Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Даниял кітабы - Қырық үшінші саны

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Киелі кітап пайғамбарлығындағы «қаңыратып тастайтын жиіркеніштің» рәміздік мәнін ашу

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Пауылдың 538 жылы папалықтың билікке көтерілуін тежеп тұрған күш ретінде пұтқа табынушы Римді айқындауы Уильям Миллер үшін Даниял кітабындағы «күнделіктіні» пұтқа табынушылықты білдіретін ұғым ретінде белгілеген айғақ болды. Уильям Миллердің тұжырымдық жүйесі күйретуші екі билікке — әуелі пұтқа табынушылыққа, содан кейін папалыққа — негізделді. Осы жүйені қуаттайтын Миллердің ең маңызды жаңалығы Пауылдың Салониқалықтарға 2-хаттың екінші тарауындағы куәлігі болды; онда Пауыл папалыққа пұтқа табынушы Рим тарапынан қойылған тежеудің «күнә адамы» Құдайдың ғибадатханасына орналастырылып, өзін Құдаймын деп көрсетсін деп алынып тасталатынын айқындайды.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Даниял кітабында пұтқа табынушылықты бейнелейтін «күнделікті» нышанынан кейін әрдайым папалықтың бір нышаны келеді, ол мейлі қаңыратып кетіретін заңсыздық ретінде болсын, мейлі қаңыратып кетіретін жиіркенішті нәрсе ретінде болсын көрсетілсін. Алайда Мәсіх Иерусалимнің б.з. 66 жылдан 70 жылға дейінгі үш жарым жыл ішінде болған қоршауы мен күйретілуіне қатысты мәсіхшілерге берген ескертуінде Иерусалимде болған мәсіхшілердің дереу қашуы үшін белгі ретінде «Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркенішті нәрсеге» нұсқады. Тарих бұл белгінің папалық Римнің емес, пұтқа табынушы Римнің нышаны болғанын айқындайды. Егер адалдар қоршау мен күйреуден аман қалмақ болса, олар сол белгіні тануға тиіс еді. «Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркенішті нәрсе» пұтқа табынушы Римнің нышаны ма, әлде папалық Римнің нышаны ма?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Сондықтан қаңырап бос қалдырушы жиіркеніштің, Даниял пайғамбар айтқандай, қасиетті орында тұрғанын көрген кездеріңде, (оқушы түсінсін:) онда Яһудеядағылаp тауларға қашсын; үйдің төбесінде тұрған адам үйінен бір нәрсе алуға төмен түспесін; ал егістікте жүрген адам киімін алуға кері қайтпасын. Сол күндері жүкті әйелдер мен емізулі баласы бар әйелдерге қасірет! Бірақ қашуларың қыс мезгілінде де, сенбі күні де болмасын деп дұға етіңдер; өйткені сол кезде дүниенің басталуынан осы уақытқа дейін болмаған, енді ешқашан да болмайтын ұлы азап болады. Егер сол күндер қысқартылмаса, ешбір жан иесі құтқарылмас еді; бірақ таңдап алынғандар үшін сол күндер қысқартылады. Матай 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Уайт ханым бұл ескертудің Иерусалимнің б.з. 66 жылдан 70 жылға дейінгі күйретілу тарихында қалай орындалғаны жөнінде түсініктеме береді және ол рим әскерінің туы, яғни байрағы, Иерусалимде әлі де қалған мәсіхшілер үшін қашып кетудің белгісі болғанын көрсетеді. Ендеше, «Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркеніш» пұтқа табынушы Рим бе еді, әлде Миллер өз жүйесін соған негіздегендей, папалық Рим бе еді?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Уильям Миллер Римнің екі көрінісін де (пұтқа табынушыдан кейін папалық) түсінуге жетелеңкі болды, бірақ өзі өмір сүрген тарихтың ықпалымен ол екі патшалықты да бір патшалық ретінде қарастыруға мәжбүр болды. Әрине, олар бір патшалық, бірақ сонымен қатар олар бірінен соң бірі келетін екі патшалықты да бейнелейді. 1798 жылдың пайғамбарлық тарихы Миллерді Римге, негізінен, бір патшалық ретінде қарауға міндеттеді. 1798 жылы Миллер Мәсіхтің Екінші келуі шамамен жиырма бес жылдан кейін болады деп сенді. Ол папалық Римнің 1798 жылы өлімші жарақат алғанын анық білді. Миллер үшін папалық Римнен кейін келетін өзге ешбір жердегі патшалықтар жоқ еді, өйткені Мәсіх қайтып келгелі тұрған еді.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Миллер өмір сүрген тарихи кезеңде ол Даниял кітабының екінші тарауындағы мүсіннің жердегі төрт патшалықты бейнелейтінін түсінді, өйткені Даниялдың куәлігі дәл солай еді.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Ал төртінші патшалық темірдей берік болады; өйткені темір бәрін талқандап, бағындырады; әрі бәрін уататын темір сияқты, ол да талқандап, жаншып тастайды. Ал сен аяқтары мен башпайларын бір бөлігі құмырашының балшығынан, бір бөлігі темірден екенін көргеніңдей, сол патшалық бөлінген болады; бірақ сен темірдің лай балшықпен араласқанын көргеніңдей, онда темірдің беріктігінен бір нәрсе болады. Даниял 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Миллер бар болғаны төрт патшалық бар екенін түсінді, ал төртінші әрі соңғы патшалық — Рим еді; ол тарихтан мұның әуелі пұтқа табынушы Рим, содан кейін папалық Рим болғанын білді. Миллер үшін, Даниялдың сөзіне сәйкес, төртінші патшалық «бөлінген» еді, бірақ Миллердің түсінігінде бұл бөліну тек Рим патшалығының тура мағынадағы және рухани қырларының арасындағы айырмашылықты ғана білдіретін. Ол дұрыс болды, бірақ оның түсінігі шектеулі еді.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Миллер пұтқа табынушы Рим мен папалық Римнің бөлінуі Пауылдың айқындау үшін көтерілген бөлініске негізделгенін көрмеді. Пауыл (және Жақия шомылдыру рәсімін жасаушы) айқындап көрсеткендей, айқыш кезеңінде тура мағынадағы нәрсе рухани мағынадағыға ауысуға тиіс еді. Осы түсініксіз Миллер Римнің, негізінен, екі кезеңі бар бір патшалық екенін қабылдауға мәжбүр болды. Және, әрине, ол дұрыс болды (бірақ шектеулі түрде). Ол рухани Римнің тура мағынадағы Бабылмен бейнеленетінін көре алмады, өйткені рухани Рим (папалық) сондай-ақ рухани Бабыл болып табылады.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Даниялдың екінші тарауындағы төрт патшалықтың біріншісі ретінде тура мағынадағы Бабыл төртінші патшалықтың бейнесі болар еді, өйткені алғашқысы әрдайым соңғысын бейнелейді. Пұтқа табынушы Рим Бабыл арқылы бейнеленген болатын, бірақ пұтқа табынушы Рим де, Бабыл да рухани Римді (папалықты) бейнеледі. Сондықтан папалық бесінші патшалық болды, әрі ол Бабыл арқылы көрсетілді. Міне, осы — Уайт ханымның тура мағынадағы Исраилдің Бабылдағы жетпіс жылдық тұтқындалуын рухани Исраилдің рухани Бабылдағы бір мың екі жүз алпыс жылдық тұтқындалуымен салыстыруының негізгі себебі.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Құдайдың жер бетіндегі шіркеуі осы аяусыз қудалаудың ұзақ кезеңі бойы, жер аударылу дәуірінде Бабылда тұтқында болған Исраил ұлдары сияқты, шын мәнінде тұтқында болды». Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Сондықтан Миллер пұтқа табынушы Римді неғұрлым нақтырақ айқындайтын пайғамбарлық орындалуларды папалық Римге қатысты орындалулармен өзара алмастырып қолдануда ешқандай қиындық көрмеді. Біз ілгері қарай осыған мысалдар келтіреміз, бірақ егер Миллердің пұтқа табынушы Рим мен папалық Римді бір патшалық деп қарастырғанын түсінсек, онда Миллердің Исаның “Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіруші жиіркенішті” пұтқа табынушы Римнің орындалуы ретінде меңзегеніне еш қиындық көрмегенін, сонымен қатар Даниял кітабындағы “қаңыратып кетіруші жиіркеніш” тіркесін папалық Римнің нышаны деп түсінгенін ұғына аламыз. Миллер қаңыратып кетіруші үш билікті көре алмады, сондықтан оның пайғамбарлық жүйесі дәл болғанымен, шектеулі болды.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Алайда, Мәсіхтің алдын ала айтқан сөзінің орындалуы ретінде 66 жылы біздің дәуірімізде пұтқа табынушы Рим өз туларын ғибадатхананың қасиетті аумағына тіккен кездегі тарихи орындалудағы бұл сәйкессіздікті қалай түсінуіміз керек? «Даниял пайғамбар айтқан қаңыратып кетіретін жиіркеніш» пұтқа табынушы Римнің бе, әлде папалық Римнің бе рәмізі? Бұл қиындықтың жауабы, екеудің орнына қаңыратып кетіретін үш билікті танығанда, әжептәуір қарапайым болады. Біз Иерусалимнің қирауы жөніндегі Мәсіхтің алдын ала айтқан сөзінің орындалуына қатысты Уайт ханымның түсіндірмесінен бастауымыз керек.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> Яһудилердің Мәсіхті айқышқа шегелеуінде Иерусалимнің жойылуының ұрығы жатты. Қалварияда төгілген қан осы дүниеде де, келер дүниеде де оларды күйреуге батырған салмақ болды. Сол сияқты, Құдай рақымын қабылдамай, одан бас тартқандардың үстіне сот түсетін ұлы ақырғы күні де солай болады. Олардың сүрінер тасы болған Мәсіх сонда оларға кек алушы тау болып көрінетін болады. Оның жүзінің салтанатты даңқы, әділдер үшін өмір болса, зұлымдар үшін жалмап қоятын от болады. Қабылданбаған сүйіспеншілік пен менсінбей тәрк етілген рақымның кесірінен күнәкар құритын болады.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> «Көптеген мысалдар мен қайта-қайта айтылған ескертулер арқылы Иса Құдай Ұлын қабылдамай қойған яһудилер үшін мұның салдары қандай болатынын көрсетті. Осы сөздерімен Ол Өзінің Құтқарушысы ретінде Оны қабылдаудан бас тартатын барлық дәуірлердегі адамдардың бәріне үн қатты. Әрбір ескерту солар үшін. Қорланған ғибадатхана, тіл алмаған ұл, жалған жүзімші диқаншылар, менменсінген құрылысшылар — бұлардың бәрінің де әрбір күнәкардың өмірінде өзіне сәйкес келетін баламасы бар. Егер ол тәубеге келмесе, олар ишаралаған үкім оның да үлесі болады». The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Пауыл тура мағынадан рухани мағынаға өтуді айқындаған кезде, оның айқыш кезеңінде болғанын көрсетеді, әрі Иерусалимнің қирауының айқышпен тікелей байланысты екені назарға алынуға тиіс. Алғаш рет тура Бабыл арқылы жүзеге асқан тура Иерусалимнің қирауы соңғы рет тура Рим арқылы жүзеге асты, өйткені Иса әрдайым ақырды бастауымен бірге бейнелейді. Бабылдың пұтқа табынушы билігімен басталған киелі орын мен жасақтың тапталуы Римнің пұтқа табынушы билігімен аяқталды.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Рухани Иерусалимді рухани таптау папалық Рим арқылы жүзеге асырылды, әрі таптаудың осы екі кезеңі де (тура және рухани) Құдай халқын үшінші қаңыратып-жоятын биліктің таптауын бейнелейді; Римге қатысты айтқанда, ол қазіргі Рим деп аталады.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Құдай халқын қудалайтын қаңыратып-жоятын үш күш бар. Пұтқа табынушылықтың айдаһары, одан кейін католицизмнің теңізден шыққан аңы, ал одан кейін Америка Құрама Штаттарының жерден шыққан аңы (жалған пайғамбар) келеді. Пұтқа табынушылық тура Исраилді таптап-жаншыған әртүрлі пұтқа табынушы державалар арқылы бейнеленді. Одан соң папалық жүйе 538 жылдан 1798 жылға дейінгі бір мың екі жүз алпыс жыл бойы рухани Исраилді таптап-жаншыды. Айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың үштік одағы — қазіргі Рим, әрі ол да жексенбілік заң дағдарысының “сағаты” кезінде Құдай халқын таптап-жаншиды. Айдаһар, аң және жалған пайғамбар түріндегі қаңыратып-жоятын осы үш күш сондай-ақ пұтқа табынушы Рим, папалық Рим және қазіргі Рим ретінде де бейнеленеді.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Аян 17-тарау тұрғысынан алғанда, пұтқа табынушылық — алғашқы төрт патша, бесінші патша — папалық, ал алтыншы, жетінші және сегізінші патшалар — қазіргі Римнің үштік одағы.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Жеті патша бар: олардың бесеуі құлады, біреуі бар, ал екіншісі әлі келген жоқ; және ол келгенде, аз ғана уақыт тұруы тиіс. Ал бұрын болған, қазір жоқ аң — сегізіншісі де сол, әрі жетеудің бірі, және ол опатқа кетеді. Аян 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Даниял кітабының екінші тарауының тұрғысынан алғанда, пұтқа табынушылық — нақты Вавилоннан нақты Римге дейінгі төрт патшалықтың бәрі. Рухани Вавилон — папалық (алтын бас), ал айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың үштік одағы (қазіргі Рим) рухани Мидия-Парсының, рухани Грекияның және рухани Римнің (оның өлімге соқтыратын жарасы жазылған) үштік одағы арқылы бейнеленеді.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

Иса «Даниял пайғамбар айтқан “қаңыратып қоятын жиіркеніш”» туралы сөз еткен кезде, ол мәсіхшілер Римнің үш кезеңінің әрқайсысында танып білуге тиіс белгілі бір «белгіні» нұсқады. Пұтқа табынушы Рим, папалық Рим және қазіргі Рим — бәрі де Құдай халқын қудалайды. Сол қудалау пайғамбарлық тұрғыдан киелі орынды және жасақты таптау ретінде бейнеленген. Иса қудалаудың осы үш кезеңінің әрқайсысы үшін оның жақындап келе жатқаны туралы ескерту берді. Рим билігінің «белгісі» киелі орынның ішіне қойылған кезде, Иерусалимнен қашатын уақыт жеткен еді. Иса Даниялдың «қаңыратып қоятын жиіркеніш» деген тіркесін жердегі бір биліктің нышаны ретінде емес, мәсіхшілер танып білуге тиіс белгінің нышаны ретінде қолданды.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> Иса тыңдап тұрған шәкірттеріне діннен безген Исраилдің басына түсетін үкімдерді, әсіресе Мәсіхті қабылдамай, айқышқа шегелегендері үшін олардың үстіне келетін әділ кек жазасын жария етті. Сол қорқынышты шегіне жетер кезеңнің алдында күмәнсіз белгілер болуға тиіс еді. Үрейлі сағат кенеттен де, тез де келмек еді. Сонда Құтқарушы Өзінің ізбасарларына былай деп ескертті: «Ендеше, Даниял пайғамбар айтқан ойран қылатын жиіркенішті нәрсенің киелі орында тұрғанын көргенде, (оқушы түсінсін,) сонда Яһудеядагілер тауларға қашсын». Матай 24:15, 16; Лұқа 21:20, 21. Римдіктердің пұтқа табынушылық рәміздері қала қабырғаларының сырт жағына бірнеше стадийге дейін созылатын киелі жерде тігілген кезде, Мәсіхтің ізбасарлары қашу арқылы амандық табуға тиіс еді. Ескерту белгісі көрінгенде, құтылғысы келетіндер еш кідірмеуге тиіс болатын. Бүкіл Яһудея жерінде де, Иерусалимнің өзінде де қашу белгісіне дереу мойынсұну қажет еді. Кімде-кім үйдің төбесінде болып қалса, тіпті ең қымбат қазыналарын алып қалу үшін де, үйіне төмен түспеуге тиіс еді. Далада не жүзімдіктерде еңбек етіп жүргендер күннің ыстығында жұмыс істеп жүріп шешіп қойған сыртқы киімін алуға қайтуға уақыт алмауға тиіс еді. Олар жалпы қырып-жоюға ұшырап қалмау үшін бір сәт те кідірмеуге тиіс еді». Ұлы күрес, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Осы үзіндіде Уайт ханым «қаңырап бос қалдыру жиіркенішін» «жаңылыссыз белгі» ретінде айқындайды; бұл белгі қасиетті орынның «қасиетті жеріне» римдіктер орнатқан «пұтқа табынушылық рәміздерімен» бейнеленген еді. Иса «қаңырап бос қалдыру жиіркенішін» не пұтқа табынушы Римнің, не папалық Римнің билігін бейнелеу үшін емес, «белгі» ретінде қолданды. Бұл «белгі» ғибадатхананың қасиетті жеріне қойылған кезде, мәсіхшілер Иерусалимнен «жалпы қырып-жоюға ұшырап қалмас үшін» қашуға тиіс еді. Уайт ханым осы үзіндінің кейінгі бөлігінде бұдан әрі барып, жойқын күйреуді айқындаған Мәсіхтің пайғамбарлығының бірнеше рет орындалғанын көрсетеді.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> «Құтқарушының Иерусалимге үкімдердің келуі туралы пайғамбарлығының тағы бір орындалуы болуға тиіс, ал әлгі қорқынышты қаңырау соның тек көмескі көлеңкесі ғана еді. Таңдап алынған қаланың тағдырынан біз Құдайдың рақымын қабылдамай, Оның заңын аяқасты еткен дүниенің үкімін көре аламыз. Жер өз қылмысқа толы ұзақ ғасырлары бойы куә болған адамзат қасіретінің жазбалары қараңғы. Оларды ой елегінен өткізгенде жүрек жүдейді, сана әлсірейді. Көктің билігін теріске шығарудың салдары сұмдық болды. Бірақ болашақ туралы аяндарда бұдан да күңгірт көрініс ашылады. Өткеннің жазбалары,—ұзаққа созылған аласапырандар, қақтығыстар мен төңкерістер легі, “жауынгердің шайқасы ... абыр-сабыр үнмен, әрі қанға малынған киімдермен” (Ишая 9:5),—Құдайдың тежеп тұрған Рухы зұлымдардан мүлде алынып, енді адамдық құмарлық пен шайтандық қаһардың бұрқ ете шығуын тежемейтін сол күннің сұмдықтарымен салыстырғанда, мұның бәрі не болмақ! Сонда дүние бұрын-соңды болмағандай Шайтан билігінің нәтижелерін көреді.»

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> «Бірақ сол күні, Иерусалимнің қираған уақытындағыдай, Құдайдың халқы құтқарылады, тірілердің қатарына жазылғандардың бәрі. Ишая 4:3. Мәсіх Өзінің адалдарын Өзіне жинау үшін екінші рет келетінін жариялады: “Сонда жердің барлық рулары жоқтайды, әрі Адам Ұлының көктің бұлттарымен, құдіретпен және ұлы салтанатпен келе жатқанын көреді. Сонда Ол періштелерін кернейдің зор үнімен жібереді, және олар Оның таңдаулыларын дүниенің төрт бұрышынан, көктің бір шетінен екінші шетіне дейін жинайды”. Матай 24:30, 31. Сонда Ізгі хабарға мойынсұнбағандар Оның аузының рухымен жойылып, Оның келуінің жарқырауымен құртылатын болады. 2 Салониқалықтарға 2:8. Ежелгі Исраил сияқты, зұлымдар өздерін өздері құртады; олар өз заңсыздықтарының кесірінен құлайды. Күнәлі өмір арқылы олар өздерін Құдаймен соншалық үйлесімсіз күйге түсірген, олардың болмысы зұлымдықпен соншалық азғындаған, сондықтан Оның даңқының көрінісі олар үшін жалмаушы от болады.»

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> «Адамдар Мәсіхтің сөздерінде өздеріне жеткізілген сабақты елеусіз қалдырып қоймаудан сақ болсын. Ол Өз шәкірттеріне Иерусалимнің қирауы туралы ескертіп, қашып құтылулары үшін таяп келе жатқан апаттың белгісін бергені сияқты, ақырғы жойылу күні туралы да дүниені ескертіп, оның жақындап келе жатқанының нышандарын берді, сонда кімде-кім қаласа, келер қаһардан қашып құтылсын. Иса былай дейді: “Күнде, айда және жұлдыздарда белгілер болады; ал жер бетінде халықтар абыржиды”. Лұқа 21:25; Матай 24:29; Марк 13:24–26; Аян 6:12–17. Оның келуінің осы жаршыларын көретіндер “оның жақын, есік алдында тұрғанын” білулері тиіс. Матай 24:33. “Сондықтан сергек болыңдар”, — дейді Ол ескерту ретінде. Марк 13:35. Ескертуді ескеретіндер қараңғылықта қалмайды, сондықтан ол күн оларды күтпеген жерден басып қалмайды. Бірақ қырағылық танытпайтындар үшін “Жаратқан Иенің күні түндегі ұры секілді келеді”. 1 Салониқалықтарға 5:2–5». Ұлы күрес, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Уайт апа осы сөздерді жазған кезде, Иерусалимнің қирауының болашақта орындалуға тиісті бір орындалуы әлі алда еді. Дүниенің ақырында қазіргі Римге (айдаһарға, аңға және жалған пайғамбарға) қарсы жүзеге асырылатын кек қайтарушы үкім рухани Бабылдың соңғы құлауын білдіреді, бірақ рухани Бабыл (папалық) бұған дейін 1798 жылы бір рет-ақ құлаған болатын. Иерусалимнің қирауы Құдайдың діннен безген қауымға шығарған кек қайтарушы үкімін бейнелейді.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Б.з. 66 жылдан 70 жылға дейінгі үш жарым жыл ішінде Иерусалимнің күйреуі дүниенің ақырында қазіргі Римге (айдаһарға, аңға және жалған пайғамбарға) түсірілетін Құдайдың қарымта үкімінің жоюын бейнелейді. Б.з. 66 жылдан 70 жылға дейін пұтқа табынушылық арқылы жүзеге асырылған Иерусалимнің қоршауға алынып, күйретілуі дәл үш жарым жылға созылды.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Папалықтың жүзеге асыруымен болған рухани Иерусалимнің қоршауға алынуы мен қирауы 538 жылдан 1798 жылға дейінгі үш жарым пайғамбарлық жылға созылды. Бұл екі көрініс қазіргі Римнің ықпалымен туындайтын жексенбілік заң дағдарысының «сағатында» Иерусалимнің қоршауға алынуы мен қирауын бейнелейді. Иерусалимнің үш қирауының соңғысы Даниял кітабында көрсетілгендей кері қайтарылады.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Даниял кітабы Бабылдың Иерусалимді жаулап алып, қиратып жіберуімен басталып, Бабылдың күйреуімен және Иерусалимнің жеңісімен аяқталады. Осы үш шайқастың әрқайсысында мәсіхшілерге алда келе жатқан соғыстан қашып құтылулары керектігін білдіретін бір белгі берілді. Б.з. 66 жылы бұл пұтқа табынушы Римнің әскерлері өздерінің рәміздерін (соғыс тулары) киелі ғибадатхананың қасиетті жеріне тіккен кезде болды. 538 жылы бұл “күнәнің адамы” Құдайдың ғибадатханасында (мәсіхшілік шіркеуде) отырып, өзін Құдай етіп көрсеткен кезде, сол жылы Орлеан кеңесінде жексенбілік заң қабылдатқанында, аян болды. Жексенбіні мәжбүрлеп ұстандыру — папалықтың мәсіхшілік әлемнің үстінен өз билігінің дәлелі деп атайтыны осы; өйткені олар Құдай Сөзінде жексенбіні ғибадат күні ретінде ұстануға ешбір негіз жоқ деп уәж айтады (және бұл дұрыс), ал мәсіхшілікте жексенбіні ғибадат күні етіп енгізгендерінің өзі олардың пұтқа табынушылық дәстүрлері мен әдет-ғұрыптарының билігі Киелі кітаптан жоғары тұрғанының дәлелі болып табылады.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

538 жылы мәсіхшілер Рим шіркеуінен бөлінуі тиіс еді; мұның себебі оның шынайы мәсіхшілік шіркеу болмағандығында ғана емес, сонымен қатар папалық биліктің белгісі Құдай шіркеуінің қасиетті ауласына қойылғандығында да еді. Уайт қарындас сол тарихи кезеңдегі бөліну үдерісін — Құдай шіркеуі мың екі жүз алпыс жылға шөл далаға қашқан дәуірді бастаған үдерісті — айқындайды.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> «Бірақ жарықтың Әміршісі мен қараңғылықтың әміршісі арасында ешқандай бірлік жоқ, әрі олардың ізбасарларының арасында да бірлік болуы мүмкін емес. Мәсіхшілер пұтқа табынушылықтан тек жартылай ғана бет бұрғандармен бірлесуге келіскенде, олар өздерін шындықтан барған сайын алыстататын жолға түсті. Шайтан Мәсіхтің соншалық көп ізбасарларын алдауға қол жеткізгеніне масаттанды. Содан кейін ол бұларға өз билігін одан бетер толық жүргізіп, оларды Құдайға адал болып қалғандарды қудалауға итермеледі. Шынайы мәсіхшілік сенімге қалай қарсы тұруды оны бір кездері қорғап жүргендердей ешкім де соншалық жақсы түсінген жоқ; ал бұл діннен безген мәсіхшілер, өздерінің жартылай пұтқа табынушы серіктерімен бірігіп, соғысын Мәсіх ілімдерінің ең өзекті қырларына қарсы бағыттады.»

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Сенімді болып қалғысы келгендер үшін діни қызметкерлік киімге бүркендіріліп, шіркеуге енгізілген алдаулар мен жиренішті істерге қарсы нық тұру жан алып, жан беріскен күресті талап етті. Киелі кітап сенімнің өлшемі ретінде қабылданбады. Діни еркіндік ілімі күпірлік деп аталды, ал оны жақтаушылар жеккөрінішке ұшырап, қудаланды.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> «Ұзақ әрі қатаң күрестен кейін, адал азшылық, егер теріс жолға түскен шіркеу жалғандықтан және пұтқа табынушылықтан әлі де арылудан бас тартса, онымен барлық бірлестікті бұзуға шешім қабылдады. Олар Құдай сөзiне мойынсұнбақ болса, бөлінудің мүлде қажеттілік екенін көрді. Олар өз жандары үшін өлімге апаратын қателіктерге төзуді де, балалары мен ұрпақтарының сеніміне қауіп төндіретін үлгі көрсетуді де батылы бармады. Бейбітшілік пен бірлікті сақтау үшін олар Құдайға адалдықпен үйлесетін кез келген шегініске баруға даяр болды; бірақ олар тіпті бейбітшіліктің өзін де принципті құрбан ету бағасымен тым қымбатқа сатып алынады деп білді. Егер бірлікке тек шындық пен әділдікті ымыраға салу арқылы ғана қол жеткізуге болатын болса, онда айырмашылық та, тіпті соғыс та болсын». Ұлы күрес, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Бұл ойларды келесі мақалада жалғастырамыз.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> «Мәңгілік алдымызда созылып жатыр. Перде көтерілуге таяу. Осындай салтанатты да жауапты орынды иеленіп отырған біз не істеп жүрміз, не жайында ойлап жүрміз, неге айналамызда жандар құрып бара жатқанда, өзімшіл тыныштықсүйгіштігімізге жабысып қаламыз? Жүректеріміз мүлде тасбауыр болып кетті ме? Басқалардың құтқарылуы үшін атқаратын ісіміз бар екенін сезіне де, түсіне де алмаймыз ба? Бауырластар, көздері бола тұра көрмейтін, құлақтары бола тұра естімейтін топтың қатарынансыңдар ма? Құдай сендерге Өз еркін тануды бекер берді ме? Сендерге ескерту үстіне ескерту жібергені бекер ме? Жер бетіне таяуда не келетіні жөніндегі мәңгілік ақиқаттың мәлімдемелеріне сенесіңдер ме, Құдайдың үкімдері халықтың үстінде төніп тұрғанына сенесіңдер ме, сонда да әлі жайбарақат, жалқау, бейқам, ләззатқұмар күйде отыра бересіңдер ме?»

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Қазір Құдай халқы үшін өз сүйіспеншілігін осы дүниеге байлап қоюдың да, өз қазынасын дүниеде жинаудың да уақыты емес. Ерте дәуірдегі шәкірттер сияқты, біз де қаңырап бос қалған және оңаша жерлерден пана іздеуге мәжбүр болатын уақыт алыс емес. Рим әскерлерінің Иерусалимді қоршауы яһудеялық мәсіхшілер үшін қашудың белгісі болғаны сияқты, біздің еліміздің папалық сенбіні міндеттейтін жарлық арқылы билікті өз қолына алуы біз үшін де ескерту болады. Сонда ірі қалаларды тастап шығатын, кейінірек таулар арасындағы оңаша жерлердегі оқшау үйлерге көшу үшін кіші қалаларды да тастап кетуге дайындалатын уақыт болады. Ал қазір біз мұнда қымбат баспаналар іздеудің орнына, жақсырақ елге, яғни көктегі отанға көшуге дайындалуымыз керек. Қаражатымызды өз құмарымызды қанағаттандыруға жұмсаудың орнына, үнемдеуді үйренуіміз керек. Құдай қарызға берген әрбір дарын дүниеге ескертуді жеткізу ісінде Оның ұлылығы үшін қолданылуға тиіс. Құдайдың Өзінің еңбеккерлері үшін қалаларда атқарылатын ісі бар. Біздің миссияларымызға қолдау көрсетілуге тиіс; жаңа миссиялар ашылуы керек. Бұл істі табысты ілгерілету аз шығынды талап етпейді. Халықты осы уақытқа арналған ақиқаттарды тыңдауға шақыруға болатын ғибадат үйлері қажет. Дәл осы мақсат үшін Құдай Өзінің басқарушыларына капитал сеніп тапсырған. Меншіктеріңізді бұл істің тежелуіне себеп болатын дүниелік кәсіпорындарға байлап қоймаңыздар. Қаражаттарыңызды Құдай ісінің игілігі үшін пайдалана алатындай жерде ұстаңыздар. Қазыналарыңызды өздеріңізден бұрын көкке жіберіңіздер». Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles