Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

Жоел кітабы және Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері шіркеуі — Бесінші нөмір

How Long? The Fifth Seal

Қашанға Дейін? Бесінші Мөр

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

«Сол уақытқа арналған жарық берілгенде», ол не «қабылданады», не «қабылданбайды». Жарық енгізілген кезде жүзеге асатын бөліну — мәңгілік Ізгі хабардың ісі, оған Құдай халқының мөрленуі ғана емес, бидай мен арамшөптің ажыратылуы да кіреді. Соңғы сынақ пен ажырату үдерісі 11 қыркүйекте басталды, сол кезде пайғамбарлық сұрақ: «Қашанға дейін?» — деп қойылады, ал пайғамбарлық жауап: «Жексенбілік заңға дейін», — болады. «Қашанға дейін» деген нышанның соңғы рет аталуы Аян кітабындағы бесінші мөрде кездеседі.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> Ол бесінші мөрді ашқанда, мен құрбандық үстелінің астында Құдайдың сөзі үшін және өздері ұстанған куәлік үшін өлтірілгендердің жандарын көрдім. Олар қатты дауыспен: «Уа, киелі әрі шынайы Ием, жер бетінде тұрушылардан біздің қанымыз үшін қашанға дейін үкім шығарып, кек алмайсың?» — деп айқайлады.

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Олардың әрқайсысына ақ киімдер берілді; әрі оларға тағы да аз ғана уақыт тыныға тұрулары айтылды, өздері сияқты өлтірілуге тиісті қызметтес серіктері мен бауырларының қатары толыққанша. Аян 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

Аян арқылы “өлтірілгендердің жандары” қойған “қашанға дейін” деген сұрақтың жауабы болашаққа, яғни папалық шейіттердің екінші тобы толыққан кезде, орналастырылады. Бұл жексенбілік заңнан басталады, сондықтан осы себептен Уайт ханым Аян кітабының он сегізінші тарауын шейіттердің екінші тобының орындалуы деп айқындайды. Алғашқы бес аятта екі “дауыс” бар; бірінші дауыс 9/11 оқиғасын белгілейді, ал екінші дауыс жексенбілік заң кезінде ерлер мен әйелдерді Бабылдан шығуға шақырады. Уайт ханым бесінші мөрдегі “қашанға дейін” деген рәмізді Аян кітабының он сегізінші тарауының алғашқы бес аятымен байланыстырып, 9/11-ден жексенбілік заңға дейінгі кезеңді сипаттайды. Негізгі назар Құдай халқын бөліп алып, мөрлеуге емес, өткен тарихтағы шейіттерді және жексенбілік заң дағдарысы кезінде папалық шейіттердің екінші тобын құрайтын сол шейіттерді өлтіргені үшін папалықтың сотталуына аударылады.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Бесінші мөр ашылғанда, аянда Аяншы Жохан құрбандық үстелінің астында Құдай Сөзі мен Иса Мәсіхтің куәлігі үшін өлтірілген топты көрді. Осыдан кейін Аян кітабының он сегізінші тарауында суреттелген көріністер келді, онда адал да шынайы болғандар Бабылдан шақырылып шығарылады. [Аян 18:1–5, келтірілген.]» Manuscript Releases, 20-том, 14-бет.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

Ол бесінші мөрдің шейіттерін және Жексенбі заңы дағдарысы кезінде қалыптасатын болашақтағы әрі екінші шейіттер тобын айқындайтын басқа бір үзіндіде, сол көріністердің «болашақтағы бір уақыт кезеңінде болатынын» айтады. Аян кітабының он сегізінші тарауындағы екі дауыс «болашақтағы уақыт кезеңін» бейнелейді. Бірінші дауыс басында, 9/11-де, ал екінші дауыс Жексенбі заңында естіледі.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «Ол бесінші мөрді ашқанда, мен құрбандық үстелінің астынан Құдайдың сөзі үшін және өздері берік ұстанған куәлік үшін өлтірілгендердің жандарын көрдім; олар қатты дауыспен былай деп айқайлады: “Уа, Иеміз, Киелі әрі Шынайы, жер бетінде тұратындардан біздің қанымыз үшін қашанға дейін үкім шығарып, кек алмайсың?” Сонда олардың әрқайсысына ақ шапандар берілді [Олар таза да киелі деп жарияланды]; және оларға тағы аз ғана уақыт тынығу керектігі айтылды, өздері сияқты өлтірілуге тиісті бірге қызмет етушілері мен бауырластарының саны толыққанға дейін» [Аян 6:9–11]. Мұнда Жоханға шын мәнінде сол сәтте болып жатқан нәрселер емес, болашақтағы белгілі бір уақыт кезеңінде болатын көріністер көрсетілді.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Аян 8:1–4-тен үзінді келтірілген». Manuscript Releases, 20-том, 197-бет.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

Уайт әпке шәһидтердің екінші тобының қалыптасуының орындалуын болашақпен байланыстырады, ал басқа үзіндіде ол Аян 18:1–5-ті келтіреді; онда алғашқы үш аятта бір дауыс, ал төртінші және бесінші аяттарда өзге бір дауыс көрсетіледі. Бірінші дауыс 9/11-ді, яғни Нью-Йорктің ұлы ғимараттары құлаған уақытты, белгілейді, ал екінші дауыс — жексенбілік заң, сол кезде Құдайдың басқа отары Бабылдан шақырылып шығады. Екінші үзіндіде ол Аян кітабының сегізінші тарауына және алғашқы төрт аятқа сілтеме жасайды; онда жетінші мөрдің ашылуы көрсетіледі, сол кезде құрбандық үстелінен алынған шоқтар жерге тасталады, бұл Елуінші күн мейрамына сәйкес келеді, сол кезде көктен от түсіп, шәкірттерге нұр төкті, дәл Ілиястың он екі тасы нұрланғаны сияқты және шәкірттердің үстіндегі от тілдері арқылы бейнеленгендей.

## How Long? Zechariah & John

Қашанға дейін? Зәкәрия мен Жохан

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

«Қанша уақытқа дейін?» деген сөз тіркесі 9/11-ден бастап жексенбілік заңға дейінгі уақыт кезеңінің пайғамбарлық нышаны болып табылады; бұл кезең Кармил тауы туралы оқиғада, 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі миллершілер тарихында, Мұсаның сегізінші індеттен оныншы індетке дейінгі тарихында, бесінші мөрдегі азап шеккендердің куәлігінде бейнеленген; ал Зәкәрияда Құдай жетпіс жыл бойы Бабылда болған Иерусалимге қашан рақым ететіні туралы: «Қанша уақытқа дейін?» деген сұрақ қойылады.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> Сонда Жаратқан Иенің періштесі жауап беріп: «Уа, Әскерлер Иесі Жаратқан Ие, осы жетпіс жыл бойы Өзіңнің қаһарың түскен Иерусалим мен Яһуда қалаларына қашанға дейін рақым етпейсің?» — деді.

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> Сонда Жаратқан Ие менімен сөйлескен періштеге игі сөздермен, жұбатушы сөздермен жауап берді.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> Сонда менімен сөйлескен періште маған былай деді: «Жар сал да былай де: Әскерлер Иесі Жаратқан Ие мынаны айтады: Мен Иерусалим мен Сион үшін зор қызғанышпен қызғанамын. Ал бейқам отырған өзге халықтарға қатты қаһарландым; өйткені Мен аз ғана ашуланған едім, ал олар қасіретті үдете түсті. Сондықтан Жаратқан Ие былай дейді: Мен Иерусалимге рақыммен қайта оралдым; онда Менің үйім салынатын болады, — дейді Әскерлер Иесі Жаратқан Ие, — және Иерусалим үстінен өлшеуіш жіп тартылатын болады. Тағы да жар салып былай де: Әскерлер Иесі Жаратқан Ие мынаны айтады: Менің қалаларым игілік арқылы тағы да кеңінен жайылатын болады; Жаратқан Ие Сионды тағы да жұбатады және Иерусалимді тағы да таңдайды». Зәкәрия 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

Уайт ханым Зәкәриядағы ежелгі тәндік Исраилдің тәндік Бабылдың құлдығында болған «жетпіс жылын» (threescore and ten years) 538 жылдан 1798 жылға дейінгі рухани Исраилдің (мәсіхшілердің) рухани Бабылдың (римдік католицизмнің) құлдығында болған бір мың екі жүз алпыс жылымен тікелей сәйкестендіреді.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Құдайдың жер бетіндегі қауымы осы ұзаққа созылған, толассыз қудалау кезеңінде, жер аударылу дәуірінде Бабылда тұтқында болған Исраил ұлдары қандай шынайы тұтқында болса, дәл сондай шынайы тұтқында болды». Пайғамбарлар мен патшалар, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

1798 жылы, мың екі жүз алпыс жылдың соңында, Аян кітабының он төртінші тарауында періштелер ретінде бейнеленген үш хабардың біріншісі келді. Екіншісі 1844 жылдың 19 сәуірінде, ал үшіншісі 1844 жылдың 22 қазанында келді. «Қанша уақыт?» деген сұрақпен нышандалған тарих 9/11-ден жексенбілік заңға дейін созылады, ал сол уақыт кезеңі адвентизмнің бастауында, 1840 жылдың 11 тамызындағы Миллерит қозғалысынан 1844 жылдың 22 қазанына дейін, үлгіленіп көрсетілді. Бұл кезең Аянды жазушы Жоханның оныншы тараудағы бейнесі арқылы рәміздік түрде суреттеледі: онда Жохан аузына тәтті болған, бірақ асқазанында ащыға айналған кішкентай кітапты жейді.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> Сонда мен көктен естіген дауыс маған тағы да тіл қатып: «Бар да, теңіз бен жердің үстінде тұрған періштенің қолындағы ашық тұрған кішкентай кітапты ал»,— деді. Мен періштенің қасына барып, оған: «Маған кішкентай кітапты бер»,— дедім. Ал ол маған: «Оны ал да, жеп қой; ол ішіңді ащы етеді, бірақ аузыңда балдай тәтті болады»,— деді. Сонда мен періштенің қолынан кішкентай кітапты алып, оны жеп қойдым; ол аузымда балдай тәтті болды; ал оны жей салысымен, ішім ащы болды.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> Сонда ол маған: «Саған көптеген халықтар, ұлттар, тілдер және патшалар алдында қайтадан пайғамбарлық етуің керек»,— деді. Аян 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

Жохан бейнелеп отырған тарих жеп қойылған кітаппен көрсетілген, өйткені оны жеу миллериттердің сол хабарды түсініп, оны жариялаудағы тәжірибесін білдірді. Сондықтан, сол тарих баяндалғаннан кейін дереу Жоханға тағы да пайғамбарлық етуі тиіс екені айтылғанда, айқындалып отырған пайғамбарлық ету — 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарих. Жоханға 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі миллериттік тарих Адвентизмнің соңғы кезеңінің тарихында қайталанатыны айтылады. Жоханға тағы да пайғамбарлық етуі тиіс екені айтылған бойда, оған ғибадатхананы өлшеу бұйырылады.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Маған таяққа ұқсас бір қамыс берілді; ал періште тұрып: «Тұр да, Құдайдың ғибадатханасын, құрбандық үстелін және онда ғибадат етушілерді өлше. Бірақ ғибадатхананың сыртындағы ауланы тыс қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; ал олар киелі қаланы қырық екі ай бойы таптайтын болады»,— деді. Аян 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

1844 жылғы 22 қазаннан кейін Адвентизмге тапсырылған іс Жохан тарапынан ғибадатхананы өлшеу не салу ретінде бейнеленді; бұл Зәкәрияда баяндалған: «Иерусалимнің үстіне тағы да өлшеу желісі тартылатын болады», өйткені Жаратқан Ие «Иерусалимді тағы да таңдайды» деген уәдемен үйлеседі. Адвентизмнің басында Миллерлік адвентизмнің филадельфиялық қозғалысымен бейнеленген тарих Адвентизмнің соңында жүз қырық төрт мыңның филадельфиялық қозғалысымен қайталанады. 1844 жылғы 22 қазандағы ұлы түңілу кезінде «жетінші періштенің даусының күндері» ретінде бейнеленген уақыт кезеңі басталды.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Бірақ жетінші періштенің дауысы естілер күндерде, ол керней тарта бастағанда, Құдайдың құпиясы Өзінің қызметшілері — пайғамбарларға жариялағанындай, аяқталады. Аян 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

Екінші қасіреттің исламдық уақыт пайғамбарлығы 1840 жылғы 11 тамыздың алдында миллериттер алдын ала болжағандай дәл орындалғанда, бұл хабар миллериттер үшін тәтті болды. 1844 жылғы 22 қазандағы ұлы күйініш кезінде бұл хабар іште ащыға айналды. Жохан 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихты бейнелеуді аяқтаған бойда, оған дәл сол нәрсені қайтадан істеуі (пайғамбарлық етуі) керектігі хабарланады. Содан кейін оған Иерусалимді өлшеу бұйырылады, ал ол мұны істегенде, Жаратқан Иенің Иерусалимді таңдайтыны туралы Зәкәрияның пайғамбарлығымен үйлеседі. 1844 жылғы 22 қазаннан бастап пайғамбарлық тарих «жетінші періштенің дауысының күндері» ретінде бейнеленеді. Жетінші періштенің (үшінші қасіреттің) хабарының (дауысының) «күндері» Мәсіхтің құдайлық болмысы жүз қырық төрт мың болуға тиіс болған адамзатпен біржола біріктірілетін уақыт кезеңін білдіреді. Бұл іс 1863 жылғы бүлік салдарынан кешіктірілді, ал 11 қыркүйекте жетінші періштенің үні (үшінші қасірет) тағы да естіле бастады.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

Қасиетті тарихта Жаратқан Ие Өз есімін сонда орнату үшін Иерусалимді таңдады, ал Оның “есімі” — Оның мінез-құлқы. Зәкәрия: “Мен Иерусалим үшін де, Сион үшін де ұлы қызғанышпен қызғанамын”, — деп, одан кейін: “Жаратқан Ие әлі де Сионды жұбатады және Иерусалимді әлі де таңдайды”, — деген кезде, Иерусалим мен Сионға сілтеме жасайды. Сион “Жұбатушы” болып табылатын Киелі Рухты қабылдаған кезде жұбатылады. Киелі Рухтың жұбату ісі Мәсіхтің қайта тірілгеннен кейін Әкемен кездесуден түсіп келіп, шәкірттерге дем үрлегенімен сәйкес түрде 9/11-де басталды. Киелі Рухтың көрінісі Алғашқы өнім мейрамында қатты артты. Сол кезең алғашқы өнім тартуының қайта тірілуімен басталып, Алғашқы өнім мейрамындағы алғашқы өнім тартуымен аяқталды; сол кезде бүкіл әлем хабарды естіді.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> Жұбатыңдар, жұбатыңдар халқымды, — дейді сендердің Құдайларың. Иерусалимнің жүрегіне жағымды сөз айтыңдар және оған жар салыңдар: оның күресі аяқталды, оның заңсыздығы кешірілді; өйткені ол барлық күнәлары үшін Жаратқан Иенің қолынан еселеп алды. Ишая 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

Жүз қырық төрт мың «олардың заңсыздығы кешірілгенде» мөрленеді. Бұл жексенбілік заңның дәл алдында, олар Елуінші күн мейрамында шәкірттер арқылы бейнеленгендей, Киелі Рухтың өлшеусіз төгілуін қабылдай отырып, Елуінші күннің алғашқы өнім тартуы ретінде жоғары көтерілген кезде жүзеге асады. 11 қыркүйекте басталған жаңбырдың себелеуі жексенбілік заң кезінде толық төгілуге айналады. 11 қыркүйектегі алғашқы өнім тартуының тарихында жексенбілік заң кезіндегі алғашқы өнім тартуына дейін — сол кезде жүз қырық төрт мың мөрленіп, жексенбілік заңнан сынақ мерзімінің жабылуына дейін ту ретінде жоғары көтерілетін тарту ретінде даярланады. Сол тарих Аян кітабының он сегізінші тарауының алғашқы үш аяты арқылы, Бабылдың құлағанын жариялау түрінде бейнеленген; бұл — Киелі кітаптағы «қосарлануды» білдіретін нышан.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Осыдан кейін мен көктен түсіп келе жатқан, зор билігі бар басқа бір періштені көрдім; жер оның даңқымен нұрланды. Сонда ол зор үнмен қатты айқайлап былай деді: «Ұлы Бабыл құлады, құлады, әрі жындардың мекеніне, әрбір арам рухтың ордасына, әрбір арам әрі жиіркенішті құстың қапасына айналды. Өйткені барлық халықтар оның азғындығының қаһар шарабынан ішті, жердің патшалары онымен азғындық жасады, ал жердің көпестері оның сән-салтанатының молдығы арқылы байыды». Аян 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

Жазбалардың бүкіл өн бойында сөз тіркестерінің не сөздердің қосарланып келуі соңғы күндердегі Бабылдың құлауының толық жүзеге асуын білдіреді. Бұл — әрдайым бір істің ақырын оның басталуымен бейнелейтін Альфа мен Омеганың белгісі. Бабылдың екі құлауы Нимрод пен Белшацар арқылы бейнеленген. Нимрод Бабылдың бастауы еді, ол кезде ол жай ғана Бабел болатын. Нимродтың құлауы Белшацардың құлауын бейнеледі, ал екінші періштенің және Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің хабары — Бабылдың басында Нимродтың құлауы ақырында Белшацардың құлауын бейнелегені, өйткені Альфа мен Омега әрдайым бір істің ақырын оның басталуымен бейнелейді.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

Нимродтың мұнарасы оның құлауының нышаны ретінде құлатылды, әрі ол 11 қыркүйектегі Егіз мұнаралардың құлауын бейнелеп көрсетті. Белшазардың құлауы — қабырғадағы жазу еді; ол Киелі кітап пайғамбарлығындағы алғашқы патшалық ретінде Бабылдың жетпіс жылдық билігінің аяқталғанын белгіледі, сөйтіп Ишая жиырма үшінші тараудағы «бір патшаның күндеріне қарай» деген рәміздік «жетпіс жылдың» соңында, яғни 1798 жылдан бастап жексенбілік заңға дейінгі Америка Құрама Штаттарының тарихын білдіретін мерзімнің аяқталуында, Америка Құрама Штаттарының құлауын бейнелеп көрсетті. Белшазарға қатысты қабырғадағы жазу жексенбілік заң кезінде шіркеу мен мемлекеттің бөліну қабырғасының құлауын білдіреді; дәл сол жерде Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалық аяқталады, Белшазардың дәл сол түні өлтірілгені сияқты. Қабырғадағы жазу — Конституциядағы шіркеу мен мемлекеттің бөліну қабырғасын жоятын, жазылып қойылған заң.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

9/11-ден Жексенбілік заңға дейін және одан әрі адамзатқа берілген сынақ мерзімінің жабылуы мен соңғы жеті обаға дейін созылатын бейнеленген «тарих» — бұл Құдай сөзінде сөз тіркестері мен сөздердің қосарлануы арқылы рәмізделген тарихи кезең. Сол кезеңде Киелі Рух төгіледі: әуелі 9/11-ден Жексенбілік заңға дейін себезгі түрінде, ал содан кейін толық төгілуі болады. Киелі Рухты Мәсіх «Жұбатушы» ретінде бейнелеген; Ол келген кезде Құдай халқының бәрін де оларға көрсететін еді.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> Бірақ Жұбатушы, яғни Әкем Менің атымнан жіберетін Киелі Рух, сендерге барлық нәрсені үйретеді және Мен сендерге не айтсам, соның бәрін естеріңе салады. Жохан 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

Киелі Рух жүз қырық төрт мыңға «алтын май» арқылы беріледі; ол сондай-ақ «жаңбыр», әрі «Жұбатушы» болып табылады. «Жұбатушы» ретінде бейнеленгенде, Киелі Рух Киелі Рухтың ерекше көрінісін айқындайды.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

Құдай халқы Ізгі хабардың талаптарына сай келген кезде әрдайым Киелі Рухқа ие болып келген, бірақ шынайы қасиетті жаңғыру кезеңдерінде, «бұрынғы жылдардағыдай», жамағаттық дене үшін Киелі Рухтың айрықша көрінісі болғанда, Киелі Рух Жұбатушы ретінде бейнеленеді. Бұдан да маңыздысы, жамағаттық дененің естеліктері Жұбатушы арқылы іске қосылады, өйткені Ол «барлық нәрсені» олардың «естеріне салады». Бұл сол көрініске қатысатын адамдардың шынайы тәжірибеге ие екенін растайды, өйткені Киелі Рух олардың ақыл-ой қызметіне қатысады, себебі Ол «барлық нәрсені естеріңе салғанда», олардың ойлау үдерісіне ықпал етеді.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

Адамның жад-жады үкім, зерде, ақыл және ар-ождан сияқты өзге құрамдастармен бірге, елші Пауыл «ой» деп атайтын адамның жоғары табиғатын құрайды. Бұл жоғары табиғат не тәндік ой, не Мәсіхтің ойы болып табылады.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> Өйткені тәндік ой-сана Құдайға қарсы дұшпандық болып табылады; себебі ол Құдайдың заңына бағынбайды, әрі бағына да алмайды. Римдіктерге 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> «Өйткені Жаратқан Иенің ойын Оған ақыл айту үшін кім білген? Ал бізде Мәсіхтің ойы бар». 1 Қорынттықтарға 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

Төменгі болмыс, яғни тән, жанның «жолдары» болып табылатын сезімдермен байланысты жүйке, эмоциялық және гормоналдық жүйелерден құралады. Жоғары болмыс төменгі болмысқа үстемдік ету үшін белгіленген, сондықтан ол қамал ретінде бейнеленеді; ал бұл қамал сезімдерден (төменгі болмыстан) үнемі шабуыл көреді, әрі бұл шабуылдар қамалға кіретін жолдар арқылы қамалдың өзіне қарсы жасалады. Жоғары болмыстың қамалының ішінде басқару орталығы бар, немесе Уайт қарындас оны цитадель деп атайды. Цитадель — киелі ғибадатхананың Ең Қасиетті орны, ал ғибадатхана екі негізгі бөлімге бөлінеді. Аула — тән, яғни төменгі болмыс, ал аулаға кіру үшін немесе қанды қасиетті орынға енгізу үшін перде арқылы өту қажет болды. Аула екі жағынан перделермен шектелген.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> Ол біз үшін арнап қасиеттеген жаңа да тірі жолмен, яғни шымылдық арқылы, бұл — Оның тәні. Еврейлерге 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

Қасиетті орын екі бөлікке бөлінеді: аула және қасиетті орын. Ал қасиетті орын, жоғары табиғат секілді, өз кезегінде екі бөлікке бөлінеді. Жоғары табиғат екі салаға жіктеледі. Сол салалардың бірі Қасиетті орын ретінде, ал екіншісі Ең Қасиетті орын ретінде бейнеленеді. Қасиетті орын адамзаттың қызмет етуі үшін қажетті ақыл-ой әрекеттерін білдіреді, ал Ең Қасиетті орын — Құдай мен адамның тоғысатын саласы. Ең Қасиетті орын — Құдайдың тағы орналасқан бөлме, әрі тәубеге келіп, өзгергендер Мәсіхпен бірге көктегі орындарға отырғызылған.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> Және бізді бірге тірілтіп, Мәсіх Исада көктегі орындарға бірге отырғызды. Ефестіктерге 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

Бұл аят бұдан бірнеше аят бұрынғы, бірақ ой ағымында мүлде сол бір тұтастықта тұрған үзіндіден алынған; онда Иса Өз халқымен бірге көктегі орындарда отыр.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> Ол сол құдіретін Мәсіхте әрекетке келтірді: Оны өлілердің арасынан қайта тірілтіп, көктегі орындарда Өзінің оң жағына отырғызды. Ефестіктерге 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

Мәсіх пен Оның халқы Қасиеттілердің Қасиеттісінде бірге отырғызылған. Мәсіх қайта тіріліп, содан кейін көктегі орындарға отырды, ал Оның халқы көтеріліп, Қасиеттілердің Қасиеттісіндегі тағ бөлмесіне отырғызылды. Пауыл алтыншы аятта көтерілгендер алдыңғы аятта күнәдан қайта тірілгендер екенін анық көрсетеді.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> Біз күнәларымыздың ішінде өлі болған кезімізде де, Ол бізді Мәсіхпен бірге тірілтті, — рақым арқылы құтқарылдыңдар, — әрі бізді бірге көтеріп, Мәсіх Исада көктегі орындарға бірге отырғызды. Ефестіктерге 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

Ефестіктерге жазылған хаттағы осы үзіндінің кемелді түрде орындалуы — Аян кітабының он бірінші тарауындағы екі куәгер: олар қайта тіріліп, содан кейін белгі ретінде көкке көтеріледі, бірақ сондай-ақ көктегі орындарға отырғызылады. Ең Қасиетті Орынның ішінде екі куәгер Құдайдың тікелей алдында адамзатты бейнелейді, ал олардың сол жерде отыруға деген ақталуы — әрқайсысында бар белгі. Сол белгі — Құдайдың мөрі, ал Құдайдың мөрі адамның құдайылықпен бір болғанын білдіреді; және бұл мөр Жұбатушының, яғни Киелі Рухтың, олардың жоғары табиғатының «Ең Қасиетті Орынының» ішінде тұрақтайтыны арқылы бейнеленеді. Ең Қасиетті Орын — Құдайдың тағы залы; онда құдайылық пен адамдық біріктірілген, әрі ол жоғары табиғатының құрамына құдайылық пен адамдық бірге отырған Ең Қасиетті Орын кіретін адам ғибадатханасын бейнелейді.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

«Жұбатушының» төгілуі — жүз қырық төрт мыңның мөрленуі, әрі бұл құтқарылу тарихындағы өзгерісті білдіреді, өйткені сол кезде шіркеу күресуші шіркеуден жеңімпаз шіркеуге айналады. Сол кезде ол жүз қырық төрт мыңның Лаодикиялық қозғалысынан жүз қырық төрт мыңның Филадельфиялық қозғалысына өтеді. Сол кезде ол жетінші шіркеудің тәжірибесінен алтыншы шіркеудің тәжірибесіне өтеді, ал алтыншы шіркеу Миллериттер еді. Миллериттік қозғалыс арқылы орындалған Филадельфиядағы алтыншы шіркеудің пайғамбарлық сипатының бірі — оның ешқашан шіркеу болмағандығы. Ол тек 1856 жылға дейін ғана қозғалыс болды, сол кезде Уайттардың екеуі де бұл қозғалысты Лаодикиялық деп анықтады. Жеті жылдан кейін заңды шіркеу құрылды.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

Жексенбілік заң кезіндегі құтқарылу өзгерісі Мәсіхтің Ұлы Діни Қызметкер ретінде таққа отыруының басталуын белгілеген Елуінші күн мейрамындағы құтқарылу өзгерісімен бейнеленді.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> «Алғашқы өнім мейрамындағы құйылу — Көктен Құтқарушының ұлықталуы жүзеге асқанын білдірген хабар еді. Өз уәдесіне сай, Ол көктен Өзінің ізбасарларына Киелі Рухты жіберді; бұл — Оның, діни қызметкер әрі Патша ретінде, көкте де, жерде де бүкіл билікті қабылдап, Өз халқының үстінен Майланған Ие болғанының белгісі еді». Елшілердің істері, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

Соңғы жаңбыр жексенбілік заң кезінде жүз қырық төрт мыңның үстіне өлшеусіз төгілгенде, бұл күресуші қауымның дәуірі аяқталып, жеңімпаз қауымның келгенін білдіретін «Аспанның хабарлауы» болады. Жоғарыдағы киелі орында Елуінші күн мейрамында Мәсіхтің қызметке кірісуі жексенбілік заң кезінде жүз қырық төрт мыңның майлануының бейнесі болып табылады.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

Мәсіхтің Майланған Тұлға екенін айқындаған «Елуінші күндік» төгілу Оның көктегі ұлықтау рәсіміндегі майлануын бейнеледі, алайда Ол шомылдыру рәсімі кезінде де майланған еді. Оның шомылдыру рәсімінен (9/11) Елуінші күнге дейін (жексенбілік заң) созылатын кезеңі, сондай-ақ Оның шомылдыру рәсімінен үш жарым жыл өткен соң орын алған нақты өлімі, жерленуі және қайта тірілуі арқылы да (алғашқы өнім мейрамы) қайтадан бейнеленеді. Сондықтан 9/11 Оның шомылдыру рәсімінде де, сондай-ақ Оның қайта тірілуінде де бейнеленеді. Оның нышандық қайта тірілуі мен Оның тура мағынадағы қайта тірілуі Елуінші күнмен аяқталатын екі пайғамбарлық желінің басталуын білдіреді. Екі тарих та алғашқы өнім құрбандығының қайта тірілуінен басталады.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> Ал енді Мәсіх өлілердің арасынан қайта тірілді және ұйықтап кеткендердің алғашқы жемісі болды. Өйткені өлім адам арқылы келгендей, өлілердің қайта тірілуі де адам арқылы келді. Адам атада бәрі өлгендей, сол сияқты Мәсіхте бәрі де тірілтіледі. Бірақ әркім өз ретімен: алғашқы жеміс — Мәсіх; содан кейін, Ол келген кезде, Мәсіхтікі болғандар. 1 Қорынттықтарға 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

Мәсіх Өзінің қайта тірілуінде “Елуіншілік маусымының” басталуын белгілейтін алғашқы өнім тартуы болып табылады; бұл маусым Елуіншіліктің алғашқы өнім тартуымен аяқталады. Мәсіхтің қайта тірілуі — арпа, ал бидай — “содан кейін” “Ол келген кезде Мәсіхке тиесілі болатындар”. Мәсіхтің қайта тірілуінен “содан кейін” болатындар — “Ол келген кезде Мәсіхке тиесілі болатындар”; сондықтан олар Елуіншілікте жиналған үш мың жан арқылы бейнеленгендей, дүниенің ақырындағы адал жандардың соңғы рет түгел жиналуын білдіреді.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

Бұл аят қайта тірілуді де өлім тұрғысынан қарастырады. Өлім Адамнан басталып, барлық адамдарға өтеді, бірақ ол мұны «ретпен», «тәртіп бойынша» істейді. Елшілердің істері кітабында Петір Жоел кітабының сол кезде орындалып жатқанын жазып, адамдар жұбаныш Берушінің алдынан сергіту замандары келгенде, күнәлары өшірілуі үшін, оларды алдын ала сотқа жіберулері керек екенін айтады. Мәсіх сол уақытта күнәні өшіру үшін сот кітаптарына қарап тұрған жоқ еді, өйткені сот әлі болашақта, он сегіз жүз жылдан аса уақыт алда болатын.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

«Әркім өз ретімен» деген сілтеме Адамнан басталады, сөйтіп Адамнан бері сергіту уақыттары келгенге дейінгі өлілер сотын айқындайды. Кейінгі жаңбыр келген кезде, сот өлілерден тірілерге ауысады. Аятпен бейнеленген уақыт кезеңінде (Мәсіхтің қайта тірілуінен Елуінші күнге дейін), арпаның алғашқы өнімінен бидайдың алғашқы өніміне дейін, тірілерге жүргізілетін сот барысында жаңбыр жауып тұрады, әрі жаңбыр жауған сайын, жаңбырмен бейнеленген хабар бидайды арамшөптен бөліп жатыр. Елуінші күн болып табылатын жексенбілік заң тұсында, бидай енді арамшөппен араласпайды, сонда тербетілетін екі наннан тұратын бидайдың алғашқы өнім тартуы жоғары көтеріледі. 9/11-ден жексенбілік заңға дейінгі тазарту үдерісі Малахи үшінші тарауда да бейнеленген: онда Келісімнің Хабаршысы леуіліктерді тазартады әрі арылтады, және мұны Ол «от» арқылы жүзеге асырады. «От» — Елуінші күндегі от тілдері арқылы бейнеленгендей, хабардың нышаны. Қарастырылып отырған тарихта Елуінші күннің алғашқы өнімдері арқылы бейнеленген, тербетілетін екі нан болып табылатын жүз қырық төрт мыңды туындататын осы екі таптың бөлінуі толық пісірілуге тиіс еді, өйткені күнәнің нышанын қамтыған жалғыз тарту солар болатын.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

Сол екі тербелтілетін нан ашытқылы болды, ал ашытқы — күнәнің нышаны. Сол ашытқы Пештің отында жойылды; бұл Келісімнің Хабаршысының тазартушы оты арқылы бейнеленген. Ишая пайғамбар жиырма жетінші тарауда 9/11-де басталатын тартысты айқындайды; ол оны «шығыс желінің күні» деп атайды. Бұл үзінді Израильдің күнәлары дәл сол тартыс арқылы өтелетінін үйретеді. «Тартыс» — шынайы кешкі жаңбыр хабары мен бар болып тұрған өзге барлық жалған кешкі жаңбыр хабарларының арасындағы тартыс. Хабар — «от», ал «от» — Келісімнің Хабаршысы тазарту мен арылту үшін қолданатын нәрсе. Кешкі жаңбыр хабары жөніндегі тартыс жексенбілік заң кезінде жоғары көтерілетін Алғашқы өнімнің Пентекосталық бидай тартуынан ашытқыны алып тастайды. Жүз қырық төрт мың — Пентекостаның алғашқы өнімінің бидай тартуы; олар Оның қанының ақталдыруы және өз куәліктерінің қасиеттелуі арқылы жеңіске жетеді, өйткені қасиеттейтін — Сөздің өзі болса да, ол мұны тек сөз хабар ретінде жеткізілген кезде ғана жүзеге асырады. Хабардың ұсынылуы жүз қырық төрт мыңға өмір сүруге мүмкіндік береді, ал жалған кешкі жаңбыр хабарының ұсынылуы өлімді туғызады.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> Олар Тоқтының қаны арқылы және өз куәліктерінің сөзі арқылы оны жеңді; әрі олар өз өмірлерін өлімге дейін сүйген жоқ. Аян 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

Жүз қырық төрт мың Мәсіх қалай жеңсе, солай жеңуде Оған еріп жүреді, өйткені пайғамбарлық тұрғыдан алғанда олар Мәсіхке еріп жүреді.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Бұлар — әйелдермен былғанбағандар, өйткені олар — пәк жандар. Бұлар — Қозы қайда барса, соңынан сонда еретіндер. Бұлар — Құдайға және Қозыға арналатын алғашқы өнім ретінде адамдар арасынан сатып алынғандар. Аян 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

Аян кітабының он төртінші тарауының төртінші аятында бір жүз қырық төрт мың адам «алғашқы өнімдер» деп айқындалады. Олар сондай-ақ «пәк қыздар» деп те айқындалады, әрі шабыт бізге Матай жиырма бестегі он қыз туралы астарлы әңгіменің Адвентист халқының тәжірибесін бейнелейтінін білдірді. Олар «пәк қыздар» болып қана қоймай, «әйелдермен арамдалмаған», өйткені бір жүз қырық төрт мыңды қалыптастырған сыналу мен бөліну үдерісі бір жүз қырық төрт мың бен «барлық» жалған діндердің арасындағы айырмашылықты тудырды. «Бұлар» Тоқты қайда барса, соңынан ереді, ал алғашқы өнімдерге арналған тартулар ретінде олар Мәсіхке Оның өліміне, жерленуіне және қайта тірілуіне еріп жүруге тиіс.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

Аян кітабының он бірінші тарауының он бірінші аятында белгі ретінде жоғары көтерілулері тиіс екі куәгер әуелі өлтіріледі, содан кейін үш жарым күннен соң, Мәсіх сияқты, алғашқы өнім тартуы ретінде қайта тіріледі. Мәсіх болған әрі болып табылатын сол алғашқы өнім тартуы келісім қанының төгілуін де қамтыды, өйткені бұл Лаодикеялық тәжірибемен рухани күйрегендерді құтқару үшін қажет болды. Бір ғана аятта (төртінші аятта) жүз қырық төрт мыңмен байланысты пайғамбарлық нұрдың әртүрлі желілеріне қатысты осы қысқаша түйіннің бәрі баяндалған. Және бұл Аян 144-те ғажайып Есептеуші Палмонидің қолымен баяндалған. Жазбада қосарлану кейінгі жаңбырдың тарихын білдіреді, ал кейінгі жаңбыр — Жұбатушы Құдай халқының үстіне төгілетін орын мен уақыт.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> Таулар үстінде ізгі хабар жеткізушінің, татулықты жариялаушының аяқтары қандай әсем! Ізгіліктің ізгі хабарын жеткізіп, құтқарылуды жариялап, Сионға: «Құдайың патшалық етеді!» — деушінің аяқтары қандай көркем! Күзетшілерің дауыстарын көтереді, олар бірге дауыстап ән салады; өйткені Жаратқан Ие Сионды қайта қалпына келтірген кезде, олар көзбе-көз көреді. Иерусалимнің қираған орындары, қуанышқа бөленіп, бірге әндетіңдер; өйткені Жаратқан Ие Өз халқын жұбатты, Иерусалимді құтқарды. Жаратқан Ие барлық халықтардың көз алдында Өзінің киелі білегін жалаңаштады; сонда жердің барлық қиырлары Құдайымыздың құтқарылуын көреді. Кетіңдер, кетіңдер, ол жерден шығыңдар, арам нәрсеге қол тигізбеңдер; оның арасынан шығыңдар; Жаратқан Иенің ыдыстарын көтеріп жүргендер, таза болыңдар. Ишая 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

Сион H6726 — H6725-пен бірдей, ал оның мағынасы: «көзге айқын көрінушілік сезімі; монументалды немесе жол сілтеуші бағана: – белгі, атау, жол белгісі». Сион — жүз қырық төрт мыңның байрағының нышаны, әрі осы үзіндіде олар кейінгі жаңбырды әлдеқашан қабылдап қойған, өйткені олар бейбітшілік туралы ізгі хабарды жариялап, ұсынып та қойған. Осы дерекке нақ сол дәрежеде тән жайт — олардың «көзбе-көз» көруі; бұл Елуінші күн мейрамындағы шәкірттерді бейнелейді, өйткені Елуінші күн мейрамының алдындағы он күн бірігу кезеңін білдіреді. Жаратқан Ие «істеді» («hath», өткен шақты білдіреді), яғни ізгі хабар жеткізушілер үшін үш нәрсені әлдеқашан орындап қойған. Ол «өз халқын жұбатты», «Иерусалимді құтқарды» және «барлық халықтардың көз алдында Өзінің қасиетті білегін ашып көрсетті».

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

Ол 11 қыркүйекте Өз халқын «жұбатты», осы арқылы Малахи кітабының үшінші тарауындағы сынақ үдерісінің басталуын белгіледі; бұл үдеріс жексенбілік заң кезінде, Ол тұңғыш өнім тартуларының туын көтергенде, яғни «барлық ұлттардың көз алдында Өзінің киелі білегін жалаңаштауы» арқылы қорытындыланады. Ол бір жүз қырық төрт мыңды жұбатады, өтейді және жоғары көтереді. 11 қыркүйекте Ол жұбатады және тазару үдерісін бастайды; онда Ол Өз халқын өтеп, содан кейін оларды ту ретінде көтереді, немесе Малахи айтқандай, «Яһуда мен Иерусалимнің тартуы» «ежелгі күндердегідей» «Жаратқан Иеге жағымды болады».

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> Ол күмісті балқытушы әрі тазартушы сияқты отырып, Леви ұлдарын тазартады және оларды алтын мен күмістей әбден тазартады, сонда олар Жаратқан Иеге әділдікпен құрбандық ұсынатын болады. Сонда Яһуда мен Иерусалимнің құрбандығы Жаратқан Иеге ежелгі күндердегідей, бұрынғы жылдардағыдай жағымды болады. Малахи 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

«Қанша уақытқа дейін» деген мәселеге қатысты пайымдауларымызды келесі мақалада қорытындылаймыз.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Оның қолында күрегі бар, Ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбаға жинайды.’ Матай 3:12. Бұл тазарту кезеңдерінің бірі еді. Ақиқат сөздері арқылы сабан бидайдан ажыратылып жатты. Әшкерелеуді қабылдауға шектен тыс даңғой әрі өзін-өзі ақтайтын болғандықтан, кішіпейілділік өмірін қабылдауға дүниені тым сүйетін болғандықтан, көпшілігі Исадан теріс айналды. Бүгінде де көп адам дәл солай істеп жүр. Қапернаумдағы мәжілісханада болған сол шәкірттер сыналғандай, бүгін де жандар сыналуда. Ақиқат жүрекке жеткізілгенде, олар өз өмірлерінің Құдай еркіне сәйкес келмейтінін көреді. Олар өздерінде түбегейлі өзгерістің қажет екенін көреді; бірақ олар өзін жоққа шығаратын осы істі мойындарына алуға даяр емес. Сондықтан күнәлары әшкереленгенде, олар ашуланады. Олар: ‘Бұл — ауыр сөз; мұны кім тыңдай алады?’ — деп күңкілдеп, шәкірттердің Исаны тастап кеткеніндей, ренжіп кетіп қалады.” Ғасырлар Үміті, 392.

Back to Articles