Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Даниял кітабы — сексен жетінші бөлім

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

Он қыз туралы астарлы әңгіменің сырын ашу: Адвентист тарихы арқылы терең сапар

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

Он қыз туралы астарлы әңгіме Адвентист халқының тәжірибесін бейнелейді.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Матай 25-тағы он қыз туралы астарлы әңгіме де адвентист халқының тәжірибесін бейнелейді». Ұлы күрес, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

Миллерит адвентистер астарлы әңгімені дәлме-дәл, сөзбе-сөз орындады.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маған он қыз туралы астарлы әңгімеге жиі сілтеме жасалады: олардың бесеуі дана, ал бесеуі ақылсыз еді. Бұл астарлы әңгіме сөзбе-сөз орындалды және орындалады, өйткені оның нақ осы уақытқа арналған ерекше қолданылуы бар, әрі үшінші періштенің хабары сияқты, ол орындалды және уақыттың ақырына дейін осы заманға арналған ақиқат болып қала береді». Review and Herald, August 19, 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

Бірінші періштенің қозғалысының тарихы үшінші періштенің қозғалысын бейнелейді, ал астарлы әңгіменің түпкілікті назары қыздардың кейінгі жаңбыр туралы хабар болып табылатын майға ие болып-еместігіне бағытталған.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «Зұлымдықтың, алдаудың және адасудың, өлім көлеңкесінің дәл өзіндегі бір дүние бар,—ұйқыда, ұйқыда. Оларды ояту үшін жан азабын тартып жүргендер кімдер? Оларға қай дауыс жете алады? Ой-санам болашаққа ауысады, сол кезде: “Міне, Күйеу жігіт келе жатыр; Оны қарсы алуға шығыңдар”,—деген белгі беріледі. Бірақ кейбіреулер шамдарын толықтыру үшін май алуды кешеуілдеткен болады, сөйтіп тым кеш болғанда олар маймен бейнеленген мінездің басқаға берілмейтінін ұғады. Сол май — Мәсіхтің әділдігі. Ол мінезді білдіреді, ал мінез басқаға берілмейді. Оны ешбір адам басқа біреу үшін ала алмайды. Әркім күнәнің әрбір дағынан тазартылған мінезді өзі үшін алуға тиіс». Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

Мысалдағы «май» «мінезді», сондай-ақ «Мәсіхтің әділдігін» білдіреді. Қасиеттелген мінезді Құдай Сөзінен қоректенетіндер ғана қалыптастырады.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Оларды Өзіңнің ақиқатыңмен киелі ет: Сенің сөзің — ақиқат. Жохан 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

«Май» сондай-ақ Құдай Рухының хабарлары болып табылады.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Құдай бізге жіберетін хабарларын қабылдамайтын кезімізде, Оған құрмет көрсетілмейді. Осылайша біз жан дүниемізге құйылып, қараңғылықтағыларға жеткізілуі тиіс алтын майдан бас тартамыз». Review and Herald, July 20, 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

«Май» — Мәсіхтің әділдігінің қасиеттендіруші қатысуын жеткізетін Құдай Сөзінің хабарлары. Он қыз туралы астарлы әңгімеде, ол сондай-ақ Абақұқ кітабының екінші тарауындағы пайғамбарлық болып табылады, Түн ортасындағы айқай хабары — яғни Мәсіхтің әділдігі туралы хабар — 1888 жылғы бүлікте Джоунс пен Ваггонердің хабары арқылы бейнеленген.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «Жаратқан Ие Өзінің ұлы рақымымен халқына Уаггонер мен Джоунс ақсақалдары арқылы аса қымбат хабар жіберді. Бұл хабар дүниенің алдына бұрынғыдан да айқынырақ көтерілген Құтқарушыны, бүкіл әлемнің күнәлары үшін шалынған құрбандықты алып келуге тиіс еді. Ол Кепіл болушы арқылы сеніммен ақталуды ұсынды; ол адамдарды Құдайдың барлық өсиеттеріне мойынсұну арқылы көрініс табатын Мәсіхтің әділдігін қабылдауға шақырды. Көптеген адамдар Исаны назардан шығарып алған еді. Олардың көздері Оның Құдайлық Тұлғасына, Оның еңбегіне және адамзат әулетіне деген өзгермес сүйіспеншілігіне бағытталуға мұқтаж болды. Барлық билік Оның қолына берілген, сондықтан Ол адамдарға мол сыйлар таратып, дәрменсіз адам құралына Өзінің әділдігінің баға жетпес сыйын бере алады. Бұл — Құдай дүниеге берілсін деп бұйырған хабар. Бұл — үшінші періштенің қатты дауыспен жариялануға және Оның Рухының мол өлшемде төгілуімен қатар жүруге тиіс хабары». Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

Хабар — кейінгі жаңбырдың хабары.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Кешкі жаңбыр Құдай халқына төгілуге тиіс. Көктен құдіретті бір періште түсуге тиіс, және бүкіл жер оның даңқымен нұрлануға тиіс». Review and Herald, 1891 жылғы 21 сәуір.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

Құдіретті періште 2001 жылғы 11 қыркүйекте төмен түскен кезде, кеш жаңбыр себелей бастады, әрі он қыз туралы астарлы әңгімеде және Хабаққұқ кітабының екінші тарауында бейнеленген Миллериттердің тарихы қайта қайталана бастады. Дәл сол кезде Құдайдың соңғы күндегі халқы періштенің қолындағы кітапты жеді; осыны істеу арқылы олар Еремияның ежелгі жолдарына қайта жетектелді, сөйтіп ескерту кернейін соғуға тиіс күзетшілерге айналды. Керней арқылы берілген ескерту Лаодикеяға арналған хабар еді, оны Ишая қатты айқай ретінде бейнелейді.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Даусыңды қатты шығар, тыйылма, үніңді кернейдей көтер, халқымa олардың заңсыздығын, ал Жақып әулетіне олардың күнәларын білдір. Ишая 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

Бірінші және үшінші періштелердің реформалық қозғалысы «ақыр заманында» басталады. Сол кезде тек білім ресми түрде қалыптастырылған хабар ретінде жарияланғаннан кейін ғана, сол заманда өмір сүріп жатқан ұрпақты сынайтын «білімнің артуы» болады. Содан кейін ресми түрде қалыптастырылған хабарға «күш-қуат беріледі», ал сол күш-қуаттың берілуі бір періштенің көктен түсуімен белгіленеді. Періштенің түсуі Хабаққұқтың тартысын айқындайды, сөйтіп екі топ кейінгі жаңбырдың не шынайы, не жалған хабары екенін айқындай бастайды. Содан соң адалдар Құдайдың сақшыларына айналып, ескерту кернейінің хабарын жариялай бастайды.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

Шынайы керней хабары Хабаққұқтың екі тақтасында бейнеленген нұрға негізделген. Бұл — Лаодикияға арналған ескерту және Құдай халқының күнәларын айқындайтын ескерту. Айтыс-тартыс алғашқы түңілуге дейін күшейе түседі; сол кезде бір топ «мысқылдаушылар жиналысына» айналады, ал шынайы сақшылар түңілуден бұрын бұл хабарға қатысты бұрын көрсеткен құлшынысына қайта оралуға шақырылады. Сақшылар қайта оралғанда, өздерінің «күту уақытында» екенін, әрі іске аспай қалғандай көрінген хабардың шын мәнінде орындалатынын, бірақ Құдайдың тәртібімен орындалатынын ұқты. Бұл хабар қысқа мерзім ішінде дамып жетілді (алайда, бәрібір белгілі бір уақыт кезеңі болды), ал хабар келгенде, ол «Түн ортасындағы айқай» хабары ретінде бейнеленеді; бұл — періште төмен түскен кезде құдірет ала бастаған хабардың жай ғана күшеюі.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Хабар келген кезде, періште түскен сәтте күзетшілердің ұстанымын қабылдағандар мен одан бас тартқандар арасындағы ажыратылу толық жүзеге асты. Сол ажыратылу, кейінгі жаңбыр төгілерден бұрын, періште түсе бастағанда кейінгі жаңбырға қойылған «өлшеусіз», жүз қырық төрт мыңның үстіне мөр басылатын нүктені айқындайды.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

Миллериттердің тарихы — жүз қырық төрт мыңның мөрленуі кезіндегі соңғы жаңбырдың көрінісі. Сол тарихта Абақұқтағы тартыс соңғы жаңбыр туралы шынайы хабар мен жалған хабарға негізделді. Пауыл бір топты ақиқатқа деген сүйіспеншілігі барлар деп айқындайды, ал екінші топты ақиқатқа деген сүйіспеншілігі болмағандықтан және «өтірікке» сенгендіктен, күшті адасуға берілетіндер деп көрсетеді.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

Миллерит қозғалысы «ақырзаман уақытынан» бастап, Түн ортасындағы дауыста Киелі Рухтың төгілуіне дейінгі бүкіл кезеңде білім мен күштің артуымен сипатталатын ақиқаттың дамуын білдіреді. Миллерит қозғалысы өзара параллель болатын белгілі бір нақты межелерді айқындады, мысалы: «ақырзаман уақыты», «білімнің артуымен» бейнеленген хабардың «ресімделуі», төмен түсіп келе жатқан періштемен белгіленген хабардың «күш-қуат алуы», он қыз туралы астарлы әңгімені енгізетін «бірінші түңілу», «Түн ортасындағы дауыс» ретінде бейнеленген Киелі Рухтың төгілуі, содан кейін бір диспенсациялық есік «жабылып», басқа бір диспенсациялық есік «ашылатын» соңғы «екінші түңілу».

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> «Құдай Аян 14-тараудың хабарларына пайғамбарлық желісінде өз орнын берген, әрі олардың қызметі осы жер тарихының ақырына дейін тоқтамауға тиіс. Бірінші және екінші періштенің хабарлары осы уақыт үшін әлі де ақиқат болып табылады және бұдан кейінгі хабармен қатарласа жүруге тиіс. Үшінші періште өз ескертуін зор дауыспен жариялайды. “Осыдан кейін, — деді Жохан, — мен көктен түсіп келе жатқан, зор билікке ие басқа бір періштені көрдім; және жер оның даңқымен нұрланды.” Осы нұрлануда үш хабардың да жарығы біріктірілген». The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

Жүз қырық төрт мыңның қозғалыстарына үлгі болатын Миллерит қозғалысы Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші және он төртінші аяттарындағы екі мың үш жүз жыл және екі мың бес жүз жиырма жыл туралы пайғамбарлықтармен тығыз байланысты болды. «Ақырғы заман» Құдайдың Исраилдің солтүстік патшалығына қарсы қаһарының «жеті уақытының» аяқталуында келіп жетті. 1831 жылы Миллердің хабарын ресми түрде қалыптастыру King James Bible-дың жарық көруінен кейін екі жүз жиырма жылдан соң орын алды.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> «Басқа елдерде осы хабардың әсерімен қозғалысқа түскендер сияқты, мырза Миллер де әуелде өзіне жүктелген міндетін қоғамдық газеттер мен брошюраларда жазып, жариялау арқылы орындамақ болды деп ойлады. Ол өз көзқарастарын алғаш рет Вермонт штатының Брэндон қаласында басылып тұрған баптистік басылым — Vermont Telegraph-та жариялады. Бұл 1831 жылы болды». John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

Үшінші періштенің «ақырзаман уақыты» қозғалысы 1863 жылғы бүліктен кейінгі жүз жиырма алты жылдың соңында, 1989 жылы келді. «Жүз жиырма алты» — «жеті уақыттың» нышаны. Екі қозғалыс та «жеті уақыттың» орындалуымен басталды.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

Үшінші періштенің қозғалысының хабары 1996 жылы «The Time of the End» деп аталған мақалалар топтамасының дайындалуымен ресми түрде қалыптастырылды; бұл мақалалар «Our Firm Foundation» деп аталатын журналда жарияланған еді. Ол мақалалар 1776 жылғы Тәуелсіздік декларациясынан кейін екі жүз жиырма жыл өткен соң жарияланды. Екі қозғалыстың да хабары, екі жүз жиырма жылдың соңында келген хабармен тікелей байланысты болған бір тарихтан кейін екі жүз жиырма жыл өткен соң, ресми түрде қалыптастырылды.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

«Екі жүз жиырма» саны б.з.д. 677 жылы басталған Құдайдың Яһуданың оңтүстік патшалығына қарсы қаһарының «жеті уақыты» мен б.з.д. 457 жылы басталған Даниял кітабының сегізінші тарауы, он төртінші аятындағы екі мың үш жүз жылдың арасындағы байланысты (дәнекерді) білдіреді. Екі жүз жиырма саны осы екі пайғамбарлықты өзара байланыстырады, ал бұл екі пайғамбарлық Адвентизмнің іргетастық аяттарында, яғни Даниял кітабының сегізінші тарауы, он үшінші және он төртінші аяттарында бірге ұсынылған. Сол аяттарда Мәсіх пайғамбарлық түрде Өзін «әлгі бір киелі» ретінде таныстырды; бұл «Palmoni» деген еврей сөзінің аудармасы болып табылады, оның мағынасы — «Ғажайып Санаушы».

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

Таңғажайып Есептеуші Адвентизмнің орталық тірегі деп Уайт апай айқындаған дәл сол екі аяттың өзінде пайғамбарлықтың екі желісін бейнелейтін екі көріністі таныстырады. Басталу нүктесі олардың 1844 жылы орындалуына дейінгі екі жүз жиырма жылдық рәміздік байланыспен ұштасады. Хабаққұқ кітабының екінші тарауы жиырмасыншы аятпен аяқталады, осылайша Таңғажайып Есептеуші “екі жүз жиырма” санын өзге бір өрнекпен белгілейді, өйткені сол аят сол күні басталған типке сәйкес Күнәдан тазару күнінің негізгі сипатын айқындайды.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Ал Жаратқан Ие Өзінің киелі ғибадатханасында; Оның алдында бүкіл жер үнсіз қалсын. Хабаққұқ 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

Ғажайып Санаушының Өзі тікелей таныстырған, адвентизмнің негізгі тірегін бейнелейтін екі пайғамбарлық кезең бір-бірімен екі жүз жиырма жыл арқылы байланыстырылған; әрі бір нәрсенің соңын әрдайым оның басталуымен сәйкестендіретін Иса (Ғажайып Санаушы) олардың аяқталуын 1844 жылғы 22 қазанда екі жүз жиырма санымен белгілеп қойды.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

Бірінші періштенің қозғалысы, үшінші періштенің қозғалысы сияқты, Леуіліктердің жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыт» айқындалатын «ақыр заманның» бір мезгілінде (тиісінше 1798 және 1989 жылдары) басталды. Екі тарихтағы келесі межелік белгі екі жүз жиырма жылдың аяқталуымен белгіленеді; бұл да «жеті уақыттың» пайғамбарлық сипаты болып табылады, өйткені екі көріністің (chazon және mareh) басталу нүктелері оларды өзара байланыстыратын екі жүз жиырма жылдық кезеңді білдіреді.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

1611 жылы King James Bible-дың жарық көруі, Vermont Telegraph газетінде жарияланған Миллер хабарын ресми түрде тұжырымдау, Declaration of Independence-тің жариялануы және Our Firm Foundation журналында The Time of the End еңбегінің жариялануы — бұлардың барлығы да жарияланымдар болды. Екі жүз жиырма жылдық екі кезеңнің де басталуы мен аяқталуы тарихи межелік ретінде жарияланымды білдіреді. «Екі жүз жиырма» саны — пайғамбарлық байланыстың нышаны, ал осы төрт жарияланымның барлығы жарияланым болуымен де, сондай-ақ өздеріне тиесілі тарихтарда «білімнің артуы» ретінде бейнеленген хабар арқылы да өзара байланысты.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

1611 жылғы Киелі кітап Ізгі хабардың көктегі соттардан адамзатқа жеткізілуін бейнелейді. Миллердің хабары уақытқа қатысты пайғамбарлықтар аясында берілді, ал Хабаққұқтың екі қасиетті кестесі Миллердің хабары тарихтың желілері арқылы графикалық түрде бейнеленгенін оңай тануға мүмкіндік береді. “Vermont” “жасыл тау” дегенді білдіреді, ал шабытқа сәйкес “жасыл” — сенімнің нышаны.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> «Бұл түс маған үміт берді. Менің санамда жасыл бау сенімді бейнеледі, ал Құдайға сенім артудың көркемдігі мен қарапайымдылығы жан дүниеме ашыла бастады». Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Миллердің хабары рәсімделіп, сенімді шіркеуден жарияланды, өйткені соңғы күндері «тау» — «шіркеу».

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Соңғы күндері Жаратқан Иенің үйі тұрған тау таулардың шыңына орнатылады, қыраттардан да биік көтеріледі; оған барлық халықтар ағылатын болады. Көптеген елдер барып: «Келіңдер, Жаратқан Иенің тауына, Жақып Құдайының үйіне көтерілайық; Ол бізді Өз жолдарына үйретеді, біз Оның соқпақтарымен жүреміз. Өйткені заң Сионнан шығады, ал Жаратқан Иенің сөзі — Иерусалимнен»,— дейді. Ишая 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

Миллердің ресми түрде қалыптастырылған сынақ хабары адал қауымнан шықты, ал The Telegraph деп аталған басылым, King James Bible сияқты, көктен келген хабарды білдіреді; өйткені екі грек сөзінен құралған “telegraph” сөзі алыстан келген хабар дегенді білдіреді. Бірінші сөз (tele) “алыс немесе қашық” дегенді, ал екінші сөз (grapho) “жазу немесе тіркеу” дегенді білдіреді. Екеуі қосылып “қашықтан жазу немесе жеткізу” деген мағынаны береді. 1611 жылы Құдай King James Bible-ды жарыққа шығару арқылы Өзінің көктен келген хабарын жеткізді, ал екі жүз жиырма жылдың соңында Миллердің 1831 жылы Vermont Telegraph-та алғаш рет ресми түрде қалыптастырылған хабары да Құдайдың көктен келген хабарын жеткізді. Сол хабар 1798 жылы “ақыр заманның кезінде” ашылған “білімнің артуы” болды, ол кейін сол ұрпақ үшін үш сатылы сынақ үдерісін туындатты. Сол тарих Future for America-ның тарихын алдын ала бейнеледі.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

1776 жылғы Тәуелсіздік декларациясы Аянның он үшінші тарауындағы жер аңының басталуын білдіреді. Ол Америка Құрама Штаттарының басталуын білдіреді, әрі осылайша Америка Құрама Штаттарының соңында тәуелсіздіктің шектелуін айқындайды. Future for America хабарламасы (атауының өзі меңзегендей), Тәуелсіздік декларациясының жариялануымен бастауында бейнеленген ақырын айқындайды. Екі жүз жиырма жыл өткен соң, 1996 жылы, The Time of the End журналын шығарған қызмет бұрыннан Future for America деп аталып келген заңды тұлғаны алды. Сол жылы Our Firm Foundation деп аталатын басылымда жарияланған мақалалардан құралған The Time of the End журналы жарық көрді.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

«Америка үшін болашақ» қызметінің атауы Тәуелсіздік декларациясының тарихына қатысты, өйткені сол жарияланым Америка Құрама Штаттарының басталуын белгіледі, ал Иса әрдайым ақырды бастауымен бейнелейді. Жарияланымның атауы — «Ақыр заманы» — 1989 жылғы «ақыр заманын» да, сондай-ақ Михаил орнынан тұрған кезде сынақ мерзімінің аяқталуын да қамтиды. Жарияланымда ресімделген хабар (Даниял кітабы, он бірінші тарау, қырықыншыдан қырық бесінші аяттарға дейін) 1989 жылы (ақыр заманы) Кеңес Одағының күйреуімен мөрінен ашылды, әрі мөрі ашылған сол аяттар 1989 жылдан бастап он екінші тараудың бірінші аятына дейін жалғасатын тарихтың бір тізбегін көрсетеді; онда Михаилдің орнынан тұруы және адамзаттың сынақ мерзімінің жабылуы айқындалады.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

1776 жылы Тәуелсіздік декларациясы жарияланған уақыттан бастап, The Time of the End журналы жарияланған уақытқа дейін тура екі жүз жиырма жыл өтеді, әрі басталуы мен аяқталуы бірдей пайғамбарлық тақырыптарға жүгінеді. The Time of the End басылымы алғашында Our Firm Foundation басылымында мақалалар ретінде жарияланған тараулардан құрастырылды және ол Миллерит қозғалысының іргетастық ақиқаттарын («our firm foundation») берік ұстанбайынша, 1989 жылғы «ақыр заман уақытындағы» «білімнің артуын» түсіну мүмкін еместігін білдіретін пайғамбарлық ақиқатты бейнелейді.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

«Ақырғы уақыт» ретінде бейнеленген межелік белгі де, бірінші және үшінші періштенің қозғалыстарының параллель тарихтарында хабардың «ресімделуін» білдіретін межелік белгі де Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыттың» пайғамбарлық элементтерін қамтиды. Параллель тарихтардағы келесі межелік белгі — 1840 жылдың 11 тамызында Аян кітабының оныншы тарауындағы періштенің, немесе 2001 жылдың 11 қыркүйегінде Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің түсуімен белгіленген хабардың күш-қуат алуы. Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы екінші қасіреттің орындалуы Аян кітабының оныншы тарауындағы періштені түсірді, ал Аян кітабының оныншы тарауындағы үшінші қасіреттің орындалуы Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштені түсірді.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Параллель тарихтарда кейінгі жауын періште төмен түскен сәтте «себелей» бастайды. Сол мезетте хабар алдын ала айтылған оқиғаның расталуымен «күшке ие болады». Миллериттер үшін бұл Аян кітабының тоғызыншы тарауы, он бесінші аятындағы екінші Қасіретке қатысты Исламның уақыттық пайғамбарлығының орындалуы бойынша Осман үстемдігінің тоқтауы еді. Ал жүз қырық төрт мыңдық қозғалыс үшін бұл Аян он, жетінші аяттағы жетінші керней уақытына жататын үшінші Қасіретке қатысты Ислам пайғамбарлығы — «халықтардың қаһарлануы» — Нью-Йорк қаласының алып ғимараттары құлатылған кезде орындалды.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Параллель тарихтардың әрбір басты кезеңдік белгілері жиырма үш жүз жыл мен екі мың бес жүз жиырма жылды бейнелейтін екі аянның арасындағы байланыстың үстіне Өзінің мөрін қоятын Ғажайып Есептеушінің ісімен тікелей байланысты. Періштенің түсуі кезінде тұрғызылатын пайғамбарлық күзетшілер 1856 жылы «жеті уақыттың» ұлырақ нұрының ашылуымен тікелей байланыстырылған Лаодикеяға арналған хабарды қамтитын ескерту кернейін тартады. «Жеті уақытты» екеуі де көрнекі түрде бейнелейтін 1843 және 1850 жылдардағы ізашарлық кестелер арқылы көрсетілген Хабаққұқтың екі кестесінің кезеңдік белгісі әрбір параллель тарихта періштенің түсуі мен «алғашқы түңілу» аралығында келді.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

