Article

# The Eighth is of the Seven - Number Two

Сегізіншісі жетеудің бірі — Екінші саны

Kingdoms of Bible Prophecy

Киелі кітаптағы пайғамбарлықтағы патшалықтар

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we identified that the Millerites could not see Rome as more than pagan and papal Rome, though they did address the distinctions between those two powers. For the Millerites the distinctions between pagan and papal Rome did not lead them to recognize that papal Rome was the fifth kingdom that followed the fourth kingdom of pagan Rome. After the disappointment in 1844, Sister White identified the three powers of Revelation twelve and thirteen as the dragon in chapter twelve, then the papacy, as the beast that came from the sea in chapter thirteen that was followed by the United States as the beast that came out of the earth. After the foundation was laid, the Lord opened the light upon the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet that in chapter sixteen of Revelation leads the world to Armageddon.

Алдыңғы мақалада біз Миллериттердің Римді пұтқа табынушы Рим мен папалық Римнен артық көре алмағанын, дегенмен олар осы екі биліктің арасындағы айырмашылықтарды қарастырғанын анықтадық. Миллериттер үшін пұтқа табынушы Рим мен папалық Римнің арасындағы айырмашылықтар оларды папалық Римнің пұтқа табынушы Римнің төртінші патшалығынан кейін келген бесінші патшалық екенін тануға алып келмеді. 1844 жылғы торығудан кейін Уайт ханым Аян кітабының он екі және он үш тарауларындағы үш билікті он екінші тараудағы айдаһар, содан кейін он үшінші тарауда теңізден шыққан аң ретінде папалық билік, ал одан кейін жерден шыққан аң ретінде Америка Құрама Штаттары деп айқындады. Іргетас қаланғаннан кейін, Жаратқан Ие Аян кітабының он алтыншы тарауында дүниені Армагеддонға бастайтын айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың үштік одағы жөніндегі нұрды ашты.

> “The line of prophecy in which these symbols are found begins with Revelation 12, with the dragon that sought to destroy Christ at His birth. The dragon is said to be Satan (Revelation 12:9); he it was that moved upon Herod to put the Saviour to death. But the chief agent of Satan in making war upon Christ and His people during the first centuries of the Christian Era was the Roman Empire, in which paganism was the prevailing religion. Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.

> Бұл нышандар кездесетін пайғамбарлық желі Аян 12-тараудан, Мәсіхті туған кезінде жоюға ұмтылған айдаһардан басталады. Айдаһардың Шайтан екені айтылған (Аян 12:9); Құтқарушыны өлтіруге Һиродты әрекетке келтірген де сол еді. Бірақ мәсіхшілік дәуірінің алғашқы ғасырларында Мәсіхке және Оның халқына қарсы соғыс жүргізуде Шайтанның басты құралы пұтқа табынушылық үстем дін болған Рим империясы еді. Осылайша, айдаһар, ең алдымен, Шайтанды білдірсе де, екінші бір мағынада, ол пұтқа табынушы Римнің нышаны болып табылады.

> “In chapter 13 ( verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> 13-тарауда (1–10-аяттарда) айдаһар өзіне «өз күшін, тағын және зор билігін» берген, «қабыланға ұқсас» тағы бір аң суреттеледі. Көпшілік протестанттар сенгендей, бұл нышан ежелгі Рим империясы бір кезде иеленген күшке, таққа және билікке мұрагер болған папалықты білдіреді. Қабылан тәрізді аң туралы былай деп жария етілген: «Оған зор сөздер мен Құдайға тіл тигізетін сөздер сөйлейтін ауыз берілді…. Сонда ол Құдайдың есіміне, Оның киелі шатырына және көкте тұратындарға тіл тигізу үшін, Құдайға тіл тигізіп, аузын ашты. Оған қасиеттілермен соғысуға және оларды жеңуге мүмкіндік берілді; әрі оған барлық рулардың, тілдердің және халықтардың үстінен билік берілді». Даниял 7-тараудағы кішкене мүйіздің сипаттамасымен дерлік бірдей бұл пайғамбарлық сөзсіз папалықты нұсқайды.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’

> «Оған қырық екі ай бойы әрекет етуге билік берілді». Ал пайғамбар былай дейді: «Мен оның бастарының бірін өлімші жараланғандай көрдім». Және тағы: «Кім тұтқынға айдап әкетсе, өзі де тұтқынға түседі; кім семсермен өлтірсе, өзі де семсерден өлуге тиіс». Қырық екі ай — Даниял 7-тараудағы «бір уақыт, екі уақыт және жарты уақыт», яғни үш жарым жылға, немесе 1260 күнге, тең; бұл — папалық биліктің Құдай халқын езгіге салуы тиіс болған кезең. Алдыңғы тарауларда баяндалғандай, бұл кезең папалықтың үстемдігімен, яғни б.з. 538 жылы, басталып, 1798 жылы аяқталды. Сол кезде папа француз әскері тарапынан тұтқынға алынды, папалық билік өзіне өлімші жарақат алды, сөйтіп: «Кім тұтқынға айдап әкетсе, өзі де тұтқынға түседі» деген алдын ала айтылған сөз орындалды.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation 17 an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.

> «Осы тұста тағы бір рәміз енгізіледі. Пайғамбар былай дейді: “Мен жерден шығып келе жатқан басқа бір аңды көрдім; оның қозыныкіндей екі мүйізі бар екен.” 11-аят. Бұл аңның сыртқы көрінісі де, оның пайда болу тәсілі де оның бейнелейтін ұлтының алдыңғы рәміздерде көрсетілгендерден өзгеше екенін аңғартады. Дүниеге үстемдік еткен ұлы патшалықтар Даниял пайғамбарға жыртқыш аңдар түрінде көрсетілді; олар “көктегі төрт жел ұлы теңізді сапырылыстырып жатқанда” көтерілді. Даниял 7:2. Аян 17-тарауда періште сулардың “халықтар мен көпшіліктерді, ұлттар мен тілдерді” білдіретінін түсіндірді. Аян 17:15. Желдер — алапат қақтығыстың рәмізі. Көктегі төрт желдің ұлы теңізді сапырылыстыруы патшалықтардың билікке жеткен кездегі жаулап алу мен төңкерістің сұмдық көріністерін бейнелейді.»

> “But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

> Бірақ қозыға ұқсас мүйіздері бар аң «жерден шығып келе жатқан» күйде көрінді. Өзінің орнын орнату үшін өзге күштерді құлатып тастаудың орнына, осылай бейнеленген бұл халық бұрын қоныстанбаған аумақта пайда болып, біртіндеп әрі бейбіт түрде өсуге тиіс еді. Демек, ол Ескі Дүниенің халықтары тығыз қоныстанған, бір-бірімен арпалысқан ұлттарының арасында — «халықтар, және қалың жұрт, және ұлттар, және тілдер» дейтін сол дүрбелең теңізде — пайда бола алмас еді. Оны Батыс Құрлықтан іздеу керек.

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’ And, as we have seen, the nation must arise in territory previously unoccupied. A prominent writer, describing the rise of the United States, speaks of ‘the mystery of her coming forth from vacancy,’ and says: ‘Like a silent seed we grew into empire.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. A European journal in 1850 spoke of the United States as a wonderful empire, which was ‘emerging,’ and ‘amid the silence of the earth daily adding to its power and pride.’—The Dublin Nation. Edward Everett, in an oration on the Pilgrim founders of this nation, said: ‘Did they look for a retired spot, inoffensive for its obscurity, and safe in its remoteness, where the little church of Leyden might enjoy the freedom of conscience? Behold the mighty regions over which, in peaceful conquest, … they have borne the banners of the cross!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

> «Жаңа Дүниенің қай елі 1798 жылы күш-қуатқа ие болып, қуат пен ұлылықтың нышанын танытып, дүниенің назарын өзіне аударып келе жатты? Бұл рәміздің қолданылуы ешбір күмәнге жол бермейді. Осы пайғамбарлықтың сипаттамаларына бір ғана ұлт, тек бір ғана ұлт сай келеді; ол еш жаңылтпастан Америка Құрама Штаттарын нұсқайды. Қайта-қайта шешен де, тарихшы да осы ұлттың өрлеуі мен өсуін сипаттағанда, қасиетті жазушының ойын, тіпті дерлік дәл сөздерін де, өздері аңғармастан қолданып отырған. Аң «жерден шығып келе жатқан» болып көрінді; ал аудармашылардың айтуынша, мұнда «шығып келе жатқан» деп берілген сөздің тура мағынасы «өсімдік секілді өсіп шығу не көктеп шығу» дегенді білдіреді. Және, көргеніміздей, бұл ұлт бұрын қоныстанбаған аумақта пайда болуы тиіс еді. Бір көрнекті жазушы Америка Құрама Штаттарының өрлеуін сипаттай отырып, «оның бос кеңістіктен пайда болуының құпиясы» туралы айтып, былай дейді: «Біз үнсіз бір дән секілді империяға айналып өстік».—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. 1850 жылы бір еуропалық газет Америка Құрама Штаттары туралы «пайда болып келе жатқан» әрі «жердің тыныштығы аясында күн сайын өз күшін де, айбын-даңқын да арттырып отырған» ғажайып империя деп жазды.—The Dublin Nation. Эдвард Эверетт осы ұлттың Пилигрим негізін қалаушылары туралы айтқан бір салтанатты сөзінде былай деді: «Олар көзден таса болғандықтан ешкімге кедергі келтірмейтін, әрі шалғайлығымен қауіпсіз бір оңаша жерді іздеді ме, сонда Лейденнің шағын қауымы ар-ождан бостандығын рақаттана алар еді? Міне, олар бейбіт жаулап алу арқылы ... крест тулары жеткізілген ұлан-ғайыр өңірлер!»—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.»

> “‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.

> «Оның қозыға ұқсас екі мүйізі болды». Қозыға ұқсас мүйіздер жастықты, пәктікті және жуастықты білдіреді; бұлар 1798 жылы пайғамбарға «көтеріліп келе жатқан» ретінде көрсетілген кезде Америка Құрама Штаттарының сипатын дәл бейнелейді. Әуелде Америкаға қашып барып, патшалық езгіден және діни қызметкерлердің төзімсіздігінен пана іздеген мәсіхші жер аударылғандардың арасында азаматтық және діни еркіндіктің кең іргетасы үстінде үкімет құруды мақсат еткендер көп болды. Олардың көзқарастары Тәуелсіздік декларациясында көрініс тапты; онда «барлық адамдар тең болып жаратылғаны» және оларға «өмірге, бостандыққа және бақытқа ұмтылуға» ажырамас құқық берілгені туралы ұлы ақиқат баяндалған. Ал Конституция халыққа өзін-өзі басқару құқығына кепілдік береді, яғни халықтың даусымен сайланған өкілдер заңдарды шығарып, оларды жүзеге асыруы тиіс екенін белгілейді. Діни сенім бостандығы да берілді, әрбір адамға Құдайға ар-ожданының нұсқауы бойынша құлшылық етуге рұқсат етілді. Республикашылдық пен протестантизм ұлттың іргелі қағидаларына айналды. Осы қағидалар оның күш-қуаты мен гүлденуінің құпиясы болып табылады. Бүкіл христиан әлеміндегі езілгендер мен тапталғандар осы елге ықылас пен үмітпен қарады. Миллиондаған адамдар оның жағалауларына ұмтылды, ал Америка Құрама Штаттары жер бетіндегі ең қуатты ұлттардың бірі дәрежесіне көтерілді.

> “But the beast with lamblike horns ‘spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed; … saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live.’ Revelation 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

> Бірақ тоқтыға ұқсас мүйіздері бар аң «айдаһарша сөйледі. Ол өзінің алдында болған бірінші аңның бар билігін жүзеге асырып, жерді және онда тұратындарды өлімші жарасы жазылған бірінші аңға табынуға мәжбүр етеді; … жер бетінде тұратындарға қылыштан жараланып, тірі қалған аңға бір мүсін жасау керектігін айтып». Аян 13:11–14. Ұлы күрес, 438–441.

The passage identifies that chapters twelve and thirteen are identifying the dragon, the beast and the false prophet, the three powers in Revelation sixteen that lead the world to Armageddon. Those three powers each have their own special chapters that covers the identical prophetic history. The last six verses of Daniel eleven begin with the words, “And at the time of the end,” which was 1798. Then the six verses identify the final movements of the papacy until in verse one of Daniel twelve Michael stands up and human probation closes and ushers in the seven last plagues. In verse forty-four of chapter eleven the message of the hour that enrages the papacy and initiates the blood bath that takes place just before probation closes is represented as “tidings out of the east and out of the north.”

Бұл үзіндіде он екінші және он үшінші тараулардың айдаһарды, аңды және жалған пайғамбарды — әлемді Армагеддонға бастап апаратын Аян кітабының он алтыншы тарауындағы үш күшті — айқындайтыны көрсетіледі. Сол үш күштің әрқайсысының бірдей пайғамбарлық тарихты қамтитын өзіне тән арнайы тараулары бар. Даниял кітабының он бірінші тарауының соңғы алты аяты: «Ал ақыр заман болғанда», — деген сөздермен басталады; бұл 1798 жыл еді. Содан кейін осы алты аят Даниял кітабының он екінші тарауының бірінші аятында Михаил орнынан тұрып, адамзатқа берілген сынақ мерзімі жабылып, соңғы жеті пәлеге жол ашылғанға дейін папалықтың соңғы қимылдарын айқындайды. Он бірінші тараудың қырық төртінші аятында папалықты қаһарға мінгізіп, сынақ мерзімі жабылардың дәл алдында болатын қантөгісті бастайтын сол уақыттың хабары «шығыстан және солтүстіктен жеткен хабарлар» ретінде бейнеленген.

The message east and north represents the final warning message, for it is proclaimed just before Michael stands up. It is the third angel’s message that is proclaimed during the outpouring of the Holy Spirit. Daniel represented the message as two-fold. The message of the “north” that enrages the papacy is the message identifying the “king of the north” as the papal power, and the message of the “east” is the message of the children of the east, which is Islam. Of course, it has other important meanings as well, but east is a symbol of Islam and the antichrist is the counterfeit of the true King of the North. The message of the third angel that warns against receiving the mark of the king of the north (the mark of the beast) also warns that Islam will strike at the point that the cup of iniquity is full for the United States, and the United States fills its cup of iniquity at the Sunday law.

Шығыс пен солтүстіктен келетін хабар соңғы ескерту хабары болып табылады, өйткені ол Михаил орнынан тұрардың дәл алдында жарияланады. Бұл — Киелі Рухтың төгілуі кезінде жарияланатын үшінші періштенің хабары. Даниял бұл хабарды екі қырлы етіп бейнеледі. Папалықтың қаһарын қоздыратын «солтүстік» туралы хабар — «солтүстіктің патшасын» папалық билік деп айқындайтын хабар, ал «шығыс» туралы хабар — шығыс ұлдарының, яғни исламның хабары. Әрине, оның өзге де маңызды мағыналары бар, бірақ шығыс — исламның нышаны, ал антихрист — шынайы Солтүстік Патшаның жалған баламасы. Солтүстіктің патшасының таңбасын (аңның таңбасын) қабылдаудан сақтандыратын үшінші періштенің хабары, сондай-ақ, Америка Құрама Штаттарының заңсыздық тостағаны толған сәтте исламның соққы беретінін ескертеді; ал Америка Құрама Штаттары өз заңсыздық тостағанын жексенбілік заң қабылданғанда толтырады.

Revelation thirteen beginning with verse eleven and then onward identifies the very same prophetic history, and it also begins at the time of the end in 1798.

Аян кітабының он үшінші тарауы, он бірінші аяттан бастап әрі қарай, нақ сол бір пайғамбарлық тарихты айқындайды, әрі ол да ақырзаман уақыты басталған 1798 жылдан басталады.

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.” The Great Controversy, 440.

> «Жаңа Дүниенің қай ұлты 1798 жылы билікке көтеріле бастады, күш пен ұлылық уәдесін беріп, дүниенің назарын өзіне аударды? Бұл рәміздің қолданылуы ешбір күмәнге орын қалдырмайды. Бір ұлт, тек бір ғана ұлт, осы пайғамбарлықтың сипаттамаларына сай келеді; ол анық әрі даусыз түрде Америка Құрама Штаттарын меңзейді». Ұлы Күрес, 440.

The same prophetic history is covered in Revelation thirteen verses eleven through eighteen as is covered in Daniel eleven verse forty through forty-five. As with the verses in Daniel the story of the role of the United States ends with the close of probation as the United States forces the world to accept the mark of the beast. Then as in Daniel eleven the message of the hour is presented in chapter fourteen. It is the identical structure in both passages, with the exception that Daniel’s verses are describing the papal activities and Revelation thirteen is identifying the role of the United States. With those two lines we find that chapter seventeen of Revelation covers the same history, but emphasizes the role of the dragon, represented as ten kings, who are the United Nations. The three chapters considered line upon line identify the role of the dragon, the beast and false prophet which in chapter sixteen lead the world to Armageddon, so it is of significance that John informs us that when chapter seventeen begins it is one of the angels that had poured out the seven last plagues that comes to tell John of the judgment of the whore of Rome.

Даниял 11-тараудың қырықыншы тармағынан қырық бесінші тармағына дейін қамтылған сол бір пайғамбарлық тарих Аян 13-тараудың он бірінші тармағынан он сегізінші тармағына дейін де қамтылған. Даниялдағы тармақтардағы сияқты, Құрама Штаттардың рөлі туралы әңгіме Құрама Штаттар дүниені аңның таңбасын қабылдауға мәжбүр еткен кезде сынақ мерзімінің жабылуымен аяқталады. Содан кейін, Даниял 11-дегідей, осы уақыттың хабары 14-тарауда ұсынылады. Екі үзіндіде де құрылым бірдей, тек айырмашылығы: Даниялдың тармақтары папалықтың әрекеттерін суреттейді, ал Аян 13 Құрама Штаттардың рөлін айқындайды. Осы екі желі арқылы біз Аянның 17-тарауы да сол бір тарихты қамтитынын, бірақ айдаһардың рөліне ерекше назар аударатынын көреміз; ол он патша ретінде бейнеленген, ал олар — Біріккен Ұлттар Ұйымы. Қарастырылып отырған осы үш тарау, жол үстіне жол ретінде, 16-тарауда дүниені Армагеддонға бастап баратын айдаһардың, аңның және жалған пайғамбардың рөлін айқындайды; сондықтан Жоханның бізге 17-тарау басталғанда Рим жезөкшесінің соты туралы айту үшін Жоханға келгеннің жеті соңғы пәлені төккен періштелердің бірі екенін хабарлауы маңызды мәнге ие.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

> Жеті тостағаны бар жеті періштенің бірі келіп, менімен сөйлесіп: «Мұнда кел; мен саған көптеген сулардың үстінде отырған ұлы жезөкшенің үкімін көрсетемін. Жер патшалары онымен азғындық жасады, ал жер тұрғындары оның азғындығының шарабынан мас болды»,— деді. Аян 17:1, 2.

With the Millerites it was about pagan Rome and papal Rome, but at the end it is about the three-fold union. As with her identification of those three powers in chapters twelve and thirteen, she clearly identifies the woman of chapter seventeen as the papacy.

Миллериттер үшін мәселе пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим туралы болды, ал ақырында ол үштік одақ туралы болады. Он екінші және он үшінші тарауларда сол үш билікті қалай айқын айқындаса, он жетінші тараудағы әйелді де папалық ретінде соншалықты айқын айқындайды.

> “The woman [Babylon] of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, ‘Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

> Аян 17-тағы әйел [Вавилон] «қызылкүрең және алқызыл түсті киім киіп, алтынмен, асыл тастармен және інжулермен безендірілген, қолында жиіркеніштер мен арамдыққа толы алтын тостағаны бар;… маңдайына “Құпия, ұлы Вавилон, жезөкшелердің анасы” деген ат жазылған» деп сипатталады. Пайғамбар былай дейді: «Мен әйелдің әулиелердің қанынан және Иса үшін шейіт болғандардың қанынан мас болғанын көрдім». Бұдан әрі Вавилон «жер патшаларының үстінен билік жүргізетін ұлы қала» деп жария етіледі. Аян 17:4–6, 18. Көптеген ғасырлар бойы христиан әлемінің монархтарының үстінен озбырлықпен үстемдік жүргізіп келген күш — Рим. “Ұлы күрес”, 382.

So, when does the prophetic history represented in chapter seventeen begin?

Ендеше, он жетінші тарауда бейнеленген пайғамбарлық тарих қашан басталады?

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> Сонда ол мені рухта шөл далаға алып кетті; сонда мен жеті басы мен он мүйізі бар, Құдайға тіл тигізетін аттарға толы, алқызыл түсті аңның үстінде отырған бір әйелді көрдім. Әйел күрең қызыл және алқызыл киім киіп, алтынмен, асыл тастармен және інжулермен сәнделген екен; оның қолында азғындықтың жиіркеніштері мен арамдықтарына толы алтын тостаған бар еді. Ал оның маңдайына: «ҚҰПИЯ, ҰЛЫ БАБЫЛ, ЖЕЗӨКШЕЛЕР МЕН ЖЕР БЕТІНДЕГІ ЖИІРКЕНІШТЕРДІҢ АНАСЫ» деген ат жазылыпты. Мен әйелдің әулиелердің қанынан және Исаның куәгерлерінің қанынан мас болғанын көрдім; оны көргенімде, мен қатты таңғалдым. Аян 17:3–6.

In order for John to see the woman he is prophetically carried into the wilderness which John himself has already identified with two witnesses as the twelve hundred and sixty years of papal rule in chapter twelve.

Жоханның әйелді көруі үшін, Жоханның өзі он екінші тарауда екі куәгермен байланыстырып, папалық биліктің бір мың екі жүз алпыс жылы деп анықтаған шөлге ол пайғамбарлық түрде алып барылады.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . . . And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> Сонда әйел айдалаға қашып кетті; онда оған Құдай дайындап қойған орын бар еді, сол жерде оны мың екі жүз алпыс күн бойы асырасын деп.... Ал әйелге ұлы бүркіттің екі қанаты берілді, ол сол арқылы айдалаға, өз орнына, ұшып барсын деп; онда ол жыланның алдынан жасырынып, бір уақыт, уақыттар және жарты уақыт бойы нәр алды. Аян 12:6, 14.

John was prophetically transported into the wilderness time period, but verse three and onward specifies exactly where in the twelve hundred and sixty years John was taken to, for the woman had already become drunk with the blood of persecution, and she was already the “mother of harlots.” John was taken to the end of the wilderness period for the woman had already drunk of the blood of persecution and the Protestant churches were already returning to her fold and becoming her daughters, for she was identified in that period of time as the “mother of harlots.” She already had daughters. John’s testimony in chapter seventeen begins in 1798 as did the same prophetic history which represented the beast in Daniel eleven and the false prophet in Revelation thirteen.

Жохан пайғамбарлық түрде шөл кезеңіне көшірілді, бірақ үшінші аяттан әрі қарай Жоханның он екі жүз алпыс жылдың дәл қай тұсына жеткізілгені нақты көрсетіледі, өйткені ол кезде әйел қудалаудың қанына мас болып та үлгерген еді және ол әлдеқашан «жезөкшелердің анасы» болатын. Жохан шөл кезеңінің соңына апарылды, өйткені әйел қудалаудың қанынан ішіп қойған еді, ал протестанттық шіркеулер де оның қорасына қайта оралып, оның қыздарына айналып жатқан еді, себебі сол уақыт кезеңінде ол «жезөкшелердің анасы» ретінде сипатталған. Оның әлдеқашан қыздары бар еді. Жоханның он жетінші тараудағы куәлігі 1798 жылы басталады, дәл сол секілді Даниял он бірдегі аңды және Аян он үштегі жалған пайғамбарды бейнелеген сол бір пайғамбарлық тарих та сол жылы басталды.

Just as with the other two lines, when chapter seventeen concludes, chapter eighteen then identifies the message of the hour. Three prophetic lines, one for each of the three-fold union. They are all illustrated upon the same historical structure beginning in 1798 and continuing until the close of probation, and all three emphasize the final warning message.

Қалған екі желідегідей, он жетінші тарау аяқталған кезде, он сегізінші тарау сол сағаттың хабарын айқындайды. Үш құрамды одақтың әрқайсысына бір-бірден арналған үш пайғамбарлық желі бар. Олардың бәрі де 1798 жылдан басталып, сынақ мерзімінің жабылуына дейін жалғасатын бір тарихи құрылымның үстінде бейнеленген, және үшеуі де соңғы ескерту хабарын айрықша атап көрсетеді.

Habakkuk’s Tables addresses the subject of Revelation seventeen in much greater detail, so I will now jump to the riddle that is represented in the chapter that sets forth eight kingdoms of Bible prophecy.

«Хабакуктың тақтайшалары» Аян кітабының он жетінші тарауындағы тақырыпты әлдеқайда кеңірек қарастырады, сондықтан мен енді Киелі кітап пайғамбарлығындағы сегіз патшалықты баяндап көрсететін осы тарауда бейнеленген жұмбаққа көшемін.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Міне, даналыққа ие ақыл осы. Жеті бас — әйел отырған жеті тау. Сондай-ақ жеті патша бар: бесеуі құлады, біреуі бар, ал өзгесі әлі келген жоқ; ал ол келгенде, аз ғана уақыт тұруы тиіс. Ал болған, енді жоқ аң — өзі сегізіншісі, әрі жетеудің қатарынан, және құрдымға кетеді. Аян 17:9–11.

Daniel told Nebuchadnezzar, “Thou art this head of gold.”

Даниял Небухаднезарға: «Сен осы алтын бассың», — деді.

> And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

> Адам ұрпақтары қай жерде тұрса да, даланың аңдарын да, аспан құстарын да Ол сенің қолыңа берді, әрі олардың бәріне сені әмірші етті. Сен — осы алтын бассың. Даниял 2:38.

Daniel also told Nebuchadnezzar, “Thou, O king, art a king of kings.”

Даниял Набуходоносорға да былай деді: «Уа, патша, сен патшалардың патшасысың».

> Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. Daniel 2:37.

> Сен, уа, патша, патшалардың патшасысың; өйткені көктегі Құдай саған патшалықты, құдіретті, күшті және салтанатты берді. Даниял 2:37.

Nebuchadnezzar was the “head” and he was a king, and he was a king of kings for he represented the first of the kingdoms represented in the image. Nebuchadnezzar was the king represented by gold, and other kingdoms and kings would be represented by the other metals in the image, but Nebuchadnezzar was first and therefore the king of the kings. Another level which we will not address right now is that the kingdom of Babylon represents the kingdom that seeks to counterfeit Christ, who is the true King of kings.

Набуходоносор «бас» еді, әрі ол патша болатын, және де ол патшалардың патшасы еді, өйткені ол мүсінде бейнеленген патшалықтардың біріншісін білдіретін. Набуходоносор алтынмен бейнеленген патша болды, ал басқа патшалықтар мен патшалар мүсіндегі өзге металдар арқылы бейнеленетін еді; бірақ Набуходоносор бірінші болды, сондықтан да ол патшалардың патшасы еді. Әзірше біз тоқталмайтын тағы бір деңгей — Бабыл патшалығы шынайы Патшалардың Патшасы болып табылатын Мәсіхке жалған еліктеуге ұмтылатын патшалықты білдіреді.

In the beginning of Isaiah’s testimony of the twenty-five hundred and twenty year prophecies (Leviticus twenty-six’s seven times) Isaiah identifies kings as heads.

Ишаяның екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлықтар туралы куәлігінің басында (Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы жеті уақыт) Ишая патшаларды бастар ретінде анықтайды.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> Себебі Сирияның басы — Дамаск, ал Дамасктің басы — Ресин; және алпыс бес жылдың ішінде Ефрем халық болудан қалып, күйретіледі. Ал Ефремнің басы — Самария, Самарияның басы — Ремалияның ұлы. Егер сендер сенбесеңдер, онда, расында, орнықпайсыңдар. Ишая 7:7, 8.

Isaiah is just setting forth the starting point for the two twenty-five hundred and twenty year time periods against the northern kingdom of Samaria and the southern kingdom of Judah and as he does so he includes two witnesses that the capitol city of a nation is its head, and that the king is the head of the capitol city. A “head” is a king and a kingdom. In the Revelation the same line of prophecy is taken up as in Daniel.

Ишая солтүстік Самария патшалығына және оңтүстік Яһуда патшалығына қарсы бағытталған екі мың бес жүз жиырма жылдық екі уақыт кезеңінің бастапқы нүктесін ғана белгілеп отыр; әрі осылай ете отырып, ол бір халықтың астаналық қаласы оның басы екенін, ал патшаның астаналық қаланың басы екенін айғақтайтын екі куәлікті келтіреді. «Бас» — патша да, патшалық та. Аян кітабында да дәл осы пайғамбарлық желі Даниялдағы сияқты қайта жалғастырылады.

Therefore, when John is taken to 1798 and presented with the riddle that identifies that there are seven “heads,” he is identifying that there are seven kingdoms. He is then told that five of the heads or kingdoms have fallen. In 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy had just fallen as it received a deadly wound that would eventually be healed.

Сондықтан Жохан 1798 жылға апарылып, жеті «бас» бар екенін айқындайтын жұмбаққа тап болғанда, ол жеті патшалық бар екенін аңғарады. Содан кейін оған сол бастардың немесе патшалықтардың бесеуі құлағаны айтылады. 1798 жылы Киелі кітап пайғамбарлығындағы бесінші патшалық жаңа ғана құлаған еді, өйткені ол ақырында жазылатын өлімге соқтырар жарақат алған болатын.

John who is standing in the history of the time of the end in 1798, is also told that one of the heads “is.” The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, so when John was prophetically conveyed to 1798, the kingdom that then was, is the United States, and he was further informed that the seventh kingdom was still future to 1798, for it had not yet come. The seventh kingdom that was still future to 1798, is the United Nations who are represented by ten kings, and are the subject of Revelation seventeen. But there is also an eighth, who is of the seven. Rome always comes up eighth and is of the seven.

1798 жылғы ақырзаман уақытының тарихында тұрған Жоханға бастардың біреуі «бар» екені де айтылған. Киелі кітаптағы пайғамбарлықтың алтыншы патшалығы 1798 жылы басталды; сондықтан Жохан пайғамбарлық түрде 1798 жылға жеткізілген кезде, сол уақытта бар болған патшалық — Америка Құрама Штаттары еді, әрі оған жетінші патшалықтың 1798 жылға қатысты әлі болашақта екені де хабарланды, өйткені ол әлі келмеген еді. 1798 жылға қатысты әлі болашақта болған жетінші патшалық — он патшамен бейнеленетін және Аян кітабының он жетінші тарауының нысаны болып табылатын Біріккен Ұлттар Ұйымы. Бірақ жетіншімен қатар жетінің ішінен шыққан сегізіншісі де бар. Рим әрқашан сегізінші болып шығады әрі ол жетеудің ішінен.

There is much to say about the contents of chapter seventeen, but we are simply identifying the eight kingdoms of Bible prophecy represented in chapter seventeen in order to see how the Millerite understanding of four kingdoms squares up with the eight kingdoms of Revelation seventeen.

Он жетінші тараудың мазмұны туралы айтар сөз көп, бірақ біз тек он жетінші тарауда бейнеленген Киелі кітап пайғамбарлығындағы сегіз патшалықты айқындап, Миллериттердің төрт патшалық жөніндегі түсінігінің Аян кітабының он жетінші тарауындағы сегіз патшалықпен қалай үйлесетінін көруді ғана көздеп отырмыз.

We will address this in the next article.

Біз бұл мәселені келесі мақалада қарастырамыз.

Back to Articles