Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Даниял кітабы - Жүз тоғызыншы

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

Пайғамбарлықтың үштік қолданылуын ашу: Аян кітабының тоғызыншы тарауының пайғамбарлық маңызы және қазіргі реформаторлық қозғалыс

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Аян кітабының тоғызыншы тарауының бірінші жартысы бесінші кернейді, яғни бірінші қасіретті, айқындайды, ал тараудың екінші жартысы алтыншы кернейді, яғни екінші қасіретті, айқындайды. Екі керней де 1843 және 1850 жылдардағы пионерлік кестелерде көрнекі түрде бейнеленген. Даниел кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты 1989 жылы, уақыттың соңында, Кеңес Одағының күйреуімен ашылған кезде, жүз қырық төрт мыңдықтың реформалық қозғалысы басталды.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989 жылы мойындалған ақиқаттардың қатарында Киелі кітап тарихындағы ұлы реформаторлық қозғалыстар және олардың барлығының өзара параллель екендігі болды. Барлық пайғамбарлар, демек, қасиетті реформаторлық қозғалыстарды қоса алғанда, әрбір қасиетті тарих үшінші періштенің құдіретті қозғалысы болып табылатын жүз қырық төрт мыңның ақырғы ұлы реформаторлық қозғалысын бейнелейді. Мөрлеу үдерісі басталғанда, кейінгі жаңбырдың себілуі де басталады. 1989 жылы реформаторлық қозғалыстардың ашылуы, соның артынан 1992 жылы Даниялдың он бірінші тарауының соңғы алты аятының ашылуы, әрдайым жаңа әрі қазіргі ақиқат ашылған кезде болатындай, қарсылық ахуалын туғызды.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Даниялдың он бірінші тарауының соңғы алты аятының ақиқатына қарсы тұру барысында, Иеміз екі куәгердің негізінде бекітілгендей, пұтқа табынушы Римнің пайғамбарлық тарихы папалық Римнің пайғамбарлық тарихымен ұштаса отырып, қазіргі Римнің пайғамбарлық тарихын айқындайтыны туралы ақиқатты ашып берді. Пайғамбарлықтың үштік қолданылу қағидасы мойындалды, содан кейін қателікке қарсы қорғану және ақиқатты айқындап, бекіту үшін қолданылды. Әрбір реформалық желінің өзге реформалық желілерге параллель келетіні туралы қағидалар және пайғамбарлықтың үштік қолданылуымен байланысты қағидалар Миллериттер тарихында белгіленіп, қолданылып, жарияланған қағидалар арқылы алдын ала бейнеленгендей, үшінші періштенің қозғалысында орнықтырылған қағидалардың іргетасына айналды.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Пайғамбарлықтың үштік қолданылуы, әдеттегі қағида ретінде, жүз қырық төрт мыңның қозғалысы үшін ашылып берілді, өйткені олар — кейінгі жаңбырдың қозғалысы, ал үшінші қайғының Исламы — кейінгі жаңбырдың хабары. Пайғамбарлықтың үштік қолданылуы қағидасы тарихта үшінші қайғының Исламы 2001 жылғы 11 қыркүйекте келгеннен әлдеқайда бұрын Яһуда руының Арыстаны тарапынан айқындалған еді, өйткені Ол Өз халқын Еремияның ежелгі соқпақтарына қайтарған кезде, соңғы күндердегі халқы үшінші қайғының келуімен бейнеленген хабарды оңай танып білсін деп қалады.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Аян кітабының тоғызыншы тарауында баяндалған бесінші және алтыншы кернейлер жөніндегі ізашарлық түсінік тарихпен ең нық әрі ең айқын түрде расталған Аян кітабындағы үзінді деп ұғынылды. Урия Смит Аян кітабының тоғызыншы тарауына қатысты өз баяндауын тарихшы Киттің сөздерін қолдана отырып, дәл осы ойды көрсету арқылы бастайды.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> «Осы кернейдің түсіндірмесі үшін біз тағы да мырза Киттің жазбаларына жүгінеміз. Бұл жазушы орынды түрде былай дейді: “Аянның қандай да бір өзге бөлігіне қарағанда, бесінші және алтыншы кернейлерді, немесе бірінші және екінші қасіреттерді, сарациндер мен түріктерге қатысты қолдану жөнінде түсіндірушілер арасында соншалықты біркелкі келісім өте сирек кездеседі. Бұл соншалықты айқын болғандықтан, оны қате түсіну мүмкін деуге әрең болады. Олардың әрқайсысын белгілеуге арналған бір-екі аяттың орнына, Аян кітабының тоғызыншы тарауы тұтастай, тең бөліктерге бөлініп, екеуінің де сипаттамасымен қамтылған». Урайя Смит, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Бірінші және екінші қасіреттердің тараулық бөлінісі Мұхаммед арқылы бейнеленген бірінші қасіреттің тарихын бөліп көрсетеді. Географиялық тұрғыдан ол тарихшы Александр Кит «сарациндер» деп атайтын жерде орналасқан, ал біз бүгін оны Арабия деп атар едік. Осман I арқылы бейнеленген екінші қасіреттің тарихы географиялық тұрғыдан Түркияда орналасқан, оны тарихшы түріктер деп айқындайды. Бірінші қасіреттің тарихы Ислам мен Мұхаммедтің туған жері — Арабияда орын алып, сонда жүзеге асты. Екінші қасіреттің тарихы Осман империясының туған жері — Түркияда орын алып, сонда жүзеге асты.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Бірінші қасіреттің тарихы бір-бірімен өзара ортақ одағы тек Ислам діні болған тәуелсіз жауынгерлердің Римге қарсы бағытталған соғысын айқындайды. Екінші қасіреттің тарихы Римге қарсы ұйымдасқан дін мен мемлекеттік билік арқылы жүргізілген, халифат деп аталатын соғысты айқындайды. Қай жағдайда да — Мұхаммедпен бейнеленген тарихтағы Римге қарсы тәуелсіз соғыс болсын, не Османмен, немесе Осман империясымен бейнеленген ұйымдасқан соғыс болсын — соғыс жүргізу тәсілі кенеттен әрі күтпеген жерден шабуыл жасау еді. Бұл сол заманның әскери салтына сай барлық сарбаздарды бір түсті киімге киіндіріп, содан кейін оларды сапқа тұрғызып, оқ астына қарай ілгері бастыру арқылы жүргізілетін соғыс емес еді. “Assassin” сөзі Исламның кенеттен әрі күтпеген жерден соққы беру соғыс тәсіліне негізделген, және ол әдетте шабуыл жасаушының өзінің де өлімімен аяқталатын.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

«Assassin» сөзі арабтың «hashshashin» деген сөзінен шыққан, ал ол «hashish» сөзінен туындаған, оның мағынасы «гашиш» немесе «каннабис». Бұл атау бастапқыда орта ғасырлар кезеңінде Таяу Шығыстағы Низари исмаилит мұсылмандарының құпия және фанаттық тобына қатысты қолданылған. Бұл топтың мүшелері өз мақсаттарына жету үшін саяси қастандықтарды қоса алғанда, дәстүрден тыс әрі көбіне зорлықшыл әдістерімен танымал болған. Айтылуынша, олар кейде өз миссияларына дайындалу үшін гашиш тұтынған, осының нәтижесінде Батыс әлемінде «hashshashin» немесе «assassins» атауы қолданысқа енген. Ассасиндер орта ғасырлар дәуірінде, негізінен Парсыда және Сирияда, белсенді әрекет еткен, әрі сол кезеңдегі әртүрлі саяси қақтығыстар мен қастандықтарда елеулі рөл атқарған. Ақырында «assassin» термині еуропалық тілдерге еніп, онда саяси немесе нысаналы кісі өлтіруді жүзеге асыратын адамдарға неғұрлым кең мағынада қолданылатын болды.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Соғыстың бұл түрі — үш қасіреттің маңызды пайғамбарлық сипаты, өйткені Исламның пайғамбарлық рөлі — соғыс туғызу. Нышан ретінде Ислам тұтастай соғыспен байланысты, ал Аян кітабының тоғызыншы тарауында бірінші және екінші қасіреттердегі Ислам олардың соғысының көрінісі болып табылады. Олардың соғысы Аян кітабында сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында халықтарды қаһарландырған әрекет ретінде айқындалған.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> Сонда халықтар қаһарланды, бірақ Сенің қаһарың келді, әрі өлілердің сотталатын уақыты жетті; сондай-ақ Сенің құлдарың пайғамбарларға, әулиелерге және Сенің атыңнан қорқатындарға — кішілер мен ұлыларға — сыйыңды беруіңнің, әрі жерді бүлдірушілерді жоюыңның уақыты келді. Аян 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

Құдайдың қаһары келердің дәл алдында «халықтар» «ашуланады», ал Аян кітабында бейнеленген Құдайдың қаһары — адамның сынақ мерзімі жабылған кезде келетін соңғы жеті пәле. Бұл аятта үш межелік белгі бар: халықтардың ашулануы, Құдайдың қаһары және өлілерді соттайтын уақыт. Мұнда аталып отырған өлілердің соты — мыңжылдық кезеңде болатын зұлым өлілердің соты, ал 1844 жылдың 22 қазанында басталған өлілерге қатысты тергеуші сот емес. Уайт ханым бұл аяттағы үш межелік белгінің бір-бірінен айқын дара екенін және аятта берілген ретпен жүзеге асатынын анық көрсетеді.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> «Мен халықтардың қаһарын, Құдайдың ашуын және өлілерді соттайтын уақыттың бір-бірінен бөлек әрі айқын екендігін, олардың бірінің соңынан бірі келетіндігін көрдім; сондай-ақ Михаилдің әлі орнынан тұрмағанын және бұрын-соңды болмаған қасірет уақытының әлі басталмағанын да көрдім. Халықтар қазір қаһарланып жатыр, бірақ біздің Ұлы Діни қызметкеріміз киелі орында Өз ісін аяқтаған кезде, Ол орнынан тұрып, кек алу киімдерін киеді, содан кейін соңғы жеті пәле төгіледі.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «Мен төрт періштенің төрт желді Иса қасиетті орында Өз ісін аяқтағанға дейін ұстап тұратынын, ал содан кейін соңғы жеті індеттің келетінін көрдім». Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Киелі кітаптың соңғы кітабындағы исламның рөлі — халықтарды қаһарландыру, әрі олар мұны соғыс арқылы жүзеге асырады. Киелі кітаптың алғашқы кітабындағы исламның рөлі — дүниедегі әр адамның қолын, Исмаил ретінде бейнеленген исламға қарсы, біріктіру.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Жаратқан Иенің періштесі оған былай деді: «Міне, сен жүкті болып, ұл табасың, оның атын Ысмайыл қоясың; өйткені Жаратқан Ие сенің қайғы-қасіретіңді естіді. Ол тағы тағы адам болады; оның қолы әркімге қарсы, әрі әркімнің қолы оған қарсы болады; және ол барлық бауырларының көз алдында тұратын болады». Жаратылыс 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

«Қол» сөзі, рәміз ретінде, Киелі кітаптағы барлық рәміздер сияқты, қолданылған мәнмәтініне қарай бірден артық мағынаға ие болуы мүмкін. Киелі кітап пайғамбарлығындағы рәміз ретінде «қол», ең алдымен, соғыстың рәмізі болып табылады. «Жабайы адам» деп аударылған еврей сөзі — жабайы араб есегін білдіретін сөз; мұның бірнеше маңызды пайғамбарлық ишаралары бар, олардың бірі — араб есегі жылқы сияқты жануарлардың Equidae тұқымдасына жататыны. Аян кітабының тоғызыншы тарауында, сондай-ақ Абақұқтың екі қасиетті кестесінің екеуінде де (1843 және 1850 жылдардағы пионерлік кестелерде), үш қасіреттің Ислам арқылы бейнеленген соғысының рәмізі ретінде жылқы қолданылады. Жаратылыс кітабында және Аян кітабында бейнеленген Ислам туралы алғашқы және соңғы еске алу Исламды Equidae тұқымдасының рәмізімен (есек немесе жылқы) сәйкестендіреді, әрі екеуі де Исламның рөлі «әрбір адамға» (ұлттарға) соғыс әкелу екенін ерекше атап көрсетеді.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Аян кітабының ТОҒЫЗЫНШЫ тарауының ОН БІРІНШІ аятында исламның сипаты айқындалады, өйткені пайғамбарлық мағынада сипат есім арқылы бейнеленеді. Исламның үстінен билік жүргізетін патшаға берілген есім Жаратылыс кітабындағы ислам туралы алғашқы сілтемені көрсетеді; онда Ысмайылдың сипаты немесе рухы «барлық бауырларының көз алдында тұратын болады» деп жазылған. Бүкіл исламның үстінен билік жүргізетін патша — «әркімге қарсы» қолы көтерілген Ысмайылдың рухы (олардың патшасы).