«Кідіріс уақытының» межелік белгісі 1843 жылғы жүзеге аспай қалған болжаумен тікелей байланысты; ол әрі екі мың үш жүз жылдың, әрі екі мың бес жүз жиырма жылдың орындалуы туралы болжау еді. Түн ортасындағы айқай хабары сол екі пайғамбарлық уақыт кезеңінің жуық арада орындалатынын айқындау болды. Соңғы межелік белгідегі диспенсациялық «жабық есік» сол екі пайғамбарлық кезеңнің орындалуын айқындайды және жетінші, яғни мерейтойлық, кернейдің үн қата бастайтын жерін көрсетеді. Әрбір тарихтағы әрбір межелік белгі «жеті уақытпен» тікелей байланысты, ал «жеті уақыт» екі тарихты өзара байланыстыратын арқауды білдіреді, әрі екі тарих та кейінгі жаңбыр туралы хабарды білдіреді.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> «Сөзге мойынсұнбай, сүрінетіндер үшін» Мәсіх — сүріну тасы. Бірақ «құрылысшылар қабылдамаған тас, сол бұрыштың бас тасы болды». Қабылданбаған тас сияқты, Мәсіх те жердегі қызметі барысында еленбеу мен қорлықты көтерді. Ол «адамдар тарапынан жеккөрінішті болып, теріске шығарылды; қайғы шеккен, қасіретке қанық жан еді:... Ол жеккөрінішті болды, ал біз Оны елемедік». Ишая 53:3. Бірақ Оның ұлықталатын уақыты таяп қалған еді. Өлгендер арасынан қайта тірілуі арқылы Ол «құдіретпен Құдай Ұлы» деп жария етілетін еді. Римдіктерге 1:4. Өзінің екінші келуінде Ол көк пен жердің Иесі ретінде аян етілетін еді. Қазір Оны айқышқа шегелеуге әзір тұрғандар Оның ұлылығын танитын болады. Бүкіл ғалам алдында қабылданбаған тас бұрыштың бас тасы болады.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Ал ол кімнің үстіне құласа, соны быт-шыт етіп уатады». Мәсіхті қабылдамай тастаған халық көп ұзамай өз қаласының да, өз ұлтының да күйретілгенін көруге тиіс еді. Олардың даңқы қирап, жел айдаған тозаңдай бытырап кететін еді. Ал яһудилерді не құртты? Егер олар соның үстіне құрылыс салған болса, сол өздеріне қорған болар еді ғой, бірақ оларды құртқан — сол Тас еді. Бұл — менсінбей тасталған Құдайдың ізгілігі, теріске қағылған әділдік, еленбей қалған рақым болатын. Адамдар өздерін Құдайға қарсы қойды, сөйтіп өздерінің құтқарылуы болуға тиіс болғанның бәрі өздерінің құрдымға кетуіне айналды. Құдай өмір үшін белгілегеннің бәрін олар өлімге айналған күйінде тапты. Яһудилердің Мәсіхті айқышқа шегелеуінің өзінде-ақ Иерусалимнің күйреуі қамтылған еді. Ғалвариде төгілген қан оларды осы дүние үшін де, келер дүние үшін де күйреуге батырған салмақ болды. Құдай рақымын қабылдамай тастағандардың үстіне үкім түсетін ұлы ақырғы күні де солай болады. Сол кезде олардың сүрінетін тасы болған Мәсіх оларға кек алушы таудай болып көрінеді. Оның жүзі нұрланған салтанаты әділдер үшін өмір болса, зұлымдар үшін жалмаушы от болады. Қабылданбаған сүйіспеншілік пен менсінілмеген рақымның салдарынан күнәкар құртылады.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> «Көптеген көрнекі мысалдар мен қайта-қайта берілген ескертулер арқылы Иса Құдай Ұлын қабылдамай теріске шығарудың яһудилер үшін қандай салдары болатынын көрсетті. Осы сөздерінде Ол Өзін Құтқарушысы ретінде қабылдаудан бас тартатын әр дәуірдегі барлық адамдарға үн қатты. Әрбір ескерту соларға арналған. Қасиетсіздендірілген ғибадатхана, тіл алмайтын ұл, жалған жүзімшілер, менсінбейтін құрылысшылар — бұлардың бәрі әрбір күнәкардың тәжірибесінен өз ұқсастығын табады. Егер ол тәубеге келмесе, солар алдын ала бейнелеген үкім оның да үлесі болады». The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles