Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

Даниял кітабы — жүз сексен алтыншы бөлім

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

Паниумның Уәдесі: Соңғы мөрлеу және түн ортасындағы жар салу аяны

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Даниял кітабының он бірінші тарауының он үштен он беске дейінгі аяттарына сәйкес келетін, Панимде, яғни Қайсария Филиппиде, республикалық және протестанттық мүйіздер жетеудің ішіндегі сегізінші болу жұмбағын орындайтын тарихта, Құдайдың мөрі жүз қырық төрт мыңның үстіне мәңгілікке басылатын тарихта және Түн ортасындағы айқай хабарының келу тарихында, Мәсіх Өзінің соңғы күндердегі халқына бір уәде берді.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> Саған тағы айтамын: сен — Петірсің, Мен шіркеуімді осы жартастың үстіне құрамын, әрі тозақтың қақпалары оны жеңе алмайды. Мен саған Көк Патшалығының кілттерін беремін: жерде не байланыстырсаң, көкте де байланыстырылған болады; және жерде не шешсең, көкте де шешілген болады. Матай 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

2001 жылғы 11 қыркүйекте Нью-Йорк қаласының алып ғимараттары құлатылған кезде басталған, таяуда келетін жексенбілік заңмен аяқталатын мөрлеу кезеңін Альфа мен Омега белгілеп қойған болатын. Кезеңнің ең соңғы бөлігі оның ең алғашқы бөлігін дәл қайталайды. 2001 жылғы 11 қыркүйекте Жаратқан Ие Өз халқын ежелгі соқпақтарға қайта бастады; сол жерде олар өзге ақиқаттармен бірге «жеті уақытты» да ашты, дәл патша Жосияның күндерінде табылғандай. Сол кезде кеш жаңбыр себелей бастады, әрі құлшылық етушілердің екі тобын ажыратқан сынақ үдерісі басталды.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Хабаққұқ кітабының екінші тарауының орындалуында екі қасиетті сызба табылып, сол тарихи кезеңнің нышанына айналды. Сондай-ақ, дәл сондай маңыздылықпен, Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы “айтыс” басталды: бұл жолма-жол әдістемесі, яғни кешкі жаңбырдың әдістемесі мен 1863 жылғы бүліктен бастау алып, Адвентизм тарапынан біртіндеп қабылданған жолдан тайған протестантизмнің әдістемесіне қарсы тұрған айтыс еді.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Иса соңғы күндердегі Өз халқына «Патшалықтың кілттерін» беретінін уәде етті; мұнымен Ол Түн ортасындағы айқай мен Қатты айқай туралы хабарды танып-білу, орнықтыру және жариялау үшін қажетті пайғамбарлық кілттерді қамтитын, Киелі кітапқа негізделген дұрыс әдіснаманы меңзеп отыр.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «Құдаймен қарым-қатынаста болатындар Әділдік Күнінің нұрында жүреді. Олар Құдайдың алдында өз жолдарын бұрмалап, Өздерінің Құтқарушысын қорламайды. Көктен келген нұр олардың үстіне төгіледі. Осы жер тарихының аяқталуына жақындаған сайын, олардың Мәсіх туралы және Оған қатысты пайғамбарлықтар туралы білімі қатты арта түседі. Құдайдың алдында олардың құны шексіз; өйткені олар Оның Ұлымен бірлікте. Олар үшін Құдай сөзі асқан сұлулық пен сүйкімділікке толы. Олар оның маңызын көреді. Ақиқат оларға ашылады. Денеге келу туралы ілім жұмсақ нұрға бөленеді. Олар Киелі Жазбаның барлық құпияларды ашатын және барлық қиындықтарды шешетін кілт екенін көреді. Нұрды қабылдауға және нұрда жүруге ынтасыз болғандар Құдайға ұнамды құпияны түсіне алмайды, ал айқышты көтеріп, Исаға еруден тартынбағандар Құдайдың нұрында нұр көреді». The Southern Watchman, April 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Петір арқылы бейнеленгендер, яғни жүз қырық төрт мың, 2001 жылғы 11 қыркүйекте келген, ал қазір 2023 жылдың шілде айынан бері қайтадан қайталанып жатқан Лаодикеяға арналған хабарды қабылдайтындар. 1856 жылы келген Лаодикеяға арналған хабар — «жеті уақыт» туралы артқан білім еді; ал Мәсіх өлі сүйектерді біріктіріп, содан кейін оларды тірілткенде, олар үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысынан жүз қырық төрт мыңның Филадельфиялық қозғалысына өтеді. Бұл ауысу Мәсіхтің Сөзі арқылы жүзеге асады, өйткені олар Оның Сөзімен қасиеттеледі, ал Оның Сөзі — «ақиқат», әрі Оның Сөзі — Оның Сөзін ашатын «кілт».

