Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

Даниял кітабы - Елу бесінші саны

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

Пайғамбарлық өрнектің ашылуы: Жәбірейілдің Даниялға аяны

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

Ғабриел Даниялға Еремия пайғамбарлығы бойынша тұтқындықтың жетпіс жылын, сондай-ақ Мұсаның анты мен қарғысын түсінгеннен кейін келді.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> Патшалығының бірінші жылында мен, Даниял, кітаптардан Иеміздің Еремия пайғамбарға айтқан сөзіндегі жылдар санын ұқтым: Ол Иерусалимнің қаңырап бос қалуында жетпіс жылды толтырады екен.... Иә, бүкіл Исраил Сенің заңыңды бұзды, тіпті Сенің даусыңа құлақ аспау үшін одан тайып кетті; сондықтан Құдайдың қызметшісі Мұсаның заңында жазылған қарғыс пен ант біздің үстімізге төгілді, өйткені біз Оның алдында күнә жасадық. Ол бізге және бізді билеген билеушілерімізге қарсы айтқан сөздерін ұлы бір қасіретті басымызға түсіру арқылы бекітті; өйткені күллі аспан астында Иерусалимге істелгендей іс ешқашан істелген емес. Мұсаның заңында жазылғандай, осы қасіреттің бәрі біздің басымызға келді; сонда да біз заңсыздықтарымыздан теріс бұрылып, Сенің ақиқатыңды ұғыну үшін Құдайымыз Жаратқан Иенің алдында мінажат етпедік. Сондықтан Жаратқан Ие осы қасіретті қадағалап, оны біздің басымызға түсірді; өйткені Құдайымыз Жаратқан Ие істейтін барлық істерінде әділ, ал біз Оның даусына құлақ аспадық. Даниял 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

Даниял «ант» деп аударылған сөз ретінде қолданған сөз — Леуіліктер жиырма алтыншы тарауда Мұса «жеті рет» деп аударылған сөз ретінде қолданған дәл сол сөз. Уайт ханым тоғызыншы тарауда Даниял Еремияның жетпіс жылдық кезеңі мен екі мың үш жүз жылдық кезеңнің арасындағы байланысты түсінуге ұмтылғанын бізге мәлімдейді. Сегізінші тарауда Жәбірейілге Даниялға екі мың үш жүз күн туралы аянды түсіндіру бұйырылған еді, ал Жәбірейіл тоғызыншы тарауда қайта оралып, Даниялға жетінші, сегізінші, сондай-ақ тоғызыншы тараулардың тақырыбы болған екі аянды ойша бір-бірінен ажыратуды хабарлаған кезде өз жұмысын аяқтайды. Осы екі аян 1798 жылы ашылған «білімнің артуының» тақырыбы болып табылады.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

Еремияның жетпіс жылы да, Мұсаның «қарғысы» да — Мұсаның «антымен» бейнеленген «жеті уақыттың» рәміздері; бірақ Жәбірейіл енді екі мың үш жүз жылдық мерзімнің жіктелуін ұсынбақ. Бұл мерзім тек тапталу туралы аянның («chazon») және көрініс туралы аянның («mareh») өзара қатынасы дұрыс ажыратылғанда ғана дұрыс бөлінуі мүмкін. Жәбірейіл яһудилерге сынақ мерзімі ретінде төрт жүз тоқсан жыл берілгенін айқындаудан бастады. Сол мерзім жетпіс жылдық тұтқындықты туғызған бүлікшіліктің төрт жүз тоқсан жылдық кезеңімен бірдей еді.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

Жиырма төртінші аяттағы «белгіленді» деген сөз б.з.д. 457 жылы үшінші жарлықтың шығуынан бастап, б.з. 34 жылы Степанды таспен атып өлтіргенге дейінгі кезеңге қатысты; ал жиырма алтыншы және жиырма жетінші аяттардағы «белгіленді» деген сөз пұтқа табынушылық пен папалықтың қаңыратып-тоздырушы күштерін нұсқап тұр.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> Алпыс екі аптадан кейін Мәсіх кесіледі, бірақ Өзі үшін емес; әрі келетін әміршінің халқы қаланы да, киелі орынды да қиратады; оның ақыры топанмен болады, және соғыстың ақырына дейін ойрандар белгіленген. Және ол көптеген адамдармен бір аптаға келісімді бекітеді; ал аптаның ортасында құрбандық пен тартуды тоқтатады, әрі жиіркеніштердің жайылуы салдарынан оны қаңыратып тастайды, тіпті ақыры жеткенге дейін; және белгіленген нәрсе қаңырап қалғанның үстіне төгіледі. Даниял 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

Ғабриел Даниялға: «Мәсіх» «жойылып тасталғаннан» «кейін келетін әміршінің халқы қаланы да, киелі орынды да қиратады», — деп хабарлайды. Пұтқа табынушы Рим б.з. 66 жылдан 70 жылға дейін дәл үш жарым жылға созылған қоршау барысында «қаланы және киелі орынды» қиратты. Ғабриел «соғыстың соңы» «тасқынмен» болатынын және соғыстың «қираулардан» тұратынын айқындайды. Иерусалим мен киелі орынға қарсы жүзеге асқан соғыс — пұтқа табынушылық пен папалық арқылы жүзеге асқан тапталу еді. Бастапқыда Иерусалимді жоятын пұтқа табынушы билік — Бабыл болатын, ал Мәсіх айқышқа шегеленгеннен кейін оны жоятын пұтқа табынушы билік — пұтқа табынушы Рим болды. Бірақ киелі орын мен әскерге қарсы соғыс қирау әкелуші екі күш арқылы жүзеге асты, ал Жазбалардағы осы екі қирау әкелуші күштің екіншісі — папалық.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

Папалық — «тасқындаған қамшы» ретінде бейнеленген күш; ол — Даниял кітабының он бірінші тарауындағы қырықыншы аятта айтылған, «тасып өтіп, басып өтетін» күш. Бабылдан басталып, Мұса Заңды қайталау кітабында бейнелегендей, қараңғы сөздер сөйлеген темір халық арқылы жалғасқан Иерусалимнің тапталуының артынан папалық келді. Тапталудың ақырына дейін «қаңыраулар» «белгіленген» еді. Жиырма жетінші аятта Мәсіх көптеген адамдармен бір аптаға келісімді бекітеді. Сол аптаның ортасында, Мәсіх көктегі қасиетті орында Өзінің ұлы діни қызметін бастаған кезде, жердегі құрбандық шалу жүйесі тоқтауға тиіс еді. Яһудилер өздері үшін кесіліп берілген сынақ уақыты ішінде мойынсұнбағандықтан, қасиетті орын мен қала қайтадан қаңырап бос қалдырылуға тиіс болды.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

Аятта былай делінген: «жексұрындықтардың жайылуы салдарынан ол оны қаңыратып тастайды, тіпті ақырына дейін; әрі анықталып белгіленген нәрсе қаңырап қалғанның үстіне төгіледі». Яһудилер өздеріне берілген сынақ уақытының тостағанын ақырына дейін толтырған кезде, қала мен киелі орын соғыстың соңына дейін қаңырап қалуға тиіс еді. 1798 жылғы тапталудың «ақырында» папалықтың өлім жарасын алатыны «анықталып белгіленген» болатын. Сонда қала мен киелі орын, яһудилердің үш жарлық бойынша нақтылы Бабылдан шыққан кезі арқылы алдын ала бейнеленгендей, қайта қалпына келтіріліп, қайта салынуға тиіс еді.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

Сол соғыс аяқталып тынғанға дейін Иерусалим папалық биліктің табанына тапталуға тиіс еді. Екі мың үш жүз жылдың ішіндегі дара кезеңдерді құрайтын пайғамбарлық мерзімдер тек жетпіс жылдық тапталу туралы аянның қасиетті орын мен жасақтың қалпына келтірілуі туралы аянмен байланысы дұрыс ұғынылғанда ғана дұрыс түсініледі. Мұсаның қарғысының бытырату туралы аянын теріске шығару — жинау туралы аянды теріске шығару. Жетпіс жыл туралы аян — бытырату туралы аян. Екі мың үш жүз жыл туралы аян — жинау туралы аян. Жетпіс жыл туралы аян — бытырату жөніндегі «chazon» аяны, ал екі мың үш жүз жыл туралы аян — жинау жөніндегі «mareh» аяны.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> Сондықтан Құдай қосқанды адам айырмасын. Марк 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

Екі аян пайғамбарлық тұрғыдан өзара байланыстырылған, сондықтан біреуін теріске шығару — екеуін де теріске шығару деген сөз. Осы факт, Адвентизм жиырма үш жүз жылдық пайғамбарлықты ұстанамыз деп мәлімдегеніне қарамастан, олардың 1863 жылы «жеті уақытты» қалай теріске шығарса, дәл солай Адвентизмнің орталық тірегін де теріске шығарғанын айқындайды. Яһудилер Құдайдың заңын сақтаймыз деп мойындамап па еді? Ежелгі Исраил Мәсіхті күтіп отырмыз деп жарияламап па еді? Егер ол Құдай Сөзін қолдамаса, ондай мойындаудың еш мәні жоқ.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

Миллериттер ақырында 1844 жылдың 22 қазанын екі мың үш жүз күндік кезеңнің аяқталуы деп таныды, бірақ олардың түсінігі шектеулі болды. Ұлы күйзелістен кейін ғана көктегі киелі орын және Мәсіхтің сол күні Ең Қасиетті Орынға кіруі жөнінде нұр берілді. Сол күннен кейін ғана олар үшінші періштенің хабарын және Құдайдың заңын көрді.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

Иеміздің ниеті екі мың үш жүз жылға байланысты пайғамбарлық нұрды арттыру еді, әрі 1856 жылы Ол одан да молырақ нұрға есік ашты, ал келесі жеті жылдың ішінде адвентизм сол есікті жапты. Тек 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін ғана Ие пайғамбарлықты зерттеушілерді Хайрам Эдсонның мақалаларына қайта алып келді, сөйтіп «жеті уақыттың» нұры тағы да арта бастады.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

Екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлық пен екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлықтың өзара байланысын көруден бас тартқандықтан, адвентизм 1844 жылдың 22 қазанын шолақ әрі толық емес түрде түсінді.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

С. С. Сноу айқышқа шегеленудің күнін түпкілікті белгілеген соң, 1844 жылғы 22 қазан күні анықталды.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> Сондықтан біліп, түсінгін: Иерусалимді қалпына келтіру және қайтадан тұрғызу туралы жарлық шыққан кезден бастап, Мәсіх Әміршіге дейін жеті апта және алпыс екі апта болады; көше қайтадан салынады, әрі қабырға да, бірақ ауыр-қыстау замандарда. Ал алпыс екі аптадан кейін Мәсіх қиылады, бірақ Өзі үшін емес; әрі келетін әміршінің халқы қаланы және киелі орынды қиратады; оның соңы топанмен келгендей болады, және соғыстың ақырына дейін қаңырау атаулы белгіленген. Ол бір аптаға көптеген адамдармен келісімді бекітеді; ал аптаның ортасында құрбандық пен тартуды тоқтатады, әрі жиіркенішті жексұрындықтың қаптауы себепті оны қаңыратып тастайды, тіпті ақырына дейін; және белгіленген нәрсе қаңырап қалғанның үстіне төгіледі. Даниял 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

Миллершілер айқышқа шегеленудің дұрыс күнін таныды, содан кейін екі мың үш жүз жылдық кезеңнің соңы да айқындалды. Яһудилердің сынақ мерзімі тостағанын ернеуіне дейін толтыруының салдарынан, “жексұрындықтардың жайылуымен” бейнеленгендей, Мәсіх “келісімді” бекіткен сол “аптаның ортасында” болған “Мәсіхтің кесілуі” де анықталды. Айқыш Түн ортасы зары туралы хабарды тануда шешуші маңызға ие болған тарихи межеге айналды.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

Құдайдың құдіретінің соншалықты күшті көрінісін тудырған аяттарда орын алған жарыққа қарамастан, миллериттер Даниялдың екі аянның өзара байланысын түсінуге деген қалауымен бейнеленген сол аяттардың мағынасын ешқашан толық ұғынған жоқ. Мәсіх келісімді растаған апта екі кезеңге бөлінді; кейінірек Уайт ханым мұны Мәсіхтің үш жарым жылдық жеке қызметін, содан кейін Оның шәкірттер арқылы бейнеленген қызметін білдіреді деп айқындады. Олар айқыштың тарихи бағдар-белгісі 1844 жылғы 22 қазан күнін анықтаудың тірегіне айналғанын көрді, бірақ оның сондай-ақ үш жарым жылдан тұратын өзара бірдей екі кезеңнің ортасын бейнелейтінін, сөйтіп Құдайдың Мұса арқылы «Өзінің келісімінің дауы» деп атаған «жеті уақытты» білдіретінін көрмеді.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Сонда Мен де сендерге қарсы жүріп, күнәларың үшін сендерді жеті есе артық жазалаймын. Мен сендерге қарсы қылыш жіберемін; ол Менің келісімім үшін алынған кектің өшін қайтарады. Қалаларыңның ішіне жиналғандарыңда, араларыңа індет жіберемін; сонда сендер жаудың қолына берілесіңдер. Леуіліктер 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

Мәсіх көптермен жасалған келісімді бекітіп жатқан кезде, Оның мойынсұнбаған яһудилермен дауы дәл сол келісім туралы болды. «Оның келісімі үшін болған дауы» б.з.д. 723 жылы, ассириялықтар солтүстік патшалықты тұтқындыққа алып кеткенде, басталды; содан кейін бір мың екі жүз алпыс пайғамбарлық күн бойы пұтқа табынушылық тура Исраилді таптап-жаншыды. Сол таптау-жаншу кейін тағы бір мың екі жүз алпыс пайғамбарлық күнге ұласып, сол кезде папалық рухани Исраилді таптап-жаншыды.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

Мәсіх келісімді нығайтқан пайғамбарлық апта — жиырма үш жүз жыл жөніндегі аянның орындалуы ретінде — сондай-ақ екі мың бес жүз жиырма жылдық аянды да бейнеледі. Миллершілер жиырма үш жүз жылдық пайғамбарлықтың жеткілікті бөлігін танып, Түн ортасындағы айқай туралы хабарды дұрыс жариялады, бірақ олар тоғызыншы тараудағы Жәбірейілдің түсіндірмесі жеткізуге арналған нұрдың бір бөлігін қабылдамауды таңдады.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

Ғабриел Даниялға «іс» және «аян» ретінде бейнеленген екі аянды дұрыс ажыратуды (ойша бөліп қарауды) үйреткен еді, әрі осы кеңестің орындалуы ретінде Уайт ханым бізге жетпіс аптаның («жеті уақыттың» нышаны) және екі мың үш жүз жылдың арақатынасын түсінуге ұмтылған кезде дәл осының Даниялдың басты жүгі болғанын хабарлайды.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

Адвентизмнің «жеті уақытты» жоққа шығаруы оларды жиырма үш жүз жылдан кесіліп алынған төрт жүз тоқсан жылдың алғашқы кезеңі Мұса «Оның келісімінің дауы» деп атайтын келісімге қарсы бүлікті білдіретінін түсіне алмайтын жағдайға қойды.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

Сондай-ақ аптаның ортасында болған айқышқа шегеленудің тек күнін ғана айқындап қоймай, сонымен бірге келісімнің қанымен Мәсіхтің Исраилдің мойынсұнбаушылығына қарсы дауының дәл өзегін айқындағанын да олар тани алмады. Айқышта көптеген адамдар үшін төгілген, Оның келісімін бекіткен қанның Леуіліктер жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларда баяндалған келісімді де бекітіп жатқанын олар көрмей, соқыр болды.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

Ежелгі Исраил өздеріне сондай бір келісімді алды, онда олар келісімді: «Жаратқан Иенің айтқанының бәрін орындаймыз» деген өз жариялаулары арқылы айқындады; бірақ Мәсіх ұсынып тұрған келісім Оның заңының жүрекке жазылуын талап ететінін олар мүлде аңғармады. Келісімнің шарттарын парызшылдық тұрғыдан айқындаулары олардың шынайы келісімді түсініп, қабылдауына кедергі болды.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

Қазіргі Исраил аптаның ортасында төгілген айқыштың қанын ежелгі Исраил Мәсіхті қабылдамай, өздерінің патшасы Қайсардан басқа ешкім емес деп жариялаған кезде оның үстінде болған соқырлыққа ұқсас сол соқырлықты қазіргі Исраилдің өзіне әкелетін ұғымдармен айқындап берді.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

Қазіргі Исраил Ғабриел Даниялға баяндап берген тарихтың тек келісімді бекітуді ғана емес, сол келісімді қабылдамайтындарға түсірілетін бытырауды да қамтитынын көрмейді; өйткені бұл аяттарда пұтқа табынушы Римнің (келуге тиісті әміршінің) қаланы да, қасиетті орынды да қирататыны, әрі киелі орынды және әскерді таптаған соғыстың ақырына дейін «қаңыраулардың» — көпше түрде — белгіленіп қойылғаны айқын көрсетілген.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

Мәсіх көптегендермен жасалған келісімді растау үшін Өз қанын төккен тарихта, қаңыратып-жоятын екі күш — пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим — нақты айқындалып көрсетілген. Айқышта төгілген қан — Мәсіхтің көктегі киелі орында алып келетін қаны, әрі ол жиырма үш жүз жылдық «mareh» аянымен бейнеленген Оның қызметінің нышаны болып табылады. Бұл тарих жиырма бес жүз жиырма жылдық «chazon» аянының тарихымен астаса өрілген, ол киелі орынды және әскерді таптайтын сол екі қаңыратушы күш арқылы бейнеленген.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

Миллердің түсінде асыл тастар ретінде бейнеленген ақиқаттар күндей жарқырап тұрды, бірақ олар толық емес еді. Соңғы күндерде, Түн ортасындағы Айқай сөзбе-сөз қайталанғанда, дәл сол асыл тастар “шаң тазалаушы Адам” арқылы жаңа, үлкенірек қобдишаға салынады, сонда олар бастапқыдағыдан он есе жарығырақ нұр шашатын болады. Олар соңғы Түн ортасындағы Айқай хабарының сынағына айналады. Сол асыл тастар Хабаққұқ пайғамбарлық еткен екі куәгер арқылы нақ кестелер ретінде айқындалды. 1843 және 1850 жылдардағы ізашар кестелердің екі кестесі бірінің үстіне бірі “жол үстіне жол” етіп қойылғанда, Миллердің асыл тастары нақты айқындалады, әрі осы арқылы сол асыл тастар соңғы Түн ортасындағы Айқайдың хабарын білдіреді.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

Екі кестедегі ақиқаттардың басым бөлігі 1844 жылдан бұрын орындалған пайғамбарлықтарды, мысалы Даниялдың жетінші және сегізінші тарауларындағы аңдардың анықталуын, бейнелейді. Даниялдың екінші тарауындағы мүсін де көрсетілген. Аянды айқындайтыны Рим бе, әлде Антиох Эпифан ба деген талас та сонда. Алғашқы түңілу мен Хабаккуктағы және он қыз туралы астарлы әңгімедегі кідіру уақыты да сонда. Үшінші періштенің келуі де, көктегі қасиетті орын да сонда. Пұтқа табынушылықтың нышаны ретіндегі “күнделікті” де сонда. Және, әрине, Исламның үш Қасіреті де сонда. Біріктірілгенде, бұл кестелер Яһуда руының Арыстаны пайғамбарлық ақиқатты мөрінен ашқанда болатын “білімнің артуының” көрінісін білдіреді.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

1798 жылы ақыр заманда мөрі ашылған пайғамбарлық білімнің нышаны болған Ұлай өзені туралы аянды, әрі ол білімнің арта түсіп, Уильям Миллердің түсіндегі жаңа, үлкенірек қобдишадағы асыл тастарды құрағанын қарастыруымызды қорытындылай келе, біз Миллершілер тарихында толық болмаған ақиқаттарға қайта ораламыз. Олардың кейбірі Миллершілер өмір сүрген тарихи кезеңге байланысты толық емес күйде қалдырылды, ал басқалары үшінші періштенің ілгерілеп жатқан нұрымен қатар жүруден бас тартқан адамдардың мойынсұнбауы салдарынан толық емес күйде қалдырылды.

We will continue these things in the next article.

Бұл мәселелерді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> «Құдай хабармен жібергендер — бар болғаны адамдар ғана, бірақ олардың алып жүрген хабарының сипаты қандай? Құдай өзіңнен ненің қолайлы болатынын сұрамады деп, сен ескертулерден теріс айналуға не оларды менсінбей қарауға батылың бара ма? Құдай сөйлейтін, қатты дауыстап жариялайтын және ештеңені аямайтын адамдарды шақырады. Құдай осы уақытқа арналған Өз ісін атқару үшін Өзінің хабаршыларын көтерді. Кейбіреулер Мәсіхтің әділдігі туралы хабардан теріс айналып, әлгі адамдарды және олардың кемшіліктерін сынауға көшті, өйткені олар ақиқат хабарын қалаулы барлық ілтипатпен және жылтыр өңмен жеткізе бермейді. Оларда тым көп құлшыныс бар, олар тым байыпты, тым нық сөйлейді, сондықтан көптеген шаршаған әрі езілген жандарға шипа, өмір және жұбаныш әкелуге тиіс болған хабар белгілі бір дәрежеде шетке ысырылады; өйткені ықпалды адамдар өз жүректерін жауып, өз еріктерін Құдай айтқанына қарсы қоя түскен сайын, олар жарықты аңсап, ол үшін дұға етіп жүрген және жан бітіретін күшке зәру болған жандардан сол жарықтың сәулесін тартып алуға ұмтылады. Мәсіх Өз қызметшілеріне қарсы айтылған барлық қатыгез, тәкаппар, келемежді сөздерді Өзіне қарсы айтылған сөздер ретінде тіркеп қойған».

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> «Үшінші періштенің хабары ұғынылмайды, ал жерді өз даңқымен нұрландыратын жарық оның ілгерілей түсетін даңқында жүруден бас тартатындар тарапынан жалған жарық деп аталады. Істелуі мүмкін болған іс олардың сенімсіздігі себепті ақиқатты қабылдамайтындар тарапынан аяқталмай қалады. Ақиқаттың нұрына қарсы шығатын сіздерден өтінеміз: Құдай халқының жолынан шет тұрыңыздар. Көктен жіберілген жарық олардың үстіне айқын да тұрақты сәулелермен төгілсін. Бұл жарық өздеріне келген сендерді Құдай оны қалай пайдаланатындарың үшін жауапты етеді. Тыңдағысы келмейтіндер де жауапқа тартылады; өйткені ақиқат олардың қолы жетер жерге жеткізілді, бірақ олар өз мүмкіндіктері мен артықшылықтарын менсінбеді. Құдай халқының арасына Құдайлық куәлігі бар хабарлар жіберілді; игілік пен ақиқатқа толы Мәсіхтің даңқы, ұлылығы, әділдігі ұсынылды; Иса Мәсіхтегі Құдайлықтың бүкіл толықтығы арам оймен жабылмаған барлық жүректерді баурау үшін сұлулықпен және сүйкімділікпен арамызда паш етілді. Біз Құдайдың арамызда әрекет еткенін білеміз. Біз жандардың күнәдан әділдікке бет бұрғанын көрдік. Біз жүрегі қаяу тартқандардың жүректерінде сенімнің қайта жанданғанын көрдік. Біз тазартылған алапестер секілді өз жолымен кете беріп, тек біреуі ғана Құдайды мадақтау үшін қайтып келгендердей боламыз ба? Қайта, Оның игілігі туралы айтайық, әрі Құдайды жүрекпен, қаламмен және дауыспен мадақтайық». Review and Herald, 1890 ж. 27 мамыр.

Back to Articles