Article

# ការ​បើក​សម្ដែង​អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ — លេខ​ប្រាំពីរ

វេទនាទីបី និងការកើនឡើងនៃនគរទីប្រាំពីរ៖ សារៈសំខាន់តាមទំនាយនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយនៃគម្ពីរវិវរណៈ សាក្សីទាំងពីរត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ជាទង់សញ្ញាមួយ នៅក្នុង «ម៉ោងដដែលនោះ» ដែល «មួយភាគដប់នៃទីក្រុង» បានដួលរលំ។ នៅក្នុងម៉ោងនោះ «វេទនាទីពីរបានកន្លងផុតទៅហើយ; ហើយមើលចុះ វេទនាទីបីកំពុងមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ ឥស្លាមគឺជាត្រែទីប្រាំពីរ និងជាវេទនាទីបី ដែលមកដល់នៅ «ម៉ោង» នៃ «ការរញ្ជួយដី» នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> ហើយពួកគេបានឮសំឡេងដ៏ខ្លាំងមួយពីស្ថានសួគ៌ មកកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរឡើងមកទីនេះ»។ ហើយពួកគេបានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពកមួយ; ហើយសត្រូវរបស់ពួកគេបានឃើញពួកគេ។ ហើយនៅម៉ោងដដែលនោះ មានរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយកើតឡើង ហើយមួយភាគដប់នៃទីក្រុងបានរលំចុះ ហើយក្នុងរញ្ជួយដីនោះ មនុស្សប្រាំពីរពាន់នាក់ត្រូវបានសម្លាប់; ហើយអស់អ្នកដែលនៅសល់បានភ័យតក់ស្លុត ហើយបានលើកសិរីល្អដល់ព្រះនៃស្ថានសួគ៌។ វេទនាទីពីរបានកន្លងផុតទៅហើយ; ហើយមើលចុះ វេទនាទីបីកំពុងមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំត្រែ; ហើយមានសំឡេងដ៏ខ្លាំងនៅស្ថានសួគ៌ ដែលនិយាយថា៖ «នគរទាំងឡាយនៃលោកិយនេះ បានក្លាយជានគររបស់ព្រះអម្ចាស់នៃយើង និងរបស់ព្រះគ្រីស្ទរបស់ទ្រង់ហើយ; ហើយទ្រង់នឹងសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ចតទៅ»។ ហើយពួកចាស់ទុំទាំងម្ភៃបួន ដែលអង្គុយនៅមុខព្រះលើបល្ល័ង្ករបស់ពួកគេ បានក្រាបមុខចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះ ដោយនិយាយថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់យ៉ាងអើយ យើងខ្ញុំសូមអរព្រះគុណដល់ទ្រង់ គឺទ្រង់ដែលមាននៅសព្វថ្ងៃ ទ្រង់ដែលបានមានពីមុន ហើយទ្រង់ដែលត្រូវយាងមក; ពីព្រោះទ្រង់បានយកឫទ្ធានុភាពដ៏ធំរបស់ទ្រង់មកប្រើ ហើយបានសោយរាជ្យ។ ហើយសាសន៍ទាំងឡាយបានខឹងសម្បារ ហើយសេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់ក៏បានមកដល់ហើយ និងពេលវេលារបស់មនុស្សស្លាប់ ដើម្បីឲ្យពួកគេត្រូវបានជំនុំជម្រះ និងដើម្បីឲ្យទ្រង់ប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ គឺពួកហោរា និងពួកបរិសុទ្ធ និងអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះនាមទ្រង់ ទាំងតូចទាំងធំ; ហើយដើម្បីបំផ្លាញអស់អ្នកដែលបំផ្លាញផែនដី»។ ហើយព្រះវិហាររបស់ព្រះនៅស្ថានសួគ៌ត្រូវបានបើកចំហ ហើយនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ គេបានឃើញហិបនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់; ហើយមានផ្លេកបន្ទោរ និងសំឡេង និងផ្គរលាន់ និងរញ្ជួយដី និងព្រិលកកធំ។ វិវរណៈ 11:12–19។

សាក្សីទាំងពីរឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពកមួយ ដែលក្នុងន័យទំនាយតំណាងឲ្យក្រុមទេវតាមួយក្រុម។ ដូចដែលបានយោងរួចហើយក្នុងអត្ថបទទាំងនេះ ហើយដូចដែលមាននៅក្នុងតារាងរបស់ហាបាគុក បងស្រីវ៉ាយបានកំណត់ថា នៅពេលសារនីមួយៗ ដែលតំណាងដោយទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី មកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ វាត្រូវបានបង្ហាញជាទេវតាតែមួយៗ ប៉ុន្តែសារនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានតំណាងដោយទេវតាជាច្រើន។ សាក្សីទាំងពីរត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ខណៈពួកគេប្រកាសសារនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ ដោយកងទ័ពនៃទេវតា ដូច្នេះពួកគេត្រូវបាននាំឡើងទៅស្ថានសួគ៌ «ក្នុងពពកមួយ»។

> «នៅ​ជិត​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​ពីរ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​ដ៏​ធំ​មួយ​ចេញ​ពី​ស្ថានសួគ៌​បញ្ចាំង​មក​លើ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ។ កាំរស្មី​នៃ​ពន្លឺ​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដូច​ព្រះអាទិត្យ។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​ទេវតា​ទាំងឡាយ​ស្រែក​ឡើង​ថា ‘មើល​ចុះ ព្រះអង្គកូនកំលោះ​យាង​មក​ហើយ; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ជួប​ព្រះអង្គ!’»

> «នេះ​ជា​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដែល​ត្រូវ​ផ្តល់​អំណាច​ដល់​សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ។ ទេវតា​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដើម្បី​ដាស់តឿន​ពួក​បរិសុទ្ធ​ដែល​អស់​កម្លាំង​ចិត្ត ហើយ​រៀបចំ​ពួកគេ​សម្រាប់​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ពួកគេ។ មនុស្ស​ដែល​មាន​ទេពកោសល្យ​បំផុត មិនមែន​ជា​អ្នក​ដំបូង​ដែល​ទទួល​សារ​នេះ​ទេ។ ទេវតា​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទៅ​រក​អ្នក​ទាបទន់ និង​ស្មោះត្រង់ ហើយ​ជំរុញ​ពួកគេ​ឲ្យ​លើក​សម្រែក​ឡើង​ថា “មើល៍ កូនកំលោះ​មក​ហើយ; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ទទួល​ទ្រង់!” អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​សម្រែក​នោះ​បាន​ប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយ​ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ បាន​បន្លឺ​សារ​នោះ ហើយ​ដាស់តឿន​បងប្អូន​របស់​ពួកគេ​ដែល​អស់​កម្លាំង​ចិត្ត។ កិច្ចការ​នេះ​មិន​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រាជ្ញា និង​ការ​សិក្សា​របស់​មនុស្ស​ទេ ប៉ុន្តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អំណាច​របស់​ព្រះ ហើយ​ពួក​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់​ដែល​បាន​ឮ​សម្រែក​នោះ មិន​អាច​ទប់ទល់​វា​បាន​ឡើយ។ អ្នក​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​ភាគី​បំផុត​បាន​ទទួល​សារ​នេះ​មុនគេ ហើយ​អ្នក​ដែល​ពីមុន​ធ្លាប់​នាំមុខ​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ គឺ​ជា​អ្នក​ចុងក្រោយ​ដែល​ទទួល និង​ជួយ​បង្កើន​សម្រែក​ថា “មើល៍ កូនកំលោះ​មក​ហើយ; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ទទួល​ទ្រង់!”» Early Writings, 238.

នៅ​ក្នុង​ម៉ោង​នៃ​ការ​រញ្ជួយ​ដី ដែល​បំផ្លាញ​មួយ​ភាគ​ដប់​នៃ​ទីក្រុង នោះ​មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ ការ​រញ្ជួយ​ដី​នោះ​គឺ​ជា​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ក្នុង​ព្យាករណ៍ ទីក្រុង​មួយ​គឺ​ជា​នគរ​មួយ ហើយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​ជា​មួយ​ភាគ​ដប់​នៃ​នគរ​របស់​ស្ដេច​ទាំង​ដប់ ក្នុង​វិវរណៈ 17។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ត្រូវ​បាន​ផ្ដួល​រំលំ​នៅ​ក្នុង​ការ​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ហើយ​បញ្ឈប់​ការ​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ព្យាករណ៍​ព្រះគម្ពីរ បន្ទាប់​មក​ក៏​ឆ្លង​ទៅ​ជា​ស្ដេច​ដំបូង​នៃ​ស្ដេច​ទាំង​ដប់ គឺ​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំពីរ​នៃ​ព្យាករណ៍​ព្រះគម្ពីរ ដែល​នឹង​ព្រមព្រៀង​ប្រគល់​នគរ​របស់​ពួកគេ​ដល់​សម្តេចប៉ាប ដែល​ជា​ទី​ប្រាំបី ហើយ​កើត​ចេញ​ពី​ទាំង​ប្រាំពីរ។

> ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​នគរ​នៅ​ឡើយ​ទេ ប៉ុន្តែ​នឹង​ទទួល​អំណាច​ជា​ស្តេច​រយៈ​ពេល​មួយ​ម៉ោង​ជាមួយ​សត្វ​សាហាវ​នោះ។ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​តែមួយ ហើយ​នឹង​ប្រគល់​អំណាច និង​កម្លាំង​របស់​ខ្លួន​ទៅ​សត្វ​សាហាវ​នោះ។ ពួក​គេ​នឹង​ច្បាំង​នឹង​កូន​ចៀម ហើយ​កូន​ចៀម​នឹង​ឈ្នះ​ពួក​គេ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​អម្ចាស់​ទាំងឡាយ និង​ជា​ស្តេច​នៃ​ស្តេច​ទាំងឡាយ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជាមួយ​ទ្រង់ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ហៅ បាន​រើសតាំង និង​ស្មោះត្រង់។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ទឹក​ទាំងឡាយ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ ជា​កន្លែង​ដែល​ស្ត្រី​ពេស្យា​អង្គុយ​នៅ​លើ​នោះ គឺ​ជា​ជនជាតិ​ទាំងឡាយ ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ និង​ភាសា​ទាំងឡាយ។ ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នៅ​លើ​សត្វ​សាហាវ​នោះ ពួក​នេះ​នឹង​ស្អប់​ស្ត្រី​ពេស្យា ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​វិនាស ហើយ​អាក្រាត ក៏​នឹង​ស៊ី​សាច់​របស់​នាង ហើយ​ដុត​នាង​ដោយ​ភ្លើង។ ដ្បិត​ព្រះ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឲ្យ​មាន​គំនិត​ស្រប​គ្នា និង​ប្រគល់​នគរ​របស់​ពួក​គេ​ទៅ​សត្វ​សាហាវ​នោះ ដរាប​ដល់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​សម្រេច។ ហើយ​ស្ត្រី​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ វិវរណៈ ១៧៖១២–១៨។

ស្តេចទាំងដប់នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ «យល់ព្រម» ដើម្បី «ប្រគល់» «នគរទូទាំងពិភពលោក» របស់ពួកគេ «ដល់សត្វសាហាវ»។ ពួកគេមាន «ចិត្តតែមួយ» ដូចដែលពួកគេបាន «ពិគ្រោះគ្នាជាមួយការយល់ព្រមតែមួយ» នៅក្នុង ទំនុកតម្កើង ៨៣។ អាហាប់ គឺជាស្តេចនៃកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ ដែលបានប្រព្រឹត្តទំនាក់ទំនងខុសច្បាប់នៃអំពើសហាយស្មន់ជាមួយស្ត្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស នៅក្នុង អេសាយ ២៣។ ទំនាក់ទំនងខុសច្បាប់របស់អាហាប់ និងយេសេបិល ជាគំរូបង្ហាញជាមុននៃទំនាក់ទំនងខុសច្បាប់របស់ហេរ៉ូឌ និងហេរ៉ូឌាស នៅក្នុងសម័យអេលីយ៉ា ដែលត្រូវបានតំណាងដោយយ៉ូហាន បាទីស្ទ។ ហេរ៉ូឌ គឺជាតំណាងនៃអាណាចក្ររ៉ូម ដែលនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ៧ អាណាចក្ររ៉ូមមានស្នែងដប់។ ស្នែងទាំងដប់ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូជាមុនដោយនគររបស់អាហាប់ ដែលមានកុលសម្ព័ន្ធដប់ ហើយទាំងពីរនេះផ្តល់សាក្សីដល់ស្តេចទាំងដប់នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ដោយអាហាប់ និងហេរ៉ូឌ តំណាងឱ្យរដ្ឋនៅក្នុងទំនាក់ទំនងខុសច្បាប់ទាំងនោះ តួនាទីរបស់ពួកគេគឺដើម្បីសម្រេចការបៀតបៀនពួកសាសនបដិសេធជំនឿ ជំនួសឲ្យស្ត្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស ដែលច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាងនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនិមិត្តរូបចិតសិបឆ្នាំ។

> «ស្ដេចៗ អ្នកគ្រប់គ្រងៗ និងអភិបាលៗ បានដាក់លើខ្លួនឯងនូវសញ្ញាសម្គាល់របស់អាន្ទីគ្រីស្ទ ហើយត្រូវបានតំណាងជានាគ ដែលចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនឹងពួកបរិសុទ្ធ—ជាមួយនឹងអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងអ្នកដែលមានសេចក្ដីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ»។ Testimonies to Ministers, 38.

នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព សត្វ​ពី​ផែនដី​ឈប់​គ្រងរាជ្យ​ជា​នគរ​ទីប្រាំមួយ​នៃ​ពាក្យ​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ ព្រោះ​វា​ទើបតែ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជាមួយ​យេសាបិល ហើយ​បន្ទាប់មក​កាន់កាប់​ភាព​ជា​អ្នកដឹកនាំ​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ។ បន្ទាប់មក វា​បង្ខំ​ឲ្យ​ពិភពលោក​ទាំងមូល​បង្កើត​រូប​សត្វ​សាហាវ​មួយ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក ដូចដែល​ពួកគេ​បាន​សម្រេច​រួចមកហើយ​នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ក្នុង​ជាតិ​របស់​ពួកគេ។

> ហើយវាបញ្ឆោតអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយសារអំណាចនៃការអស្ចារ្យទាំងនោះ ដែលវាមានអំណាចធ្វើនៅចំពោះមុខសត្វសាហាវ ដោយនិយាយទៅកាន់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីថា ពួកគេត្រូវធ្វើរូបសំណាកមួយសម្រាប់សត្វសាហាវ ដែលបានរងរបួសដោយដាវ ហើយនៅរស់។ ហើយវាមានអំណាចប្រទានជីវិតដល់រូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ ដើម្បីឲ្យរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវនោះអាចទាំងនិយាយបាន ហើយធ្វើឲ្យអស់អ្នកណាដែលមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ ត្រូវសម្លាប់។ ហើយវាបង្ខំឲ្យមនុស្សទាំងអស់ ទាំងតូចទាំងធំ ទាំងអ្នកមានទាំងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកសេរីទាំងអ្នកជាប់បម្រើ ទទួលសញ្ញាមួយនៅលើដៃស្តាំរបស់ពួកគេ ឬនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ ហើយមិនឲ្យអ្នកណាម្នាក់អាចទិញឬលក់បានឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលមានសញ្ញានោះ ឬឈ្មោះនៃសត្វសាហាវ ឬលេខនៃឈ្មោះរបស់វា។ វិវរណៈ 13:14–17។

អាហាប់ ហេរ៉ូដ ស្ដេចដប់នាក់នៃចក្រភពរ៉ូម និងស្ដេចដប់នាក់នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ តំណាងឲ្យនាគដែលចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកបរិសុទ្ធ ដ្បិតជានិច្ចកាល គូស្នេហ៍របស់យេសេបែលជាអ្នកសម្រេចការបៀតបៀនអ្នកទាំងឡាយដែលយេសេបែលចាត់ទុកថាជាពួកបង្រៀនខុសឆ្គង។

> «ដូច្នេះ ខណៈដែលនាគ ជាចម្បង តំណាងឲ្យសាតាំង នោះក្នុងន័យបន្ទាប់បន្សំ វាក៏ជានិមិត្តរូបនៃរ៉ូមបាកានផងដែរ»។ The Great Controversy, 439.

នៅ​ពេល​មាន​ការ​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ មាន “មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ពាន់” ដែល​ត្រូវ​បាន “សម្លាប់”។ នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ១១ និង​ខ ៤១ “មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​ផ្តួល​រំលំ”។ អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ផ្តួល​រំលំ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ គឺ​ជា​អាតវេនទីស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​ខាង​លაოდីសេ ដែល​មិន​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​វិបត្តិ​នោះ។ ចំនួន “ប្រាំពីរ​ពាន់” តំណាង​ឲ្យ​សំណល់​នៃ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ។ ព្រះ​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​អេលីយ៉ា នៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​នៃ​ភ្នំ​កើមែល ដែល​តំណាង​ឲ្យ​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ថា មាន “ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​នៅ​ក្នុង​អ៊ីស្រាអែល” ដែល​មិន​បាន​ក្រាប​ជង្គង់​ថ្វាយ​បង្គំ​បាល។ សាវក​ប៉ុល​បាន​អធិប្បាយ​អំពី​ការ​នេះ។

> ដូច្នេះ ខ្ញុំ​សួរ​ថា តើ​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បោះបង់​ចោល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឬ? ទេ ជាដាច់ខាត។ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ក៏​ជា​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ ជា​ពូជពង្ស​របស់​អប្រាហាំ មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ ព្រះជាម្ចាស់​មិន​បាន​បោះបង់​ចោល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​ស្គាល់​ជា​មុន​នោះ​ទេ។ តើ​អ្នករាល់គ្នា​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​ថា ព្រះគម្ពីរ​បាន​ចែង​អំពី​អេលីយ៉ា​យ៉ាង​ដូចម្តេច? គឺ​ថា គាត់​បាន​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ប្រឆាំង​នឹង​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​ថា ព្រះអម្ចាស់​អើយ ពួកគេ​បាន​សម្លាប់​ពួកហោរា​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​រំលំ​អាសនៈ​របស់​ទ្រង់​ចោល​ផង; នៅ​សល់​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ឯង​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​កំពុង​ស្វែងរក​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ តើ​ព្រះ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​តប​នឹង​គាត់​ដូចម្តេច? គឺ​ថា យើង​បាន​ទុក​មនុស្ស​ប្រាំពីរពាន់​នាក់​សម្រាប់​ខ្លួន​យើង​ហើយ ជា​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​លុត​ជង្គង់​ថ្វាយ​រូប​ព្រះ​បាល​ឡើយ។ ដូច្នេះ នៅ​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក៏​ដូចគ្នា​ដែរ គឺ​នៅ​សល់​ក្រុម​មួយ​តូច តាម​ការ​ជ្រើសរើស​ដោយ​ព្រះគុណ។ រ៉ូម 11:1–5។

ពាក្យ «ប្រាំពីរពាន់» តំណាងឲ្យ​សំណល់​មួយ​នៃ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​យក​បរិបទ​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ដោយ​និមិត្តសញ្ញា​នោះ​មក​ពិចារណា​ផង​ដែរ។ បុរស​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ក្នុង​ការ​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ គឺ​ជា​សំណល់​នៃ​អ្នក​អាដវេនទីស​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​ដែល​មិន​ស្មោះត្រង់ ដែល​នៅ​ទីនោះ និង​នៅ​ពេល​នោះ ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​ដោយ​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ​សម័យ​ទំនើប។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទំនាយ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​តាម​ព្យញ្ជនៈ នៅ​ពេល​បាប៊ីឡូន​បាន​បំផ្លាញ​យេរូសាឡឹម​ជា​លើក​ទីពីរ​ក្នុង​ចំណោម​បី​លើក មាន​សំណល់​មួយ​នៃ​បុរស «ប្រាំពីរពាន់» ដែល​ជា​មនុស្ស «ខ្លាំង​ពូកែ» «នៃ​ស្រុក» ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។

> ហើយគាត់បាននាំយេហូយ៉ាគីនទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ព្រមទាំងមាតារបស់ស្តេច ភរិយាទាំងឡាយរបស់ស្តេច មន្ត្រីរបស់ទ្រង់ និងអ្នកមានអំណាចនៅក្នុងស្រុក; អ្នកទាំងនោះគាត់បាននាំទៅជាឈ្លើយពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅក្រុងបាប៊ីឡូន។ ហើយបុរសខ្លាំងពូកែទាំងអស់ មានចំនួនប្រាំពីរពាន់នាក់ ព្រមទាំងសិប្បករ និងជាងដែកមួយពាន់នាក់ គឺទាំងអស់ដែលមានកម្លាំង និងសមស្របសម្រាប់សង្គ្រាម ស្តេចក្រុងបាប៊ីឡូនបាននាំពួកគេទៅជាឈ្លើយនៅក្រុងបាប៊ីឡូន។ ហើយស្តេចក្រុងបាប៊ីឡូនបានតែងតាំងម៉ាថានា ជាព្រះមហាក្សត្រជំនួសគាត់ គឺជាប្អូនប្រុសរបស់ឪពុកគាត់ ហើយបានប្ដូរឈ្មោះរបស់គាត់ទៅជាសេដេគា។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ២៤៖១៥–១៧។

នៅពេលបុរសខ្លាំងក្លានៃក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានផ្តួលរំលំនៅក្នុងការរញ្ជួយដីនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះ «វេទនាទីបីមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំត្រែ»។ វេទនាទីបី គឺជាត្រែទីប្រាំពីរ ដែលទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំ។ ក្នុង «ម៉ោង» នៃ «ការរញ្ជួយដី» នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ—អ៊ីស្លាមវាយប្រហារ!

លក្ខណៈសំខាន់មួយក្នុងចំណោមលក្ខណៈដើមៗរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម នៅក្នុងវេទនាទីមួយ និងទីពីរ គឺជាការពិតខាងប្រវត្តិសាស្ត្រថា របៀបធ្វើសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ ខុសពីយុទ្ធវិធីសង្គ្រាមទូទៅដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេបានបំពេញតួនាទីព្យាករណ៍របស់ខ្លួន។ របៀបធ្វើសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ គឺវាយប្រហារភ្លាមៗ និងដោយមិនបានរំពឹងទុក។ ពាក្យ “assassin” មានប្រភពមកពីទម្លាប់នៃអ្នកចម្បាំងអ៊ីស្លាមក្នុងសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។ ការវាយប្រហាររបស់ពួកគេ មានលក្ខណៈដូចជាកងកាមីកាហ្សេជប៉ុន ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ។ អ្នកចម្បាំងអ៊ីស្លាមបានរំពឹងថា ខ្លួននឹងស្លាប់ នៅពេលដែលពួកគេសម្លាប់គោលដៅរបស់ខ្លួន។ ដោយហេតុនេះ ការអនុវត្តជាទូទៅមួយសម្រាប់អ្នកចម្បាំង គឺរៀបចំខ្លួនសម្រាប់សេចក្ដីស្លាប់ ដោយធ្វើឲ្យខ្លួនស្រវឹងដោយហាស៊ីស មុនពេលវាយប្រហារ ដើម្បីជួយបន្ថយការភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្ដីស្លាប់។ នៅពេលពួកគេវាយប្រហារជនរងគ្រោះរបស់ខ្លួន វាកើតឡើងភ្លាមៗ និងដោយមិនបានរំពឹងទុក ហើយការពឹងផ្អែករបស់ពួកគេលើហាស៊ីស ដើម្បីទទួលបានស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដែលចង់បាន រួមបញ្ចូលជាមួយនឹងការវាយប្រហារសម្ងាត់ បានបង្កើតជាមូលដ្ឋាននិរុត្តិសាស្ត្រនៃពាក្យ “assassin” ដោយសារតែការភ្ជាប់របស់វាជាមួយនឹងពាក្យ hashish។

វេទនាទីបី និងត្រែទីប្រាំពីរ «មកយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។

ដូចគ្នានេះដែរ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា បានយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ «ភ្លាមៗ»។ បងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់និយមន័យនៃ «ភាពភ្លាមៗ» នៃការយាងមករបស់ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ដោយបង្ហាញថា ការយាងមករបស់ទ្រង់គឺ «មិនបានរំពឹងទុក»។ ដូច្នេះ ការយាងមកទាំងបួនដែលបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 សុទ្ធតែជាការមកដែលមិនបានរំពឹងទុក និងភ្លាមៗ។

> «ការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាមហាបូជាចារ្យរបស់យើង ទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុត ដើម្បីសម្អាតទីបរិសុទ្ធ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 8:14; ការយាងមករបស់ព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្ស ទៅកាន់ព្រះដ៏ចាស់ទុំនៃថ្ងៃទាំងឡាយ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 7:13; ហើយការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ ដូចដែលម៉ាឡាគីបានទាយទុកជាមុន នោះជាសេចក្ដីពិពណ៌នាអំពីព្រឹត្តិការណ៍តែមួយដដែល; ហើយការនេះក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ដោយការយាងមករបស់កូនកំលោះទៅកាន់ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានពិពណ៌នានៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ក្នុង ម៉ាថាយ 25»។ The Great Controversy, 426.

ពាក្យប្រៀបធៀបអំពីក្រមុំដប់នាក់ ត្រូវបានធ្វើឲ្យសម្រេចឡើងវិញយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរទាំងស្រុង ដូច្នេះ “ការមក” ទាំងបួន ដែលបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ នោះ ក៏ត្រូវតែសម្រេចឡើងវិញយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរដែរ នៅពេលរញ្ជួយដីដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ក្នុងការអធិប្បាយអំពីពាក្យប្រៀបធៀបនៃក្រមុំទាំងនោះ ស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍ បានបន្ថែមទៅលើទីបន្ទាល់ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណភាពភ្លាមរហ័ស និងភាពមិនបានរំពឹងទុក ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរូបសញ្ញានៅក្នុងរញ្ជួយដីនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលជាការសម្រេចដ៏ពេញលេញឥតខ្ចោះនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។

> «អត្តចរិតត្រូវបានបើកសម្ដែងដោយវិបត្តិមួយ។ នៅពេលសំឡេងដ៏ស្មោះអស់ពីចិត្តបានប្រកាសនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ​ថា “មើលចុះ កូនកម្លោះមកហើយ; ចូរអ្នករាល់គ្នាចេញទៅទទួលលោក” នោះព្រហ្មចារីដែលកំពុងដេកលក់បានភ្ញាក់ពីដំណេករបស់ខ្លួន ហើយគេបានឃើញថា អ្នកណាខ្លះបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍នោះ។ ទាំងពីរក្រុមសុទ្ធតែត្រូវបានចាប់ឲ្យភ្ញាក់ដោយមិនបានដឹងខ្លួនជាមុន ប៉ុន្តែក្រុមមួយបានត្រៀមរួចជាស្រេចសម្រាប់គ្រាអាសន្ន ហើយក្រុមមួយទៀតត្រូវបានឃើញថាគ្មានការត្រៀមខ្លួនឡើយ។ អត្តចរិតត្រូវបានបើកសម្ដែងដោយកាលៈទេសៈ។ គ្រាអាសន្ននាំឲ្យលេចចេញនូវធាតុពិតនៃអត្តចរិត។ មហន្តរាយណាមួយដែលកើតឡើងភ្លាមៗ និងមិនបានរំពឹងទុក ការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬវិបត្តិណាមួយ ជំងឺ ឬទុក្ខវេទនាដែលមកដោយមិនបានរំពឹងទុក អ្វីមួយដែលនាំឲ្យព្រលឹងឈរមុខទល់នឹងសេចក្តីស្លាប់ នឹងបង្ហាញឲ្យឃើញសភាពខាងក្នុងពិតប្រាកដនៃអត្តចរិត។ នោះនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងឲ្យឃើញថា តើមានជំនឿពិតប្រាកដណាមួយលើព្រះបន្ទូលសន្យានៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះឬអត់។ នោះនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងឲ្យឃើញថា តើព្រលឹងត្រូវបានគាំទ្រដោយព្រះគុណឬអត់ ថាតើមានប្រេងនៅក្នុងភាជន៍ជាមួយនឹងចង្កៀងឬអត់។»

> «គ្រាលំបាកសម្រាប់ការល្បងលមកដល់មនុស្សទាំងអស់។ តើយើងប្រព្រឹត្តខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច នៅក្រោមការសាកល្បង និងការពិសោធរបស់ព្រះ? តើចង្កៀងរបស់យើងរលត់ឬ? ឬតើយើងនៅតែរក្សាវាឲ្យឆេះភ្លឺដដែលឬទេ? តើយើងបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់គ្រប់ស្ថានការណ៍បន្ទាន់ ដោយសារការភ្ជាប់ជាមួយទ្រង់ដែលពេញដោយព្រះគុណ និងសេចក្តីពិតឬទេ? ព្រហ្មចារីប្រាជ្ញាវាងវៃទាំងប្រាំ មិនអាចផ្ទេរចរិតលក្ខណៈរបស់ខ្លួនទៅឲ្យព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅទាំងប្រាំបានទេ។ ចរិតលក្ខណៈត្រូវតែបានបង្កើតឡើងដោយយើងម្នាក់ៗជាបុគ្គល»។ Review and Herald, October 17, 1895.

នៅពេលមានការរញ្ជួយដីនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ សហរដ្ឋអាមេរិកឈប់ធ្វើជានគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ សំណល់មនុស្សប្រាំពីរពាន់នាក់នៃអាដវេនទីស្តឡាវឌីកេអា ដែលមិនបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់វិបត្តិនោះ នឹងបង្ហាញលក្ខណៈសម្បត្តិដែលត្រៀមសម្រាប់សញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ បន្ទាប់មក សាសនាឥស្លាមមកដល់ភ្លាមៗ និងដោយមិនបានរំពឹងទុក ព្រោះ «វេទនាទីបីមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស» ខណៈដែល «ទេវតាទីប្រាំពីរ» ផ្លុំត្រែ!

ការយាងមកទាំងបួន ដែលបានសម្រេចគ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 នោះ ត្រូវបាននាំមកបញ្ជាក់ឡើងវិញ។ ការយាងមកលើកទីមួយបានកំណត់សម្គាល់ការបើកនៃការជំនុំជម្រះ ដោយជាការបំពេញតាម ដានីយ៉ែល 8:14។ វាបានបញ្ជាក់សាររបស់ទេវតាទីមួយ ដែលបានប្រកាសថា «ម៉ោង» នៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ។ ការបំពេញនោះជាគំរូនៃ «ម៉ោង» នៃការរញ្ជួយដី ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយជាការ «ម៉ោង» ដែលអ៊ីស្លាមនាំ «ការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់» មកលើសហរដ្ឋអាមេរិក ដោយសារការអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

អ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសញ្ញា ក្នុង​ម៉ាឡាគី ជំពូកទី​បី បាន​យាង​មក​ដល់​ព្រះវិហារ​ដែល​ទ្រង់​បាន​សង់​ឡើង​វិញ​ក្នុង​រយៈពេល​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ គឺ​ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844 យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស ដើម្បី​ចូល​មក​ធ្វើ​សេចក្តីសញ្ញា​ជាមួយ​នឹង “ពួក​លេវី” នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយ។ នៅ​ពេល​មាន​ការ​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ អ្នកនាំសារនៃ​សេចក្តីសញ្ញា​យាង​មក​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស ដើម្បី​ចូល​មក​ក្នុង​ព្រះវិហារ​នៃ​ឆ្អឹង​ស្ងួត​ស្លាប់​ដែល​បាន​រស់​ឡើង​វិញ ដើម្បី​ចូល​មក​ធ្វើ​សេចក្តីសញ្ញា​ជាមួយ​នឹង “ពួក​លេវី” នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់។

នៅ​ពេល​មាន​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​យាង​មក​ឯ​ព្រះវរបិតា ដើម្បី​ទទួល​ព្រះរាជាណាចក្រ​មួយ ក្នុង​ការ​បំពេញ​សម្រេច​នៃ ដានីយ៉ែល ៧:១៣ ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ដ្បិត​នៅ “ម៉ោង” នៃ​រញ្ជួយ​ដី​នោះ មាន “សំឡេង​នៅ​ស្ថានសួគ៌” ដែល​ប្រកាស​ថា “នគរ​ទាំងឡាយ​នៃ​លោកិយ​នេះ បាន​ក្លាយ​ជា​នគរ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យើង និង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​សោយរាជ្យ​អស់កល្ប​ជា​និច្ច។ ហើយ​ពួក​ចាស់ទុំ​ម្ភៃ​បួន​រូប ដែល​អង្គុយ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​លើ​អាសនៈ​របស់​ខ្លួន បាន​ក្រាប​មុខ​ចុះ ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ពោល​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា​គ្រប់​យ៉ាង​អើយ យើង​ខ្ញុំ​សូម​អរព្រះគុណ​ដល់​ទ្រង់ ជា​ព្រះ​អង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់នៅ ហើយ​បាន​គង់នៅ ហើយ​នឹង​យាង​មក ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​យក​ព្រះចេស្តា​ដ៏​ធំ​របស់​ទ្រង់​មក​ប្រើ ហើយ​បាន​សោយរាជ្យ​ហើយ។”

នៅ​ម៉ោង​នៃ​ការ​រញ្ជួយ​ដី កាល​ដែល​សេចក្តី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ដល់ ហើយ​សាក្សី​ទាំង​ពីរ ដែល​បាន​រស់​ឡើង​វិញ​ពី​មុន ពី​ផ្លូវ​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ នោះ​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង។ បន្ទាប់​មក ដូច​ជា​កង​ទ័ព​ដ៏​ខ្លាំង​មហិមា ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ទៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ខណៈ​ដែល​សំណល់​នៃ​អ្នក​អាដវេនទីស​ឡាវឌីសេ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​ផ្តួល​រំលំ។ ស្រូវ​សាលី​ដ៏​មាន​ប្រាជ្ញា ត្រូវ​បាន​ញែក​ចេញ​ពី​ស្មៅ​អាក្រក់​ដ៏​ល្ងង់​នៅ​ទី​នោះ និង​នៅ​ពេល​នោះ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ព្រះគ្រីស្ទ​ទទួល​អាណាចក្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ​ក៏​បន្លឺ​ឡើង ដែល​ជា​វេទនា​ទី​បី​ផង​ដែរ ដែល​មក​ដល់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស និង​មិន​បាន​រំពឹង​ទុក ហើយ​បន្ទាប់​មក «ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ» «ខឹង​សម្បា ហើយ​សេចក្តី​ក្រោធ​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ដល់»។

តួនាទីទំនាយនៃឥស្លាម គឺការបង្កឲ្យបណ្ដាជាតិនានាខឹងសម្បារ ហើយវាចាប់ផ្តើមនៅម៉ោងនៃការរញ្ជួយដី ហើយបន្តរហូតដល់ការបិទបញ្ចប់នៃឱកាសសាកល្បងរបស់មនុស្ស និងគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបង្ហាញដោយពាក្យថា «សេចក្ដីក្រោធរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ»។ រវាងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងការបិទបញ្ចប់នៃឱកាសសាកល្បង ជាទីកន្លែងដែលសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះត្រូវបានសម្ដែងក្នុងគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ—វេទនាទីបី ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃឥស្លាម; ត្រែទីប្រាំពីរ ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃឥស្លាម; និងការបង្កឲ្យបណ្ដាជាតិនានាខឹងសម្បារ ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃឥស្លាម—ផ្ដល់សាក្សីនិមិត្តសញ្ញាបីយ៉ាងថា សារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាការសម្រេចបំពេញនៃការមកដល់របស់ឥស្លាមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ដូចជានៅក្នុងចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍នៅដើមកាល សារនៃ «សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ» គឺជាការកែតម្រូវនៃការព្យាករណ៍មួយដែលបានបរាជ័យ។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លឺរ៉ាយត៍ វាជាការបរាជ័យនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានព្យាករណ៍ថានឹងកើតឡើង។ នៅដើមប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លឺរ៉ាយត៍ ពួកភីឡាដែលហ្វានបានបង្ហាញការព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យរបស់ពួកគេ ពីព្រោះព្រះបានទប់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់លើកំហុសមួយនៅក្នុងគំនូសតាងឆ្នាំ 1843។

នៅក្នុងចលនាឡាវឌីសេអាន នៅចុងបញ្ចប់នៃ Future for America ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលលាតព្រះហស្តរបស់ទ្រង់គ្របលើកំហុសនោះឡើយ។ វាជាដៃរបស់មនុស្សដែលបានបិទបាំងសេចក្តីពិតថា ពេលវេលាមិនត្រូវយកមកប្រើទៀតក្នុងការអនុវត្តពាក្យទំនាយទេ។ ដៃរបស់មនុស្សតំណាងឲ្យការងាររបស់មនុស្ស។

នៅ​ក្នុង​ចលនា​ចុងក្រោយ​នៃ​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ កំហុស​នៃ​ការ​យក​ពេលវេលា​មក​អនុវត្ត​គឺ​ជា​អំពើ​បាប ពីព្រោះ​ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​ទំនាយ​មិន​ត្រូវ​ប្រើ​ទៀត​ឡើយ។ ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​ដោយ​បាប​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ម៉ូសេ ដែល​មិន​អើពើ​នឹង​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ​ឲ្យ​កាត់​ស្បែក​កូន​ប្រុស​របស់​លោក ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​អ៊ូសា ដែល​មិន​អើពើ​នឹង​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ​ថា មាន​តែ​ពួក​សង្ឃ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អាច​ប៉ះពាល់​ហិបបាន។ វា​មិន​មែន​ជា​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ ដែល​ឲ្យ​សកម្មភាព​ដ៏​មាន​បាប​ទាំង​នោះ ឬ​ការ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទាំង​នោះ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​ដោយ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ។ អំពើ​បាប​មាន​និយមន័យ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ជា​ការ​រំលង​ក្រឹត្យវិន័យ។ ម៉ូសេ​បាន​រំលង​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ការ​កាត់​ស្បែក​របស់​ព្រះ អ៊ូសា​បាន​រំលង​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ហើយ​ចលនា​នេះ​បាន​រំលង​ក្រឹត្យវិន័យ​ទំនាយ​របស់​ព្រះ។ អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​ជា​អ្នក​រក្សា​ទុក​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ ហើយ​ចលនា​អាដវេនទីស្ត ក្នុង​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​របស់​វា ក៏​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​ជា​អ្នក​រក្សា​ទុក​សេចក្ដី​ពិត​ទំនាយ​របស់​ព្រះ​ដែរ។

នៅ​ក្នុង​ទុក្ខវេទនា​របស់​នាង ស៊ីព៉ូរ៉ា​បាន​ធ្វើ​កិច្ច​នៃ​ការ​កាត់​ស្បែក​កូន​ប្រុស​របស់​ពួក​គេ​ដោយ​ខ្លួន​នាង​ភ្លាមៗ ដូច្នេះ នាង​ជា​តំណាង​នៃ​ការ​ប្រែចិត្ត​ដែល​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ជាប់ពាក់ព័ន្ធ​ក្នុង​ចលនា​នេះ ត្រូវ​បង្ហាញ​ចេញ​ភ្លាមៗ ចំពោះ​ការ​អសកម្ម​ដ៏​មាន​បាប គឺ​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​សារ​នោះ។ ដាវីឌ​ក៏​ដូចគ្នា បង្ហាញ​ការ​ប្រែចិត្ត​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ចំពោះ​ទង្វើ​របស់​អ៊ុស្សា​ផង​ដែរ។ សម្រាប់​ចលនា​នេះ ក្នុង​ការ​អះអាង​ថា​ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​នៅ​ក្នុង​ការ​ព្យាករណ៍​អំពី​ថ្ងៃ​ទី 18 ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 2020 មាន​ភាព​ត្រឹមត្រូវ​ក្នុង​របៀប​ណា​មួយ ថា​វា​ជា​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះ​ដោយ​របៀប​ណា​មួយ នោះ​គឺ​ជា​ការ​អះអាង​ថា ម៉ូសេ និង​ស៊ីព៉ូរ៉ា​មិន​ចាំបាច់​ត្រូវ​កាន់ខ្ជាប់​បញ្ញត្តិ​ដ៏​ច្បាស់លាស់​របស់​ព្រះ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​ទេ ហើយ​ថា​ព្រះ​ក៏​មិន​បាន​ខ្វល់​ខ្វាយ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​ដែរ​ថា​តើ​អ៊ុស្សា​បាន​ប៉ះ​ហិប​នោះ​ឬ​អត់។ ថ្ងៃ​ទី 18 ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 2020 គឺ​ជា​ការ​ព្យាករណ៍​មិន​ពិត​មួយ ហើយ​ធាតុ​ដែល​មិន​ពិត​នោះ គឺ​ជា​ធាតុ​នៃ​ពេលវេលា។

សេចក្តីពិតទាំងនេះនឹងត្រូវបានពិនិត្យពិចារណាបន្ថែមទៀតនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថា សាររបស់ទេវតាទីបីត្រូវតែចេញទៅ ហើយត្រូវបានប្រកាសដល់កូនចៅរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយថា សារនោះមិនគួរត្រូវបានព្យួរភ្ជាប់នឹងពេលវេលាឡើយ ដ្បិតពេលវេលាមិនដែលនឹងក្លាយជាការសាកល្បងម្តងទៀតឡើយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា មនុស្សខ្លះកំពុងទទួលការរំជើបរំជួលក្លែងក្លាយមួយ ដែលកើតឡើងពីការអធិប្បាយអំពីពេលវេលា; ថា សាររបស់ទេវតាទីបីមានកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្វីដែលពេលវេលាអាចផ្តល់ឲ្យបាន។ ខ្ញុំបានឃើញថា សារនេះអាចឈរលើមូលដ្ឋានរបស់វាផ្ទាល់បាន ហើយថា វាមិនត្រូវការពេលវេលាដើម្បីពង្រឹងវាឡើយ ហើយថា វានឹងចេញទៅដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយនឹងបំពេញការងាររបស់វា ហើយនឹងត្រូវបានបញ្ចប់យ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងសេចក្តីសុចរិត»។ Experience and Views, 48.

Back to Articles