Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

Даниял кітабы — жүз елу екінші

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

Езекиелдің екі таяғының рәміздігі: пайғамбарлық пен құтқарылу арқылы өтетін сапар

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

Біз Езекиелдің отыз жетінші тарауындағы желіні қарастырып отырмыз; онда әуелі жетінші кернейдің үндеуі мен Лаодикияға арналған хабар айқындалады, сол арқылы жүз қырық төрт мыңның әскері пайда болады. Содан кейін Езекиел сол желіні қайталап, оны кеңейте түседі: Исраилдің солтүстік және оңтүстік патшалықтарының екі таяғының қосылуын енгізіп, оны Жетінші кернейдің үндеуі естілетін уақытта Құдайлық пен адамзаттың бірігу үдерісінің көрнекі бейнесі ретінде ұсынады. Екі халық бір халық болып қосылғаннан кейін, Езекиел олардың үстінен патша бар екенін көрсетеді, содан соң ол жүз қырық төрт мыңмен жүзеге асатын мәңгілік келісім туралы сөз қозғайды, әрі соңғы күндердегі сол келісім халқының ортасында Құдайдың киелі орны мәңгі болатынын ерекше атап көрсетеді.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

Біз сол желіге 1844 жылы Жоханның ғибадатхананы өлшеу қызметін қостық; бұл 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталған соңғы өлшеуді бейнелейді. Сол өлшеу туралы Захария да айтады; ол өлшеудің Құдай Иерусалимді Өз есімін орнататын қала ретінде қайтадан таңдаған кезде жүзеге асатынын көрсетеді. Біз ғибадатхананы құрайтын бөліктер мен Исраилдің солтүстік және оңтүстік патшалықтарының екі таяғының арасында ұқсату жасап отырмыз. Мәсіхтің Өз Құдайлығын жүз қырық төрт мыңның адамшылығымен біріктірудегі ісі Исраилдің солтүстік және оңтүстік патшалықтарына келген екі мың бес жүз жиырма жылдық бытыраудың екі пайғамбарлығында, екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықпен байланыста, бейнеленген.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

Езекиелдің таяқтарының Ізгі хабар ісіндегі нені білдіретінін айқындау үшін Ізгі хабардың өзін негізгі деңгейде түсіну қажет. Мәсіх бізге мұра болып жеткен әлсіздіктің төрт мың жылынан кейінгі құлаған тәнімізді қабылдады; бұл әлсіздік Оған Мәриям арқылы берілді. Біздің Үлгіміз ретінде Ол Өз еркін Әкесінің еркіне бағындыра отырып, біз де Өзінің жеңгеніндей жеңе алатынымызды көрсетті, яғни өз еркімізді Оның еркіне мойынсұндыра отырып жеңеміз. Біздің еркіміз жанның қорғаны болып табылатын миымызда не игілікке, не зұлымдыққа жұмсалады.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> «Екі тоқсанның жұмысын бір тоқсанға сыйғызуды қалайтын студентке бұл мәселеде өз дегенімен жүруге рұқсат етілмеуі тиіс. Қос жұмысты атқаруға ұмтылу көптеген адамдар үшін ойды шамадан тыс қажыту мен тиісті дене жаттығуларын елемеуді білдіреді. Ақыл-ойдың шамадан тыс көп рухани қоректі қабылдап, қорыта алады деп жорамалдау орынды емес; әрі асқазанға ешбір тынығу мерзімін берместен, ас қорыту мүшелеріне ауыртпалық артып, оларды артық тамақтандыру қандай үлкен күнә болса, ақыл-ойды да солай артық қоректендіру сондай-ақ үлкен күнә. Ми — бүкіл адамның қорған-қамалы; тамақтанудағы, киінудегі немесе ұйқыдағы теріс әдеттер миға әсер етіп, студент аңсайтын нәрсеге — жақсы ақыл-ой тәртібіне — жетуге кедергі келтіреді. Дененің ілтипатпен қаралмаған кез келген бөлігі өз зақымын миға жеткізеді. Жастарға өз денсаулығын қалай сақтау керектігін үйретуде мол төзім мен табандылық танытылуы тиіс. Олар бұл мәселеде жақсы хабардар болуы керек, сонда әрбір бұлшық ет пен мүше ерікті не еріксіз әрекетте денсаулықтың ең жақсы күйі нәтижеленетіндей болып нығайтылып, тәртіпке келтірілсін, әрі ми оқу жүктемесін көтере алатындай қуаттандырылсын». Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

Мәңгілік келісімнің ісі — Құдайдың заңын біздің жүрегімізге де, санамызға да жазу, ал жүрегіміз де, санамыз да біздің миымыз болып табылатын «жанымыздың қорғанында» орналасқан.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> «Еркектің де, әйелдің де санасы бір сәтте тазалық пен киеліліктен азғындыққа, бұзылуға және қылмысқа түспейді. Адамдықты тәңірлікке айналдыруға да, немесе Құдайдың бейнесінде жаратылғандарды хайуандық не шайтандық күйге дейін төмендетуге де уақыт керек. Біз неге назар салсақ, соған ұқсап өзгере түсеміз. Жаратушысының бейнесінде жаратылған болса да, адам өз санасын сондай етіп тәрбиелей алады, тіпті бір кезде жиіркенген күнәсі өзіне жағымды бола бастайды. Ол қырағылық пен дұғаны доғарған кезде, жүрек атты қорған-қамалды күзетуді де доғарады да, күнә мен қылмысқа барады. Сана азады, ал оны азғын құмарлықтарға бағындырып, моральдық және зияткерлік күштерді құл етуге баулып жатқан кезде, оны бұзылудан жоғары көтеру мүмкін емес. Нәпсілік санаға қарсы үздіксіз соғыс жүргізілуге тиіс; әрі бізге Құдай рақымының тазартушы ықпалы жәрдем етуі керек, сол ықпал сананы жоғарыға тартып, оны таза әрі қасиетті нәрселер туралы ой жүгіртуге дағдыландырады». Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

«Ақыл», «жүрек», «ми» — «жанның қорғаны». Қорған — күнәнің енуінен қорғалуға тиіс бекініс.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> «Әкеге бағыштаған дұғасында Мәсіх дүниеге ақыл мен жанға өшпестей қашалып жазылуға тиіс сабақ берді. “Мәңгілік өмір — жалғыз шынайы Құдай болып табылатын Сені және Өзің жіберген Иса Мәсіхті тану”, — деді Ол. Жохан 17:3. Міне, осы — шынайы білім. Ол күш береді. Құдайды және Оның жібергені Иса Мәсіхті тәжірибе арқылы тану адамды Құдайдың бейнесіне өзгертеді. Ол адамға өзін-өзі билеу қабілетін береді, төменгі болмыстың әрбір ниеті мен құмарлығын ақыл-ойдың жоғары күштерінің билігіне бағындырады. Ол өз иесін Құдайдың ұлы әрі көктің мұрагері етеді. Ол оны Шексіздің санасымен қарым-қатынасқа енгізіп, ғаламның бай қазыналарын оған ашады». Christ’s Object Lessons, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

«Жоғары күштер» «төменгі табиғаттың түрткілері мен құмарлықтарын» бақылап, бағындыру үшін қолданылуға тиіс. Жоғары күштер ақыл-ойда орналасқан, әрі «Шексіздің ақылымен қарым-қатынас» қана «адамды Құдайдың бейнесіне айналдырады». Жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақытында бір топта аңның бейнесі, ал екінші топта Мәсіхтің бейнесі қалыптасады. Бұл өзгерісті жүзеге асыратын нәрсе — ақыл-ойлардың байланысы. Пауыл атап көрсеткендей, тәндік немесе нәпсілік ақылға ие болғандар тәннің бейнесін — аңды — қалыптастырады. Ал Мәсіхтің ақылына жеткендер Мәсіхтің бейнесін қалыптастырады. Келісімнің уәдесі — бәріміз де тәндік ақылмен туылған болсақ та, Құдайға бет бұрған сәтте Мәсіхтің ақылына жете алатынымыз.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> Өздеріңде Мәсіх Исада болған осы ой-ниет болсын: Ол Құдайдың болмысында бола тұра, Құдаймен тең болуды олжа деп санаған жоқ; бірақ Өзін еш даңқсыз етіп, құлдың кейпін қабылдап, адамға ұқсас болып жаратылды; әрі адам бейнесінде табылып, Өзін төмендетіп, өлімге дейін, тіпті айқыштағы өлімге дейін мойынсұнғыш болды. Філіпіліктерге 2:5–8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

Бізде Мәсіхтің ой-ниеті болуы керек, ол Мәсіхтің Өзінде қалай болған болса, солай, өйткені біз Оның бейнесі бойынша жаратылдық. Бірақ бізде ол ой-ниет жоқ, бізде тәндік ой бар, күнәнің құлы болып сатылғанбыз.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> Ендеше Иса Мәсіхтің ішінде болып, тәннің қалауымен емес, Рухтың жетелеуімен жүретіндерге енді ешқандай айыптау жоқ. Өйткені Иса Мәсіхтегі өмір Рухының заңы мені күнә мен өлім заңынан азат етті. Себебі тән арқылы әлсірегендіктен, заңның істей алмағанын Құдай Өзінің Ұлын күнәкар тәннің ұқсастығында және күнә үшін жіберіп, тәнде күнәні айыптады. Бұл — тәннің қалауымен емес, Рухтың жетелеуімен жүретін бізде заңның әділ талабы орындалуы үшін. Өйткені тәннің қалауымен өмір сүретіндер тәнге тән нәрселерді ойлайды, ал Рухтың жетелеуімен өмір сүретіндер Рухқа тән нәрселерді ойлайды. Себебі тәндік ой — өлім, ал рухани ой — өмір мен тыныштық. Өйткені тәндік ойлау Құдайға қарсы дұшпандық; өйткені ол Құдайдың заңына бағынбайды, тіпті бағына да алмайды. Сондықтан тәннің билігінде болғандар Құдайға ұнай алмайды. Ал егер сендердің іштеріңде Құдайдың Рухы тұрса, сендер тәннің билігінде емес, Рухтың билігіндесіңдер. Ал егер біреуде Мәсіхтің Рухы болмаса, ол Оған тиесілі емес. Егер Мәсіх сендердің іштеріңде болса, онда тән күнә себепті өлі, ал Рух әділдік себепті — өмір. Римдіктерге 8:1–10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

Рухтан болу — өмір, ал тәннен болу — өлім. Тән — төменгі табиғат; ол біздің сезімдеріміздің қайнар көзі. Тәндік төменгі табиғат Киелі Рухқа бағындырылған еркіміздің әрекет етуі арқылы жүзеге асатын жоғары табиғаттың басқаруында болуы тиіс. Біздің жоғары тәндік санамыз осы жерде әрі дәл қазір өзгеріске түсе алады, бірақ төменгі табиғатымыз өзгертілуі үшін Екінші Келуді күтуі керек.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

Езекиелдің екі таяғының бірі аула ретінде бейнеленген таяқты айқындайды, ал сол таяқ өз қорытындысына 1798 жылы жетті. Ол қонақты таптап-жаншып өткен пұтқа табынушылықтың мың екі жүз алпыс жылымен және қонақты таптап-жаншып өткен папалықтың мың екі жүз алпыс жылымен мінсіз бөлінген болатын. Сол таяқ Құдайдың киелі үйінің тапталуын білдірген жоқ, өйткені Құдайдың киелі үйі оңтүстік патшалықта орналасқан еді. Пұтқа табынушылық пен папалық таптап-жаншыған қонақ адамдық ғибадатхана болды, бірақ оңтүстік патшалыққа қатысты алғанда ол дене еді, ал оңтүстік патшалық Құдай басын орналастыруды таңдаған орын болды. Солтүстік патшалық дене болды, оңтүстік патшалық бас болды.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

Солтүстік патшалықтың мың екі жүз алпыс жылдан тұратын екі бөлінісі тән ғибадатханасындағы күнәға бейімділіктің екі түрлі үрдісін бейнеледі; бұлар тұқым қуалайтын және қалыптастырылған бейімділіктер арқылы көрсетілген. Пұтқа табынушылық тән ғибадатханасындағы күнәның тұқым қуалайтын бейімділіктерінің нышаны болды, ал папалықтың пұтқа табынушылық дінін қабылдауы күнәға қалыптастырылған бейімділіктерді білдіреді. Қай жағдайда да тән ғибадатханасы Екінші Келуге дейін өзгертіле алмады, сондықтан солтүстік патшалықтың таяғы тек 1798 жылға дейін созылды, әрі Жоханға ғибадатхананы өлшеу бұйырылған кезде, сол таяқ сыртта қалдырылуға тиіс болды.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

«Өзгеру» деген сөз бір күйден немесе жағдайдан екінші бір күйге ауысу не өзгеруді білдіреді. Адам ата мен Хауа ана күнә жасағанда, олар өздерінің бастапқы күйінен «өзгерді», өйткені олар мінсіз, Құдайдың бейнесінде жаратылған еді, әрі олардың жоғары қабілеттері төменгі қабілеттерді билеп тұрған болатын. Олар күнә жасаған кезде, төменгі қабілеттері жоғары қабілеттерден үстемдік алатын болмысқа «өзгерді». Олар осы күйді өздерінің барлық ұрпақтарына жеткізді.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

Езекиелдің екі таяқ туралы пайғамбарлық байланысында Жаратқан Ие Иерусалимді патша тұратын бас қала, астана етіп таңдады. Ол жоғары билік болуға тиіс еді. Екі таяқтың теңеуінде оңтүстік патшалық солтүстіктегі жоғары патшалыққа қатысты төменгі билік болды. Екі таяқтың біріктірілуі арқылы бейнеленген бетбұрыс оңтүстік патшалықтың бас ретіндегі өз орнына қайта оралуын талап етті. Ол солтүстік патшалыққа қарай бет бұруға тиіс еді, өйткені сол кезде ол солтүстіктің шынайы патшасымен біріктіріліп, шынайы солтүстік патшалықтың тақ сарайымен байланыстырылды.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Осы себептен солтүстік патшалық тек 1798 жылға дейін ғана жетті, ал Жоханға тек 1798 жылға дейін жеткен сыртқы ауланы тыс қалдыру бұйырылды. Оңтүстік патшалық үшінші періштенің келуімен екі мың үш жүз жылдың таяғына қосылатын еді, ал солтүстік патшалық Жохан содан кейін өлшеген ғибадатхананың екі бөлмесінің ішінде тәңірлік пен адамдықтың бірігуі жүзеге асқанда аяқталатын еді. Солтүстік патшалық қырық алтының байланысы арқылы үшінші періштенің келуі кезінде оңтүстік патшалықпен байланыстырылды, бірақ ол оңтүстік патшалық сияқты 1844 жылмен тікелей байланыспады.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

Оңтүстік патшалық қырық алты жылдық ғибадатханамен де, әрі екі жүз жиырма жылмен бейнеленген құдайлық пен адамдықтың бірігуімен де байланысты болды. Солтүстік патшалық 1798 жылы қырық алты жылдық ғибадатхананың іргетасын белгіледі, бірақ ол сонда аяқталды, өйткені іргетас ретінде ол Мәсіхтің Өзіне қабылдап алған тәнін бейнеледі, ал Оның тәні дүние жаратылғаннан бері өлтірілген еді. Барлық ғибадатханалар — өзара алмастырылатын рәміздер, ал 1798 жылғы қырық алты жылдың іргетасы Оның адамдық тәнін айқындайды, және сол қырық алты жылдың 1844 жылғы аяқталуы Оның Құдайлығын айқындайды.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

1798 жылға дейін тапталып келген жасақ Құдайдың киелі орнының өзі емес еді, дегенмен сол уақыт кезеңінде Құдайдың киелі орны тапталып жатқандай етіп бейнеленді; бірақ бұл тапталу Құдай Өзінің киелі орны мен есімін орналастыру үшін Иерусалимді таңдаған оңтүстік патшалықта жүзеге асырылып жатты. Тапталған жасақ басқа ұлттарды білдірді, ол тәнді білдірді.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

Адам мен Хауа күнә жасағанда, адамзаттың жеті мың жылы бойы күнәның табанына тапталуын білдіретін «жеті мезгіл» басталды. Сол сәтте дүниенің негізі қаланғаннан бері бауыздалған Тоқты адамзаттың күнәлі жалаңаштығын жабу үшін тоқтының терілерін берді. Адамзаттың тапталуы 1798 жылы аяқталғанда, қасиеттелген ғибадатхананың әрбір бейнесінің іргетасы әрі Құрушысы болып табылатын Тоқты қайтадан бауыздалды. Сол жерде солтүстік патшалық та, онда бейнеленген адам ғибадатханасы да аяқталды.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

1798 жыл — жалған антихрист өзіне 538 жылы берілген биліктен басталған үш жарым пайғамбарлық жылға созылған өзінің шайтандық куәлігін бергеннен кейін өлтірілген уақыт; ал оның алдында 508 жылдан басталған отыз жылдық дайындық кезеңі болған еді. Бұл Мәсіхтің туғанынан басталған, Оның билікке ие болуымен, яғни шомылдыру рәсімінен өткен кезде аяқталған, отыз жылдық дайындығының шайтандық жалған көшірмесі еді; содан кейін Ол үш жарым нақты жыл бойы Өз куәлігін берді, ақыры дүниенің іргесі қаланғаннан бері бауыздалған Тоқты айқышқа шегеленген нүктеге жетті. Сонда Оның: ғибадатхана қиратылғаннан кейін, оны үш күнде қайта тұрғызамын, деген уәдесі орындалды.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

Өз денесінің ғибадатханасын қайта тұрғызатын да Сол болар еді, өйткені қайта тірілуді жүзеге асырған Оның құдайлық болмысының күші еді; айқышқа шегеленгенде өлген Оның құдайлығы емес, айқышта өлген Оның адамдық болмысы еді, өйткені Құдайдың өлуі мүмкін емес.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> «„Мен қайта тірілу әрі өмірмін“ (Жохан 11:25). „Мен оны қайта алуым үшін жанымды қоямын“ (Жохан 10:17) деген Тұлға қабірден Өзінде болған өмірге қайта шықты. Адамдық табиғат өлді; құдайлық табиғат өлген жоқ. Христос Өзінің құдайлық табиғатында өлімнің бұғауларын үзуге құдіретке ие болды. Ол Өзі қаласа, кімді тірілтсе де, сол үшін Өзінде өмір бар екенін мәлімдейді». Selected Messages, book 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

1798 жылы адамдық ғибадатхана, «солтүстік патшалықтың» жасағы, өз қорытындысына жетті, өйткені төменгі болмыстың нышаны ретінде ол Екінші Келудегі қайта тірілуге дейін өзгертіле алмайтын еді. Алайда ол Мәсіх қайта тұрғызған, өзгеріске ұшырай алатын ғибадатхананың қырық алты жылының негізін айқындады; бұл ғибадатхана оңтүстік патшалық арқылы бейнеленген еді, ал ол ақыл-ойдың жоғары күштерінің нышаны болатын; дәл сол жоғары күштер күнәкар ақталған сәтте өзгеріске ұшырайды.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Мәсіх Өзі қалаған іргетастың үстіне елшілер Құдайдың қауымын тұрғызды. Жазбаларда қауымның құрылуын бейнелеп көрсету үшін ғибадатхананың салынуы туралы бейне жиі қолданылады. Зәкәрия Мәсіхті Жаратқан Иенің ғибадатханасын салуға тиісті Өскін деп атайды. Ол басқа ұлт өкілдерінің бұл іске жәрдемдесетінін айтып: «Алыстағылар келіп, Жаратқан Иенің ғибадатханасын салады»,— дейді; ал Ишая: «Бөгде жұрттың ұлдары сенің қабырғаларыңды тұрғызады»,— деп жариялайды. Зәкәрия 6:12, 15; Ишая 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Осы ғибадатхананың салынуы туралы жазып, Петір былай дейді: «Кімге келсеңдер, адамдар расымен қабылдамаған, бірақ Құдай таңдаған әрі қымбат тірі тасқа келгендей, сендер де тірі тастар ретінде рухани үй, қасиетті діни қызметкерлер қауымы болып құрылып жатырсыңдар, Иса Мәсіх арқылы Құдайға ұнамды рухани құрбандықтар ұсыну үшін». 1 Петір 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “Яһуди мен басқа ұлттар әлемінің тас қазылатын кенішінде елшілер іргетасқа қалау үшін тастарды шығарып, еңбек етті. Ефестегі сенушілерге жазған хатында Пауыл былай деді: ‘Ендеше, енді сендер бөтендер де, жат жұрттықтар да емессіңдер, қайта, әулиелермен бірге отандассыңдар және Құдай үйінің мүшелерісіңдер; сендер елшілер мен пайғамбарлардың іргетасы үстіне салынғансыңдар, ал Иса Мәсіхтің Өзі — басты бұрыштық Тас; Оның ішінде бүкіл құрылыс өзара дәл қиыстырылып, Иеміздегі киелі ғибадатхана болып өсіп келеді; Оның ішінде сендер де Рух арқылы Құдайдың мекені болу үшін бірге құрылып жатырсыңдар.’ Ефестіктерге 2:19–22.”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> Ал ол Қорынттықтарға былай деп жазды: «Маған берілген Құдайдың рақымына сай, дана бас құрылысшы ретінде іргетасты қаладым, ал оның үстіне басқа біреу салып жатыр. Бірақ әркім оның үстіне қалай салып жатқанын абайласын. Өйткені қаланған іргетастан, яғни Иса Мәсіхтен, өзге іргетасты ешкім қала алмайды. Енді кімде-кім осы іргетастың үстіне алтын, күміс, асыл тастар, ағаш, шөп, сабан салса, әркімнің ісі әшкереленеді; өйткені оны сол күн жария етеді, себебі ол отпен ашылады; әрі от әркімнің ісін, оның қандай екенін, сынайды». 1 Қорынттықтарға 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> «Елшілер берік іргетастың, яғни Мәңгілік Жартастың үстіне құрылыс салды. Сол іргетасқа олар дүниеден қашап алған тастарды әкелді. Құрылысшылар еңбектерін кедергісіз атқарған жоқ. Олардың ісі Мәсіхтің жауларының қарсылығы салдарынан аса ауырлай түсті. Олар жалған іргетастың үстіне құрылыс салып жүргендердің діншіл тар өрістілігіне, теріс түсінігіне және өшпенділігіне қарсы күресуге мәжбүр болды. Шіркеудің құрылысшылары ретінде еңбек еткендердің көбі Нехемияның күндеріндегі қабырға тұрғызушыларға ұқсатылуы мүмкін; олар туралы былай деп жазылған: “Қабырға үстінде құрылыс салғандар да, жүк көтергендер де, жүк артқандар да — әрқайсысы бір қолымен жұмысты істеп, екінші қолымен қару ұстады”. Нехемия 4:17». Елшілердің істері, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> «Адамзаттың құлауы бүкіл көкті қайғыға толтырды. Құдай жаратқан дүние күнәнің қарғысына ұшырап, қасірет пен өлімге душар болған тіршілік иелерімен мекенделді. Заңды бұзғандар үшін ешбір құтылу жолы көрінбеді. Періштелер мадақ жырларын доғарды. Бүкіл аспан сарайларында күнәнің әкелген күйреуі үшін аза тұту болды.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> «Көктің даңқты Қолбасшысы — Құдай Ұлы — құлаған адамзатқа аяушылықпен қарады. Жоғалған дүниенің қасірет-қайғысы Оның алдына көтерілгенде, Оның жүрегі шексіз жанашырлықпен толқыды. Бірақ Құдайлық сүйіспеншілік адамды құтқаруға болатын бір жоспарды ойластырған еді. Құдайдың бұзылған заңы күнәкардың өмірін талап етті. Бүкіл ғаламда адам үшін оның талаптарын қанағаттандыра алатын жалғыз Біреу ғана бар еді. Құдай заңы Құдайдың Өзі сияқты киелі болғандықтан, оның бұзылуы үшін тек Құдаймен тең Біреу ғана татуластыру құрбандығын жасай алатын еді. Мәсіхтен басқа ешкім құлаған адамды заңның қарғысынан құтқарып, оны қайтадан Көкпен үйлесімге келтіре алмайтын еді. Мәсіх күнәнің айыбы мен масқарасын Өз үстіне алатын еді, ал күнә киелі Құдай үшін соншалықты жиренішті болғандықтан, Әке мен Өзінің Ұлын ажыратуға тиіс еді. Мәсіх құрып кеткен адамзатты құтқару үшін қайғы-қасіреттің ең тереңіне дейін түсер еді.»

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> «Әкенің алдында Ол күнәкардың мүддесі үшін араша түсті, ал көктегі әскер сөзбен жеткізуге келмейтін зор ынтамен нәтижесін күтті. Сол тылсым кеңесу — құлаған адам ұлдары үшін болған “тыныштық кеңесі” (Зәкәрия 6:13) — ұзаққа созылды. Құтқарылу жоспары жер жаратылмай тұрып-ақ белгіленген еді; өйткені Мәсіх — “дүниенің негізі қаланғаннан бері бауыздалған Тоқты” (Аян 13:8); дегенмен айыпты нәсіл үшін өлуге Өз Ұлын беру тіпті ғаламның Патшасының Өзі үшін де күрес болды. Бірақ “Құдай дүниені соншалық сүйді, сондықтан Оған сенетін әркім өлмей, мәңгілік өмірге ие болсын деп, Өзінің жалғыз Ұлын берді”. Жохан 3:16. О, құтқарылу құпиясы! Өзін сүймеген дүние үшін Құдайдың сүйіспеншілігі неткен ғажап! “Білімнен асатын” сол сүйіспеншіліктің тереңдігін кім тани алар? Шексіз ғасырлар бойы өшпес саналар, ақыл жетпес сол сүйіспеншіліктің құпиясын ұғынуға ұмтылып, таңданысқа қалып, тағзым ететін болады.»

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> «Құдай Мәсіхте көрініп, “дүниені Өзімен татуластыруға” тиіс болды.» 2 Қорынттықтарға 5:19. Адам күнә арқылы соншалықты азғындалып кеткендіктен, табиғаты пәктік пен игіліктен тұратын Құдаймен өздігінен үйлесімге келуі мүмкін емес еді. Бірақ Мәсіх адамды заңның айыптауынан құтқарғаннан кейін, адамдық күш-жігермен бірігуі үшін оған Құдайдың құдіретін дарыта алатын еді. Осылайша Құдайға қарай тәубе ету және Мәсіхке деген сенім арқылы Адамның құлаған балалары қайтадан “Құдайдың балалары” бола алатын еді. 1 Жохан 3:2.» Патриархтар мен пайғамбарлар, 63, 64.

Back to Articles