Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

Даниял кітабы - Жүз Бесінші

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

Ізгі хабардың біртіндеп қабылданбауы: Мәсіхтің туылуынан Степанның таспен ұрылуына дейін

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

Соңғы мақалада біз аян еврейлердің Ізгі хабарды айқышта «өздерінің қабылдамайтынын мөрлегенін», содан кейін Степанды таспен атып өлтіру кезінде бұл қабылдамауларын тағы да растағанын анық көрсеткенін атап өттік. Бұл қалай болуы мүмкін? Әрине, сол тарихи кезеңдегі дауласқыш еврейлердің Ізгі хабарды қабылдамауы біртіндеп жүзеге асты. Олар Ол туған кезде-ақ айналып өтілген еді. Мәсіхтің туғанынан Степанды таспен атып өлтіруге дейінгі аралық Ізгі хабардың біртіндеп қабылданбауын бейнелейді.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> «Адамдар мұны білмейді, бірақ бұл хабар көкті қуанышқа бөлейді. Нұр әлемінен келген қасиетті тіршілік иелерінің жерге деген ықыласы бұрынғыдан да терең әрі мейірімді бола түседі. Оның қатысуынан бүкіл әлем нұрлана түседі. Бетлехем төбелерінің үстінде сансыз көп періштелер тобы жиналған. Олар әлемге осы ізгі хабарды жариялау үшін берілер белгіні күтеді. Егер Исраилдегі жетекшілер өздеріне сеніп тапсырылған міндетке адал болғанда, Иса Мәсіхтің туғанын жариялау қуанышын олар да бөлісер еді. Бірақ енді олар айналып өтілді». The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Исаның туғанынан Степанның өліміне дейін көне Исраилдің Ізгі хабарды біртіндеп теріске шығаруы бейнеленген. Яһудилердің Мәсіхті теріске шығаруының біртіндеп жүргенін мойындау олардың «өз теріске шығаруларын мөрлеуін» әрі айқышта — ғибадатхананың пердесі қақ айырылған кезде, әрі Степанның өлімінде айқындауға мүмкіндік береді. Перденің жыртылуы олардың енді Құдайдың келісім халқы емес екендігінің нышаны болды, ал Степан таспен ұрып өлтірілген кезде, Степан Исаны Құдайдың оң жағында тұрғанын көрді, бұл Даниял кітабының он екінші тарауының бірінші аятында сынақ мерзімінің жабылуының нышаны болып табылады. Иерусалимнің қирауы да сынақ мерзімінің жабылуының нышаны болып табылады.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> «Иерусалимнің басына түсетін жаза тек аз ғана уақытқа кешеуілдетілуі мүмкін еді; және Мәсіхтің көзі үкім етілген қалаға түскенде, Ол оның жай ғана күйреуін емес, бүкіл бір дүниенің күйреуін көрді. Ол Иерусалимнің жойылуға тапсырылғаны сияқты, дүниенің де өз ақырына тапсырылатынын көрді. Ол Құдайдың қарсыластарына төгілетін жазаны көрді. Иерусалимнің құртылуы кезінде болған көріністер Жаратқан Иенің ұлы да қорқынышты күнінде қайталанатын болады, бірақ одан да үрейлі түрде». Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Иерусалимнің айқышта жойылып кетуіне жол бермеген тек Құдайдың мейірімі ғана болды.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> «Яһудилердің Мәсіхті айқышқа шегелеуінің ішінде Иерусалимнің күйреуі де қамтылды. Қалварида төгілген қан оларды осы дүние үшін де, келер дүние үшін де құрып кетуге батырған ауыр жүк болды. Құдайдың рақымын қабылдамайтындарға үкім түсетін ұлы ақырғы күні де солай болады. Олардың сүрінетін жартасы болған Мәсіх сонда оларға кек алушы тау болып көрінеді. Оның жүзі нұрланған салтанат әділдер үшін өмір болса, зұлымдар үшін жалмаушы от болады. Қабылданбаған сүйіспеншілік пен менсінілмеген рақымның себебінен күнәкар жойылады». The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

Иерусалимнің жойылуын айқыш уақытында бірден әкелмей, кідірткен тек Құдайдың рақымы ғана еді.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> «Иерусалимнің қасіреті туралы үкімді Мәсіхтің Өзі жариялағаннан кейін қырық жылға жуық уақыт бойы Жаратқан Ие қала мен халыққа шығаратын соттарын кідірте тұрды. Құдайдың Өз Ізгі хабарын қабылдамағандарға және Өз Ұлын өлтіргендерге деген шыдамдылығы ғажап еді». Ұлы тартыс, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

Иса соңғы рет ғибадатхананы тазартқан кезде, Өзінің ізбасарларына Даниял пайғамбар айтқан қаңырау шақыратын жиіркенішті нәрсе көрінгенде Иерусалимнен қашу жөніндегі ескертуді алға тартқан еді. Ол ғибадатхананы алғаш рет тазартқанда, яһудилер Әкесінің үйін қарақшылар апанына айналдырғанын айтқан болатын, ал соңғы рет: «үйлерің қаңырап, өздеріңе қалдырылды»,— деді. Айқышқа шегелену оқиғасы енді ғана болғалы тұрған, әрі сол кезде шымылдығы жыртылатын ғибадатхана айқыштан бұрын-ақ Құдайдың үйі емес, яһудилердің үйі ретінде аталып қойған еді. Уайт ханым Мәсіхтің бұл мәлімдемені қашан жасағанын сөз етеді, әрі оның куәлігі жалғасқан сайын, ол сондай-ақ ұзартылған қырық жылдық рақымшылық кезеңін де қарастырады.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> Мәсіхтің діни қызметкерлер мен басшыларға айтқан: «Міне, үйлерің қаңырап, өздеріңе қалдырылады» (Матай 23:38) деген сөздері олардың жүректеріне үрей ұялатқан еді. Олар немқұрайлылық танытқандай болды, бірақ бұл сөздердің мәні қандай екені туралы сұрақ олардың ойларында қайта-қайта көтеріле берді. Көзге көрінбейтін бір қауіп оларға төніп тұрғандай сезілді. Ұлттың даңқы болған сол айбынды ғибадатхана жуық арада үйіндіге айналуы мүмкін бе еді?...

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> «Мәсіх Өзінің шәкірттеріне Иерусалимге келетін күйреудің белгісін берді және оларға қалай құтылу керектігін айтты: “Ал Иерусалимнің әскерлермен қоршалғанын көрген кездеріңде, оның қаңырап бос қалуының жақындағанын біліңдер. Сонда Яһудеядагылар тауларға қашсын; оның ішінде жүргендер одан шығып кетсін; ал ауылдық жердегілер оған кірмесін. Өйткені бұлар — кек алу күндері, жазылғандардың бәрі орындалуы үшін”». Бұл ескерту Иерусалимнің қирауы кезінде, қырық жылдан кейін, құлақ асылуы үшін берілген еді. Мәсіхшілер бұл ескертуге мойынсұнды, және қаланың құлауы кезінде бірде-бір мәсіхші қаза таппады». The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Мәсіх 31-жылы айқышқа шегеленді, ал қырық жылға жуық уақыт өткен соң, 70-жылы Иерусалим үш жарым жылдық қоршаудан кейін қиратылды. Егер Даниял кітабының тоғызыншы тарауы, жиырма төртінші аятында жетпіс апта деп белгіленген сынақ мерзімінің әлі де үш жарым жылы қалған болса, онда Иерусалим 31-жылы айқышта қалайша қиратылған бола алады? Көзге осылай көрінетін осы сәйкессіздіктерді қалай шешуге болады? Ең оңай шешім — жетпіс аптамен бейнеленген сынақ мерзімінің аяқталуына қатысты мұны сынақ мерзімінің біртіндеп аяқталуы ретінде түсіну қажет екенін жай ғана мойындау. Бұл дұрыс, бірақ ол сол тарихтың межелерін қолдану барысында кез келген пайғамбарлық нақтылықты жояды. Мен түсіндіруге тырысамын.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Егер Елуінші күн мейрамы Бабылдағы өзге отардың шақырылып шығатын, таяу арада келетін жексенбілік заңды бейнелейтін болса, онда неге Ізгі хабар басқа ұлттарға Елуінші күн мейрамынан үш жарым жыл өткен соң барды? Мәсіхтің өлімі ме, әлде Степанның өлімі ме — ежелгі Исраил үшін рақым мерзімінің жабылуының белгісі? Егер Лаодикеялық адвентизм таяу арада келетін жексенбілік заң кезінде шіркеу болудан қалса, онда 70-жылы ғибадатхананың қиратылуы жексенбілік заң кезіндегі Лаодикеялық адвентизм ғибадатханасының ақырын бейнеледі ме? Көзге қайшылық болып көрінуі мүмкін нәрсе «жол үстіне жол» қағидасын қолдану арқылы шешіледі, ал сол қолданылу іске асырылғанда, біз анықтап отырған межелік белгілердің куәлігі өте айқын да нұсқа болып шығады.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

Мәсіх келісімді растаған апта үш жарым жылдан тұратын екі тең кезеңге бөлінеді. Алғашқы үш жарым жыл Мәсіхтің шомылдыру рәсімінен өтуінен басталып, Оның өлімімен аяқталады. Шомылдыру рәсімі — Оның өлімі мен қайта тірілуінің белгісі, сондықтан осы үш жарым жылдық кезеңнің басталуы оның аяқталуымен бірдей. Сол кезеңде Мәсіх Ізгі хабарды тек яһудилерге ғана ұсынды. Осы үш жарым жылдың соңы келесі үш жарым жылдың басталуын белгілейді. Үш жарым жылдан тұратын екінші кезеңнің басталуы Мәсіхтің өлімінен басталып, Степанның өлімімен аяқталады. Сол кезеңде шәкірттер Ізгі хабарды тек яһудилерге ғана ұсынды.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Бір-бірінен бөлек екі пайғамбарлық желі болып табылатын сол екі кезең «жол үстіне жол» етіп біріктірілуге тиіс. Басталулар да, аяқталулар да Альфа мен Омеганың таңбасын иеленеді, өйткені басталу мен аяқталу тарихтары бірдей. Ұзақтықтың екі кезеңі де бірдей, әрі әр кезең ішінде жүзеге асырылатын іс те бірдей. Алғашқы да, Соңғы да болып табылатын Мәсіх — сондай-ақ барлық нәрсенің Жаратушысы, және осы тұрғыдан Ол Ақиқаттың Жаратушысы. Еврей тіліндегі «ақиқат» сөзі үш еврей әрпі арқылы жасалған. Алғашқы әріптен кейін он үшінші әріп, одан кейін еврей әліпбиінің соңғы әрпі келіп, бірігіп еврей тіліндегі «ақиқат» сөзін құрайды.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Үш жарым жылдан тұратын екі кезеңнің де алғашқысы да, соңғысы да — Мәсіх, өйткені Мәсіх бірінші кезеңнің басында Өзінің шомылдыру рәсімінде тұр, сондай-ақ бірінші кезеңнің соңында Өзінің өлімінде де сол. Ал екінші кезеңнің басында Мәсіх Өзінің өлімінде, ал екінші кезеңнің соңында Ол Құдайдың оң жағында тұр. Он үш саны — бүліктің нышаны, әрі екі кезеңнің екеуінде де, Ізгі хабарды Мәсіхтің Өзі тікелей жариялаған болсын, не екінші кезеңде Оның шәкірттері арқылы жарияланған болсын, мін тағуға бейім яһудилер Ізгі хабардың жолдауына қарсы бүлік шығарды.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Екі кезеңнің ұзақтығы бірдей, екеуі де Альфа мен Омеганың таңбасын иеленеді және бір ізгі хабар хабарламасын айқындайды. Бұл екі кезең «жол үстіне жол» етіп біріктірілуге тиіс. «Жол үстіне жол» әдіснамасы — кейінгі жаңбырдың сынау әдіснамасы. Ол — соңғы күндердің әдіснамасы, әрі соңғы күндерде сол әдіснама арқылы айқындалып, бекітілетін ақиқаттар жүз қырық төрт мыңның мөрленуі кезінде Леуи ұлдарын тазартатын, яғни пәктейтін нәрсе болып табылады.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Ол білімді кімге үйретпек? Ілімді кімге ұқтырмақ? Сүттен айырылғандарға, емшектен шығарылғандарға. Өйткені өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап болуы тиіс. Себебі Ол осы халыққа кекеш еріндермен және бөтен тілмен сөйлейтін болады. Ол оларға: «Міне, титықтағанға тыныштық беретін орын осы, міне, сергіту осы», — деген еді. Алайда олар тыңдағылары келмеді. Бірақ Жаратқан Иенің сөзі олар үшін өсиет үстіне өсиет, өсиет үстіне өсиет; жол үстіне жол, жол үстіне жол; мұнда аздап, онда аздап болды; мұның бәрі олардың барып, шалқасынан құлап, мерт болып, торға түсіп, ұсталып қалуы үшін еді. Ишая 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Ишаядағы келесі аят Иерусалим халқын билейтін келемеждеуші адамдарға арналды. Сол келемеждеуші адамдар үшін, өздері “тыңдаудан” бас тартқан “тыныштық пен сергіту” (кейінгі жаңбыр) — олардың “кетіп, шалқасынан құлап, күйреп, тұзаққа түсіп, ұсталып қалуына” себеп болатын нәрсе. Сол сынақ оларға бөтен тіл арқылы ұсынылды, өйткені Ілияс, Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан және Уильям Миллер өз тарихтарының тиісті кезеңдеріндегі теологиялық мектептерде оқытылмаған еді. Лаодикеялық адвентизмді сынайтын кейінгі жаңбыр туралы хабар — “жол үстіне жол” қағидасын қолдану арқылы туындайтын хабар.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Мәсіх келісімді бекіткен аптаның алғашқы үш жарым жылы екінші үш жарым жылдың үстіне қабаттастырылғанда, ізденуші санада тууы мүмкін болып көрінетін кез келген сәйкессіздіктерді айқындайтын пайғамбарлық нұрды көреміз. Сол апта Келісімнің Хабаршысы келісімді бекітуге тиіс болған уақыт еді, ал Киелі кітаптық келісім міндетті түрде қанмен бекітілуі тиіс. Мәсіхтің шомылдыру рәсімінен өтуі мен айқышқа шегеленуі, сондай-ақ Степанның таспен ұрылып өлтірілуі — мұның бәрі қанды көрсетеді. Екі желі де келісімнің қанын бейнелейді, әрі сол желілер келісімді бекітіп тұр.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

«Жол үстіне жол» етіп біріктірілгенде, шомылдыру рәсімі мен айқышқа шегелену — алғашқы жолбелгі, ал айқышқа шегелену мен Степанның таспен атқылануы — соңғы жолбелгі болып табылады. Бір сызыққа біріктірілгенде, біз яһудилердің Ізгі хабарды қабылдамай тастағанын бекіткен екі куәгер ретінде айқыш пен Степанның өлімі кезінде Михаилдың орнынан тұрғанын көреміз. Мәсіхтің өлімі — Оның шәкірті Степанның да өлімі, бұл екі сызық біріктірілген кезде Құтқарылу мейрамы болып табылады. Үш күннен кейін Мәсіх Тұңғыш Жеміс тартуы ретінде қайта тірілді.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> Ал енді Мәсіх өлгендер арасынан қайта тірілді, әрі ұйықтап кеткендердің алғашқы жемісі болды. 1 Қорынттықтарға 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Құтқарылу мейрамы мен үшінші күнгі Алғашқы жемістер мейрамының арасында Ашытқысыз нан мейрамының басталуы бар. Ашытқысыз нан «көтерілмейді», ал Мәсіх екінші күні емес, үшінші күні қайта тірілді. «Жол үстіне жол» қолданылуында Мәсіх пен Степан бірге өледі, бірақ алғашқы жемістердің қайта тірілуінде тәртіп бар болғандықтан, Степан Мәсіхтен кейін қайта тіріледі.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> Бірақ әркім өз ретімен: алғашқы жеміс — Мәсіх; содан кейін Оның келуінде Мәсіхтікі болғандар. 1 Қорынттықтарға 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

Көктемгі мейрамдарды бір-бірінен бөліп қарауға болмайды, өйткені олар өзара тікелей байланысты. Осы тұрғыдан алғанда, Алғашқы өнім мейрамы жақында келетін жексенбілік заңды білдіреді; сол кезде Киелі Рухтың төгілуі қайтадан қайталанатын болады, әрі Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екінші дауыс қазіргі уақытта Ізгі хабарды білмейтіндерді Бабылдан шығуға шақыратын болады. «Бабыл» сөзі «Бабел» сөзінен шыққан, оның мағынасы — шатасу; өйткені дәл Бабелдің құлауында Құдай тілдерді шатастырған еді, ал Алғашқы өнім мейрамында Құдай Ізгі хабарды бүкіл әлемге жеткізу үшін тілдердің шатасуын кері қайтарады. Осылайша Алғашқы өнім мейрамы мен жексенбілік заң өзара сәйкес келеді.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

Елуінші күн мейрамында шәкірттерге тілдер сыйы берілді, бірақ сол кездегі олардың хабары әлі де яһудилермен ғана шектелді. Екі желі біріктірілгенде, Елуінші күн мейрамы 34 жылға сәйкес келеді; сол кезде Степан таспен атылып өлтірілді, ал Ізгі хабар содан кейін қазіргі уақытта Ізгі хабарды білмейтіндерге жеткізілді.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Степан «Оның келуі кезінде» қайта тірілетін, бірақ Онымен бірге өлгендерді бейнелейді. Алғашқы өнім тартуы Мәсіхтің үшінші күні қайта тірілуін білдіреді, сондай-ақ ол Апталар мейрамының басталуын да білдіреді; бұл — Елуінші күн мейрамы, әрі ол Синайда Он өсиеттің берілуін еске алады.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

1844 жылғы 22 қазан айқышпен сәйкес келеді, өйткені басқа дәлелдердің қатарында Уайт қарындас айқыштан кейін шәкірттердің көңілі қалғанын 1844 жылғы 22 қазаннан кейінгі көңіл қалушылықпен сәйкестендіреді. Айқыш та, 1844 жылғы 22 қазан да жуық арада келетін жексенбілік заңды алдын ала бейнелейді. Елуінші күн мейрамы да жуық арада келетін жексенбілік заңның типі болып табылады, алайда Елуінші күн мейрамы айқыштан кейін елу екі күннен соң келді. Құтқарылу мейрамымен типтелген айқыш ежелгі Исраилдің көне жолдарын — өлім періштесі Мысырды айналып өткен түннен бастап, заңның берілуіне дейін — еске түсіретін мейрамдар тізбегінің басталуын білдіреді. Мейрамдардың өздеріне тән айырмашылықтары болғанымен, олар бір-бірімен ажырамас түрде байланысқан. Сондықтан Құтқарылу мейрамынан Елуінші күн мейрамына дейінгі толық елу екі күнді біртұтас бір ғана waymark ретінде қолдану дәл болып табылады.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Осы себептен айқыш, Степанның өлімі және Алғашқы өнім мейрамы — Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екінші дауыс Құдайдың басқа отарын Бабылдан шақыра бастаған кезде, жуық арада келетін жексенбілік заңды, яғни Қазіргі Бабылға қарсы үдемелі атқарушы соттың басталуын, алдын ала бейнелейді. Дәл сол межеде Иерусалимге қарсы атқарушы сот келіп жетті, дегенмен Құдай Өзінің рақымымен ғибадатхана мен қаланың нақты күйретілуін айқыштан кейін қырық жылға жуық уақытқа, яғни 70 жылға дейін, кейінге қалдырды. Ежелгі Иерусалимнің күйреуі «ұлттық діннен безушілік ұлттық күйреумен жалғасқанда» Америка Құрама Штаттарында басталатын үдемелі атқарушы соттың басталуын бейнелейді.

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

Ақиқат екі куәліктің айғақтарына сүйеніп орнықтырылады, әрі Мәсіх өсиетті растаған үш жарым жылдан тұратын екі желіде біз жақында келетін жексенбілік заңды айқындайтын тарихпен байланысты өлім мен қайта тірілудің екі куәсін табамыз. Аян кітабының он бірінші тарауындағы сол жексенбілік заң «ұлы жер сілкінісінің сағаты» деп айқындалады. Сол «сағат» үш жарым жыл бойы куәлік берген екі куәгермен тікелей байланысты. Олардың куәлігі өлімдерімен және қайта тірілулерімен аяқталады.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Олардың үш жарым жылдық куәлігі, содан кейінгі өлімі мен қайта тірілуі Иса мен Степанның екеуінің де өлімі және қайта тірілуі арқылы бейнеленген, өйткені “line upon line,” Степан Мәсіхпен бірге қайта тірілген ретінде көрсетіледі. Алғашқы өнімдер мейрамында екі негізгі тарту ұсынылатын.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

Бірі — ақаусыз тоқты, ал екіншісі — арпадан жасалған құрбандық еді. Арпа соңынан ілесетін өнімді білдірді, ал тоқты Мәсіхті білдірді. Мәсіх үшінші күні қайта тірілді, ал Степан соңынан еретіндерді бейнеледі, әрі арпа соңынан келуге тиіс өнімді білдірді. Аян кітабының он бірінші тарауындағы екі куәгер үш жарым жыл бойы куәлік етті, содан кейін өлтірілді де, үш жарым күннен соң қайта тірілді. Ол екі куәгер Алғашқы Жеміс болған Мәсіх арқылы бейнеленген еді, өйткені олар да алғашқы жемістер болып табылатын жүз қырық төрт мыңды білдіреді.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Содан мен қарап тұрдым, міне, Сион тауында Тоқты тұр екен, әрі Онымен бірге маңдайларына Оның Әкесінің есімі жазылған жүз қырық төрт мың адам бар еді. Сонда мен көктен көп сулардың даусындай және қатты күн күркірегендей бір дауысты естідім; сондай-ақ мен арфаларымен күй тартып тұрған арфашылардың үнін естідім. Олар тақтың алдында, төрт тіршілік иесінің алдында және ақсақалдардың алдында жаңа жыр іспетті бір ән айтты; ал жер бетінен сатып алынған сол жүз қырық төрт мыңнан басқа ешкім ол әнді үйрене алмады. Бұлар әйелдермен арамданбағандар, өйткені олар — пәк жандар. Бұлар Тоқты қайда барса, соңынан еріп жүретіндер. Бұлар Құдай мен Тоқты үшін адамдар арасынан сатып алынып, алғашқы өнім ретінде бағышталғандар. Олардың аузынан айла табылған жоқ, өйткені олар Құдай тағының алдында мінсіз. Аян 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Алғашқы өнімдер мейрамындағы арпа тартуы кейіннен келуге тиіс болған егіннің нышаны еді, әрі 34-жылы Степан 31-жылы Мәсіхтің өлімінен кейін ілесті, дегенмен «жол үстіне жол» қағидасы бойынша, олар бірдей межеде қаза тапты. Алғашқы өнім тартуларына қатысты алғанда, Мәсіх құрбандыққа шалынған Тоқты болды, ал Степан — арпа. Пауылдың айтуынша, «Мәсіх» — «ұйықтап кеткендердің алғашқы жемісі», ал содан кейін «Өзі келгенде Мәсіхке тиістілер» болады. Жүз қырық төрт мың — алғашқы жемістер, әрі олар «Тоқты қайда барса, соңынан еріп жүретіндер».

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Аян кітабының он бірінші тарауындағы «ұлы жер сілкінісінің» «сағатында» үш жарым жыл бойы пайғамбарлық етіп, содан кейін өлтіріліп, көшелерде үш жарым күн жатқан екі куә қайта тіріледі. Олар — пайғамбарлық тұрғыдан Исамен бірге, бірақ сондай-ақ Исадан кейін де қайта тірілген Степан арқылы бейнеленгендер. Сондықтан олар түпсіз тұңғиықтан шыққан аң оларды өлтіргеннен кейін «үш жарым күннен» соң қайта тіріледі. Қайта тірілген сол «сағатта» олар белгі ретінде көкке көтеріледі. Олардың қайта тірілуі мен көкке көтерілу үдерісі Құдайдың пайғамбарлық Сөзінде мұқият баяндалған, әрі оған олардың Степанның тура мағынадағы өлімі арқылы бейнеленгені де кіреді; осы арқылы олар үшінші періштенің Лаодикеялық қозғалысынан үшінші періштенің Филадельфиялық қозғалысына ауыстырылып жатқан кезде, екі куәгердің басынан өткізілетін рухани өлімді білдіреді.

We will continue this study in the next article.

Біз бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> «Бір нәрсе анық: Шайтанның туының астында өз ұстанымын қабылдайтын Жетінші күн адвентистері ең алдымен Құдай Рухының Куәліктерінде қамтылған ескертулер мен әшкерелеулерге деген сенімдерінен бас тартады.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> «Үлкенірек бағышталуға және неғұрлым киелі қызметке шақыру жасалуда, әрі ол бұдан былай да жасала бермек. Қазір Шайтанның сыбырлаған кеңестерін айтып жүрген кейбіреулер есін жияды. Жауапты сенім жүктелген маңызды орындарда осы уақытқа арналған ақиқатты түсінбейтін адамдар бар. Оларға бұл хабар жеткізілуге тиіс. Егер олар оны қабылдаса, Мәсіх оларды қабыл алып, Өзімен бірге қызметтес етпек. Ал егер олар бұл хабарды тыңдаудан бас тартса, онда олар Қараңғылық әміршісінің қара туының астында өз орындарын алмақ.»

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> «Маған осы уақытқа арналған қымбат ақиқат адам санасына барған сайын айқынырақ ашылып жатқанын айту тапсырылды. Ерекше мағынада ерлер мен әйелдер Мәсіхтің тәнін жеп, Оның қанын ішуге тиіс. Түсініктің дамуы болады, өйткені ақиқат үздіксіз кеңеюге қабілетті. Ақиқаттың Құдайлық Бастаушысы Оны тануды жалғастырушылармен барған сайын жақынырақ, тіпті одан да жақынырақ қарым-қатынасқа енеді. Құдай халқы Оның сөзін көктен түскен нан ретінде қабылдаған кезде, олар Оның шығуы таң секілді дайындалғанын білетін болады. Олар рухани күш қабылдайды, дәл сол сияқты тән тағам желінгенде тәндік күш алатыны сияқты.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> “Жаратқан Иенің Исраил ұрпақтарын Мысыр құлдығынан алып шығып, оларды шөл дала арқылы Қанаханға бастап апарудағы жоспарын біз толық ұғына бермейміз.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> «Ізгі хабардан жарқырап тұрған Құдайлық сәулелерді жинақтай келе, біз яһудилік тәртіпті анағұрлым айқынырақ ұғынатын боламыз және оның маңызды ақиқаттарын тереңірек бағалайтын боламыз. Біздің ақиқатты зерттеуіміз әлі аяқталған жоқ. Біз нұрдың небәрі бірнеше ғана сәулесін жинадық. Күн сайын Сөзді зерттемейтіндер яһудилік тәртіптің мәселелерін шеше алмайды. Олар ғибадатхана қызметі үйреткен ақиқаттарды түсінбейді. Құдайдың ұлы жоспары жөніндегі дүниелік түсінік Оның ісіне кедергі келтіреді. Болашақ өмір Мәсіх бұлт бағанасына оранып тұрып, Өз халқына берген заңдардың мағынасын ашып береді». Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles