Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខចិតសិប

តាំងពីបន្ទះបុរាណដល់ទំនួលខុសត្រូវសម័យទំនើប៖ បើកបង្ហាញដំណើរនៃសេចក្ដីសញ្ញា

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ទ្រង់បានប្រទានបន្ទះពីរជាគ្រឹះ និងជានិមិត្តរូបនៃទំនាក់ទំនងតាមសម្ពន្ធមេត្រីនោះ។ បន្ទះទាំងពីរនោះក៏បានបញ្ជាក់អំពីការទទួលខុសត្រូវរបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណក្នុងការបង្ហាញសក្ខីភាពដ៏រស់មួយអំពីបន្ទះទាំងពីរនោះដល់លោកិយផងដែរ។ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ទ្រង់បានប្រទានបន្ទះពីរជាគ្រឹះ និងជានិមិត្តរូបនៃទំនាក់ទំនងតាមសម្ពន្ធមេត្រីនោះ។ បន្ទះទាំងពីរនោះក៏បានបញ្ជាក់អំពីការទទួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេក្នុងការបង្ហាញសក្ខីភាពដ៏រស់មួយអំពីបន្ទះទាំងបួនដល់លោកិយផងដែរ។

ផ្ទាំងថ្មទាំងពីរនោះ ត្រូវបានប្រទានឲ្យដល់អ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមន័យត្រង់ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីព្រះបានរំដោះពួកគេចេញពីទាសភាពតាមន័យត្រង់នៃការជាប់ចំណងនៅអេហ្ស៊ីប ហើយបាននាំពួកគេឆ្លងកាត់ការខកចិត្តនៃការឆ្លងសមុទ្រក្រហម។ រយៈពេលដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមន័យត្រង់ស្ថិតនៅក្នុងទាសភាពនោះ ត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ជាមុនក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយថា មានរយៈពេលបួនរយសាមសិបឆ្នាំ ហើយក្នុងពេលស្ថិតនៅក្នុងទាសភាព អ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមន័យត្រង់បានភ្លេច ហើយឈប់រក្សាវិន័យថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។

ផ្ទាំងទាំងពីរនោះ ត្រូវបានប្រទានដល់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណ ភ្លាមបន្ទាប់ពីព្រះបានរំដោះពួកគេចេញពីទាសភាពខាងវិញ្ញាណនៃការចងចាំបង្ខំរបស់សាសនាកាតូលិក ហើយនាំពួកគេឆ្លងកាត់ការខកចិត្តដ៏ធំនៃឆ្នាំ 1844។ រយៈពេលដែលអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណស្ថិតនៅក្នុងការជាប់ជាបន្ទុកនោះ ត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយថាជាមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ហើយក្នុងអំឡុងពេលស្ថិតនៅក្នុងការជាប់ជាបន្ទុកនោះ អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណបានភ្លេច ហើយបានឈប់កាន់តាមថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដដែល​នោះ ពេល​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​បន្ទះ​ថ្ម​ពីរ​ដល់​លោក​ម៉ូសេ ដើម្បី​យក​ទៅ​ឲ្យ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ នោះ​បងប្រុស​របស់​គាត់​គឺ​អ៉ារ៉ុន កំពុង​ធ្វើ​រូប​កូនគោ​មាស​មួយ។ បន្ទះ​ថ្ម​ពីរ​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ​ដប់​ប្រការ​បញ្ជាក់​ថា ព្រះជាម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដែល​ប្រច័ណ្ឌ ហើយ​ការ​ប្រច័ណ្ឌ​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​សម្ដែង​ជា​ពិសេស​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ព្រះ ហើយ​ខណៈ​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​កំពុង​ចុះ​ពី​លើ​ភ្នំ​មក អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​កំពុង​រាំ​ដោយ​អាក្រាត​ជុំវិញ​រូប​មាស​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។

> ហើយ​ម៉ូសេ​បាន​ប្រាប់​អើរ៉ុន​អំពី​ព្រះបន្ទូល​ទាំងអស់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​ចាត់​លោក​ឲ្យ​ទៅ និង​អំពី​ទីសម្គាល់​ទាំងអស់ ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​លោក។ ហើយ​ម៉ូសេ និង​អើរ៉ុន​បាន​ទៅ ប្រមូល​ពួក​ចាស់ទុំ​ទាំងអស់​នៃ​កូនចៅ​អ៊ីស្រាអែល​មក​ជួបជុំ​គ្នា។ ហើយ​អើរ៉ុន​បាន​ពោល​ព្រះបន្ទូល​ទាំងអស់ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​ម៉ូសេ ហើយ​បាន​ធ្វើ​ទីសម្គាល់​ទាំងនោះ​នៅ​មុខ​ប្រជាជន។ និក្ខមនំ 4:28–30

បងប្អូនរបស់ហោរាដែលបានដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញា នៅពេលដែលតារាងសេចក្ដីសញ្ញាទាំងពីរត្រូវបានប្រទានមក គឺជាមេដឹកនាំក្នុងការបះបោរនៃរូបភាពនៃសេចក្ដីច្រណែន។ ស្វាមីរបស់ហោរានារី ដែលបានដឹកនាំអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញា នៅពេលដែលតារាងសេចក្ដីសញ្ញាទាំងពីរត្រូវបានប្រទានមក គឺជាមេដឹកនាំក្នុងការបះបោរឆ្នាំ 1863 ហើយឆ្នាំ 1863 សម្គាល់ជំនាន់ដំបូងនៃអាដվենទីសុមថា ត្រូវបានតំណាងឲ្យជារូបភាពនៃសេចក្ដីច្រណែន ដែលត្រូវបានដាក់នៅច្រកចូលនៃទ្វារអាសនៈ។

> បន្ទាប់មក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា «កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​លើក​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ឡើង​ឥឡូវ​នេះ ទៅ​ខាង​ជើង​ចុះ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​លើក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ខាង​ជើង ហើយ​មើល ចុះ នៅ​ខាង​ជើង​ត្រង់​ទ្វារ​អាសនៈ​នោះ មាន​រូប​ព្រះ​នៃ​សេចក្ដី​ច្រណែន​នេះ​នៅ​ត្រង់​ច្រក​ចូល។ អេសេគាល 8:5។

“អាសនៈបូជា” គឺ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ។

> «យើងកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់នៃការលាយបញ្ចូលអ្វីដែលបរិសុទ្ធជាមួយអ្វីដែលសាមញ្ញ។ ភ្លើងបរិសុទ្ធពីព្រះ ត្រូវប្រើក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើង។ អាសនៈពិតគឺព្រះគ្រីស្ទ; ភ្លើងពិតគឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ នេះជាការបំផុសគំនិតរបស់យើង។ មានតែពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដឹកនាំ និងណែនាំមនុស្សម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ទើបគាត់ជាទីប្រឹក្សាដែលមានសុវត្ថិភាព។ ប្រសិនបើយើងបែរចេញពីព្រះ និងពីអ្នកដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស ហើយទៅសាកសួរនៅអាសនៈចម្លែក នោះយើងនឹងទទួលចម្លើយស្របតាមអំពើរបស់យើង»។ Selected Messages, book 3, 300.

“ច្រកទ្វារ” គឺជាពួកជំនុំ។

> «ចំពោះព្រលឹងដែលសុភាពរាបសា ហើយជឿ នោះព្រះដំណាក់របស់ព្រះនៅលើផែនដី គឺជាទ្វារនៃស្ថានសួគ៌។ បទចម្រៀងនៃការសរសើរ ការអធិស្ឋាន ព្រមទាំងពាក្យដែលតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទបាននិយាយ គឺជាមធ្យោបាយដែលព្រះបានតែងតាំងឡើង ដើម្បីរៀបចំប្រជាជនមួយសម្រាប់ព្រះវិហារខាងលើ សម្រាប់ការថ្វាយបង្គំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងនោះ ដែលក្នុងនោះ គ្មានអ្វីសៅហ្មងអាចចូលបានឡើយ»។ Testimonies, volume 5, 491.

នៅឆ្នាំ 1863 អាឌվեն្ទីសត៍ឡាអូឌីសេបានក្លាយជាសាសនាចក្រដែលបានចុះបញ្ជីតាមផ្លូវច្បាប់ ហើយបានឈប់ជាចលនាមួយ។ នៅពេលនោះ ពួកគេបាន «ចូល» ទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រសាសនាចក្រ។ នៅឆ្នាំ 1863 សាសនាចក្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទបានចូលទៅក្នុងសមាគមតាមផ្លូវច្បាប់ជាមួយរដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិក។ ក្នុងឆ្នាំនោះដែរ ពួកគេក៏បាននាំយកផ្ទាំងគំនូរក្លែងក្លាយមួយមក ដើម្បីជំនួសតារាងបរិសុទ្ធទាំងពីរនៃហាបាគុក។ ភ្លាមៗនៅពេលដែលតារាងទីពីរត្រូវបានរៀបចំឡើង តាមន័យនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ អ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយអើរ៉ុន កំពុងរៀបចំរូបភាពក្លែងក្លាយមួយ។

បញ្ញត្តិទីពីរ ជាការព្រមានដែលច្បាស់លាស់បំផុតប្រឆាំងនឹងការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ និងការគោរពបូជារូបចម្លាក់។ នៅទីនោះផងដែរ ព្រះជាម្ចាស់បានសម្គាល់ព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះអង្គថា ជាព្រះដ៏ប្រចណ្ឌ។ នៅទីនោះផងដែរ ព្រះអង្គបានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍ថា ព្រះអង្គរក្សាទុកការវិនិច្ឆ័យទោសលើមនុស្សអាក្រក់រហូតដល់ជំនាន់ទីបី និងទីបួន។ បញ្ញត្តិទាំងដប់ គឺជាកំណត់ត្រាចម្លងនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «ដោយសារការបដិសេធព្រះគ្រីស្ទ ហើយដោយសារផលវិបាកដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវ។ បាបរបស់ជាតិមួយ និងសេចក្តីវិនាសរបស់ជាតិមួយ កើតឡើងដោយសារពួកមេដឹកនាំខាងសាសនា។»

> តើនៅក្នុងសម័យរបស់យើងនេះ ឥទ្ធិពលដដែលៗមិនកំពុងធ្វើការទេឬ? ក្នុងចំណោមអ្នកថែសួនទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះអម្ចាស់ តើមិនមានជាច្រើនកំពុងដើរតាមជំហានរបស់មេដឹកនាំសាសន៍យូដាទេឬ? តើគ្រូបង្រៀនខាងសាសនាមិនកំពុងបង្វែរមនុស្សឲ្យឆ្ងាយពីតម្រូវការដ៏ច្បាស់លាស់នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេឬ? ជំនួសឲ្យការអប់រំពួកគេឲ្យស្តាប់បង្គាប់ច្បាប់របស់ព្រះ តើពួកគេមិនកំពុងអប់រំពួកគេឲ្យប្រព្រឹត្តការរំលងទេឬ? ពីវេទិកាជាច្រើននៃពួកជំនុំ ប្រជាជនត្រូវបានបង្រៀនថា ច្បាប់របស់ព្រះមិនជាប់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេទេ។ ប្រពៃណី បញ្ញត្តិ និងទំនៀមទម្លាប់របស់មនុស្ស ត្រូវបានលើកតម្កើង។ មោទនភាព និងការពេញចិត្តខ្លួនឯងដោយសារអំណោយទានរបស់ព្រះ ត្រូវបានចិញ្ចឹមបំប៉ន ខណៈដែលសិទ្ធិទាមទាររបស់ព្រះត្រូវបានមិនអើពើ។

> «ដោយការបដិសេធចោលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ មនុស្សមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វីឡើយ។ ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះគឺជាការបង្ហាញយ៉ាងពេញលេញនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់។ វាបង្កប់ទុកនូវគោលការណ៍នៃព្រះរាជ្យរបស់ទ្រង់។ អ្នកណាដែលបដិសេធមិនព្រមទទួលយកគោលការណ៍ទាំងនេះ កំពុងដាក់ខ្លួនឯងនៅក្រៅលំហូរដែលព្រះពររបស់ព្រះហូរចេញមក»។ Christ’s Object Lessons, 305.

ចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទគឺជារូបភាពរបស់ទ្រង់ ហើយវារួមបញ្ចូលទាំងការដែលទ្រង់ជាព្រះដ៏មានព្រះហឫទ័យប្រចណ្ឌផងដែរ។ ព្រះហឫទ័យប្រចណ្ឌរបស់ព្រះត្រូវបានសម្ដែងឱ្យឃើញក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលទ្រង់បានសម្អាតព្រះវិហារពីរដង។ ក្នុងការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីមួយ ពួកសិស្សដែលបានឃើញកិច្ចការនោះ ត្រូវបាននាំឱ្យនឹកចាំថា ព្រះគម្ពីរបានយោងទៅដល់ព្រះហឫទ័យប្រចណ្ឌរបស់ព្រះ។

> ហើយបុណ្យរំលងរបស់សាសន៍យូដាជិតមកដល់ ហើយព្រះយេស៊ូវបានយាងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ទ្រង់បានឃើញនៅក្នុងព្រះវិហារ មានអ្នកលក់គោ ចៀម និងព្រាប ព្រមទាំងអ្នកប្ដូរប្រាក់កំពុងអង្គុយនៅទីនោះ។ ហើយកាលទ្រង់បានធ្វើរំពាត់ពីខ្សែតូចៗរួចហើយ ទ្រង់បានបណ្តេញពួកគេទាំងអស់ចេញពីព្រះវិហារ ទាំងចៀម និងគោផង ហើយបានចាក់ទម្លាក់ប្រាក់របស់អ្នកប្ដូរប្រាក់ និងផ្តួលតុទាំងឡាយចោល។ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកលក់ព្រាបថា «ចូរយករបស់ទាំងនេះចេញពីទីនេះទៅ កុំធ្វើព្រះដំណាក់នៃព្រះបិតារបស់ខ្ញុំឲ្យទៅជាផ្ទះជួញដូរឡើយ»។ ហើយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់បាននឹកចាំថា មានសេចក្តីចែងទុកមកថា «សេចក្តីខ្នះខ្នែងចំពោះព្រះដំណាក់របស់ទ្រង់បានលេបស៊ីខ្ញុំហើយ»។ យ៉ូហាន 2:13–17។

នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ទាំងភាសាហេប្រ៊ូ និងភាសាក្រិក ពាក្យថា «មានចិត្តខ្នះខ្នែង» ក៏ជាពាក្យដូចគ្នានឹង «ច្រណែន» ផងដែរ។ វាជាពាក្យតែមួយ។ នៅពេលព្រះគ្រីស្ទបានសម្អាតព្រះវិហារ ទ្រង់កំពុងបង្ហាញការច្រណែនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាគុណលក្ខណៈមួយនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងបញ្ញត្តិទីពីរ ហើយវាត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងពិសេសប្រឆាំងនឹងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ នៅពេលម៉ូសេចុះពីភ្នំមកជាមួយបន្ទះថ្មទាំងពីរ ហើយបានយល់ថាអើរ៉ុនបានធ្វើអ្វី និងប្រជាជនកំពុងធ្វើអ្វី គាត់ក៏បំបែកបន្ទះថ្មទាំងពីរ។ បន្ទះថ្មទាំងពីរនោះជារូបភាពពិតនៃការច្រណែន ពីព្រោះវាជាតំណាងខាងរូបកាយដែលសម្គាល់ថា ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដែលច្រណែន។ នៅពេលម៉ូសេបំបែកបន្ទះថ្មទាំងពីរ គាត់កំពុងបង្ហាញការច្រណែននោះយ៉ាងពិតប្រាកដ ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងបញ្ញត្តិទីពីរ។

> ហើយ​ម៉ូសេ​បាន​បែរ​ត្រឡប់ ហើយ​ចុះ​ពី​លើ​ភ្នំ​មក ដោយ​កាន់​បន្ទះ​ទីបន្ទាល់​ទាំង​ពីរ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​លោក។ បន្ទះ​ទាំង​នោះ​មាន​អក្សរ​សរសេរ​នៅ​លើ​ទាំង​ពីរ​ខាង គឺ​សរសេរ​ទាំង​ខាង​មួយ និង​ខាង​មួយ​ទៀត។ បន្ទះ​ទាំង​នោះ​ជា​ស្នាដៃ​របស់​ព្រះ ហើយ​អក្សរ​នោះ​ក៏​ជា​អក្សរ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​បន្ទះ​ទាំង​នោះ។ កាល​យ៉ូស្វេ​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​ប្រជាជន ដែល​កំពុង​ស្រែក​ហោឡា នោះ​គាត់​ទូល​ម៉ូសេ​ថា មាន​សំឡេង​សង្គ្រាម​នៅ​ក្នុង​ជំរំ។ តែ​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា នោះ​មិន​មែន​ជា​សំឡេង​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​ស្រែក​ដោយ​ទទួល​ជ័យជម្នះ​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​មែន​ជា​សំឡេង​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​ស្រែក​ដោយ​ត្រូវ​ចាញ់​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ជា​សំឡេង​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​ច្រៀង ដែល​ខ្ញុំ​ឮ។ ហើយ​កាល​លោក​ចូល​មក​ជិត​ជំរំ​ភ្លាម នោះ​លោក​ក៏​ឃើញ​កូន​គោ និង​ការ​រាំ ហើយ​កំហឹង​របស់​ម៉ូសេ​ក៏​ក្តៅ​ឡើង​ជា​ខ្លាំង រួច​លោក​ក៏​បោះ​បន្ទះ​ទាំង​នោះ​ចេញ​ពី​ដៃ ហើយ​បំបែក​វា​នៅ​ក្រោម​ភ្នំ។ និក្ខមនំ ៣២៖១៥–១៩។

តារាង​ទាំង​ពីរ​នោះ​ជា​សក្ខីភាព​នៃ​ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ព្រះ។ ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​គឺ​ជា​រូបភាព​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ក្នុង​មនុស្ស​តាម​រយៈ​សេចក្ដី​សុចរិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ តារាង​ទាំង​ពីរ​នោះ​ជា​រូបភាព​ពិត​នៃ​សេចក្ដី​ច្រណែន ហើយ​អើរ៉ុន​បាន​បង្កើត​រូបភាព​ក្លែងក្លាយ​នៃ​សេចក្ដី​ច្រណែន​នៅ​ពេល​ដដែល​នោះ​ដែល​រូបភាព​ពិត​នៃ​សេចក្ដី​ច្រណែន​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ដល់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​នៅ​ខាង​ក្នុង​ខ្លួន មាន​រូបភាព​របស់​ទ្រង់ និង​អាវ​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត​របស់​ទ្រង់ ប៉ុន្តែ​អ្នក​អបអរ​របស់​អើរ៉ុន​កំពុង​រាំ​ទាំង​អាក្រាត ពីព្រោះ​ពួកគេ​ជា​ឡាវឌីសេ។ ឡាវឌីសេ​គឺ «វេទនា ហើយ​គួរ​ឲ្យ​អាណិត ហើយ​ក្រីក្រ ហើយ​ខ្វាក់ ហើយ​អាក្រាត»។

> ហើយ​កាល​ម៉ូសេ​បាន​ឃើញ​ថា ប្រជាជន​ស្រាត​ហើយ (ដ្បិត​អារ៉ុន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​ស្រាត ដល់​សេចក្ដី​អាម៉ាស់​របស់​ពួកគេ​នៅ​មុខ​សត្រូវ​របស់​ខ្លួន)។ និក្ខមនំ 32:25។

ក្នុងឆ្នាំ 1856 គឺប្រាំពីរឆ្នាំមុនពេលដែលតារាងក្លែងក្លាយត្រូវបានបង្កើតឡើង ទាំង James និង Ellen White បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ចលនានោះបានផ្លាស់ប្តូរចូលទៅក្នុងស្ថានភាពឡាវឌីសេ។ នៅឆ្នាំ 1863 លទ្ធិអាដវិនទីស គឺ «អាក្រាត» ខាងវិញ្ញាណ ដូចដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណ «អាក្រាត» តាមន័យពិត ខណៈដែលពួកគេកំពុងរាំជុំវិញរូបក្លែងក្លាយនៃសេចក្តីច្រណែន។ រូបក្លែងក្លាយដែល Aaron បានធ្វើនោះ គឺជារូបព្រះក្លែងក្លាយធ្វើពីមាស ប៉ុន្តែវាជារូបកូនគោ ដែលជាសត្វមួយ។ វាជារូបនៃសត្វ ហើយក៏ជារូបសម្រាប់សត្វផងដែរ។ កូនគោមាសគឺជារូបនៃសត្វ ប៉ុន្តែវាក៏ត្រូវបានឧទ្ទិសដល់ព្រះទាំងឡាយដែល Aaron បានប្រកាសដោយអយុត្តិធម៌ថា បានរំដោះអ៊ីស្រាអែលចេញពីទាសភាពនៅអេហ្ស៊ីប។

> នោះគាត់បានទទួលវាពីដៃរបស់ពួកគេ ហើយបានសូនវាដោយឧបករណ៍ឆ្លាក់ បន្ទាប់ពីគាត់បានធ្វើវាជាកូនគោរលាយមួយ។ ហើយពួកគេបាននិយាយថា «ឱ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ ទាំងនេះហើយជាព្រះ​របស់​អ្នក ដែលបាននាំ​អ្នក​ឡើង​មក​ពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ»។ កាល​អារ៉ុន​បាន​ឃើញ​ដូច្នោះ គាត់​ក៏​សង់​អាសនៈ​មួយ​នៅ​មុខ​វា ហើយ​អារ៉ុន​បាន​ប្រកាស​ថា «ថ្ងៃ​ស្អែក​នេះ​ជា​បុណ្យ​ថ្វាយ​ព្រះ‌យេហូវ៉ា»។ ហើយ​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ពួកគេ​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រលឹម ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​បូជា និង​នាំ​យក​តង្វាយ​មេត្រី​មក​ថ្វាយ; រួច​ប្រជាជន​ក៏​អង្គុយ​ចុះ​បរិភោគ និង​ផឹក ហើយ​ក្រោក​ឡើង​លេង​សប្បាយ។ និក្ខមនំ ៣២៖៤–៦។

រូបកូនគោមាស គឺជារូបភាពនៃសត្វមួយ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានឧទ្ទិសដល់ព្រះក្លែងក្លាយៗ ហើយដោយហេតុនោះ វាក៏ជារូបភាព (តង្វាយ) ដល់សត្វនោះដែរ។ រូបនោះត្រូវបានធ្វើឡើងពីមាស ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃបាប៊ីឡូន ហើយវាជាកូនគោ ដែលជាទម្រង់តង្វាយដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតក្នុងការបម្រើព្រះនៅទីបរិសុទ្ធ។ វាត្រូវបានឧទ្ទិសដល់ព្រះនានានៃស្រុកអេស៊ីព្ទ។ បាប៊ីឡូនអាថ៌កំបាំង (ដ្បិតសក្ខីកម្មទំនាយទាំងអស់សម្គាល់ទៅកាន់ចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោក) រួមមានស្ត្រីម្នាក់ជិះលើសត្វមួយ។ សត្វដែលស្ត្រីនោះជិះ គឺជាអង្គការសហប្រជាជាតិ (ស្តេចដប់អង្គ) ហើយជានិមិត្តសញ្ញានៃនាគ នៃអធិជំនឿថាគ្មានព្រះ និងនៃអេស៊ីព្ទ។ ស្ត្រីនោះផ្ទាល់ គឺជារូបក្លែងក្លាយនៃពួកជំនុំពិតរបស់ព្រះ។ កូនគោមាសដែលអើរ៉ុនបានឧទ្ទិសដល់ព្រះនានានៃអេស៊ីព្ទ គឺជានិមិត្តរូបជាមុននៃស្រីពេស្យាដ៏ធំក្នុងវិវរណៈជំពូកដប់ប្រាំពីរ ដែលជា បាប៊ីឡូន (មាស) ជិះលើសត្វមួយ (អេស៊ីព្ទ) និងជាពួកជំនុំក្លែងក្លាយមួយ (កូនគោ)។

នៅពេលដំណាលគ្នានោះ អារ៉ុនបានសង់អាសនៈមួយ ដែល ដូចដែលបានកំណត់និយមន័យរួចហើយ តំណាងឲ្យព្រះគ្រីស្ទ គឺអាសនៈពិត។ បន្ទាប់មក គាត់បានបង្កើតប្រព័ន្ធនៃការថ្វាយបង្គំក្លែងក្លាយមួយ ពីព្រោះគាត់បានប្រកាសកំណត់ពិធីបុណ្យមួយដល់ព្រះអម្ចាស់សម្រាប់ថ្ងៃបន្ទាប់។ កូនគោមាសរបស់អារ៉ុនគឺជារូបភាព «នៃ» និង «ដល់» សត្វសាហាវ ហើយវាត្រូវបានតម្កល់ឡើង «នៅមុខ» ព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយមួយ ហើយថ្ងៃមួយត្រូវបានញែកទុកសម្រាប់អបអរសាទរប្រព័ន្ធនៃការថ្វាយបង្គំក្លែងក្លាយរបស់គាត់។

សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាអំណាចដែលបង្កើតរូបសំណាកមួយដល់សត្វសាហាវ ហើយបន្ទាប់មកបង្ខំឲ្យពិភពលោកទាំងមូលដើរតាមគំរូរបស់វា។ សហរដ្ឋអាមេរិកមានអំណាចបង្ខំប្រព័ន្ធនៃការថ្វាយបង្គំនោះលើពិភពលោក ហើយវាក៏ធ្វើដូច្នោះនៅចំពោះមុខសត្វសាហាវ គឺ “នៅមុខ” វា។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​សាហាវ​មួយ​ទៀត​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​ជា​កូន​ចៀម ហើយ​វា​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។ ហើយ​វា​ប្រើ​អំណាច​ទាំង​អស់​របស់​សត្វ​សាហាវ​ទី​មួយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​វា ហើយ​បង្ខំ​ឲ្យ​ផែនដី និង​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នោះ ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​សាហាវ​ទី​មួយ ដែល​របួស​ដ៏​សាហាវ​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ។ វិវរណៈ 13:11, 12.

មនុស្សនៃអំពើបាប ដែលគឺជាស្ថាប័នប៉ាប៉ាស៊ី នោះគឺជាសត្វពីសមុទ្រ ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣។ នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកនិយាយដូចនាគ គឺនៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នោះវាចាប់ផ្តើមបង្ខំពិភពលោកឲ្យតាំងរូបសំណាកមួយថ្វាយសត្វនោះ «នៅមុខ» វា។ សត្វដែលនៅមុខសហរដ្ឋអាមេរិក (សត្វពីផែនដី) គឺជាស្ថាប័នប៉ាប៉ាស៊ី (សត្វពីសមុទ្រ)។ ស្ថាប័នប៉ាប៉ាស៊ីជាព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយ ហើយអើរ៉ុនបានតាំងរូបមាសរបស់គាត់ នៅមុខព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយមួយ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទជាអាសនៈពិត។ បន្ទាប់មក អើរ៉ុនបានបង្កើតប្រព័ន្ធថ្វាយបង្គំមិនពិតមួយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការប្រកាសថ្ងៃបុណ្យ ដែលនឹងត្រូវប្រព្រឹត្តទៅនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ សហរដ្ឋអាមេរិកក៏បង្ខំឲ្យមានប្រព័ន្ធថ្វាយបង្គំមិនពិតមួយដែរ ហើយវាក៏ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងថ្ងៃថ្វាយបង្គំក្លែងក្លាយមួយផងដែរ។

នៅពេលដែលម៉ូសេចុះពីភ្នំ ការប្រឈមមុខនោះគឺរវាងរូបឥតពិត និងរូបពិតនៃការច្រណែន—គឺរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ ឬរូបនៃសាតាំង។ ការក្លែងក្លាយនោះរួមមានព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយមួយ (អាសនៈបូជា) បទពិសោធន៍ក្លែងក្លាយមួយ (ឡាវឌីសេ) និងថ្ងៃថ្វាយបង្គំក្លែងក្លាយមួយ («ថ្ងៃស្អែកជាពិធីបុណ្យដល់ព្រះយេហូវ៉ា» )។ ការបះបោររបស់កូនគោមាសតំណាងឲ្យការបះបោរនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់ ប៉ុន្តែវាក៏តំណាងឲ្យការបះបោររបស់អាដវេនទីសម៍ឡាវឌីសេ ក្នុងឆ្នាំ 1863 ផងដែរ។

នៅឆ្នាំ 1863 តុ​ក្លែងក្លាយ​មួយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ប្រើ ដើម្បី​បិទ​បាំង​ត្បូង​មាន​តម្លៃ​នៃ​សុបិន​របស់ Miller ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​នៅ​លើ​តុ​ទាំង​ពីរ​របស់ Habakkuk។ តុ​ទាំង​ពីរ​នោះ​បាន​ត្រូវ​ជា​ប្រភេទ​ដោយ​តុ​ទាំង​ពីរ​ដែល Moses បាន​ទទួល​នៅ​លើ​ភ្នំ។ នៅឆ្នាំ 1863 ការតភ្ជាប់​ខាង​ច្បាប់​មួយ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដូច្នេះ​បាន​បញ្ចប់​ចលនា Millerite ហើយ​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ដោយ​ច្បាប់​នូវ​ចលនា Laodicean ជា​ព្រះវិហារ Seventh-day Adventist។ ទំនាក់ទំនង​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​រូប​សំណាក​របស់ Aaron ចំពោះ​សត្វ​សាហាវ ដែល​តាម​ព្យាករណ៍​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ការ​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​នៃ​ព្រះវិហារ និង​រដ្ឋ ដូច្នេះ​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ការ​ដែល​ពួក Millerites បាន​បង្កើត​ទំនាក់ទំនង​ព្រះវិហារ-រដ្ឋ​នៅឆ្នាំ 1863 ហើយ​ក៏​ជា​ប្រភេទ​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ផង​ដែរ។

ពួកមនុស្សល្ងង់ល្ងើដែលរាំទាំងអាក្រាតរបស់អើរ៉ុន ដែលតំណាងឲ្យបទពិសោធន៍ក្លែងក្លាយរបស់ឡាវឌីសេអា គឺដូចគ្នានឹងចលនាមីឡើរីតបានក្លាយទៅជាយ៉ាងនោះនៅឆ្នាំ 1856។ បទពិសោធន៍ខាងវិញ្ញាណដែលត្រូវបានតំណាងដោយពួកមនុស្សល្ងង់ល្ងើដែលរាំរបស់អើរ៉ុន ត្រូវបានដាក់ឲ្យផ្ទុយនឹងបទពិសោធន៍របស់ម៉ូសេ ដែលកំពុងសម្ដែងការច្រណែនដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះចំពោះការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ “ការរាំ” មួយក្នុងទំនាយ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃការបោកបញ្ឆោត ហើយពួកមនុស្សល្ងង់ល្ងើដែលរាំរបស់អើរ៉ុន ក៏តំណាងផងដែរដល់ការបោកបញ្ឆោតដែលសហរដ្ឋអាមេរិកនាំមក ខណៈដែលវាបង្ខំឲ្យពិភពលោក “រាំ” តាមវង់ភ្លេងរបស់នេប៊ូក្នេស្សារ ខណៈដែលស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុសច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាង។

នៅឆ្នាំ 1863 ចលនា​មីឡេរីត​ឡាវឌីសេ​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ទៅជា​ពួកជំនុំ​ឡាវឌីសេ​អាដվենទីស្ទ​ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ដែលបាន​ចុះបញ្ជី​តាមផ្លូវច្បាប់។ ដូចដែល​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​មុនៗ នៅឆ្នាំ 1863 ក្រុង​យេរីខូ​ត្រូវបាន​ស្ថាបនា​ឡើងវិញ ពីព្រោះ​យេរីខូ​គឺជា​និមិត្តរូប​នៃ​ភាពសម្បូរបែប​របស់​ឡាវឌីសេ ហើយ​បម្រើ​ជា​ការក្លែងបន្លំ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ នៅឆ្នាំ 1863 ការនាំចូល​នៃ​តារាង​ទំនាយ​ក្លែងក្លាយ​មួយ បាន​តំណាង​ឲ្យ​ការធ្វើ​ឡើងវិញ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​អើរ៉ុន កូនគោ​មាស និង​មនុស្ស​ល្ងង់​ដែល​រាំ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ការរំដោះ​នៅ​សមុទ្រ​ក្រហម ត្រូវបាន​ប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ ប្រើប្រាស់​ម្តង​ហើយ​ម្តងទៀត ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​អាដվենទីសម​ដំបូង ហើយ​ការអនុវត្ត​នេះ​ស្របគ្នា​យ៉ាង​ពេញលេញ​ជាមួយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ម៉ូសេ និង​អើរ៉ុន ក្នុង​ជម្លោះ​អំពី​រូប​ច្រណែន។

ក្នុង​ឆ្នាំ 1863 ជំនាន់​ដំបូង​នៃ​អាដվենទីសម៍​លាវ៉ូឌីសេ បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ឡើង ខណៈ​ដែល​រូប​សំណាក​នៃ​សេចក្ដី​ច្រណែន​ត្រូវ​បាន​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ច្រក​ទ្វារ (ព្រះវិហារ) ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​អាសនៈ (ព្រះគ្រីស្ទ)។ បន្ទាប់​មក ជំនាន់​ដំបូង​នោះ​បាន «ចូល​ទៅ​ក្នុង» ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​កាន់​តែ​កើន​ឡើង។

> រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​លើក​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ឡើង​ឥឡូវ​នេះ ទៅ​ទិស​ខាង​ជើង។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​លើក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ទិស​ខាង​ជើង ហើយ​មើល​ចុះ នៅ​ខាង​ជើង​ត្រង់​ទ្វារ​អាសនា​បូជា មាន​រូប​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ច្រណែន​នេះ​នៅ​ត្រង់​ច្រក​ចូល។ អេសេគាល ៨:៥។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «តើស្ថានភាពរបស់យើងនៅក្នុងពេលវេលាដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច និងដ៏អធិស្ឋាននេះជាយ៉ាងដូចម្តេច? អាឡាស់! តើមានអំណួតកំពុងគ្របដណ្តប់នៅក្នុងក្រុមជំនុំប៉ុនណា មានពុតត្បុតប៉ុនណា មានការបោកបញ្ឆោតប៉ុនណា មានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះការតុបតែងខ្លួន ភាពស្រាលស្រាវ និងការកម្សាន្តប៉ុនណា មានបំណងប្រាថ្នាចង់បានឧត្តមភាពប៉ុនណា! អំពើបាបទាំងនេះទាំងអស់បានបាំងបិតចិត្តគំនិត ដូច្នេះហើយសេចក្តីនៃអស់កល្បជានិច្ចមិនត្រូវបានយល់ដឹងឡើយ។ តើយើងមិនគួរសិក្សាព្រះគម្ពីរដោយស្វែងរកទេឬ ដើម្បីឱ្យយើងអាចដឹងថា យើងកំពុងស្ថិតនៅទីណាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃលោកិយនេះ? តើយើងមិនគួរក្លាយជាមនុស្សមានការយល់ដឹងច្បាស់លាស់អំពីកិច្ចការដែលកំពុងត្រូវបានសម្រេចសម្រាប់យើងនៅពេលនេះ និងអំពីតំណែងដែលយើងជាមនុស្សមានបាបគួរតែកាន់កាប់ ខណៈដែលកិច្ចការនៃការផ្សះផ្សាបាបនេះកំពុងបន្តទៅមុខទេឬ? បើយើងមានការយកចិត្តទុកដាក់ណាមួយចំពោះការសង្គ្រោះព្រលឹងរបស់យើង នោះយើងត្រូវតែធ្វើការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងច្បាស់លាស់។ យើងត្រូវស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយការប្រែចិត្តពិតប្រាកដ; យើងត្រូវតែសារភាពអំពើបាបរបស់យើងដោយសេចក្តីសោកស្តាយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅក្នុងព្រលឹង ដើម្បីឱ្យអំពើបាបទាំងនោះត្រូវបានលុបបំបាត់ចេញ។»

> «យើងមិនត្រូវបន្តស្ថិតនៅលើដីដែលត្រូវមន្តអាគមទៀតឡើយ។ យើងកំពុងខិតជិតយ៉ាងលឿនដល់ទីបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់យើង។ សូមឲ្យគ្រប់ព្រលឹងសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំឈរនៅចំពោះព្រះយ៉ាងដូចម្តេច? យើងមិនដឹងថា ឈ្មោះរបស់យើងអាចត្រូវបានយកទៅដាក់លើព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងពេលឆាប់ប៉ុណ្ណា ហើយករណីរបស់យើងនឹងត្រូវសម្រេចជាចុងក្រោយ។ ឱ! ឱ! ការសម្រេចទាំងនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា! តើយើងនឹងត្រូវរាប់បញ្ចូលជាមួយពួកសុចរិត ឬតើយើងនឹងត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមពួកអាក្រក់?»

> «សូមឲ្យក្រុមជំនុំក្រោកឡើង ហើយប្រែចិត្តពីការបោះបង់ចោលរបស់នាងនៅចំពោះព្រះ។ សូមឲ្យពួកអ្នកយាមភ្ញាក់ឡើង ហើយផ្ដល់សំឡេងត្រែឲ្យច្បាស់លាស់។ នេះគឺជាការព្រមានដ៏ច្បាស់លាស់មួយដែលយើងត្រូវប្រកាស។ ព្រះទ្រង់បង្គាប់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា “ចូរស្រែកឡើងឲ្យខ្លាំង កុំសំចៃឡើយ ចូរលើកសំឡេងរបស់ឯងដូចជាត្រែ ហើយបង្ហាញប្រជារាស្ត្ររបស់យើងពីការរំលងរបស់ពួកគេ និងពូជពង្សរបស់យ៉ាកុបពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ” (អេសាយ 58:1)។ ត្រូវតែទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់ប្រជាជន; បើមិនអាចធ្វើដូច្នេះបានទេ ការខិតខំទាំងអស់គឺឥតប្រយោជន៍។ ទោះបីជាទេវតាម្នាក់ពីស្ថានសួគ៌ចុះមកនិយាយនឹងពួកគេ ក៏ពាក្យរបស់គាត់នឹងមិនមានប្រយោជន៍អ្វីលើសពីដូចជាគាត់កំពុងនិយាយទៅក្នុងត្រចៀកត្រជាក់របស់សេចក្ដីស្លាប់ឡើយ។»

> «សាសនាចក្រត្រូវតែភ្ញាក់ឡើងទៅសកម្មភាព។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះមិនអាចយាងមកបានឡើយ ដរាបណានាងមិនរៀបចំផ្លូវទុកជាមុន។ ត្រូវតែមានការស្វែងរកចិត្តដោយអស់ពីចិត្ត។ ត្រូវតែមានការអធិស្ឋានរួមគ្នា ដោយអត់ធ្មត់មិនបោះបង់ ហើយតាមរយៈសេចក្ដីជំនឿ ត្រូវកាន់យកព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ។ ត្រូវតែមាន មិនមែនជាការស្លៀកបំពាក់កាយដោយក្រណាត់សក់ ដូចនៅសម័យបុរាណទេ ប៉ុន្តែជាការបន្ទាបព្រលឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ យើងគ្មានមូលហេតុសូម្បីតែដំបូងបង្អស់សម្រាប់ការអបអរសាទរខ្លួនឯង និងការលើកតម្កើងខ្លួនឯងឡើយ។ យើងគួរបន្ទាបខ្លួននៅក្រោមព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ព្រះ។ ទ្រង់នឹងលេចមក ដើម្បីកម្សាន្តចិត្ត និងប្រទានពរ​ដល់អស់អ្នកដែលស្វែងរកទ្រង់ដោយស្មោះត្រង់»។ Selected Messages, book 1, 125, 126.

Back to Articles