Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Даниял кітабы - Жүз елу жетінші бөлім

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Даниял кітабындағы Кир туралы пайғамбарлық рәмізділіктің мәнін ашу

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Оныншы тараудың бірінші аятында оның Кирдің үшінші жылы болғаны туралы хабарланады, бірақ бірінші тарауда Даниялдың тек Кирдің бірінші жылына дейін ғана өмір сүргені немесе қызметін жалғастырғаны туралы хабарланады.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Даниял патша Кирдің бірінші жылына дейін қызметін жалғастырды. Даниял 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Екі жыл бойы Кир негізінен мидиялық Дариймен бірге билік жүргізіп келді, сондықтан бұл оның үшінші жылы еді, бірақ сонымен бірге оның бірінші жылы да еді.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Парсы патшасы Кирдің үшінші жылында Белтешазар деп аталған Даниялға бір нәрсе аян болды; әрі сол нәрсе ақиқат еді, бірақ белгіленген уақыт ұзақ болатын; және ол сол нәрсені түсінді, әрі аянды ұқты. Даниял 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Пайғамбарлық тұрғыдан алғанда, Кир Даниялдың бірінші және соңғы көріністерінде таныстырылады. Алдыңғы мақалаларда баяндалғандай, Даниял кітабының бірінші тарауы Аян кітабының он төртінші тарауындағы бірінші періштені бейнелейді. Пайғамбарлықта бірінші періште айқындалғанда, ол Аян 14-тараудағы үш періштенің бәріне тән барлық пайғамбарлық сипаттарға ие болады. Бірінші періштеде бейнеленген мәңгілік Ізгі хабардың үш сатысы мыналар: «Құдайдан қорқыңдар», «Оған мадақ беріңдер», өйткені «Оның сотының уақыты келді».

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Даниял мен үш лайықты жігіт «Құдайдан қорыққандықтан», олар Бабылдың асын қабылдамай, вегетариан болып қалуды таңдады. Бұдан кейінгі көрнекі сынақта Даниял мен үш лайықты жігіт Бабыл тағамын жегендермен салыстырғанда өздерінің сау келбеті арқылы «Құдайды дәріптеді». Үш жылдан кейін Набуходоносор оларды сынап, оларды Бабылдың барлық дана адамдарынан он есе дана деп тапқан кезде, «сот сағаты» келді.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Мәңгілік Ізгі хабардың үш қадамы Даниял кітабының соңғы тарауында да ақырғы уақытта мөрі ашылатын жарық үшін жауапты болып саналатындарды білімнің артуы арқылы тазартып, ағартып, сынайтын үдеріс ретінде бейнеленген. Даниялдың бірінші тарауында, соңғы тарауындағы сияқты, барлық үш періштені қамтитын бірінші періштенің үш қадамы айқындалады. Бірінші тарау бірінші періштенің мәңгілік Ізгі хабары болғандықтан, Даниялдың екінші тарауы Аян кітабының он төртінші тарауындағы екінші періштені бейнелейді; онда аңның мүсінінің не Мәсіхтің бейнесінің сынағы көрсетілген, дәл сол сияқты бұл бірінші тараудағы үш қадамның екінші сынағында да көрсетілген.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Даниял кітабының бірінші және екінші тараулары Аян кітабының он төртінші тарауындағы бірінші және екінші періштелерді бейнелейтіндіктен, үшінші тарау мен Дура жазығындағы сынақ аңның таңбасын қабылдамау жөніндегі ескертумен бірге үшінші періштенің хабарын бейнелейді. Даниял кітабының бірінші тарауында Кирдің бірінші жылы аталады, ал Даниялдың соңғы аяны болып табылатын оныншы тарауда Кир оның үшінші жылы арқылы көрсетіледі; бірақ біз ол үшінші жылдың оның бірінші жылы екенін білеміз, өйткені Даниял тек Кирдің бірінші жылына дейін ғана өмір сүрді.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Сондықтан Кир үш жылды қамтитын бірінші жылдың нышаны болып табылады. Ол бірінші періштенің хабарының нышаны. Кирдің бірінші жылы Даниялдың алғашқы аянының соңғы аятында айтылады, содан кейін тағы да Даниялдың соңғы аянының бірінші аятында аталады. Кирдің пайғамбарлық нышандық мәнін тану маңызды, әрі біз алдымен оның бірінші періштенің хабарын бейнелейтінін анықтап отырмыз. Мұны пайғамбарлық тұрғыдан Даниял оның үшінші жылын өзінің бірінші жылы ретінде белгілейтіні арқылы анықтауға болады, бірақ одан да маңыздысы — бұл оның жариялаған алғашқы жарлығы арқылы айқындалады.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Оныншы тарауда Жәбірейілдің Парсы патшаларымен жүргізіп жатқан күресі Кирді яһудилерге қайтып келіп, Иерусалим мен ғибадатхананы қайта тұрғызуға мүмкіндік беретін үш жарлықтың біріншісін жариялайтындай дәрежеге жеткізуге қатысты еді. Үшінші жарлық 1844 жылғы 22 қазанда үшінші періште келген кезде аяқталған екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың басталуын белгілейтін еді. Үшінші жарлық үшінші періштені білдірді, сондықтан Кирдің бірінші жарлығы 1798 жылы бірінші періштенің келуін білдірді. Кир бірінші періштені бейнелейді, осы себепті Даниял кітабында оның бірінші жылы үш жылды білдірді.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Сондықтан Кир «соңғы уақытты» бейнелейді, өйткені бірінші періште (Кир) 1798 жылы келген кезде «соңғы уақыт» келіп, Даниял кітабының мөрі ашылды. Кир есімі көне парсы тіліндегі «Kūruš» сөзінен шыққан деп есептеледі; бұл сөз «күн» дегенді білдіреді, әрі оған «тақ» деген мағынаны білдіретін элам тіліндегі «kursh» сөзі қосылады, осының өзі патшалық билікпен немесе патшалықпен байланысын көрсетеді. Ишая да Кирдің осы сипаттарына назар аударады.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Кир туралы былай дейтін — ол Менің бағушым, әрі бүкіл еркімді орындайды; ол Иерусалимге: «Сен қайта салынатын боласың», — дейді, ал ғибадатханаға: «Сенің іргетасың қаланатын болады», — дейді. Жаратқан Ие Өзінің майланғанына, Кирге, былай дейді: «Мен оның оң қолынан ұстадым, оның алдында халықтарды бағындыру үшін; патшалардың белін босатамын, оның алдында қос қақпалы есіктерді ашу үшін, сонда қақпалар жабылмайды; Мен сенің алдыңнан барамын да, бұралған жолдарды түзеймін; жез қақпаларды быт-шыт қыламын, темір ысырмаларды қақ бөлемін; қараңғылықтағы қазыналарды және құпия орындардағы жасырын байлықтарды саған беремін, сонда сені атыңмен шақыратын Мен — Жаратқан Ие, Исраилдің Құдайы екенімді білесің. Құлым Жақып үшін және Өзім таңдаған Исраил үшін Мен сені атыңмен шақырдым; Мені білмеген болсаң да, саған атақ бердім. Мен — Жаратқан Иемін, басқа ешкім жоқ, Менен өзге Құдай жоқ; Мені білмеген болсаң да, Мен сені белдедім; күн шығысынан бастап батысқа дейін Менен өзгенің жоқ екенін білсін деп. Мен — Жаратқан Иемін, басқа ешкім жоқ». Ишая 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Кир Мәсіхтің бейнесі болды, өйткені ол Жаратқан Иенің «майланғаны» еді және Иерусалимді тұрғызып, ғибадатхананың іргетасын қалайтын Құдайдың «бақташысы» деп аталды. Ол жабық қақпалардың ашылуына қатысы бар тұлға, дәл сол сияқты Мәсіх — ашса, ешкім жаппайтын, жапса, ешкім ашпайтын Тұлға. Сондай-ақ Кирге «қараңғылықтың қазыналары мен құпия орындардың жасырын байлықтары» берілген. Кир реформаторлық қозғалыстар желісіндегі бірнеше межелік белгілерді орындайды.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Ол алғашқы періште келген, Даниял кітабының мөрі ашылған, содан кейін «қараңғылық қазыналарынан және құпия орындардың жасырын байлықтарынан» келетін білімнің артуы болатын ақырғы уақытты белгілейді. Сол «қараңғылық қазыналары мен құпия орындардың жасырын байлықтары» «қаланатын» «іргетасты» және «салынуға» тиіс «ғибадатхананы» құрайды. Кир арқылы бейнеленген Мәсіх — Жаратқан Иенің «майланғаны», өйткені Мәсіх Өзінің шомылдыру рәсімінде майланған еді. Сондықтан Кир тек алғашқы періштенің келуі ғана емес, ол сондай-ақ алғашқы періште төмендеген кезде оған күш беретін екінші періште де болып табылады, дәл сол сияқты Мәсіх майланған кезде Киелі Рух та төмендеген болатын. 1844 жылғы 22 қазанда Мәсіх Ең Қасиетті Орынға апаратын есікті, немесе бұрын жабық болған «қақпаны», ашты. Кир сондай-ақ үшінші періштенің келуін де белгілейді.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Кир — бірінші періште, әрі бірінші періште үш періштенің бәріне тән барлық құрамдас бөліктерге ие. Кир — 1798 жылғы ақырзаман уақыты, сол кезде бірінші періште келді. Кир 1840 жылғы 11 тамызды білдіреді, сол кезде бірінші періштенің хабары күшке ие болды (майланды). Ол 1842 жылдың мамырында 1843 жылғы кестенің жасалуы арқылы бейнеленген іргетастарды қалау ісін білдіреді. Ол ғибадатхананы тұрғызуды білдіреді, өйткені 1844 жылғы 19 сәуірдегі алғашқы көңіл қалуда екі топ бөлініп шықты, әрі ол 1844 жылғы 22 қазандағы ұлы көңіл қалудағы екінші бөлінуді білдіреді.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Миллершілердің реформалық қозғалысының барлық межелік белгілері Кир арқылы бейнеленген еді, сондықтан сол межелік белгілер бір жүз қырық төрт мыңның қозғалысының межелік белгілерін де бейнелейді. Миллершілер қозғалысының алдында Мәсіх Миллершілер тарихының алдында болатынын көрсеткен белгілер болды.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Пайғамбарлық Мәсіхтің келуінің сипаты мен мақсатын алдын ала айтып қана қоймай, оның жақындағанын адамдар танитын белгілерді де көрсетеді. Иса былай деді: «Күнде, айда және жұлдыздарда белгілер болады». Лұқа 21:25. «Сол күндері, сол азаптан кейін, күн қараңғыланады, ай өз жарығын бермейді, көктегі жұлдыздар құлайды, және көктердегі күштер шайқалады. Сонда олар Адам Ұлының бұлттардың үстінде зор құдіретпен және салтанатпен келе жатқанын көреді». Марк 13:24–26. Аянды жазған кісі екінші келудің алдында болатын белгілердің алғашқысын былай суреттейді: «Ұлы жер сілкінісі болды; күн қылдан тоқылған қара жамылғыдай қап-қара болды, ай қан сияқты болды». Аян 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> «Бұл белгілер он тоғызыншы ғасыр басталмай тұрып көрінді. Осы пайғамбарлықтың орындалуы ретінде 1755 жылы тарихта тіркелген жер сілкіністерінің ішіндегі ең алапаттысы болды». The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Екінші Келуді жариялаған белгілер 1798 жылдан сәл бұрын, 1755 жылы басталды. 1798 жыл — рухани Исраилдің рухани Бабылдағы тұтқындығының аяқталған уақыты; Уайт апайдың үйретуінше, бұл оқиға тура мағынадағы Исраилдің тура мағынадағы Бабылдағы тұтқындығымен бейнеленген, ал ол тұтқындық жетпіс жылдық тұтқындықтың соңында, Кир ашық қақпалар арқылы кіріп, Бабылды басып алып, Белшазарды өлтірген кезде аяқталған.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Бүгінде Құдайдың қауымы құрып бара жатқан адамзат нәсілін құтқаруға арналған иләһи жоспарды толық аяқтауға ерікті. Көптеген ғасырлар бойы Құдай халқы өз бостандықтарының шектелуін бастан кешірді. Ізгі хабарды оның пәктігінде уағыздауға тыйым салынды, ал адамдардың бұйрықтарына бағынбауға батылдық еткендердің үстінен ең ауыр жазалар қолданылды. Соның салдарынан Жаратқан Иенің ұлы рухани жүзімдігі дерлік мүлде қараусыз қалды. Халық Құдай сөзінің нұрынан айырылды. Адасушылық пен ырымшылдықтың қараңғылығы шынайы дін туралы білімді өшіріп жіберемін деп қорқытты. Жер бетіндегі Құдай қауымы осы аяусыз қудалаудың ұзақ кезеңінде, жер аударылу уақытында Бабылда тұтқында болған Исраил ұлдары қандай шын мәнінде тұтқында болса, дәл сондай шын мәнінде тұтқында болды». Prophets and Kings, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Бабылдағы жетпіс жылдың соңы 1798 жылды бейнеледі, ал 1798 жылдан бұрын Мәсіхтің қайта оралуының таяу екенін жариялаған белгілер болды.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> «Кир әскерінің Бабыл қабырғаларының алдына келуі яһудилер үшін олардың тұтқындықтан құтқарылуының жақындап қалғанының белгісі болды. Кир дүниеге келерден бір ғасырдан астам уақыт бұрын-ақ Құдайдың рухтандыруымен оның есімі аталып, Бабыл қаласын қапыда басып алып, тұтқындықтағы ұлдардың азат етілуіне жол дайындау үшін атқаратын нақты ісі жөнінде жазба түсірілген еді.» Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Кир сондай-ақ 1798 жылдың алдында болған белгілерді де бейнеледі. Тарихшылар Дарий мен Кирдің билігі туралы біршама көмескі айтады, алайда Құдай Сөзі анық. Мидия-Парсы империясы Бабыл империясынан кейін келді, әрі Мидия-Парсының алғашқы патшасы Дарий болды, дегенмен Бабылды Белшазардың соңғы думаны өткен түні басып алған қолбасшы оның жиені Кир еді. Кир мен Дарий екеуі де жетпіс жылдық тұтқындықтың аяқталу уақытын бейнелейді; бұл 1798 жылғы ақырзаман уақытын білдіреді, әрі сондай-ақ 1989 жылғы ақырзаман уақытын да бейнелейді.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Мұсаның тарихындағы ақырзаман уақыты арасы үш жыл болған Һарон мен Мұсаның тууларымен белгіленді. Сол тарих Мәсіхтің тарихын барынша жетік бейнеледі, ал сол тарихтағы ақырзаман уақыты Жоханның дүниеге келуімен, әрі алты айдан кейін оның туысы Исаның дүниеге келуімен белгіленді. Ақырзаман уақытының екі межесі бар, әрі Дарий мен Кир екеуі де жетпіс жылдық тұтқындықтың аяқталуын белгілейді; ол он екі жүз алпыс жылдық тұтқындықтың аяқталуының нышаны еді. 1798 жылы папалық аңның өлімші жарақат алуы келесі жылы сол аңның үстіне мініп, оның үстінен билік құрған тұлғаның өлімімен жалғасты. 1989 жылы Рейган мен бірінші Буш екеуі де президенттер болды.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Кир алда келе жатқан ақырзаман уақытын жариялайтын белгілерді айқындайды, әрі ол ақырзаман уақытын да айқындайды. Ол білімнің артуын, сондай-ақ періште көктен түскен кезде бірінші хабардың қуат алуын айқындайды; содан кейін негіздерді қалау ісінде қолға алынатын жұмысты, ғибадатхананы тұрғызу жұмысын және Келісімнің Хабаршысы кенеттен Өз ғибадатханасына келген кезде үшінші періштенің келуін айқындайды.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Парсы патшасы Кирдің билігінің үшінші жылында Белтешазар деп аталған Даниялға бір нәрсе ашылды; және ол нәрсе шын еді, бірақ белгіленген уақыты ұзақ еді; әрі ол сол нәрсені түсінді, және аянды ұғынды. Сол күндері мен, Даниял, толық үш апта бойы қайғырдым. Тәтті нан жегенім жоқ, аузыма ет те, шарап та тиген жоқ, әрі толық үш апта біткенше, өзімді мүлде майлағаным жоқ. Ал бірінші айдың жиырма төртінші күні мен ұлы өзеннің, яғни Хиддекелдің, жағасында едім. Даниял 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Кир мен Белтешазардың рәміздері соңғы күндердегі белгілі бір пайғамбарлық тарихты білдіреді. Белтешазардың рәмізі бізге бейнеленіп тұрған халықтың келісім халқының соңғы ұрпағы болып табылатын жүз қырық төрт мың екендігін хабарлайды. Олар Кир арқылы бейнеленген пайғамбарлық тарихқа орналастырылған; ал Кир 1798 жылдан, 1989 жылдан және 2001 жылғы 11 қыркүйектен бұрын болған тарихты білдіреді, өйткені Кир сол межелік белгілердің бәрін бейнелейді. Ол сондай-ақ 2020 жылғы 18 шілдедегі түңілу оқиғасын, тіпті Америка Құрама Штаттарында жуық арада келетін жексенбілік заңды да бейнелейді. Даниялдың соңғы аянының пайғамбарлық тұрғыдан қай жерге орналастырылғанын айқындаудың кілті — Даниялдың нені білетіндігі арқылы айқындалады.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Бірінші аятта Даниялдың (Белтешазардың) әрі «нәрсені», әрі «аянды» түсінетіні көрсетілген. «Нәрсе» — еврейдің «dabar» сөзі, мағынасы «сөз»; әрі оны Ғабриел жиырма бес жүз жиырма жылдық («жеті уақыт») «chazon» аянын білдіру үшін қолданады. Ал бірінші аяттағы Даниял түсінетін «аян» — жиырма үш жүз жылдық «mareh» аяны. Соңғы күндердегі Құдайдың келісім халқы 1989 жылғы ақыр заман кезеңінде «жеті уақытты» түсінген жоқ. Олар «жеті уақытты» 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін ғана түсінді, сондықтан Даниял 2001 жылғы 11 қыркүйектен кейін Кир арқылы бейнеленген пайғамбарлық реформалық қозғалыс уақытында болуы тиіс; өйткені соңғы пайғамбарлық қозғалысты бейнелейтін Даниял әрі «нәрсені», әрі «аянды» түсінеді.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Даниялдың жиырма бір күндік аза тұту кезеңінде болғаны көрсетіледі. Аза тұтудың «сол күндерінде» Даниял «істі» түсінді, әрі ол «аянды» да ұқты. «Іспен» бейнеленген ақиқат Даниялға аза тұту күндерінде ашылды. Құдай халқы реформалық желілерде Түн ортасындағы Айқайдың дәл алдында «аза тұтушы» ретінде бейнеленеді. Бұл аза тұту Лазар үшін аза тұтып отырған Марта мен Мәриям арқылы, Салтанатты Кірудің дәл алдында бейнеленген. Ол Миллершілер тарихындағы бірінші түңілуінен кейінгі жасымық көңіл күй арқылы, Еремияда көрініс тапқандай, суреттелді.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Сенің сөздерің табылды, мен оларды жеп қойдым; Сенің сөзің менің жүрегіме қуаныш әрі шаттық болды, өйткені мен Сенің атыңмен аталғанмын, Уа, Әскерлердің Құдайы Жаратқан Ие. Мен мазақ етушілердің жиналысында отырмадым, қуанбадым да; Сенің қолыңның салдарынан жалғыз отырдым, өйткені Сен мені қаһарға толтырдың. Неге менің қайғым мәңгі, ал жазылудан бас тартатын жарам айықпас? Сен мен үшін мүлде жалғаншыдай, тартылып қалатын сулардай болмақсың ба? Еремия 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Еремия Аян кітабының он бірінші тарауында Содом мен Мысыр тұрғындары екі куәгердің өліміне қуанғандай «қуанған» жоқ. «Қуанбау» — қайғыру деген сөз. Белтешазардың қайғысы екі куәгердің өліміне байланысты қайғыны айқындайды. 2020 жылғы 18 шілдеде және 2020 жылғы 3 қарашада жердегі аңның шынайы протестанттық мүйізі мен республикалық мүйіздерінің екі куәгері Содом мен Мысырдың көшелерінде, яғни Иеміз де айқышқа шегеленген жерде, өлтірілді. Иеміз айқышқа шегеленген кезде, Оның шәкірттері қайғыра бастады. Сол екі куәгер Аян кітабының он бірінші тарауында Мұса мен Ілияс ретінде бейнеленген.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Жазбаларда Мәсіхтің Михаил деп аталуы туралы бес сілтеме бар: оның үшеуі Даниел кітабында, біреуі Яһуда кітабында, тағы біреуі Аян кітабында. Қазір біз қарастырып отырған оныншы тарауда Михаил екі рет аталады: он үшінші және жиырма бірінші аяттарда; содан кейін тағы да он екінші тараудың бірінші аятында аталады. Ол Аян кітабының он екінші тарауының жетінші аятында айқын көрсетіледі. Яһуда кітабында Михаил Мұсаны қайта тірілтуші ретінде көрсетіледі; ал Аян кітабының он бірінші тарауында Мұса көшеде өлі жатқан куәгерлердің бірі болып табылады.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Сондықтан, сендер мұны бір кезде білген болсаңдар да, естеріңе салғым келеді: Жаратқан Ие халықты Мысыр жерінен құтқарып шығарғаннан кейін, кейін сенбегендерді құртты. Ал өздерінің бастапқы дәрежесін сақтамай, өз мекенін тастап кеткен періштелерді Ол ұлы күннің сотына дейін қараңғылық астында мәңгілік бұғауларда сақтап қойды. Сол сияқты Содом мен Ғомора және олардың төңірегіндегі қалалар да, өздерін азғындыққа беріп, жат тәннің соңынан еріп, мәңгілік оттың кегін тарта отырып, үлгі ретінде көрсетілді. Сол секілді бұлар да — арам түс көрушілер — тәнді арамдайды, өктемдікті менсінбейді және ұлылықтарға тіл тигізеді. Бірақ бас періште Михаил, Мұсаның денесі туралы шайтанмен тартысып, дауласып тұрған кезінде, оған тіл тигізетін айып тағуға батылы бармай: «Сені Жаратқан Ие тыйсын»,— деді. Яһуда 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Яһуда кітабында, Аян кітабының он бірінші тарауында Мұса мен Ілияс өлтірілетін ұлы қаланы бейнелейтін Содом мен Мысырдың екеуінің де мәнмәтінінде, Михаил арқылы бейнеленген Мәсіх Мұсаның денесін тірілтеді. Аян кітабының он бірінші тарауында Мұса мен Ілияс үш жарым нышандық күн бойы өлі жатқан еді, ал Белтешазар үшін аза тұту күндері Михаил көктен түскен кезде аяқталады. Жолма-жол, Даниял кітабының оныншы тарауының бірден төртінші аяттарына дейін, екі куәгерді Михаил қайта тірілткенде аяқталатын аза тұту кезеңін айқындап тұр.

We shall continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> «Әке Мұса мен Ілиясты Мәсіхке Өзінің хабаршылары болуға, Оны Көктегі нұрмен мадақтауға және Оның алда келе жатқан азабы туралы Онымен тілдесуге таңдады, өйткені олар жер бетінде адам болып өмір сүрген еді; олар адамдық қайғы мен азапты бастан кешірген болатын, сондықтан Иса Өзінің жердегі өмірінде өткерген сынағына жанашырлық таныта алатын. Ілияс, Исраилге пайғамбар ретіндегі орнында, Мәсіхтің өкілі болған, әрі оның еңбегі белгілі бір дәрежеде Құтқарушының ісіне ұқсас болған. Ал Мұса, Исраилдің көсемі ретінде, Мәсіхтің орнында тұрған, Онымен тілдесіп, Оның нұсқауларын орындаған; сондықтан Құдай тағының айналасына жиналған барша сансыз көпшілік ішінен дәл осы екеуі Құдай Ұлына қызмет етуге ең лайықтылар еді.»

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> “Мұса Исраил ұрпақтарының сенімсіздігіне қаһарланып, ашумен жартасты соғып, олардың сұраған суын берген кезде, даңқты өзіне алды; өйткені оның ойы Исраилдің опасыздығы мен қиқарлығына соншалықты беріліп кеткендіктен, Құдай оның істеуді бұйырған әрекетін орындау барысында Оны құрметтеп, Оның есімін ұлықтай алмады. Құдіреті шексіз Құдайдың ниеті — Исраил ұрпақтарын жиі тығырыққа тіреп, содан кейін олардың зор мұқтаждығы кезінде оларды Өз құдіретімен құтқару еді, осылайша олар Өзінің оларға деген айрықша қамқорлығын танып, Оның есімін мадақтасын. Бірақ Мұса өз жүрегінің табиғи түрткілеріне беріліп, Құдайға тиесілі құрметті өзіне иемденді, шайтанның билігіне түсті де, уәде етілген жерге кіруге тыйым салынды. Егер Мұса табанды болып қалған болса, Жаратқан Ие оны уәде етілген жерге алып барар еді, содан кейін ол өлімді көрместен, оны Көкке аударар еді.”

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> Мұса өлімнен өткенімен, Құдайдың Ұлы Көктен түсіп, оның тәні бұзылуды көрмей тұрып, оны қайта тірілтті. Шайтан Мұсаның тәні үшін Михаилмен тартысып, оны өзінің заңды олжасы деп талап еткенмен, ол Құдайдың Ұлына қарсы тұра алмады; сондықтан Мұса қайта тірілген әрі ұлықталған тәнімен Көктің сарайларына апарылды да, енді Әкенің Өз Ұлына қызмет етуге тағайындаған құрметті екеудің бірі болды.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> «Өздерін ұйқының осыншалық билеп алуына жол бергендіктен, шәкірттер Көктегі хабаршылар мен даңққа бөленген Құтқарушы арасындағы әңгімені өткізіп алды. Бірақ олар кенеттен терең ұйқыдан оянып, өздерінің алдында тұрған асқақ көріністі көргенде, шаттық пен үрейлі қастерге толады. Өздерінің сүйікті Ұстазының нұрға малынған тұлғасына қараған кезде, Оның болмысын қаптаған әрі күн сәулесіндей нұр шашқан айтып жеткізгісіз ұлылыққа өзге түрде төзе алмағандықтан, көздерін қолдарымен қалқалауға мәжбүр болады. Қысқа ғана бір мезет шәкірттер өздерінің Иелерінің көз алдарында дәріптеліп, асқақтатылғанын және Құдайдың ықыласына ие болғандар деп таныған нұрлы жаратылыстар тарапынан құрметтелгенін көреді». The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles