Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ហាសិបមួយ

Palmoni: ការបើកបង្ហាញអំពីព្រះអម្ចាស់នៃពេលវេលា និងភាសា នៅក្នុង ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

“ព្រះបរិសុទ្ធមួយអង្គ” ដែលបានមានបន្ទូលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខទី ១៣ និង ១៤ នោះ គឺជាព្រះគ្រីស្ទក្នុងនាមជា Palmoni។ នៅក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថាជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ដែលក្នុងចំណោមសេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យផ្សេងៗទៀត ក៏បញ្ជាក់ថា ព្រះគ្រីស្ទជាព្រះអង្គជាអ្នកភាសាវិទូដ៏អស្ចារ្យ ហើយសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈរួមគ្នា តំណាងឲ្យព្រះគ្រីស្ទជាព្រះអម្ចាស់លើពេលវេលា និងភាសា។ វាលើសពីសមត្ថភាពមនុស្សក្នុងការយល់អំពីសារៈសំខាន់ និងជម្រៅនៃអត្ថន័យដែលថា ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជា Palmoni (ព្រះអង្គដែលរាប់អាថ៌កំបាំង) ទ្រង់ណែនាំលក្ខណៈនោះនៃព្រះចរិតរបស់ទ្រង់នៅក្នុងខទាំងពីរ ដែលបង្កើតជាសសរស្តម្ភកណ្តាលនៃលទ្ធិអាដវែនទីស្ត; ប៉ុន្តែ អាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលព្រះអង្គដែលរាប់អាថ៌កំបាំង ទ្រង់ជ្រើសរើសបើកសម្ដែង នោះជាការទទួលខុសត្រូវរបស់យើងក្នុងការទទួលស្គាល់ និងការពារ។

> អ្វីៗសម្ងាត់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែអ្វីៗដែលបានសម្ដែងឲ្យដឹងវិញ ជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង និងរបស់កូនចៅយើងជារៀងរហូត ដើម្បីឲ្យយើងអនុវត្តតាមពាក្យទាំងអស់នៃក្រឹត្យវិន័យនេះ។ ចោទិយកថា 29:29។

អាថ៌កំបាំង​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​គឺ​ថា អ្នក​រាប់​អាថ៌កំបាំង (Palmoni) គឺ​ជា «វិសុទ្ធ​ជន​ម្នាក់​ដែល​បាន​និយាយ» នោះ​ឯង ហើយ​នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ពីរ​ដែល​ទ្រង់​បើក​សម្ដែង​អង្គ​ទ្រង់ សសរ​កណ្ដាល​នៃ​សាសនា​អាដវេនទីស្ត​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ពីរ​នោះ អ្នក​រាប់​ដ៏​អស្ចារ្យ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ «ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះ​ដឹង» ដែល​ទ្រង់ ក្នុង​នាម​ជា​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា បាន​បើក​ត្រា​នៅ​ឆ្នាំ 1798។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ពីរ​នោះ ត្បូង​មាន​តម្លៃ​នៃ​សុបិន​របស់ Miller ដែល​តំណាង​ឲ្យ «ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះ​ដឹង» ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​នៅ​លើ​តារាង​ទាំង​ពីរ​របស់ Habakkuk ដោយ​ការ​ដឹកនាំ​នៃ​ព្រះហស្ត​របស់ Palmoni។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮបរិសុទ្ធម្នាក់កំពុងនិយាយ ហើយបរិសុទ្ធម្នាក់ទៀតបាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធនោះដែលកំពុងនិយាយថា និមិត្តអំពីយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងអំពើរំលងដែលបង្កឲ្យមានភាពស្ងាត់ជ្រងំ នោះនឹងបន្តដល់ពេលណា ដើម្បីឲ្យទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលត្រូវបានជាន់ឈ្លីក្រោមជើង? ហើយគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំថា ដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ; បន្ទាប់មក ទីបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធ។ ដានីយ៉ែល 8:13, 14.

បន្ទាប់ពីដានីយ៉ែលបានទទួលនិមិត្តបែបទំនាយអំពីនគរទាំងឡាយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ហើយបន្ទាប់មកបានឮការសន្ទនានៅស្ថានសួគ៌ក្នុងខទីដប់បី និងខទីដប់បួន នោះគាត់បានស្វែងរកដើម្បីយល់អំពី «និមិត្ត»។

> ហើយកាលដែលខ្ញុំ គឺខ្ញុំដានីយ៉ែល បានឃើញនិមិត្ត ហើយស្វែងរកន័យរបស់វា នោះមើល៍ មានម្នាក់ឈរនៅមុខខ្ញុំ មានរូបរាងដូចជាមនុស្ស។ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងមនុស្សមួយពីចន្លោះច្រាំងទាំងពីរនៃទន្លេអ៊ូឡាយ ដែលបានហៅ ហើយនិយាយថា កាប្រៀលអើយ ចូរធ្វើឲ្យបុរសនេះយល់និមិត្តនេះ។ ដានីយ៉ែល 8:15, 16.

«និមិត្ត» ដែលដានីយ៉ែលកំពុងស្វែងរកឲ្យយល់ គឺជានិមិត្ត «chazon» ប៉ុន្តែ និមិត្ត «mareh» វិញ គឺជាអ្វីដែលកាប្រីយែលត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់។ រាល់សេចក្តីពិតទាំងអស់សុទ្ធតែមានសារៈសំខាន់របស់វា ហើយបើសេចក្តីពិតនេះត្រូវបានរំលង នោះរចនាសម្ព័ន្ធ និងគម្រោងនៃអត្ថបទនេះនឹងត្រូវបំផ្លាញទៅជាសារសំខាន់។ នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំ កាលដែលដានីយ៉ែលស្វែងរកឲ្យយល់និមិត្ត «chazon» និមិត្ត «mareh» ត្រូវបានលាក់បាំង ប៉ុន្តែនៅតែតំណាងឲ្យឃើញដដែល ដ្បិតដោយពាក្យថា «រូបរាងដូចមនុស្ស» (កាប្រីយែល) ពាក្យហេព្រើរ «mareh» ត្រូវបានបកប្រែថា «រូបរាង»។ នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំ ពាក្យទាំងពីរដែលត្រូវបានបកប្រែថា «និមិត្ត» សុទ្ធតែមានការតំណាងឲ្យឃើញ។ ដានីយ៉ែល នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំ ស្វែងរកឲ្យយល់ «chazon» ប៉ុន្តែ Palmoni បង្គាប់កាប្រីយែល នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំមួយ ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់ «mareh»។ គម្រោងនៃខទាំងពីរនេះ គឺមានចេតនាជាក់លាក់ ហើយសង្កត់ធ្ងន់លើទំនាក់ទំនង និងភាពខុសគ្នា រវាងពាក្យទាំងពីរ។

គឺជាប៉ាល់ម៉ូនីដែលបង្គាប់កាប្រីយែលឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពី «mareh» ពីព្រោះព្រះអង្គដែលបង្គាប់កាប្រីយែល គឺជាព្រះអង្គដែលឈរលើទឹក ហើយកាប្រីយែលបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ ជា «សំឡេងរបស់មនុស្សម្នាក់នៅកណ្ដាលច្រាំងទាំងពីរនៃអ៊ូឡាយ»។ គឺជាទន្លេអ៊ូឡាយដែលហូរនៅចន្លោះច្រាំងទាំងពីរ ហើយគឺជាព្រះគ្រីស្ទដែលឈរលើទឹកនៅក្នុងបទគម្ពីរ។ គួបផ្សំជាមួយនឹងការពិតនោះ ក៏មានការពិតថា ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាមហាទេវតា គឺជាព្រះអង្គដែលបង្គាប់ពួកទេវតា។ សំឡេងនៅកណ្ដាលច្រាំងទាំងពីរ គឺជាសំឡេងរបស់ «ពួកបរិសុទ្ធម្នាក់នោះ» នៅក្នុងខទីដប់បី ហើយគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលបង្គាប់កាប្រីយែលឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្ត «mareh»។ នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរនៃដានីយ៉ែល ព្រះគ្រីស្ទម្តងទៀតស្ថិតនៅកណ្ដាលច្រាំងទាំងពីរនៃទន្លេ។ នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ទ្រង់ស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ហើយស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច។

> ប៉ុន្តែ ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ចូរបិទពាក្យទាំងនេះ ហើយបោះត្រាសៀវភៅនេះ ទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅរត់មក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានមើល ហើយមើល៍ មានអ្នកផ្សេងទៀតពីរនាក់ឈរនៅទីនោះ ម្នាក់នៅខាងនេះនៃច្រាំងទន្លេ ហើយម្នាក់ទៀតនៅខាងនោះនៃច្រាំងទន្លេ។ ហើយម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់បុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលនៅលើទឹកទន្លេថា តើត្រូវយូរប៉ុនណាទៀត ដល់ទីបញ្ចប់នៃការអស្ចារ្យទាំងនេះ? ហើយខ្ញុំបានឮបុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលនៅលើទឹកទន្លេ កាលដែលលោកបានលើកដៃស្តាំ និងដៃឆ្វេងរបស់លោកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន్మរស់នៅអស់កល្បជានិច្ចថា វានឹងមានរយៈពេលមួយគ្រា ពីរគ្រា និងកន្លះគ្រា; ហើយនៅពេលដែលលោកបានបញ្ចប់ការបំបែកអំណាចរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធហើយ នោះការទាំងនេះទាំងអស់នឹងត្រូវបញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 12:4–7។

បុរស​ដែល «ស្លៀកពាក់​ដោយ​ក្រណាត់​ទេសឯក ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ» បាន «លើក​ដៃ​ស្ដាំ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​ទ្រង់​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច» ហើយ​ទ្រង់​នោះ​គឺ​ជា​បុរស​ដដែល ដែល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី​បាន​បង្គាប់​កាព្រីយ៉ែល។ នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់ ព្រះគ្រីស្ទ​ក៏​បាន​លើក​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ឡើង ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ដែរ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទី​នោះ ទ្រង់​កំពុង​ឈរ​លើ​ទាំង​ទឹក និង​ផែនដី។

> រួច​ទេវតា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ឈរ​លើ​សមុទ្រ និង​លើ​ផែនដី បាន​លើក​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​ស្ថានសួគ៌ និង​អ្វីៗ​ទាំងប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ ទាំង​ផែនដី និង​អ្វីៗ​ទាំងប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ ទាំង​សមុទ្រ និង​អ្វីៗ​ទាំងប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ​ថា មិន​មាន​ពេលវេលា​តទៅ​ទៀត​ឡើយ។ វិវរណៈ 10:5, 6។

ទេវតាដ៏មានអំណាចនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ គឺប៉ាល់ម៉ូនី ដែលបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់កាប្រីយែលពីចន្លោះច្រាំងទន្លេនៅក្នុងជំពូក ៨ ហើយបានកំណត់ថា “ចុងបញ្ចប់នៃ” “ការអស្ចារ្យ” នឹងកើតឡើងនៅពេលណានៅក្នុងជំពូក ១២។ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ ទ្រង់គឺជាព្រះអង្គដែលបានបន្លឺសំឡេងដូចជា “សិង្ហ” ពីព្រោះនៅទីនោះ ទ្រង់ត្រូវបានតំណាងថាជា សិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា។

> ហើយ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ចាស់ទុំ​មាន​បន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កុំ​យំ​ឡើយ៖ មើល​ចុះ សិង្ហ​នៃ​ពូជ​យូដា គល់​របស់​ដាវីឌ បាន​ឈ្នះ​ហើយ ដើម្បី​បើក​ក្រាំង​នោះ និង​បក​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​វា។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មើល ឃើញ​ថា នៅ​កណ្ដាល​បល្ល័ង្ក និង​នៅ​កណ្ដាល​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​ចាស់ទុំ មាន​កូនចៀម​មួយ​ឈរ ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​រួច​ហើយ មាន​ស្នែង​ប្រាំពីរ និង​ភ្នែក​ប្រាំពីរ ដែល​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ចាត់​ចេញ​ទៅ​ក្នុង​ផែនដី​ទាំង​មូល។ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​យាង​មក​ទទួល​យក​ក្រាំង​នោះ​ពី​ព្រះហស្ត​ស្ដាំ​នៃ​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក។ វិវរណៈ ៥:៥–៧។

ក្នុង​នាម​ជា​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ព្រះគ្រីស្ទ​គឺជា​កូនចៀម​ដែល​បាន​ឈ្នះ ដើម្បី​បើក​ត្រា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បិទ​ត្រា​ដោយ​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ។ មិន​ថា​ទ្រង់​កំពុង​យាង​លើ​ទឹក​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ឬ​មាន​ព្រះបាទ​មួយ​លើ​សមុទ្រ និង​មួយ​ទៀត​លើ​ផែនដី​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ​ក្តី តំណាងទាយទំនាយ​នីមួយៗ​ទាំង​នោះ​សុទ្ធតែ​មាន​ទំនាក់ទំនង​នឹង​ពេលវេលា​ទាយទំនាយ។ ហើយ​ក្នុង​នាម​ជា​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ព្រះគ្រីស្ទ​ទាំង​បិទត្រា និង​បើកត្រា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់។ ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​បិទត្រា​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ទ្រង់​ក៏​បាន​បិទត្រា​ផ្គរ​លាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ​ជំពូក ១០ ផង​ដែរ។

> ទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែ ដែលបានណែនាំយ៉ូហាន មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងទេ គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់។ ការដាក់ព្រះបាទស្ដាំរបស់ទ្រង់លើសមុទ្រ ហើយព្រះបាទឆ្វេងលើដីគោក បង្ហាញពីតួនាទីដែលទ្រង់កំពុងអនុវត្តនៅក្នុងឆាកបញ្ចប់នៃការប៉ះទង្គិចដ៏ធំជាមួយសាតាំង។ ទីតាំងនេះបញ្ជាក់អំពីព្រះចេស្តា និងសិទ្ធិអំណាចអធិបតេយ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ទ្រង់លើផែនដីទាំងមូល។ ការប៉ះទង្គិចនេះបានកាន់តែខ្លាំងឡើង និងកាន់តែម៉ឺងម៉ាត់ឡើងពីសម័យមួយទៅសម័យមួយ ហើយនឹងបន្តដូច្នេះរហូតដល់ឆាកចុងក្រោយ នៅពេលដែលសកម្មភាពដ៏ចំណានរបស់អំណាចនៃសេចក្តីងងឹតឈានដល់កំពូល។ សាតាំង ដែលរួមគ្នាជាមួយមនុស្សអាក្រក់ នឹងបោកបញ្ឆោតពិភពលោកទាំងមូល និងពួកជំនុំទាំងឡាយដែលមិនទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នៃសេចក្តីពិត។ ប៉ុន្តែ ទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែ ទាមទារឲ្យគេយកចិត្តទុកដាក់។ ទ្រង់ស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំង។ ទ្រង់នឹងបង្ហាញអំណាច និងសិទ្ធិអំណាចនៃព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ដល់អស់អ្នកដែលបានរួមជាមួយសាតាំង ដើម្បីប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត។

> «បន្ទាប់ពីផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរនេះបានបន្លឺសំឡេងរបស់វា បទបញ្ជាក៏បានមកដល់យ៉ូហាន ដូចដែលបានមកដល់ដានីយ៉ែល ទាក់ទងនឹងសៀវភៅតូចនោះថា៖ “ចូរបិទត្រាសេចក្ដីទាំងនោះដែលផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺចេញមក។” សេចក្ដីទាំងនេះពាក់ព័ន្ធនឹងព្រឹត្តិការណ៍នាពេលអនាគត ដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា។ ដានីយ៉ែលនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់ នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ។ យ៉ូហានឃើញសៀវភៅតូចនោះដែលមិនបានបិទត្រា។ ដូច្នេះ ហោរាទំនាយរបស់ដានីយ៉ែលមានកន្លែងដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់វា នៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី ដែលត្រូវប្រកាសដល់លោកិយ។ ការបើកត្រាសៀវភៅតូចនោះ គឺជាសារដែលទាក់ទងនឹងពេលវេលា។»

> សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ ជាសៀវភៅតែមួយ។ មួយ​ជា​ព្រះបន្ទូលទំនាយ មួយទៀត​ជា​ការ​បើក​សម្ដែង; មួយ​ជា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បិទត្រា មួយទៀត​ជា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បើក។ យ៉ូហាន​បាន​ឮ​អាថ៌កំបាំង​ដែល​ផ្គរលាន់​បាន​បន្លឺឡើង ប៉ុន្តែ​គាត់​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​មិន​ឲ្យ​សរសេរ​អំពី​អាថ៌កំបាំង​ទាំងនោះ​ឡើយ។

> “ពន្លឺពិសេស​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​យ៉ូហាន ហើយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​ក្នុង​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ គឺ​ជា​ការ​ពិពណ៌នា​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ឡើង​ក្រោម​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ និង​ទេវតា​ទី​ពីរ”។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ព្រះគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា Palmoni ជាមនុស្សនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី និងទីដប់ពីរ ដែលស្ថិតនៅលើទឹក ក៏ជាទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពដែលកាន់សៀវភៅតូចនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ ទ្រង់គឺជាសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលបិទត្រា និងបើកត្រាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់គឺជាព្រះអង្គដែលបញ្ជាកាព្រីយ៉ែល ព្រោះទ្រង់គឺមីកែល មហាទេវតា។

> ប៉ុន្តែ មីកាអែល អគ្គទូតសួគ៌ នៅពេលដែលតតាំងជាមួយអារក្ស ហើយជជែកអំពីរូបកាយរបស់ម៉ូសេ ទ្រង់មិនហ៊ាននាំការចោទប្រកាន់ដោយពាក្យប្រមាថទាស់នឹងវានោះឡើយ ប៉ុន្តែបានមានព្រះបន្ទូលថា «សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ស្តីបន្ទោសឯងចុះ»។ យូដាស 1:9

មីកែល គឺ​ជា​ព្រះនាម​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ព្រះនាម​នោះ​បង្ហាញ​ថា ទ្រង់​ជា​មេបញ្ជាការ​មិនត្រឹមតែ​នៃ​ពួក​ទេវតា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​ក៏​ជា​អង្គ​ដែល​មាន​អំណាច​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ​ផង​ដែរ។ ព្រះនាម មីកែល មាន​ន័យ​ថា «នរណា​ដូច​ជា​ព្រះ»។ នៅពេល​នេប៊ូក្នេសា​ឃើញ​អង្គ​មួយ​ស្រដៀង​នឹង​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​នៅ​ក្នុង​ភ្លើង​ឆេះ​ជាមួយ​នឹង​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ទាំង​បី នោះ​គាត់​បាន​ឃើញ​មីកែល។ ហើយ​មីកែល​ជា​អគ្គទូត ក៏​ជា​មេដឹកនាំ​នៃ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ដែល​ស្នែង​តូច​នៃ​រ៉ូម​បែប​មិន​ជឿ​ព្រះ​បាន​លើក​ខ្លួន​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់​នៅ​លើ​ឈើឆ្កាង ដើម្បី​បំពេញ​តាម ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១១។

> ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញ​អ្នក​នូវ​អ្វី​ដែល​បាន​កត់ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នៃ​សេចក្តី​ពិត; ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ដែល​កាន់​ខ្ញុំ​ខាង​ក្នុង​ការ​ទាំង​នេះ​ទេ លើកលែង​តែ មីកែល មេដឹកនាំ​របស់​អ្នក។ ដានីយ៉ែល 10:21

វាគឺ​មីកាអែល​ដែល​បញ្ជា​ដល់​ទេវតា​ទាំងឡាយ ដែល​ប្រោស​មនុស្ស​ស្លាប់​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដែល​សម្រេច​ថា​ពេល​ណា​ពេល​នៃ​ការ​សាកល្បង​ត្រូវ​បិទ​បញ្ចប់។

> «“ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ មីកាអែល នាយក​ដ៏​ធំ ដែល​ឈរ​ការពារ​បុត្រាចៅ​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​អ្នក នឹង​ក្រោក​ឈរ​ឡើង; ហើយ​នឹង​មាន​គ្រា​វេទនា ដូច​ជា​មិន​ដែល​មាន​តាំង​ពី​មាន​ជាតិ​សាសន៍​មក​ដល់​គ្រា​នោះ​ឡើយ; ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អ្នក នឹង​ត្រូវ​បាន​រំដោះ គឺ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​មាន​ឈ្មោះ​សរសេរ​ក្នុង​សៀវភៅ​នោះ។” នៅ​ពេល​គ្រា​វេទនា​នេះ​មក​ដល់ ករណី​នីមួយៗ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​រួច​ហើយ; មិន​មាន​ពេល​សាកល្បង​ទៀត​ទេ មិន​មាន​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​ទៀត​ទេ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​មិន​ព្រម​ប្រែចិត្ត។ ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់ ស្ថិត​នៅ​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ សំណល់​តូច​នេះ ដែល​មិន​អាច​ការពារ​ខ្លួន​ឯង​បាន ក្នុង​ជម្លោះ​ដល់​ស្លាប់​ជាមួយ​អំណាច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី ដែល​ត្រូវ​បាន​រៀប​ជួរ​ដោយ​កងពល​របស់​នាគ​នោះ បាន​យក​ព្រះជាម្ចាស់​ជា​ការ​ការពារ​របស់​ខ្លួន។ ក្រឹត្យ​នោះ​ត្រូវ​បាន​ចេញ​ដោយ​អាជ្ញាធរ​ខាង​ផែនដី​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត ថា​ពួក​គេ​ត្រូវ​ថ្វាយ​បង្គំ​សត្វ​សាហាវ ហើយ​ទទួល​សញ្ញា​របស់​វា ក្រោម​ទោស​នៃ​ការ​បៀតបៀន និង​សេចក្ដី​ស្លាប់។ សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ជួយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឥឡូវ​នេះ ដ្បិត​នៅ​ពេល​នោះ តើ​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន ក្នុង​ជម្លោះ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​យ៉ាង​នេះ បើ​គ្មាន​ជំនួយ​ពី​ទ្រង់!” Testimonies, volume 5, 212.»

អាថ៌កំបាំងចុងក្រោយដែលសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដាបើកត្រា គឺជាវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយវារួមបញ្ចូលថា ព្រះអង្គទ្រង់គ្រប់គ្រងលើគម្រោង និងរចនាសម្ព័ន្ធនៃគ្រប់ធាតុទាំងអស់ក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះអង្គ។ បុរសស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯកដែលឈរលើទឹកទន្លេ ដែលលើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ឡើង ហើយស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយដែលបន្លឺសំឡេងដូចសិង្ហ ដោយបណ្តាលឲ្យផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបញ្ចេញសំឡេងរបស់វា នោះគឺជាព្រះអង្គដែលបិទត្រាសៀវភៅដានីយ៉ែល និងបិទត្រាផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរនៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ ព្រះអង្គនោះហើយដែលបើកត្រាសៀវភៅដែលបានបិទត្រាដោយត្រាទាំងប្រាំពីរ ដែលមានអំណាចប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់ដ៏ធំដែលឈរឡើង ហើយប្រកាសការបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បង។ នៅពេល Palmoni បង្គាប់ដល់ Gabriel ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្ត “mareh” នោះ ព្រះអង្គមានន័យដូច្នោះយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ទ្រង់​មិន​បាន​បញ្ជា​កាប្រ៊ីអែល​ឲ្យ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដានីយ៉ែល​យល់​អំពី​និមិត្ត «chazon» នោះ​ទេ។ និមិត្ត «chazon» គឺ​ជា​និមិត្ត​អំពី​អាណាចក្រ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ៨ ខទី ១ ដល់ ១២ ហើយ​វា​ក៏​ជា «និមិត្ត» ដែល​ត្រូវ​បាន​យោង​នៅ​ក្នុង​ខទី ១៣ ផង​ដែរ នៅ​ក្នុង​សំណួរ​អំពី​រយៈពេល។ «និមិត្ត​នោះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន?» និមិត្ត «chazon» ទាក់ទង​នឹង​ការ​ថ្វាយ​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ (លទ្ធិពហុទេវនិយម) និង​ការ​រំលង (លទ្ធិប៉ាប) ដែល​ជា​អំណាច​បំផ្លាញ​ឲ្យ​ស្ងាត់ស្ងៀម ហើយ​ជាន់​ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួកពល​បរិវារ។

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​កំពុង​និយាយ ហើយ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួក​បរិសុទ្ធ​អង្គ​នោះ ដែល​កំពុង​និយាយ​ថា៖ និមិត្ត​អំពី​តង្វាយ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ និង​អំពើ​រំលង​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ស្ងាត់​សូន្យ ដែល​ប្រគល់​ទាំង​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពលបរិវារ​ឲ្យ​ត្រូវ​ជាន់​ក្រោម​ជើង នោះ​នឹង​មាន​រយៈ​ពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណា? ដានីយ៉ែល 8:13។

ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជា ប៉ាល់ម៉ូនី (អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ) ត្រូវបានសួរថា «តើដល់ពេលណា» ចក្ខុនិមិត្ត «chazon» នឹងនៅបន្តទៀត ហើយទ្រង់ឆ្លើយថា «រហូតដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ; បន្ទាប់មកទីបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានសម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធ»។ បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលប្រាថ្នាចង់យល់អំពីចក្ខុនិមិត្ត «chazon» ដែលពាក់ព័ន្ធនឹង «យញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងការរំលងដែលនាំឲ្យមានការបំផ្លាញ ដើម្បីប្រគល់ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារឲ្យត្រូវជាន់ឈ្លីក្រោមជើង»។ ប៉ុន្តែ កាប្រីយែលត្រូវបានបញ្ជាឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីចក្ខុនិមិត្ត «mareh»។ រាល់ហេតុការណ៍ទាំងអស់សុទ្ធតែមានសារៈសំខាន់របស់វានៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ចក្ខុនិមិត្ត «mareh» គឺជាចក្ខុនិមិត្តអំពីល្ងាច និងព្រឹក ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំមួយ។

> ហើយការនិមិត្តអំពីពេលល្ងាច និងពេលព្រឹក ដែលបានប្រាប់នោះ ជាការពិតមែន ដូច្នេះ ចូរបិទត្រានិមិត្តនោះចុះ ដ្បិតវានឹងសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើន។ ដានីយ៉ែល ៨:២៦។

ពាក្យ «និមិត្ត» ត្រូវបានរៀបរាប់ពីរដងនៅក្នុងខនេះ។ ការយោងលើកទីមួយគឺជានិមិត្ត «mareh» ហើយការយោងលើកទីពីរគឺជានិមិត្ត «chazon»។ និមិត្ត «mareh» គឺជានិមិត្តអំពី «ល្ងាច និង ព្រឹក»។ សំដីហេប្រឺ «ល្ងាច និង ព្រឹក» ត្រូវបានឃើញញឹកញាប់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយតែងតែត្រូវបានបកប្រែថា «ល្ងាច និង ព្រឹក» ដូចដែលមាននៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំមួយ។ កន្លែងតែមួយគត់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលវាត្រូវបានបកប្រែខុសពី «ល្ងាច និង ព្រឹក» គឺនៅក្នុងខទីដប់បួន ដែលវាត្រូវបានបកប្រែជាសាមញ្ញថា «ថ្ងៃ»។ អត្ថបទហេប្រឺពិតប្រាកដនៃខទីដប់បួន នឹងអានថា «ដល់ពីរពាន់បីរយល្ងាច និង ព្រឹក»។

ខគម្ពីរដែលជាសសរគ្រឹះកណ្ដាលនៃអាដវិនទីស៊ីម គឺជាខតែមួយគត់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលពាក្យ «ល្ងាច និង ព្រឹក» ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងសាមញ្ញថា «ថ្ងៃ»។ រាល់អង្គហេតុនីមួយៗសុទ្ធតែមានន័យទាក់ទងរបស់វា ហើយបើទោះបីគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតក៏ដោយ ក៏ច្បាស់ណាស់ថា Palmoni បានកំពុងសង្កត់ធ្ងន់លើខគម្ពីរនោះដោយចេតនា។ គាត់បានធ្វើដូច្នោះ ដោយដឹកនាំគំនិតរបស់អ្នកដែលបានបកប្រែព្រះគម្ពីរ King James ឲ្យសរសេរឃ្លានោះខុសពីរបៀបដែលវាតែងតែត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ ចំណុចដែលត្រូវទាញយកពីអង្គហេតុនេះ គឺថា នៅពេលដែល Gabriel ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្ត «mareh» នោះ គាត់កំពុងត្រូវបានប្រាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្តនៃការលេចឡើងនៃឆ្នាំ 1844 មិនមែននិមិត្ត «chazon» ដែលទាក់ទងនឹងការជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈ និងពួកពលបរិវារនោះទេ។

និមិត្ត​អំពី «ល្ងាច និង​ព្រឹក» ស្តីអំពី​ការ​លេច​មក​មួយ ដែល​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​ការ​សម្អាត​ទី​បរិសុទ្ធ​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។ និមិត្ត​អំពី​ការ​លេច​មក​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 មិន​មែន​ស្តីអំពី​ការ​ជាន់​ឈ្លី​ទី​បរិសុទ្ធ​ទេ ប៉ុន្តែ​ស្តីអំពី​ការ​សម្អាត​ទី​បរិសុទ្ធ។ តើ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​មាន​ការ​លេច​មក​ខាង​ទំនាយ​ឬ​ទេ?

> «ការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាមហាបូជាចារ្យរបស់យើង ទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុត សម្រាប់ការសម្អាតទីបរិសុទ្ធ ដែលបានបង្ហាញឲ្យឃើញនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 8:14; ការយាងមករបស់ព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្ស ទៅកាន់ព្រះដ៏ចាស់ជរានៃថ្ងៃទាំងឡាយ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 7:13; និងការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ ដូចដែលម៉ាឡាគីបានទាយទុកជាមុន នោះជាសេចក្តីពិពណ៌នាអំពីព្រឹត្តិការណ៍តែមួយដដែល; ហើយការនេះក៏ត្រូវបានតំណាងដោយការមកដល់របស់កូនកំលោះទៅកាន់ពិធីមង្គលការ ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានពិពណ៌នានៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីក្រមុំដប់នាក់ ក្នុង ម៉ាថាយ 25 ផងដែរ»។ The Great Controversy, 426.

កាព្រីយែល​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដានីយ៉ែល​យល់​អំពី​ការ​លេច​មក​ជា​ព្យាករណ៍​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់ នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។ ហេតុ​នេះ​ហើយ កាព្រីយែល​បាន​ប្រទាន​សាក្សី​ទី​ពីរ​ដល់​ដានីយ៉ែល​អំពី​កាលបរិច្ឆេទ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ពីព្រោះ​កាព្រីយែល​បាន​ដឹកនាំ​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះគម្ពីរ​គ្រប់​រូប​ដែល​បាន​កត់ត្រា​ទម្រង់​ណា​មួយ​នៃ​គោលការណ៍​ព្រះគម្ពីរ​ដែល​បញ្ជាក់​ថា សេចក្ដី​ពិត​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ផ្អែក​លើ​ទីបន្ទាល់​របស់​សាក្សី​ពីរ។ ប្រសិន​បើ​កាព្រីយែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដានីយ៉ែល​យល់​អំពី​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 នោះ​គាត់​នឹង​ត្រូវ​ការ​សាក្សី​ទី​ពីរ​មួយ ដើម្បី​បង្កើត​ឲ្យ​បាន​មាំមួន​នូវ «និមិត្ត​អំពី​ការ​លេច​មក»។

កាព្រីយែល​ចាប់ផ្ដើម​កិច្ចការ​របស់​លោក ដោយ​ជាដំបូង​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​បំណងប្រាថ្នា​របស់​ដានីយ៉ែល​ក្នុង​ការ​យល់​អំពី​និមិត្ត «chazon» ហើយ​លោក​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ដោយ​បញ្ជាក់​ថា និមិត្ត «chazon» គឺជា​និមិត្ត​ដែល​បញ្ចប់​នៅ «ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ 1798។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មនុស្ស​ម្នាក់​នៅ​កណ្ដាល​ច្រាំង​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ ដែល​បាន​ហៅ ហើយ​ថា កាប្រ៊ីយ៉ែល​អើយ ចូរ​ធ្វើ​ឲ្យ​បុរស​នេះ​យល់​អំពី​និមិត្ត​នោះ។ ដូច្នេះ គាត់​ក៏​មក​ជិត​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​ឈរ; ហើយ​កាល​ដែល​គាត់​មក​ដល់ ខ្ញុំ​ក៏​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​ដួល​ផ្កាប់​មុខ​ចុះ: ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​និយាយ​មក​ខ្ញុំ​ថា ឱ កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​យល់​ចុះ ដ្បិត​និមិត្ត​នោះ​សម្រាប់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 8:16, 17។

«ការនិមិត្ត» ក្នុងខមុន នោះគឺ «នៅគ្រាចុងបញ្ចប់» គឺជាការនិមិត្ត «chazon» ហើយ «គ្រាចុងបញ្ចប់» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល គឺឆ្នាំ 1798។ នេះជាការ «និមិត្ត» ដែលដានីយ៉ែលបានស្វែងរកឲ្យយល់ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជា «និមិត្ត» ដែលកាព្រីយ៉ែលត្រូវបានប្រាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់នោះទេ។ ចំពោះការនោះ កាព្រីយ៉ែលនឹងផ្តល់សាក្សីទីពីរ​មួយ។

> ដូច្នេះ គាត់បានចូលមកជិតកន្លែងដែលខ្ញុំឈរ; ហើយកាលគាត់បានមកជិត ខ្ញុំក៏ភ័យខ្លាច ហើយដួលផ្កាប់មុខចុះ: ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំថា ចូរយល់ចុះ ឱកូនមនុស្សអើយ ដ្បិតនិមិត្តនេះសម្រាប់គ្រាចុងបញ្ចប់។ កាលគាត់កំពុងនិយាយជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំក៏សន្លប់យ៉ាងជ្រៅ ដោយផ្កាប់មុខទៅលើដី: ប៉ុន្តែគាត់បានប៉ះខ្ញុំ ហើយតាំងខ្ញុំឲ្យឈរត្រង់ឡើងវិញ។ ហើយគាត់បាននិយាយថា មើល៍ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកដឹងនូវអ្វីដែលនឹងកើតមាននៅទីបំផុតនៃព្រះពិរោធ: ដ្បិតទីបញ្ចប់នឹងមកដល់នៅពេលកំណត់។ ដានីយ៉ែល ៨:១៧–១៩។

កាប្រីយ៉ែលចាប់ផ្តើមបំពេញភារកិច្ចដែលបានប្រគល់ឲ្យគាត់ ដោយជូនដំណឹងដានីយ៉ែលឲ្យ «មើលចុះ» ដែលជាការប្រាប់ដានីយ៉ែលឲ្យពិចារណាអំពីសេចក្ដីពិតបន្ទាប់។ សេចក្ដីពិតបន្ទាប់នោះគឺថា «សេចក្ដីកំហឹងចុងក្រោយ» នៃ «ប្រាំពីរដង» ទាំងពីរ ក្នុង លេវីវិន័យ ២៦ បញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ «សេចក្ដីកំហឹងចុងក្រោយ» ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់ថាជាព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលា ពីព្រោះវាមាន «ពេលកំណត់» មួយ ដែលវានឹង «បញ្ចប់»។ «សេចក្ដីកំហឹង» ត្រូវតែតំណាងឲ្យរយៈពេលមួយ ពីព្រោះវាមាន «ពេលកំណត់» សម្រាប់ការបញ្ចប់របស់វា។ ប្រសិនបើ «សេចក្ដីកំហឹង» គ្រាន់តែជាចំណុចមួយក្នុងពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ នោះវានឹងមិនមានចុងបញ្ចប់ទេ វានឹងគ្រាន់តែជាចំណុចដែលវាបានកើតឡើងប៉ុណ្ណោះ។

“សេចក្តីព្រះពិរោធ” នោះមានចំណុចបញ្ចប់មួយដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ ដូច្នេះវាតំណាងឲ្យចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយ។ រយៈពេលនោះត្រូវបានតំណាងថាជា “សេចក្តីព្រះពិរោធចុងក្រោយ”។ បើមានចុងក្រោយ នោះត្រូវតែមានដំបូង។ “សេចក្តីព្រះពិរោធដំបូង” ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ហើយនៅទីនោះវាក៏ជារយៈពេលមួយដែរ ព្រោះអំណាចសម្តេចប៉ាបនឹង “អនុវត្ត ហើយចម្រុងចម្រើន” រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃ “សេចក្តីព្រះពិរោធ”។

> ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​យល់ដឹង នឹង​មាន​ខ្លះ​ដួល​ចុះ ដើម្បី​ល្បង​ពួក​គេ ហើយ​សំអាត​ពួក​គេ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស ដល់​វេលា​ចុង​បញ្ចប់​ផង ដ្បិត​វា​នៅ​សម្រាប់​ពេល​កំណត់​មួយ​ទៀត។ ហើយ​ស្តេច​នោះ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ចិត្ត​ខ្លួន; ហើយ​គាត់​នឹង​លើក​តម្កើង​ខ្លួន ហើយ​ពង្រីក​ខ្លួន​ឡើង​លើស​ព្រះ​ទាំង​អស់ ហើយ​នឹង​ពោល​ពាក្យ​អស្ចារ្យ​ទាស់​នឹង​ព្រះ​នៃ​ព្រះ​ទាំង​អស់ ហើយ​នឹង​ចម្រើន​រហូត​ដល់​សេចក្ដី​ក្រោធ​បាន​សម្រេច​ចប់: ដ្បិត​អ្វី​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​នោះ នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ។ ដានីយ៉ែល 11:35, 36.

ក្នុង​ខ​ទាំងពីរ​នេះ ស្តេច​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តាម​បំណង​របស់​ខ្លួន ហើយ​លើក​តម្កើង​ខ្លួន​ឯង គឺ​ជា​ប្រធានបទ។ ខ​ទី​សាមសិបប្រាំមួយ គឺ​ជា​ខ​ដែល​ប៉ូល​បាន​សង្ខេប​អត្ថន័យ​ឡើង​វិញ ខណៈ​ដែល​គាត់​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ «មនុស្ស​នៃ​អំពើ​បាប» ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ ដោយ​បង្ហាញ​ខ្លួន​ថា​ខ្លួន​ជា​ព្រះ។ ការ​បៀតបៀន​ក្នុង​យុគ​ងងឹត ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 538 រហូត​ដល់ 1798 ត្រូវ​បាន​កំណត់​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​សាមសិបប្រាំ ហើយ​វា​បន្ត​រហូត​ដល់ «ពេល​វេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់» ដែល​ជា​ឆ្នាំ 1798 ដែល​ជា «ពេល​កំណត់»។ បន្ទាប់​មក ខ​ទី​សាមសិបប្រាំមួយ​កំណត់​ថា សម្តេច​ប៉ាប​នឹង «រុងរឿង» «រហូត​ដល់​សេចក្ដី​ក្រោធ​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​សម្រេច»។ ខ​នេះ​កំណត់​ថា សម្តេច​ប៉ាប​បាន​រុងរឿង​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 1798 នៅ​ពេល​នោះ «សេចក្ដី​ក្រោធ» ទី​មួយ បាន «ត្រូវ​បាន​បំពេញ​សម្រេច»។ ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​របស់​ព្រះ​បាន «កំណត់​ទុក» ថា សម្តេច​ប៉ាប​នឹង​បន្ត​អំណាច​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ រហូត​ដល់ 1798 ដែល​ជា «ពេល​វេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់»។

“សេចក្ដីព្រះពិរោធ” ដំបូងបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយ “សេចក្ដីព្រះពិរោធចុងក្រោយ” បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ សេចក្ដីព្រះពិរោធទាំងពីរត្រូវបានតំណាងជារយៈពេលវេលា ដែលមានចុងបញ្ចប់ជាក់លាក់ ដូច្នេះបញ្ជាក់ថា ទាំងពីរនោះជាព្យាករណ៍អំពីពេលវេលា។ កាប្រ៊ីយ៉ែលត្រូវបានប៉ាល់ម៉ូនីបង្គាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្តដែលបានលេចមក (“mareh”) នៃ “ល្ងាច និង ព្រឹក” (ថ្ងៃ) ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយគាត់ក៏បានធ្វើដូច្នោះ ដោយផ្តល់សាក្សីទីពីរដល់កាលបរិច្ឆេទនោះ។

និមិត្ត «chazon» នៅខទីដប់បី ដែលដានីយ៉ែលប្រាថ្នាចង់យល់ នោះគឺជានិមិត្តអំពីការជាន់ឈ្លី ដែលបានបញ្ចប់នៅ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» ក្នុងឆ្នាំ 1798។ និមិត្ត «mareh» នៅខទីដប់បួន បានបញ្ចប់ដោយការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដើម្បីបំពេញសេចក្តីព្យាករណ៍អំពីពេលវេលានៃពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ហើយក៏ជាការបំពេញសេចក្តីព្យាករណ៍អំពីពេលវេលានៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំផងដែរ។ សេចក្តីព្យាករណ៍អំពីពេលវេលាទាំងពីរនោះ ត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងបរិសុទ្ធរបស់ហាបាគុក ដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ ហើយមិនគួរត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឡើយ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «យើងមានមេរៀនជាច្រើនដែលត្រូវរៀន ហើយក៏មានជាច្រើនណាស់ដែលត្រូវបំភ្លេចចោលវិញផងដែរ។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ និងស្ថានសួគ៌ប៉ុណ្ណោះដែលមិនអាចខុសបាន។ អស់អ្នកដែលគិតថា ខ្លួននឹងមិនដែលត្រូវបោះបង់ទស្សនៈដែលខ្លួនស្រឡាញ់ទុកជាទីគាប់ចិត្ត ឬមិនដែលមានហេតុឲ្យផ្លាស់ប្តូរយោបល់ឡើយ នឹងត្រូវខកចិត្ត។ ដរាបណាយើងនៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគំនិត និងយោបល់របស់ខ្លួនដោយភាពរឹងរូសយ៉ាងមុតមាំ នោះយើងមិនអាចមានសាមគ្គីភាពដែលព្រះគ្រីស្ទបានអធិស្ឋានសូមនោះបានឡើយ»។ Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles