Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Даниял кітабы — Жүз отыз сегізінші бөлім

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Даниял 11-дің ашылуы: тарих арқылы өтетін пайғамбарлық сапар

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Даниял кітабының он бірінші тарауының қырқыншы аяты Құдай Сөзіндегі ең терең аяттардың бірін бейнелейді. Онда көрсетілген пайғамбарлық тарихтар — Езекиелдің көрінісіндегі доңғалақтардың ішіндегі доңғалақтар тоғысатын жер. 1798 жылғы Миллерит қозғалысының ақыр заманымен, сондай-ақ 1989 жылғы үшінші періштенің қозғалысының ақыр заманымен бірге, Құдайдың соңғы күндердегі халқының ішкі және сыртқы тарихтары бейнеленеді. Осы аяттың ішінде 1798 жылы бірінші періштемен келген жақындап келе жатқан сот туралы хабарландырудан бастап, қырық бірінші аяттағы жексенбілік заңға дейінгі аралық қамтылған. Сондықтан бұл аят өлгендерден басталатын Құдай қауымының тергеу сотын, жүз қырық төрт мыңның мөрленуіне дейінгі кезеңді, әрі Құдайдың Лаодикиялық адвентизмді Өз аузынан құсып тастауын бейнелейді.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

1798 жылы папалық билік өзінің өлімші жарасын алған тарихтан бастап, қырық бірінші аятта сол өлімші жара жазылғанға дейінгі аралық осы аяттың тарихында бейнеленген. Қырық бірінші аяттан әрі қарайғысы дәл сол аятта басталатын Құдайдың күшейе түсетін атқарушы үкімдерінің мәнмәтінінде қойылған. Осы пайғамбарлық мағынада қырықыншы аят — Даниял кітабының он бірінші тарауының соңы, ал сол тараудың бірінші және екінші аяттары — бастамасы. Он бірінші тарау антихристің бүлігін көрсетеді, ал оныншы тарау Хиддекел өзені туралы аянның басталуын, он екінші тарау оның аяқталуын білдіреді. Оныншы және он екінші тараулар біріншіні және соңғыны білдіреді, ал он бірінші тарау — ортадағы бүлік.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Оныншы және он екінші тараулар бірдей, өйткені он бірінші тараудан өзгеше, олар Даниелдің аянға қатысты тәжірибесін бейнелейді, ал он бірінші тарау — аянның өзі. Оныншы тарау — еврей әліпбиінің бірінші әрпі, он бірінші тарау — еврей әліпбиінің он үшінші бүлікшіл әрпі, ал он екінші тарау — әліпбидің соңғы әрпі. Хиддекел өзенінің аяны — «Ақиқат».

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Он бірінші тарауда бастау соңының бейнесін көрсетеді, өйткені Мәсіх ешқашан өзгермейді. Қырықыншы аятта бейнеленген ақырғы тарих — аңның мүсінінің сыналу уақыты. Сол сыналу уақыты қырық бірінші аятта бейнеленген аңның таңбасымен аяқталады. Сондықтан бірінші және екінші аяттар жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақытына қатысты болуға тиіс, өйткені сол уақыт кезеңі аңның мүсінінің қалыптасу кезеңі де болып табылады.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> «Жаратқан Ие маған аңның мүсіні сынақ мерзімі аяқталмай тұрып жасалатынын анық көрсетті; өйткені ол Құдай халқы үшін олардың мәңгілік тағдыры шешілетін ұлы сынақ болмақ....»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Бұл — Құдай халқы мөрленбестен бұрын өтуге тиіс сынақ.» Manuscript Releases, volume 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Ақырзаман уақытын айқындайтын әрдайым екі жолайрық белгісі болады. Мұсаның реформалық қозғалысында бұл — Һаронның дүниеге келуі, содан кейін үш жылдан соң Мұсаның дүниеге келуі болды. Бабылдан шығып, ғибадатхананы қайта тұрғызу реформалық қозғалысында бұл — патша Дарий, одан кейін патша Кир болды. Мәсіхтің реформалық қозғалысында бұл — Шомылдыру рәсімін жасаушы Жоханның дүниеге келуі, ал алты айдан кейін Мәсіхтің дүниеге келуі болды. Миллершілердің реформалық қозғалысында бұл — 1798 жылы папалық жүйенің өлімі, содан кейін 1799 жылы папаның өлімі болды. Үшінші періштенің реформалық қозғалысында бұл — президент Рейган мен бірінші президент Буш болды, екеуі де 1989 жылды білдірді. Даниял кітабының оныншы тарауының бірінші аятында патша Кирдің айқындалғанын табамыз.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Парсы патшасы Кирдің үшінші жылында Даниялға — оған Белтешазар деген ат қойылған еді — бір нәрсе аян етілді; ал ол нәрсе шындық еді, бірақ белгіленген мерзімі ұзақ болатын; және ол сол нәрсені түсінді, әрі аянды ұқты. Даниял 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Оныншы тараудың келесі аяттарында біз Жәбірейіл он бірінші тарауда пайғамбарлық тарихтың көрінісін жеткізердің алдында Даниялдың басынан өткен тәжірибесінің алдын ала бейнеленгенін көреміз. Кир ақырғы уақытты белгілейді, өйткені бұған дейін Дарийдің жиені Кир Белшазарды өлтірген Дарийдің қолбасшысы болған; осы арқылы жетпіс жылдық тұтқындықтың соңы белгіленді, ал бұл рухани Исраилдің рухани Бабылда 538 жылдан 1798 жылға дейін созылған бір мың екі жүз алпыс жылдық тұтқындығының бейнесі еді.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Құдайдың жер бетіндегі қауымы осы ұзақ, тынымсыз қуғын-сүргін кезеңінде, жер аударылу дәуірінде Бабылда тұтқында болған Исраил ұлдары қандай шын мәнінде тұтқында болса, дәл сондай шын мәнінде тұтқында болды». Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

1798 жылы мың екі жүз алпыс жылдың аяқталуы ақыр заман уақытын белгіледі, сол сияқты жетпіс жылдың аяқталуы да сол тарих үшін «ақыр заман уақытын» белгіледі. Белшазардың өлімі мен Бабыл патшалығының соңында Дарий де, Кир де көрсетілген, өйткені істі жүзеге асырған Дарийдің қолбасшысы ретінде Кир Дарийдің өкілі болды. Үлкен Джордж Буш 1989 жылғы 20 қаңтарда қызметіне кіріскенде, Рейган 1989 жылдың алғашқы он тоғыз күні бойы президент болған еді.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Хиддекел туралы көрініс ақырғы уақытта, Кирдің үшінші жылы басталды. Ғабриел Даниялға он бірінші тараудың пайғамбарлық тарихын аша бастағанда, ол әуелі Дарийдің бірінші жылына сілтеме жасайды, осылайша Даниялға ұсынбақ болған пайғамбарлық тарих көрінісінің ақырдың соңғы мезгілінде, 1989 жылы басталатынын анық көрсету үшін; өйткені барлық пайғамбарлар өздері өмір сүрген күндерден гөрі соңғы күндер туралы көбірек айтады.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Бірақ мен саған ақиқат Жазбасында белгіленгенді көрсетемін; осы істерде маған жақтасатын сендердің әміршілерің Михаилдан басқа ешкім жоқ. Сондай-ақ мен де Мидиялық Дарийдің бірінші жылында оған қуат беру және оны бекіту үшін тұрдым. Даниял 10:21; 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

1989 жылы ақырзаман уақытын бейнелейтін Дарийдің бірінші жылында Жәбірейіл «тұрды», осылайша «ақырзаман уақытында» бір періштенің келетінін айқындады. 1798 жылы бірінші періште келді, ал 1989 жылы үшінші періште келді. Үшінші періштенің мөрлеу ісі тек 2001 жылы үшінші періштенің хабары қуаттандырылған кезде ғана басталды, бірақ 1989 жылы үшінші періштенің келу қозғалысы ақырзаман уақытында Жәбірейілдің тұруымен бейнеленген. Жәбірейіл Даниялға «ақиқат жазбасында белгіленгенді» көрсетпек, ал Хиддекел туралы аян Жәбірейіл енді жариялағалы тұрған «Ақиқаттың» таңбасына ие.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Оныншы тараудың он төртінші аятында Ғабриел Даниялға Хиддекел туралы көріністе сөз етіп тұрғанының «соңғы күндерде Құдай халқының басына не түсетіні» екенін алдын ала хабарлаған еді.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Енді мен соңғы күндерде сенің халқыңа не болатынын саған ұқтырмақ болып келдім; өйткені бұл аян әлі талай күндерге арналған. Даниел 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Даниял кітабының он бірінші тарауының екінші аяты 1989 жылы ақырғы уақытта мөрі ашылған білімді білдіреді; сол білім Құдай халқының «соңғы күндерде» басынан «не өтетінін» айқындайды.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> Ал енді саған шындықты көрсетемін. Міне, Парсыда тағы үш патша көтеріледі; ал төртіншісі олардың бәрінен әлдеқайда бай болады; әрі өз байлығы арқылы алған күш-қуатымен ол бәрін Грекия патшалығына қарсы көтереді. Даниял 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Кир екінші патшаны 1989 жылдан бері алдын ала бейнелейді. Ол Мидия-Парсы империясының патшасы, ал бұл империя Киелі кітап пайғамбарлығындағы соңғы күндердегі екі мүйізден тұратын патшалықты бейнелейді; ол мүйіздер Мидиялықтар мен Парсылар арқылы көрсетілген. 1989 жылы ақырзаман уақытындағы жерден шыққан екі мүйізді аң патшалығының екінші патшасынан кейін әлі де үш патша (Клинтон, соңғы Буш, Обама) болуға тиіс еді, содан соң олардың бәрінен әлдеқайда бай патша келуге тиіс еді. Бірінші Буштан кейін келген үш патша өз президенттіктерінен кейін байыды, әрі тек президент болғандықтан ғана байыды. Ал әлдеқайда бай болған төртіншісі — Трамп, әрі ол тарихтағы ең бай президент еді, — өз ақшасын президент болғаны үшін тапқан жоқ, қайта, негізінен, президенттікке түспей тұрып-ақ, жылжымайтын мүлікке инвестиция салу ісі арқылы тапты.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Салыстырмалы түрде алғанда, Америка тарихындағы ең бай президент бұрын Америка Құрама Штаттарының алғашқы президенті болған. Дональд Трампқа дейін Джордж Вашингтон Америка тарихындағы ең бай президент еді, әрі ол өз байлығын, Дональд Трамп сияқты, жылжымайтын мүлікке салған инвестициялар арқылы тапты. Вашингтон да, Трамп та президенттік қызметке дәстүрлі емес саяси ортадан келді. Вашингтон президент болғанға дейін негізінен әскери қолбасшы болды, ал Трамп — кәсіпкер әрі телевизиялық тұлға еді; ол да, Вашингтон сияқты, бұған дейін ешқандай саяси тәжірибеге ие болмаған.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Екі президент те өздерінің күшті мінезімен және басшылық ету мәнерімен танылды, дегенмен бұл қасиеттер оларда мүлде әртүрлі түрде көрініс тапты. Вашингтон Революциялық соғыс кезінде және Республиканың алғашқы жылдарында сабырлы, байсалды әрі өзіне сенімді басшылығымен және біріктіруші болмысымен танылса, Трамп басшылық пен мемлекеттік басқарудағы батыл ұстанымымен белгілі. Вашингтон да, Трамп та елеулі даудың нысаны болған тұлғалар еді, бірақ бұған себеп болған жайттар мүлде өзгеше болды. Вашингтон, кеңінен құрметтелгеніне қарамастан, өз дәуірінде әртүрлі мәселелер, соның ішінде құлдыққа қатысты көзқарастары үшін сынға ұшырады. Трамптың президенттігі көптеген даулармен сипатталды, соның ішінде әлеуметтік желідегі өзінің “mean tweets” деп аталатын жазбалары, «Америка бәрінен бұрын» саясатына негізделген шешімдері және өзінің өзін-өзі тануы.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ең бай әрі алтыншы президент жаһаншыл айдаһар күштерін қоздыруы тиіс еді. Он бірінші тараудың екінші аятының тарихын 1776, 1789 және 1798 жылдар кезеңінің тарихына қабаттастыра қарастырғанда, біз жердегі аңның соңғы президентіне қатысты қосымша мәлімет табамыз, өйткені Иса соңын бастауымен бейнелейді. 1776 және 1789 жылдармен бейнеленген алғашқы екі кезең соңғы президенттің жетінші ішінен шыққан сегізінші президент болатынына екі куәлік береді. Трамп Рейганнан кейінгі алтыншы президент болды, ал сегізінші президент ретінде ол «жетінің ішінен» болады. Соңғы, әрі сегізінші президент Америка Құрама Штаттары аңға «әрі соған тиесілі» бейнені жасаған кезде билік жүргізетін болады.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Құрама Штаттар аңның бейнесін қалыптастыратын кезде билік жүргізетін президент сегізіншісі болуы тиіс, яғни жетеудің бірі, бұған Пейтон Рэндольф пен Джон Хэнкок куәлік етеді. Папалық — жетеудің бірі болған сегізінші бас, әрі ол пайғамбарлық өлімші жарақат алды. Папалықтың бейнесі болу үшін, жетеудің бірі болып табылатын сегізінші президент те пайғамбарлық тұрғыдан «жараланған» немесе «өлтірілген» деп айқындалатын пайғамбарлық сәйкестендіруге ие болуы тиіс.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Папалық өзінің өлімге душар ететін жарасын айдаһарлық биліктен (Франциядан) алды; бұл — папалықпен Пауыл «заңсыздықтың құпиясы» («күнә адамы») сол кезде-ақ әрекет етіп тұр деп анықтаған уақыттан бері күресіп келе жатқан айдаһарлық билік. Пұтқа табынушылықтың айдаһары папалықтың таққа отыруын тежеп тұрды, ал папалық бұған 538 жылы қол жеткізді.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Папалықтың басталуынан оның ақырғы құритын шағына дейін ол айдаһар күштеріне қарсы күреседі. Папалықтың бір бейнесі сол бейненің айдаһар күшімен күресуін талап етеді. Аянның он жетінші тарауында жеті бастың ішінен шыққан сегізінші бас болып табылатын папалық ақырында отпен өртеледі де, оның тәнін он патша жеп қояды. Екі өлімде де (1798 және соңғы күндерде) папалық аңды айдаһар күші өлтіреді. Америка Құрама Штаттары аңның бейнесін қалыптастыруы үшін, сегізінші президент те өзі соғысып жүрген айдаһар күші тарапынан өлтірілуі қажет болар еді; ал 1989 жылғы ақыр заман уақытынан кейінгі алтыншы патша — барлық айдаһар күштерін қозғаған патша.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Рональд Рейган діннен безген протестант болды, ал бірінші Джордж Буш нағыз жаһанданушы еді. Оның белгілі дәйексөздерінің бірі — 1988 жылғы 18 тамызда ол өтірік айтып былай деген сөзі: «Ал мен салықтарды көтермейтін адаммын. Менің қарсыласым қазір оларды соңғы шара ретінде, не үшінші шара ретінде көтеретінін айтып жүр. Бірақ саясаткер осылай сөйлесе, оның дәл сол шараға жүгінетіні белгілі. Менің қарсыласым салықтарды көтеруді жоққа шығармайды. Ал мен жоққа шығарамын. Конгресс мені салықтарды көтеруге итермелейді, ал мен “жоқ” деймін. Олар итермелейді, мен “жоқ” деймін, сосын тағы итермелейді, ал мен оларға айтарым тек мынау: ернімді оқыңдар: жаңа салықтар жоқ».

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Айдаһар билігінің өкіліне тән сипат болып табылатын сол жария өтіріктен басқа, оның ең әйгілі дәйексөзі 1990 жылғы 11 қыркүйекте Конгрестің бірлескен отырысында айтылды; сонда ол былай деді: «Енді біз көз алдымызда жаңа әлемнің айқындалып келе жатқанын көре аламыз. Бұл — жаңа дүниежүзілік тәртіптің шынайы мүмкіндігі бар әлем. Уинстон Черчилльдің сөзімен айтқанда, “әлемдік тәртіп”, онда “әділдік пен адал ойын қағидаттары … әлсіздерді күштілерден қорғайды …” Қырғи-қабақ соғыстың тығырығынан азат етілген Біріккен Ұлттар Ұйымы өз негізін қалаушыларының тарихи көрегендігін жүзеге асыруға дайын тұрған әлем». Буш-әкесі, өзін республикалық деп таныстырғанына қарамастан, жаһанданушы еді.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Билл Клинтон өзінің ұлықтау рәсімін Линкольн мемориалында өткізген алғашқы президент болды, бұл оның Линкольнге теріс қарап, Вашингтон ескерткішінің обелискісіне жүзін бұрғанын білдіреді; ал сол обелискінің іші еркін тасшылықтың рәміздерімен толтырылған. Ол Конституцияға адалдығын жалған түрде ант ете отырып, жүзін бұрған сол обелиск те, еркін тасшылықтың сол рәміздері де оның құлдыққа қарсы Линкольн мемориалының рәмізінен сырт айналғанын ғана емес, сонымен бірге Клинтондардың тарихи тұрғыдан әдейі таңдаған ұстанымы оның қабылдау сөзіндегі мазмұнмен де үйлесетінін көрсетті; сол сөзінде ол өзі оқыған Иезуит университетінде тәлім алған бір профессорды мадақтаған еді.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Сол профессор, Кэрролл Куигли, 1966 жылы жарық көрген *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* атты кітапты жазды, және ол орынды түрде әрі кеңінен «жаһаншыл идеялардың Інжілі» ретінде түсініледі. Құран Ислам үшін қандай болса, және Альберт Пайк жазып, 1871 жылы жарияланған *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* масондықтың эзотерикалық ілімдерінің ең жан-жақты баяндалуы деп есептелетіні қандай болса; немесе *The Book of Mormon* Соңғы Күн Әулиелері үшін қандай болса, Куиглидің кітабы да жаһаншыл философияның Інжілі болып табылады. Егер Клинтон Құрандағы Мұхаммедті мадақтаса, немесе *The Book of Mormon*-дағы Джозеф Смитті мадақтаса, көпшілік мұны білер еді, ал Альберт Пайктің кім екенін де кейбіреулер білер еді, бірақ Клинтонның Куиглиді мадақтауы өзінің жаһаншыл күн тәртібіне және Авраам Линкольн білдіретін қағидаттарды теріске шығаруына сәйкес келетінін білетіндер аз болды.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Сөзінде Клинтон былай деді: «Жасөспірім кезімде мен Джон Кеннедидің азаматтыққа шақырған үнін естідім. Содан кейін, Джорджтаунда студент болған шағымда, мен сол үндеудің мағынасын Кэрролл Куигли есімді профессордың түсіндіруі арқылы тереңірек ұқтым; ол бізге Американың тарихтағы ең ұлы ұлт болғанын айтты, өйткені біздің халқымыз әрдайым екі нәрсеге сеніп келді: ертең бүгінгіден жақсырақ бола алатынына және соны жүзеге асыру үшін әрқайсымыздың жеке моральдық жауапкершілігіміз бар екеніне». Кэрролл Куиглидің Американы «қайтадан ұлы ету» туралы көзқарасы Америка Құрама Штаттарының өзінің ұлттық егемендігін Біріккен Ұлттар Ұйымына беруі еді. Клинтон демократ, жаһанданушы, айдаһардың өкілі болды.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

«Әкесі қандай болса, ұлы да сондай»: соңғы Джордж Буш — жаһанданушы еді, әрі әкесі де өзін республикалықпын деп жариялаған жаһанданушы болғаны сияқты, ол да сондай болды. Алма ағашынан алысқа түспейді. Киелі кітапта мынадай риторикалық сұрақ қойылады: «Екі адам өзара келіспейінше, бірге жүре ала ма?» Соңғы Буштың Билл және Хиллари Клинтонмен бірге жүзеге асырған көптеген істерін қадағалап шығу ғана оның кіммен келісімде болғанын көруге жеткілікті.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Барак Хусейн Обама Президент болып сайланардан аз уақыт бұрын, сайлауалды митингілердің бірінде Америка Құрама Штаттарын түбегейлі өзгерту туралы мәлімдеме жасады. 2008 жылғы 30 қазанда, Миссури штатының Колумбия қаласында, Обама былай деді: «Біз Америка Құрама Штаттарын түбегейлі өзгертуге бес күн қалғанда тұрмыз». Бұл мәлімдеме Обаманың 2008 жылғы президенттік сайлау науқанының негізгі тақырыбы болған «үміт пен өзгеріс» жөніндегі кеңірек үндеуінің бір бөлігі еді; ол оның ауқымды саяси реформаларға және елді өзге бағытқа бұруға деген міндеттемесін айқындады. Ол елді бұрған бағыт — жаһанданудың, ақ нәсілділерге қарсы, түсік жасатуды жақтайтын, көміртекті отындарға қарсы, Америкаға қарсы әрі жаһандануды жақтайтын саясаттарға, Әртүрлілік, Теңдік, Инклюзия қағидаттарына, Сындарлы нәсіл теориясының жалған тарихына және тағы да басқаға бастайтын айдаһарлық саясаттар еді. Обама жай ғана жергілікті қауымдастық ұйымдастырушысы болған жоқ; ол айдаһар билігінің жаһанданушылық күн тәртібінің өкілі болды және әлі де солай.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Алайда Трамп, қазіргі заманғы әдеттегі саясаткерден өзгеше, 1989 жылы басталған кезеңдегі өзінен бұрынғы жеті президенттің бәрі бірге алғандағыдан да көбірек уәдесін орындады. Ол Американы қайтадан ұлы етуге берілген еді, әрі осыған ұмтыла отырып, тек Америка Құрама Штаттарында ғана емес, бүкіл әлемде де билік жүргізіп тұрған жаһанданушы күштерді қозғап жіберді.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Джо Байденнің өзін тағы бір жаһанданушыдан өзге біреу екенін дәлелдейтін ешқандай айғағы мүлде жоқ.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Католицизмнің аңы айдаһарлық күштермен ұзаққа созылған соғыс жүргізді, ал Америка Құрама Штаттары папалықтың мүсінін қалыптастырған кезде билік жүргізіп отырған президент, пайғамбарлық қажеттілік бойынша, айдаһарлық күштермен күресте болады. Тірі президенттердің ешқайсысы, Дональд Трамптан басқа, айдаһарлық күштермен соғыс жүргізбес еді, өйткені демократтар ашық түрде жаһанданушылар (айдаһарлар), ал соңғы Джордж Буш, әкесі қандай болса, өзі де сондай болды (өзін республикашылмын деп жариялағанымен, шын мәнінде жаһанданушы айдаһар), өйткені Иса әрдайым соңғыны біріншісі арқылы бейнелейді.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> «Құдай халқын ұлы дағдарыс күтіп тұр. Әлемді де дағдарыс күтіп тұр. Барлық дәуірлердің ең шешуші күресі дәл алдымызда тұр. Қырық жылдан астам уақыт бойы біз пайғамбарлық сөздің беделіне сүйеніп таяп келе жатыр деп жариялаған оқиғалар қазір көз алдымызда жүзеге асып жатыр. Ар-ождан бостандығын шектейтін Конституцияға түзету енгізу мәселесі елдің заң шығарушыларының алдында әлдеқашан көтерілді. Жексенбіні сақтауды мәжбүрлеп орындату мәселесі ұлттық маңызы мен мәні бар мәселелердің біріне айналды. Біз бұл қозғалыстың нәтижесі қандай болатынын жақсы білеміз. Бірақ біз сол шешуші сәтке дайынбыз ба? Құдай бізге жүктеген — адамдарға алдарындағы қауіп туралы ескерту міндетін — адал атқардық па?»

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> «Жексенбілік ұстанымды заңмен күштеп енгізу жолындағы осы қозғалысқа қатысып жүргендердің өздерінің арасында да оның артынша қандай салдарлар туатынын көрмей, соған соқыр болғандар көп. Олар өздерінің діни бостандыққа тікелей соққы беріп отырғандарын аңғармайды. Киелі кітаптағы сенбінің талаптарын да, жексенбілік институттың қандай жалған іргетасқа сүйеніп тұрғанын да ешқашан түсінбегендер көп. Діни заңнаманы жақтайтын кез келген қозғалыс, шын мәнінде, сан ғасырлар бойы ар-ождан бостандығына табандылықпен қарсы соғыс жүргізіп келген папалыққа жасалған ымыра болып табылады. Жексенбіні ұстану өз болмысын христиандық мекеме деп аталатын нәрсе ретінде “заңсыздық құпиясына” қарыздар; ал оны күштеп орындату Римшілдіктің нақ өз іргетасы болып табылатын қағидаларды іс жүзінде мойындау болмақ. Біздің ұлтымыз өз үкіметінің қағидаларынан соншалықты теріс айналып, жексенбі күні туралы заң қабылдайтын болса, онда протестантизм осы әрекетінде папалықпен қол ұстасады; бұл, шын мәнінде, баяғыдан бері өз мүмкіндігін аңдып, қайтадан белсенді деспотизмге атылуға ынтыға күтіп тұрған зорлық-зомбылыққа жан бітіруден басқа ештеңе емес.»

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> «Діни заңнаманың билігін жүзеге асыратын Ұлттық реформа қозғалысы толық дамып жетілген кезде, өткен дәуірлерде үстемдік еткен сол бір төзімсіздік пен езгіні танытады. Сол кезде адамдық кеңестер Құдайлықтың айрықша құқықтарын өздеріне иемденіп, ар-ождан бостандығын өздерінің деспоттық билігінің астында жаншыды; ал олардың өктем жарлықтарына қарсы тұрғандардың үлесіне түрме, жер аудару және өлім тиді. Егер папалық немесе оның қағидалары тағы да заң арқылы билікке енгізілетін болса, халық арасындағы адасуларға мойынсұнып, ар-ождан мен ақиқатты құрбан етуге көнбейтіндерге қарсы қудалаудың оты қайта тұтанады. Бұл зұлымдық жүзеге асудың дәл алдында тұр. »

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> «Құдай бізге алдымыздағы қауіптерді көрсететін нұр бергенде, оны халықтың алдына жеткізу үшін қолымыздан келетін бар күш-жігерімізді жұмсауды елемей қойсақ, Оның алдында қалайша таза тұра аламыз? Оларды ескертусіз осы аса маңызды мәселеге бетпе-бет қалдыруға қанағаттана аламыз ба?» Testimonies, volume 5, 711, 712.

Back to Articles