Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

Даниял кітабы — Жүз Сексен Екінші

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

Пайғамбарлық одақтар мен шайқастар: ежелгі Селевк дәуірінен қазіргі геосаясатқа дейін

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

Он үшінші және он төртінші аяттар Селевк пен Македондық Филипптің одақ құрып жатқан тарихын көрсетеді; әрі олар Римнің алғашқы прокси әскері болып табылатын Америка Құрама Штаттарын бейнелейді, ал Македон (Грекия) Біріккен Ұлттар Ұйымының нышаны болып табылады. Сол ертедегі тарихта солтүстік патшасының (Селевк) және Филипптің (Грекия) одағы Паний шайқасына алып баратын тарихты білдіреді; арада екі ғасыр өткен соң, сол қаланың атауы Панийден Кесария Филиппиге өзгертілді. Қаланың қосарланған атауы Селевк пен Македондық Филипптің одағын еске алу үшін қойылған жоқ.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

«Кесария Філіппі» атауы ежелгі дәуірде Панеас немесе Паниум деп аталған қаланың тарихи өзгеріске түсуінен шыққан. Қала бастапқыда грек құдайы Панға арналған атақты бұлаққа жақын орналасқаны себепті Панеас деп аталған. Ежелгі заманда маңызды діни орын болған бұл бұлақ Иордан өзеніне құятын.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

Б.з.д. I ғасыр шамасында Ұлы Ирод патшаның билігі кезінде бұл қала елеулі түрде қайта жөндеуден өткізіліп, кеңейтіліп, көркейтілді. Кесария Філіппіге бұл атауды Ұлы Иродтың ұлы Ирод Філіпп берді. Ол қаланы Рим императоры Август Кесарьдің құрметіне Кесария, ал өзінің құрметіне Філіппі деп атады, сөйтіп Кесария Філіппі атауы қалыптасты. Сондықтан «Кесария Філіппі» атауы Иродтың Август Кесарьге көрсеткен тағзымын білдіретін «Кесария» мен Ирод Філіпптің құрметіне берілген «Філіппі» атауларының қосындысы болып табылады.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Пайғамбарлық тұрғыдан Панейум Селевк пен Македониялық Филип арасындағы конфедерациямен, сондай-ақ Кесарь мен Ирод Филип арасындағы одақпен байланыстырылады. Бұл екі одақ Селевк пен Филип арқылы бейнеленген Путиннің Ресейі күйрегеннен кейін қалыптасатын Америка Құрама Штаттары мен Біріккен Ұлттар Ұйымы арасындағы одақты көрсетеді. Сондай-ақ олар екеуі де Римнің өкілдері болған Кесарь мен Филип арқылы бейнеленетін ана — папалық пен қыз — Америка Құрама Штаттары арасындағы одақты да бейнелейді. Осылайша олар Америка Құрама Штаттарының «шығанақтың арғы жағына қол созып, Рим билігінің қолын ұстауын» және «тұңғиықтың үстінен қол созып, спиритизммен қол алысуын» айқындайды. Он алтыншы аяттағы жексенбілік заңнан бұрын-ақ үштік одақ әлдеқашан орнатылған болады.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Паниум гректердің Пан құдайына табынуының орталығын білдіреді. Грек құдайы Панға бағышталған бұлақ сол кезде «Тозақ қақпалары» деп те белгілі болған, әрі Иса сол жерге келгенде, Оның «Тозақ қақпалары» туралы айтқан сөзі соңғы күндері орын алатын Грекияның (глобализмнің) саяси және діни сипаттары мен жолдан тайған протестантизм арасындағы күресті айқындайды. Бұл — екінші аятта Грекия аймағын дүрліктірген бай Президент алғаш қозғаған шайқас. Ол дүниежүзілік сыртқы шайқас, сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының ішіндегі ішкі шайқас та болып табылады.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

Жаһанданудың діні — айдаһардың діні; біздің қазіргі жағдайымызда ол — уокизм діні. 2020 жылы Аян кітабының он бірінші тарауында анықталған тұңғиықтың аңғарының аңы өзінің саяси әрі діни билігін көрсетіп, жердегі аңның екі мүйізін де өлтірді. Сол тұңғиық, өзге нәрселермен қатар, Иордан өзенін қоректендірген «Пан бұлағымен» бейнеленеді.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

Грек мифологиясында Пан табиғатпен, түз-тағымен және ауылдық әуенмен байланыстырылған, әрі оған арналған бұлақтың болуы табынушылар үшін діни маңызға ие болған. Құдай Пан көбіне ешкінің сирағы, мүйізі және құлағы бар кейіпте бейнеленеді. Пан бақташылар мен табындардың құдайы деп есептелген, әрі ормандар мен тауларда асыр салып жүретін ойнақы да қулығы бар тәңір ретінде жиі суреттелген. Панның ешкіаяқты тәңір ретіндегі бейнесі Даниял кітабының сегізінші тарауымен сәйкес келеді, онда Грекия теке арқылы бейнеленген. Ешкілер ежелгі Грекияда кең таралған үй жануарлары болған және Пан кезіп жүреді деп сенілген таулы өңірлерде жиі кездескен. Бұл бейнелеу Панның иконографиясының айрықша белгісіне айналып, құдайды бейнелейтін грек өнері мен әдебиетінде, соның ішінде ұлттық валютада да, сақталып қалған.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

Иса Қайсария Філіпиге келген кезде, Ол «тозақ қақпаларының» қауымға қарсы тұра алмайтынын мәлімдеді. Петірдің Исаның сұрағына берген жауабы христиандық тарих пен дәстүрде «Христиандық мойындау» ретінде түсініледі.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Иса Қайсария Філіппінің маңайына келгенде, шәкірттерінен: «Адамдар Мен — Адам Ұлы туралы не дейді? Кім деп санайды?» — деп сұрады. Олар: «Біреулер Сені Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақия дейді; кейбіреулер Ілияс дейді; ал өзгелері Еремия немесе пайғамбарлардың бірі дейді», — десті. Сонда Ол оларға: «Ал сендер Мені кім дейсіңдер?» — деді. Сонда Шимон Петір жауап беріп: «Сен — Мәсіхсің, тірі Құдайдың Ұлысың», — деді. Иса оған жауап беріп: «Сен бақыттысың, Шимон Бар-Жона, өйткені мұны саған тән мен қан ашқан жоқ, бірақ көктегі Менің Әкем ашты. Мен саған тағы айтамын: сен — Петірсің, осы жартастың үстіне Мен Өз шіркеуімді құрамын, әрі тозақ қақпалары оны жеңе алмайды. Мен саған көктегі Патшалықтың кілттерін беремін: жерде не байласаң, көкте де байланған болады; және жерде не шешсең, көкте де шешілген болады», — деді. Содан кейін Ол шәкірттеріне Өзінің Иса Мәсіх екенін ешкімге айтпауын қатаң тапсырды. Матай 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Бұл үзінді Иса қызметіндегі және христиандық теологияның қалыптасуындағы шешуші бір сәтті бейнелейтіндіктен, ерекше маңызды. Петірдің Исаны Мәсіх, тірі Құдайдың Ұлы деп мойындауы христиан сенімінің негізі әрі шіркеу соның үстіне қаланатын іргетас тасы ретінде қарастырылады. «Осы жартас үстіне Мен Өз шіркеуімді құрамын» деген сөз католик дәстүрінде Иса шіркеу соның үстіне құрылатынын айтқан «жартас» ретінде Петірдің өзіне сілтеме деп түсіндіріледі. Бұл түсіндірме католик теологиясындағы папалықтың біріншілігі мен билігінің негізі қызметін атқарады.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

Протестанттық теологияда «жартастың» Петірдің өзіне тікелей қатысты екені емес, қайта Петірдің Исаны Мәсіх әрі Құдайдың Ұлы деп мойындаған сенім мойындауына қатысты екені түсініледі. Осы көзқарас бойынша, шіркеудің іргетасы — Петірдің өзі емес, Исаның Мәсіх және Құдайдың Ұлы екені туралы мойындау. Теологиялық түсіндірмеге қарамастан, Матай 16:13–20-дағы Петірдің мойындауы Исаға Мәсіх әрі Құдайдың Ұлы ретіндегі болмысын ерекше атап көрсететін және шіркеудің миссиясы мен мақсатын растайтын, христиандық сенімдегі негізгі әрі іргелі үзінді болып саналады.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

Алдыңғы мақалада біз «Ғасырлар Тілегі» кітабынан үзіндіні ұсындық, онда Уайт апай Мәсіхтің Қайсария Філіппиге барған сапарына байланысты кейбір мәселелерді айқындайды. Ол атап өтетін жайттардың бірі — Мәсіх Қайсария Філіппи сабақтарын баяндау мақсаты үшін шәкірттерді яһудилердің ықпалынан алып кеткен еді.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> «Иса мен Оның шәкірттері енді Қайсария Филиппия маңындағы қалалардың біріне келді. Олар Ғалилеяның шегінен шығып, пұтқа табынушылық үстемдік еткен аймақта еді. Мұнда шәкірттер яһудиліктің билеп-төстеуші ықпалынан аластатылып, басқа ұлттардың табынуымен неғұрлым жақын байланысқа түсірілді. Олардың айналасында дүниенің барлық бөліктерінде бар болған ырымшылдықтың түрлері көрініс тапқан еді. Иса осы жайттарға көз жүгірту олардың бойында басқа ұлттарға қатысты өз жауапкершілігін сезінуіне себеп болса екен деп қалады. Осы өлкеде болған кезінде, Ол өзін халыққа тәлім беруден аулақ ұстауға тырысып, Өзінің барынша назарын шәкірттеріне арнады». The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

2020 жылғы 18 шілдеде Мәсіх 2001 жылғы 11 қыркүйектің шәкірттерін Лаодикиялық адвентизмнің ықпалынан алып шықты. Он қыз туралы астарлы әңгімедегі алғашқы түңілу қозғалыстың мазақ етушілер жиналысынан бөлінуін туғызды; сол жиналыс сол кезде айналып өтілу үдерісінде болатын. Бұл ақиқат Миллериттер тарихында 1844 жылғы 19 сәуірде, сондай-ақ 2020 жылғы 18 шілдеде орындалды. Содан кейін кідіру уақытының тарихы басталды, әрі ол бірінші және үшінші періштелердің қозғалысында да “Truth” деген қолтаңбаны иеленеді.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

Бірінші түңілу — үш межелік белгінің алғашқысы, әрі бұл тарих Аян кітабының он бірінші тарауындағы «ұлы жер сілкінісін» бейнелейтін 1844 жылғы 22 қазандағы Ұлы Түңілумен аяқталады. Еврей әліпбиінің алғашқы әрпі — бастау — түңілуді білдіреді, ал еврей әліпбиінің жиырма екінші, яғни соңғы әрпі де түңілуді білдіреді. Бүлікті білдіретін он үшінші әріп, Түн ортасындағы шақыру дағдарысқа кімнің дайындалғанын, ал кімнің дайындалмағанын айқындағанда, өздерінің жоғалған күйін көрсететін ақылсыз қыздардың түңілуін анықтайды. Еврей әліпбиінің жиырма екі әрпі осы тарихтың аясында жүзеге асатын Құдайлық пен адамзаттың бірігуінің нышанын білдіреді, дегенмен Миллериттер тарихы алғашқы Кадешті білдірсе, бүгінгі біздің тарихымыз соңғы Кадешті білдіреді.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

Екі желі өзара параллель, бірақ біреуі Құдай халқының сәтсіздігін, ал екіншісі Құдай халқының жеңісін бейнелейді. Айқыштың дәл алдында Иса Өз шәкірттерін Паниумға алып келді; дәл сол сияқты, Ол да Өзінің ақырғы күндердегі шәкірттерін Паниумға алып келді, әрі осылай ету арқылы Ол түңілуге жол беріп, ақырғы күндердегі шәкірттерін Матай кітабының он алтыншы тарауындағы тарихта «иудаизммен» бейнеленген Лаодикеялық Адвентизмнің «бақылаушы ықпалынан» алыстатты. Осылай ету арқылы Ол, сонымен қатар, бір мезгілде Өз шәкірттерін пұтқа табынушылықпен неғұрлым жақын байланысқа алып келді; осылайша бұл қазіргі байланыс жүйелері арқылы бүкіл дүниені аңның таңбасын қабылдауға бастау үшін қолданылып жатқан шайтандық күштің толық ашылған көрінісінің ортасында өмір сүріп жатқан ақырғы күндердегі шәкірттерінің қызмет ету ортасын бейнелейді.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

Кесария Филиппидің тарихы Паниум шайқасының тарихымен және он үшінші мен он бесінші аяттармен сәйкес келеді. Мәсіх пен Оның шәкірттері айқыштың көлеңкесінде тұрған еді; бұл соңғы күндердегі Оның шәкірттерінің жексенбілік заңның көлеңкесінде тұрғанын бейнелейді. Сол жерде, яғни он үшінші мен он бесінші аяттарда, Кесария Филиппиде, сондай-ақ біз бүгін тұрған орын болып табылатын Паниум шайқасының орнында, Мәсіх он алтыншы аятта не болатыны туралы Өз шәкірттеріне үйрете бастады.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> «Ол оларды Өзін күтіп тұрған азап туралы айтпақ болды. Бірақ әуелі жеке Өзі оңаша кетіп, олардың жүректері Өз сөздерін қабылдауға даяр болуы үшін дұға етті». The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Мәсіх Өзінің шәкірттеріне айқыш туралы айтпас бұрын, әуелі алыстап кетті, яғни кідірді; осылайша Ол астарлы әңгімедегі кідіріс уақытын әрі 2020 жылғы 18 шілдеден 2023 жылғы шілдеге дейінгі тарихты белгілеп көрсетті.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> «Оларға қосылғаннан кейін, Ол жеткізгісі келгенді бірден білдірген жоқ. Мұны істерден бұрын, алда келе жатқан сынаққа берік болуы үшін, Ол оларға Өзiне деген сенімдерін мойындауға мүмкіндік берді». The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

2023 жылғы шілдеде Жаратқан Ие түңілумен байланысты болғандарға өз сенімдерін білдіруге мүмкіндік бере бастады. Ол мұны Езекиелдің отыз жетінші тарауының хабарын ашу арқылы істеді; бұл 2001 жылғы 11 қыркүйектегі хабардың расталуы еді. Бұл 2001 жылғы 11 қыркүйектен бастап, жуықта келетін жексенбілік заңға дейінгі мөр басу уақытын бір-бірімен байланыстырып тұрған жіп болды. Мұны ол 2020 жылғы 18 шілдедегі түңілуді ақиқаттың құрылымына орналастыру арқылы жүзеге асырды, өйткені көруге даяр болғандар әрбір реформаторлық қозғалыстың өзінің айрықша қасиетті тарихы арқылы өтетін бір тақырыбы бар екенін тани алатын еді.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

Соңғы күндері үшінші қасірет туралы хабар 2001 жылғы 11 қыркүйекте келді, содан кейін үшінші қасірет жайлы жалған хабар жарияланып, ол түңілу тудырды; бірақ оларды үш жарым күн бойы өлі, құрғап кеткен және бытырап шашылған сүйектер күйінен қайта тірілткен хабар төрт желдің хабары болды, ол да үшінші қасірет болып табылады.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

Соңғы күндердің шәкірттері, егер көруді таңдаса, бір жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің үш межелік нүктесінің әрбір сатыда бірдей тақырып екенін және екінші сатыда еврей әліпбиінің он үшінші әрпімен бейнеленген бүліктің бұл хабарды «Ақиқат» ретінде растағанын көре алады. Иенің берген екінші куәлігі мына жайтта болды: алдыңғы реформаторлық қозғалыстардың алғашқы түңілуі Құдайдың ашып білдірген еркіне қарсы шығуға негізделген еді, мейлі ол Мұсаның өз ұлын сүндетке отырғызбауы болсын, не Ұзаның сол сандыққа қол тигізуі болсын, немесе Марта мен Мәриямның Лазардың өлімі туралы Исаның сөзіне күмәндануы болсын. Алғашқы түңілудің мойынсұнбаушылыққа негізделгенін қолдамаған жалғыз реформалық желі миллериттердің реформалық қозғалысы болды, бірақ сол уақытта Миллериттер тарихының өз ішінде жетінің бірі болып табылатын сегізіншінің ақиқатына негізделген ішкі межелік нүктелерге ие екені де көрсетілді.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Сегізіншінің жетеудің бірі екендігі — қазір мөрі ашылып жатқан Иса Мәсіхтің Аянының негізгі құрамдас бөлігі; ал Филадельфиялық Миллерит қозғалысының Лаодикея қауымына өтуі үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысы жүз қырық төрт мыңдықтың Филадельфиялық қозғалысына қашан өтетінін айқындаған жолбелгі болды. Сондықтан бірінші Миллериттік түңілу олардың қозғалысы мойынсұнбаушылық танытпастан жүзеге асқаны соңғы күндердегі сол жолбелгі үшін қарама-қарсылықты қамтамасыз етті; сол кезде үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысы мойынсұнбай, түңілу туғызатын еді, әрі солай ете отырып, Миллериттік жолбелгімен сәйкестеніп, жүз қырық төрт мыңдықтың қозғалысы жетеудің бірі болып табылатын сегізінші екенін көруге мүмкіндік беретін қисынды туғызатын еді.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

2023 жылғы шілдеде Жаратқан Ие жексенбілік заң дағдарысына арнап Өзінің соңғы күндердегі халқын дайындау үшін «шөлдегі дауысты» көтерді, ал Ол дұғада кідіріп, шәкірттердің қасына қайта оралған соң, оларға өз сенімдерін білдіруге мүмкіндік берді. Мәсіхтің күндерінде бұл хабар Оның шомылдыру рәсімі болды, яғни Исаның Иса Мәсіх болған нүктесі. Сол жолбелгі 2001 жылғы 11 қыркүйекпен үйлеседі, әрі Оның шәкірттерінен адамдардың не ойлайтыны сұралды, содан кейін шәкірттердің өздерінің Мәсіх туралы не ойлайтыны сұралды.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> «Оларға қосылған соң, Ол жеткізгісі келгенін бірден ашып айтқан жоқ. Мұны істерден бұрын, алда келе жатқан сынаққа берік болулары үшін, оларға Өзіндегі сенімдерін мойындауға мүмкіндік берді. Ол: “Адам Ұлы Мен кім деп адамдар айтады?” — деп сұрады.»

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> «Өкінішке қарай, шәкірттер Исраилдің өздерінің Мәсіхін тани алмағанын мойындауға мәжбүр болды. Расында, кейбіреулер Оның кереметтерін көргенде, Оны Дәуіттің Ұлы деп жариялаған еді. Бетсайдада тойдырылған қалың жұрт Оны Исраилдің патшасы деп жариялауды қалаған еді. Көптеген адамдар Оны пайғамбар ретінде қабылдауға даяр болды; бірақ олар Оның Мәсіх екеніне сенбеді». The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

Адвентизмнің басым бөлігі 2001 жылғы 11 қыркүйектегі үшінші қасіретке сенбеді. Олар қозғалыс аясында ұсынылған пайғамбарлық Сөздің кейбір ғажайыптарына сенді, әрі кейбіреулер 2001 жылғы 11 қыркүйек туралы хабарда шындықтың кейбір қырлары бар екенін түсінді, бірақ олар 2001 жылғы 11 қыркүйектің тұжырымдарына шынайы түрде сенген жоқ.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

2001 жылғы 11 қыркүйектегі пайым 1840 жылғы 11 тамыздағы пайым арқылы алдын ала бейнеленген болатын, және сол пайым Ақ қарындас 1840 жылғы 11 тамыздың орындалуы жөнінде түсініктеме бергенде білдірілді. Ол былай деді:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дәл көрсетілген уақытта Түркия өз елшілері арқылы Еуропаның одақтас державаларының қорғауын қабылдап, сол арқылы өзін христиан халықтарының бақылауына берді. Бұл оқиға алдын ала айтылған пайғамбарлықты дәлме-дәл орындады. Бұл белгілі болған кезде, қалың жұрт Миллер мен оның серіктері ұстанған пайғамбарлықты түсіндіру қағидаларының дұрыстығына көз жеткізді, әрі келу қозғалысына ғажайып серпін берілді. Білімді және беделді адамдар Миллерге қосылып, оның көзқарастарын уағыздауда да, жариялауда да онымен бірлесті, ал 1840 жылдан 1844 жылға дейін бұл іс тез кеңінен тарады». Ұлы күрес, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

1840 жылғы 11 тамызда расталған нәрсе — Миллердің пайғамбарлық көзқарастарының дәл болғаны еді, ал 2001 жылғы 11 қыркүйекке қатысты тұжырым — Future for America ұйымының пайғамбарлық көзқарастарының дәл екендігінің расталуы. 2023 жылдың шілдесіндегі тәубеге келмеген көпшілік Мәсіх тарапынан белгіленіп, Future for America ұйымына сеніп тапсырылған әдістеменің шын мәнінде соңғы жауынның әдістемесі екені туралы алғышартты қабылдай алмады да, қабылдағысы да келмеді. Бірақ содан кейін Мәсіх Өз шәкірттерінен көпшіліктің емес, өздерінің не ойлайтынын сұрады.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> Иса енді шәкірттердің өздеріне қатысты екінші сұрақ қойды: «Ал сендер Мені кім дейсіңдер?» Петір: «Сен тірі Құдайдың Ұлы Мәсіхсің», — деп жауап берді.

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> «Әуел бастан-ақ Петір Исаның Мәсіх екеніне сенген еді. Шомылдыру рәсімін жасаушы Жоханның уағызынан әшкереленіп, Мәсіхті қабылдаған көптеген өзге адамдар Жохан түрмеге қамалып, өлтірілген кезде, оның миссиясына күмәндана бастады; сөйтіп, олар енді өздері соншама ұзақ уақыт бойы күткен Исаның Мәсіх екеніне де күмәнданды. Исаның Дәуіттің тағына отырады деп жалынды түрде күткен көптеген шәкірттері Оның ондай ниеті жоқ екенін аңғарған кезде, Оны тастап кетті. Бірақ Петір мен оның серіктері өз адалдықтарынан тайған жоқ. Кеше мадақтап, бүгін айыптағандардың құбылмалы жолы Құтқарушының шынайы ізбасарының сенімін күйрете алмады. Петір: “Сен — Мәсіхсің, тірі Құдайдың Ұлысың”,— деп жариялады. Ол өз Иесін патшалық құрмет салтанаты тәж кигізгенше күтпеді, қайта, Оны қорланған күйінде қабылдады.»

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “Петір он екінің сенімін білдірген еді. Алайда шәкірттер Мәсіхтің миссиясын түсінуден әлі де алыс еді. Діни қызметкерлер мен билеушілердің қарсылығы мен бұрмалап көрсетуі, оларды Мәсіхтен теріс бұра алмағанымен, сонда да оларды қатты абыржытты. Олар өз жолын анық көрмеді. Олардың ертеректегі тәлім-тәрбиесінің ықпалы, раввиндердің ілімі, дәстүрдің күші әлі де олардың ақиқатты көруіне бөгет болды. Кей-кейде Исадан оларға қымбатты нұр сәулелері түсіп тұрды, бірақ олар көбіне көлеңкелер арасында сипалап жүрген адамдардай еді. Алайда осы күні, сенімдерінің ұлы сынағымен бетпе-бет келтірілерден бұрын, Киелі Рух оларға құдіретпен қонды. Аз уақытқа олардың көздері “көрінетін нәрселерден” бұрылып, “көрінбейтін нәрселерді” көруге бағытталды. 2 Қорынттықтарға 4:18. Адамдық болмыстың пердесінің ар жағында олар Құдай Ұлының ұлылығын таныды.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> «Иса Петірге жауап беріп: “Бақыттысың сен, Шимон Бар-Жона; өйткені мұны саған тән мен қан ашқан жоқ, бірақ көктегі Менің Әкем ашты”,— деді». The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Петірдің Мәсіхті Құдайдың Ұлы деп таныған мойындауы сол тарихтың сыналатын сұрағына тікелей жауап берді. Құдайдың пайғамбарлық Сөзінде белгіленгендей, Мәсіхтің көрінетін уақыты жеткен еді, әрі сол ақиқатты қабылдағандар ғана Петірдің мәлімдемесімен бейнеленгендердің қатарына қосылатын болды. Петір 2001 жылғы 11 қыркүйекте орнықтырылған хабарды қабылдап, Иса — Құдайдың Ұлы деп мойындайтындарды бейнелейді. «Петір он екінің сенімін білдірген еді», ал ол бейнелеген он екі — жүз қырық төрт мың болатын. Осы себептен Мәсіх осы үзіндіде Петірдің атын Шимон Бар-Жонадан Петірге өзгертті.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

«Симон» «еститін адам» дегенді білдіреді, ал «бар» — «ұлы», ал Жүніс — «көгершін» дегенді білдіреді. Симон көгершіннің хабарын естігендерді бейнеледі; ал көгершін Исаның Мәсіхке айналып, күшпен майланған кездегі Оның шомылдыру рәсіміне қатысты ақиқаттарды білдірді; мұны Киелі Рухтың көгершін бейнесінде түсуі рәміздік түрде көрсеткен еді.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

Реформа желілері өзара параллель келеді, ал Жохан 1840 жылғы 11 тамызда кішкене кітапты жеген Миллериттерді бейнелейді. Еремия сол оқиғамен сәйкеседі, әрі ол кішкене кітапты жеген кезде, содан кейін Құдайдың атымен аталды.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> Сенің сөздерің табылды, мен оларды жедім; сөзің менің жүрегіме қуаныш пен шаттық болды; өйткені мен Сенің атыңмен аталдым, Уа, Әскерлердің Құдайы Жаратқан Ие. Еремия 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Жаратқан Ие Абраммен келісімге кірген кезде, Сарай мен Жақыпқа істегені сияқты, оның атын Ыбырайым деп өзгертті. Аттың өзгертілуі келісімдік қарым-қатынасты білдіреді, әрі Құдайлық рәміз төмен түсетін межеде Құдайдың халқы хабарды «жеуге», келісімге кіруге тиіс, содан кейін олардың аты өзгертіледі. Мәсіхтің заманындағы шәкірттердің өкілі ретінде Симон Бар-Жона «көгершіннің» хабарын «естігендерді» бейнеледі.

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Ол осы белесте Исаның Мәсіх болғанын, әрі Оның Құдайдың Ұлы екенін және мұның бәрі нені қамтитынын танығаны туралы куәлік еткен кезде, Мәсіх оның атын Петір деп өзгертті. Ол сол тарихтағы Мәсіхтің келісім халқы қабылдаған хабарды білдірді, әрі осылай ету арқылы соңғы күндердегі жүз қырық төрт мыңды да бейнеледі.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

«P» әрпі ағылшын әліпбиіндегі он алтыншы әріп, ал «E» әрпі әліпбидегі бесінші әріп, және «T» әрпі жиырмасыншы әріп, «E» әрпі қайталанады, ал есім он сегізінші әріп болып табылатын «R» әрпімен аяқталады. Он алтыны «беске», «жиырмаға», «беске», «он сегізге» көбейткенде, жүз қырық төрт мың шығады. Таңғажайып Тілші Петірге еврей тілінде сөйледі, ал Жаңа Өсиет грек тілінде жазылды, және King James Version аудармашылары Жаңа Өсиетті ағылшын тілінде жарыққа шығарды.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Үш түрлі тілдің үш сатысына қарамастан, Құдайдың Ұлы, Ғажайып Тілші әрі Ғажайып Санаушы болып табылатын Мәсіх Матайдың он алтыншы тарауында Паний шайқасымен және Оның Кесария Філіппиге барған сапарымен үйлесетін жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің бір көрінісін орналастырды. Ол мұны тіл мен сандарға билігін қолдану арқылы істеді, өйткені Ол әрі Палмони (Ғажайып Санаушы), әрі Сөз (Ғажайып Тілші) болып табылады.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> Екі мың жылдай бұрын көкте, Құдай тағының қасынан, сырлы мағынаға толы бір үн естілді: «Міне, Мен келемін». «Сен құрбандық пен тартуды қаламадың, бірақ Маған бір тән дайындадың.... Міне, Мен келемін (Кітаптың шиыршығында Мен туралы жазылған), Уа, Құдай, Сенің еркіңді орындау үшін» (Еврейлерге 10:5–7). Осы сөздерде мәңгілік ғасырлар бойы жасырын болып келген мақсаттың орындалуы жария етілді. Мәсіх біздің дүниемізге келіп, адам тәніне енуге таяп тұрған еді. Ол: «Маған бір тән дайындадың»,— дейді. Егер Ол дүние жаратылмай тұрып Әкемен бірге ие болған даңқымен көрінгенде, біз Оның қатысуының нұрына төтеп бере алмас едік. Біз оны көріп, жойылып кетпеуіміз үшін, Оның даңқының көрінісі бүркемеленді. Оның құдайлық болмысы адамдық болмыспен жабылды,— көзге көрінбейтін даңқ көзге көрінетін адам кейпінде бүркелді.

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> «Осынау ұлы мақсат бейнелер мен рәміздер арқылы алдын ала көлеңкеленіп көрсетілген еді. Мәсіхтің Мұсаға көрінген жанып тұрған бұта Құдайды ашып көрсетті. Құдайлық Болмысты бейнелеу үшін таңдап алынған рәміз көзге түсер тартымдылығы жоқтай көрінетін қарапайым ғана бұта еді. Сол бұтада Шексіз Құдай қоныстанған еді. Аса мейірімді Құдай Өзінің ұлылығын ең кішіпейіл бір бейнемен бүркеді, сондықтан Мұса оған қарап, аман қала алды. Сол сияқты күндіз бұлт бағанасында, түнде от бағанасында Құдай Исраилмен тілдесті, адамдарға Өз еркін ашып, оларға Өз рақымын дарытты. Құдайдың ұлылығы бәсеңдетіліп, Оның асқақ айбыны бүркемеленді, осылайша шектеулі адамдардың әлсіз көзі соған қарай алсын деп. Сол сияқты Мәсіх те “қорланған тәніміздің кейпінде” (Philippians 3:21, R. V.), “адамдарға ұқсас бейнеде” келуге тиіс еді. Дүниенің көз алдында олар Оны қалағатындай сұлулыққа Ол ие болмады; дегенмен Ол көк пен жердің нұры, тәнге енген Құдай еді. Оның ұлылығы бүркемеленді, Оның ұлықтығы мен асқақ айбыны жасырылды, мұның бәрі Оның қайғылы халдегі, азғырылуға ұшыраған адамдарға жақындай алуы үшін еді.»

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> «Құдай Мұсаға Исраил үшін: “Олар Маған киелі орын жасасын; сонда Мен олардың арасында тұрамын”,— деп бұйырды (Мысырдан шығу 25:8), және Ол киелі орында, Өз халқының ортасында тұрды. Шөлдегі қажытқан барлық қаңғырулары бойы Оның қатысуының нышаны олармен бірге болды. Сол сияқты, Мәсіх те біздің адами қонысымыздың ортасына Өз киелі шатырын тікті. Ол біздің арамызда тұруы үшін әрі бізді Өзінің құдайлық мінезі мен өміріне қанық етуі үшін, адамдардың шатырларының қасына Өз шатырын тікті. “Сөз тән болып, арамызда мекендеді (және біз Оның ұлылығын көрдік, Әкеден келген Жалғыз Туғандікіндей ұлылықты), рақым мен шындыққа толы еді”. Жохан 1:14, R. V., margin.»

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> «Иса бізбен бірге тұру үшін келгендіктен, Құдайдың біздің сынақтарымызды білетінін және қайғыларымызға жанашырлық танытатынын білеміз. Адамның әрбір ұлы мен қызы Жаратушымыздың күнәкарлардың досы екенін ұғына алады. Өйткені рақым туралы әрбір ілімде, қуаныш туралы әрбір уәдеде, сүйіспеншіліктің әрбір ісінде, Құтқарушының жердегі өмірінде көрсетілген әрбір Құдайлық тартылыста біз “Құдай бізбен бірге” екенін көреміз.»

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> «Шайтан Құдайдың сүйіспеншілік заңын өзімшілдік заңы ретінде көрсетеді. Ол оның өсиеттеріне мойынсұну біз үшін мүмкін емес деп жариялайды. Алғашқы ата-аналарымыздың құлауын, содан туындаған барша қасіретпен бірге, ол Жаратушының мойнына артып, адамдарды Құдайға күнәнің, азаптың және өлімнің себепкері ретінде қарауға жетелейді. Иса осы алдауды әшкерелеуге тиіс болды. Біздің біріміз ретінде Ол мойынсұнудың үлгісін көрсетуге тиіс еді. Осы үшін Ол біздің болмысымызды Өзіне қабылдап, біздің бастан кешетіндерімізден өтті. “Сондықтан Ол барлық жағынан бауырларына ұқсас болуға тиіс еді”. Еврейлерге 2:17. Егер Иса бастан кешірмеген бір нәрсені біз көтеруге тиіс болсақ, онда дәл осы тұста шайтан Құдайдың құдіретін біз үшін жеткіліксіз етіп көрсетер еді. Сондықтан Иса “бәріміз сияқты барлық жағынан азғырылды”. Еврейлерге 4:15. Ол біз ұшырайтын әрбір сынаққа төзді. Сондай-ақ Ол Өз пайдасы үшін бізге де еркін ұсынылатын күштен өзге ешқандай күшті қолданған жоқ. Адам ретінде Ол азғыруға қарсы тұрып, Құдайдың Өзіне берген күшімен жеңіп шықты. Ол: “Құдайым, Сенің еркіңді орындаудан ләззат аламын, Иә, заңың Менің жүрегімнің төрінде”,— дейді. Забур 40:8. Ол игілік жасап, шайтаннан жапа шеккендердің бәрін сауықтыра жүріп, адамдарға Құдай заңының сипатын және Оған қызмет етудің болмысын айқын көрсетті. Оның өмірі біздің де Құдай заңына мойынсұна алатынымызға куәлік етеді.»

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> «Өзінің адамдық болмысы арқылы Мәсіх адамзатқа жанасты; Өзінің құдайлық болмысы арқылы Ол Құдай тағысына қол созады. Адам Ұлы ретінде Ол бізге мойынсұнудың үлгісін берді; Құдай Ұлы ретінде Ол бізге мойынсұнуға күш береді. Хореб тауындағы жанып тұрған бұта арасынан Мұсаға: “МЕН БАР БОЛҒАН — БАР БОЛҒАНМЫН.... Исраил ұрпақтарына былай де: МЕН БАР БОЛҒАН мені сендерге жіберді”,— деп сөйлеген Мәсіхтің Өзі еді». Мысырдан шығу 3:14. «Бұл Исраилдің азат етілуінің кепілі болды. Сондықтан Ол “адамдарға ұқсап” келген кезде, Өзінің МЕН БАР БОЛҒАН екендігін жария етті. Бетлехемнің сәбиі, момын да кішіпейіл Құтқарушы — “тәнде көрінген” Құдай». 1 Тімотеге 3:16. «Сондай-ақ Ол бізге былай дейді: “Мен Ізгі Бағушымын”. “Мен тірі Нанмын”. “Мен Жолмын, Ақиқатпын және Өмірмін”. “Көкте де, жерде де бүкіл билік Маған берілген”. Жохан 10:11; 6:51; 14:6; Матай 28:18. Мен — әрбір уәденің кепілімін. Мен Бармын; қорықпаңдар. “Құдай бізбен” — бұл біздің күнәдан құтқарылуымыздың кепілі, көктегі заңға мойынсұнуға берілетін күшіміздің сенімді айғағы». The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles