Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

Даниял кітабы - Сексенінші нөмір

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

Аяндардың соңы мен басталуы: Эллен Уайттың 1884 жылғы соңғы ашық аяны және оның маңызы

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

1884 жылы Эллен Уайт өзінің соңғы ашық көрінісін алды. Ол Орегон штатының Портленд қаласында берілді. Оның алғашқы ашық көрінісі 1844 жылы Мэн штатының Портленд қаласында берілген еді. Иса әрдайым бір нәрсенің соңын оның басталуымен бейнелейді.

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> 1844 жылы уақыттың өтуінен көп ұзамай-ақ маған алғашқы аяным берілді. Мен Портлендте Мәсіхтегі қымбатты қарындас, жүрегі менікiмен біте қайнасқан Хейнс ханымның үйінде қонақта едім; бесеуіміз, бәріміз де әйелдер, отбасылық мінәжат орнының алдында тыныш тізерлеп отырғанбыз. Біз дұға етіп жатқанда, Құдайдың құдіреті маған бұрын-соңды ешқашан сезінбегенімдей түсті.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Мені айналамның нұрға бөленгендей болып, жерден барған сайын жоғары көтеріліп бара жатқандай көрінді. Мен дүниедегі адвент халқын көру үшін бұрылып қарадым, бірақ оларды таба алмадым. Сол кезде бір дауыс маған: “Тағы қара, әрі сәл жоғарырақ қара”,— деді. Сонда мен көзімді жоғары көтеріп, дүниеден биікке көтерілген түзу әрі тар жолды көрдім. Осы жолмен адвент халқы жолдың арғы шетінде тұрған қалаға қарай сапар шегіп бара жатты. Жолдың бас жағында, олардың артында, жарқын бір нұр орнатылған еді; періште маған бұл нұрдың “түн ортасындағы айқай” екенін айтты. [ҚАРАҢЫЗ: МАТАЙ 25:6.] Бұл нұр бүкіл жол бойына сәулесін шашып, олардың сүрінбеуі үшін аяқтарына жарық беріп тұрды.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Егер олар өздерінің көздерін дәл алдарында болып, оларды қалаға бастап бара жатқан Исаға қадап тұрса, аман еді. Бірақ көп ұзамай кейбіреулері шаршап, қаланың әлі тым алыс екенін айтып, оған бұдан бұрын кіріп үлгереміз деп күткендерін білдірді. Сонда Иса Өзінің даңқты оң қолын көтеріп, оларды жігерлендіретін; ал Оның қолынан адвент тобын үстінен тербеле жарқыраған бір нұр шығатын, сонда олар: “Аллилуйя!” — деп дауыстайтын. Басқалары болса, ойланбастан, арттарындағы нұрды теріске шығарып, бізді осынша жерге дейін бастап келген Құдай емес деді. Солардың артындағы нұр сөніп қалды да, аяқтарының асты мүлде қараңғылыққа оранып, олар сүрініп, межеден де, Исадан да көз жазып қалып, жолдан төмендегі қараңғы да зұлым дүниеге құлап түсті». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

Эллен Уайттың немересі Артур Л. Уайт жазған алты томдық өмірбаянда ол Джон Лафбороның 1893 жылғы Бас конференция сессиясында айтқан мәлімдемесін келтіреді.

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> «Лафборо тоғыз жыл өткен соң Бас конференция сессиясында сөз сөйлегенінде былай деді: “Мен Уайт әпкені аян үстінде шамамен елу рет көрдім. Алғашқысы шамамен қырық жыл бұрын болды.... Оның көпшілік алдында берілген соңғы аяны 1884 жылы Орегон штатының Портленд қаласындағы лагерь жиналысының алаңында болды”». Ellen White Biography, 3-том, 256-бет.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

Ол 1884 жылдан кейін де түстер мен аяндар көретін болды, бірақ жұрт алдында болған аяндар басталғанынан тура қырық жыл өткен соң дәл аяқталды, әрі ашық аяндардың басталуы да, аяқталуы да Портленд деп аталған қалаларда болды. Алғашқы қала Америка Құрама Штаттарының шығыс жағалауында болса, соңғы қала батыс жағалауында еді. Кейбіреулер бұл жайтты адамдық кездейсоқтықтан өзге ештеңе білдірмейді деп дәлелдеуге тырысуы мүмкін, ал басқалары ашық аяндардың мақсаты орындалғандықтан, Жаратқан Ие оларды қырық жылдан кейін тоқтатты деп уәж айтуы мүмкін.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

Нақты себеп — Миллерит қозғалысына берілген пайғамбарлық сыйына қарсы бағынбаушылық пен бүліктің күшеюінде.

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> «Мен Оклендке келгеннен кейін, Баттл-Криктегі жағдайдың күйіне байланысты қатты ауыртпалық сезіндім, ал өзім әлсіз болып, сендерге жәрдем беруге дәрменсіз едім. Мен сенімсіздіктің ашытқысы әрекет етіп жатқанын білдім. Құдай Сөзінің айқын өсиеттерін елемегендер, өздерін сол Сөзге құлақ асуға үндеген куәліктерді де елемей жүрді. Өткен қыста Хилдсбергке барғанымда, мен көп дұғада болып, мазасыздық пен қайғының ауыр жүгін көтердім. Бірақ бір күні мен дұға үстінде болғанымда, Жаратқан Ие қараңғылықты серпіп тастады, де бөлмені зор нұрға толтырды. Қасымда Құдайдың бір періштесі тұрды, ал мен өзімді Баттл-Крикте жүргендей сезіндім. Мен сендердің кеңестеріңде болдым; айтылған сөздерді естідім, егер Құдай қаласа, мәңгі есімнен өшіріліп тасталса екен деп тілейтіндей нәрселерді көрдім де естідім. Жаным соншалық жараланды, не істерімді де, не айтарымды да білмедім. Кейбір нәрселерді айта алмаймын. Маған бұл туралы ешкімге білдірмеу бұйырылды, өйткені әлі көп нәрсе ашылуға тиіс еді.»

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> «Маған өзіме берілген нұрды жинап, оның сәулелерін Құдайдың халқына шашырату айтылды. Мен мұны мерзімді басылымдардағы мақалалар арқылы істеп келемін. Айлар бойы күн сайын дерлік таңғы сағат үште тұрып, Батл-Крикте маған соңғы екі куәлік берілгеннен кейін жазылған әртүрлі материалдарды жинадым. Мен бұл мәселелерді қағазға түсіріп, сендерге асығыс жөнелттім; бірақ өзіме тиісті түрде қамқорлық жасауды елемей қойдым, соның салдарынан жүктің ауыртпалығы астында қалжырап құладым; сондықтан менің жазбаларымның бәрі Жалпы конференцияға дейін сендерге жететіндей болып толық аяқталмай қалды.

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> «Тағы да, дұға үстінде болғанымда, Жаратқан Ие Өзін ашып көрсетті. Мен тағы да Батл-Крикте болдым. Мен көптеген үйлерде болып, дастархандарыңыздың маңында айтқан сөздеріңізді естідім. Қазір олардың егжей-тегжейін айтуға еркім жоқ. Оларды атауға ешқашан мәжбүр болмасам екен деп үміттенемін. Сондай-ақ маған аса әсерлі бірнеше түс берілді. »

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> «Сіздер Құдайдың үні ретінде қай дауысты мойындайсыздар? Иенің сіздердің қателіктеріңізді түзетіп, ұстанып келе жатқан жолдарыңызды қандай күйде болса, солай көрсету үшін сақтап қойған қандай күші бар? Шіркеуде әрекет ететін қандай күші бар? Егер сіздер анық еместіктің әрбір көлеңкесі мен күмәннің әрбір мүмкіндігі жойылғанша сенуден бас тартсаңыздар, онда ешқашан да сенбейсіздер. Кемел білімді талап ететін күмән ешқашан сенімге бой ұсынбайды. Сенім дәлелге сүйенеді, бірақ айқын көрсетілімге емес. Ие бізден, маңайымызда бізді қарама-қарсы жолға түсуге үгіттейтін өзге дауыстар жан-жағымызды қоршап тұрған кезде, парыздың үніне мойынсұнуымызды талап етеді. Құдайдан сөйлейтін дауысты айыра білу үшін бізден шынайы, ыждағатты көңіл қою талап етіледі. Бейімділікке қарсы тұрып, оны жеңуіміз және ар-ожданның үніне ешқандай дауласусыз да, ымырасыз да мойынсұнуымыз керек, әйтпесе оның түрткілері тыйылып, ерік пен серпін билейтін болады. Иенің сөзі бізге — Оның Рухына қарсыласпаған, тыңдамауға да, мойынсұнбауға да бекінбеген бәрімізге келеді. Бұл үн ескертулерде, кеңестерде, әшкерелеулерде естіледі. Бұл — Иенің Өз халқына арналған нұр хабары. Егер біз қаттырақ шақыруларды немесе жақсырақ мүмкіндіктерді күтетін болсақ, нұр бізден алынып, біз қараңғылықта қалдырылуымыз мүмкін». Testimonies, 5-том, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

Уайт қарындас егер оның пайғамбар әйел ретіндегі қызметіне қарсы жалғасқан бүлік көрініс табатын болса, «нұр кері қайтарылуы мүмкін, сонда» Лаодикиялық адвентизм «қараңғылықта қалдырылар еді» деп көрсетті. 1915 жылы нұр кері қайтарылды. Құдай қашан қаласа, сол кезде пайғамбарды не пайғамбар әйелді көтеріп шығаруға толық құдіретті болды және солай болып қала береді. Ол Ілиястан кейін Елішені көтеріп шығарды, бірақ 1915 жылдан кейін тірі пайғамбар көтерілген жоқ, өйткені Жаратқан Ие «нұрды кері қайтарды».

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

Уайт апайдың түстері мен көріністеріне келсек, үш кезең болды. Алғашқы қырық жылдық кезеңде көріністер көпшілік алдында болып отырды; мұның мақсаты — көріністер болған кезде қатысқан адамдардың санасында осы рухани дарынның ақиқаттығын орнықтырумен байланысты еді. Ал 1884 жылдан бастап, 1915 жылғы қайтыс болғанына дейін, Құдай халқының тәлімденуі үшін берілген көріністер мен түстер әлі де беріліп отырды, бірақ олар жекелей жағдайда берілді. Үшінші кезең 1915 жылы басталып, Лаодикиялық адвентизмнің діннен безушілік қараңғылығында болғанын дәлелдейтін айғақ ұсынды.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

Ежелгі Исраил қазіргі Исраилді бейнелейді, әрі Ели мен оның екі ұлы — Хофни мен Пінехас арқылы көрсетілген, бүліктің әбден өршіген кезеңінде «ашық аян болмады». Мұның себебі олардың сорақы мойынсұнбаушылығы мен бүлігі еді. Құдай өзгермейді.

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> «Елидің әулетіне тағы бір ескерту берілуге тиіс болды. Құдай бас діни қызметкермен де, оның ұлдарымен де тілдесе алмады; олардың күнәлары қалың бұлттай болып, Оның Киелі Рухының қатысуын бөгеп тастаған еді. Алайда зұлымдықтың қақ ортасында бала Самуил Көкке адал болып қалды, әрі Елидің әулетіне шығарылған айыптау үкімі Самуилге Ең Жоғарғының пайғамбары ретіндегі тапсырма болды.»

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> “‘Сол күндері Жаратқан Иенің сөзі сирек еді; ашық аян болмады. Сол уақытта Ели өз орнында жатқан-ды, ал оның көздері күңгірт тартып, көре алмайтын болды; әрі Құдайдың шамы Жаратқан Иенің ғибадатханасында, Құдайдың сандығы тұрған жерде, әлі өшпей тұрғанда, Самуил де ұйықтауға жатқан еді; сонда Жаратқан Ие Самуилді шақырды’. Дауысты Елидің даусы деп ойлаған бала дереу діни қызметкердің төсегіне қарай жүгіріп барып: ‘Міне, мен мұндамын; өйткені сен мені шақырдың’,— деді. Жауабы: ‘Мен шақырған жоқпын, ұлым; қайтадан жата ғой’,— болды. Самуил үш рет шақырылды, және ол үш рет дәл солай жауап берді. Сонда Ели сол тылсым шақырудың Құдайдың дауысы екеніне көз жеткізді. Жаратқан Ие Өзінің таңдап алған қызметшісі, самайын қырау шалған қарт адамның жанынан өтіп, бір баламен тілдесуді жөн көрді. Мұның өзі Ели мен оның әулеті үшін ащы, бірақ лайықты әшкерелеу болды.” Патриархтар мен пайғамбарлар, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

