Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ម្ភៃ

ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ៖ បើកបង្ហាញក្រណាត់តម្បាញទំនាយនៃអាណាចក្រដែលកើតឡើង និងដួលរលំ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

បងស្រី វ៉ាយត៍ ជាញឹកញាប់បានបញ្ជាក់ថា មេរៀនទំនាយដែលត្រូវការឲ្យយល់ដឹង ត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈការកើនឡើង និងការដួលរលំនៃអាណាចក្រទាំងឡាយ។

> «ពីការកើនឡើង និងការដួលរលំនៃបណ្តាប្រជាជាតិ ដូចដែលបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ នោះយើងត្រូវរៀនឲ្យដឹងថា សិរីរុងរឿងខាងក្រៅ និងខាងលោកីយ៍ប៉ុណ្ណោះ គ្មានតម្លៃអ្វីសោះ។ បាប៊ីឡូន ជាមួយនឹងអំណាច និងភាពរុងរឿងដ៏អស្ចារ្យទាំងអស់របស់វា ដែលពិភពលោករបស់យើងមិនដែលបានឃើញដូចនោះទៀតចាប់តាំងពីពេលនោះមក—អំណាច និងភាពរុងរឿងដែលសម្រាប់មនុស្សនៅសម័យនោះ ហាក់ដូចជាមាំមួន និងស្ថិតស្ថេរយូរអង្វែងណាស់—តើវាបានបាត់បង់ទៅអស់យ៉ាងពេញលេញប៉ុណ្ណា! ដូចជា «ផ្កានៃស្មៅ» វាបានវិនាសបាត់ទៅ។ យ៉ាកុប 1:10។ ដូច្នេះដែរ នគរមេឌូ-ពែរ្ស និងនគររបស់ក្រិក និងរ៉ូម ក៏បានវិនាសបាត់ទៅ។ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលមិនមានព្រះជាមូលដ្ឋានរបស់ខ្លួន ក៏វិនាសបាត់ទៅដូច្នោះដែរ។ មានតែអ្វីដែលជាប់ភ្ជាប់នឹងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ និងសម្ដែងលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចស្ថិតស្ថេរបាន។ គោលការណ៍របស់ទ្រង់ គឺជារបស់តែមួយគត់ដែលពិភពលោករបស់យើងស្គាល់ថាមាំមួនមិនប្រែប្រួល»។ Prophets and Kings, 548.

ការ «ងើបឡើង និងការដួលរលំ» នៃនគរទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាចំណុចមជ្ឈមណ្ឌលនៃវិធីសាស្ត្រដែលត្រឹមត្រូវក្នុងការសិក្សាព្រះបន្ទូលទំនាយ។ ការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូន ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយការដួលរលំនៃបាបិលរបស់និមរ៉ុឌ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ជំពូក ១១។ បន្ទាប់មក នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៥ បាប៊ីឡូនក៏ដួលរលំម្តងទៀត។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការងើបឡើងកាន់អំណាចរបស់សម្តេចប៉ាបនៅឆ្នាំ 538 និងការដួលរលំជាបន្តបន្ទាប់របស់វានៅឆ្នាំ 1798 ក៏ជាគំរូនៃការដួលរលំចុងក្រោយរបស់បាប៊ីឡូនដែរ ពីព្រោះអំណាចសម្តេចប៉ាប គឺតាមទំនាយ ជាបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណ។ សម្តេចប៉ាបបានដួលរលំនៅឆ្នាំ 1798 ហើយវិវរណៈ ជំពូក 18 បានគូសបញ្ជាក់អំពីការដួលរលំចុងក្រោយរបស់វា។ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក 11 ខ 45 សម្តេចប៉ាប ដែលនៅទីនោះត្រូវបានតំណាងថាជាស្តេចខាងជើង មកដល់ទីបញ្ចប់របស់វា ដោយគ្មានអ្នកណាជួយឡើយ។ ការនេះកើតឡើងនៅពេលព្រះគុណបិទបញ្ចប់ ពីព្រោះខ 45 នៃជំពូក 11 និងខ 1 នៃជំពូក 12 តំណាងឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នា។

> ហើយ​គាត់​នឹង​ដំឡើង​ត្រសាល​នៃ​រាជវាំង​របស់​គាត់​នៅ​ចន្លោះ​សមុទ្រ​ទាំងឡាយ លើ​ភ្នំ​បរិសុទ្ធ​ដ៏​រុងរឿង; ទោះ​យ៉ាង​ណា គាត់​នឹង​មក​ដល់​ទី​បញ្ចប់​របស់​គាត់ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ជួយ​គាត់​ឡើយ។ ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ មីកែល ជា​មហា​ចៅហ្វាយ​ដែល​ឈរ​សម្រាប់​កូនចៅ​របស់​ប្រជាជន​អ្នក នឹង​ក្រោក​ឡើង; ហើយ​នឹង​មាន​គ្រា​វេទនា ដូច​ជា​មិន​ដែល​មាន​ឡើយ​តាំង​ពី​មាន​ជា​ប្រជាជាតិ​មក​ដល់​គ្រា​នោះ: ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ ប្រជាជន​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បាន​រំដោះ គឺ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​មាន​ឈ្មោះ​កត់ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ។ ដានីយ៉ែល 11:45, 12:1។

សាររបស់ទេវតាទីពីរ ត្រូវបានរៀបចំឡើងលើការពិតដែលថា បាប៊ីឡូនបានដួលរលំពីរដង។ បាប៊ីឡូនតាមន័យពិត ដែលតំណាងដោយ នីម្រូឌ និង បែលសាស្សារ បានដួលរលំពីរដង ហើយបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណបានដួលរលំនៅឆ្នាំ 1798 ហើយនឹងដួលរលំម្តងទៀត នៅពេលដែលពេលវេលាសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបិទបញ្ចប់។

> ហើយមានទេវតាមួយទៀតបានតាមមក ដោយនិយាយថា «បាប៊ីឡូនបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ គឺទីក្រុងដ៏ធំនោះ ពីព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យសាសន៍ទាំងអស់ផឹកស្រានៃសេចក្តីកំហឹងនៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង»។ វិវរណៈ 14:8។

ការប្រកាសម្ដងទៀតអំពីការដួលរលំនៃបាប៊ីឡូនក្នុងសាររបស់ទេវតាទីពីរ ផ្តល់នូវមូលហេតុសមស្របខាងទំនាយសម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណថា ការធ្វើពាក្យ និងឃ្លាឲ្យទ្វេដងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជានិមិត្តរូបនៃសាររួមបញ្ចូលគ្នារបស់ទេវតាទីពីរ និងសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ វាក៏គាំទ្រគោលការណ៍ដែលបងស្រី វ៉ៃត៍ បានកំណត់ផងដែរ ស្តីអំពីការសិក្សាទំនាយដែលមានមូលដ្ឋានលើការកើតឡើង និងការដួលរលំនៃនគរទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ។ វាបង្ហាញឲ្យឃើញនូវគោលគំនិតថា ដើម្បីយល់អំពីការដួលរលំនៃបាប៊ីឡូន អ្នកសិក្សាទំនាយត្រូវតែនាំយកការដួលរលំទាំងអស់របស់បាប៊ីឡូនមករួមបញ្ចូលគ្នា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ដើម្បីបង្កើតសារទំនាយត្រឹមត្រូវអំពីការដួលរលំចុងក្រោយនៃបាប៊ីឡូន។

ការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូនពីរដងនៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីពីរ មានមូលដ្ឋានលើក្បួនព្យាករណ៍ដែលកំណត់ថា សេចក្តីពិតត្រូវបានបញ្ជាក់ឡើងដោយសក្ខីភាពរបស់សាក្សីពីរនាក់។ ការធ្វើឲ្យការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូនកើតឡើងទ្វេដងនៅក្នុងសារ នោះតំណាងឲ្យវិធីសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរថាជា ភ្លៀងចុងក្រោយ។ វិធីសាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធនោះ ដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាការអនុវត្តនៃការនាំយកខ្សែបន្ទាត់ផ្សេងៗនៃព្យាករណ៍មករួមគ្នា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។ នៅពេលដែលអ្នកសិក្សាព្យាករណ៍ប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រនោះ វាបង្កើតឡើងនូវ «សារ» នៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ សារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរយៈការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធនោះ បន្ទាប់មកត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលបានបញ្ចូលគ្នារបស់ទេវតាទីពីរ និងសម្រែកអធ្រាត្រ។ នេះជាការពិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនារបស់ទេវតាទីមួយ ហើយក៏ជាការពិតសម្រាប់សព្វថ្ងៃនេះផងដែរ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនារបស់ទេវតាទីបី។

ជំពូក​ទី​បួន និង​ទី​ប្រាំ នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល តំណាង​ឲ្យ​ខ្សែ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច និង​ការ​ចាប់ផ្ដើម​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​នេប៊ូក្នេសារ ក្នុង​ជំពូក​ទី​បួន ហើយ​បន្ទាប់​មក​ការ​ដួល​រលំ និង​ការ​បញ្ចប់​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​បេលសាសារ ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំ។ ជាមួយ​គ្នា នោះ​បង្កើត​បាន​ជា​ខ្សែ​ទំនាយ​មួយ។ ខ្សែ​ទំនាយ​ដែល​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ជំពូក​ទាំង​ពីរ​នោះ ត្រូវ​ដាក់​ត្រួត​ពី​លើ​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​មួយ ដល់​ទី​បី ដើម្បី​បង្កើត​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ។

ជំពូកទាំងពីរនេះបង្ហាញអំពីការដួលរលំ និងការងើបឡើងវិញរបស់នេប៊ូក្នេសារ និងការដួលរលំ និងការបំផ្លាញរបស់បេលសាសារ ហើយដោយហេតុនោះ វាបង្ហាញអំពីការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូននៅដើម និងនៅចុងបញ្ចប់នៃខ្សែពូជ។ ខ្សែទំនាយដែលបានបង្កើតឡើងដោយជំពូកទាំងពីរនេះ ត្រូវបានរៀបរចនាសម្ព័ន្ធលើមូលដ្ឋាននៃបាប៊ីឡូនដែលដួលរលំ ងើបឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់មកដួលរលំម្តងទៀត។ ការពិតនោះតែមួយគត់ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ជំពូកទាំងពីរនោះតំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ ជំពូកទាំងពីរនេះតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សត្វលោកីយ៍នៃវិវរណៈ ១៣ ហើយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ សាររបស់ទេវតាទីពីរ និងសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានប្រកាសពីរដង។

ដូច្នេះ មុននឹងយើងចាប់ផ្តើមពិចារណាជំពូកទីបួន និងទីប្រាំ នៃគម្ពីរដានីយ៉ែល យើងនឹងកំណត់អត្តសញ្ញាណវិធីសាស្ត្របរិសុទ្ធ ដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយសិន ហើយបន្ទាប់មក ដោយប្រើវិធីសាស្ត្រនោះ យើងនឹងកំណត់អត្តសញ្ញាណសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។

សញ្ញាសម្គាល់ដ៏សំខាន់មួយនៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ គឺវិធីសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយច្បាប់នៃការបកស្រាយព្យាករណ៍របស់ William Miller។ ច្បាប់ទាំងនោះត្រូវបានមនុស្សប្រើ ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណសារនៃសំឡេងរំឭកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយសារនោះគឺជាសារនៃភ្លៀងក្រោយសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។ សញ្ញាសម្គាល់ដ៏សំខាន់មួយនៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីបី គឺវិធីសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងថាជា “Prophetic Keys”។ ច្បាប់ទាំងនោះត្រូវប្រើរួមជាមួយនឹងច្បាប់របស់ William Miller ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណសារនៃសំឡេងរំឭកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្នរបស់យើង ហើយសារដែលកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយច្បាប់ទាំងនោះឥឡូវនេះ គឺជាសារនៃភ្លៀងក្រោយនៃថ្ងៃចុងក្រោយ។ ច្បាប់របស់ Miller តំណាងឲ្យភ្លៀងដំបូងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃសត្វលោកពីផែនដី ហើយច្បាប់ទាំងនោះដែលរួមបញ្ចូលជាមួយ “Prophetic Keys” តំណាងឲ្យភ្លៀងក្រោយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃសត្វលោកពីផែនដី។

ភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាវិធីសាស្ត្រដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កើតសារ។ មានអ្នកខ្លះត្រូវបានបោកបញ្ឆោត ពីព្រោះពួកគេស្វែងរកបទពិសោធន៍នៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដោយមិនបានស្វែងរកជាមុនសិននូវសារដែលបង្កើតបទពិសោធន៍នោះ។ ក្រុមជំនុំពេនទីកុស្តក្នុងសាសនាគ្រីស្ទ គឺជាឧទាហរណ៍ច្បាស់លាស់មួយនៃការបោកបញ្ឆោតនោះ។ ទិសដៅខុសឆ្គងប្រភេទដូចគ្នានេះ ក៏មានសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលពិតជាស្វែងរកសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយដែរ ប៉ុន្តែបដិសេធមិនស្វែងរកវិធីសាស្ត្រដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងបង្កើតសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយនោះ។ បើគ្មានវិធីសាស្ត្រដែលត្រឹមត្រូវទេ សារដែលត្រឹមត្រូវមិនអាចត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណបានឡើយ។ បើគ្មានសារដែលត្រឹមត្រូវទេ បទពិសោធន៍ដែលត្រឹមត្រូវ គឺមិនអាចមានបានឡើយ។

សារៈសំខាន់នៃសេចក្តីពិតក្នុងព្រះគម្ពីរនេះ មនុស្សភាគច្រើនមិនបានទទួលស្គាល់ឡើយ ពីព្រោះពួកគេមិនដែលបានពិចារណាពីលទ្ធភាពថា មានវិធីតែមួយដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់សិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយក៏មានវិធីជាច្រើនដ៏ខុសសម្រាប់សិក្សាព្រះគម្ពីរផងដែរ។ វិធីខុសក្នុងការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ដែលជាវិធីមួយត្រូវបានជ្រើសរើសញឹកញាប់បំផុត គឺការទុកចិត្តលើមតិយោបល់របស់មនុស្សដទៃអំពីអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបង្រៀន។ នេះជាបញ្ហាដែលកើតមានជាទូទៅយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចំណោមមនុស្ស ដល់ថ្នាក់គ្រប់ពួកជំនុំសុទ្ធតែរៀបចំប្រព័ន្ធមួយ ដើម្បីដោះស្រាយតម្រូវការដែលគេយល់ឃើញខុសនេះរបស់ហ្វូងចៀមរបស់ខ្លួន។ តម្រូវការក្លែងក្លាយនោះ បង្កើតឲ្យមានកិច្ចការក្លែងក្លាយ គឺការបង្កើតប្រព័ន្ធមេដឹកនាំមួយ ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាអ្នកជំនាញខាងវិញ្ញាណក្នុងការយល់ដឹងព្រះគម្ពីរ ដើម្បីដឹកនាំការយល់ដឹងរបស់ហ្វូងចៀមដែលមិនបានហ្វឹកហាត់ឲ្យត្រឹមត្រូវ។ ព្រះគម្ពីរពិតជាបញ្ជាក់អំពីប្រព័ន្ធដែលរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបមួយ សម្រាប់រចនាសម្ព័ន្ធនៃពួកជំនុំ ដែលរួមមានព្រឹទ្ធាចារ្យ ព្យាការី និងគ្រូបង្រៀន ប៉ុន្តែព្រះគម្ពីរមិនដែលគាំទ្រដល់ការខូចបំផ្លាញនៃការរៀបចំពួកជំនុំ ដែលបង្កើតប្រព័ន្ធមេដឹកនាំមួយ ដែលត្រូវបានតែងតាំងឲ្យកំណត់ថា អ្វីជាសេចក្តីពិត ឬអ្វីមិនមែនជាសេចក្តីពិត ហើយបន្ទាប់មកទៀត កំណត់ថា នរណាជាមនុស្សបាបបង្កាច់សាសនា និងនរណាមិនមែន។

> ចូរសិក្សាឲ្យខ្លួនឯងបានបង្ហាញថា ជាអ្នកដែលព្រះទ្រង់ទទួលស្គាល់ ជាកម្មករម្នាក់ដែលមិនចាំបាច់ត្រូវខ្មាសអៀន ដោយបែងចែកព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិតបានត្រឹមត្រូវ។ 2 ធីម៉ូថេ 2:15

មេដឹកនាំព្រះវិហារត្រូវតែដាស់តឿន ស្តីបន្ទោស បង្រៀន និងការពារប្រឆាំងនឹងលទ្ធិខុសឆ្គង ព្រមទាំងអ្នកដែលផ្សព្វផ្សាយលទ្ធិខុសឆ្គងទាំងនោះ ប៉ុន្តែយើងម្នាក់ៗក៏ត្រូវ «សិក្សាដើម្បីបង្ហាញ» ខ្លួនយើងថា «បានទទួលការអនុម័តចំពោះព្រះ» ដោយ «បែងចែកព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិតយ៉ាងត្រឹមត្រូវ» ផងដែរ។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ យើងត្រូវស្គាល់វិធីសាស្ត្រដែលព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់ថា ជាមធ្យោបាយត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការបែងចែកព្រះបន្ទូលនៃសេចក្តីពិតយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ សៀវភៅអេសាយបានលើកបង្ហាញបញ្ហាទាំងនេះនៅក្នុងបរិបទនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដូច្នេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមនៅទីនោះ។

> នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​ដាក់ទោស​លេវីយ៉ាថាន ជា​ពស់​ឆៀក​ដោយ​ដាវ​ដ៏​មុត ដ៏​ធំ និង​ដ៏​ខ្លាំង​របស់​ទ្រង់ គឺ​លេវីយ៉ាថាន ជា​ពស់​វៀច​វេរ; ហើយ​ទ្រង់​នឹង​សម្លាប់​នាគ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ច្រៀង​ដល់​នាង​ថា «ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​នៃ​ស្រា​ក្រហម»។ ឯ​អញ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា កំពុង​ថែរក្សា​វា; អញ​នឹង​ស្រោច​ទឹក​វា​គ្រប់​ពេល​វេលា ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្វី​មួយ​ធ្វើ​អន្តរាយ​ដល់​វា​បាន អញ​នឹង​ថែរក្សា​វា​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ។ សេចក្ដី​កំហឹង​មិន​មាន​នៅ​ក្នុង​អញ​ទេ; តើ​នរណា​នឹង​យក​បន្លា និង​គុម្ព​បន្លា​មក​ទាស់​នឹង​អញ​ក្នុង​សង្គ្រាម? អញ​នឹង​ដើរ​កាត់​ពួក​វា​ទៅ អញ​នឹង​ដុត​ពួក​វា​ជាមួយ​គ្នា។ ឬ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ចូរ​ឲ្យ​គេ​ចាប់​យក​កម្លាំង​របស់​អញ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​អាច​ធ្វើ​សន្តិភាព​ជា​មួយ​អញ; ហើយ​គេ​នឹង​ធ្វើ​សន្តិភាព​ជា​មួយ​អញ។ ទ្រង់​នឹង​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​ដែល​មក​ពី​យ៉ាកុប​ចាក់​ឫស; អ៊ីស្រាអែល​នឹង​រីក​ផ្កា និង​ចេញ​ពន្លក ហើយ​បំពេញ​ផ្ទៃ​ពិភពលោក​ដោយ​ផ្លែ។ តើ​ទ្រង់​បាន​វាយ​គេ ដូច​ជា​ទ្រង់​បាន​វាយ​ពួក​អ្នក​ដែល​វាយ​គេ​ឬ? ឬ​តើ​គេ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ស្រប​តាម​ការ​សម្លាប់​នៃ​ពួក​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់​ដោយ​គេ​ឬ? ដោយ​វាស់​វែង នៅ​ពេល​វា​លូត​ចេញ​មក ទ្រង់​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ជា​មួយ​វា; ទ្រង់​បន្ធូរ​ខ្យល់​ដ៏​ក្រាស់​ក្រែល​របស់​ទ្រង់​នៅ​ថ្ងៃ​នៃ​ខ្យល់​ខាង​កើត។ ដូច្នេះ ដោយ​ការ​នេះ អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យ៉ាកុប​នឹង​ត្រូវ​បាន​ជម្រះ​បំបាត់; ហើយ​នេះ​ជា​ផល​ទាំង​អស់ គឺ​ដើម្បី​ដក​ចេញ​អំពើ​បាប​របស់​គេ; នៅ​ពេល​គេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ថ្ម​ទាំង​អស់​នៃ​អាសនៈ​ដូច​ជា​ថ្ម​ស ចាក់​បំបែក​ជា​បំណែកៗ នោះ​រូប​អាសេរ៉ា និង​រូប​ចម្លាក់​នឹង​មិន​ឈរ​ឡើង​វិញ​ទេ។ ទោះ​យ៉ាង​ណា ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ការពារ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ ហើយ​លំនៅដ្ឋាន​នឹង​ត្រូវ​បោះបង់​ចោល ទុក​ឲ្យ​ដូច​ជា​ទី​រហោស្ថាន; នៅ​ទី​នោះ កូន​គោ​នឹង​ស៊ី​ស្មៅ ហើយ​នៅ​ទី​នោះ​វា​នឹង​ដេក​ចុះ ហើយ​ស៊ី​បំផ្លាញ​មែក​របស់​វា។ កាល​ណា​មែក​របស់​វា​ស្វិត​ហើយ ពួក​វា​នឹង​ត្រូវ​បាក់​ចេញ; ស្ត្រី​ទាំងឡាយ​នឹង​មក​យក​វា​ទៅ​ដុត​ភ្លើង; ដ្បិត​វា​ជា​ប្រជាជន​ដែល​គ្មាន​ការ​យល់​ដឹង; ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​ពួក​គេ​នឹង​មិន​អាណិត​មេត្តា​ដល់​ពួក​គេ​ទេ ហើយ​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​រូបរាង​ពួក​គេ​នឹង​មិន​សម្ដែង​ព្រះគុណ​ដល់​ពួក​គេ​ឡើយ។ ហើយ​នឹង​កើត​មាន​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​វាយ​ប្រមូល​ពី​ប្រឡាយ​នៃ​ទន្លេ រហូត​ដល់​ស្ទឹង​អេស៊ីប ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​ប្រមូល​មក​ម្នាក់​មួយៗ ឱ កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ។ ហើយ​នឹង​កើត​មាន​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ថា ត្រែ​ដ៏​ធំ​នឹង​ត្រូវ​ផ្លុំ ហើយ​ពួក​អ្នក​ដែល​ជិត​ត្រូវ​វិនាស​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អាសស៊ីរី និង​ពួក​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​និរទេស​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អេស៊ីប​នឹង​មក ហើយ​នឹង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៅ​លើ​ភ្នំ​បរិសុទ្ធ ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ អេសាយ 27:1–13។

នៅក្នុងអត្ថបទមុនៗ យើងបានលើកឡើងជាញឹកញាប់អំពី «ទង់សញ្ញា» ដែលត្រូវបានលើកឡើង ដើម្បីហៅកូនចៅឯទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ ខចុងក្រោយនៃអេសាយ ជំពូក ២៧ បាននិយាយអំពីកិច្ចការរបស់ទង់សញ្ញានោះ ដោយមានថា «ត្រែដ៏ធំនឹងត្រូវផ្លុំឡើង ហើយពួកដែលជិតត្រូវវិនាសនៅក្នុងស្រុកអាស្ស៊ីរី នឹងមក»។ អាស្ស៊ីរី គឺជានិមិត្តរូបនៃបាប៊ីឡូននៅគ្រាចុងក្រោយ ហើយអ្នកទាំងឡាយដែលឮសារព្រមានឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូននៅក្នុងខនោះ នឹងមកថ្វាយបង្គំរួមជាមួយអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងថាជាមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលតាមពាក្យទំនាយត្រូវបានកំណត់ទីតាំងនៅ «លើភ្នំបរិសុទ្ធនៅក្រុងយេរូសាឡិម»។

ខគម្ពីរនេះមានពាក្យថា «ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើង»។ «ថ្ងៃនោះ» ដែលជាថ្ងៃដែលសំឡេងទីពីរ ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ហៅកូនចៅផ្សេងទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន គឺជាបរិបទសម្រាប់ជំពូកទាំងមូល។ សំឡេងទីពីរ ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ស្រែកឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានប្រកាស នៅពេលដែលស្រីពេស្យារបស់ទីរ៉ុសត្រូវបាននឹកឃើញវិញ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​ពី​នាង​មក ប្រជាជន​របស់​អញ​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើបាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​គ្រោះ​កាច​របស់​នាង​ឡើយ។ ដ្បិត​អំពើបាប​របស់​នាង​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹកចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ»។ វិវរណៈ 18:4, 5.

អេសាយ ជំពូក​ម្ភៃប្រាំពីរ ចាប់ផ្តើម​ដោយ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ដែល​ជំពូក​នេះ​បញ្ចប់​ដោយ​ថា «នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​ប្រើ​ដាវ​ដ៏​សាហាវ ធំ ហើយ​ខ្លាំង​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ផ្តន្ទាទោស​លេវាថាន ជា​ពស់​ឆ្លង​កាត់ គឺ​លេវាថាន​ជា​ពស់​វៀចវេរ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​សម្លាប់​នាគ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ»។

នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុម័ត សាលក្រមប្រតិបត្តិ និងសាលក្រមសងសឹករបស់ព្រះ ចាប់ផ្តើមធ្លាក់មកលើនគរទាំងឡាយរបស់នាគ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) សត្វសាហាវ (សាសនាចក្រកាតូលិកប៉ាប) និងហោរាក្លែងក្លាយ (សហរដ្ឋអាមេរិក)។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុម័ត ហោរាក្លែងក្លាយត្រូវបានផ្តួលរំលំជា​នគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយការបោះបង់ជំនឿរបស់ជាតិ បង្កឲ្យមានវិនាសកម្មរបស់ជាតិ។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាចំណុចដែលសាលក្រមប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ ចាប់ផ្តើមធ្លាក់មកលើនាគ ដែលជាសាតាំង (ហើយនគរលោកិយរបស់វាត្រូវបានតំណាងដោយនាគ) សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ។ នេះជាការផ្តន្ទាទោសដែលកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុម័ត។ ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃជំពូកម្ភៃប្រាំពីរនៃអេសាយ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយជំពូកនោះតំណាងឲ្យបញ្ហាជាក់លាក់នានា ដែលភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលនាំទៅដល់ និងកើតមានបន្ទាប់ពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

យើងកំពុងពិចារណាជំពូកម្ភៃប្រាំពីរ ពីព្រោះវាបង្កើតបរិបទទំនាយសម្រាប់ជំពូកម្ភៃប្រាំបី និងម្ភៃប្រាំបួន។ នៅក្នុងជំពូកទាំងនោះ យើងនឹងឃើញនិយមន័យនៃភ្លៀងចុងក្រោយក្នុងនាមជាវិធីសាស្ត្រមួយ ដែលនឹងអនុញ្ញាតឲ្យយើងយល់អំពីសារៈសំខាន់នៃការដាក់ជំពូកទីបួន និងទីប្រាំនៃដានីយ៉ែល ទៅលើជំពូកទីមួយដល់ទីបីនៃដានីយ៉ែល។ បន្ទាប់ពីអេសាយជំពូកម្ភៃប្រាំពីរ កំណត់អត្តសញ្ញាណការចាប់ផ្តើមនៃការផ្តន្ទាទោសជាបន្តបន្ទាប់លើនគររបស់នាគហើយ គាត់កត់ត្រាថា នៅក្នុងរយៈពេលនោះ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបញ្ជាឲ្យ «ច្រៀងដល់នាង»។ ច្រៀងដល់នរណា?

ចម្លើយអំពីថាតើត្រូវច្រៀងដល់អ្នកណា ស្ថិតនៅក្នុងចំណងជើងនៃបទចម្រៀងនោះ ព្រោះពួកគេត្រូវច្រៀងអំពី «ចម្ការទំពាំងបាយជូរស្រាក្រហម ដែលព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ថែរក្សា»។ រឿងរ៉ាវនៃចម្ការទំពាំងបាយជូរ គឺជារឿងរ៉ាវនៃប្រជាជនរបស់ព្រះ ហើយវាត្រូវបានអេសាយរំលឹកជាលើកដំបូងនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំ។

> ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងច្រៀងបទចម្រៀងមួយអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់អ្នកជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ថ្វាយដល់អ្នកជាទីស្រឡាញ់បំផុតរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកជាទីស្រឡាញ់បំផុតរបស់ខ្ញុំមានចម្ការទំពាំងបាយជូរមួយនៅលើភ្នំដែលមានផ្លែផ្កាអស្ចារ្យណាស់។ ហើយលោកបានធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញវា ហើយរើសថ្មចេញពីវា ហើយដាំវាដោយដើមទំពាំងបាយជូរដែលល្អបំផុត ហើយសង់ប៉មមួយនៅកណ្តាលវា ហើយក៏ធ្វើទីបង្ហាប់ទឹកទំពាំងបាយជូរមួយនៅក្នុងនោះដែរ។ ហើយលោកបានរំពឹងថាវានឹងបង្កើតផ្លែទំពាំងបាយជូរ ប៉ុន្តែវាបានបង្កើតផ្លែព្រៃ។ ឥឡូវនេះ ឱអ្នកស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងបុរសសាសន៍យូដា អើយ សូមវិនិច្ឆ័យរវាងខ្ញុំ និងចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំចុះ។ តើមានអ្វីទៀតដែលអាចធ្វើបានសម្រាប់ចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនបានធ្វើនៅក្នុងវា? ហេតុអ្វីបានជា នៅពេលខ្ញុំរំពឹងថាវានឹងបង្កើតផ្លែទំពាំងបាយជូរ វាបែរជាបង្កើតផ្លែព្រៃទៅវិញ? ឥឡូវនេះ ចូរមក ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីចំពោះចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំ៖ ខ្ញុំនឹងដករបងរបស់វាចេញ ហើយវានឹងត្រូវបំផ្លាញអស់។ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញជញ្ជាំងរបស់វា ហើយវានឹងត្រូវគេជាន់ឈ្លី។ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ។ វានឹងមិនត្រូវបានកាត់មែក ឬជីកដីទៀតឡើយ ប៉ុន្តែនឹងមានបន្លា និងព្រៃបន្លាដុះឡើង។ ខ្ញុំនឹងបង្គាប់ពពកកុំឲ្យបង្អុរភ្លៀងលើវាទៀតផង។ ដ្បិត ចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ គឺជាវង្សអ៊ីស្រាអែល ហើយបុរសសាសន៍យូដា គឺជារុក្ខជាតិដ៏គាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានរំពឹងរកយុត្តិធម៌ ប៉ុន្តែ មើលចុះ មានតែការគាបសង្កត់។ រកសេចក្ដីសុចរិត ប៉ុន្តែ មើលចុះ មានតែសម្រែក។ អេសាយ ៥៖១–៥។

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​អំពី​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​ដល់​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ដ្បិត​បទ​ចម្រៀង​នោះ​មាន​ពាក្យ​ថា «ឥឡូវ​នេះ ឱ​អ្នក​ស្រុក​ក្រុង​យេរូសាឡិម និង​បុរស​នៃ​សាសន៍​យូដា​អើយ សូម​វិនិច្ឆ័យ​រវាង​ខ្ញុំ និង​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ខ្ញុំ​ចុះ»។ បទ​ចម្រៀង​អំពី​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ គឺ​ជា​បទ​ចម្រៀង​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​ការ​ត្រូវ​បាន​រំលង​ផុត​ទៅ​របស់​រាស្ត្រ​សម្ពន្ធមេត្រី​មុន​មួយ ខណៈ​ដែល​ព្រះ​កំពុង​ចូល​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជាមួយ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ពេត្រុស​បាន​និយាយ​ថា «កាល​ពី​មុន មិន​មែន​ជា​រាស្ត្រ​ទេ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ»។ វា​បញ្ជាក់​ថា មិន​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​លើ​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​ឡើយ ដូច្នេះ​ក៏​បញ្ជាក់​អំពី​កិច្ចការ​របស់​អេលីយ៉ា​ដែល​មក​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ហើយ​ដែល​មាន​តែ​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ​អាច​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភ្លៀង​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ​បាន។ យើង​ដឹង​ថា បទ​ចម្រៀង​នេះ​ស្តី​អំពី​ការ​ត្រូវ​បាន​រំលង​ផុត​ទៅ​របស់​រាស្ត្រ​សម្ពន្ធមេត្រី​មួយ ពីព្រោះ​បទ​ចម្រៀង​អំពី​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​នោះ ត្រូវ​បាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ច្រៀង​ដល់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ក្នុង​សម័យ​ដែល​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​រំលង​ផុត​ទៅ ខណៈ​ដែល​ព្រះ​នៅ​ពេល​ដំណាល​គ្នា​កំពុង​ចូល​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជាមួយ​អ៊ីស្រាអែល​ខាង​វិញ្ញាណ។

> ចូរស្តាប់ពាក្យប្រៀបប្រដូចមួយទៀត៖ មានម្ចាស់ផ្ទះម្នាក់ បានដាំចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញ ជីកកន្លែងបង្ហាប់ទឹកទំពាំងបាយជូរនៅក្នុងនោះ សង់ប៉មមួយ ហើយជួលវាឲ្យពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការ រួចក៏ធ្វើដំណើរទៅស្រុកឆ្ងាយ។ លុះដល់ពេលផ្លែជិតទុំ លោកក៏ចាត់ពួកបាវបម្រើរបស់លោកទៅរកពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការ ដើម្បីទទួលផលពីចម្ការនោះ។ ប៉ុន្តែពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការបានចាប់ពួកបាវបម្រើរបស់លោក វាយម្នាក់ សម្លាប់ម្នាក់ ហើយគប់ដុំថ្មសម្លាប់ម្នាក់ទៀត។ ម្ចាស់ចម្ការក៏ចាត់បាវបម្រើផ្សេងទៀតទៅម្ដងទៀត ច្រើនជាងមុន ហើយពួកនោះក៏បានប្រព្រឹត្តចំពោះពួកបាវបម្រើទាំងនោះដូចគ្នាដែរ។ បន្ទាប់មក ជាចុងក្រោយបង្អស់ លោកបានចាត់កូនប្រុសរបស់លោកទៅរកពួកនោះ ដោយនិយាយថា ពួកគេនឹងគោរពកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែពេលពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការឃើញកូនប្រុសនោះ ពួកគេក៏និយាយគ្នាឯងថា នេះជាអ្នកស្នងមរតក មក យើងសម្លាប់គាត់ ហើយយកមរតករបស់គាត់មកធ្វើជារបស់យើង។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចាប់គាត់ បោះគាត់ចេញក្រៅចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយសម្លាប់គាត់។ ហេតុនេះ នៅពេលម្ចាស់ចម្ការទំពាំងបាយជូរមកវិញ តើលោកនឹងធ្វើអ្វីដល់ពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការនោះ? ពួកគេទូលឆ្លើយថា លោកនឹងបំផ្លាញមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះយ៉ាងវេទនា ហើយនឹងជួលចម្ការទំពាំងបាយជូរនោះឲ្យពួកអ្នកធ្វើស្រែចម្ការផ្សេងទៀត ដែលនឹងថ្វាយផលដល់លោកតាមរដូវរបស់វា។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅពួកគេថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនដែលអានក្នុងបទគម្ពីរទេឬថា ថ្មដែលពួកអ្នកសាងសង់បានបដិសេធ ថ្មនោះឯងបានត្រឡប់ជាថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់បំផុតហើយ៖ ការនេះកើតមកពីព្រះអម្ចាស់ ហើយជាការអស្ចារ្យក្នុងភ្នែករបស់យើង? ដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នគរព្រះនឹងត្រូវដកចេញពីអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ទៅឲ្យជាតិសាសន៍មួយដែលបង្កើតផលរបស់វា។ អ្នកណាដែលដួលលើថ្មនេះ នឹងត្រូវបែកបាក់ចេញជាបំណែកៗ ប៉ុន្តែថ្មនេះនឹងធ្លាក់ទៅលើអ្នកណា អ្នកនោះនឹងត្រូវកិនឲ្យម៉ត់ដូចធូលី។ ហើយកាលពួកសង្ឃជាន់ខ្ពស់ និងពួកផារិស៊ីបានឮពាក្យប្រៀបប្រដូចរបស់ទ្រង់ នោះពួកគេក៏យល់ថា ទ្រង់មានបន្ទូលសំដៅទៅលើពួកគេ។ ម៉ាថាយ 21:33–45។

នៅពេលព្រះយេស៊ូវបានច្រៀងបទចម្រៀងអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះ ដល់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ ពួកគេត្រូវបានទាក់ទាញយ៉ាងខ្លាំងចូលទៅក្នុងតក្កវិជ្ជា និងអំណាចនៃសារនោះ ដល់ថ្នាក់ថា នៅពេលព្រះយេស៊ូវបានសួរពួកយូដាដែលចេះតែជជែកដេញដោលថា ម្ចាស់នៃចម្ការទំពាំងបាយជូរនឹងធ្វើអ្វីចំពោះអ្នកទាំងនោះដែលបានសម្លាប់ព្រះរាជបុត្រា ពួកគេមិនអាចមិនផ្តល់ចម្លើយត្រឹមត្រូវបានឡើយ នៅពេលដែលពួកគេបាននិយាយថា «ទ្រង់នឹងបំផ្លាញមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះយ៉ាងវេទនាបំផុត ហើយនឹងប្រគល់ចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ទ្រង់ឲ្យទៅកសិករឯទៀត ដែលនឹងថ្វាយផលរបស់វាដល់ទ្រង់តាមរដូវកាលរបស់វា»។

បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវបានបន្ថែមខមួយទៀតភ្លាមៗទៅក្នុងបទចម្រៀងនោះ នៅពេលដែលទ្រង់ច្រៀងអំពីថ្មដែលត្រូវបានបដិសេធ ហើយបានប្រមូលផ្តុំចម្លើយរបស់ពួកគេចូលគ្នាជាមួយវគ្គបញ្ចប់ នៅពេលដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុនេះហើយ បានជា​ខ្ញុំប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា នគរ​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​ដក​ចេញ​ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​សាសន៍​មួយ​ដែល​បង្កើត​ផល​របស់​វា។ ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​ដួល​លើ​ថ្ម​នេះ នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាក់​បែក; ប៉ុន្តែ​លើ​អ្នក​ណា​ដែល​វា​ធ្លាក់​ចុះ វា​នឹង​កិន​អ្នក​នោះ​ឲ្យ​ខ្ទេច​ជា​ម្សៅ»។ ពាក្យ «កិន​អ្នក​នោះ​ឲ្យ​ខ្ទេច​ជា​ម្សៅ» នេះ បន្លឺឆ្លើយតបនឹង អេសាយ ២៧ ដែលចែងថា «ថ្ម​ទាំង​អស់​នៃ​អាសនៈ​ដូច​ជា​ថ្ម​ស​ដែល​ត្រូវ​បាន​វាយ​ឲ្យ​បែក​ខ្ទេច ព្រៃសក្ការៈ និង​រូប​ព្រះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នឹង​មិន​អាច​ឈរ​ឡើង​បាន​ទេ»។ ទាំងពីរនេះសុទ្ធតែជាសេចក្តីយោងទៅកាន់កិច្ចការនៃការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយយ៉ូសៀស ដែលជានិមិត្តរូបនៃពួកអ្នកនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលរកឃើញឡើងវិញនូវ «ប្រាំពីរដង» ដែលជាថ្មជំពប់ដែលកំទេចអស់អ្នកដែលបដិសេធមិនឃើញវាជារបស់មានតម្លៃ។

នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ២៧ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល «កាល​ពី​មុន​មិន​មែន​ជា​ប្រជាជន​មួយ» ត្រូវ​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​អំពី​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​ស្រា​ក្រហម​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ អត្ថបទ​ទាំងនេះ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ជា​ញឹកញាប់​ថា គ្មាន​សារ​ទី​បី​ណា​មួយ​ឡើយ បើ​គ្មាន​សារ​ទី​មួយ និង​សារ​ទី​ពីរ។ ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​គឺ​ជា​សារ​ទី​បី ហើយ​ថ្ងៃ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​រួម​បញ្ចូល​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សារ​ទី​មួយ និង​សារ​ទី​ពីរ។ នៅ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ២៧ ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​រយៈកាល​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១ ដល់ ៣។ តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ ថ្ងៃ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ២៧ កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ នៅ​ពេល​ដែល​សារ​ទី​មួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច រហូត​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​អំពី​បទ​ចម្រៀង​ដែល​ពួក​អ្នក​បាន​ប្រោស​លោះ​ត្រូវ​ប្រកាស​នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​នាំ​មុខ​ទៅ​ដល់​ចំណុច​ដែល​ស្រី​ពេស្យា​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​នឹង​ចាប់​ផ្ដើម​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​របស់​នាង នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល ហើយ មើល៍! មាន​កូន​ចៀម​មួយ​អង្គ​កំពុង​ឈរ​លើ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន ហើយ​ជាមួយ​នឹង​ព្រះអង្គ​មាន​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​មាន​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះវរបិតា​របស់​ព្រះអង្គ ត្រូវ​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ពួកគេ។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដូច​ជា​សំឡេង​ទឹក​ជា​ច្រើន ហើយ​ដូច​ជា​សំឡេង​ផ្គរ​លាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ផង; ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​ពួក​អ្នក​លេង​ពិណ ដែល​កំពុង​លេង​ពិណ​របស់​ពួកគេ។ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ច្រៀង​ដូច​ជា​បទ​ចម្រៀង​ថ្មី​មួយ​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក ហើយ​នៅ​មុខ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន និង​ពួក​ចាស់​ទុំ; ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​រៀន​បទ​ចម្រៀង​នោះ​បាន​ឡើយ លើក​លែង​តែ​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​ត្រូវ​បាន​លោះ​ចេញ​ពី​ផែនដី។ ទាំង​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ស្មោកគ្រោក​ដោយ​ស្ត្រី​ទេ ដ្បិត​ពួកគេ​ជា​ព្រហ្មចារី។ ទាំង​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​កូន​ចៀម ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​យាង​ទៅ។ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​លោះ​ចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ឲ្យ​ជា​ផល​ដំបូង​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ និង​ដល់​កូន​ចៀម។ ហើយ​ក្នុង​មាត់​របស់​ពួកគេ មិន​ឃើញ​មាន​សេចក្ដី​បោក​បញ្ឆោត​ឡើយ ដ្បិត​ពួកគេ​ឥត​កំហុស​នៅ​ចំពោះ​បល្ល័ង្ក​នៃ​ព្រះ។ វិវរណៈ 14:1–5។

Back to Articles