Article

# Panium - Number Four

Паниум — Төртінші нөмір

An Alliance

Одақ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

Паниум тарихында Антиох Магнус пен Македониялық Филип арасында одақ құрылды. Шайқас тікелей бала Птоломей V-ке қарсы Антиох тарапынан жүргізілді, ал Филип патшалықтың өзге бөліктеріндегі соғысы арқылы Мысырдың бала патшасына көмекке келуі мүмкін басқа әскерлердің келуіне бөгет жасау мағынасында өз үлесін қосты. Бұл Путиннің — оңтүстіктің соңғы патшасының, Мысырдың бала патшасы арқылы бейнеленгенінің (бала дегені пайғамбарлық тұрғыдан соңғы ұрпақты білдіреді) — Паниумда Птоломей V-ті жеңген Антиох Магнус арқылы және 1989 жылы КСРО-ны жеңген Рейган арқылы бейнеленген Трамптан жеңілетінін білдіреді.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Філіп дегеніміз — «жылқыларды сүйетін адам», ал «жылқылар» әскери де, экономикалық та күш-қуатты бейнелейді. Жылқылар арбаларды тартады және оларға жауынгерлер мінеді, сондай-ақ жылқылар тауарларды базарға жеткізеді. «Жылқылар» — қырқыншы аятта баяндалғандай, солтүстік патшамен өзінің делдалдық қатынасындағы Америка Құрама Штаттарының басты нышаны болып табылатын «арбалар, кемелер және салт аттылардың» нышаны.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Трамптың одақтасының Филипп Македонский мен тетрарх Ирод Филипп тұлғаларында екі типологиялық көрінісі бар. Ол Ирод Филипп болсын, не Филипп Македонский болсын, бұл рәміз тиісінше не Кесарь, не Антиох берген билікті сүйетін біреуді білдіреді. Филипп аттарды жақсы көреді, әрі Филипптердің бірі Александр Ұлының патшалығында орталық әрі негіз қалаушы рөл атқарған Македониядан шыққан.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Бұл оның отаны, әкесі Филипп II-ден мұраға алған патшалығы және орасан зор империясының өрлеуіне негіз болған тірек еді. Грекияның солтүстік бөлігінде орналасқан Македония Александр дүниеге келген (Пеллада, б.з.д. 356 жылы) әрі тәрбиеленген саяси және әскери өзек ретінде ерекшеленді; сондай-ақ ол оның жаулап алуларын қуаттандырған бастапқы ресурстарды, адам күшін және ұйымдық құрылымды қамтамасыз етті. Негізінен, Македония Александр патшалығының өзегі болды — оның бастау нүктесі, әскери қозғаушы күші және империясы өз шекарасынан әлдеқайда асып өскеннің өзінде, оны македондық патша ретіндегі болмысымен байланыстырып тұрған өңір еді.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Македония Александрдың төртке бөлінген патшалығының солтүстік аймағын білдіреді. Сондықтан бір Філіп — Тетрарх, яғни «төрттен бір бөлік» дегенді білдіреді, ал екінші Філіп — Александрдың бұрынғы империясының төрт желінің «төрттен бірі».

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Ирод келісімді теріске шығаратын адамды бейнелейді. Иродқа алып келетін қан желісі — Есау өз тұңғыштық құқығынан бас тартты. Таңдалған келісім халқына қатысты тарихтың ең басында-ақ Есау Мәсіх растау үшін өлген келісімді теріске шығаратындардың нышанына айналады. Құдай Өзінің таңдаған келісім халқын он екі руға кеңейтпек болған дәл сәтте, Есау бүлік шығарды. Ежелгі Исраилдің ақырында, айқыштың жанында яһудилер «Қайсардан басқа патшамыз жоқ» деп жариялаған кезде, яһуди халқы бастауда Есау арқылы бейнеленген нәрсенің ақырдағы нышанына айналды. Иродтың шежірелік тамыры Есаудың да, яһудилердің де қан желісінен құралған; бұл — бастауда бүлікшіл келісім бұзушы арқылы және ақырда бүлікшіл келісім халқы арқылы нышандалған қан желісі.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Ұлы Ирод Жүсіп пен Мәриямды Бетлехемге әкелген салықтарды енгізді, ал оның үш ұлының бірі — Ұлы Иродтың ұлы Ирод Антипа — айқыштың кезінде билік етті. Мәсіхтің туғанынан өліміне дейінгі өмір кезеңі Иродтың әулеті арқылы рәміздік түрде бейнеленген; осылайша бұл тарих таңдап алынған халыққа келген зиярат уақыты екенін айқындайды, алайда яһудилердің көпшілігі бұл зияратты ешқашан танымады.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Ұлы Ирод Исаның дүниеге келуіне жауап ретінде балаларды қырып-жойды; осы арқылы ол Мысыр балаларды өлтіріп жатқан кездегі Мұсаның туу тарихын қайталады. Балаларды алғашқы қыру күтілген таңдалғанды өлтіруге жасалған әрекет болды, ал балаларды соңғы қыру да тағы да күтілген таңдалғанды өлтіруге жасалған әрекет болды. Жүз қырық төрт мың Мұса мен Тоқтының әнін айтады, ал пайғамбарлық тұрғыдан «ән» тәжірибені білдіреді. Жүз қырық төрт мың параллель тәжірибелерге ие кезеңде өмір сүреді. Сол параллельдердің бірі 1973 жылғы 22 қаңтарда АҚШ-та түсік жасауға рұқсат берген Жоғарғы Соттың шешімімен келді. Одан кейінгі қырық тоғыз жылдың ішінде шамамен 66 миллион, жүз қырық төрт мыңның қатарында болуға ықтимал үміткерлер, федералдық деңгейде мақұлданған түсік арқылы қырылып тасталды.

Power symbolizes military strength:

Қуат әскери күшті бейнелейді:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Мен көрген аң қабыланға ұқсас еді, оның аяқтары аюдың аяқтарындай, ал аузы арыстанның аузындай еді; айдаһар оған өз күшін, өз тағы мен зор билігін берді. Аян 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

Айдаһар, яғни пұтқа табынушы Рим, папалыққа үш нәрсе берді, атап айтқанда: «өз күшін, және өз тағын, әрі зор билігін». Он екінші аятта АҚШ, жерден шыққан аң, оның алдында тұрған аңның бүкіл «күшін» жүзеге асырушы ретінде бейнеленген. Алайда екінші аяттағы «күш» сөзі он екінші аятта «күш» деп аударылған сөзден өзге грек сөзі болып табылады. Екінші аятта «күш» — G1722, мағынасы: алдында (тура немесе астарлы мағынада); көз алдында, қатысуында.

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

Он екінші аяттағы «power» сөзі грек тіліндегі басқа сөз.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> Ол өз алдында болған бірінші аңның бүкіл билігін жүзеге асырады да, жерді және онда тұратындарды өлімге соқтырған жарасы жазылған бірінші аңға табынуға мәжбүр етеді. Аян 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Мұндағы “билік” деген G1832 сөзі (қабілет мағынасында) артықшылықты, яғни табысталған ықпалды білдіреді: билік, юрисдикция, еркіндік, күш-қуат, құқық, қуат. Он екінші аяттағы “билік” сөзі жерден шыққан аңның теңіз аңына табысталған билік екенін көрсетеді — АҚШ теңіз аңның өкілетті өкілі болып табылады. АҚШ бірінші аңның бүкіл табысталған билігін жүзеге асырады. Екінші аятта пұтқа табынушы Рим папалыққа үш нәрсе берді. Кловис 496 жылы Толбиак шайқасында өз әскери және экономикалық қуатын папалыққа берді. Константин 330 жылы империяның “тағын” беріп жіберді, ал Юстиниан 533 жылғы жарлық арқылы папаны еретиктерді түзетуші әрі шіркеулердің басшысы деп таныды. 496 жылғы Кловис 1989 жылғы Рейганды бейнелейді. Рейган Трампты бейнелейді.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Турлық Григорийдің (шамамен бір ғасырға жуық кейінірек жазған) айтуынша, Кловис шайқаста жеңіліп бара жатып, шарасыз күйде көмек сұрап католиктердің Құдайын шақырды. Оның зайыбы Клотильда католик сеніміндегі бургунд ханшайымы еді және оны пұтқа табынушылықтан бас тартып, шоқынуға үнемі үндеумен болған. Кловис егер жеңіске жетсе, католицизмді қабылдауға ант етті. Жағдайдың беталысы өзгерді — бұл Құдайдың араласуынан ба, әлде әскери стратегияның нәтижесінен бе — және Кловис алемандарды жеңіп, олардың патшасын өлтіріп, әскерін бытыратып жіберді. Өз антына адал болып, ол католицизмді қабылдап, шомылдыру рәсімінен өтті; дәстүр бойынша бұл оқиға 496 жылғы Рождество күні Реймсте епископ Ремигийдің (Әулие Реми) қолымен жүзеге асты.

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Оның дінге келуі бетбұрыс кезеңін білдіріп, Кловисті герман билеушілерінің арасында алғашқы католик патшаға айналдырды (ариандық христиан вестготтар мен остготтардан өзгеше). Бұл франктерді Рим Шіркеуімен жақындастырып, оған галл-римдік халықтың және папалықтың қолдауын әкелді. Кловистің шоқындырылуы көбіне Францияның католик ұлт ретіндегі символдық «туу сәті» ретінде қарастырылады, сөйтіп оны ариандықты не пұтқа табынушылықты ұстанған өзге варварлық патшалықтардан айрықшалады. Осы себепті католицизм Францияны «Католик шіркеуінің тұңғышы», сондай-ақ «Католик шіркеуінің ең үлкен қызы» деп атайды.

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Кловис 496 жылы папалықтың алғашқы өкілдік державасына айналған кезде, ол 1989 жылы өкілдік державаға айналған Рейганның бейнесін көрсетті. Рейган мен Рим папасы Иоанн Павел II тарихында оңтүстіктің патшасын құлату мақсатымен құпия одақ құрылды. 1798 жылдан жексенбілік заңға дейін Тирдің жезөкшесі жасырын тұрады, әрі ол өз түп-тамырын солтүстіктегі ең шеткі патшалық — Македониядан тарататын сол жезөкшенің өзі. Ол — пайғамбарлық тұрғыдан жасырылған солтүстіктің патшасы, бірақ соған қарамастан әлі де қателеспейтінмін деп мойындатады.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

Папа сондай-ақ «келісімді тастап кеткендерді» де бейнелейді; олар пайғамбарлық тұрғыдан үш жанама соғыстың бүкіл барысында жасырын болса да, ақырында Паний шайқасының тарихында көзге көрінетін болады. Даниял империялық Римнен папалық Римге өту барысында Киелі кітап пайғамбарлығындағы төртінші патшалық ретінде пұтқа табынушы Римнің өз дәуірінің соңына жетіп келе жатқан кезін айқындайды.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Өйткені Киттим кемелері оған қарсы келеді; сондықтан ол қайғыға батып, кейін қайтады да, қасиетті келісімге қарсы ашу-ызаға булығады; ол осылай істейді: тіпті қайта оралып, қасиетті келісімді тәрк етушілермен астыртын тіл табысады. Даниял 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

«Қасиетті келісімді тастап кеткендер» деген аяттағы сөз Католик шіркеуіне қатысты. Қасиетті келісімді тастап кеткендер — Жохан Аяншының ымырашыл Пергам шіркеуі; Пауылдың айтуынша, күнә адамы ашылып көрінбестен бұрын, сол шіркеу сенімнен тайып кетуге тиіс еді. Католицизм — Құдай Сөзіне қарсы жасалған шабуыл арқылы, сондай-ақ екеуі де Константин заманынан бастап біртіндеп күшейген шабуылдардың нысанына айналған жетінші күнгі сенбіні бұзу арқылы, келісімді тастап кеткендердің өзі. Осыған дейін он бірінші тарауда да «келісім» туралы айтылған.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> Осы екі патшаның да жүректері зұлымдық істеуге бейім болады, әрі олар бір дастарқан басында өтірік сөйлейді; бірақ бұл іске аспайды, өйткені ақыры әлі де белгіленген уақытта болады. Сонда ол мол байлықпен өз еліне қайтады; оның жүрегі қасиетті келісімге қарсы болады; ол істер атқарады да, өз еліне қайта оралады. Белгіленген уақытта ол қайта келіп, оңтүстікке қарай аттанады; бірақ бұл бұрынғыдай да, кейінгідей де болмайды. Даниял 11:27–29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

Бұл аяттарда «ол» өз жеріне қайтып оралады, содан кейін кейінірек тағы да өз жеріне қайта оралады. Осы екі қайта оралу кейіннен Рим қаласына салтанатты «оралумен» жалғасқан екі жеңісті бейнелейді. Біріншісі — б.з.д. 31 жылы Антоний мен Клеопатраға қарсы Актий шайқасы, ал екіншісі — б.з. 70 жылы Иерусалим күйретілгеннен кейінгі оқиға. Аяттардағы «тағайындалған уақыт» — 330 жыл; ол жиырма төртінші аяттағы үш жүз алпыс жылға тең келетін пайғамбарлық «уақыттың» аяқталуын көрсетеді.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

Бір үстелде өтірік сөйлейтін екі патша мұны “белгіленген уақытқа” дейін істейді, өйткені “соң әлі де белгіленген уақытта болады”. Қарастырылуға тиісті мәселе мынау: аяттағы “Сонда ол өз еліне мол байлықпен қайтады” деген сөз нені білдіреді? Бұл “белгіленген уақытта, сонда ол қайтады” дегенді ме білдіреді; әлде “екі патша үстелде өтірік айтқаннан кейін, сонда ол қайтады” дегенді ме білдіреді, демек, қайтуы белгіленген уақыттан бұрын болады.

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Урия Смит екі қайтуды б.з.д. 31 жыл және б.з. 70 жыл деп айқындайды; бұл тағайындалған уақыт болып табылатын 330 жылға дейінгі тарихты білдіреді. Смит сондай-ақ жиырма тоғызыншы аяттағы «қайту» 330 жылдан кейін болатынын және оның Актиум мен Иерусалим шайқастарынан кейінгі қайтулар сияқты табысты еместігін атап көрсетеді. Мұның мәні мынада: тағайындалған уақытқа дейін өтірік айтылатын бір кездесу болады; содан кейін өтірік айтып жүрген екі патшаның біреуі зор байлықпен қайтып келіп, киелі келісімге қарсы шығады, істер атқарады да, тағайындалған уақыт болып табылатын 330 жылы қайта оралады.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Содан кейін ол оңтүстікке шабуылдайды, бірақ бұл Ақций шайқасына да, Иерусалимнің қирауына да ұқсамайтын болады. Аяттардағы б.з. 70 жылғы тарих үзіндіде «қасиетті келісім» арқылы бейнеленген Құдайдың таңдаған келісім халқының ақырын көрсетеді. Отызыншы аятта пұтқа табынушы Рим қасиетті келісімді тәрк ететіндермен байланыс жасайды. Б.з. 70 жылы ежелгі тура мағынадағы Исраилдің Құдайдың келісім халқы ретіндегі түпкілікті соңы болды, ал отызыншы аят б.з. 70 жылдан кейінгі төрт ғасырдан соңғы тарихты айқындайды. Отызыншы аятта бейнеленген тарихтағы келісімді тәрк ететіндер — Құдай мен Оның мәсіхші халқы арасында жасалған келісімді тәрк еткендер. Папалық Рим — отызыншы аятта қасиетті келісімді тәрк ететіндер ретінде бейнеленген шіркеу.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Өйткені Киттим кемелері оған қарсы келеді; сондықтан ол қайғыға түсіп, кері қайтады да, қасиетті келісімге қарсы қаһарланады; солай істейді ол: тіпті қайта оралып, қасиетті келісімді тәрк ететіндермен астыртын тіл табысады. Даниял 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Жиырма тоғызыншы аят бізді 330 жылға алып келеді; бұл — Константин астананы Константинопольге көшіруі арқылы орындалған, белгіленген уақыт еді. Сол жолайрықта пұтқа табынушы Рим оңтүстіктегі соғысқа тартылар еді, бірақ ол Ақций мен Иерусалимдегідей табысты болмас еді. Содан кейін отызыншы аятта пұтқа табынушы Римге бүгінгі күні Карфаген деп белгілі Хиттимнен өзінің теңіз соғысын бастаған Генсерик шабуыл жасайды. Пұтқа табынушы Римге қарсы бұл соғыс Аян кітабындағы жеті кернейдің екінші кернейі ретінде де бейнеленген болатын. Сол кернейлік күштердің алғашқы төртеуі Батыс Римді 476 жылға қарай ақырына жеткізді. Сол алғашқы төрт кернейдің ішінде екінші керней, яғни Хиттим кемелері, ең қаталы болды, өйткені Генсерик теңіздерді өз бақылауына алды да, империяның байлығы сарқылып қалды.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Киттим кемелерінен қарсы шығып, қайғыға түскен соң, ол қайта оралып, қасиетті өсиетке қарсы қаһарланады. Бұл Құдай Сөзіне қарсы жүргізілген күрес арқылы, папалықтың 538 жылы билікке ие болуына алып келген тарихта орындалды. Осыдан кейін ол қайта оралып, «қасиетті өсиетті тастап кеткендермен астасады». Пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим арасындағы сол өзара байланыс 533 жылы Юстинианның жарлығы арқылы орындалды. Одан кейінгі аят, яғни отыз бірінші аят, пұтқа табынушы Римнің қалай «қайғыға түскенін» жалғастыра баяндайды. Пауыл 2 Салониқалықтарға арналған хатында пұтқа табынушы Римнің 538 жылы папалықтың билікті өз қолына алуына «тосқауыл болғанын» үйретеді. Патшалықтың экономикасын күйрететін теңіздерден келген шабуылдан қайғыға түскеннен кейін, ол қасиетті өсиетке қарсы қаһарланады, содан соң өсиетті тастап кеткендермен астасады. Келесі аяттарда 496 жылы Кловис арқылы папалыққа берілген билікті бейнелейтін «қарулы күштер» көтеріледі де, тарихта Рим қаласын білдірген күштің қасиетті орнын арамдайды; содан кейін пұтқа табынушы Рим пұтқа табынушылық дінін (күнделіктіні) аймақтан алып тастап, оның орнына католицизмді орнатады, содан соң 538 жылы папалықты таққа отырғызады.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Папалық билік 538 жылы күшейтілген кезде, ол біз қарастырып отырған аяттарда бейнеленген пайғамбарлық куәлікті де, тарихи куәлікті де көрсетті. 538 жылы б.з.д. 31 жылмен және Акций шайқасымен типологиялық түрде бейнеленген. Даниял кітабының сегізінші тарауының тоғызыншы аятында пұтқа табынушы Рим жер жүзінің тағын иелену үшін үш географиялық кедергіні бағындыратын еді. Біріншісі шығыстағы Сирия болды, содан кейін Яһуда мен Иерусалим, одан соң Акций шайқасында Мысыр келді. Папалық Римнің де үш мүйізді алып тастауы тиіс еді, олардың үшіншісі 538 жылы Рим қаласынан қуылған готтар болды. Пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим Акций шайқасының 538 жылмен сәйкес келетінін айқындайтын екі куәлік береді, ал 538 жыл қазіргі Рим сынақ мерзімі жабылғанға дейін жоғарғы билік жүргізетін АҚШ-тағы жексенбілік заңды бейнелейді.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Біз жиырма жетіншіден отыз бірінші аяттарға дейінгі тармақтардың жалпы шолуын аяқтадық.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

Келесі мақалада біз осы аяттарға назар аударамыз да, осы үзіндіні он бірінші аяттан он бесінші аятқа дейінгі аяттардың тарихымен сәйкестендіру жұмысын бастаймыз.

Back to Articles