Article

# Elijah - Number Thirteen

Ілияс — Он үшінші саны

Forty-six

Қырық алты

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

Алдыңғы мақалада біз Ілиясты 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихпен сәйкестендіріп жатқан едік. Ілияс бейнелі түрде сол тарихқа Уильям Миллер бірінші періштенің хабарын жариялау үшін көтерілген кезде енеді. Сарепталық жесір екі таяқ жинап жатқан адал қауымды білдіреді, яғни 1844 жылғы 22 қазанда бір ұлтқа айналатын екі халықты.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> Оларға былай де: Жаратушы Тәңір Ие былай дейді: Міне, Мен Исраил ұрпақтарын өздері кетіп барған бөтен халықтардың арасынан алып шығамын, оларды жан-жағынан жинап, өз жеріне алып келемін. Мен оларды сол жерде, Исраил тауларында, бір халық етемін; бәріне бір патша патша болады. Олар енді екі халық болмайды, ендігәрі ешқашан екі патшалыққа бөлінбейді. Олар бұдан былай өздерін пұттарымен де, жиренішті істерімен де, қандай да бір күнәларымен де арамдамайды. Бірақ Мен оларды өздері күнә жасаған барлық қоныстарынан құтқарып, тазартып қоямын. Сонда олар Менің халқым болады, ал Мен олардың Құдайы боламын. Менің қызметшім Дәуіт оларға патша болады, олардың бәріне бір Бағушы болады. Олар Менің үкімдерім бойынша жүріп, жарғыларымды сақтап, орындайтын болады. Олар Менің қызметшім Жақыпқа берген жерде, ата-бабаларың тұрған жерде қоныстанады; онда өздері де, балалары да, балаларының балалары да мәңгі тұрады. Менің қызметшім Дәуіт оларға мәңгі әмірші болады. Сондай-ақ Мен олармен татулық келісімін жасаймын; ол олар үшін мәңгілік келісім болады. Мен оларды орнықтырып, көбейтемін, әрі киелі үйімді олардың арасына мәңгі орнатамын. Менің киелі шатырым да олармен бірге болады. Иә, Мен олардың Құдайы боламын, ал олар Менің халқым болады. Сонда бөтен халықтар Менің, Жаратқан Иенің, Исраилді киелейтінімді біледі, өйткені Менің киелі үйім олардың ортасында мәңгі болады. Езекиел 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

Езекиел бір халыққа айналатын екі халыққа, яғни екі таяққа уәде етілген бірнеше батаны атап көрсетеді. Біз сол баталардың төртеуін қарастырудан бастаймыз; Уайт ханым оларды төрт «келу» деп белгілеген, әрі олардың барлығы бір мезгілде, 1844 жылғы 22 қазанда, орындалды.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Даниял 8:14-те көрсетілгендей, киелі орынды тазарту үшін Мәсіхтің біздің Ұлы Діни қызметкеріміз ретінде ең қасиетті орынға келуі; Даниял 7:13-те берілгендей, Адам Ұлының Көне Күндер Иесіне келуі; және Малахи алдын ала айтқандай, Жаратқан Иенің Өз ғибадатханасына келуі — бұлардың бәрі бір оқиғаның сипаттамалары; әрі бұл сондай-ақ Мәсіх Матай 25-тегі он қыз туралы астарлы әңгімеде сипаттаған күйеу жігіттің неке тойына келуі арқылы да бейнеленген». Ұлы тартыс, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

Уайт қарындас сілтеме жасайтын алғашқы «келу» — бұл жиырма үш жүз жылдың соңында жүзеге асуға тиіс болған «қасиетті орынды тазарту» үшін ұлы діни қызметкердің келуі. Сол аят Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші аятындағы: «Күнделікті құрбандық туралы, ойран салатын күнә туралы, әрі қасиетті орын мен әскердің тапталуға берілуі туралы аян қанша уақытқа созылады?» — деген сұраққа жауап береді. Он төртінші аят қасиетті орынды тазарту жиырма үш жүз жылдың соңында басталатынын көрсетеді. Езекиел Құдайдың «Исраил ұлдарын өздері тарап кеткен басқа халықтардың арасынан алып, оларды жан-жақтан жинайтынын, … және жиналған халықтың енді өздерін арамдамайтынын» айтады; өйткені Құдай «оларды тазартады: сонда олар Менің халқым болады, ал Мен олардың Құдайы боламын».

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

1844 жылғы 22 қазанда Уайт ханым атап өткен екінші «келу» — Адам Ұлының Патшалықты қабылдап алу үшін Көне Күндіге келетінін айқындайтын Даниял кітабының жетінші тарауы, он үшінші аятының орындалуы болды. Езекиел Құдайдың: «Мен оларды Исраил тауларындағы жерде бір халық етемін; олардың бәріне бір патша патша болады»,— дейтінін айтады. Езекиел Мәсіхті «Дәуіт» деген атпен патша ретінде бейнелейді, өйткені ол: «Құлым Дәуіт оларға патша болады»,— дейді. Ол сондай-ақ Мәсіхтің, яғни Дәуіттің, олардың «бір Бағушысы» болатынын және Оның «қызметшісі Дәуіттің» де «мәңгілікке олардың әміршісі болатынын» көрсетеді. Анықтамасы бойынша, патшаға патша ретіндегі атағы қажет, ол билік жүргізетін иелік пен өз патшалығының азаматтарына мұқтаж. Егер азаматтар болмаса, патшалық та болмас еді.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Мен түнгі көріністерде көрдім: міне, көктің бұлттарымен Адам Ұлына ұқсас Біреу келіп, Көненің қасына жетті, әрі Оны Оның алдына алып келді. Сонда Оған билік, даңқ және патшалық берілді, сондықтан барлық халықтар, ұлттар және тілдер Оған қызмет етсін; Оның билігі — жойылып кетпейтін мәңгілік билік, ал Оның патшалығы — ешқашан құрымайтын патшалық. Даниял 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

Уайт ханым айқындаған үшінші «келу» — Мәсіхтің «келісімнің хабаршысы» ретінде кенеттен Өз ғибадатханасына келіп, Леви ұлдарын тазартуы еді. Езекиел Мәсіхтің «оларды тазартып, Менің халқым етеді, ал Мен олардың Құдайы боламын» дейтінін, әрі «сонымен қатар» Ол олармен «тыныштық келісімін» жасайтынын, бұл келісімнің «мәңгілік келісім» болатынын айтады. Бұл келісім Құдай Өзінің «киелі ордасын олардың ортасына» «орнатқанда» жүзеге асатын еді, сонда «Менің киелі ордам олардың ортасында болғанда, Исраилді киелі етуші Жаратқан Ие Мен екенімді өзге халықтар білетін болады».

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Міне, Мен Өз хабаршымды жіберемін, ол Менің алдымда жол әзірлейді; сонда өздерің іздеп жүрген Иеміз кенеттен Өз ғибадатханасына келеді, яғни өздерің сүйсінетін келісімнің Хабаршысы келеді; міне, Ол келеді, — дейді Әскерлердің Жаратушы Иесі. Бірақ Оның келетін күнінде кім төтеп бере алады? Ол көрінген кезде кім тұра алады? Өйткені Ол қорытып тазартатын от тәрізді, әрі ағартушылардың сілтісіндей. Ол күмісті қорытушы әрі тазартушыдай отырып, Леви ұлдарын тазартады, оларды алтын мен күміс тәрізді арылтады, сонда олар Жаратқан Иеге әділдікпен тарту ұсынады. Сонда Яһуда мен Иерусалимнің тартуы Жаратқан Иеге ежелгі күндердегідей, бұрынғы жылдардағыдай жағымды болады. Малахи 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

1798 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихта Мәсіхке жол дайындаған жаршы, «келісімнің жаршысы», Уильям Миллер арқылы бейнеленген Ілияс еді. Мәсіх кенеттен Өз ғибадатханасына келген кезде, Ол «Леви ұлдарын» «тазартушы от» сияқты тазартты.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

1844 жылғы 22 қазанда орындалған басқа бір «келу» — күйеу жігіттің келуі еді. Езекиел екі таяқтан жиналған ұлттың Құдайдың «халқы» болатынын және Оның «олардың Құдайы болатынын» екі рет айқындайды. Бұл неке арқылы жүзеге асты. 1844 жылғы 22 қазанда Уайт қарындас сілтеме жасайтын орындалған төрт пайғамбарлықтың барлығы да Езекиелдің екі таяғы туралы куәлік арқылы айқындалады.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

Ілияс келісімнің Хабаршысына жол дайындайтын хабаршыны бейнелейді. Мәсіх Жақия Шомылдырушыны Өзінің алғашқы келуіне жол дайындаған хабаршы ретінде танытты. Уайт әпке Уильям Миллерді Ілияс деп таныды, ал Миллер Мәсіхтің «бас діни қызметкер», «Адам Ұлы», «келісімнің Хабаршысы» және «күйеу жігіт» ретінде келуіне жол дайындады.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Үш жарым жылдан кейін Ілияс жесір әйел мен оның ұлымен бірге тұрған Сарептадан келіп, Ахапқа бүкіл Исраилді Кармелге жинауды бұйырды. Езекиел Құдай екі таяқтан біріктіріліп жиналған халықтың ортасына Өзінің киелі орнын орнатқанда, басқа ұлттар Құдайдың Құдай екенін білетін болады дейді. Кармел тауында Ілияс Исраилге Құдай Құдай ма, әлде Бағал құдай ма — соны таңдауды айтты; бірақ ол бұл мәселені тек шынайы Құдайдың кім екені тұрғысынан ғана емес, сонымен бірге шынайы пайғамбардың кім екені тұрғысынан да қойды.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> Сонда Ілияс бүкіл халыққа келіп: «Қашанға дейін екі ойдың арасында толқып жүресіңдер? Егер Жаратқан Ие Құдай болса, Оның соңынан еріңдер; ал егер Бағал болса, соның соңынан еріңдер»,— деді. Бірақ халық оған бір ауыз сөзбен де жауап бермеді. Сонда Ілияс халыққа: «Мен, жалғыз өзім ғана, Жаратқан Иенің пайғамбары болып қалдым; ал Бағалдың пайғамбарлары төрт жүз елу адам»,— деді. Патшалықтар туралы 3-жазба 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Аспаннан от түсіп, Ілиястың құрбандығын жалмап қойған кезде, бүкіл Исраил, соның ішінде Ахаб та, Ілиястың Құдайы Құдай екенін білді. Кармил тауында оттың түсуі Құдайдың екі таяқтан құралған халықтың ортасына Өзінің киелі үйін орналастырған сәтін білдіреді. Кармил тауындағы от кереметі Құдайдың Құдай екенін, ал Бағалдың жалған құдай екенін көрсетті.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Сарептадағы кереметте Ілияс жесір әйелдің өлген ұлының үстіне үш рет жатқанда, бұл оған Ілиястың Құдай адамы екенін дәлелдеді; ал Кармилдегі керемет те дәл соны жүзеге асырды. Кармилдегі от Құдайдың Құдай екенін дәлелдеп қана қойған жоқ, сонымен бірге Бағалдың пайғамбарлары мен тоғайлардың пайғамбарларына қарама-қарсы, Ілиястың Құдайдың шынайы пайғамбары екенін де көрсетті. 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихта Миллер мен миллершілдер де сол тарихтың өзінде-ақ өздерінің Изебелдің қыздары екенін көрсеткен діннен тайған протестантизмнің жалған пайғамбарларына қарама-қарсы, шынайы пайғамбарлар екені айқын көрсетілді.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Кармил тауы басындағы Ілиястың оқиғасы шынайы протестанттық мүйізді айқындау ісін бейнелейді, өйткені Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалық — Аян кітабының он үшінші тарауындағы жерден шыққан аң — протестанттықтың бір мүйізіне және республикалықтың бір мүйізіне ие, әрі ол 1798 жылы ғана өз билігін бастай бастаған еді. 1798 жылы, Езабелдің билігінің үш жарым жылының соңында, Ілияс Сарептадан келіп, жерден шыққан аңдағы қай шіркеудің протестанттық мүйіз екенін айқын ажырату үшін келді.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

Сарептадағы жесір әйел Тиатираның тарихынан неке тойына қарай сапар шегіп бара жатты, сол жерде оның жесірлігі жойылуға тиіс еді. Оның қайта тірілген ұлы үш жарым жылдық құрғақшылық кезінде Езавел өлтіргендерді бейнелейді. Оның от жағу үшін жинап жүрген екі таяғы тура Израильдің бір ұлт болып қайта біріктірілуге тиіс болған екі үйі еді, ал сол ұлт рухани Израиль болатын. Жесір әйел от жағу үшін сол екі таяқты пайдаланбақ болды; бұл Кармилде және 1844 жылғы 22 қазанда, келісімнің хабаршысы Леуи ұлдарын «тазартушының отымен» тазартқан кезде, жүзеге асты.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

От — Құдай Рухының төгілуінің нышаны; бұл Кармелде және 1844 жылдың 22 қазанында шегіне жеткен Түн жарымындағы Айқай кезінде жүзеге асты.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> Ал Елуінші күн мейрамы толық жеткенде, олардың бәрі бір ниетпен бір жерде жиналған еді. Сонда кенеттен көктен қатты соққан екпінді желдің шуылындай бір дауыс естіліп, олар отырған бүкіл үйді толтырды. Содан кейін оларға от сияқты айырылған тілдер көрініп, әрқайсысының үстіне қонды. Сонда олардың бәрі Киелі Рухқа толып, Рухтың өздеріне айтуға беруінше басқа тілдерде сөйлей бастады. Елшілердің істері 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

Рухтың төгілуі бір хабардың жариялануын білдіреді, ал жесір әйел от жағуға тиіс еді, сонда ол жеуге азын-аулақ ас дайындай алатын, бұл — хабар.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> Сонда мен періштенің жанына барып, оған: «Маған кішкене кітапты бер», — дедім. Ал ол маған: «Оны ал да жеп қой; ол ішіңді ащы етеді, бірақ аузыңда балдай тәтті болады», — деді. Сонда мен періштенің қолынан кішкене кітапты алып, оны жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды; ал оны жеген бойда, ішім ащы болды. Аян 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

Ахаб Изебелге дереу жариялаған хабар — Ілиястың Құдайы шынайы Құдай екені еді, өйткені Ахаб Ілиястың Құдайының отпен жауап бергеніне жаңа ғана куә болған еді. 1844 жылғы 22 қазанда бірден ашылған хабар үшінші періштенің хабары болды. Қай жағдайда да, Ахаб жеткізген хабар болсын, не үшінші періштенің хабары болсын, Изебелді қаһарға мінгізеді.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Бірақ шығыстан және солтүстіктен келген хабарлар оны абыржытады; сондықтан ол көптеген адамдарды қырып-жою және түп-тамырымен құрту үшін ұлы қаһармен аттанады. Даниел 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Даниялдағы «шығыс пен солтүстіктен келген хабарлар» — солтүстіктің патшасы болып табылатын Езабелді қаһарландыратын хабарды білдіреді, әрі сол арқылы ол жер тарихының соңғы қудалауын бастайды. Бұл хабар Ахабтың Езабелге жолдаған хабары және 1844 жылы соттың ашылуымен үшінші періштенің хабарының келуі арқылы бейнеленген.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> Ахаб Ілиястың істегендерінің бәрін, сондай-ақ оның барлық пайғамбарларды семсермен қалай өлтіргенін Езабелге айтып берді. Сонда Езабел Ілиясқа бір хабаршы жіберіп: «Ертең осы уақытқа дейін сенің жаныңды олардың біреуінің жаны сияқты етпесем, тәңірлер маған соны істесін, тіпті одан да артығын істесін»,— деді. Патшалар 3-жазба 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

Ілияс, рәміз ретінде, 538 жылдан 1798 жылға дейінгі шөлдегі кезең арқылы бейнеленеді. Содан кейін 1798 жылы Ілияс тарихта Уильям Миллер ретінде көрінеді. 1844 жылы Ілияс Түн ортасындағы Айқайдың отын көктен түсіруде. Ал 1863 жылы Ілияс та, оның хабары да қабылданбады. Оның хабары Мұсаның «жеті уақыт» жайлы хабары еді, ол сондай-ақ Езекиелдің екі таяқ жайлы хабары арқылы да бейнеленеді. Екі таяқтың бытырауының аяқталу сәтіндегі жиналуы Сарепталық жесір әйелдің хабары болды, әрі ол ас әзірлеуге кіріспестен бұрын екі таяқты жинап алды.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

Джеймс пен Эллен Уайттың айтуынша, Миллериттік адвентизм 1856 жылы Лаодикиялық адвентизмге айналды, ал олар бұдан кейін 1863 жылы Ілиястың Мұсаның «жеті уақыты» туралы хабарын қабылдамай тастағанда, Құдай 1856 жылы (Хайрам Эдсонның аяқталмаған сегіз мақаласы арқылы) алға шығаруға ұмтылған «жеті уақыт» жөніндегі білімнің артуын түсінудің қисындық мүмкіндігін өздерінен алып тастады. Қисынның мәжбүрлеуімен олар періштелер Уильям Миллерді жинақтауға жетелеген ақиқаттардың іргетастық жүйесін бұза бастауға мәжбүр болды. Миллер ашқан алғашқы «тас» — Лаодикиялық адвентизм бүкіл өз тарихы бойы сүрінетін іргетас тасы еді. Сол алғашқы ақиқат тасын қабылдамай тастау Лаодикияның соқырлығын тудырды, бұл — емделуі мүмкін, бірақ сирек ізделетін белгі.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

1844 жылғы 22 қазанда басталған ғибадатхананың тазартылуы Даниял 8:13-тегі киелі орынмен бірге тапталған «әскердің» де тазартылуын қамтыды. Әскер Сәрепат жесірі отқа арнап жинаған «екі таяқ» арқылы бейнеленген еді. Екі таяқ ежелгі тәндік Исраилдің екі үйі болатын. Тәндік Ефрем мен Яһуда үкімнің басталуында келісімнің хабаршысы арқылы бір рухани халыққа біріктіріліп, тазаруға тиіс еді. Сол екі халық тапталған «әскер» болатын.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Езекиелдің уәдесі мынау еді: Құдай «Исраил ұлдарын олар барып кеткен басқа ұлттардың арасынан алып», «оларды жинап», «өз жеріне алып келеді». Нақтылы Исраилдің жері даңқты жер, немесе уәде етілген жер, не болмаса Яһуда еді. Ал 1798 жылы рухани даңқты жер Аян кітабының он үшінші тарауындағы екі мүйізді жер аңының жері болды.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Мен оларға қолымды көтеріп, оларды Мысыр жерінен Мен өздері үшін таңдап алған, сүт пен бал ағатын, барлық жерлердің даңқы болып табылатын бір жерге алып шығамын деп ант еткен күні.... Сондай-ақ айдалада да Мен оларға қолымды көтеріп, Өздеріне берген, сүт пен бал ағатын, барлық жерлердің даңқы болып табылатын сол жерге оларды кіргізбеймін деп ант еттім. Езекиел 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

Исраилдің екі тура үйі «барлық жерлердің даңқы» болған, «сүт пен бал ағатын» жерде өмір сүрді. Исраилдің сол екі тура үйі рухани Исраил ретінде бірге жиналған кезде, оларға өз жеріне орналастырылатыны уәде етілді. Рухани «даңқты жер» — жердегі аңның билігі кезінде әуелде Миллериттер қозғалысы мен ақырында жүз қырық төрт мыңның қозғалысы орналасатын жер. Жүз қырық төрт мыңды бейнелейтін қозғалыс тек жердегі аңның жерінде ғана көтеріле алатын еді. Кез келген өзге жерден шыққан, өзін үшінші періштенің қозғалысы деп мәлімдейтін қозғалыс — жалған, өйткені Альфа мен Омега ақырды әрдайым бастау арқылы бейнелейді.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> «Құдайдың теңдессіз рақымы мен баталары халқымыздың үстіне молынан төгілді; ол еркіндік елі әрі бүкіл жер жүзінің даңқы болды. Бірақ Құдайға ризашылық қайтарудың орнына, Құдайды және Оның заңын құрметтеудің орнына, Американың өзін мәсіхші деп атайтындары тәкаппарлықпен, дүниеқоңыздықпен және өз-өзіне жеткіліктілік рухымен ашытылды....»

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> «Сот көшелерде құлап жатыр, әділет кіре алмайды, ал жамандықтан бас тартқан адам өзін олжаға айналдырады дейтін уақыт жетті. Бірақ Жаратқан Иенің қолы құтқара алмайтындай қысқарған жоқ, әрі Оның құлағы ести алмайтындай ауырлаған жоқ. Америка Құрама Штаттарының халқы артықшылыққа ие болған халық болды; бірақ олар діни бостандықты шектегенде, протестантизмнен бас тартқанда және папалыққа қолдау көрсеткенде, олардың кінәсінің өлшемі толып, “ұлттық діннен безу” көктің кітаптарына тіркелетін болады. Бұл діннен безушіліктің нәтижесі — ұлттық күйреу болады». Review and Herald, May 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші және он төртінші аяттарында киелі орынның да, әскердің де тапталуы көрсетілген. Әскер — тура мағынадағы Исраилдің екі үйі еді. Иерусалим Қараңғы ғасырлар бойы созылған бір мың екі жүз алпыс жыл ішінде тапталды.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Маған таяққа ұқсас бір қамыс берілді; періште тұрып: «Тұр да, Құдайдың ғибадатханасын, құрбандық үстелін және онда ғибадат етушілерді өлше. Ал ғибадатханадан тыс жатқан сыртқы ауланы тыс қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы таптайды»,— деді. Аян 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Аян кітабының он бірінші тарауында Жоханға тек ғибадатхананы ғана емес, сонымен қатар «онда ғибадат етушілерді де» өлшеу бұйырылды. Жоханға ғибадатхананы және онда ғибадат етушілерді өлшеу бұйырылған кезде, ол пайғамбарлық тұрғыдан 1844 жылғы 22 қазанда тұрған еді.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> Сонда мен періштенің қолынан кішкене кітапты алып, оны жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды; ал оны жеген бойда, ішім ащы болып кетті. Аян 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

Аян кітабының оныншы тарауының оныншы аятында Жохан 1844 жылғы 22 қазандағы ащы түңілуді бейнеледі, содан кейін оған бірден әрі киелі орынды, әрі жасағын өлшеу бұйырылды. Даниялдың сегізінші тарауының он үшінші аятындағы сұрақтың нысаны — әрі киелі орынның, әрі жасақтың тапталуы. Жохан бізге «басқа ұлттардың» «қасиетті қаланы» «қырық екі ай» бойы «аяқасты ететінін» хабарлайды. Қырық екі ай — Ілиястың үш жарым жылы еді. Бұл 538 жылдан 1798 жылға дейін созылған Қараңғы ғасырлар болатын. Пайғамбарлық тұрғыдан 1844 жылғы 22 қазанда тұрған Жоханға ауланы қалдырып, «оны өлшеме, өйткені ол басқа ұлттарға берілді, ал олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы аяқасты етеді» делінді.

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Жоханға «ғибадатхананы, құрбандық үстелін және онда ғибадат етушілерді өлшеу» бұйырылғанда, Даниялдың сегізінші тарауының он үшінші аятының сөзімен айтқанда, оған қасиетті орынды және әскерді өлшеу бұйырылды. Егер Жоханға бір мың екі жүз алпыс жылды санамау айтылған болса, онда ол 1798 жылдан бастап 1844 жылы өзі тұрған кезеңге дейін өлшеуі керек еді. Өлшенгенде, 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі аралық қырық алты жылды білдіреді. Қырық алты жылдың басталуы 1798 жылы болды, сол кезде Мұсаның Исраилдің солтүстік үйіне қарсы айтылған «жеті уақыты» орындалды. Қырық алты жылдың аяқталуы 1844 жылы болды, сол кезде Мұсаның Исраилдің оңтүстік үйіне қарсы айтылған «жеті уақыты» орындалды. Жоханның өлшеуі қырық алты жылға тең. Қырық алты саны ғибадатхананы бейнелейді. Иса: «Осы ғибадатхананы қиратыңдар, мен оны үш күнде қайта тұрғызамын»,— деді, бірақ даукес яһудилер ғибадатхананың қырық алты жылда салынғанын алға тартты.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> Иса оларға жауап беріп: «Осы ғибадатхананы қиратңдар, Мен оны үш күннің ішінде қайта тұрғызамын»,— деді. Сонда яһудилер: «Бұл ғибадатхананы салуға қырық алты жыл кетті, ал Сен оны үш күннің ішінде қайта тұрғызбақпысың?»— десті. Бірақ Ол Өз денесінің ғибадатханасы туралы айтқан еді. Жохан 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

Иса, Адам құлағаннан кейін, Адамның тәнін оның барлық тұқым қуалайтын азғындауларымен бірге қабылдады, біз де Ол жеңгеніндей жеңе алуымыз үшін үлгі көрсету мақсатында. Екі куәгердің айғағымен, Мәсіхтің тәнінде күнәнің төрт мың жылдық тұқым қуалайтын азғындаулары болмады деп үйрету — Бабылдың шарабын тарату болып табылады, өйткені Мәсіх сол тұқым қуалайтын әлсіздіктерді қабылдамаған деп үйрету — католицизмнің негізгі ілімдерінің бірі.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> Ал Иса Мәсіхтің тәнде келгенін мойындамайтын әрбір рух Құдайдан емес; міне, бұл — өздерің оның келетіні туралы естіген антихристің рухы; ол қазірдің өзінде-ақ дүниеде бар. 1 Жохан 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Өйткені дүниеге Иса Мәсіхтің тәнде келгенін мойындамайтын көптеген алдаушылар кіріп кетті. Бұл — алдаушы әрі антитәсіх. 2 Жохан 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

Мәсіхтің денесінің ғибадатханасы әрбір адамның денесінің ғибадатханасы еді.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> «Мәсіх Иса азғырылған кезде Адам Едемде азғырылған уақыттағыдай, қаңыраған шөл далада Шайтанның азғыруларына төтеп беру үшін соншалық қолайлы жағдайда болған жоқ. Құдай Ұлы Өзін төмендетіп, адамзат Едемнен, сондай-ақ өздерінің бастапқы пәктігі мен туралығынан, төрт мың жыл бойы ауытқып кеткеннен кейін, адамның болмысын қабылдады. Күнә сан ғасырлар бойы адамзатқа өзінің қорқынышты іздерін түсіріп келді; сондықтан бүкіл адам әулетінің арасында тәндік, ақыл-ойлық және адамгершілік азғындау үстем болды.»

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> «Адам Едемде азғырушының шабуылына ұшырағанда, ол күнәнің дағынан ада еді. Ол Құдай алдында өзінің кемелдігінің қуатында тұрды. Оның болмысының барлық мүшелері мен қабілеттері бірдей дамыған және үйлесімді түрде теңгерілген еді.»

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> «Мәсіх азғыру шөлінде Адамның көтере алмаған сынағын Оның орнына тұрып көтерді. Осы жерде, Адам өз үйінің нұрынан теріс айналғаннан кейін төрт мың жыл өткен соң, Мәсіх күнәкардың пайдасына жеңіске жетті. Құдайдың алдында болудан айырылған адамзат әулеті, әрбір кейінгі ұрпақ сайын, Адамның Еденде иеленген бастапқы тазалықтан, даналықтан және білімнен барған сайын алшақтай берді. Мәсіх жер бетіне адамға жәрдем беру үшін келген кезде, адамзат нәсілінің сол кездегі күнәлары мен дәрменсіздіктерін Өз мойнына алды. Нәсілдің игілігі үшін, Өз үстіне құлаған адамның әлсіздіктерін алып, Ол адам ұшырайтын барлық жағынан Шайтанның азғыруларына қарсы тұруға тиіс болды». Selected Messages, 1-кітап, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

Жоханның екінші тарауында Мәсіх Өз денесі туралы ғибадатхана ретінде айтқан, ал Оның дене-ғибадатханасы төрт мың жыл бойы жинақталған әлсіздіктің азғындаулары бар адам баласының денесі еді. Мәсіх сілтеме жасаған адам ғибадатханасы қырық алты хромосомадан тұрады. Мұса заңды және ғибадатхананы тұрғызуға арналған нұсқауды алу үшін Синайға көтерілгенде, ол тауда қырық алты күн болды. Езекиел Мәсіхтің Өз ғибадатханасын екі таяқтың «ортасына» орналастыратыны туралы айтады. Жоханға өлшеу бұйырылған солтүстік патшалық пен оңтүстік патшалықтың жеті мезгілі аяқталғаннан кейінгі уақыт кезеңі қырық алты жыл болды, және ол 1798 бен 1844 жылдардың арасындағы «ортаны», яғни уақыт кезеңін білдірді. Сол қырық алты жылдың ішінде Иса келісімнің хабаршысы ретінде келгенде кенеттен тазартатын рухани ғибадатхананы тұрғызды. Келісімнің хабаршысы ретінде Ол Өз заңын халқының жүректеріне жазар еді. Сол заң екі тас тақтамен бейнеленген. Бірінші тақтада төрт өсиет, екінші тақтада алты өсиет бар. Екеуі бірігіп қырық алты санын білдіреді.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

1798 жылдан 1844 жылға дейінгі рухани Исраилдің жиналуы рухани Исраилдің жиналуын білдіреді, бірақ ол сондай-ақ ғибадатхананың орнатылуын да білдіреді.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Оған келіп, адамдар расында да қабылдамай тастаған, бірақ Құдай таңдаған әрі қымбатты тірі Тасқа келгендер ретінде, сендер де тірі тастар іспетті рухани үй болып, киелі діни қызметкерлер қауымы ретінде құрылып жатырсыңдар, Иса Мәсіх арқылы Құдайға ұнамды рухани құрбандықтар ұсыну үшін.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Сондықтан да Жазбада былай делінген: Міне, Мен Сионға таңдаулы, қымбатты ірге бұрыштағы басты тасты қоямын; Оған сенетін адам ұятқа қалмайды.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Сондықтан сенушілер үшін Ол — қымбат; ал мойынсұнбайтындар үшін құрылысшылар қабылдамаған тас бұрыштың бас тасы болды, әрі сүрінер тас, және тосқауыл жартасы болды; олар сөзге мойынсұнбай, содан сүрінеді; бұған олар сондай-ақ тағайындалған еді.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Бірақ сендер таңдап алынған ұрпақсыңдар, патшалық діни қызметкерліксіңдер, қасиетті халықсыңдар, Құдайдың айрықша меншігі болған жұртсыңдар; бұл — сендерді қараңғылықтан Өзінің ғажайып нұрына шақырғанның мадақтарын жария етулерің үшін. Бір кезде халық болмаған едіңдер, ал енді Құдайдың халқысыңдар; бір кезде рақымға ие болмаған едіңдер, ал енді рақымға ие болдыңдар. 1 Петір 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

1798 жылдан 1844 жылға дейін тұрғызылған ғибадатханаға мойынсұнбаушылыққа «тағайындалған» бір топ та кіреді. Олардың мойынсұнбаушылығы «жеті уақытты», «бұрыштың тасын», «құрылысшылар қабылдамаған тасты», яғни «сүріну жартасын» және «сүріндіретін тасты» теріске шығаруларынан көрінді.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

«Құдай таңдаған» топ адамдар «адамдар қабылдамаған» «тасты» «тірі тас» ретінде және «Құдай таңдаған әрі» «қымбат» болған «тас» ретінде таныды. «Құдай таңдағандар», «таңдаулы ұрпақ» «бұрынғы замандарда» «халық емес еді, бірақ» содан кейін «Құдайдың халқы» болуға тиіс еді. Құдай екі таяқты біріктіргенде, Ол оларды «басқа халықтардың» арасынан алып шықты. Ол 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі қырық алты жыл ішінде екі ұлтты бір етіп қосқан кезде, олар Оның халқы болуға тиіс еді.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Бір ғана іргетас бар, және сол іргетас — Иса Мәсіх; алайда мойынсұнбағандар теріске шығарған тарихтың іргетасы болған «сүріну тасы» — Мұсаның «жеті уақыты» еді. 1863 жылы «жеті уақыт» теріске шығарылғанда, бұл Иса Мәсіхті теріске шығару болды.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

1844 жылғы 22 қазанда басталған қасиетті орынның тазартылуы тек екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың ғана орындалуы болды деп тұжырымдайтын мысалдар қоспасы бос қасиетті орынды, иесіз қасиетті орынды, азаматтарсыз патшалықты сипаттайды. Қасиетті орынның мақсаты жөнінде Құдайдың Өзі оның мақсаты не екенін айтқаннан да жоғарырақ тұрған, шабыт арқылы берілген ешбір мақсат жоқ.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> Маған Өзім олардың арасында тұра алатын киелі орын жасасын. Мысырдан шығу 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

Жазбаларда Құдайдың киелі орны әрдайым Оның жасағымен, яғни Оның халқымен, байланыстырылады. Екі халық ретінде айқындалған Езекиелдің екі таяғы бір халыққа айналуға тиіс еді, әрі Құдайдың киелі орны олардың ортасында болуға тиіс еді. Шын мәнінде сұрақта не сұралатынын жасыру үшін Даниял кітабының сегізінші тарауының он үшінші аятындағы сұрақты бұрмалап көрсету — сонымен қатар он үшінші аяттағы, осы сұраққа жауап беруі сұралған «бір қасиетті кісіні» де теріске шығару болып табылады.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Содан кейін мен бір қасиетті жанның сөйлеп тұрғанын естідім; сонда басқа бір қасиетті жан сөйлеп тұрған әлгі белгілі қасиетті жанға: «Күн сайынғы құрбандыққа, қаңыратып бос қалдыратын заңсыздыққа, сондай-ақ киелі орынды да, жасақты да тапталуға беретін аян қашанға дейін созылады?» — деді. Сонда ол маған: «Екі мың үш жүз күнге дейін; содан кейін киелі орын тазартылатын болады»,— деді. Даниял 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

Сұрақ қойылған көктегі болмыс «әлгі бір қасиетті» деп аталады, ал бұл тіркес еврейдің «Palmoni» деген сөзінен аударылған; оның мағынасы — ғажайып санаушы, құпиялардың санаушысы. Адвентизмнің негізгі діңгегі мен іргетасы болып табылатын осы үзіндіде Мәсіх Өзін ғажайып санаушы ретінде көрсетеді. Ол мұны дәл Киелі кітаптағы ең ұзақ уақыт пайғамбарлығы мен екі мың үш жүз күндік уақыт пайғамбарлығының өзара байланысын айқындайтын жерде істейді. Ең ұзақ уақыт пайғамбарлығы — Мұсаның анты, яғни Леуіліктер жиырма алтыдағы жеті уақыт. Бұл — он үшінші аятта тапталатын «қосын» ретінде көрсетілген Исраилдің екі үйінің бытыратылуы мен құлдыққа түсірілуін айқындайтын пайғамбарлық; ал он төртінші аят киелі орынның тапталуы туралы пайғамбарлықты айқындайды. Екі пайғамбарлық та келісімнің хабаршысына арналған от үшін Сәрептегі жесір әйел екі таяқ жинағаннан кейін, 1844 жылғы 22 қазанда орындалды.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Адвентизм періштелер Уильям Миллерді түсінуге жетелеген пайғамбарлық уақытқа қатысты ең алғашқы шындықты қабылдамай тастағанда, олар өздерін соқыр етті. 1856 жылы Хайрам Эдсонның сегіз мақаласы арқылы Пальмони жеті уақыт жөніндегі нұрды арттыруға тырысты, бірақ нәтижесіз болды. Олар Лаодикеяға арналған хабарды қабылдамай, Лаодикеяның бес қатерлі көрінісін қабылдады, сөйтіп өздерін бес ақымақ қызбен теңестірді.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Ишаяның жетінші тарауындағы алпыс бес жылдық пайғамбарлық, өзінің басталуында б.з.д. 742, б.з.д. 723 және б.з.д. 677 жылдарын айқындай отырып, аяқталу тарихында 1798, 1844 және 1863 жылдарында қайталанды. Сол аяқталу тарихы Езекиелдің отыз жетінші тарауындағы екі таяқтың біріктірілуімен бейнеленген, ал Сәрепталық жесір әйел (Жаңа Өсиеттің грек мәтінінде осылай аталады) — Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалықтың тарихы кезінде Құдайдың рухани Яһудада (даңқты жерде) рухани Исраилмен келісімдік қарым-қатынас орнатуының тарихы. Бұл тарих, алпыс бес жылдық пайғамбарлықтың соңы бола отырып, Аянның он үшінші тарауындағы жер аңының басталуын да бейнелейді. Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалықтың басында екі таяқтың қосылуы Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалықтың аяқталуын суреттейді. Бұл тарихта протестантизм мүйізі мен республикализм мүйізінің қатарлас тарихы қамтылған.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, билік, не мүйіз, не ұлт, не патшалық, не патша, не бас — қолданылған мәнмәтінге қарай — өзара алмастырылып қолданылатын нышандар болып табылады. Осы нышандардың бәрі де Езекиелдің екі ұлт деп айқындайтын екі таяққа да қатысты. Жердегі аңның пайғамбарлық тарихының басында протестанттық мүйіз бір ұлтқа, яғни бір мүйізге, біріктірілді. Дәл сол тарихтың соңында республикалық мүйіз діннен тайған протестантизмнің мүйізімен қосылып, бір ұлт құрайды. Сол ұлт Аян кітабының он үшінші тарауындағы теңіз аңына бейне болады. Логикалық тұрғыдан, егер жеті уақыттың қарғысының куәлігінен бас тартсақ (ол тура мағынадағы Исраилдің екі үйіне де қарсы жүзеге асырылған еді), онда ежелгі Исраилдің сол екі тура мағынадағы үйі 1844 жылы рухани Исраилдің ұлтына қалай айналғанын, әрине, көре алмаймыз. Егер біз сол тарихты көре алмасақ, онда Құрама Штаттардың басындағы сол тарихтың, республикалық мүйіз біріктіру үдерісін және бастауында протестанттық мүйіз арқылы бейнеленген қосылуды қайталаған кезде, соңындағы тарихты қалай айқындайтыны жөнінде мүлде «еш түсінігіміз жоқ».

We will continue to consider these truths in the next article.

Біз бұл ақиқаттарды келесі мақалада әрі қарай қарастыратын боламыз.

Back to Articles