Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Даниял кітабы - Жүз он тоғызыншы бөлім

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Тарихи межелердің пайғамбарлық маңызы: Киелі кітаптық рәміздер арқылы соңғы күндерді түсіну

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Жүз қырық төрт мың Келісімнің Хабаршысы арқылы тазартылғандар ретінде бейнеленеді, ал ұлы көпшілік шейіттіктің ақ шапандарымен бейнеленеді. Ақырғы күндердің екі қасиетті кезеңінің біріншісі Келісімнің Хабаршысына жол дайындайтын хабаршының ісін айқындайды, ал екінші кезең Ілиястың ісін бейнелейді. Бірінші кезең Лаодикиялық адвентизм тірілерінің тергеу сотын бейнелейді, ал екінші кезең қазіргі Римнің атқарушы сотын бейнелейді.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Соңғы күндерде қалалардан қашу туралы «белгі» Лаодикиялық адвентизм тарапынан қате түсінілді. Уайт қарындасымыз біздің назарымызға б.з. 66–70 жылдары Иерусалимнің жойылуы соңғы күндердегі Құдай халқы үшін берілген ескерту белгісінің көрнекі бейнесін ұсынатынын жеткізеді.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Ерте кездегі шәкірттер сияқты, біз де қаңырап бос қалған, оңаша жерлерден пана іздеуге мәжбүр болатын уақыт алыс емес. Рим әскерлерінің Иерусалимді қоршауы Яһудеядағы мәсіхшілер үшін қашудың белгісі болғаны сияқты, біздің еліміздің папалық сенбіні күштеп орындататын жарлықта билікті өз қолына алуы да біз үшін ескерту болады. Сол кезде үлкен қалаларды тастап, кейін таулар арасындағы оңаша жерлердегі оқшау үйлерге көшуге дайындық ретінде, кіші қалалардан да кететін уақыт болады.» Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Қашуға белгі болған Иерусалимнің қоршауға алынуы — Цестий бастаған алғашқы қоршау еді. Демек, Цестий уақытша жойылған қауіптің бейнесі болды, өйткені ол қоршауды орнатқаннан кейін, артынша жұмбақ түрде шегініп кетті, ал тарихшылар оның мұны не себепті істегенін ешқашан анықтай алған емес.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> «Цестийдің қол астындағы римдіктер қаланы қоршағаннан кейін, дереу шабуыл жасау үшін барлық жағдай қолайлы болып көрінген сәтте, олар күтпеген жерден қоршауды тоқтатты». Ұлы күрес, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880 және 1890 жылдары Нью-Гэмпширден сайланған сенатор Генри У. Блэр Конгреске жексенбіні Ұлттық Демалыс Күні ретінде белгілеу туралы бірқатар заң жобаларын ұсынды. Бұл заң жобалары әдетте «Блэрдің жексенбілік заң жобалары» деп аталды. Сенатор Блэр жексенбіні демалыс және діни ғибадат күні ретінде сақтауды табанды түрде жақтады. Ол бірыңғай демалыс күні Американың қоғамына оң адамгершілік және әлеуметтік әсер етеді деп сенді. Оның күш-жігері, әсіресе діни топтар тарапынан, белгілі бір қолдауға ие болғанымен, шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне қатысты алаңдаушылықтарды қоса алғанда, қарсылыққа да ұшырады.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Бұл — ақырында жексенбілік заң қабылдағанда айдаһарша сөйлеуге тағдырланған жердегі аңның тарихындағы жексенбілік заңнаманы өткізуге жасалған алғашқы әрекет еді. 1888 жылғы Бас конференция сессиясының хабаршыларының бірі А. Т. Джонс Конгрестің залдарына барып, дәл осы Блэр заң жобаларының осы тобына шешендікпен қарсы шықты. Бірнеше әрекеттен кейін сенатор Блэр Ұлттық Демалыс Күнін енгізу жөніндегі бастамасының қарқынын жоғалтты. Сол тарихпен, сондай-ақ Ұлттық Демалыс Күнінің (жексенбінің) салдарларымен тікелей байланысты түрде, Эллен Уайттың кеңесіне қатысты тарихи жазбаны қарастыруға болады.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Оның жексенбілік заң туралы ескертулерін қайта қарағанда анықталатыны — Лаодикеялық адвентизмде бұл мәселе байыпты түрде әрі кеңінен қате түсінілген. Қалалардан тыс болу қажеттілігіне қатысты, жаңа ғана келтірілген үзіндіде ол былай деп жазған: «сонда үлкен қалаларды тастап, кейінірек кішірек қалаларды да тастап, таулар арасындағы оңаша жерлердегі оңашаланған үйлерге көшуге даярланатын уақыт болады». Ол Құдай халқының ауылдық жерде тұруы қажет екенін қайта-қайта үйретті, бірақ оның 1888 жылға дейінгі ауылда тұру тақырыбындағы кеңестері қалаларды тастап кету жөніндегі нұсқауын таяу болашақта Құдай халқының қалалардан кетуі қажет болатын жағдайдың мәнмәтінінде береді. 1888 жылдан кейін ол ауылда тұру жөніндегі жазбаша нұсқауларында біздің қалалардан әлдеқашан шығып кеткен болуымыз керектігі туралы кеңестен ешқашан ауытқыған жоқ.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Тарихта пайда болған Блэрдің Ұлттық Демалыс Күні туралы заң жобалары қалалардан шығудың «белгісі» болды; және Блэр заң жобалары сол міндетті жүзеге асыруға қажетті серпінді жоғалтып, тарихтың қараңғылығына шегінгенімен, қашып кетудің «белгісі» берілген еді. Ол Кестий әкелген алғашқы қоршаудың тарихи межесінде берілген болатын. Жақында келетін жексенбілік заң Титтің қоршауымен бейнеленеді, ал егер қандай да бір Лаодикиялық адвентистер сол қоршау келгенде әлі де қалаларда болса, олар зұлымдармен бірге өледі.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Соңғы күндерде екі пайғамбарлық кезең бар. Оларды жуық арада шығатын жексенбілік заң бөліп тұрады. Бірінші кезең — Лаодикеялық адвентизмдегі тірілерге қатысты тергеу соты, ал екінші кезең — Римнің жезөкшесіне шығарылатын атқарушы үкім. Бұл екі кезең қайта-қайта бейнеленіп көрсетіледі, өйткені дәл осы екі кезеңде он қыз туралы астарлы әңгіменің орындалуы, Миллершілер тарихындағыдай, сөзбе-сөз жүзеге асады. Астарлы әңгімедегі кідіру уақыты — Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы кідіру уақыты, сондықтан біз қарастырып отырған осы екі кезең Хабаққұқ кітабының екінші тарауында да бейнеленген. Он қыз туралы астарлы әңгіме де, Хабаққұқ кітабының екінші тарауы да Миллершілер тарихында сөзбе-сөз орындалды, әрі солай болған кезде Езекиел кітабының он екінші тарауының жиырма бірінші-жиырма сегізінші аяттары да орындалды.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Езекиел кітабының он екінші тарауының соңғы сегіз аяты «әрбір аянның әсері» орындалатын уақытты, Құдай Өз аяндарын енді «ұзартпайтын» кезеңді айқындайды. Лаодикеялық адвентизмдегі тірілерге қатысты тергеу сотын және Тирдегі жезөкшенің атқарушы сотын айқындайтын, соншалықты жиі қайталанатын тарихтың екі кезеңі — Киелі кітаптағы әрбір аян өзінің кемел әрі түпкілікті орындалуына жететін пайғамбарлық кезең. Сол кезеңде жүз қырық төрт мың орнықтырылады, әрі олар өлмейтін және Мәсіх қайта оралғанға дейін өмір сүретін топты білдіреді. Лұқа кітабының жиырма бірінші тарауында Мәсіх сол ұрпақтың жеткенін айқындайтын бір «белгіні» көрсетеді.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Мәсіх қаңырап бос қалдыру жексұрындығымен байланысты түрде баяндаған қашуға арналған «белгіде» бейнеленген екі тарихта екі кезең айқындалған, әрі олардың басталуы мен аяқталуында: кезеңнің басында бір «белгі», ал соңында «белгілер» бар. Мәсіх Өзі бұлттармен келгенге дейін өмір сүретін соңғы ұрпақты бейнелейді деп көрсеткен сол «белгі» — біз қазір жер тарихының соңғы ұрпағында тұрғанымыздың дәлелі.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Лұқа жазған Ізгі хабардың жиырма бірінші тарауында Иса тура Иерусалимнің б.з. 66 жылдан 70 жылға дейін созылған үш жарым жылдық тапталуы мен күйреуінен бастап, 538 жылы басталып, 1798 жылы аяқталған рухани Иерусалимнің үш жарым жылдық тапталуының соңына дейінгі тарихты айқындайды.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Ал Иерусалимнің әскерлермен қоршалғанын көрген кезде, оның қаңырап бос қалуының жақын қалғанын біліңдер. Сонда Яһудеядагілер тауларға қашсын; оның ішінде жүргендер одан шығып кетсін; ал төңіректегі аймақтардағылар оған кірмесін. Өйткені бұлар — жазылғандардың бәрі орындалуы үшін кек алу күндері. Бірақ сол күндері құрсақ көтергендер мен емізулі баласы барларға қасірет! Өйткені бұл жерде зор қасірет болады, әрі осы халықтың үстіне қаһар түседі. Олар семсердің жүзінен құлайды және барлық халықтардың арасына тұтқын болып айдалып кетеді; ал Иерусалим басқа ұлттардың замандары толғанға дейін олардың табанында тапталады. Лұқа 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Яһуди еместердің Иерусалимді таптауына қатысты «замандар» көпше түрде айтылған, өйткені бұл б.з. 70 жылы аяқталған тура мағынадағы Иерусалимнің тапталуын да, 1798 жылы аяқталған рухани Иерусалимнің тапталуын да білдіреді. Яһуди еместер пұтқа табынушылықты да, папалықты да білдіреді, әрі «Қашанға дейін?» деп сұрайтын Даниял кітабының сегізінші тарауындағы аяндағы мәселенің нысаны — дәл осы екі билік.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім; және бір өзге әулие сөйлеп тұрған әлгі белгілі әулиеге: «Күнделікті құрбандыққа және қаңыратып тастайтын заңсыздыққа қатысты аянның, сондай-ақ киелі орынды да, жасақты да таптатуға беретін осының мерзімі қашанға дейін?» — деді. Даниял 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Лұқа кітабының жиырма бірінші тарауындағы «басқа ұлттардың уақыттары» деген сөз Құдайдың солтүстік патшалыққа қарсы кек алуына қатысты екі мың бес жүз жиырма жылдық кезеңді білдіреді; бұл кезең б.з.д. 723 жылы басталып, 1798 жылы аяқталды. 538 жыл — күнә адамының қасиетті орында тұрып, өзін Құдаймын деп жариялаған уақыты; осылайша бұл кезең он екі жүз алпыс жылдан тұратын екі тең бөлікке бөлінеді. Он екі жүз алпыс жылдың екінші кезеңі — Лұқа кітабының жиырма бірінші тарауы, жиырма төртінші аятында «басқа ұлттардың уақыттары» орындалған кезде аяқталады деп белгіленген сол бір тарихи баяндаудың өзі. Иса Өз шәкірттеріне көрсетіп отырған тарихи баяндауда жиырма төртінші аят шәкірттерге берілген куәлікті 1798 жылғы «ақырзаман уақытына» жеткізеді. Сол жерден бастап Иса Миллерит қозғалысына қатысты «белгілерді» көрсете бастайды.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Күнде, айда және жұлдыздарда белгілер болады; ал жер бетінде халықтар абыржып, тығырыққа тіреледі; теңіз бен толқындар шулайды; жер жүзіне келе жатқан нәрселерді күткендіктен және қорыққандықтан адамдардың жүрегі шайлығып қалады; өйткені аспан күштері шайқалады. Сонда олар Адам Ұлын құдіретпен әрі зор салтанатпен бұлттың үстінде келе жатқанын көреді. Ал осы нәрселер жүзеге аса бастағанда, бастарыңды көтеріп, жоғары қараңдар; өйткені сендердің құтқарылуларың жақындап қалды. Лұқа 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Иса: «белгілер болады»,— деп мәлімдейді де, оларды күндегі, айдағы және жұлдыздардағы белгілер, халықтардың күйзелісі, көктің күштерінің шайқалуы, содан кейін Адам Ұлының бұлт ішінде келуі ретінде айқындайды. Осы «белгілердің» барлығы Миллериттер тарихында орындалды.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Пайғамбарлық Мәсіхтің келуінің мәнері мен мақсатын алдын ала айтып қана қоймай, оның жақындағанын адамдардың қашан білуге тиісті екендігін көрсететін белгілерді де ұсынады. Иса былай деді: “Күнде, айда және жұлдыздарда белгілер болады.” Лұқа 21:25. “Сол күндері, сол қасіреттен кейін, күн қараңғыланады, ай өз жарығын бермейді, аспан жұлдыздары құлайды, әрі көктегі күштер шайқалады. Сонда олар Адам Ұлының бұлттармен ұлы құдіретпен және салтанатпен келе жатқанын көреді.” Марқа 13:24–26. Аян беруші екінші келудің алдында болатын белгілердің біріншісін былай суреттейді: “Қатты жер сілкінісі болды; күн қылдан тоқылған қара жамылғыдай қап-қара болды, ал ай қан сияқты болды.” Аян 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> «Бұл белгілер он тоғызыншы ғасыр ашылардан бұрын көрінді. Осы пайғамбарлықтың орындалуы ретінде, 1755 жылы тарихта бұрын-соңды тіркелген ең алапат жер сілкінісі болды....»

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> «Жиырма бес жылдан кейін пайғамбарлықта аталған келесі белгі — күн мен айдың қараюы — көрінді. Мұны одан бетер айрықша еткен нәрсе — оның орындалу уақытының нақты көрсетілгендігі еді. Құтқарушы Зәйтүн тауында Өз шәкірттерімен әңгімесінде қауымның ұзақ сынақ кезеңін, яғни өзі туралы Ол азап-қасірет қысқартылатынын уәде еткен папалық қудалаудың 1260 жылын сипаттап болған соң, Өзінің келуінен бұрын болатын кейбір оқиғаларды былай атап өтіп, солардың алғашқысы қашан көрінетінін де белгіледі: “Сол күндері, сол азап-қасіреттен кейін, күн қараяды, ай өз жарығын бермейді”. Марк 13:24. 1260 күн, яғни жыл, 1798 жылы аяқталды. Одан ширек ғасыр бұрын қудалау дерлік түгелдей тоқтаған еді. Мәсіхтің сөздеріне сәйкес, осы қудалаудан кейін күн қараюға тиіс болатын. 1780 жылдың 19 мамырында бұл пайғамбарлық орындалды....»

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> «Мәсіх Өз халқының Өзінің келуінің белгілерін қадағалап, келе жатқан Патшаларының нышандарын көргенде қуануға тиіс екенін өсиет еткен еді. “Осы нәрселер жүзеге аса бастағанда, — деді Ол, — жоғары қарап, бастарыңды көтеріңдер; өйткені құтқарылуларың жақындап қалды”. Ол ізбасарларының назарын көктемде бүр жарған ағаштарға аударып, былай деді: “Олар енді бүршік атып шыққанда, сендер соны көріп, жаздың жақындап қалғанын өздерің-ақ білесіңдер. Сол сияқты, сендер де осы нәрселердің жүзеге асып жатқанын көргенде, Құдай Патшалығының жақындап қалғанын біліңдер”». Лұқа 21:28, 30, 31. Ұлы тартыс, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Үш Римнің үштік қолданылуы мынаны айқындайды: Иерусалимнің пұтқа табынушы Римнің, содан кейін папалық Римнің таптауы кезінде қасиетті орын мен әскердің қазіргі Рим тарапынан тапталуы не мың екі жүз алпыс күндік (пұтқа табынушы Рим), не мың екі жүз алпыс пайғамбарлық жылдық (папалық Рим) кезең арқылы бейнеленген болатын. Қазіргі Римнің Құдайдың адал халқына қарсы қудалауының кезеңін айқындайтын рәміздік мың екі жүз алпыс күннің (қырық екі айдың) әрбір кезеңі сол кезеңдегі адалдар үшін қашу уақытын білдіретін дара бір «белгімен» сипатталады. Үш кезеңнің әрқайсысы кезеңнің басындағыдай дара бір «белгімен» емес, бірнеше «белгінің» көрініс табуымен аяқталады.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> «Түн ортасында Құдай Өз халқын азат ету үшін Өз құдіретін танытады. Күн шығып, бар күш-қуатымен жарқырайды. Белгілер мен ғажайыптар бірінен соң бірі жедел түрде көрініс береді. Зұлымдар бұл көрініске үрей мен таңданыспен қарайды, ал әділдер өздерінің құтқарылуының нышандарын салтанатты қуанышпен көреді. Табиғаттағының бәрі өз арнасынан ауытқып кеткендей көрінеді. Ағын сулар ағуын тоқтатады. Қараңғы, қалың бұлттар көтеріліп, бір-бірімен соқтығысады. Дүлейленген аспанның ортасында сөзбен айтып жеткізгісіз даңққа толы бір ашық кеңістік бар; сол жерден көптеген сулардың шуылындай Құдайдың үні естіледі де: “Орындалды”,— дейді. Аян 16:17». Ұлы күрес, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Римнің жезөкшесіне шығарылатын атқарушылық соттың кезеңі Құдайдың әлі де Бабылда жүрген Өзге қойлары қашуы тиіс екенін айқындайтын тудың көтерілүімен басталады. Бұл кезең “белгілер мен ғажайыптармен” аяқталады. Бұл кезең Аян кітабының он сегізінші тарауындағы “екінші дауыспен” басталып, Құдайдың даусымен аяқталады. Әрине, Аян кітабының он сегізінші тарауындағы бірінші және екінші дауыстар — Мәсіхтің даусы. Бірінші дауыс тірі Лаодикеялық Адвентистік қауымға қатысты тергеуші соттың басталуын айқындайды, ал екінші дауыс сол кезеңнің аяқталуын білдіріп қана қоймай, Римнің жезөкшесіне қарсы атқарушылық соттың басталуын да белгілейді.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Толық тарих Мәсіх өсиетті бекіткен аптамен басқарылып отыр, ал жуықта келетін жексенбілік заң айқышпен бейнеленген ортаңғы межелік белгі ретінде типологиялық тұрғыдан көрсетілген. Екі тарих та Альфа мен Омеганың мөріне ие, өйткені екі тарихтың да басы мен соңы Құдайдың даусымен бейнеленеді. Олар сондай-ақ ақиқатты да бейнелейді, өйткені ортаңғы межелік белгі — жексенбілік заңға қатысты бүлік, ал еврей тіліндегі “ақиқат” деген сөз еврей әліпбиінің бірінші, он үшінші және соңғы әріптерімен жасалған. Аян кітабының он сегізінші тарауындағы алғашқы дауыс — Мәсіхтің дауысы, соңғы дауыс — Құдайдың дауысы, ал ортадағы дауыс, ол да Құдайдың даусы бола тұра, сондай-ақ он үшінші әріптің бүлігі жердегі аңның айдаһар сияқты “сөйлеуімен” бейнеленетін орын болып табылады; бұл Аян кітабының ОН ҮШІНШІ тарауында көрсетілген.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Жақындап келе жатқан жексенбілік заң кезіндегі рәміз Құдайдың адалдары үшін қашуға арналған «белгіні» білдіреді, бірақ ол сондай-ақ рәміздің көтерілуімен аяқталатын пайғамбарлық кезеңнің басталуында да міндетті түрде бір «белгі» болуы керектігін айқындайды. Сол «белгі» — Иса жер шарының соңғы ұрпағының келіп жеткенінің дәлелі ретінде нені көрсететінін білдіреді. Лұқа кітабының жиырма бірінші тарауында шәкірттер Мәсіхтен Оның ғибадатхананың қирайтынын айтқанда нені меңзегенін сұрайды.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Сонда олар Одан: «Ұстаз, бұл нәрселер қашан болады? және бұлар жүзеге асатын кезде қандай белгі болады?» — деп сұрады. Лұқа 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Содан кейін Иса ғибадатхана мен қаланың қирайтын 70 жылына алып баратын тарихты сипаттай бастайды да, жиырма төртінші аятқа дейін жалғастырып, сол жерде басқа ұлттардың «замандарының» қашан толатынын көрсетеді.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Олар семсердің жүзінен құлап, барлық халықтардың арасына тұтқын болып айдалып әкетіледі; әрі Иерусалим басқа ұлттардың аяқ асты болады, олардың замандары толғанға дейін. Лұқа 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Бұл аяттың сөзбе-сөз Иерусалимге қатысты екені туралы түсінік символдықты тура мағынада қолданатын әрі пайғамбарлықтардың орындалуын тек дүниенің ақырына ғана телитін футуризм деп аталатын католиктік теологиялық ақылсыздыққа негізделген. Бұл аяттың дұрыс қолданылуына жасалған шабуыл Жаңа Өсиетті оқу барысында Шайтанның басты шабуылдарының бірі болды. Сөзбе-сөз Иерусалим Мәсіхтің заманында пайғамбарлық Иерусалимнің нышаны болудан қалды, өйткені сөзбе-сөз пайғамбарлық рухани қолданылуға ауысты. Бұл аян елші Пауыл бекіткен негізгі ілімдердің бірі болды. Иерусалимнің тапталуы 538 жылдан 1798 жылға дейінгі папалық қараңғылықтың бір мың екі жүз алпыс жылын айқындайды.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ал ғибадатханадан тыс жатқан ауланы тыс қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; әрі олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы таптап жүреді. Аян 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Пайғамбарлықтағы Иерусалим айқышта таңдалған қаланың нышаны болудан қалды.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> Ескі Иерусалимнің топырағын басу игі іс болар еді және Құтқарушының өмірі мен өлімі өткен орындарды аралау арқылы өз сенімі едәуір нығаяр еді деп санайтындар қаншама! Бірақ көктен түсетін тазартушы отпен аршылып-тазартылмайынша, ескі Иерусалим ешқашан киелі орын болмайды». Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Иса 24-аятта шәкірттерін 1798 жылғы ақыр заманға алып келгеннен кейін, Ол содан соң бірінші періштенің хабары тарих сахнасына енген Миллершілер кезеңін таныстырды.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Күнде, айда және жұлдыздарда белгілер болады; ал жер бетінде халықтар абыржып, тығырыққа тіреледі; теңіз бен толқындар гүрілдейді; жер жүзіне келетін нәрселерді күтіп, қорыққандықтан, адамдардың жүрегі зәресі ұшып әлсірейді; өйткені аспан күштері шайқалады. Сонда олар Адам Ұлын бұлт ішінде құдіретпен және ұлы даңқпен келе жатқанын көреді. Ал осының бәрі орындала бастағанда, бойларыңды түзеп, бастарыңды жоғары көтеріңдер; өйткені құтқарылуларың жақындап қалды. Лұқа 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Миллериттер тарихының басталуын білдірген белгілер Құдай Сөзінің ешқашан жаңылмайтын құдіретіне сай орындалды.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Күндегі, айдағы және жұлдыздардағы белгілер орындалды». Review and Herald, 1906 жылғы 22 қараша.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Келесі мақалада Лұқа жазған Ізгі хабардың жиырма бірінші тарауын жалғастырамыз.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «1848 жылғы 16 желтоқсанда Жаратқан Ие маған көктегі күштердің шайқалуы туралы аян берді. Мен мынаны көрдім: Жаратқан Ие Матай, Марқ және Лұқа жазып қалдырған белгілерді берген кезде “аспан” дегенде, Ол аспанды меңзеді, ал “жер” дегенде, жерді меңзеді. Көктегі күштер — күн, ай және жұлдыздар. Олар аспанда билік жүргізеді. Жердегі күштер — жер бетінде билік жүргізетіндер. Көктегі күштер Құдайдың даусынан шайқалады. Сонда күн, ай және жұлдыздар өз орындарынан қозғалады. Олар жойылып кетпейді, бірақ Құдайдың даусынан шайқалады.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Қараңғы, қалың бұлттар көтеріліп, бір-біріне соқтығысты. Аспан кеңістігі ажырап, кейін шегінді; содан соң біз Ориондағы ашық кеңістік арқылы жоғары қарай қарай алдық, сол жерден Құдайдың даусы естілді. Киелі Қала сол ашық кеңістік арқылы төмен түседі. Мен жердегі күштердің қазір шайқалып жатқанын және оқиғалардың өз ретімен келетінін көрдім. Соғыс, және соғыс туралы сыбыстар, қылыш, ашаршылық және індет әуелі жердегі күштерді шайқайды, содан кейін Құдайдың даусы күнді, айды және жұлдыздарды, сондай-ақ осы жерді де шайқайды. Мен Еуропадағы күштердің шайқалуы, кейбіреулер үйрететіндей, көктегі күштердің шайқалуы емес, қайта қаһарланған халықтардың шайқалуы екенін көрдім». Early Writings, 41.

Back to Articles