Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

Жоел кітабы және Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері шіркеуі — Тоғызыншы бөлім

Number Nine

Тоғыз саны

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Мен Жоел кітабына арналған осы кіріспеде алғашқы сегіз мақаланың кейбір тұстарын қысқаша қорытындылап, енді Жоел кітабын тікелейірек қолға алғандықтан, одан нені күтуіміз керектігін айқындайтын деңгейге жеттім; содан кейін, әрине, мұның Даниял 11:11–16-дағы Рафия мен Паниум шайқастарына қандай қатысы бар?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

Біз жүзімдік туралы әнге ерекше назар аудардық, өйткені пайғамбарлық тұрғыдан «тәжірибе» «ән» арқылы бейнеленеді. Жүз қырық төрт мыңның Мұса мен Тоқтының әнін айтуы — соның бір сипаты; бұл, шын мәнінде, Жоханның Ишаяның жүзімдік туралы әнін бейнелеу тәсілі ғана. Әрбір ұлы пайғамбар өз кітабын Исраилдің бүлігіне қарсы айыптаулардан бастайды, немесе былай деуге болады: әрбір ұлы пайғамбар алдымен жүзімдік туралы әнді айтады. Мен Жоелдің бірінші тараудағы жүзімдік туралы әні жүзімдік әніне қатысты ең маңызды аяндардың бірі деп есептеймін. Менің дұрыс не бұрыс екенімді айта алмаймын, бірақ мұндай сенімде болуымның себебі — Жоел кітабында рәміздік түрде бейнеленген пайғамбарлық байланыстар бірнеше spokes үшін кілт, не, бәлкім, білік іспетті болып көрінеді. Жоелдің куәлігі өзге параллель желілермен байланысып қана қоймай, әсіресе бірінші тарауда жүзімдіктің ойрандалуының рәміздігі арқылы, әрі келесі екі тарауда Америка Құрама Штаттарындағы аңның мүсініне қатысты сынақ уақытын да, сондай-ақ бүкіл әлем үшін аңның мүсініне қатысты сынақ уақытын да айқындау арқылы белгілі бір тірек нүктесін белгілейтіндей көрінеді. Мұның бәрі жүзімдік аясында берілген, ал егер жаңбыр жаумаса, жүзімдік тірі жүзімдік болмайды.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Біз сондай-ақ «қашанға дейін?» деген нышанмен бейнеленген пайғамбарлық кезеңге ерекше назар аудардық. «Қашанға дейін?» туралы бұрыннан бекітілген осы қағидатты еске салудың қажеттілігін мен сол кезде де іргетас әрі бұрыштағы тас болған, әрі болып отырған «төбе тасқа» айрықша мән беру үшін сезіндім. Қазір жүзеге асу үстіндегі Түн ортасындағы Айғай хабарының соңғы толық ашылуы — сол «төбе тас». Сол іргетастарға негізделген бұл төбе тас — Миллердің асыл тастары, олар бастапқы кездегіден он есе жарығырақ жарқырап тұр.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

Құдайдың «ғажайып істеріне» негізделген түйінтас — Оның халқы Лаодикеялық тәжірибеден Филадельфиялық тәжірибеге өткен кезде; дәл сол кезде бұл халық жетінің ішінен шыққан сегізіншіге айналады, әрі сондай-ақ жауынгер шіркеуден жеңімпаз шіркеуге өтеді. Осы өту — түйінтас. Бұл өту Құдай халқы «түйінтас» хабарын естіп, көргенде және ол олардың көздеріне ғажайып болып көрінгенде жүзеге асады. Түйінтас хабары — шарықтау шегі, өйткені ол барлық рәміздік «түйінтас» ақиқаттарын бір арнаға тоғыстырады. «Жеті уақыт» туралы хабар Миллердің іргетас тасы болды, әрі ол Миллерлік қозғалыстың түйінтасы болуға тиіс еді. Алғашқы өнім мейрамы Пятидесятниктік кезеңнің түйінтасы болғаны сияқты, Түн ортасындағы айқай да бірінші және екінші періштелердің Миллерлік қозғалысының түйінтасы болды.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Мәсіх бірінші және екінші періштелердің миллериттік ғибадатханасын тұрғызған қырық алты жылдық кезеңнің шарықтау шегі, яғни төбетаcы ретінде, сол төбетаc Мәсіхтің жүз қырық төрт мыңның ғибадатханасын тұрғызу ісі үшін іргетас тасы болуға тиіс еді. Сол іргетас тасы 1844 жылы көкке апаратын жолды нұрландыру үшін жарық ретінде орнатылды, сондықтан дүниенің ақырындағы Құдай халқы тыныштық табу үшін «ежелгі жолдарға» қайта оралуға тиіс. Егер олар миллериттердің пионерлік тарихына қайта оралса, әрі оралған кезде, онда Түн ортасындағы айқай хабары іргетастық тарихтың шарықтау шегі болғанын көреді. Түн ортасындағы айқай Киелі Рухтың төгілуінің бір көрінісі болды. Жан «ежелгі жолдарға» қайта оралып, жолдың басында, яғни іргетастық нүктесінде орнатылған «жарқын нұрды» тапқанда, ол Түн ортасындағы айқайға кезігеді; оны Еремия «тыныштық» деп атайды.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Олардың арт жағында, жолдың басында, жарқын бір нұр орнатылған еді; періште маған оның “түн ортасындағы айқай” екенін айтты. Бұл нұр бүкіл жол бойына сәуле шашып, сүрініп кетпеулері үшін олардың аяқтарына жарық беріп тұрды.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Егер олар өздерінің көздерін, дәл алдарында болып, оларды қалаға бастап бара жатқан Исаға қадап тұрса, аман еді. Бірақ көп ұзамай кейбіреулері шаршап, қаланың әлі өте алыс екенін айтып, оған осыған дейін-ақ кіріп қоямыз деп күткендерін білдірді. Сонда Иса Өзінің даңқты оң қолын көтеріп, оларды жігерлендіретін; Оның қолынан адвент қауымының үстінде тербеліп тұрған бір нұр шықты, сонда олар: “Аллилуйя!” — деп айқайлады. Ал өзгелері арты жағындағы нұрды ойланбай теріске шығарып, оларды соншалық алысқа дейін бастап келген Құдай емес деді. Сонда олардың артындағы нұр сөнді, сөйтіп аяқтарының асты қап-қараңғылыққа батып, олар сүрініп, нысанадан да, Исадан да көз жазып қалып, жолдан төмендегі қараңғы да зұлым дүниеге құлап түсті». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

Миллериттер тарихының шарықтау шыңы — жүз қырық төрт мыңның тарихы үшін іргетас тасы. Үш періштенің хабарлары 1798 жылы басталған кезден бастап, жексенбілік заң кезінде киелі орынды тазарту ісінің орындалуымен салтанатты қауым көтерілгенге дейінгі жол Түн ортасындағы айқай хабары арқылы нұрландырылады; өйткені бұл астарлы әңгіме Адвентизм туралы және жексенбілік заң дағдарысы кезінде адамзат үшін сынақ мерзімі жабылар шақта Құдайдың Өз мінезін кемел түрде бейнелейтін бір халықты қалай көтеретіні туралы.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Жол үстінде Иса бастап барады, әрі Ол даңқты оң қолын көтеріп, жолды нұрландыра беруде. Сондықтан жолдың басында да жарқын нұр бар, жолдың соңына бастап апаратын да жарқын нұр бар. Альфа мен Омега ретіндегі Иса соңын бастауымен көрсетеді, сондықтан жолдың екі шетіндегі нұр — Түн ортасындағы айқайдың хабары.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

Бірінші періште 1798 жылы келіп, Оның үкімінің сағаты жеткенін жариялады: «... Оның сотының сағаты жетті». Сот сағаты 1798 жылы келді, әрі ол басталған кезде Мәсіх пен Оның жаңа қалыңдығы — Филадельфиялық Миллершіл Адвентизмнің арасындағы неке басталды. Мәсіх 1844 жылғы 22 қазанда некеге тұруы тиіс еді, ал 1798 жылдан 1844 жылға дейін қалыңдық әзірленді. Қалыңдық Филадельфиялық еді, өйткені Мәсіхтің қалыңдығына ешқандай айыптау болған жоқ, себебі ол өзін әзірледі — ол пәк еді. Сот туралы жариялау — 1798 жылы басталып, 1844 жылы соңына жеткен некенің жариялануы.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Миллершілдер қозғалысы үшін іргетастық нұр да, төбедегі соңғы тасқа тән нұр да — неке туралы жариялаған хабар, яғни Түн ортасындағы Айқай хабары болды. Түн ортасындағы Айқай — бірінші және екінші періштелер тарихының, сондай-ақ Миллершілдер тарихының іргетасы да, төбедегі соңғы тасы да болды; әрі Миллершілдер тарихының төбедегі соңғы тасы жүз қырық төрт мыңның тарихының іргетас тасы болумен қатар, оның да төбедегі соңғы тасы болып табылады. Ғибадатхананың құрылысы төбедегі соңғы тас қойылған кезде аяқталады, ал сол ақырғы «ғажайып» тасты қою ісі 2023 жылғы шілдеде басталды.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Тәжтасты құрайтын түрлі пайғамбарлық орындалулар бар, бірақ тәжтас сондай-ақ хабардың шарықтау шегін де бейнелейді. Елуінші күн мейрамы — Елуінші күн кезеңі хабарының тәжтасы болды; дәл сол сияқты, 1856 жылы Хирам Эдсонның қаламы арқылы келген «жеті уақыттың» нұры Миллердің хабарына арналмақ болған тәжтас еді, өйткені Миллер ашқан алғашқы іргелі ақиқат — «жеті уақыт» болатын. 1856 жылы тәжтас ақиқатының жаңа нұрын қабылдамау, ежелгі Исраил қырық жыл бойы істегеніндей, Лаодикияның шөлінде өлу жолын таңдаумен тең еді. Бұл 2023 жылдың шілде айын 1856 жылмен сәйкестендіреді: Миллерит тарихындағы Филадельфиядан Лаодикияға бетбұрыс нүктесі әрі жүз қырық төрт мыңның тарихындағы Лаодикиядан Филадельфияға қарай кері бұрылыс. Мәсіх 1844 жылы арам әйелге үйленген жоқ, өйткені ол Филадельфиялық еді, әрі Ол жексенбілік заң кезінде Филадельфиядан шыққан қалыңдыққа үйленеді. Бірақ әуелі ол өзін дайындауға тиіс. Сен дайынсың ба?

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> Қорықпа, кіші отар; өйткені Патшалықты сендерге беру — Әкелеріңнің игі ықыласы. Лұқа 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

1844 жылғы 22 қазанда Ие Өзіне ілесіп, үшінші періштенің тарихына және үшінші періште бейнелейтіннің бәріне еруге даярлаған қалыңдығымен некелесті, бірақ 1863 жылға қарай үшінші періштенің тарихы Лаодикия шөліндегі адасуға бұрылып кетті. 1844 жылдан 1863 жылға дейінгі тарих үшінші періштенің кезеңін білдіреді; осылайша, ол жүз қырық төрт мыңның мөрленуі кезеңіндегі ақылсыз қыздардың көрінісін береді. Қыздар — періштелермен бейнеленген хабарлар арқылы ажыратылып жатқан бидай мен арамшөп; өйткені ажырату ісін атқаратын — періштелердің өзі.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> «Содан кейін мен үшінші періштені көрдім. Менімен бірге жүрген періште былай деді: “Оның ісі үрейлі. Оның міндеті аса сұсты. Ол — бидайды арамшөптен ажыратып, бидайды көктегі қамба үшін мөрлеп, яки буып-түйіп қоятын періште. Бұл нәрселер бүкіл ойды, бүкіл назарды толықтай өзіне аударуға тиіс”». Early Writings, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періштенің хабарлары — екі топты бөліп, сондай-ақ байланыстыратын кешкі жаңбыр хабары.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> “Жоханға шіркеудің тәжірибесіне қатысты терең де тебірентерлік маңызы бар көріністер ашылды. Ол Құдай халқының жағдайын, қауіп-қатерлерін, күрестерін және ақырғы құтқарылуын көрді. Ол жер бетіндегі орақты пісіруге тиіс қорытынды хабарларды жазады: не көктегі қамба үшін бау-бау астық ретінде, не жойылу оттары үшін бума-бума отын ретінде. Оған аса зор маңызы бар тақырыптар, әсіресе соңғы шіркеуге қатысты, аян етілді, осылайша адасудан ақиқатқа бет бұратындар өздерінің алдында тұрған қауіптер мен күрестер жөнінде тәлім алсын. Жер бетіне не келе жатқанына қатысты ешкімнің қараңғылықта қалуына мұқтаждық жоқ.” Ұлы күрес, 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

Бұл ұрпақта «орақты пісіруге тиіс қорытынды хабарлар» болып табылатын және екі тапты бір-бірінен ажырататын нәрсе — «ақиқат сөздері». Сол жұмыс Миллердің түсіндегі «кір қылшағы бар адамның» да жұмысы болып табылады.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Күрегі Оның қолында, әрі Ол қырманын мүлде тазартып, бидайын қамбаға жинайды’. Матай 3:12. Бұл тазарту кезеңдерінің бірі еді. Ақиқат сөздері арқылы сабан бидайдан ажыратылып жатты. Көптеген адамдар әшкерелеуді қабылдау үшін тым менмен әрі өздерін ақтайтын болғандықтан, кішіпейілділік өмірін қабылдау үшін дүниені тым сүйгендіктен, Исадан теріс бұрылды. Көп адам әлі де дәл солай істеуде. Бүгін де жандар Қапарнаумдағы мәжілісханада болған әлгі шәкірттер секілді сыналуда. Ақиқат жүрекке жеткізілгенде, олар өз өмірлерінің Құдайдың еркіне сай еместігін көреді. Олар өздерінде түбегейлі өзгерістің қажет екенін түсінеді; бірақ өзінен бас тартуды талап ететін бұл іске кірісуге ықыласты емес. Сондықтан күнәлары әшкереленгенде, олар ашуланады. Олар: ‘Бұл — ауыр сөз; мұны кім тыңдай алады?’ — деп күңкілдеп, шәкірттердің Исаны тастап кеткені сияқты, ренжіп кетіп қалады.” Ғасырлар үміті, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

1844 жылғы ұлы түңілуден бастап 1863 жылға дейінгі межелер мен оқиғалар 9/11-ден жексенбілік заңға дейінгі тарихты бейнелейді. Неліктен 18449/11 деп сұрайсыз?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

Уайт қарындастың жазбалары үшінші періштенің 1844 жылғы 22 қазанда келгенін, сонымен бірге 9/11-ді бейнелейтін 1888 жылы да келгенін айқын көрсетеді. Одан да маңыздысы, барлық пайғамбарлар дәл 9/11 тарихын Жексенбілік заңға дейін даралап көрсетеді; сондықтан бұл екі не үш куәгердің ғана айғақтығы емес, қайта Құдай Сөзіндегі әрбір куәгердің біріккен куәлігі: 9/11-ден Жексенбілік заңға дейінгі кезең — «әрбір аянның әсері» жүзеге асатын мерзім.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

Үшінші періштенің келуі мен аяқталуының тарихы 1844 жылдан 1863 жылға дейін созылып, 11/9-дан жексенбілік заңға дейінгі Құдайдың ғажайып істері кезеңін бейнелейді. Бұл тарих 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі кезеңмен де бейнеленеді, әрі сол желіде 1840 — альфа, ал 1844 — омега. 1844 жылдан 1863 жылға дейінгі желіде 1844 — альфа, ал 1863 — омега. 1844 әрі альфа, әрі омега.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Айқыш 1844 жылмен сәйкестенеді, ал Альфа мен Омега айқышта Өз қанын төкті. 9/11-ден (1840) бастап біз Аян кітабының оныншы тарауынан 1840 жылы Жоханның кішкентай кітапты жеуінен басталып, 1844 жылы оның асқазанындағы түңілумен аяқталатын тарихтың баяндалғанын көреміз. Жеу — бастамасы; асқазан — соңының белгісі. Оныншы тараудың соңғы аяты осы тарихтың жүз қырық төрт мыңның тарихында қайтадан қайталанатынын бейнелейді.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> Сонда мен періштенің қолынан кішкентай кітапты алып, оны жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды; ал оны жеп болған бойда, қарным ащы болды. Сонда ол маған: «Сен тағы да көптеген халықтар, ұлттар, тілдер мен патшалардың алдында пайғамбарлық етуге тиіссің»,— деді. Аян 10:10, 11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Аян кітабының оныншы тарауы мен Аббақұқ кітабының екінші тарауы 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі пайғамбарлық кезеңге куәлік ететін екі тарауды білдіреді. 1844 жылдан 1863 жылға дейінгі тарих түңілу белесінен басталып, содан кейін шашырауға, ал оның артынан жиналуға ұласады. Сол кезеңде Аббақұқтың екі кестесіне қатысты пайғамбарлық тарих екінші кесте 1849 жылы басылып, 1850 жылы шетелде жарияланған кезде аяқталады. Аббақұқтың кестелерінің кезеңі 1842 жылдың мамыр айынан, яғни 1843 жылғы кесте жарияланған уақыттан, басталып, пайғамбарлық кезең өз басталған жерінде — Аббақұқтың екі кестесінің бірінің жариялануымен — аяқталды. 1843 жылғы кесте — альфа, ал 1850 жылғы кесте — омега.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

1856 жылы Хайрам Эдсон Уильям Миллердің «жеті уақыт» туралы түсінігін жаңа деңгейге көтерген мақалалар топтамасын жазды. Эдсонның еңбегі Миллер еңбегінің омегасы болды; ол Миллердің іргетастық ақиқатын Құдай халқын күшейтуге арналған төбе тастың орнына жеткізді. «Жеті уақыт» жөніндегі Миллердің нұры альфа болса, «жеті уақыт» жөніндегі Эдсонның нұры омега болды.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

1863 жылы бұл қозғалыс ақырында өз денесінен тағы бір қозғалыстың шығуына себеп болатын шіркеуге айналды; бұл, дәл сол сияқты, миллериттердің протестанттардан шыққаны тәрізді, сондай-ақ шәкірттердің иудаизмнен христиандыққа шыққаны сияқты және сол сияқты Ешуа мен Қалептің шөл далада өлуге белгіленген бұрынғы келісім халқының арасынан шыққаны тәрізді болды.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

Дәл сол тарихи кезеңде (1844 жылдан 1863 жылға дейін) жердегі аңның республикалық мүйізі де параллель күрес кезеңінен өтіп, ақырында Азаматтық соғысқа ұласады; барлық тарихшылар оның орта шегіне 1863 жылы Линкольннің Азат ету жөніндегі декларациясымен жеткеніне келіседі. Линкольн сол уақытқа дейінгі тарихтағы ең нашар Демократиялық президенттен кейін президенттік антын қабылдаған алғашқы республикалық президентті білдіреді. Кейін ол қастандықпен өлтірілді. Осы пайғамбарлық сипаттардың бәрі және басқалары соңғы республикалық президентте қайталанады.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

1844 жылдан 1863 жылға дейінгі кезең шашырау мен жиналуды қамтыды. 1863 жыл жексенбілік заңды білдіреді, сондықтан 1844 жылы болған шашырау — 1863 жылға дейінгі жалғыз шашырау; сол кезде Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері Лаодикияның шөліне шашыратылды. 1844 жыл шашырауды тудырды, ал 1863 жыл да шашырауды тудырды; осы арқылы бұл тарихтың айқындалған пайғамбарлық нышан екендігіне куәлік беріледі, өйткені ол 1844 жылғы альфа-шашыраудан басталып, 1863 жылғы омега-шашыраумен аяқталады. Бірінші шашырау 2020 жылғы 18 шілдеде келді, ал соңғы омега-шашырау жексенбілік заң кезінде жүзеге асады.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> «Біз бөлініп, бытырап кететін уақыт келе жатыр, сонда әрқайсымыз бірдей қымбат сенімдегілермен қарым-қатынас жасау артықшылығынсыз тұруға мәжбүр боламыз; ал Құдай сенің жаныңда болмайынша, әрі Оның сені бастап, бағыттап келе жатқанын білмейінше, сен қалайша нық тұра аласың?» Review and Herald, March 25, 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Құдайдың «жаныңда» тұруы жеткіліксіз; сонымен бірге «Оның сені бастап, бағыттап келе жатқанын білуің» де қажет. Бұл ақиқат «сендер Жаратқан Иені танитын боласыңдар» дегенге негізделген әртүрлі тіркестер арқылы бейнеленетін пайғамбарлықтың бір тақырыбы болып табылады.

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> Сендер молынан жеп, тоясыңдар, әрі өздеріңе ғажайып мейірім көрсеткен Құдайларың Жаратқан Иенің есімін мадақтайсыңдар; және Менің халқым енді ешқашан масқара болмайды. Сонда сендер Менің Исраилдің ортасында екенімді, әрі Менің сендердің Құдайларың Жаратқан Ие екенімді, одан өзгенің жоқ екенін білесіңдер; және Менің халқым енді ешқашан масқара болмайды. … Осылайша сендер Менің Сионда, Өзімнің киелі тауымда тұратын сендердің Құдайларың Жаратқан Ие екенімді білесіңдер; сонда Иерусалим киелі болады, және енді бөтендер оның арасынан ешқашан өтпейді. Жоел 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Иерусалим киелі болған кезде, ол салтанат құрған шіркеу болып табылады, өйткені күресуші шіркеу бидай мен арамшөптен құралған шіркеу ретінде анықталады; ал «бөгделер енді» «Иерусалим арқылы» «өтпейтін» кезде, Құдай халқы «Оның бастап жүргенін және жол көрсетіп жүргенін» «білетін болады». Олар біледі, өйткені олар «жеті рет» деген дұғаны орындағандар; оған Құдайдың сені Лаодикеялық күйіңде бастап жүрмегенін мойындау да кіреді, бірақ сенің Филадельфиялыққа өзгергеніңде, сен «Оның бастап жүргенін және жол көрсетіп жүргенін» әрі Құдайдың «Исраилдің ортасында» екенін білетін боласың.

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

19 сәуірдегі альфа шашырауы (түңілу) мен 22 қазандағы омега шашырауы (түңілу) 22 қазандағы ұлы түңілуден кейінгі алғашқы ресми жарияланым арқылы белгіленеді. Жариялау Миллериттер тарихында да, Америка Құрама Штаттарының пайғамбарлық тарихында да пайғамбарлық белгі болып табылады; сондықтан 1844 жылдан кейін ресми түрде алғаш жарияланған нәрсе — сол тарихтың межелік нүктесі, ал ол межелік нүкте шашырауды айқындайды.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

1847—Шашырап кеткен қалдық қауым

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> «“Кішкентай отарға” арналған сөз.»

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> «Төмендегі мақалалар Нью-Йорк штатының Канандайгуа қаласында О. Р. Л. Крозьер жариялап тұрған The Day-Dawn үшін жазылған еді. Бірақ қазір ол басылым жарық көрмейтін болғандықтан, әрі оның қайтадан жарияланар-жарияланбасын білмегендіктен, Мэндегі арамыздағы кейбіреулеріміз оларды осы түрде ұсынуды жөн көрді. Мен “кішкентай отардың” назарын осы жерде, жер бетінде, өте жуық арада болатын нәрселерге аударғым келеді....»

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> Оқырман «Кішкентай үйірге» арналған «Сөзге» Е. Г. Уайт ханымның қаламынан шыққан үш хабардың енгізілгенін байқаған болар.

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> «Уайт ханымның екінші хабары, 14–18-беттерде берілгендей, оның алғашқы аянының «Жан-жаққа шашыраған Қалдыққа» деген тақырыптағы баяны болып табылады. Бұл 1845 жылғы 20 желтоқсанда Енох Джейкобсқа арнап жеке хат ретінде жазылды және оны алғаш рет алушы 1846 жылғы 24 қаңтардағы The Day-Star басылымында жариялады. Содан кейін 1846 жылғы 6 сәуірде Джеймс Уайт пен H. S. Gurney оны жеке парақша түрінде қайта бастырып шығарды. «Little Flock»-қа арналған A Word кітабында берілген мәтін, ұсақ редакторлық өзгерістер мен қосылған Жазба сілтемелерін қоспағанда, алғашқы рет басылған аянның толық баянымен бірдей». James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

1844 жыл періштенің келуі мен түңілуді белгілейді. 1845 жылы алғашқы аян жазылып, 1846 жылы жарияланды. Алғашқы аян «шашырап кеткен қалдыққа» арналған. Тұрмыс құрмаған жасөспірім пайғамбар әйел өзінің алғашқы аянын жазып отырғанда, «қалдықтың» пайғамбарлық сипатының бірі — жүз қырық төрт мыңның белгілерінің бірі ретінде, пайғамбарлық қажеттілік бойынша «шашырап кетуі» тиіс екенін білгеніне мен күмәнданамын. 1846 жылы Уайттар некеге тұрды, осылайша Элленнің тегі Уайт болып өзгерді. Сол жылы Уайттар жетінші күнгі сенбіні сақтай бастады. 1846 жылы келісім түпкілікті бекітілген деп белгіленеді, 1844 жылы басталған пайғамбарлық неке 1846 жылы толық жүзеге асты, ал 1847 жылы алғашқы ресми басылым басылып, пошта арқылы жіберілді.

## May, 1850

1850 жылғы мамыр

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> «ҚҰРМЕТТІ ОҚЫРМАН,—Осы шолудағы менің мақсатым қателікті қасиетті ақиқаттың нұрымен әшкерелеу болды....»

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> «Осы шағын еңбекті бытыраңқы отарға ұсыну арқылы мен осы тұрғыдан олардың алдындағы өз борышымды орындадым; енді Құдай Өз батасын қоса көрсін. Аумин». James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

Джеймс Уайттың бұл басылымы оның тыңдаушыларының әлі де бытыраңқы отар болғанын көрсетеді, бірақ ол сонымен бірге жетінші күнгі сенбіліктің қорғанысы болып табылады. Бұл — Миллершіл адвентизмнің сенбілік пен үшінші періште жөніндегі түсінігі тұрғысынан, нәрестелік шағындағы үшінші періштенің хабарламасы. Ол 1850 жылғы кесте жарияланған сол жылдың өзінде басылып шықты, әрі екеуі бірігіп, жақындап келе жатқан жексенбілік заң дағдарысына арнап Жаратқан Иенің әскерін көтеріп шығаруды бейнелейді. Иса әрдайым ақырды бастау арқылы бейнелейді, сондықтан 1843 жылғы кестені қолдана отырып 1844 жылы хабарды ұсынғандар, 1850 жылғы кестені қолдана отырып хабарды ұсынатындардың бейнесі болған. Хабакуктың екі кестесі кезеңінің басында адамдар сол сағаттың хабарын Хабакуктың кестесімен байланыстыра жариялап жүрген еді, ал 1850 жылы Джеймс Уайт 1850 жылғы кестемен бірге үшінші періштенің хабарын ұсынуда. Кестені 1849 жылғы уақыт кезеңінде Нихолс бауырлас жасады; сол кезеңде Джеймс пен Эллен Уайт Нихолс бауырласпен бірге тұрып жатқан болатын. Джеймс Уайт 1850 жылғы кестенің дайындалуына тікелей қатысты, әрі сол жылы ол үшінші періштенің хабарын жариялай бастады.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «1850 жылдың 23 қыркүйегінде Жаратқан Ие маған Өз халқының қалдығын қайтарып алу үшін қолын екінші рет созғанын және осы жиналу уақытында күш-жігерді екі есе арттыру керектігін көрсетті. Бытырау уақытында Исраил соғылып, тоз-тоз етілді; ал енді, жиналу уақытында, Құдай Өз халқын сауықтырып, жарасын таңады. Бытырау кезінде ақиқатты тарату үшін жасалған күш-жігердің әсері өте аз болды, өте азды не мүлде ештеңе жүзеге асырды; бірақ жиналу кезінде, Құдай Өз халқын жинау үшін қолын созған шақта, ақиқатты тарату жолындағы күш-жігер өзінің көзделген нәтижесін береді. Барлығы да осы іске біріккен және құлшынысты болуы тиіс. Мен қазір, жиналу кезінде, бізді басқаруға үлгі ретінде бытырау уақытына сілтеме жасаудың кез келген адам үшін ұят екенін көрдім; өйткені егер Құдай біз үшін қазір сол кезде істегенінен артық ештеңе істемесе, онда Исраил ешқашан жиналмас еді. Ақиқаттың уағыздалуы қаншалықты қажет болса, оның газетте жариялануы да соншалықты қажет». Review and Herald, 1850 жылғы 1 қараша.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> 74-беттегі: «Жаратқан Ие Өз халқының аман қалған бөлігін қайтарып алу үшін Өз қолын екінші рет созды» деген түсінік тек Мәсіхті күткендер арасында бір кезде болған бірлік пен күшке ғана, сондай-ақ Оның Өз халқын қайтадан біріктіріп, көтере бастағанына ғана қатысты. Ерте жазбалар, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

Уайт әпке «Ерте жазбаларда» Ишая пайғамбардың сөздерін қолданған Review and Herald-тегі үзіндіге байланысты былай деп түсініктеме береді: «Жаратқан Иенің маған Өз халқының қалдығын қайтадан иемденіп алу үшін қолын екінші рет созғанын көрсетті». Ол 1850 жылы Өз қолын созды. Ол 1844 жылғы 22 қазанда сол халықты Ең Қасиетті Орынға жинаған кезде, бұл б.з.д. 677 жылдан 1844 жылғы 22 қазанға дейін созылған бытыраудың аяқталуында болды. Тура мағынадағы даңқты жерде тұратын тура мағынадағы Яһуда б.з.д. 677 жылы Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақытқа» сәйкес 2520 жыл бойы бытыратылды. Осы 2520 жылдың соңында рухани Исраил 1844 жылғы 22 қазанда жиналды, әрі олар бірден бытыратылды, ал бытырау Жаратқан Ие Өз қолын екінші рет созған кезде аяқталды. Ол сол үзіндіде оларды екінші рет екі нәрсені орындау үшін жинайды: Өз халқының «жарасын таңу» және Өз халқын «көтеру».

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> «Содан кейін мен үшінші періштені көрдім. Менімен бірге жүрген періште: “Оның сөзі қорқынышты, оның миссиясы сұмдық. Бидайды арамшөптен айырып, бидайды көктегі қамба үшін мөрлеп не байлап қоюға тиісті періште — осы”,— деді». Бұл нәрселер бүкіл ойды, бүкіл назарды баурауға тиіс. Тағы да маған соңғы рақым хабарын алып жатырмыз деп сенетіндердің күн сайын жаңа адасуды қабылдап немесе бойына сіңіріп жүргендерден бөлек болуларының қажеттілігі көрсетілді. Мен жас та, кәрі де адасушылық пен қараңғылықта жүргендердің жиналыстарына бармауы керек екенін көрдім. Періште: «Ақыл еш пайдасы жоқ нәрселерге тоқталуын доғарсын»,— деді». Manuscript Releases, volume 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

1850 жылы басталған екінші жиналу Құдай халқының ту ретінде жоғары көтеріліп, «көтерілген» кезінде мөрленуін (байлануын) бейнеледі. 1850 жыл Иеміздің жүз қырық төрт мыңды қашан жинайтынын айқындайды. Пайғамбарлық қажеттілік бойынша, олар жиналмай тұрып шашырап кетуге тиіс еді. Осылайша, Аян 11:11-дегі «үш жарым күн» 1260-ты бейнелейді; бұл 2520-ның жартысы және 2020 жылғы 18 шілдеден кейінгі шашырауды білдіреді. Аян 11:11-де жүз қырық төрт мың болуға тиістілердің екінші жиналуы және Ишая 11:11-де баяндалғандай, халықтарға көтерілетін ту көрсетілген!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> Сол күні халықтар үшін ту болып тұратын Ессейдің тамыры болады; оған өзге ұлттар ұмтылады; әрі Оның тыныштығы даңқты болады.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> Сол күні Жаратқан Ие Өз халқының аман қалған қалдығын Ассурдан, Мысырдан, Патростан, Куштан, Еламнан, Шинардан, Хаматтан және теңіз аралдарынан қайтарып алу үшін Өз қолын екінші рет созатын болады.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> Сол күні Ол халықтар үшін бір ту көтереді де, Исраилдің қуылғандарын жинап, Яһуданың бытырағандарын жердің төрт бұрышынан қосады. Ишая 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

1850 жылы Жаратқан Ие Хабаққұқтың екі тақтасында бейнеленген Түн жарымындағы айғай хабарымен бірге үшінші періштенің хабарын жариялап жүрген халықты жинау үшін Өз қолын екінші рет созды. 2023 жылдың шілде айында да Жаратқан Ие Хабаққұқтың екі тақтасында бейнеленген Түн жарымындағы айғай хабарымен бірге үшінші періштенің хабарын жариялап жүрген халықты жинау үшін Өз қолын екінші рет созды. 1850 жыл да, 2023 жылдың шілде айы да Ишаяның 11-тарауының 11-аятында айтылғандай, «Өз халқының қалдығын» жинауды айқындайды. 11-аят 10 және 12-аяттардың арасында орналасқан, әрі бұл екі аят та туды дүниеге көтеруді көрсетеді.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Үш аяттың әрқайсысы осы туды айқындайды, ал ортадағы аят оларды «қалдық» деп атайды. Ондағы қалдық екінші рет жиналады, әрі олар жиналатын рулардың саны — сегіз. «8» саны тек Нұхтың кемесінде болып, өлім көрместен ескі дүниеден жаңа дүниеге өткендерді ғана білдірмейді, сонымен бірге «8» саны жетеудің ішінен шыққан сегізінші қауымды да білдіреді. Аян 11:11-дегі екі куәгер — қайта тірілгендер. «8» саны — қайта тірілудің белгісі, жүз қырық төрт мыңның нышаны, шомылдыру рәсімінің нышаны және Лаодикиядан Филадельфияға өтіп, Ишаяның халықтарға арналған туына айналатындардың нышаны. Жаратқан Ие Өз қолын екінші рет 1850 жылдан 1865 жылға дейін және тағы да 2023 жылдың шілдесінде созады.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

2023 жылы жеті уақытқа қатысты 1856 жылдағыдай жаңа нұр болды. 1856 жылдан 1863 жылға дейінгі кезең Жаратқан Ие Өзінің қалдық халқын әскер ретінде көтеретін кездегі жүз қырық төрт мыңның тарихын бейнелейді.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Ишая 11:11 Аян 11:11-мен толықтай сәйкеседі, ал ол өз кезегінде Даниял 11:11-мен толықтай сәйкеседі. Ишая мен Жохан ішкі тарихты бейнелейді, ал Даниял — сыртқы тарихты. Даниялдың 11:11-дегі сыртқы желісі Жоханның 11:11-дегі ішкі желісіне қатарласа жүреді, ал Ишаяның 11:11-і ішкі желінің туын көрсетеді; сол ту Құдайдың өзге отарын сыртқы желіден шақырып шығарады. Палмони бұл үзінділерді бір-бірімен әсем бір шоққа түйістірген; мұны барлық нәрсенің Жаратушысы болып табылатын Біреуден басқа ешкім жүзеге асыра алмас еді.

We will continue these things in the next article.

Осы мәселелерді келесі мақалада жалғастырамыз.

## Dialogue with Artificial Information:

Жасанды ақпаратпен диалог:

Does the math world find any significance in the number “11”?

Математика әлемі «11» санына қандай да бір мән-мағына таба ма?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Иә, 11 санының жай сан болуынан өзге де шынайы математикалық қызығушылық пен маңызға ие бірнеше қыры бар. Математиктер мен математикаға әуес жандар жиі атап көрсететін негізгі тұстар мыналар:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

11 — бесінші жай сан, ең кіші екі таңбалы жай сан және ондық жүйедегі палиндром болып табылатын алғашқы жай сан. «11» — жай сан болып табылатын ең кіші репьюнит (қайталанатын бірліктерден тұратын сан). Ол — екі цифры бірдей болатын жалғыз екі таңбалы жай сан. 11, 22, 33, 44 және т. б. Мұндай қасиет тек «11»-ге ғана тән. «11» — Мерсенн жай санының дәрежелік көрсеткіші. 1/11 = 0.090909… ондық жіктелімінің қайталану периоды небәрі 2-ге тең, бірақ 1/11 тағы бір қырымен де белгілі: 11, 101, 1009, 10007, 100003 және т. б. жай сандар тізбегі арифметикалық прогрессиядағы жай сандар туралы талқылауларда кездеседі. Реті 22-ге тең диэдрлік топ (дұрыс 11-бұрыштың симметриялары) топтар теориясында қызығушылық тудыратын абельдік емес, центрсіз құрылымға ие болатын ең кіші жай санның «11» екендігімен ерекшеленеді. Теориялық физикада (ішек теориясы / M-теория) ғалам көбіне кеңістік-уақыттың 11 өлшемінде модельденеді, және сол салада еңбек ететін физиктер мен математиктер 11 санының көрініс беруін жиі атап өтеді. «11» — цифрларының саны жұп болатын палиндромдық жай сандардың ішіндегі жалғызы (цифрларының саны 2-ден үлкен барлық өзге жұп таңбалы палиндромдар 11-ге бөлінеді, демек, құрама сандар болып табылады). Бұл — қызықты сандар теориясындағы теорема.

Bottom line:

Түйін:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

«11» саны π, e немесе алтын қима сияқты айрықша атақ-даңққа ие болмаса да, ол көптеген құбылыстардың ең кіші не алғашқы мысалы ретінде қайта-қайта көрініс береді (алғашқы репъюнит жай саны, цифрларының саны жұп болатын жалғыз палиндромдық жай сан, көптеген дәлелдеулер мен қарсы мысалдарда ерте көрінуі, M-теориядағы 11 өлшем және т.б.). Сондықтан, иә — математика әлемі 11 санын мәні зор сан деп санайды.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> «Сөзді шабыттандырған Тұлға Сөздің шынайы түсіндірушісі еді. Мәсіх Өз ілімдерін тыңдаушыларының назарын табиғаттың қарапайым заңдарына және олардың күн сайын көріп, қолданып жүрген таныс заттарына аудару арқылы бейнелеп түсіндірді. Осылайша Ол олардың ойларын табиғидан руханиға қарай жетеледі. Көпшілігі Оның астарлы әңгімелерінің мағынасын бірден ұғына алмады; бірақ олар Ұлы Ұстаз рухани шындықтарды байланыстырып көрсеткен нәрселермен күн сайын бетпе-бет келген сайын, кейбіреулер Оның саналарында орнықтыруға ұмтылған Құдайлық ақиқаттың тағылымдарын аңғарып, Оның миссиясының ақиқаттығына көз жеткізді және Ізгі хабарға бет бұрды». Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> «Осылайша табиғи патшалықтан рухани патшалыққа бастап, Мәсіхтің астарлы әңгімелері адамды Құдаймен, ал жерді көкпен біріктіретін ақиқат тізбегінің буындары болып табылады». Christ’s Object Lessons, 17.

Back to Articles