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> Олардың үстінен патша болып, тұңғиықтың періштесі тұрды; оның есімі еврей тілінде — Абаддон, ал грек тілінде оның аты Аполлион. Аян 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

Ескі Өсиетте — еврей тілімен бейнеленгенде, не Жаңа Өсиетте — грек тілімен бейнеленгенде, ислам дінін ұстанушылардың үстінен билік жүргізетін сипат не Абаддон, не Аполлион деп айқындалады; бұл атаулардың екеуі де «өлім мен жойылу» дегенді білдіреді. Өлім мен жойылу — исламның сипаты; ол Ескі не Жаңа Өсиетте қалай бейнеленсе де, солай. Исламның әрбір жақтаушысының ішінде билік ететін рухтың, есек не ат нышанымен байланыстағы айрықша сипаттары — исламға қатысты алғашқы да, соңғы да сілтемелердің екеуінің де құрамдас бөліктері. Осы екі пайғамбарлық белгіде Альфа мен Омеганың мөрі бар. Уайт қарындас жүз қырық төрт мыңды өмірге келтіретін хабарды үшінші періштенің құдіретті әскері ретінде айқындағанда, ол былай дейді:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Періштелер төрт желді ұстап тұр; олар босанып шығып, бүкіл жер бетімен лап қоярға ұмтылған, жолында қирау мен өлім алып жүретін долы ат ретінде бейнеленген.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Мәңгілік дүниенің дәл табалдырығында тұрып, біз ұйықтап жатпақпыз ба? Енжар, суық әрі өлі күйде болмақпыз ба? О, шіркеулерімізде Құдайдың Өз халқына үрлеген Рухы мен тынысы болса ғой, сонда олар аяқтарына тұрып, тірілер еді. Біз жолдың тар, ал қақпаның қысаң екенін көруіміз керек. Бірақ сол қысаң қақпадан өткенімізде, оның кеңдігі шексіз болады». Manuscript Releases, 20-том, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Төрт жел жүз қырық төрт мыңның мөрленуі кезінде ұсталып тұрады, ал төрт жел — өз жолында «өлім мен күйреуді» ала жүретін «қаһарлы ат». 2001 жылғы 11 қыркүйекте үшінші қасірет пайғамбарлық тарихқа келіп жетіп, «өлім мен күйреу» әкелді, сөйтіп рухани даңқты елге «кенеттен және күтпеген жерден» соққы бергенде «халықтарды қаһарландырды». 2023 жылғы 7 қазанда үшінші қасірет «өлім мен күйреу» жолымен ілгерілеуін жалғастырып, тура мағынадағы даңқты елге «кенеттен және күтпеген жерден» шабуыл жасағанда, осылайша «халықтарды» одан әрі «қаһарландырды». Алғашқы күтпеген шабуыл жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңінің басталуын белгіледі, ал 2023 жылғы 7 қазандағы жуырдағы шабуыл жүз қырық төрт мыңның мөрленуінің аяқталу кезеңінің, немесе «бекітіліп жабылуының», басталуын белгілейді. Мәңгілік дүниенің дәл табалдырығында біз ұйықтап жатпақпыз ба?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Қасиетті пионерлік екі кестеде де бірінші және екінші қасіреттердің Исламы соғыс аттарына мінген ислам жауынгерлері арқылы көрнекі түрде бейнеленген. Екі бейнеде де бірінші қасіреттің соғыс атына мінген салт атты найза ұстап тұр, ал екінші қасіретті бейнелейтін аттың үстіндегі салт атты мылтық атып тұр. Бұл айырмашылық Аян кітабының тоғызыншы тарауында анық көрсетілген, өйткені оқ-дәрі дәл екінші қасіреттің тарихы кезінде ойлап табылып, соғыста алғаш рет қолданылған. Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы он жетіден он тоғызға дейінгі аяттарға түсініктеме бере отырып, Урия Смит төмендегіні жазады:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> «Бұл сипаттаманың алғашқы бөлігі осы салт аттылардың сыртқы келбетіне қатысты болуы мүмкін. Түсті білдіретін от — қызылды, яғни «оттай қызыл» деген жиі қолданылатын тіркесті; жақұт, немесе гиацинт — көкті; ал күкірт — сарыны білдіреді. Және бұл түстер осы жауынгерлердің киімінде басымдықпен көрінді; сондықтан, осы көзқарасқа сәйкес, бұл сипаттама қызыл, немесе алқызыл, көк және сары түстерден едәуір құралған түрік әскери киіміне дәлме-дәл сай келер еді. Аттардың бастары арыстандардың бастарындай болып көрінді — бұл олардың күшін, батылдығын және қаһарлылығын білдіру үшін; ал аяттың соңғы бөлігі, сөзсіз, сол кезде ғана жуырда енгізілген соғыс мақсатындағы оқ-дәрі мен атыс қаруын қолдануға қатысты. Түріктер атыс қаруын ат үстінде отырып атқандықтан, алыстан қараған бақылаушыға, қоса берілген суретте көрсетілгендей, от, түтін және күкірт аттардың аузынан шығып жатқандай болып көрінер еді.»

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> Түріктердің Константинопольге қарсы жорығында атыс қаруын қолдануына қатысты Эллиотт (Horae Apocalypticae, I том, 482–484-бб.) былай дейді:— «Адамдардың үштен бірінің қырылуы, яғни Константинопольдің алынуы, соның салдары ретінде Грек империясының жойылуы, “отқа, түтінге және күкіртке”, яғни Мұхаммедтің артиллериясы мен атыс қаруына байланысты болды. Енді оның Константин тарапынан негізі қаланғанынан бері мың жүз жылдан астам уақыт өтіп еді. Осы уақыттың ішінде готтар, ғұндар, аварлар, парсылар, болгарлар, сарациндер, орыстар, тіпті осман түріктерінің өздері де оған жаулық шабуылдар жасап, не оны қоршауға алған болатын. Бірақ оның бекіністері олар үшін алынбас еді. Константинополь аман қалды, онымен бірге Грек империясы да сақталды. Сондықтан Сұлтан Мұхаммедтің бұл кедергіні жоятын құралды табуға деген алаңдаушылығы туындады. “Сен Константинополь қабырғасын қиратып түсіруге жеткілікті көлемдегі зеңбірек құя аласың ба?” — деген еді оның өз жағына өтіп келген зеңбірек құюшыға қойған сұрағы. Содан кейін Адрианопольде құю зауыты құрылды, зеңбіректер құйылды, артиллерия дайындалды, және қоршау басталды.»

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> «Апокалиптикалық пайғамбарлыққа өзі де аңғармастан үнемі түсіндірмеші болып келетін Гиббонның Грек империясының ақырғы апатын шешен де әсерлі баяндаған суретінде соғыстың осы жаңа құралына алдыңғы орын беруі, расында, айрықша назар аударуға әбден лайық. Соған әзірлік ретінде ол оқдәрінің жуырдағы ойлап табылуының тарихын — “селитра, күкірт және көмірдің қоспасын” — келтіреді; оның Сұлтан Амурат тарапынан бұрынырақ қолданылғанын, сондай-ақ, жоғарыда айтылғандай, Махометтің Адрианопольде ірі зеңбіректер құйған құю зауыты болғанын баяндайды; содан кейін қоршаудың өз барысын суреттей келе, “найза мен жебенің жаудыратын толқындарына мылтық пен зеңбіректің түтіні, үні және оты қоса жүргенін;” “түрік артиллериясының ұзын қатары қабырғаларға қаратылып, он төрт батареяның бір мезгілде ең осал тұстарды күркіретіп атқылағанын;” “ғасырлар бойы дұшпандық зорлыққа төтеп беріп келген бекіністердің Осман зеңбіректері арқылы барлық жағынан қирағанын, көптеген ойықтар ашылғанын, ал Әулие Роман қақпасының маңында төрт мұнараның жермен-жексен етілгенін;” “шебтерден, галералардан және көпірден Осман артиллериясы жан-жақтан гүрсілдеп атқылап тұрған кезде, лагерь мен қаланың, гректер мен түріктердің тек Рим империясының ақырғы құтқарылуы немесе жойылуы арқылы ғана сейіле алатын түтін бұлтына оранғанын;” “қос қабырғаның зеңбірек оғынан үйіндіге айналғанын;” және, ақырында, түріктердің “жарылған жерлер арқылы көтеріліп кіріп,” “Константинопольдің бағындырылғанын, оның империясының құлатылғанын, ал дінінің мұсылман жаулап алушылар тарапынан топыраққа тапталғанын” сипаттайды. Мен Гиббонның қаланың алынуын, демек империяның жойылуын, Осман артиллериясына соншалықты айқын әрі әсерлі түрде телуінің назар аударуға әбден лайық екенін айтып отырмын. Өйткені бұл біздің пайғамбарлығымыздағы мына сөздерге берілген түсіндірме емес пе: “Осылардың үшеуі арқылы адамдардың үштен бірі өлтірілді: олардың ауыздарынан шыққан от, түтін және күкірт арқылы”.»

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> «18-АЯТ. Осы үшеуі арқылы адамдардың үштен бірі — олардың аузынан шыққан оттан, түтіннен және күкірттен — қырылды. 19. Өйткені олардың күші аузында және құйрықтарында; себебі олардың құйрықтары жыландарға ұқсас еді, бастары бар еді, және солармен олар зиян келтіреді.»

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> «Бұл аяттар енгізілген жаңа соғыс жүргізу тәсілінің өлімге әкелетін әсерін білдіреді. Дәл осы құралдар — оқ-дәрі, атыс қарулары және зеңбіректер — арқылы Константинополь ақырында бағындырылып, түріктердің қолына берілді». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Үшінші қайғыны зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> Өткен түні ұйқымнан оянғанымда, ойыма зор ауыртпалық түсті. Мен бауырластарымыз бен әпке-сіңлілерімізге хабарды жеткізіп жатыр едім, әрі ол хабар Киелі Рухты қабылдау және Оның адамдық құралдар арқылы әрекет етуі жөнінде қате теорияларды жақтап жүрген кейбіреулердің ісіне қатысты ескерту мен нұсқау хабары болатын.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> Маған 1844 жылғы мерзім өткеннен кейін бізге қарсы тұруға тура келгенге ұқсас фанатизмнің хабардың аяқталу күндерінде арамызға қайтадан енетіні және бұл зұлымдыққа да біз алғашқы тәжірибелерімізде қалай табанды түрде қарсы тұрсақ, қазір де дәл солай қарсы тұруымыз керектігі үйретілді.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> «Біз ұлы әрі салтанатты оқиғалардың табалдырығында тұрмыз. Пайғамбарлықтар орындалып жатыр. Көп ұзамай Құдайдың ұлы күнінің алдында болатыны мәлімделген оқиғалар — таңғаларлық та маңызды тарих — көктегі кітаптарға жазылып жатыр. Дүниедегі барлық нәрсе тұрақсыз күйде. Халықтар қаһарланып отыр, әрі соғысқа ұлы дайындықтар жасалуда. Ұлт ұлтқа, патшалық патшалыққа қарсы қастандық құруда. Құдайдың ұлы күні өте тез жақындап келеді. Бірақ халықтар соғыс пен қантөгіс үшін өз күштерін жинап жатқанымен, періштелерге берілген бұйрық әлі де күшінде: олар Құдайдың қызметшілерінің маңдайларына мөр басылғанша, төрт желді ұстап тұруы керек». Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles