Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Даниял кітабы — Бір жүз елуінші

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

Езекиел 37-тараудың түсіндірмесі және оның соңғы күндерге қатыстылығы

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Езекиел екі халықтың бір халыққа айналу үдерісін сипаттағаннан кейін, сол халықты Дәуіт патша билейтінін, әрі Оның олармен келісім жасайтынын және Оның киелі шатыры олардың арасында болатынын айқындайды.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> Олар бұдан былай өздерін пұттарымен де, жиіркенішті нәрселерімен де, қандай да бір күнәларымен де арамдамайды; бірақ Мен оларды күнә жасаған барлық қоныстарынан құтқарып, тазартып қоямын; сонда олар Менің халқым болады, ал Мен олардың Құдайы боламын. Қызметшім Дәуіт оларға патша болады; олардың барлығына бір Бағушы болады; олар Менің үкімдеріммен жүріп, жарлықтарымды сақтап, орындайтын болады. Олар Менің қызметшім Жақыпқа берген, ата-бабаларың тұрған жерде тұратын болады; онда өздері де, балалары да, балаларының балалары да мәңгі тұратын болады; ал Менің қызметшім Дәуіт оларға мәңгі әмірші болады. Бұдан басқа, Мен олармен бейбітшілік келісімін жасаймын; бұл олар үшін мәңгілік келісім болады; Мен оларды орнықтырып, көбейтемін, әрі киелі мекенімді олардың арасына мәңгі қоямын. Менің тұрағым да олармен бірге болады; иә, Мен олардың Құдайы боламын, ал олар Менің халқым болады. Сонда, Менің киелі мекенім олардың арасында мәңгі тұрған кезде, Менің — Жаратқан Иенің — Исраилді киелі ететінімді өзге халықтар білетін болады. Езекиел 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Езекиелдің отыз жетінші тарауы жүз қырық төрт мыңның мөрленуін өте егжей-тегжейлі түрде баяндайды. Құдайлық адамзатпен біріктірілген кезде бір халыққа айналуға тиісті екі таяқша бар, әрі олардың үстінен бір патша билік ететін болады. Сол бір халық — Құдайдың ақырғы күндердегі қауымы, яғни жүз қырық төрт мың. Екі таяқша — Исраилдің солтүстік және оңтүстік патшалықтарының бытырап шашылуының екі кезеңі. Сол екі таяқша — Пауыл «дене» деп атайтындар; дәл сол сияқты ол Мәсіхті сол дененің «басы» деп те атайды. Езекиел Пауыл айтқан «басты» «Дәуіт патша» деп, ал «денені» «бір халық» деп атайды.

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

1856 жылы Адвентизмге берілген хабарда, 1856 жылы Хайрам Эдсонның «жеті уақыт» туралы аяқталмаған мақалалар топтамасында бейнеленгендей, Эдсон Ишая кітабының жетінші тарауындағы алпыс бес жыл туралы пайғамбарлыққа жүгініп, оны жеті уақыттан тұратын екі кезеңнің де басталу нүктелеріне қатысты Киелі кітаптық тірек нүкте ретінде көрсетеді. Алпыс бес жылдық уақыт пайғамбарлығы «құлағы бар естісін» дейтін Аян кітабындағы үзінділерге ұқсас, жұмбақ мәнмәтінге орналастырылған. Егер сенде аңғара алатын көздер мен түсіне алатын құлақтар болса, сол үзіндіде өте ғажайып бір нәрсе бар.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Өйткені Сирияның басы — Дамаск, ал Дамаскінің басы — Резин; және алпыс бес жылдың ішінде Ефрем халық болудан қалып, күйретіледі. Ал Ефремнің басы — Самария, және Самарияның басы — Ремалияның ұлы. Егер сендер иман етпесеңдер, онда, расында, берік тұрмайсыңдар. Ишая 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

Алпыс бес жылдық пайғамбарлық б.з.д. 742 жылы басталды, әрі сол алпыс бес жылдың ішінде, он тоғыз жылдан кейін, б.з.д. 723 жылы Израильдің солтүстік патшалығы Ассур тарапынан тұтқындыққа алынды, ал сол жылдар б.з.д. 677 жылы аяқталғанда, Манассия Бабылға тұтқын болып әкетілді. Сол алпыс бес жыл сондай-ақ Езекиелдің баяндауында бір таяққа айналуға тиіс болған екі ұлттың бытыратылуының ақырына қатысты орындалуларда да бейнеленді. Олар, тиісінше, 1798, 1844 және 1863 жылдарды белгіледі. 1863 жылы қабылданбай қалған хабарды айқындайтын аяттарда пайғамбарлық баяндалған қалыптың ішінде берілген ерекше бір пайғамбарлық аян бар.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Бұл — бір халықтың «басы» оның астанасы екенінің, ал астананың «басы» патша екенінің ашылуы. Ол осы ашылуға екі куәлік береді, содан кейін бүкіл пайғамбарлық пен ашылуды мына жұмбақ сөзбен түйіндейді: «Егер сенбесеңдер, расында да орнықпайсыңдар». Егер патшаның бас екенін және бастың астана екенін сенбесеңдер, онда орнықпайсыңдар.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Езекиелдің солтүстік және оңтүстік патшалықтардың екі таяғын біріктіру арқылы пайда болған халқының патшасы болуы керек еді; ол — бас, яғни сол халықтың астанасы. Езекиел кітабының бүкіл осы үзіндісі жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің пайғамбарлық сипаттамалары туралы айтып тұр; бұл үшінші қайғының Исламның жетінші кернейі шалынып тұрған кезеңінде Құдайлықтың адамзатпен бірігуін білдіреді.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

Аян кітабының оныншы тарауындағы Жетінші Кернейдің үн қату күндері «енді уақыт болмайтын» кезде, яғни үшінші періште келген 1844 жылғы 22 қазанда басталды. Сол сәтте Жохан сол күннің ащылығын бастан өткерді, әрі сол жерде және сол уақытта оған ғибадатхананы өлшеу бұйырылды, бірақ қасиетті орын мен қостың тапталуының бір мың екі жүз алпыс жылдық тарихын есепке алмау айтылды, өйткені ол мерзім басқа ұлттарға берілген еді.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> Мен теңіз үстінде әрі жер үстінде тұрғанын көрген періште қолын көкке көтерді де, көк пен ондағы бар нәрселерді, жер мен ондағы бар нәрселерді, теңіз бен ондағы бар нәрселерді жаратқан, мәңгілік мәңгі тірі Тұлғаның атымен ант етіп: енді уақыт болмайды; бірақ жетінші періштенің даусы шығатын, ол керней тарта бастайтын күндерде, Құдайдың құпиясы Өз қызметшілері — пайғамбарларына жариялағанындай, аяқталады, — деді. Ал көктен естіген дауысым маған тағы да сөйлеп: «Бар да, теңіз үстінде әрі жер үстінде тұрған періштенің қолындағы ашық тұрған кішкентай кітапты ал», — деді.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> Мен періштенің қасына барып, оған: «Маған сол кішкентай кітапты бер»,— дедім. Ал ол маған: «Оны ал да, жеп қой; ол сенің ішіңді ащы қылады, бірақ аузыңда балдай тәтті болады»,— деді. Мен кішкентай кітапты періштенің қолынан алып, жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды; бірақ оны жеп болғанымда, ішім ащы болды. Сонда ол маған: «Сен тағы да көптеген халықтар, ұлттар, тілдер және патшалар алдында пайғамбарлық етуге тиіссің»,— деді. Маған таяққа ұқсас бір құрақ берілді; періште тұрып: «Орныңнан тұр да, Құдайдың ғибадатханасын, құрбандық үстелін және онда ғибадат етушілерді өлше. Ал ғибадатхананың сыртқы ауласын сыртта қалдыр да, оны өлшеме, өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы таптайды»,— деді. Аян 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

1844 жылғы 22 қазанда Жохан өлшеуі тиіс болған ғибадатхана — ішінде «құлшылық етушілері» бар ғибадатхана еді. Аула сыртта қалдырылуы тиіс болды. Құрбандық үстелі бар әрі ішінде құлшылық етушілері бар ғибадатхана — көктегі киелі орынның Қасиетті бөлімі. Аулада бір құрбандық үстелі бар еді, бірақ ол сыртта қалдырылуы тиіс болды; сондықтан Құдайдың киелі орнындағы жалғыз өзге құрбандық үстелі — Қасиетті бөлімде орналасқан хош иісті заттар тарту үстелі. 1844 жылы үшінші періште келген кезде, бұл 2001 жылғы 11 қыркүйекте мөр басу уақытының басында үшінші періштенің келуін бейнеледі, ғибадатхана тек екі бөлімнен ғана тұрды.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Қасиетті орын — Пауыл дене деп айқындайтын Шіркеудің нышаны, ал Ең Қасиетті орын — сол дененің Басының нышаны болды. Қасиетті орын — адамзаттың нышаны, ал Ең Қасиетті орын — құдайлықтың нышаны. Құрбандық үстелі және сол құрбандық үстелінен көтеріліп, жоғары көтеріліп Ең Қасиетті орынға кіретін түтін адамзаттың құдайлықпен байланысқан тұсын білдіреді. Адамзат Ең Қасиетті орынға тек сенім арқылы ғана кіре алады, бірақ сенімді адамдардың тәжірибесі Қасиетті орында орналасқан.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Онда олар Құдай Сөзін жеуге тиіс, бұл нан тарту үстелінің үстіндегі күлшелер арқылы бейнеленген. Онда олар өз нұрларын адамдардың алдында жарқыратуға және көктегі Әкелерін мадақтауға тиіс, бұл жеті тармақты шамдал арқылы бейнеленген, ал оның Шіркеуді бейнелейтіні бізге хабарланған. Онда олар Мәсіхтің еңбектерінің арқасында өз дұғалары Тәңірлік Болмыстың тікелей алдына көтерілгенде, құдайлықпен байланысуға тиіс.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

1798 жылдан 1844 жылға дейін Ғибадатхананың Сәулетшісі Өзі құдайилық ғибадатханасымен біріктіруді ниет еткен адамзаттың бір ғибадатханасын тұрғызды, бірақ адамзат бүлік шығарды. 2001 жылдан бері Ол адамзат ғибадатханасын, жүз қырық төрт мың ретінде бейнеленген сол ғибадатхананы, тағы да тұрғызып жатыр. Езекиелге сәйкес, «Дәуіт патша» ұлттың үстінен патшалық етуге тиіс; ол ұлт өлі, қураған Лаодикия сүйектерінің аңғарынан жексенбілік заң таяп келген кезде ту іспетті жоғары көтерілетін құдіретті әскерге айналдырылады.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Оңтүстік Яһуда патшалығы — астанасы Иерусалим орналасқан жер, ал халық, патша және астана «басты» бейнелейді. Егер сенсеңдер, берік орнайсыңдар. Солтүстік және оңтүстік патшалықтардың өзара қатынасында Яһуда «бас» болды: астана сонда еді, әрі ол — Жаратқан Ие Өз есімін орнатуды таңдаған қала. Солтүстік патшалық «дене» болды. Сүлейменнің жолдан тайғандығы себепті Жаратқан Ие Сүлейменге қарсыласушылар көтерді. Сол қарсыластардың бірі Еробоғам еді; ол кейін екіге бөлінген солтүстік Исраил патшалығының алғашқы патшасы болды.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> Небат ұлы, Середадан шыққан ефремдік, Сүлейменнің қызметшісі Еробоғам да, анасының аты Серуа деген жесір әйелдің ұлы бола тұра, патшаға қарсы қол көтерді. Оның патшаға қарсы қол көтеруінің себебі мынау еді: Сүлеймен Миллоны салып, әкесі Дәуіттің қаласының бұзылған жерлерін қалпына келтірді. Ал Еробоғам деген адам ержүрек, қайратты кісі еді; Сүлеймен оның еңбекқор жас жігіт екенін көріп, оны Жүсіп әулетінің бүкіл жұмысын басқаруға қойды. Сол уақытта Еробоғам Иерусалимнен шығып бара жатқанда, жолда оны шилолық пайғамбар Ахия кездестірді; оның үстінде жаңа киім бар еді; екеуі далада оңаша болатын. Сонда Ахия оның үстіндегі жаңа киімді ұстап алып, оны он екі бөлікке жыртып жіберді де, Еробоғамға былай деді: «Өзіңе он бөлігін ал; өйткені Исраилдің Құдайы Жаратқан Ие былай дейді: “Міне, Мен патшалықты Сүлейменнің қолынан жұлып алып, саған он руды беремін. (Бірақ қызметшім Дәуіт үшін және Исраилдің барлық руларының ішінен Өзім таңдаған қала — Иерусалим үшін оған бір ру қалады:)”»

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> Өйткені олар Мені тастап, сидондықтардың тәңіриясы Аштөретке, моабтықтардың тәңірі Хемошқа және аммон ұрпақтарының тәңірі Милкомға табынды, әрі Менің жолдарыммен жүрмей, көз алдымда дұрыс болғанды істемеді, жарғыларым мен үкімдерімді, әкесі Дәуіт істегендей, сақтамады. Алайда Мен бүкіл патшалықты оның қолынан тартып алмаймын; бірақ таңдағаным, өсиеттерім мен жарғыларымды сақтаған қызметшім Дәуіт үшін, оны өмірінің барлық күндерінде әмірші етемін. Бірақ патшалықты оның ұлының қолынан алып, оны саған беремін, яғни он руды. Ал оның ұлына бір руды беремін, сонда қызметшім Дәуіттің Менің алдымда, Өз атымды сонда орнату үшін таңдаған қалам — Иерусалимде, әрдайым шамы болсын. 3 Патшалықтар 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

Езекиел екі таяқты біріктірген кезде құрылған халықтың патшасы ретінде «Дәуіт» болуы тиіс еді, ал Дәуіт Құдай Өз есімін орнатуды таңдаған астана — Иерусалимнен билік етті. Солтүстіктегі он ру тәннің нышаны болды, ал Иерусалим бастың нышаны болды. Манасенің күнәларының салдарынан Яһуда б.з.д. 677 жылы Бабылға тұтқындыққа айдалып, осылайша оңтүстік патшалыққа қарсы «жеті уақыттық» бытыраудың басталуы орын алды. Сол кезде Жаратқан Ие Иерусалимді теріске шығарды.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> Соған қарамастан Жаратқан Ие Өзінің ұлы қаһарының жалынды ашуынан қайтпады; Манаса Оны қандай да бір арандатулармен ашуландырған болса, солардың бәрі үшін Оның қаһары Яһудаға қарсы тұтанған еді. Сонда Жаратқан Ие былай деді: «Мен Исраилді алып тастағаным сияқты, Яһуданы да Өз көз алдымнан аластатамын; әрі Мен таңдаған осы Иерусалим қаласын және: “Менің атым сонда болады”, — деп айтқан осы үйді де тәрк етемін». Патшалықтар 4-жазба 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

Ол Өз есімін қоюды таңдаған Иерусалимдегі «үйде» еді; алайда қала да, үй де кері қағылды, бірақ Зәкәрия арқылы Жаратқан Ие Иерусалимді тағы да таңдайтыны туралы уәде берілді.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> Сонда Жаратқан Иенің періштесі жауап беріп, былай деді: «Уа, Әскерлер Иесі Жаратқан Ие, осы жетпіс жыл бойы Өзіңнің қаһарың түскен Иерусалим мен Яһуданың қалаларына қашанға дейін рақым етпексіз?» Жаратқан Ие менімен сөйлескен періштеге игі сөздермен, жұбаныш сөздермен жауап берді. Сонда менімен тілдескен періште маған былай деді: «Жарияла, былай деп айт: Әскерлер Иесі Жаратқан Ие былай дейді: Мен Иерусалим мен Сион үшін зор қызғанышпен қызғанамын. Ал бейқам отырған халықтарға қатты ашулымын; өйткені Мен аз ғана қаһарланған едім, ал олар қасіретті үдете түсті. Сондықтан Жаратқан Ие былай дейді: Мен Иерусалимге рақыммен қайтып келдім; онда Менің үйім салынады, — дейді Әскерлер Иесі Жаратқан Ие, — және Иерусалимнің үстінен өлшеуіш арқан тартылады».

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> Тағы да жар салып айт: Әскерлер Иесі Жаратқан Ие былай дейді: Менің қалаларым игілік арқылы тағы да кеңінен жайылатын болады; Жаратқан Ие Сионды тағы да жұбатады, әрі Иерусалимді тағы да таңдайды. Сонда мен көзімді көтеріп қарадым, міне, төрт мүйізді көрдім. Мен өзіммен сөйлескен періштеден: «Бұлар не?» — деп сұрадым. Ол маған былай деп жауап берді: «Бұлар — Яһуда, Исраил және Иерусалимді бытыратып жіберген мүйіздер». Сонда Жаратқан Ие маған төрт ұстаны көрсетті. Мен: «Бұлар не істеуге келді?» — дедім. Ол былай деп сөйледі: «Мынаулар — Яһуданы бытыратып жіберген мүйіздер; содан ешкім басын көтере алмады. Ал мыналар соларды үрейлендіруге, Яһуда жерін бытыратып жіберу үшін оған қарсы мүйізін көтерген халықтардың мүйіздерін қағып түсіруге келді».

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> Мен тағы да көзімді көтеріп қарадым, міне, қолында өлшеу жібі бар бір адам тұр екен. Сонда мен: «Қайда барасың?» — дедім. Ол маған: «Иерусалимді өлшеуге, оның ені қанша, ұзындығы қанша екенін көруге барамын», — деді. Сонда, міне, менімен сөйлескен періште алға шықты, оған қарсы тағы бір періште шықты да, оған былай деді: «Жүгіріп барып, мына жас жігітке айт: “Иерусалим оның ішіндегі адамдар мен малдың көптігінен қабырғасыз қалалар сияқты қоныстанатын болады. Өйткені Жаратқан Ие былай дейді: Мен оған айнала от қабырғасы боламын және оның ортасындағы ұлылық боламын. Әй, әй, шығыңдар, солтүстік елінен қашыңдар, — дейді Жаратқан Ие, — өйткені сендерді көктің төрт желіндей жан-жаққа шашыратып жібердім, — дейді Жаратқан Ие. Өзіңді құтқар, Уа, Сион, Бабыл қызының жанында тұрушы!” Өйткені Әскерлердің Иесі Жаратқан Ие былай дейді: Даңқтан кейін Ол мені сендерді тонаған халықтарға жіберді; өйткені сендерге қол тигізген Оның көзінің қарашығына тигізген болады.»

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> Өйткені, міне, Мен оларға қарсы қолымды сілтеймін, сонда олар өз қызметшілеріне олжа болады; әрі сендер Әскерлер Иесінің мені жібергенін білетін боласыңдар. Қуан, шаттан, ей, Сион қызы! Өйткені, міне, Мен келемін және сенің ортаңда тұрамын, — дейді Жаратқан Ие. Сол күні көптеген халықтар Жаратқан Иеге қосылып, Менің халқым болады; Мен сенің ортаңда тұрамын, сонда сен Әскерлер Иесінің мені саған жібергенін білетін боласың. Жаратқан Ие киелі жерде Яһуданы Өзінің үлесі ретінде иеленіп, Иерусалимді қайтадан таңдап алады. Ей, бүкіл адамзат, Жаратқан Иенің алдында үнсіз бол! Өйткені Ол Өзінің киелі мекенінен көтерілді. Зәкәрия 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

Жаратқан Иенің Иерусалимді қайтадан таңдайтыны туралы уәделері көне Исраил Бабылдағы тұтқындықтан кейін Иерусалимді қайта тұрғызған кезде орындалды, бірақ пайғамбарлар өздері өмір сүрген күндерден гөрі соңғы күндер туралы көбірек айтады. Жаратқан Ие 1844 жылғы 22 қазанда, Өзі Қасиетті орыннан Аса Қасиетті орынға көтеріліп, сонда ауысқан кезде, «Өзінің қасиетті ғибадатханасынан көтерілді»; сол уақытта «барша тән» Жаратқан Иенің алдында «үнсіз болуға» тиіс еді, өйткені типке сай келетін Күнәні өтеу күні келген болатын, бұл Хабаққұқ TWO-TWENTY-ге сәйкес.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Бірақ Жаратқан Ие Өзінің қасиетті ғибадатханасында; Оның алдында бүкіл жер үнсіз қалсын. Аввакум 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

Сол кезде Аян кітабының он бірінші тарауында Жоханға ғибадатхананы өлшеу бұйырылды; мұны Зәкәрия өз «көзін тағы көтеріп», «қарап еді, міне, қолында өлшеуіш жібі бар бір адамды» көрген кезде куә болды. Сонда Зәкәрия: «Қайда барасың?» — деді. Ал Жохан Зәкәрияға: «Иерусалимді өлшеуге, оның ені қанша, ұзындығы қанша екенін көруге», — деді. Жетпіс жылдық тұтқындықтан кейін Иерусалимнің қайта құрылу тарихы және 1798 жылы басталып, бірақ 1844 жылы үшінші періште келгенде бүлікпен аяқталған тарих — екеуі де 2001 жылғы 11 қыркүйекте басталған істі айқындайды.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Оңтүстік патшалық, Иерусалим қаласы және Дәуіт патша — бәрі де Құдайдың мінез-құлқы көрініс табуға тиіс «бас» болып табылады. Солтүстік патшалық «денені» бейнелейді, ал Жаратқан Ие Иерусалимге тағы да «рақым етуді», оны «жұбатуды» және оны тағы да «таңдауды» белгілеген кезде, Ол жүз қырық төрт мыңның мөрленуін меңзеп отыр; бұған Лаодикияның өлі, қураған сүйектерінің қайтадан біріктірілуі, содан кейін сол сүйектердің құдіретті әскер болып жандануы да кіреді.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

Бұл іс Езекиелдің отыз жетінші тарауында бейнеленген, әрі ол солтүстік және оңтүстік патшалықтар арқылы көрсетілген; бұлар жүз қырық төрт мыңның жүректері мен ойларына Өзінің заңын жазу жөніндегі келісім уәдесін орындау ісінің астарлы ұқсастығын береді. Екі таяқтың біреуі, тек біреуі ғана, бас ретінде айқындалып көрсетіледі; ал егер сенсеңіз, егер көздеріңіз көріп, құлақтарыңыз ұғына алса, бұл екінші таяқты тән ретінде айқындайды.

We will continue this study in the next article.

Келесі мақалада бұл зерттеуді жалғастырамыз.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Мәсіх Өзі қалаған іргетастың үстіне елшілер Құдайдың қауымын тұрғызды. Қасиетті Жазбаларда ғибадатхананы салу бейнесі қауымның құрылуын бейнелеу үшін жиі қолданылады. Зәкәрия Мәсіхті Жаратқан Иенің ғибадатханасын тұрғызуға тиіс Бұтақ деп атайды. Ол бұл іске басқа ұлттардың да жәрдемдесетінін айтады: «Алыстағылар келіп, Жаратқан Иенің ғибадатханасын салуға қатысады»; ал Ишая: «Бөтендердің ұлдары сенің қабырғаларыңды тұрғызады»,— деп жариялайды. Зәкәрия 6:12, 15; Ишая 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Осы ғибадатхананың салынуы туралы Петір былай дейді: «Адамдар расында теріске шығарған, бірақ Құдай таңдаған әрі қымбат Тірі Тасқа келгендеріңдей, өздерің де тірі тастар ретінде рухани үй болып, киелі діни қызметкерлер қауымы болып құрылып жатырсыңдар, Иса Мәсіх арқылы Құдайға ұнамды рухани құрбандықтар ұсыну үшін». 1 Петір 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “Яһуди мен басқа ұлттар дүниесінің тас қазылатын орнында елшілер іргетастың үстіне қалау үшін тастарды қазып алып, еңбек етті. Ефестегі сенушілерге жазған хатында Пауыл былай деді: «Ендеше, сендер енді жат та, келімсек те емессіңдер, қайта қасиеттілермен бірге отандастарсыңдар және Құдай үйінің мүшелерісіңдер; сендер елшілер мен пайғамбарлардың іргетасының үстіне қаланғансыңдар, ал Иса Мәсіхтің Өзі — басты бұрыштық Тас; Соның ішінде бүкіл құрылыс өзара дәл қиыстырылып, Иеміздегі киелі ғибадатхана болып өсіп келеді; Соның ішінде сендер де Рух арқылы Құдайдың мекені болу үшін бірге тұрғызылып жатырсыңдар». Ефестіктерге 2:19–22.”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> «Ал қорынттықтарға ол былай деп жазды: “Маған берілген Құдайдың рақымына сай, мен дана шебер-құрылысшы ретінде іргетасты қаладым, ал басқа біреу оның үстіне тұрғызуда. Бірақ әркім оның үстіне қалай тұрғызып жатқанына сақ болсын. Өйткені салынған іргетастан өзге іргетасты ешкім сала алмайды, ал ол — Иса Мәсіх. Енді егер біреу осы іргетастың үстіне алтын, күміс, асыл тастар, ағаш, пішен, сабанмен тұрғызса, әркімнің ісі айқын болады; өйткені сол күн оны білдіреді, себебі ол отпен ашылады; және от әркімнің ісін, оның қандай екенін, сынайды.” 1 Қорынттықтарға 3:10–13.»

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> «Елшілер мәңгілік Жартас болған берік іргетастың үстіне құрылыс салды. Олар осы іргетасқа дүниеден қашап алған тастарды әкелді. Құрылысшылар ешбір кедергісіз еңбек еткен жоқ. Олардың ісі Мәсіхтің жауларының қарсылығынан аса зор қиындыққа ұшырады. Оларға жалған іргетастың үстіне құрылыс салып жүргендердің діншіл тар түсінігіне, теріс нанымына және өшпенділігіне қарсы күресуге тура келді. Шіркеудің құрылысшылары ретінде еңбек еткендердің көбі Нехемия заманындағы қабырға тұрғызушыларға ұқсатылуы мүмкін; олар туралы былай деп жазылған: “Қабырға салып жатқандар да, жүк тасушылар да, тиеушілер де — әрқайсысы бір қолымен жұмысты істеп, екінші қолымен қару ұстап тұрды.” Нехемия 4:17.» Елшілердің істері, 595–597.

Back to Articles