Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Six

Даниял кітабы - Жүз тоқсан алтыншы бөлім

Prophetic Parallels and Divine Disappointment: The Revelatory Journey of God’s Last Day People in Revelation 10

Пайғамбарлық параллельдер мен Құдайлық қапалану: Аян 10-тағы Құдайдың соңғы күндердегі халқының аяндық жолы

Author

Jeff Pippenger

Published

April 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

Аян кітабының оныншы тарауында, бірінші және екінші періштелердің хабарларының тарихы бейнеленген жерде, Құдайдың ақырғы күндердегі халқының белгісі ретінде Жоханға өзі рәміздік түрде бейнелейтін тарихта көңіл қалушылық болатыны алдын ала айтылды; әрі сол көңіл қалушылық — миллериттердің түсінігінен олардың сенімін сынау үшін мөрленіп қойылған бірінші және екінші періштелер тарихының бөлігі еді.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

> Сонда мен көктен естіген дауыс тағы да маған тіл қатып: «Бар да, теңіз бен жер үстінде тұрған періштенің қолындағы ашық тұрған кішкене кітапты ал»,— деді. Мен періштеге барып: «Кішкене кітапты маған бер»,— дедім. Сонда ол маған: «Оны ал да, жеп қой; ол сенің ішіңді ащы етеді, бірақ аузыңда балдай тәтті болады»,— деді. Мен періштенің қолынан кішкене кітапты алып, жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды, ал оны жеген бойда ішім ащы болды. Аян 10:8–10.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

Оныншы аятта Жохан қолында кішкене кітабы бар құдіретті періште түскен 1840 жылғы 11 тамыздан бастап, 1844 жылғы 22 қазандағы Ұлы Күйінішке дейінгі тарихты бейнелейді. Осы тарихты рәміздік түрде бейнелеместен бұрын, оған көктен естіген «дауыс» былай деп хабарлайды: кішкене кітапты жеген кезде, ол «ішіңді ащы қылады, бірақ аузыңда балдай тәтті болады». Ащы күйініш — миллериттердің сенімін сынаған нәрсе болды, әрі сол күйініш келмей тұрып, олар үшін ол туралы білу ең дұрыс болмас еді; ал Жохан бірінші және екінші періштелердің хабарларының тарихы болып табылатын оқиғалардың желісіне қатысты деректерді білуге міндетті соңғы күндердегі халықты бейнелейді.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

Сол қасиетті тарих соңғы күндердегі халықтың басына бір сынақ түсетінін көрсетеді; әрі ол сынақ олар үшін сынақтан бұрын түсінуі ең жақсы болмайтын бір нәрсеге негізделетін еді. Алайда бұл миллериттердің дәлме-дәл бастан өткерген тәжірибесінің өзі емес, дегенмен ол бірінші және екінші періштелер бейнелейтін оқиғалар желісінің сипатталуымен толық сәйкес келді, өйткені жеті күркіреу де «өз ретімен ашылатын болашақ оқиғаларды» білдіреді.

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

Миллериттердің іргелі тарихын білу талап етілгенімен, Құдайдың соңғы күндердегі халқы Миллериттермен бірдей оқиғалар желісін жүзеге асыратын еді; бірақ Миллериттерді сынаған нәрсе — олар үшін оны алдын ала білмеу әлдеқайда игілікті болған — басқа бір сынақ болар еді; бұл сынақ Яһуда руынан шыққан Арыстан Иса Мәсіхтің Аянын ашу үшін мөрін бұзатын уақыт таяп келгенге дейін мөрленіп тұрған бір элементтің нәтижесінде пайда болды; бұл жайт Даниял 11-тараудағы қырықыншы аяттың жасырын тарихында орын алады.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

Мөрмен бекітілген нәрсе Құдайдың соңғы күндердегі халқын сынау үшін белгіленген еді, әрі бұл сынақ миллериттер сыналған межемен сәйкес келуге тиіс болатын; өйткені Миллериттер тарихындағы алғашқы орындалуда болсын, не соңғы күндердегі ақырғы орындалуда болсын, жеті күн күркірі «оқиғалардың айқын баяндалуы» еді, олар «өз ретімен ашылатын» болатын.

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

Көпшілік кеңінен аңғармай келген жайт мынау: Жохан 1840 жылғы 11 тамызда кішкентай кітаппен Мәсіхтің түсуінің тарихын 1844 жылғы 22 қазандағы Ұлы Түңілуге дейін бейнелегеніндей, дәл сол тарих 1844 жылғы 19 сәуірде екінші періштенің түсуі арқылы да бейнеленді. Бірінші түңілуді Жоханның түңілуі ретінде түсінуге болады: ол 1840 жылғы 11 тамызда кішкентай кітапты жеп болған соң, 1844 жылғы 19 сәуірде түңілуге кезікті. Сол түңілу келгенде, екінші періште қолында «жазуымен» түсті.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

> «Жерге түсу үшін тағы бір құдіретті періште жіберілді. Иса оның қолына бір жазуды ұстатты, ал ол жерге келгенде: “Бабыл құлады, құлады”,— деп айқайлады. Сонан соң мен тағы да үміті үзілгендердің көздерін көкке көтеріп, Иелерінің келуін сеніммен әрі үмітпен күтіп тұрғанын көрдім. Бірақ көпшілігі, ұйқыда жатқандай, меңіреу күйде қала бергендей көрінді; дегенмен мен олардың жүздерінен терең қайғының ізін көре алдым. Үміті үзілгендер Жазбалардан өздерінің аялдау уақытында екенін және аянның орындалуын шыдамдылықпен күтуге тиіс екенін көрді. Оларды 1843 жылы өз Иелерін күтуге жетелеген сол дәлелдер 1844 жылы да Оны күтуге итермеледі. Алайда мен көпшіліктің 1843 жылғы сенімдерін сипаттаған сол жігерге ие болмағанын көрдім. Олардың түңілуі сенімдерін бәсеңдетіп жіберген еді». Early Writings, 247.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

Жохан оныншы тарауда бейнелейтін Миллериттер тарихы — бірінші періштенің де, сондай-ақ екінші періштенің де тарихы. Бірінші періштенің хабармен түсуі және екінші періштенің хабармен түсуі — екеуі де түңілумен аяқталған, өздеріне тән тарихтардың басталуын белгілейді, дегенмен Жохан бұдан да тікелей түрде осы екі періштенің бүкіл тарихын бейнелеп тұр. Тіпті 1844 жылғы 22 қазаннан кейін, үшінші періште хабармен келген кезде де, 1863 жылғы бүліктің әкелген түңілуі хабармен басталып, түңілумен аяқталатын кезеңнің үшінші куәлігін береді.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

2020 жылғы 18 шілдедегі үшінші періште қозғалысының алғашқы түңілуі миллершілердің алғашқы түңілуіне пара-пар еді. Бір ақиқат мөрленіп қойылды; дәл сол сияқты, миллершілердің алғашқы түңілуін туғызған кейбір мерзімдік есептердегі қателіктің үстінен Жаратқан Ие Өз қолын жауып ұстап тұрғандықтан, 1844 жылғы ақиқат та мөрленіп қойылған еді. Кейінірек әлгі қателік түсінілген кезде, Яһуда руының Арыстаны Өз қолын алып тастағандай, сол қателік те мөрінен ашылған болды. 2020 жылғы 18 шілдедегі қателік Оның қолының 1844 жылғы 22 қазанда, Ол: «уақыт енді болмайды»,— деп жариялаған сәтте көтерілгенін мойындаудан бас тарту салдарынан пайда болды.

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

Бұл бірінші періштенің алғашқы түңілуіне қатысты Филадельфиялық қозғалыс болсын, не үшінші періштенің Лаодикиялық қозғалысының алғашқы түңілуі болсын, Оның қолы жол белгісін білдіреді. 1844 жылғы 19 сәуірде және 2020 жылғы 18 шілдеде түңілу сейілу уақытын туғызды. 1840 жылғы 11 тамызда немесе 2001 жылғы 11 қыркүйекте жиналғандар бытырап кетті, содан кейін Мәсіх Өз халқын екінші рет жинай бастады.

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

Ол 2001 жылғы 11 қыркүйектен бастап бір халықты жинап келді, өйткені Мәсіхтің шомылдыру рәсімі бейнелейтіндей, Құдайлық рәміз төмен түскен кезде ғана Ол Өзінің шәкірттерін жинай бастайды, одан бұрын емес. Содан кейін, бір бытыраудан соң, Мәсіх Өз халқын екінші рет жинайды. Мәсіх Өзінің шәкірттерін шомылдыру рәсімінен бастап жинады, ал айқыш туғызған бытыраудан кейін, Ол Өзінің шәкірттерін екінші рет жинай бастады. 2023 жылғы шілдеде басталған екінші рет жинаудың пайғамбарлық ақиқаты 2020 жылғы 18 шілдеде мөрленіп қойылған нәрсенің бір бөлігі болған еді, дегенмен ол Миллериттердің тарихының бір қыры екені анық еді.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

Даниял 11-тараудың қырқыншы аятында түпсіз тұңғиықтан шыққан аң 2020 жылы жердегі аңның екі мүйізін де өлтірді. 2023 жылдың шілде айында Жаратқан Ие ақырзаман халқын екінші рет жинай бастады. Жинау үдерісі қасиетті Миллерит тарихының аясында бейнеленген, әрі сол тарихта Өз халқын екінші рет жинаудың екі тарихи куәлігі бар. Жинау үдерісі 2023 жылдың шілде айына дейін мөрленіп қойылған пайғамбарлық құрамдас бөлік болып табылады. Өз халқын екінші рет жинау ісі жетінің бірінен шыққан сегізінші президенттің екінші сайлануының дәл алдында, яғни Украина соғысы тарихы барысында орындалады.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

1840 жылғы 11 тамызда Жаратқан Ие миллериттік қозғалысты жинады, әрі Ол бұл жиналысты 1842 жылдың мамырында жарияланған 1843 жылғы кестенің енгізілуімен белгіледі. Сол кесте іргетастық хабарды бейнеледі, өйткені сол кезде Ол миллериттік ғибадатхананың іргетасын қалап жатқан еді. Аян кітабының оныншы тарауындағы періштенің 1840 жылғы 11 тамызда түсуі Мәсіхтің шомылдыру рәсімімен параллель, ал бұл, өзге жайттармен қатар, Мәсіхтің Өз шәкірттерін таңдай бастауының басталуын белгіледі.

> “With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

> “Жохан, Әндірей және Шимон, Філіп пен Натанаил шақырылғанда, христиан шіркеуінің іргетасы қалана бастады. Жохан өз шәкірттерінің екеуін Мәсіхке бағыттады. Сонда солардың бірі — Әндірей — өз бауырын тауып, оны Құтқарушыға шақырды. Одан кейін Філіп шақырылды, ал ол Натанаилды іздеп кетті.” The Desire of Ages, 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

1798 жылғы ақырзаман уақыты басталған кезден 1840 жылғы 11 тамызға дейінгі Уильям Миллердің еңбегі Жақия Шомылдырушының еңбегін бейнеледі; бірақ Аян кітабының оныншы тарауындағы періште, Мәсіхтің шомылдыру рәсімінен өткен сәтінде Киелі Рухтың түсуі арқылы бейнеленгендей, төмен түскен кезде, Иеміз Өзінің іргетастық шәкірттерін «жинады». Осы екі куәлік Мәсіхтің соңғы күндердегі халқын 2001 жылғы 11 қыркүйекте, Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періште төмен түскен кезде, жинағанын айқындайды; алайда миллершілердегідей, олар мөрленіп қойылған жеті күркіректің бір бөлігі арқылы сыналуы тиіс еді, содан кейін Иеміз Өз халқын екінші рет жинайтын еді.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

Құдайдың соңғы күндердегі халқының екінші жиналуы Даниял кітабының он бірінші тарауының он бірінші аятының дәл ең соңында бейнеленген тарихта, Путиннің Украинаға қарсы жеңісінің дәл алдында және Ресей мен Путиннің пайғамбарлық куәлігі аяқталатын он екінші аяттың дәл алдында басталды. Сондықтан Даниял кітабының он бірінші тарауының он бірінші аяты Аян кітабының он бірінші тарауының он бірінші аятымен сәйкес келеді, өйткені дәл сол жерде екі куә қайтадан тірілтіледі.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

Қасиетті миллериттік тарихта Ие 1844 жылғы 19 сәуірдегі көңіл қалушылықтан кейін Өз халқын екінші рет жинай бастады, ал сол кезде Ие Өз халқын жинау үшін қолданған нәрсе — олардың Матайдың жиырма бесінші тарауындағы он қыз туралы астарлы әңгіменің кідіріс уақытының, сондай-ақ Хабаққұқтың екінші тарауының орындалуын бастан кешіріп жатқанын мойындауы еді. Миллериттер өз жағдайын танып, қайта оралуы үшін, олар Құдайдың пайғамбарлық Сөзінде өздерінің бейнеленгенін тануға тиіс болды. Олар өздерін Құдайдың халқы деп, ал Құдайдың халқы екендерін тек жария түрде мойындайтындардан өзгеше екенін көруге мұқтаж болды. Ол көңілі қалған халқын жинай отырып, басқа ұлттарға көтерілетін тудың бейнесін көрсетіп тұрды; осылайша Ол Өзінің шынайы, бірақ көңілі қалған халқы мен тек солаймыз деп мойындайтын халқының арасындағы айырмашылықты айқындай түсті.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Сол күні Ессейдің тамыры халықтар үшін ту болып тұрады; халықтар соған ұмтылады; әрі оның тынығу орны даңқты болады. Сол күні Жаратқан Ие өз халқының тірі қалған қалдығын — Ассурдан, Мысырдан, Патростан, Куштан, Еламнан, Шинардан, Хаматтан және теңіз аралдарынан — қайтарып алу үшін, Өз қолын екінші рет созады. Сонда Ол халықтар үшін ту көтеріп, Исраилдің қуғындалғандарын жинайды және Яһуданың бытырап кеткендерін жердің төрт бұрышынан бір жерге топтастырады. Ишая 11:10–12.

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

Еремия пайғамбар 1844 жылғы 19 сәуірде үміті ақталмай қалғандарды бейнелеген кезде, ол 1843 жылғы орындалмаған болжамды Еремия арқылы бейнеленгендердің жалған пайғамбарлар екендігіне дәлел ретінде пайдаланған «мазақтаушылардың жиналысымен» енді өзін байланыстырмайтынын білдірді.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Мазақ етушілердің жиналысында отырған жоқпын, қуанған да жоқпын; Сенің қолыңның әсерінен жалғыз өзім отырдым, өйткені Сен мені ашу-ызамен толтырдың. Еремия 15:17.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

«Мазақтаушылардың қауымы» Еремия бейнелегендерді қуып шыққан еді.

> “Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

> «Көптеген адамдар сенбейтін бауырластары тарапынан қуғындалды. Шіркеудегі өз орындарын сақтап қалу үшін кейбіреулер өз үміттері жөнінде үнсіз қалуға келісті; ал басқалары Құдайға деген адалдық өздеріне сеніп тапсырылған ақиқаттарды осылай жасыруға тыйым салатынын сезінді. Мәсіхтің келуіне сенетіндерін білдіргендері үшін ғана шіркеу қауымдастығынан аластатылғандар да аз болған жоқ. Сенімдерінің осы сынағын көтергендер үшін пайғамбардың мына сөздері аса қымбат болды: “Сендерді жек көретін, Менің атым үшін сендерді аластайтын бауырларың: Жаратқан Ие мадақталсын, — деді; бірақ Ол сендердің қуаныштарың үшін көрінеді, ал олар ұятқа қалады”. Ишая 66:5.» Ұлы тартыс, 372.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

Жаратқан Ие басқа ұлттарға ту көтерген кезде, бұл Ол Өз халқының қалдығын, яғни Исраилдің қуғынға түскендерін, жинау үшін қолын екінші рет созған уақытта жүзеге асады. Олар енді «мазақ етушілердің жиналысында» отырмайтындар.

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

«Есейдің тамыры» — екі қан тегінің нышаны: бірі яһудиліктен, екіншісі яһудиліктен тыс жатқан қан тегімен ұштасқан; және ол Иса Мәсіхтің қан тегін ғана білдірмей, Құдайлықтың адамзатпен қосылуының да нышаны болып табылады. Өйткені көтерілген ту Құдайлықтың адамзатпен қосылуының күйі мен тәжірибесіне мәңгілікке мөрленген халықты білдіреді; бұл сондай-ақ Даниял кітабының он бірінші тарауының оныншы аятында «қамал» нышаны арқылы да бейнеленген. Оныншы аятта жүз қырық төрт мыңның мөрлену уақыты «қамалдың» пайғамбарлық түсінігі арқылы меңзеледі, ал ол — бас. Он бірінші аяттың тарихында және Украин соғысында Жаратқан Ие көңілі қалған аластатылғандарды жинау үшін Өз қолын екінші рет созады.

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

Сондықтан Даниял 11-тараудың куәлігін құрылым ретінде алып, біз жексенбілік заңның дәл алдында папалықтың пайғамбарлық тарихқа сұғына енгенін анықтадық. Жетінің ішінен шығып, сегізіншіге айналған кезде және шіркеу мен мемлекетті біріктіру ісін бастаған кезде, Трамп арқылы бейнеленген республикалық мүйіздің қызметін көрдік. Бізде Макавеилер арқылы бейнеленген протестантизмнің безген мүйізінің желісі бар. Сол аяттармен бейнеленген сол бір тарихқа біз жеті күркіреудің желісін де қолданамыз; бұл сондай-ақ он қыз туралы астарлы әңгіменің желісі болып табылады, әрі онда жүз қырық төрт мыңның тәжірибесі, сондай-ақ шынайы протестанттық мүйіздің ісін айқындайтын үш періштенің желісі де анықталады. Сол тарихтағы шынайы протестанттық мүйізге қатысты оқиғалардың бірі — екінші жиналу.

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

Екінші жиналу екінші періштенің хабарының тарихында орын алды, сондай-ақ ол 1844 жылдан 1863 жылға дейінгі үшінші періштенің тарихында да орын алып, Иеміздің Өзінің шашыраған отарын жинау үшін қолын екінші рет созғанының Миллериттер тарихынан алынған екі куәгерін орнатты.

> “September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

> «23 қыркүйекте Жаратқан Ие маған Өз халқының қалдығын қайтарып алу үшін Өз қолын екінші рет созғанын көрсетті, әрі осы жинау кезінде күш-жігерді еселей түсу керектігін білдірді. Шашырау кезінде Исраил соғылып, тоз-тозы шықты, ал енді, жинау кезінде, Құдай Өз халқын сауықтырып, жараларын таңады. Шашырау кезінде ақиқатты тарату үшін жасалған талпыныстардың әсері тым аз болды, өте аз нәрсе не мүлде ештеңе жүзеге асырды; бірақ жинау кезінде, Құдай Өз халқын жинау үшін қолын созған шақта, ақиқатты тарату жолындағы талпыныстар көзделген нәтижесін береді. Барлығы да істе біріккен әрі құлшынысты болуы тиіс. Маған көрсетілгендей, қазір, жинау кезінде, бізді басқаруы үшін мысалдарды шашырау кезеңінен алудың кез келгені қате еді; өйткені егер Құдай қазір біз үшін сол кезде істегенінен артық ештеңе істемесе, онда Исраил ешқашан жиналмас еді». Early Writings, 74.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

«Early Writings» еңбегінің қосымшасында Уайт ханым жоғарыда келтірілген түсініктемені былайша түсіндіреді:

> “3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> «3. 74-беттегі Иеміз “Өз халқының қалдығын қайтарып алу үшін қолын екінші рет созды” деген көзқарас тек Мәсіхті күткендердің арасында бір кездері болған бірлік пен күшке ғана, сондай-ақ Оның Өз халқын қайтадан біріктіріп, қайта көтере бастағандығына қатысты». Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

1840 жылғы 11 тамыздан 1844 жылғы 22 қазанға дейінгі кезеңді бейнелейтін жеті күн күркіреуінің қасиетті тарихы 1844 жылғы 22 қазаннан 1863 жылғы бүлікке дейінгі қасиетті тарихтың бейнесі болды. Жол үстіне жол қойылғандай, алғашқы тарих дана қыздардың көрнекі үлгісі болды, ал екінші желі ақымақ қыздардың көрнекі үлгісін көрсетті. Екі тарих та жеуге тиіс хабармен періште төмен түскен кезде басталды. Екі тарихтағы да періштенің келуі шашырауды туғызған сынақ үдерісін бастады, әрі 1849 жылға қарай Уайт әпкеге Жаратқан Иенің Өз қолын екінші рет тағы да созып жатқаны көрсетілді; бұл жолы Ол 1844 жылғы 22 қазанда шашырап кеткендерді қайта жинау үшін солай етті.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

Олар Ұлы Түңілудің салдарынан бытырап кеткен еді; дәл сол сияқты, 1844 жылғы 19 сәуірде даналар да өздерінің алғашқы түңілулерінің нәтижесінде бытырап кеткен болатын. Екінші жиналу Иеміздің «Өз халқын қайтадан біріктіріп, қайта көтере бастағанын» айқындады. Екінші жиналу кезінде Иеміздің ісі хабардың төңірегінде бір-бірімен біріккен, әрі адамдық болмысы Оның Құдайлық болмысымен біріккен туды көтеруді қамтиды. Тудың мақсаты — Құдайдың басқа отарын Бабылдан шақырып шығару; бұл ерлер мен әйелдердің сол туды көруі арқылы жүзеге асады.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

Жалау — жексенбілік заңның сынақ уақыты кезеңінде өздерінің адамдық болмысын Мәсіхтің Құдайлық болмысымен біріктіргендердің әскері. Осылайша, екінші жиналу «Есейдің тамырын» айқындайды: ол жоғары көтерілетін болады және Руттың екі қырлы пайғамбарлық рәмізін алып жүреді; Рут — жалау арқылы жиналып, Боғазға қосылатын басқа ұлттан шыққан әйел, ал Боғаз — бір жүз қырық төрт мыңның рәмізі, сондай-ақ Рут үшін құнын төлеп, оған жақын туыс болған Құтқарушының да рәмізі. Мәсіхтің Құдайлық болмысы адам табиғатының құлаған тәнімен тәнге енуде біріккен кезде, Ол бізге жақын туыс болды. Жоғары көтерілген жалау — хабар арқылы біріктірілгендер; олар жексенбілік заңға дейін өздерінің адамдық болмысын Мәсіхтің Құдайлық болмысымен біріктіру ісін аяқтайды.

We will continue this study in the next article.

Біз бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

> «Киелі кітапты зерттеген сайын, оны бағалау арта түседі. Ізденуші қай жаққа бет бұрса да, Құдайдың шексіз даналығы мен сүйіспеншілігінің көрінісін табады.

> “The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

> “Яһуди ғибадаттық тәртібінің мәні әлі толық ұғынылған жоқ. Оның рәсімдері мен нышандарында ұлан-ғайыр да терең ақиқаттар көлеңкелі түрде бейнеленген. Оның құпияларын ашатын кілт — Ізгі хабар. Құтқарылу жоспарын тану арқылы оның ақиқаттары санаға ашылады. Біз түсініп жүргенімізден әлдеқайда артық, осы ғажайып тақырыптарды ұғыну — біздің артықшылығымыз. Біз Құдайдың терең нәрселерін түсінуге тиіспіз. Періштелер де өкінішке толы жүрекпен Құдай Сөзін зерттеп, тек Оның Өзі ғана бере алатын танымның ұзындығы мен ені, тереңдігі мен биіктігіне көбірек жету үшін дұға ететін адамдарға ашылған ақиқаттарға үңілуді қалайды.”

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

> «Біз осы дүниенің тарихының аяқталар шағына таяған сайын, соңғы күндерге қатысты пайғамбарлықтар әсіресе біздің зерттеуімізді талап етеді. Жаңа Өсиет жазбаларының соңғы кітабы біз түсінуге тиісті ақиқатқа толы. Көптеген адамдар Аян кітабын зерттемеу үшін кез келген сылтауға қуана жүгінетіндей, Шайтан олардың саналарын соқыр етіп тастаған. Бірақ Мәсіх Өзінің қызметшісі Жохан арқылы мұнда соңғы күндерде не болатынын жариялаған, әрі Ол былай дейді: “Осы пайғамбарлықтың сөздерін оқитын, тыңдайтын және онда жазылғандарды сақтайтын адам бақытты”. Аян 1:3.»

> “‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

> «Мәңгілік өмір дегеніміз — Сені, жалғыз шынайы Құдайды, әрі Сен жіберген Иса Мәсіхті тану», — деді Мәсіх. Жохан 17:3. Неліктен біз осы білімнің құнын сезіне бермейміз? Неліктен бұл даңқты ақиқаттар жүректерімізде жалындап, еріндерімізде дірілдеп, бүкіл болмысымызға түгелдей сіңіп тұрмайды?

> “In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

> «Өз Сөзін бізге беру арқылы Құдай бізді құтқарылуымыз үшін қажетті әрбір ақиқаттың иесі етті. Мыңдаған адамдар осы өмір құдықтарынан су алды, бірақ қордың ешбір кемігені жоқ. Мыңдағандар Жаратқан Иені өз алдарына қойып, Оған қарап, сол бір Бейненің өзіне өзгерді. Олар Оның мінез-құлқы туралы айтқанда, Мәсіхтің өздері үшін кім екенін және өздерінің Мәсіх үшін кім екенін баяндағанда, рухтары өз ішінде лапылдап жанады. Бірақ бұл ізденушілер осы ұлы да қасиетті тақырыптарды сарқып бітірген жоқ. Тағы мыңдағандар құтқарылу құпияларын зерттеу ісіне кірісе алады. Мәсіхтің өмірі мен Оның миссиясының сипаты жайында толғанған сайын, ақиқатты ашуға деген әрбір талпыныста нұр сәулелері барған сайын айқынырақ жарқырай түседі. Әрбір жаңа ізденіс осы уақытқа дейін ашылғаннан да тереңірек қызықты бір нәрсені танытады. Бұл тақырып сарқылмас. Мәсіхтің тән алып келуі, Оның күнәні өтейтін құрбандығы және дәнекерлік қызметі туралы зерттеу уақыт бар болғанша ынталы зерттеушінің ойын баурайтын болады; ал ол сансыз жылдары бар көкке көз тіге отырып: “Тақуалық құпиясы ұлы”,— деп дауыстайды.»

> “In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

> «Мәңгілікте біз осында алуға болатын ағартуды қабылдағанымызда, түсінігімізді ашар еді дегенді үйренетін боламыз. Құтқарылу тақырыптары мәңгілік ғасырлар бойы құтқарылғандардың жүректерін, ақыл-ойларын және тілдерін баурайтын болады. Олар Мәсіх Өз шәкірттеріне ашып беруді аңсаған, бірақ олар сенімдерінің жетіспеуінен ұғына алмаған шындықтарды түсінетін болады. Мәсіхтің кемелдігі мен ұлылығының жаңа көріністері мәңгі-бақи, мәңгі-бақи ашыла беретін болады. Шексіз ғасырлар бойы адал Үй Иесі Өз қазынасынан ескі мен жаңаны алып шығатын болады». Christ’s Object Lessons, 132–134.

Back to Articles