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> Филадельфиядағы қауымның періштесіне былай деп жаз: Киелі, Ақиқат Иесі, Дәуіттің кілтіне ие болған, ашса — ешкім жаба алмайтын, жапса — ешкім аша алмайтын былай дейді: Мен сенің істеріңді білемін. Міне, алдыңа ашық есік қойдым, оны ешкім жаба алмайды. Өйткені сенің күшің аз болса да, Менің сөзімді сақтадың және Менің атымнан бас тартпадың. Аян 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

«Жол үстіне жол» әдіснамасы — Мәсіхтің соңғы күндердегі халқына «қақпалардағы» шайқаста уәде еткен кілті. «Қақпа» — шіркеу.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> Сонда Жақып ұйқысынан оянып, былай деді: «Шынында, Жаратқан Ие осы жерде екен, ал мен оны білмеппін». Сонда ол қорқып: «Бұл неткен үрейлі жер! Бұл — Құдайдың үйінен басқа еш нәрсе емес, әрі бұл — көктің қақпасы»,— деді. Жаратылыс 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Қақпалардағы шайқас ақиқат пен адасушылықтың арасында болатын діни күрестерді білдіреді, ал Грекия дінінің адасушылығы — тозақтың қақпасы, әрі жолдан тайған Лаодикеялық Адвентизм діні де қақпа болып табылады. Лаодикеялық Адвентистік қақпа Хабаққұқтың тартысы орындалатын жерді білдіреді.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> Сол күні Әскерлер Иесі Өз халқының қалдығы үшін даңқ тәжіне де, сұлулық диадемасына да айналады; үкім айтушыға әділ сот рухы болып, соғысты қақпаға дейін бұрып әкелетіндерге күш болады. Бірақ бұлар да шараптан адасты, күшті ішімдіктен жолдан тайды; діни қызметкер де, пайғамбар да күшті ішімдіктен адасты; олар шарапқа жұтылды, күшті ішімдіктен жолдан тайды; олар аянда қателеседі, үкімде сүрінеді. Өйткені барлық дастарқандар құсық пен ласқа толы, таза орын жоқ. Ол білімді кімге үйретпек? Ілімді кімге ұқтырмақ? Сүттен шығарылғандарға ма, емшектен айырылғандарға ма? Өйткені өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, анда аздап болуға тиіс. Сондықтан Ол осы халыққа күмілжіген еріндермен және бөтен тілмен сөйлейді. Ол оларға: «Міне, тыныштық, қажығанды сонымен тынықтыра аласыңдар; міне, сергіту»,— деген еді. Алайда олар тыңдағылары келмеді. Сондықтан Жаратқан Иенің сөзі оларға: өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, анда аздап болды, сөйтіп олар жүріп барып, артқа құлап, күйреп, тұзаққа түсіп, ұсталып қалсын деп. Сондықтан Иерусалимдегі осы халықты билеп отырған мысқылшыл адамдар, Жаратқан Иенің сөзін тыңдаңдар. Ишая 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Патшалықтың кілттері — Құдайдың ақырғы күндердегі халқына Сөз арқылы берілген Жазбалардың сөздері.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> Сөзде бағалы кен тамырларындай жердің бетінің астында жасырын жатқан ақиқаттар бар. Жасырын қазына кенші алтын мен күмісті қалай іздесе, солай іздену арқылы табылады. Құдай сөзінің ақиқаттығының дәлелі — сөздің өзінде. Жазбаны ашатын кілт — Жазбаның өзі. Құдай сөзіндегі ақиқаттардың терең мағынасы біздің санамызға Оның Рухы арқылы ашылады.

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> «Киелі кітап — біздің мектептеріміздегі шәкірттер үшін ұлы тәлім кітабы. Ол Адамның ұлдары мен қыздарына қатысты Құдайдың бүкіл еркін үйретеді. Ол — өмір ережесі, бізге болашақ өмір үшін қалыптастыруымыз тиіс мінезді үйретеді. Жазбаларды түсінікті ету үшін бізге дәстүрдің күңгірт жарығы қажет емес. Мұны, жердің әлсіз алау жарығы оның даңқын арттыруы үшін, талтүстегі күнге керек деп жорамалдаумен бірдей деуге болады. Адамдарды адасудан сақтау үшін діни қызметкер мен уағызшының сөздері қажет емес. Құдайлық Төлсөзге жүгінетіндер жарыққа ие болады. Киелі кітапта әрбір міндет айқын көрсетілген. Берілген әрбір сабақ түсінікті. Әрбір сабақ бізге Әкені және Ұлды ашады. Сөз баршаны құтқарылуға даналы ете алады. Сөзде құтқарылу туралы ғылым анық ашылған. Жазбаларды зерттеңдер, өйткені олар — жанға сөйлейтін Құдайдың дауысы». Testimonies, volume 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Мәсіх соңғы күндердегі шіркеуге берген кілттердің Петірге берілген кездегі күші қандай болса, қазір де дәл сондай күші бар.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> «Петір қауым сенімінің іргетасы болып табылатын шындықты білдірген еді, ал Иса енді оны бүкіл сенушілер тобының өкілі ретінде құрметтеді. Ол былай деді: “Саған көктегі Патшалықтың кілттерін беремін; жерде не байласаң, көкте де байланады; жерде не шешсең, көкте де шешіледі.”»

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> “‘Аспан Патшалығының кілттері’ — Мәсіхтің сөздері. Қасиетті Жазбаның барлық сөздері — Оның сөздері, әрі мұнда солардың бәрі қамтылған. Бұл сөздерде аспанды ашуға да, жабуға да күш бар. Олар адамдардың қандай шарттармен қабылданатынын немесе қабылданбайтынын жариялайды. Осылайша Құдай сөзін уағыздайтындардың еңбегі біреулер үшін өмірден өмірге бастайтын хош иіс, ал өзгелер үшін өлімнен өлімге бастайтын иіс болып табылады. Оларға жүктелген міндет — мәңгілік салдары бар миссия.” The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Оның сөздері арқылы көрінетін күш, адамдардың қолына берілген кезде, Оның сөзінде айқындалған принциптерге негізделеді. Солардың ішіндегі ең қарапайымы да, бәлкім, ең тереңі де — шындық екі куәліктің айғақтауы бойынша бекітіледі.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> «Шіркеуде пайда болған тағы бір ауыр зұлымдық — бауырластардың бір-біріне қарсы сотқа жүгінуі еді. Сенушілер арасындағы келіспеушіліктерді шешу үшін мол мүмкіндік қарастырылған болатын. Мәсіхтің Өзі мұндай істердің қалай реттелуі керектігі жөнінде анық нұсқау берген еді. Құтқарушы: “Егер бауырың саған қарсы күнә жасаса, барып, оның айыбын өзің мен оның арасында ғана айт; егер ол сені тыңдаса, бауырыңды қайтарып алдың. Ал егер тыңдамаса, екі не үш куәгердің аузымен әрбір сөз расталуы үшін, өзіңмен бірге тағы бір-екі адам ал. Егер ол оларды тыңдамаса, оны шіркеуге айт; ал егер шіркеуді де тыңдамаса, онда ол сен үшін басқа ұлт адамы мен салықшыдай болсын. Сендерге шындығын айтамын: жерде не байласаңдар, көкте де байланады; және жерде не шешсеңдер, көкте де шешіледі”,— деп кеңес берген еді» (Матай 18:15–18). Елшілердің істері, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Түн ортасындағы Айқай кезінде жүз қырық төрт мыңға мөр басылатын кезеңнің, кем дегенде, үш географиялық куәлігі бар. Түн ортасындағы айқай кезінде май алуға енді кеш болып қалатынын еске ала отырып, біз Эксетердегі лагерлік жиналыстың географиялық куәлігін Құдайдың соңғы күндердегі халқы мөрленетін нүктенің көрнекі бейнесін беретінін көреміз; сондай-ақ сол ақиқаттың Кесария Филиппи географиясы арқылы және Даниял кітабының он бірінші тарауының он үшінші мен он бесінші аяттарындағы Паниум шайқасының куәлігі арқылы бейнеленгенін көреміз. Бұл үш куәгерді географиялық деп атау, бәлкім, сәл дәл келмес, бірақ мен бұл терминді қолданып отырмын, өйткені Эксетер мен Кесария Филиппидегі жағдайдың ажырамас бөлігі, сөзсіз, география болып табылады. Иса Петірді жүз қырық төрт мың соңғы күндерде өздерін табатын пайғамбарлық географияның ішіне орналастырады. Содан кейін Ол бұйрық береді.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> Мен саған Көк Патшалығының кілттерін беремін; сен жер бетінде не байласаң, көкте де байланып тұрады; және сен жер бетінде не шешсең, көкте де шешіліп тұрады. Сонда Ол шәкірттеріне Өзінің Иса Мәсіх екендігін ешкімге айтпауын қатаң бұйырды. Сол уақыттан бастап Иса шәкірттеріне Өзінің Иерусалимге баруы, ақсақалдардан, бас діни қызметкерлер мен дін мұғалімдерінен көп азап шегуі, өлтірілуі және үшінші күні қайта тірілуі керектігін көрсете бастады. Сонда Петір Оны оңаша алып, Оған наразылық білдіре бастап: «Ием, бұл Сенен аулақ болсын; бұл Сенің басыңа түспесін», — деді. Бірақ Ол бұрылып, Петірге: «Кет, Менің артымда тұр, шайтан; сен Маған тосқауылсың; өйткені сен Құдайға тән нәрселерді емес, адамдарға тән нәрселерді ойлайсың», — деді. Матай 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

«Exeter» сөзі — Англияның Девон өңіріндегі қаланың атауы. Оның этимологиясы көне ағылшын тіліне барып тіреледі; онда ол «Exanceaster» немесе «Execestre» деп аталған. Бұл атау көне ағылшынның «Exe» (қала орналасқан Exe өзеніне қатысты) және «ceaster» («римдік қамал» немесе «қорғанды қала» дегенді білдіреді) сөздерінен шыққан деп есептеледі. Сондықтан «Exeter» не «Exe өзеніндегі қамал», не «Exe өзенінің бойындағы қорғанды қала» деген мағынаны білдіреді. Миллериттер тарихындағы Түн ортасындағы айқайды қабылдап алу мен оның орындалуына байланысты география Киелі Рухтың төгілуін бейнелейтін су болған орынды, сондай-ақ Құдайдың әлемге хабарды жариялау үшін бір әскерді көтеріп жатқан нүктені айқындайды; бұл хабар, Уайт қарындастың айтуынша, «тасқын толқын» сияқты тараған. Тасқын толқын жай ғана өзен суы емес, ол ерекше зор қуатқа ие су.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Миллершілдік тарихы он қыз туралы астарлы әңгіменің орындалуы болды, ал жүз қырық төрт мың мөрлеу уақытының қорытындысына жеткізілген кезде, олар мөрлеу уақытының басында айқындалған межелік кезеңдерді, сондай-ақ Эксетердегі шатырлы жиынның тарихын қайталайды. Сыналатын хабармен бір періште көктен түседі, және ол хабарды жеу талап етіледі. Сол хабар іргетастарға алып барады және екі топты Леуіліктер жиырма алтыншы тараудағы «жеті уақытпен» бетпе-бет қояды. Оның құрамына Иса Мәсіхтің Аян кітабы да енеді; оны Петір Иса Мәсіх ретінде майланғанын қабылдау ретінде көрсетеді, қашан Құдайлық рәміз көгершін бейнесінде түсіп, 2001 жылғы 11 қыркүйекті бейнелеген болса. Оның құрамына Исаның Құдайдың Құдайлық Ұлы екендігі туралы түсінік те, сондай-ақ Исаның Өзінің Құдайлық болмысына құлаған адамзаттың тәнін қабылдауы арқылы Оның Адам Ұлы да екендігі туралы түсінік те енеді.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Бұл ақиқаттар 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін болғанындай, екі түрлі табынушылар тобын тудырады. Бұл екі топ Exeter лагерлік жиналысында бейнеленді, өйткені сол лагерлік жиналыста Watertown-нан келген, Samuel Snow арқылы жеткізілген Midnight Cry хабарын қабылдамаған бір топтың шатыры тігілген еді. Олар жалған жиналыстар өткізді, әрі олардың дауысы мен сезімдік қызуы соншалықты қатты болғандықтан, Snow-дың жиналыстарының жетекшілері оларға барып, тынышталыңдар деп ескертті. Сол лагерлік жиналыста екі топ айқын көрінді, әрі екеуі де өздерін сумен байланысты деп мойындады, бірақ біреуі жалған еді және майсыз қалған ақылсыздарды бейнеледі. Exeter шатырындағы топ сондай-ақ бекініс болған қала болған әскер еді, өйткені олар Midnight Cry хабары кезінде ұлы әскер ретінде тұрғызылатын Езекиелдің қурап, өлі сүйектерін бейнелеп тұрған еді.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

Осы екі топ айқын көрінетін тарихта Петір екі топтың да өкілі болды. Оның Исаны Мәсіх әрі Құдайдың Ұлы деп таныған мойындауы Киелі Рухтың шабытынан туындады, өйткені Мәсіхтің Өзі оған анық былай деген еді: «Мұны саған ашқан адам тән мен қан емес, көктегі Әкем». Ал Иса содан кейін шәкірттеріне айқыш туралы хабарлаған кезде, сол сәтте Киелі Рухтың ықпалынан мақрұм болған Петір Мәсіхті шетке алып, «Оны сөге бастады да: Раббым, бұл Сенен аулақ болсын; бұл Сенің басыңа түспесін»,— деді. «Бірақ Ол бұрылып, Петірге: Кет әрі, Менің артымнан, шайтан; сен Маған тосқауылсың; өйткені сен Құдайға тән нәрселерді емес, адамдарға тән нәрселерді ойлайсың»,— деді.

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Петірдің сезімге берілген тасқыны Самуил Сноу Түн ортасындағы айқай хабарын жариялап жатқан кезде Уотертаун шатырында болып жатқан сезімшіл ғибадатпен үйлесті. Сол деңгейде Петір жүз қырық төрт мыңның қатарында болуға үміткерлердің бейнесін білдіреді. Ол үміткерлер Киелі Рух болып табылатын майға ие бір тапты бейнелейді; ол — хабар, әрі ол — мінез-құлық, ал екінші тапта май жоқ. Кесария Филиппи жағдайында Мәсіх «Өзінің Иерусалимге барып, ақсақалдардан, бас діни қызметкерлер мен дін мұғалімдерінен көп азап шегуі, өлтірілуі және үшінші күні қайта тірілуі керектігін» ашып айта бастады.

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Оқиғалардың айқышта шын мәнінде жүзеге асқаны кезінде шәкірттердің көңілі қалғаны туралы тарихты Уайт ханым 1844 жылғы 22 қазандағы түңілісті, сондай-ақ перғауынның әскері тақап келіп, ал алдарында теңіз суы тұрған кезде Қызыл теңізден өту сәтіндегі еврейлердің түңілісін бейнелеу үшін қолданады. Осы куәліктердің бәрі таяу уақытта келетін жексенбілік заңды айқындайды, ал Даниял он бірдің он үшінші мен он бесінші аяттарындағы аян сол жексенбілік заңға алып баратын оқиғалардың куәлігін береді. Осылайша олар сондай-ақ «Даниял пайғамбарлығының соңғы күндерге қатысты бөлігін» де бейнелейді.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> «Бейнелер мен олардың шындықтағы орындалуын мұқият зерттеу Мәсіхтің айқышқа шегеленуі Исраилге берілген жыл сайынғы рәсімдер айналымындағы Құтқарылу мейрамының тоқтысы сойылатын дәл сол күні болғанын байқауға алып келді. Өтелу күнімен бейнеленген киелі орынның тазартылуы да — жетінші айдың оныншы күніне түсетін — сол бейнеде аталып өтетін жылдың дәл сол күнінде жүзеге аспай ма? (қараңыз: The Great Controversy, 399). Бұл, Мұсаның уақытты есептеудегі шынайы жүйесіне сәйкес, 22 қазан болар еді. 1844 жылдың тамыз айының басында, Нью-Гэмпшир штатындағы Эксетерде өткен лагерьлік жиналыста осы көзқарас ұсынылды да, ол 2300 күн туралы пайғамбарлықтың орындалу күні ретінде қабылданды. Матай 25:1–13-тегі он қыз туралы астарлы әңгіме ерекше мәнге ие болды — күйеу жігіттің кідіруі, некені күткендердің күтуі мен қалғуы, түн ортасындағы айқай, есіктің жабылуы және тағы басқалар. Мәсіхтің 22 қазанда келетіні туралы хабар “түн ортасындағы айқай” деген атпен белгілі болды. “‘Түн ортасындағы айқай’, — деп жазды Эллен Уайт, — мыңдаған сенушілер арқылы жария етілді.” Ол былай деп қосты:

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> «[Жетінші айдағы] қозғалыс жерді толқын тасқынындай шарпып өтті. Ол қаладан қалаға, ауылдан ауылға, сондай-ақ шалғайдағы елді мекендерге дейін жетіп, Құдайдың күтіп тұрған халқы толықтай оянып кеткенше тарала берді.—Ұлы тартыс, 400.»

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> Хабардың таралған шапшаңдығы Л. Е. Фрум келтірген жазушылар арқылы бейнеленеді:

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> «Бейтс Эксетердегі хабардың “бейнебір желдің қанатымен ұшып кеткендей” таралғанын жазып қалдырды». Ерлер мен әйелдер кітаптар мен қағаз-газет толы теңдерін алып, теміржолмен де, сумен де, дилижанс және атпен де асыға жүріп, оларды “күзгі жапырақтардай молынан” таратты. Уайт: “Біздің алдымыздағы іс — сол ұлан-ғайыр алқаптың әрбір бөлігіне ұшып барып, дабыл қағып, қалғып кеткендерді ояту еді”,— деді. Ал Уэллком бұл қозғалыстың бөгеттен босап шыққан судай лап қойғанын қосып айтады. Піскен астық алқаптары орылмай тік күйінде қалдырылды, ал әбден жетілген картоп жер астында қазылмай қалды. Иеміздің келуі жақын еді. Енді мұндай жерлік нәрселерге уақыт жоқ болатын.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> «Қозғалыстың куәгері әрі оған тікелей қатысушы ретінде Эллен Уайт қарқынды түрде үдей түскен істің сипатын былай суреттеді:»

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> «Сенушілер өздерінің күмәні мен абыржуын сейілгенін көрді, ал үміт пен батылдық олардың жүректерін жандандырды. Бұл іс Құдай Сөзі мен Рухының билеуші ықпалысыз болатын адамдық қозудың әрдайым көрініс табатын шектен шығушылықтарынан ада еді.... Ол әр дәуірдегі Құдай ісін айқындайтын белгілерді танытты. Онда екстазға толы қуаныш аз болды, қайта жүректі тереңнен тексеру, күнәні мойындау және дүниеден бас тарту болды. Иемен кездесуге дайындалу — азапқа түскен жандардың басты мұңы еді....»

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> «Елшілердің заманынан бергі барлық ұлы діни қозғалыстардың ішінде 1844 жылдың күзіне тән қозғалыстай адамдық кемшіліктен және Шайтанның айла-тәсілдерінен соншалықты азат болғаны ешбірі болған жоқ. Тіпті қазірдің өзінде, көптеген жылдар өткеннен кейін [1888], сол қозғалысқа қатысқан және ақиқаттың тұғырында берік тұрғандардың бәрі де әлгі игілікті істің қасиетті ықпалын әлі күнге дейін сезінеді және оның Құдайдан болғанына куәлік етеді.—Ibid., 400, 401.»

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> Жер жүзіне кеңінен таралып, мыңдаған адамдарды Екінші Келудің қауымдастығына тартып жатқан істің айқын дәлелдері болғанына қарамастан, әрі әртүрлі шіркеулерден шыққан шамамен екі жүз қызметші осы хабарды тарату үшін біріккен болса да, [Қараңыз: C. M. Maxwell, Tell it to the world, 19, 20-бб.] протестанттық шіркеулер тұтастай алғанда оны теріске шығарып, Мәсіхтің жуық арада келетіндігіне деген сенімнің таралуына жол бермеу үшін өз құзырындағы барлық құралдарды қолданды. Шіркеу қызметінде Исаның жуық арада келуі туралы үмітті ешкімнің атауға батылы жетпеді, бірақ сол оқиғаны күтіп жүргендер үшін жағдай мүлде өзгеше еді.

> “Ellen White told what it was like:

> «Эллен Уайт мұның қандай болғанын айтып берді:»

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> “Әрбір сәт маған қымбат әрі аса маңызды болып көрінді. Біз мәңгілік үшін еңбек етіп жатқанымызды сезіндім, ал немқұрайлы және қызығушылық танытпағандар ең зор қатерде деп білдім. Менің сенімім бұлтартусыз еді, әрі Исаның қымбат уәделерін өзіме қабылдадым…. ”

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> «Жүректерімізді мұқият тексеріп, кішіпейіл мойындаумен біз үміт етілген уақытқа дейін дұға етіп жеттік. Әрбір таң сайын біз өміріміздің Құдай алдында дұрыс екенінің дәлелін қамтамасыз етуді ең алғашқы міндетіміз деп сезіндік. Егер киелілікте ілгерілемесек, міндетті түрде кері кететінімізді түсіндік. Бір-бірімізге деген ықыласымыз арта түсті; біз бір-бірімізбен және бір-біріміз үшін көп дұға еттік.

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> “Біз Құдаймен тілдесу және Оған өз өтініштерімізді арнау үшін бау-бақшалар мен тоғайларға жиналатынбыз; табиғаттағы Оның жаратылыстарының қоршауында болғанда, Оның қатысуын анағұрлым айқын сезінетінбіз. Құтқарылудың қуанышы біз үшін ас-суымыздан да қажетті еді. Егер ой-санамызды бұлт торласа, Жаратқан Иенің алдында қабыл болғанымызды сезіну арқылы ол бұлттар сейілмейінше, біз тынығуға да, ұйықтауға да батылымыз бармайтын.—James White and Ellen G. White, Life Sketches (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, 1-том, 51, 52.

Back to Articles