Ели үйінің діннен тайған кезеңінде айқын аян болмады, өйткені сол күндері Жаратқан Иенің Сөзі «қымбат» еді. «Қымбат» деп аударылған еврей сөзі «сирек» дегенді білдіреді. 1844 жылдан 1884 жылға дейін Лаодикеялық Адвентизмге «айқын аяндар» берілді. Бұл әуелі Филадельфиялық Миллерит қозғалысының тарихында орнықты, ал 1856 жылы Филадельфиялық қозғалыстың Лаодикеялық қозғалысқа ауысқаны айқындала бастады, бірақ айқын аяндар жалғаса берді, өйткені Құдай аса шыдамды әрі мейірімді.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

Содан кейін 1863 жылы іргетастық ақиқаттарға қарсы бүлік басталды, бірақ «ашық көріністер» 1884 жылға дейін жалғасты. Содан соң өзгеріс болды. Езекиелдің сегізінші тарауында төрт жиреніштің сипаты күшейе түсетін түрде бейнеленген. 1884 жыл бірінші ұрпақтың тәмамдалуға таяғанын және екінші ұрпақтың басталуын білдіреді. Адвент тарихы 1881 жылы, ал содан кейін 1882 жылы да бүліктің айтарлықтай күшеюінің екі оқиғасы болғанын құжаттайды.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

1881 жылы Бас конференцияның президенті (Джордж Батлер) Review and Herald басылымында бірқатар мақалалар жазып, жариялады; сол мақалаларында ол Киелі кітаптың кейбір бөліктері басқа бөліктеріне қарағанда көбірек шабыттандырылған деп уәждеді, ал мақалаларының соңына қарай ол тіпті Киелі кітаптың шабыттандырылмаған кейбір бөліктерін де айқындап көрсетті. Одан кейін, 1882 жылы, баспа ісінің жетекшісі, әрі сол кезде білім беру ісінің де басшысы болған Урия Смит, Уайт қарындасқа болашаққа қатысты пайғамбарлық көріністер немесе өткендегі қасиетті тарих көрсетілгенде, оның сөздері шабыттандырылған деп үйрете бастады; бірақ ол шіркеу мүшелерінің жеке кемшіліктерін көрсеткен кезде, бұл жай ғана оның адами пікірі деп дәлелдеді.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

1881 жылы Шайтан қауымның президенті арқылы King James Bible беделіне қарсы ашық шабуыл бастады, ал келесі жылы білім беру және баспа ісінің жетекшісі Spirit of Prophecy беделіне қарсы соған ұқсас шабуыл жасады. 1884 жылдан бастап куәлік бойынша, сол күндері ашық аян болған жоқ. 1863 жылдан 1881 жылға дейін бүлік өршіп, Киелі кітап пен Spirit of Prophecy-ді де қамтитын дәрежеге жетті, әрі енді жай ғана іргетастарды теріске шығаруды ғана білдірмейтін болды.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

Езекиелдің сегізінші тарауында бейнеленген төрт жиіркенішті іс ежелгі ақсақалдар арқылы жүзеге асырылады; олар 1863 жылы Лаодикеялық адвентизм ретінде заңды шіркеу ұйымы ретінде бастау алған Иерусалимнің басшылығын білдіреді. Дәл сол уақытта Review and Herald басылымында бір мақала жарияланды; кейбір тарихшылар оның авторлығын Джеймс Уайтқа телиді, дегенмен мақаланың құжаттық деректері оның шын мәніндегі авторы ретінде көбірек Урия Смитті көрсетеді. Қалай болғанда да, Иерихонды қайта тұрғызуға қарсы қарғыс Джеймс Уайт арқылы анық орындалды, ал 1863 жылғы жалған кестені жасаған адам Урия Смит болды. 1881 жылға қарай Бас конференцияның президенті Review and Herald басылымында Киелі кітаптың толық билігіне қарсы уәж айтқан мақалалар жариялап жүрді, ал келесі жылы Урия Смит Пайғамбарлық Рухының билігіне қарсы шабуыл бастады.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

Қорғаушылар болуға тиіс болған ежелгі адамдар Миллердің түсінде бейнеленген әрі Һабақұқтың екі тақтасында көрсетілген іргелі шындықтарға қарсы шабуылдан басталған ашық шабуылды бастап кетті. Сол жерден олар Киелі кітап пен Пайғамбарлық Рухының екі куәгеріне шабуыл жасай бастады. Сол уақыт кезеңінде (1880-жылдардың басында) денсаулық сақтау ісінің жетекшісі Джон Х. Келлогг шіркеу басшылығына пантеизмнің спиритизмін енгізе бастады. 1881 жылы Джеймс Уайт жер қойнына тапсырылды, ал Уайт ханым шіркеудің білім беру, денсаулық сақтау және саяси құрылымы басшылығының күшейіп бара жатқан бүлігінің қақ ортасында болды.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

1856 жылы келген хабар — яғни «жеті уақыт» туралы күшейтілген нұр, сондай-ақ Лаодикеяға арналған хабар — қабылданбай тасталған еді, сондықтан Жаратқан Ие дәл сол хабарды 1888 жылы Миннеаполистегі Бас конференцияда, ақсақалдар Джоунс пен Ваггонер ұсынған хабар арқылы, қайталап жеткізуді ниет етті. Олардың хабары жаңа хабар емес еді, әрі олардың хабарына қарсы тұрғандарға Уайт ханым тіл қатқанда, ол бүлікшілер Джоунс пен Ваггонер хабарына қарсыласуын ескі межелерді — яғни ежелгі негіздерді — қорғаудағы өз жауапкершілігінің көрінісі деп есептегенін көрсетті. Олардың бүлігі 1888 жылға қарай негіздердің не екенін енді түсінбейтіндерін ашып берді; ал негіз қалаушы шындықтар Мәсіхтің әділдігін білдіреді. Межелер мен Уильям Миллердің ережелері аясында ол былай деді:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> «Біз христиандықтың нені білдіретінін, ақиқаттың не екенін, өзіміз қабылдап алған сенімнің қандай екенін, сондай-ақ Киелі кітаптағы ережелердің — бізге ең жоғары биліктен берілген ережелердің — қандай екенін өзіміз үшін білуге тиіспіз. Көптеген адамдар өз сенімін негіздейтін ешбір дәлелсіз, істің ақиқатына қатысты жеткілікті айғақсыз сенеді. Егер олардың алдын ала қалыптасқан пікірлерімен үйлесетін қандай да бір ой ұсынылса, олар оны қабылдауға әбден дайын тұрады. Олар себептен салдарға қарай пайымдамайды, олардың сенімінің шынайы іргетасы жоқ, сондықтан сынақ кезінде өздерінің құм үстіне құрылыс салғанын аңғарады.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> «Қасиетті Жазбалар жөніндегі өзінің қазіргі жетілмеген білімін құтқарылуы үшін жеткілікті деп ойлап, соған риза болып тынышталған адам өлімге бастайтын алдануда тынышталған болып табылады. Қателікті ажыратып, ақиқат ретінде тықпаланған барлық дәстүр мен ырымшылдықты әшкерелей алулары үшін, Киелі жазбалық дәлелдермен толық қаруланбағандар көп. Мәсіхтің Ізгі хабарының қарапайымдылығын бүлдіру үшін, Шайтан Құдайға ғибадат етуге өзінің жеке ойларын енгізді. Қазіргі ақиқатты қабылдаймыз дейтіндердің едәуір бөлігі әулиелерге біржола тапсырылған сенімнің нені білдіретінін білмейді,—сендердің іштеріңдегі Мәсіх, даңққа деген үміт. Олар өздерін ежелгі межелерді қорғап жүрміз деп санайды, бірақ олар селқос та немқұрайды. Олар сүйіспеншілік пен сенімнің шынайы қасиетін өз тәжірибесіне тоқыстырудың және соған ие болудың не екенін білмейді. Олар Киелі кітапты ыждағатпен зерттеушілер емес, қайта жалқау әрі зейінсіз. Қасиетті Жазбаның үзінділері жөнінде пікір қайшылығы туған кезде, белгілі бір мақсатпен зерттемеген және неге сенетіндеріне берік айқындық танытпайтын осылар ақиқаттан тайып кетеді. Біз бәріне де Құдайлық ақиқатты мұқият зерттеудің қажеттілігін әсерлі түрде сіңіруіміз керек, сонда олар ақиқаттың не екенін шынында да білетін болады. Кейбіреулер өздерінде көп білім бар деп есептеп, өз жай-күйлеріне риза болады, ал шын мәнінде, оларда іске деген құлшыныс та, Құдайға және Мәсіх өздері үшін өлген жандарға деген жалынды сүйіспеншілік те, Құдайды ешқашан танымаған адамдардағыдан артық емес. Олар Киелі кітапты оның майы мен нәрін өз жандарына сіңіру [үшін] оқымайды. Олар оны өздеріне сөйлеп тұрған Құдайдың дауысы деп сезінбейді. Бірақ егер біз құтқарылу жолын түсінгіміз келсе, егер Әділдік Күнінің сәулелерін көргіміз келсе, онда біз Қасиетті Жазбаларды белгілі бір мақсатпен зерттеуіміз керек, өйткені Киелі кітаптың уәделері мен пайғамбарлықтары Құдайдың құтқару жоспарына даңқтың айқын шұғыласын төгеді, ал бұл ұлы ақиқаттар анық ұғыныла бермейді». The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

Бұл мәлімдеме оның 1888 жыл кезеңіндегі куәлігінен алынған, және ол бүлікшілердің өздері мұны білмесе де, іргетасты құмның үстіне салып жатқанын көрсетеді. Ол былай дейді: «Қазіргі ақиқатқа сенеміз деп мәлімдейтіндердің көпшілігі қасиеттілерге біржола тапсырылған сенімнің не екенін білмейді — іштеріңдегі Мәсіх, ұлылықтың үміті. Олар ескі межелерді қорғап жүрміз деп ойлайды, бірақ олар жылы да емес, суық та емес, енжар». Ол оларды әлі де Лаодикеялық күйде деп көрсетеді, өйткені олар «жылы да емес, суық та емес». Сондай-ақ ол «қасиеттілерге біржола тапсырылған сенім — іштеріңдегі Мәсіх, ұлылықтың үміті» екенін айқындайды. Мәсіх — Мәңгілік Жартас, ал Мәңгілік Жартас ретінде Ол Миллердің түсіндегі асыл тастарды бейнелейді.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Ескерту берілді: 1842, 1843 және 1844 жылдардағы хабар келгеннен бері біз соның негізінде құрып келе жатқан сенімнің іргетасын шайқалтатын ешнәрсенің енуіне жол берілмеуі тиіс. Мен осы хабарда болдым, және содан бері Құдай бізге берген нұрға адал болып, әлемнің алдында тұрып келемін. Біз күні сайын Жаратқан Иені ынталы дұғамен іздеп, нұр сұраған кезде аяқтарымыз қойылған тұғырдан оларды тайдыруды ойламаймыз. Мен Құдай маған берген нұрдан бас тарта алады деп ойлайсыз ба? Ол Мәңгілік Жартас іспетті болуы тиіс. Ол маған берілген кезден бастап мені жетелеп келеді». Review and Herald, April 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

Ол Езекиелдің ежелгі адамдары болған бүлікшілердің маңызды бір шындығын: «Олар себептен салдарға қарай пайымдамайды»,— деп айту арқылы айқындайды. Зұлымдар себептен салдарға қарай пайымдай алмайды немесе пайымдағысы келмейді. 1888 жылғы Бас конференция сессиясының салдары соншалықты бүлікшіл болды, сондықтан Уайт ханым кетуге бел буды, бірақ оның періштелік Жетекшісі оған қалып, Қорах, Датан және Абирамның бүлігінің параллель тарихын жазып алуға тиіс екенін бұйырды. Ежелгі адамдардың бүлігі салдар болды, ал оның себебі 1856 жылы «жеті уақыттың» артқан нұрымен келген Лаодикея хабарын қабылдамай тастау еді; содан соң бұл 1863 жылы іргетастарға қарсы бүлікке ұласты, ал кейін ол әуелі Киелі кітапқа, содан кейін Пайғамбарлық Рухына қарсы шабуылға, сондай-ақ Келлоггтың спиритизмін енгізуге алып келді.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

Әрине, ежелгі адамдардың тарихшылары бүлікпен байланысты шындықтарды тарих бойы қоқысқа тең нәрселермен, дәстүрлермен, әдет-ғұрыптармен және мысалдарға арналған ертегілермен бүркемелеп келді, өйткені мұндай бүлікке қатысатындар әрдайым айғақтарды жасыруға тырысады.

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> Жоспарларын Жаратқан Иеден терең жасыруға ұмтылатындардың, істері қараңғылықта болып: «Бізді кім көреді? Бізді кім біледі?» — дейтіндердің соры қайғы! Ишая 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

Ишая осы аятта тіл қатып отырған адамдар — оның «Иерусалимдегі осы халықты басқаратын мысқылшыл адамдар» деп атағандары; әрі олар Езекиелдің сегізінші тарауында халықтың қорғаушылары болуға тиіс болған сол ежелгі адамдардың өздері. Езекиелдің куәлігінде, адвентизмнің екінші ұрпағын белгілейтін екінші жиіркенішті істе, олар Ишаяның мысқылшыл адамдары қоятын сұрақтарға жауап береді: «өйткені олар: Жаратқан Ие бізді көрмейді; Жаратқан Ие жерді тастап кетті, — дейді» (Езекиел 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

1888 жылы бүлікке алып келген әрі сол жылы орын алған бүліктің ақиқатын бүркемелеуге тырысатын сол тарихи ревизионистерге «Қасірет» жарияланған.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> «Миннеаполистегі жиналыстарға қатысты сіздермен сөйлесуім керек. Бір кезде мен сол жиналыстан кетуге бел байладым, өйткені үстемдік еткен күшті қарсылық рухын көріп те, сезіп те тұрдым. Моррисон бауырлас пен Никола бауырласқа билеуші күшпен ықпал еткен рухты мен бір сәтке де мойындай алмадым. Сіздердің қандай рухтың жетегінде болғандарыңызға мен бір сәтке де күмәндана алмаймын. Бұл, сөзсіз, Құдайдың Рухы емес еді, сондықтан осы алдануда қала беруіңізге жол бермеу үшін мен қазір сіздерге жазып отырмын.»

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> «Миннеаполисте бұдан былай қалмауға шешім қабылдағанымнан кейінгі түні, түнгі түс пе, әлде аян ба — қайсысы екенін анық айта алмаймын, — бойшаң, айбарлы келбеті бар бір тұлға маған хабар жеткізіп, өз міндетімнің орнында тұруым Құдайдың еркі екенін ашып көрсетті, әрі маған Ол Өзі жәрдемші болып, айтуым үшін маған беретін сөздерін айтуға дем беріп, мені қуаттайтынын білдірді. Ол: “Осы іс үшін Жаратқан Ие сені көтерді. Оның мәңгілік қарулары сенің астыңда. Осы жиналыстан өмір үшін немесе өлім үшін шешімдер қабылданады; бұл біреудің міндетті түрде құруы керек дегенді білдірмейді, бірақ рухани менмендік пен өзіне-өзі сенім есікті жауып тастайды, сондықтан Иса мен Оның Киелі Рухының құдіреті қабылданбайды. Оларға алданудан арылып, тәубеге келуге, күнәларын мойындауға, Мәсіхке келіп, Оның оларды сауықтыруы үшін қайта айналуға тағы бір мүмкіндік беріледі”, — деді.»

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> «Ол: “Менің соңымнан ер”,— деді. Мен жетекшіме ердім, ал ол мені бауырластар өз үйлерін тіккен әртүрлі үйлерге бастап барды да: “Мұнда айтылып жатқан сөздерді тыңда, өйткені олар жазбалар кітабына жазылған, және бұл сөздер осы істе жоғарыдан келетін даналық рухына сай емес, қайта жоғарыдан түспейтін, төменнен болатын рухқа сай рөл атқаратындардың бәріне айыптаушы күшке ие болады”,— деді.»

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> «Мен әрбір айтушыны өз айтқан сөздерінен ұялуға тиіс ететін сөздерді тыңдадым. Бірінен бірі мысқыл сөздер айтылып, өз бауырластары А. Т. Джоунс, Е. Дж. Уаггонер, Уилли С. Уайт және мен келемежделді. Менің ұстанымым мен қызметім туралы өз жандарын Құдайдың алдында кішірейтіп, өз жүректерін тәртіпке келтіру ісімен айналысуға тиіс болғандар еркін түрде пікір айтып отырды. Шындыққа ешбір негізі жоқ, өз бауырластары мен олардың еңбегі туралы қиялдан туған жалған қателіктер мен қияли пайымдауларды қайта-қайта ой елегінен өткізуде, сондай-ақ күмәншілдік, күдік және сенімсіздіктің нәтижесі ретінде күмәндануда, сөйлеп, ащы нәрселер жазуда бір еліктіргіш тартылыс бар сияқты көрінді.»

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> Жетекшім былай деді: «Бұл Иса Мәсіхке қарсы деп кітаптарға жазылған. Бұл рух Мәсіхтің, ақиқаттың Рухымен үйлесе алмайды. Олар қарсыласу рухына масайған және маскүнем өз сөздері мен іс-әрекеттерін қандай рух билеп тұрғанын білмейтіні сияқты, бұлар да енді оны білмейді. Бұл күнә айрықша түрде Құдайға қарсы жасалған қорлық болып табылады. Бұл рухтың ақиқат пен әділдік Рухына ұқсастығы, дүниенің Құтқарушысы Мәсіхке күмәндану, сынау және Оған аңдушы болу үшін одақ құрған яһудилерді әрекеттендірген рухтың ұқсастығынан артық емес.

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> «Жетекшім маған Мәсіхсіз әңгіменің, айтылған сөздерді қозғаған рухты әшкерелейтін тобырлық әңгіменің куәсі болғанын айтты. Олар өз бөлмелеріне кіргенде, өздерімен бірге зұлым періштелер де кірді, өйткені олар Мәсіхтің Рухына есікті жауып, Оның даусына құлақ асқысы келмеді. Құдайдың алдында жанның кішіреюі болған жоқ. Дұғаның үні сирек естілетін, ал сын, асыра айтылған мәлімдемелер, жорамалдар мен болжамдар, қызғаныш пен көреалмаушылық, жаман ой жору және жалған айыптаулар кеңінен таралған еді. Егер олардың көздері ашылған болса, өздерін үрейлендірер нәрсені — зұлым періштелердің масаттануын — көрер еді. Сондай-ақ олар әрбір сөзді естіп, сол сөздерді көктегі кітаптарға тіркеген Бір Бақылаушыны да көрер еді.»

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> «Содан кейін маған осы уақытта ілімдік мәселелердегі ұстанымдар жөнінде, ненің ақиқат екені жөнінде қандай да бір шешім қабылдаудың да, немесе әділ тергеп-зерттеу рухын күтудің де пайдасыз екені хабарланды; өйткені яһудилер сияқты, олар да өздері қабылдап алған қандай да бір тармақ не ұстаным бойынша ешқандай өзгеріске жол бермеу үшін одақ құрған еді. Жетекшім маған жазуға еркім жоқ көптеген нәрселерді айтты. Мен өзімді төсекте тік отырып қалған күйде, қайғы мен күйзеліс рухында, сонымен бірге жиналыс аяқталғанға дейін өзімнің міндет постымда нық тұруға, содан соң Құдай Рухының маған қалай әрекет етуім және қандай жол ұстануым керектігін айтатын нұсқауын күтуге деген берік шешім рухында таптым». The 1888 Materials, 277, 278.

Back to Articles