледі.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

> Сардистегі қауымның періштесіне былай деп жаз: Құдайдың жеті Рухына және жеті жұлдызға Ие болған былай дейді: сенің істеріңді білемін; тірісің деген атың бар, бірақ өлісің. Сергек бол, әрі өлуге таяп қалған, әлі де қалған нәрселерді нығайт; өйткені сенің істеріңді Құдайдың алдында кемел деп таппадым. Аян 3:1, 2.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

Ілияс оның сөзін бөлген кезде, ол «екі отын теріп» алып, өліміне дайындалып жатқан еді.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

> Сонда Жаратқан Иенің сөзі оған келіп: «Тұр, Сидонға қарасты Сарептаға бар да, сонда тұр; міне, сені асырау үшін сол жерде бір жесір әйелге бұйрық бердім»,— деді. Сонда ол тұрып, Сарептаға кетті. Қаланың қақпасына келгенінде, міне, сол жерде отын теріп жүрген жесір әйел бар екен; ол оны шақырып алып: «Өтінемін, маған ішетін аздаған суды бір ыдыспен әкеле гөр»,— деді. Әлгі әйел су алуға бара жатқанда, ол тағы да оны шақырып: «Өтінемін, қолыңа бір үзім нан ала келші»,— деді. Ал ол: «Құдайың Жаратқан Ие тірі, менде піскен нан жоқ; тек бір күбідегі бір уыс ұн мен бір құтыдағы аз ғана май ғана бар. Міне, мен екі тал шыбық теріп жүрмін; енді барып, оны өзіме және ұлыма әзірлеймін, содан кейін оны жеп, өлеміз»,— деді. Патшалықтар 3-жазба 17:8–12.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

Сарептадағы жесір әйел «екі шыбық» теріп жүр еді. Жесір әйел Езабел заманындағы адалдарды білдіреді. Оның ұлы Тиатира тарихы кезеңінде алғашқы қайта тірілуге қатысу уәдесімен қайтыс болғандарды білдіреді.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

> Сосын мен тақтарды көрдім, әрі оларға отырды, және оларға сот билігі берілді; және мен Исаның куәлігі үшін әрі Құдайдың сөзі үшін бастары шабылғандардың жандарын көрдім, сондай-ақ аңға да, оның бейнесіне де табынбаған, маңдайларына да, қолдарына да оның таңбасын қабылдамағандарды көрдім; олар тіріліп, Мәсіхпен бірге мың жыл патшалық құрды. Ал өлгендердің қалғандары мың жыл біткенше қайта тірілген жоқ. Бұл — бірінші қайта тірілу. Бірінші қайта тірілуге үлесі бар адам бақытты әрі киелі: ондайларға екінші өлімнің билігі жоқ, бірақ олар Құдай мен Мәсіхтің діни қызметкерлері болып, Онымен бірге мың жыл патшалық етеді. Аян 20:4–6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

Жесір әйел сондай-ақ Сардистегі лайықты деп танылып, ақ киімдер берілген азшылықты да бейнелейді.

> Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

> Сардисте де киімдерін былғамаған бірнеше есімің бар; олар Менімен бірге ақ киімде жүретін болады, өйткені олар лайықты. Жеңіп шығушы ақ киімге киінетін болады; және Мен оның атын өмір кітабынан өшірмеймін, қайта оның атын Әкемнің алдында әрі Оның періштелерінің алдында мойындаймын. Аян 3:4, 5.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

Тиатирадағы төртінші қауымда адалдықпен жан тапсырғандар, жесірдің ұлымен бейнеленген солар, бесінші мөрде ақ киімдерге ие болды.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Ол бесінші мөрді ашқанда, мен құрбандық үстелінің астында Құдай сөзi және өздері ұстанған куәлік үшін өлтірілгендердің жандарын көрдім. Олар қатты дауыспен: «Қашанға дейін, Уа, Иеміз, киелі әрі шынайы Тұлға, жер бетінде тұратындардан біздің қанымыз үшін үкім шығарып, кек алмайсың?» — деп айқайлады. Сонда олардың әрқайсысына ақ шапан берілді; әрі оларға, өздері сияқты өлтірілуге тиісті қызметтестері мен бауырларының саны толыққанша, тағы біраз уақыт тыныға тұрулары керектігі айтылды. Аян 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

Қараңғы ғасырлардың азап шеккен куәгерлеріне ақ шапандар беріліп, өздері қалай өлтірілсе, солай өлтірілуге тиісті папалық дәуірдің тағы бір тобының азап шеккен куәгерлері пайда болғанға дейін қабірлерінде тынығу айтылды. Олар үш жарым жылдық мерзім ішінде папалық тарапынан өлтірілген еді, әрі оларға папалық ақырында сотталатыны уәде етілді, бірақ бұл жаза жуық арада келетін жексенбілік заң дағдарысы кезінде папалық дәуірдің азап шеккен куәгерлерінің екінші тобы өлтірілгенге дейін орындалмайтын еді. Уайт қарындас азап шеккен куәгерлердің папалыққа шығарылатын сотты сұрауын Аян кітабындағы екі үзіндімен байланыстырады.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Бесінші мөр ашылғанда, аяндаушы Жохан Құдай Сөзі мен Иса Мәсіхтің куәлігі үшін өлтірілгендердің тобын құрбандық үстелінің астынан көрді. Бұдан кейін Аян кітабының он сегізінші тарауында суреттелген көріністер келді, онда адал да шынайы болғандар Бабылдан шақырылып шығарылады. [Аян 18:1–5, quoted.]» Manuscript Releases, volume 20, 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

Аян кітабының он сегізінші тарауының біріншіден бесінші аяттарға дейінгі бөлігі бірінші және төртінші аяттардағы екі дауысты білдіреді. Екінші дауыс — Бабылдан шығуға арналған шақыру, және ол үшінші періштенің құдіретті қозғалысы Құдайдың өзге отарын Бабылдан шақырып шығарған кезде, жексенбілік заңға байланысты қудалаудың басталуын білдіреді. Ол сондай-ақ бесінші мөрдегі үзіндіні жетінші мөрдің ашылуына орналастырады.

> “[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “[Аян 6:9–11 келтірілген]. Мұнда Жоханға шын мәнінде болып жатқан емес, болашақтағы белгілі бір кезеңде болатын көріністер көрсетілді.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “Аян 8:1–4-тен дәйексөз.” Manuscript Releases, 20-том, 197.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

Аян кітабының сегізінші тарауының біріншіден төртінші аяттарына дейін жетінші мөр ашылады.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

> Ол жетінші мөрді ашқанда, көкте жарты сағаттай үнсіздік орнады. Сонда мен Құдайдың алдында тұрған жеті періштені көрдім; оларға жеті керней берілді. Тағы бір періште келіп, құрбандық үстелінің қасына тұрды; оның қолында алтын кадильница бар еді; әрі оған көп ладан берілді, сонда ол оны барлық әулиелердің дұғаларымен бірге тақтың алдында тұрған алтын құрбандық үстелінің үстіне ұсынсын деп. Әулиелердің дұғаларымен бірге көтерілген ладанның түтіні періштенің қолынан шығып, Құдайдың алдына көтерілді. Аян 8:1–4.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

Бесінші мөрде жер патшаларымен зинақорлық жасайтын жезөкшеге Құдайдың сотын түсіруін сұрап жалбарынған Қараңғы ғасырлар шейіттерінің дұғалары жетінші мөр ашылғанда «Құдайдың алдына» көтеріледі. Аян он сегіздегі екінші дауыспен жетінші мөрдің ашылуы аянмен сәйкестендіріледі, өйткені нақ сол екінші дауыс кезінде Құдай оның заңсыздықтарын есіне алады, содан кейін Оның үкімін екі есе арттырады. Бір рет — Қараңғы ғасырлар шейіттері үшін, және бір рет — жексенбілік заң дағдарысының қанқұйлы қырғыны үшін.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Сонда мен көктен тағы бір дауысты естідім: «Одан шығыңдар, халқым, оның күнәларына ортақ болып қалмауларың үшін, әрі оның пәлелерін қабылдап алмауларың үшін. Өйткені оның күнәлары көкке дейін жетті, және Құдай оның заңсыздықтарын есіне алды. Оған өздеріңе қалай қайтарым жасаған болса, солай қайтарыңдар, және оның істеріне қарай еселеп, екі есе беріңдер: ол толтырған тостағанға оған екі есе толтырыңдар». Аян 18:4–6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

Киімдерін былғамаған Сардистегі аз ғана адам 1798 жылы аяқталған Тиатира тарихынан шыққандарды бейнелейді. Олар 1844 жылы неке тойына бара жатқан жесір — Сарептадағы жесір әйел арқылы бейнеленген.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Даниял 8:14-те көрсетілгендей, Мәсіхтің киелі орынды тазарту үшін біздің Ұлы Бас Дін Қызметкеріміз ретінде Ең Қасиетті орынға келуі; Даниял 7:13-те баяндалғандай, Адам Ұлының Ежелгі Күндер Иесіне келуі; және Малахия алдын ала айтқандай, Жаратқан Иенің Өз ғибадатханасына келуі — бұлардың бәрі бір ғана оқиғаның сипаттамалары; әрі бұл, сондай-ақ, Мәсіх Матай 25-тегі он қыз туралы астарлы әңгімеде суреттеген күйеу жігіттің неке тойына келуі арқылы да бейнеленген». Ұлы тартыс, 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

Ілияс одан өзіне қызмет етуді талап еткен кезде, жесір әйел өлерінің алдында соңғы асын әзірлеп жатқан еді. Ол Тиатирадағы аз ғана адалдардың Сардистегі «от» үшін «екі таяқ» жинап жатқан аз ғана адалдарға ауысуын бейнелейді.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

«Екі таяқ» ежелгі Исраилдің екі үйін де білдіреді; оларды әуелі пұтқа табынушылық, содан кейін папалық аяққа таптады, бірақ 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі тарих барысында олар жиналып, «бір таяқ» болып біріктірілуге тиіс еді.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Жаратқан Иенің сөзі маған тағы да келіп, былай деді: «Ал сен, адам ұлы, өзіңе бір таяқ ал да, оның үстіне: “Яһуда үшін және оған серік Исраил ұлдары үшін”, — деп жаз. Содан кейін тағы бір таяқ ал да, оның үстіне: “Жүсіп үшін, Ефремнің таяғы үшін және оған серік бүкіл Исраил үйі үшін”, — деп жаз. Оларды бір-біріне қосып, бір таяқ ет; сонда олар сенің қолыңда бір болады. Ал халқыңның ұлдары саған сөйлеп: “Мұның нені білдіретінін бізге айтпайсың ба?” — дегенде, оларға былай де: “Тәңір Ие былай дейді: Міне, Мен Ефремнің қолындағы Жүсіптің таяғын және оған серік Исраил руларының таяқтарын алып, оларды Яһуданың таяғымен, соның өзімен бірге қосамын да, оларды бір таяқ етемін; сонда олар Менің қолымда бір болады”. Сен жазған таяқтар олардың көз алдында сенің қолыңда болсын. Сондай-ақ оларға былай де: “Тәңір Ие былай дейді: Міне, Мен Исраил ұлдарын өздері кеткен халықтардың арасынан алып, оларды айнала-төңіректің бәрінен жинап, өз жеріне алып келемін. Мен оларды сол жерде, Исраил тауларында, бір халық етемін; бәріне бір патша патша болады; енді олар екі халық болмайды, ендігәрі екі патшалыққа мүлде бөлінбейді. Олар бұдан былай өздерінің пұттарымен де, жексұрын нәрселерімен де, қандай да бір күнәларымен де өздерін арамдамайды; қайта, Мен оларды күнә жасаған барлық мекендерінен құтқарып, тазартып шығарамын; сонда олар Менің халқым болады, ал Мен олардың Құдайы боламын. Менің қызметшім Дәуіт оларға патша болады, және олардың бәріне бір Бағушы болады; олар Менің үкімдеріммен жүріп, жарғыларымды сақтап, орындайды. Олар Менің қызметшім Жақыпқа берген, ата-бабаларың тұрған жерде қоныстанған жерде тұрады; сол жерде өздері де, балалары да, балаларының балалары да мәңгі тұрады; ал Менің қызметшім Дәуіт оларға мәңгі әмірші болады. Сонымен қатар Мен олармен бейбітшілік келісімін жасаймын; бұл олар үшін мәңгілік келісім болады; Мен оларды орналастырамын, көбейтемін және киелі мекенімді олардың ортасына мәңгі қоямын. Менің тұрағым да олармен бірге болады; иә, Мен олардың Құдайы боламын, ал олар Менің халқым болады. Менің киелі мекенім олардың ортасында мәңгі болғанда, халықтар Менің, Жаратқан Иенің, Исраилді киелі ететінімді білетін болады”». Езекиел 37:15–28.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

Ілияс Ахаб пен бүкіл Исраилді Кармел тауына шақыру үшін Сарептадан кеткенде, шөлге қашып кеткен жесір қауым 1844 жылғы 22 қазандағы неке тойының алдында жесірді тазарта түсетін от үшін екі таяқ жинап жатқан еді. Екі таяқтың жиналуы — Ишаяның жетінші тарауында айқындалған соңғы алпыс бес жылдық кезеңде жүзеге асқан Миллерит қозғалысының жиналуы. Солтүстік патшалық б.з.д. 723 жылдан 1798 жылға дейін Мұсаның қарғысына ұшырады, ал оңтүстік патшалық дәл сол қарғысты б.з.д. 677 жылдан 1844 жылға дейін тартты. 1844 жылы сол екі тура мағынадағы халықтың рухани ұрпақтары бір таяқ, яғни бір халық ретінде жиналды.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

Езекиел, егер басқа ештеңе болмаса да, осы екі таяқты бір халыққа айналатын екі ұлт ретінде айқындайды.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Себебі Сирияның басы — Дамаск, ал Дамаскінің басы — Ресин; және алпыс бес жылдың ішінде Ефрем халық болудан қалып, быт-шыт етіледі. Ал Ефремнің басы — Самария, және Самарияның басы — Ремалияның ұлы. Егер сенбесеңдер, шын мәнінде орнықпайсыңдар. Ишая 7:8, 9.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

Егер алпыс бес жыл туралы пайғамбарлыққа сенбейтін болсақ, біз орнықпаймыз.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

Келесі мақалада Ілиястың рәміздік мәнін әрі қарай таныстыратын боламыз.

Back to Articles