Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

Рим аянды орнықтырады — Бесінші нөмір

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

Адвентизмдегі қайталанатын пайғамбарлық қайшылықтарды ашып көрсету: Сенің халқыңның тонаушылары кім екенін түсіну

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article, we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

Соңғы мақалада біз Миллершілер кезеңінен бастап бүгінгі күнге дейін Адвентизм тарихында орын алған даулы пікірталастың алты пайғамбарлық желісін айқындадық. Мен Даниял кітабының он бірінші тарауының он төртінші аятындағы «халқыңның қарақшылары» жөніндегі алғашқы және соңғы тартыс пайғамбарлық тұрғыдан бірдей деп пайымдаймын. Миллершілер «қарақшыларды» Рим деп түсінді, ал протестанттар «қарақшылар» Антиох Епифан деген сириялық патша деп үйретті.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Сол замандарда оңтүстік патшаға қарсы көп адам көтеріледі; сенің халқыңның арасындағы зорлықшылдар да аянды бекіту үшін өздерін көтереді; бірақ олар құлайды. Даниял 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

Оныншы аяттан бастап, он бесінші аятқа дейін Мысыр мен Сирия патшалықтарының арасындағы соғыс бейнеленеді. Осы үзіндіде Мысыр оңтүстіктің патшасы, ал Сирия патшасы солтүстіктің патшасы ретінде көрсетілген. Оныншы аят тарихшылар б.з.д. 219 жылы басталған Төртінші Сирия соғысының басталуы деп атайтын оқиғаны көрсетеді; он бірінші және он екінші аяттар б.з.д. 217 жылғы Рафия шайқасын және оның салдарын бейнелейді. Ал он үшінші аяттан он бесінші аятқа дейін б.з.д. 200 жылғы Паний шайқасы көрсетіледі. Оныншы аяттан он бесінші аятқа дейінгі аяттарда Сирия патшасы — Селевкидтер империясының билеушісі Ұлы Антиох.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

Оныншы аят Антиох Магнның бұдан көп жылдар бұрын Селевкилер патшалығынан тартып алынған аумақты қайтарып алу үшін соғыс бастаған кезеңдегі тарихты білдіреді. Осы аятта ол б.з.д. 219 жылы жоғалтылған аумақты қайтарады, бірақ өз шабуылдарын уақытша тоқтатып, әскери күшін қайта топтастыруға ұмтылады. Ол жоғалтылған аумақты қайтадан өз бақылауына алып, Птолемей әулеті билеген оңтүстік патшалық — Мысырдың шекарасына дейін жетті. Б.з.д. 219 жыл мен б.з.д. 217 жылдың аралығында оңтүстіктің патшасы да, солтүстіктің патшасы да жақындап келе жатқан Рафия шайқасына дайындық жасады.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnus and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

Рафия шайқасы б.з.д. 217 жылы болды, және пайғамбарлық үзіндідегі оңтүстіктегі патшалық — Птолемей билік еткен Мысыр — солтүстіктің патшасы, Сирия патшасы Антиох Магнусты жеңді. Содан кейін он үшіншіден он бесінші аяттарға дейін, он жеті жыл өткен соң, б.з.д. 200 жылы, сол кезде Македониялық Филиппен одақ құрған Антиох Магнус Мысырмен Паниум шайқасында соғысты. Сол кезде оңтүстіктегі патшалық — Мысырда — бес не алты жастағы бала патша болды, және Антиох Магнус пен Филипп Мысырдағы бала патшаның әлсіздігін пайдаланбай тұра алмады, сөйтіп Антиох Магнус Паниум шайқасында жеңіске жетті. Паниум шайқасын бейнелейтін осы үш аяттың ішінде он төртінші аятта пайғамбарлық баяндауға жаңа бір күш енгізіледі.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

Халқыңның тонаушылары Мысырдағы оңтүстіктің патшасынан да, Селевкілердің солтүстіктегі патшасынан да, не Македония билеушісі Філіптен де өзге бір күш. Миллериттер Римнің халқыңның тонаушылары екенін таныды. “Тонаушылар” деп аударылған еврей түбір сөздерінің бірі “бұзушы” дегенді білдіреді. Пұтқа табынушы Рим пайғамбарлықта күл-талқан етіп қирататын күш ретінде бейнеленген.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Осыдан кейін мен түнгі көріністерде қарап тұрдым, міне, төртінші бір аң көрінді: ол қорқынышты да үрейлі, аса күшті еді; оның үлкен темір тістері бар еді; ол жалмап, быт-шытын шығарып талқандады, ал қалдығын аяқтарымен таптап тастады; ол өзінен бұрынғы барлық аңдардан өзгеше еді; әрі оның он мүйізі бар еді. Даниял 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

Урия Смит қарақшылар туралы түсіндіргенде, ол қарақшылардың бұзушыларды бейнелейтінін атап көрсететін бір тарихшыдан дәйексөз келтіреді.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> «Енді жаңа бір күш енгізіледі, — “сенің халқыңның тонаушылары”; епископ Ньютонның айтуынша, сөзбе-сөз, “сенің халқыңның бұзушылары”. Тибрдің жағаларында, жырақта, астамшылыққа толы ниеттер мен күңгірт пиғылдарды өз бойына сіңіріп, бір патшалық өсіп-жетіліп келе жатқан еді. Әуелде шағын әрі әлсіз болған ол, ғажайып шапшаңдықпен қуат пен қайратқа ие болып өсті; өзінің ерлік-қарымын байқап көру және жауынгерлік қолының қуатын сынау үшін сақтықпен анда-санда әр тұсқа қол созып отырды; ақырында, өз күшін сезінген соң, жер жүзіндегі халықтардың арасында басын батыл көтеріп, олардың істерінің тізгінін жеңілмес қолымен тартып алды. Осы кезден бастап Римнің аты тарихи бетте көрінеді; ол ұзақ ғасырлар бойы дүниенің істерін билеуге және тіпті заманның ақырына дейін халықтар арасында зор ықпал жүргізуге арналған еді.»

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.

> «Рим сөйледі; және көп ұзамай Сирия мен Македония өздерінің түстерінің сипатына өзгеріс еніп келе жатқанын аңғарды. Римдіктер Мысырдың жас патшасының пайдасына араласып, оны Антиох пен Філіп ойластырған күйреуден қорғау керек деп нық шешті. Бұл б.з.д. 200 жыл еді, әрі бұл римдіктердің Сирия мен Мысыр істеріне жасаған алғашқы маңызды араласуларының бірі болатын.» Урия Смит, Daniel and the Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

Аталған аяттарда баяндалған алдын ала айтылған сөз шамамен б.з.д. 219 жылдан б.з.д. 200 жылға дейінгі жиырма жыл ішінде орындалды, бірақ пайғамбарлар өздері өмір сүрген күндерден гөрі соңғы күндер туралы көбірек айтады.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ежелгі пайғамбарлардың әрқайсысы өз заманы үшін сөйлегеннен гөрі, біздің уақытымыз үшін көбірек сөйледі, сондықтан олардың пайғамбарлық етуі біз үшін күшінде. “Ал мұның бәрі оларға өнеге ретінде болды, әрі дүниенің ақырғы заманы жеткен бізге ескерту үшін жазылды”. 1 Қорынттықтарға 10:11. “Оларға емес, бізге қызмет еткені өздеріне ашылды; сол нәрселер енді көктен жіберілген Киелі Рух арқылы сендерге Ізгі хабарды уағыздағандар арқылы сендерге жария етілді; сол нәрселерге періштелер де үңіліп қарауды аңсайды”. 1 Петір 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Киелі кітап өз қазыналарын осы соңғы ұрпақ үшін жинақтап, бір арнаға тоғыстырған. Ескі Өсиет тарихындағы барлық ұлы оқиғалар мен салтанатты іс-әрекеттер осы соңғы күндерде шіркеуде қайталанған және қайталануда». Selected Messages, book 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

Даниел біз қарастырып отырған жиырма жылдық кезеңде өмір сүрмегенімен, Уайт ханымның жазбалары арқылы берілген Құдай рухының жетелеуі Даниял он бірінші тарауда жазылған тарихтың көп бөлігі Даниял он бірінші тараудың соңғы орындалуында қайталануға тиіс екенін бізге білдіреді.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Бізге жоғалтатын уақыт жоқ. Аласапыран заман алдымызда тұр. Дүние соғыс рухымен дүрлігіп тұр. Жақында пайғамбарлықтарда айтылған қиыншылық көріністері жүзеге асады. Даниял кітабының он бірінші тарауындағы пайғамбарлық өзінің толық орындалуына дерлік жетті. Осы пайғамбарлықтың орындалуы барысында болған тарихтың көп бөлігі қайталанатын болады». Manuscript Releases, number 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

Даниялдың он бірінші тарауының оннан он бесінші аяттарына дейінгі аяттар жуық арада келетін жексенбілік заңға алып баратын ақырғы күндердің тарихын бейнелейді, өйткені он алтыншы аят Римнің «сұлу жерді» алғаш рет қашан жаулап алғанын анық көрсетеді.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Бірақ оған қарсы келген өз еркіне сай әрекет етеді, әрі оның алдында ешкім төтеп бере алмайды; және ол даңқты жерде тұрады, ол оның қолымен жойылатын болады. Даниел 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

Даниял өз жазбаларында «даңқты жер» деген тіркесті екі рет қолданады. Біріншісі — он алтыншы аятта, онда тура мағынадағы пұтқа табынушы Рим Яһуданың тура мағынадағы даңқты жерін жаулап алды.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «Мысыр солтүстіктің патшасы Антиохқа төтеп бере алмағанымен, енді оған қарсы келген римдіктердің алдында Антиох та тұра алмады. Енді ешбір патшалық бұл өрлеп келе жатқан күшке ұзақ уақыт қарсы тұра алатын болмады. Б.з.д. 65 жылы Помпей Антиох Азиатикті иеліктерінен айырып, Сирияны Римнің бір провинциясына айналдырған кезде, Сирия жаулап алынып, Рим империясының құрамына қосылды.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> «Сол күш сондай-ақ Киелі Жерде тұрып, оны жалмауға тиіс еді. Рим б.з.д. 162 жылы келісім арқылы Құдай халқы — яһудилермен байланысқа түсті; осы күннен бастап ол пайғамбарлық уақыт кестесінде көрнекті орын иеленеді. Алайда ол Яһудеяға нақты жаулап алу арқылы б.з.д. 63 жылға дейін билік жүргізу құқығын алған жоқ; ал бұл төмендегідей түрде болды». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

Даниял «даңқты жер» деген тіркесті қолданған өзге аят — қырық бірінші аят.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Ол сондай-ақ даңқты елге кіреді, әрі көптеген елдер құлайды; бірақ мыналар оның қолынан құтылады: Едом, Моаб және Аммон ұлдарының басшылары. Даниел 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

Әрине, қырық бірінші аят қырықыншы аяттан кейін келеді, ал қырықыншы аят «және ақырзаман уақытында» деген сөздермен басталады. «Ұлы тартыс» кітабында Уайт қарындас 1798 жылды «ақырзаман уақыты» деп айқындайды, сондықтан қырық бірінші аят 1798 жылғы ақырзаман уақытынан кейінгі тарихты көрсетіп тұр.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «Бірақ ақырзаман кезінде, — дейді пайғамбар, — “көп адам ары-бері жүгіріп, білім артады”» (Даниял 12:4).... 1798 жылдан бері Даниял кітабының мөрі ашылды, пайғамбарлықтар туралы білім артты, және көпшілік жақындап қалған сот туралы салтанатты хабарды жариялады». Ұлы Күрес, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

Қырық бірінші аяттағы даңқты жер ежелгі көне Яһуда елі емес, рухани қазіргі Яһуда. Америка Құрама Штаттары — рухани қазіргі Яһуда, ал қырық бірінші аят Америка Құрама Штаттарында жуық арада енгізілетін жексенбілік заңды көрсетіп тұр.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Бірақ әуелі рухани нәрсе емес, табиғи нәрсе болды; содан кейін рухани нәрсе болды. 1 Қорынттықтарға 15:46.

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

Сол жексенбілік заң он алтыншы аятпен бейнеленеді, өйткені Даниялдың он бірінші тарауының орындалуында «жүзеге асқан тарихтың көп бөлігі» қайтадан қайталануға тиіс. Соңғы күндердегі оныншыдан он бесінші аяттарға дейінгі аяттар жексенбілік заңның алдындағы әрі соған алып баратын тарихты білдіреді.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

Осы бес аяттағы солтүстіктің патшасы, сондай-ақ Селевкилер патшасы Антиох Магнус пен Птолемейлер патшалығының Мысыр патшалары арқылы орындалған оңтүстіктің патшасы, таяуда келетін жексенбілік заңға алып баратын тарихтың назардағы күштерін бейнелейді. Бұл аяттар жүз қырық төрт мыңның қозғалысының тарихын айқындайды, өйткені оныншы аят 1989 жылғы Кеңес Одағының күйреуін, ал он алтыншы аят таяуда келетін жексенбілік заңды көрсетеді.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

Мәсіх бұл аяттарды оныншы аятты қырқыншы аятпен және он алтыншы аятты қырық бірінші аятпен сәйкестендіру арқылы айқындай түседі. Қырық бірінші аяттағы рухани даңқты жердің бейнесі болып табылатын тура мағынадағы даңқты жерге тікелей сілтеме осы алты аяттың соңы, ал оныншы аят — олардың басы.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

Мәсіх он алтыншы аяттың қырық бірінші аятпен тікелей байланысы болуын қамтамасыз еткендей, оныншы аяттың да қырықыншы аятпен тікелей байланысы бар. Оныншы аяттағы «тасып өтіп, ары асады» деген тіркес қырықыншы аятта «тасып өтіп, асып кетеді» деп аударылған дәл сол бір еврейше тіркес болып табылады. Бұл тіркес Жазбалардың тағы бір ғана жерінде кездеседі, бірақ ол оныншы және қырықыншы аяттардағыдан сәл өзгеше аударылған. Соған қарамастан, бұл — сол бір еврейше тіркес.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Ол Яһудадан өтіп, тасып-құйып асады; мойынға дейін жетеді; оның қанаттарының жайылуы сенің жеріңнің кеңдігін түгел толтырады, уа, Иммануил. Ишая 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

Ишаяның «тасып, асып өтеді» дегені оныншы аяттағы «тасып, өтіп кетеді» және қырқыншы аяттағы «тасып, асып өтеді» дегенмен бірдей. Бұдан да артық, осы үш аяттың әрқайсысы солтүстік патшасының оңтүстік патшасына жасаған шабуылын суреттейді. Ишаяда солтүстіктің Ассур патшасы Санхериб Исраилдің оңтүстік патшалығы — Яһудаға шабуыл жасап жатқан еді. Оныншы аятта Селевкилер империясының солтүстік патшасы Антиох Магнус Мысырдың оңтүстік патшалығына шабуыл жасап жатқан еді. Қырқыншы аятта солтүстік патшасы — папалық билік, қырқыншы аяттың басында өлімші жарақат алған осы күш, оңтүстіктің атеистік державасы — Кеңес Одағына шабуыл жасап жатқан еді. Әр аят солтүстік пен оңтүстік патшалары арасындағы қақтығыстың бірдей пайғамбарлық құрылымын бейнелейді, әрі әр аятта солтүстік патша «тасып, асып өтеді».

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

Ишаяның куәлігі де, оныншы аят та солтүстіктің патшасы шабуыл жасағанда, оңтүстік патшалықтың астанасына кірмей тұрып тоқтайтынын айқындайды. Санхериб соғысын Иерусалимнің қабырғаларына дейін жеткізді де, одан әрі өткен жоқ. Б.з.д. 219 жылы Антиох Ұлы Мысырдың шекарасына келіп, тоқтады. Содан кейін, екі жыл өткен соң, б.з.д. 217 жылы болған Рафия шайқасында жеңілді. Санхериб Иерусалимнің қабырғаларына дейін келіп, Құдай араласқан кезде сол шайқаста жеңілді.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> Сондықтан Жаратқан Ие Ассур патшасы туралы былай дейді: Ол бұл қалаға кірмейді, оған қарай бірде-бір оқ атпайды, оның алдына қалқанмен келмейді, әрі оған қарсы қорған үйіндісін үймейді. Қай жолмен келсе, сол жолмен қайтады, бұл қалаға кірмейді, — дейді Жаратқан Ие. Өйткені Мен бұл қаланы Өзім үшін және құлым Дәуіт үшін қорғап, құтқарамын. Сол түні Жаратқан Иенің періштесі шығып, ассурлықтардың қосынында жүз сексен бес мың адамды қырып салды; таңертең ерте тұрғандар, міне, бәрінің өлі дене екендігін көрді. Сонда Ассур патшасы Саннахириб кетіп, қайтып оралып, Ниневеде тұрды. Кейін ол өз тәңірі Нисрохтың ғибадатханасында табынып тұрған кезде, ұлдары Адраммелек пен Шарэцер оны семсермен өлтірді; ал өздері Армения жеріне қашып кетті. Оның орнына ұлы Асархаддон патша болды. Патшалықтар 4-жазба 19:32–37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

1989 жылы солтүстіктің патшасы Кеңес Одағын жайпап өтті, бірақ ол Кеңес Одағының астанасын жеңіп шыққан жоқ. Ресей аман қалды. Он бірінші және он екінші аяттарда бейнеленген келесі шайқас — Рафия шайқасы болды; ол сондай-ақ Сеннахерибтің әскерінің күйретілуі және содан кейінгі оның өлімі арқылы да бейнеленген, бұл оңтүстіктің патшасы үшін жеңісті көрсетеді, ол Сеннахериб туралы куәлікте Яһуда, ал Антиох Магнус туралы куәлікте Рафия болды.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

Оныншы аят қырқыншы аятпен тікелей байланысты береді, ал он алтыншы аят қырық бірінші аятпен тікелей байланысты береді. Оныншыдан он алтыншы аятқа дейінгі аяттар 1989 жылдан жексенбілік заңға дейінгі тарихты бейнелейді. Бұл аят қырқыншы аяттағы жасырын тарихты білдіреді; ол 1989 жылы Кеңес Одағының күйреуінен басталып, жексенбілік заңға дейін жалғасады. Оныншы аят сондай-ақ Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытты» да осы жасырын тарихпен тікелей байланыстырады, бірақ бұл ақиқат желісі біз мұнда баяндап отырған нәрсенің аясынан тыс.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

Миллериттер тарихында Адвентизм ішіндегі Римді дұрыс айқындауға қатысты алты негізгі даудың біріншісі орын алды, және ол он төртінші аяттағы қарақшылардың кімді бейнелейтіні туралы болды. Протестанттар олардың Антиох Эпифанды білдіретінін ұстанды, ал Миллериттер оларды Рим деп айқындады. Адвентизмнің Римді дұрыс айқындауға қатысты соңғы дауында да мәселе он төртінші аяттағы қарақшылар туралы болып отыр. Миллериттермен бейнеленетін бір топ Пайғамбарлық Рухы мақұлдаған Миллериттердің іргелі түсінігін қорғап тұр.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Мен 1843 жылғы кестенің Иеміздің қолымен бағытталғанын және оған өзгеріс енгізілмеуге тиісті екенін көрдім; сандар Оның қалауындағыдай болғанын; сондай-ақ кейбір сандардағы бір қателікті Оның қолы жауып, жасырып тұрғанын, сондықтан Оның қолы алынғанға дейін оны ешкім көре алмағанын көрдім». Early Writings, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

Сол қасиетті кесте бұл дауды б.з.д. 164 жыл деген белгімен айқындайды.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> «164 Антиох Епифанның өлімі, ол, әрине, Ханзадалардың Ханзадасына қарсы тұрған жоқ, өйткені Ханзадалардың Ханзадасы дүниеге келмей тұрып, ол 164 жыл бұрын өліп кеткен еді.»

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

Қасиетті кестедегі сол дауға жасалған сілтеме Қасиетті кестеде бейнеленген және Құдай Сөзіндегі пайғамбарлық үзіндіге негізделмеген жалғыз ақиқатты білдіреді. Осылай ете отырып, ол Киелі кітап тарихының емес, Адвент тарихының бір белесін айқындайды, әрі «оны өзгертуге болмайды», өйткені сол дау пайғамбарлық аянның қалай орнықтырылғанын айқындайды. Сол іргетастық ақиқатты теріске шығару — бір мезгілде Пайғамбарлық Рухының Қасиетті кестені мақұлдаған беделін де теріске шығару.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> «Шайтанның ең соңғы алдауы — Құдай Рухының куәлігін әсерсіз ету болмақ. “Көріпкелдік жоқ жерде халық азады” (Нақыл сөздер 29:18). Шайтан әртүрлі жолдармен және әртүрлі құралдар арқылы, асқан айлакерлікпен әрекет етіп, Құдайдың қалдық халқының шынайы куәлікке деген сенімін шайқалтпақ. Ол адастыру үшін жалған аяндарды енгізеді, әрі жалғанды шындықпен араластырады; сөйтіп, адамдарды сондай жиіркендіреді, сондықтан олар аяндар деген атауы бар нәрсенің бәрін фанатизмнің бір түрі деп қарайтын болады; бірақ адал жандар жалған мен шындықты салыстыру арқылы олардың арасын айыра алатын болады.» Selected Messages, book 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

«Халқыңның қарақшыларының» соңғы тартысы алғашқы тартыспен бірдей, әрі аянды айқындайтын рәмізді түсінбестен, «халық құриды». Олар «Құдай Рухының куәлігін ешбір әсерсіз қалдырғандықтан» «құриды».

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

Басқа топ Америка Құрама Штаттары он төртінші аяттағы тонаушылар ретінде бейнеленген деп мәлімдейді. Ол топ оныншыдан он бесінші аяттарға дейінгі аралықта Антиох Магнус Америка Құрама Штаттарын бейнелейтінін көруге не қабілетсіз, не соны мойындағысы келмейді. Миллершілер тарихындағы протестанттар тонаушыларды Антиох деп санағаны сияқты, көруге ықылассыз осы топ та тонаушыларды Антиох арқылы алдын ала бейнеленген күшпен (Америка Құрама Штаттарымен) теңестіреді.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, Rabshakeh.

Яһудаға қарсы, астана Иерусалимге дейін жеткен әрі сәтсіздікке ұшыраған Сеннахирибтің шабуылын оның қолбасшысы Рабсақ жүзеге асырды.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> Енді, өтінемін, мырзам Ассур патшасына кепіл бер, сонда мен саған екі мың ат беремін, егер сен өз тарапыңнан оларға мінетін салт аттыларды таба алсаң. Сонда қожайынымның қызметшілерінің ең төменгі дәрежелі бір әмірінің өзінен қалайша бетті қайтарасың, әрі арбалар мен салт аттылар үшін Мысырға қалайша сенім артасың? Енді мен бұл жерді құртпақ болып Жаратқан Иесіз келдім бе? Жаратқан Ие маған: “Осы елге қарсы шық та, оны құрт”,— деді. Сонда Хилқияхтың ұлы Елияким, Шебна және Жоах Рабшақаға: “Өтінеміз, құлдарыңа арамей тілінде сөйле, өйткені біз оны түсінеміз; ал қабырға үстіндегі халықтың құлағына естілетіндей етіп бізбен яһудилер тілінде сөйлеспе”,— деді. Бірақ Рабшақа оларға: “Қожайыным мені осы сөздерді сенің мырзаңа және саған ғана айту үшін жіберді ме? Сендермен бірге өз нәжісін жеп, өз зәрін ішуге тиіс қабырға үстінде отырған адамдарға да айту үшін жіберген жоқ па?”— деді. Сонда Рабшақа тұрып, яһудилер тілінде қатты дауыспен айқайлап былай деді: “Ұлы патшаның, Ассур патшасының сөзін тыңдаңдар”. Патшалар 4-жазба 18:23–28.

Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

Рапсак өзінің сөздерін емес, Ассур патшасы Санхерибтің сөздерін жеткізіп тұрған еді. Даниял 11:40-та солтүстік патшасы — ақыр заманда, 1798 жылы, оңтүстік патшасы болған атеистік Францияның қолынан өлімші жарақат алған папалық билік. Аятта солтүстік патшасы ақырында қарымта қайтарып, 1989 жылы оңтүстік патшалықты (КСРО-ны) тасқын судай басып өтеді. Солтүстік патшасы бұл істі жүзеге асырғанда, ол өзімен бірге «арбалар, салтаттылар және көптеген кемелер» алып келді. «Арбалар мен салтаттылар» әскери қуатты, ал «кемелер» экономикалық күшті білдіреді. Бұл рәміздер 1989 жылғы жеңісте папалық Римнің сенім білдірілген әскері ретінде Америка Құрама Штаттарын көрсетеді; бұған Рапсак бейне ретінде қызмет етеді. 10–15-аяттардағы Антиох Ұлы Америка Құрама Штаттарын білдіреді, әрі Уильям Миллер 14-аяттағы «сондай-ақ» деген сөздің пайғамбарлық баяндауға жаңа бір биліктің енетінін дұрыс анықтағанындай, «қарақшылар» оңтүстіктегі Птолемей патшаларынан да, солтүстіктің патшасы Антиохтан да, не Македониялық Філіптен де бөлек тұрған бір билікті білдіруге тиіс.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> «Осы аяттағы “оңтүстіктің патшасы”, ешбір күмәнсіз, Мысыр патшасын білдіреді; ал “сенің халқыңның қарақшылары” дегеннің нені білдіретіні, бәлкім, кейбіреулер үшін әлі де күмән күйінде қалып отыр. Оның Антиохты немесе Сирияның қандай да бір патшасын білдіре алмайтыны айқын; өйткені періште бұған дейін бірнеше аят бойы сол халық туралы айтып келген, енді болса: “сондай-ақ сенің халқыңның қарақшылары”, т.б. дейді, мұның өзі басқа бір халықты меңзеп тұрғанын анық көрсетеді. Мен Антиох, бәлкім, яһудилерді тонағанын мойындаймын; бірақ бұл қалайша “аянды орнықтыру” бола алады, өйткені Антиох аянның еш жерінде сондай іс атқарушы ретінде айтылмайды; себебі ол аянда грек патшалығы деп аталатынға жататын. Тағы да, “аянды орнықтыру” деген осының өзін нық ету, толықтыру немесе орындау дегенді білдіруге тиіс». William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

«Антиох» — Сириядағы Селевкилер империясының көптеген патшалары таңдап алған есім еді. Сол империяның негізін қалаушы — Селевк Никанор болатын, ал Селевкилер патшаларының бүкіл тізімі шамамен жиырма алтыдан отызға дейінгі патшадан тұрды. Сол патшалардың көбі «Антиох» деген есімді таңдады; дәл сол сияқты, көптеген папалар да папа болып сайланған кезде тақтық есімдер таңдайды. Папалардың бәрі де «антихрист», бұл «Мәсіхке қарсы» дегенді білдіреді. «Анти» сөзі «қарсы» деген мағынаны білдіреді. Олар антихристер ретінде өздерінің рухани арғы атасының, яғни Шайтанның, есімін қабылдап алған. Аян арқылы Шайтан да, папалар да антихрист ретінде айқындалған.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> «Көкте бастаған бүлігін жүзеге асыруға антитәсіхтің бел байлаған ниеті мойынсұнбаушылықтың балаларының бойында әрекет ете беретін болады». Testimonies, volume 9, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

Папа — Шайтанның өкілі, сондықтан оның екеуі де Мәсіхке қарсы, демек, ол — «антихрист». Олар папа лауазымын қабылдағанда, өздеріне ат таңдап алады да, Шайтанның жердегі өкіліне айналады.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «Дүниелік пайданы және құрмет-абыройды иелену үшін, шіркеу жер бетіндегі ұлы адамдардың ілтипаты мен қолдауын іздеуге жетектелді; сөйтіп, Мәсіхтен бас тартқан соң, ол Шайтанның өкіліне — Рим епископына — бағыныштылық көрсетуге итермеленді». Ұлы тартыс, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

Оларды істері арқылы танисыңдар, ал папалар Шайтанның дәл сол ісін жалғастырады.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> «Рим папасы арқылы көкте қараңғылық әміршісі қуылып жіберілгенге дейін көктің сарайларында жүргізілген сол бір іс осы жерде, жер бетінде де жалғастырылып келді. Шайтан көкте Құдайдың заңын түзетпек болып, оған өз тарапынан толықтыру енгізуге ұмтылды. Ол өз пайымын Жаратушысының пайымынан жоғары көтерді, әрі өз еркін Ехобаның еркінен жоғары қойды, сөйтіп іс жүзінде Құдайды жаңылысуы мүмкін деп жариялады. Папа да дәл осы жолмен жүреді және өзіне жаңылмайтындықты теліп, Құдайдың заңын өз түсініктеріне лайықтап реттеуге тырысады; көк пен жердің Иесінің жарғылары мен өсиеттерінен өзі көрдім деп ойлайтын қателіктерді түзете аламын деп есептейді. Ол іс жүзінде дүниеге: Мен сендерге Ехобаның заңдарынан да жақсырақ заңдар беремін, — дейді. Бұл көктің Құдайына жасалған қандай қорлық десеңші!» Signs of the Times, November 19, 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

Селевк Никатор Селевкидтер империясының негізін қалағанымен, кейінгі патшалардың көбі «Антиох» есімін Селевктің құрметіне емес, оның әкесінің құрметіне таңдады. Селевктің әкесі Антиох — Александр Ұлының әкесі болған Македон патшасы ІІ Филиптің қызметіндегі ақсүйек әрі қолбасшы еді. Осы тектілік дәрежесі мен әскери тегі Александр Ұлы қайтыс болғаннан кейін Селевктің өзінің көрнекті орнының қалыптасуына және билікке көтерілуіне негіз қалады.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

Селевкінің патшалығы Александр патшалығының төрт аймағының үшеуін өз билігіне алған кезде орнықты. Сол сияқты, Рим де билікті өз қолына алып, солтүстіктің патшасы болу үшін үш географиялық күшті жаулап алады. Селевкі шығысты, батысты және солтүстікті өзіне бекем қаратқаннан кейін, тарихи баяндауда солтүстіктің патшасы болды, ал оның астанасы Бабыл қаласы еді. Кейінгі патшалардың көбі солтүстік таққа отырған кезде өздерінің саяси арғы атасын құрметтеу үшін «Антиох» деген атты таңдады. Қаласаңыз, бұл параллельді көру оңай. Қаламасаңыз, көрмейсіз.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

«Антиох» атауы (грекше Ἀντίοχος) грек тіліндегі «anti» («қарсы» немесе «қарама-қарсы» дегенді білдіреді) және «ocheo» («берік ұстау» немесе «сақтап тұру» дегенді білдіреді) түбірлерінен шыққан. Солтүстіктің патшалары бұл атауды әкесімен саяси мұрасын сақтап тұру үшін таңдады; дәл сол сияқты, антихрист те (папалар) билік ете бастағанда өздеріне ат таңдайды. Папалар өз әкесі — шайтанның өкілдері болғаны сияқты, Сирия империясындағы Антиохтар да өз әкесінің өкілдерінің бейнесі болып табылады. Осы қолданылуда Антиох өз әкесінің сенімді өкілін білдіреді. 1989 жылы папалық биліктің сенімді өкілі Америка Құрама Штаттары болды, ал зайырлы куәлік бұрынғы Кеңес Одағын құлатудағы антихрист — Папа Иоанн Павел II мен Рональд Рейганның өзара байланысын және бірлескен іс-әрекетін қуаттайды.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

Оныншыдан он алтыншы аяттарға дейінгі аралықта бірінші және соңғы аяттар қырықыншы және қырық бірінші аяттарға тікелей сілтемелерді қамтиды. Оныншы аят қырықыншы аятты тікелей бейнелейді. Он алтыншы аят қырық бірінші аятты тікелей бейнелейді. Бұл аяттар Даниял пайғамбарлықтарының соңғы күндерге қатысты бөлігін бейнелейді.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> «Мөрленген кітап — Аян кітабы емес, қайта Даниял пайғамбарлықтарының ақырғы күндерге қатысты бөлігі еді. Жазбада былай делінген: “Ал сен, ей, Даниял, осы сөздерді жасырын сақта да, кітапты ақырзаман уақытына дейін мөрлеп қой; көп адам ары-бері жүгіріп өтеді, әрі білім артады” (Даниял 12:4). Кітап ашылған кезде: “Енді уақыт болмайды”, — деген жар салынады. (Қараңыз: Аян 10:6.) Даниял кітабы енді мөрінен ашылды, ал Мәсіхтің Жоханға берген аяны жер бетіндегі барлық тұрғындарға жетуге тиіс. Білімнің артуы арқылы бір халық соңғы күндері берік тұруға дайындалуға тиіс....»

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> «Бірінші періштенің хабарында адамдар дүниені және ондағының бәрін жаратқан Жаратушымыз Құдайға ғибадат етуге шақырылады. Олар Папалықтың бір мекемесіне құрмет көрсетіп, Ехобаның заңын күшін жойғандай етті, бірақ осы мәселе жөніндегі білім арта түсуге тиіс.» Selected Messages, book 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

1989 жылғы ақырзаман уақытында Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты «Даниял пайғамбарлығының соңғы күндерге қатысты бөлігі» болып табылады. Бұл бөлік сол кезде мөрі ашылғанда танылды, және сол мөрдің ашылуы «папалықтың орнатылуы, Ехобаның заңын күшінен айыру» туралы білімнің артуын туғызды. Альфа мен Омега әрдайым соңының бейнесін бастауымен көрсетеді, ал 1989 жылы басталған сынақ үдерісі ғибадат етушілердің екі тобын қалыптастыру үшін белгіленген еді.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Сонда ол: «Өз жолыңмен жүр, Даниял, өйткені бұл сөздер ақыр заманына дейін жабық әрі мөрленген. Көптеген адамдар тазарады, ағарады және сыналады; ал зұлымдар зұлымдық істеуін жалғастырады; зұлымдардың ешқайсысы түсінбейді, бірақ даналар түсінеді»,— деді. Даниял 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

Біз қазір сол сынақ үдерісінің соңғы кезеңіндеміз, өйткені Адвентизмнің бастауындағы қарақшыларға қатысты тартыс енді қайта қайталануда. Қарақшыларды Америка Құрама Штаттары деп айқындау — Антиохты да қарақшылар деп айқындау деген сөз. Бұл — миллершілер мен протестанттардың арасындағы дәл сол бірдей тартыс.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

Сынау үдерісінің соңында, 1989 жылы басталған сынау үдерісінің басындағыдай, Яһуда руының Арыстаны «Даниял пайғамбарлығының соңғы күндерге қатысты бөлігін» мөрінен ашады. 1989 жылы бұл Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты еді, ал аяқталу кезінде бұл — қырықыншы аяттың жасырын тарихы, ол оныншыдан он алтыншы аяттарға дейінгілер арқылы бейнеленген.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

Келесі мақалаларда біз Адвентизм тарихындағы алты дау-дамай желісін қарастыруды жалғастырамыз. Сол алты дау-дамайдың біріншісі сол алты дау-дамайдың соңғысын бейнелейді. Біз алғашқы және соңғы дау-дамайларды қолданып, қалған төрт дау-дамайдың үстіне оларды қабаттастыра отырып, әділдіктің жауы Құдай халқының «аянды» дұрыс ажыратып-бөлуіне кедергі жасау үшін жасаған әрекеттерімен байланысты құрамдас бөліктерді ашып көрсетеміз; бұл аян Римнің рәмізімен бекітілген.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> «Егер біз мәңгілікке асығыс өтіп бара жатқан сәттердің маңызын түсініп, Құдайдың ұлы күнінде тұруға әзірленбесек, онда сенімсіз басқарушылар боламыз. Сақшы түннің қай шағы екенін білуге тиіс. Қазір бәрі де осы уақытқа арналған ақиқатқа сенетіндердің бәрі ұғынуға тиіс салтанатты маңызға бөленіп тұр. Олар Құдай күніне сай әрекет етуге тиіс. Құдайдың үкімдері дүниенің үстіне түсуге таяп қалды, сондықтан біз сол ұлы күнге дайындалып жатуымыз керек.»

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> «Уақытымыз қымбат. Болашақтағы мәңгілік өмірге дайындалу үшін бізге берілген сынақ мерзімінің аз ғана, өте аз ғана күндері қалды. Бейберекет қадамдарға жұмсайтын уақытымыз жоқ. Құдай сөзін үстірт шолып өтуден қорқуымыз керек». Testimonies, volume 6, 407.

Back to Articles