Article

# Panium - Number Four

ផានីយូម — លេខបួន

An Alliance

សម្ព័ន្ធមិត្ត

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃ Panium សម្ព័ន្ធមិត្តមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងរវាង Antiochus Magnus និង Philip នៃ Macedon។ សមរភូមិនោះត្រូវបានអនុវត្តដោយផ្ទាល់ប្រឆាំងនឹងកុមារស្តេច Ptolemy V ដោយ Antiochus ហើយ Philip បានចូលរួមចំណែកក្នុងន័យថា សង្គ្រាមរបស់គាត់នៅក្នុងផ្នែកផ្សេងៗនៃអាណាចក្របានរារាំងមិនឲ្យកងទ័ពផ្សេងទៀតមកជួយស្តេចកុមារអេហ្ស៊ីបទេ។ នេះមានន័យថា Putin ដែលជា​ស្តេច​ចុងក្រោយ​នៃ​ខាងត្បូង—ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយស្តេចកុមារនៃអេហ្ស៊ីប (កុមារ មានន័យថា ជំនាន់ចុងក្រោយតាមន័យទំនាយ) ត្រូវបានផ្តួលដោយ Trump ដែលត្រូវបានតំណាងដោយ Antiochus Magnus អ្នកដែលបានផ្តួល Ptolemy V នៅ Panium និងដូចដែល Reagan បានផ្តួលសហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ 1989។

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

ភីលីព មានន័យថា «អ្នកស្រឡាញ់សេះ» ហើយ «សេះ» ជានិមិត្តរូបទាំងអំណាចយោធា និងអំណាចសេដ្ឋកិច្ច។ សេះទាញរទេះសង្គ្រាម ហើយត្រូវបានទាហានជិះ ហើយសេះក៏ដឹកជញ្ជូនទំនិញទៅកាន់ទីផ្សារផងដែរ។ «សេះ» គឺជានិមិត្តរូបនៃ «រទេះ នាវា និងអ្នកជិះសេះ» ដែលជានិមិត្តរូបសំខាន់នៃសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងទំនាក់ទំនងជាតំណាងរបស់ខ្លួនជាមួយស្តេចខាងជើង ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងខ៤០។

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ Trump មានការតំណាងជាពីរនៅក្នុង Philip នៃ Macedon និង Herod Philip the Tetrarch។ មិនថា​ជា Herod Philip ឬ Philip នៃ Macedon ក៏ដោយ និមិត្តសញ្ញានេះកំណត់សម្គាល់អំពីមនុស្សម្នាក់ដែលស្រឡាញ់អំណាចដែលត្រូវបានផ្គត់ផ្គង់ឲ្យខ្លួនដោយ Caesar ឬ Antiochus តាមលំដាប់រៀងៗខ្លួន។ Philip ស្រឡាញ់សេះ ហើយ Philip ម្នាក់មកពី Macedon ដែលបានកាន់កាប់តួនាទីកណ្ដាល និងជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៅក្នុងនគររបស់ Alexander the Great។

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

វា​ជា​មាតុភូមិ​របស់​គាត់ ជា​នគរ​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​មរតក​ពី​ព្រះបិតា​របស់​គាត់ គឺ​ភីលីព​ទី ២ ហើយ​ជា​មូលដ្ឋាន​ចាប់ផ្តើម​សម្រាប់​ចក្រភព​ដ៏​ធំ​ល្វឹងល្វើយ​របស់​គាត់។ ស្ថិត​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ក្រិក ម៉ាសេដូន​មាន​លក្ខណៈ​ដាច់ដោយឡែក​ជា​មជ្ឈមណ្ឌល​នយោបាយ និង​យោធា ដែល​ជា​កន្លែង​អាឡិចសាន់ឌើរ​បាន​ប្រសូត (នៅ​ក្រុង​បេឡា ឆ្នាំ ៣៥៦ មុន គ.ស.) និង​ត្រូវ​បាន​ចិញ្ចឹម​បីបាច់​ឡើង ហើយ​វា​បាន​ផ្តល់​ធនធាន​ដំបូង កម្លាំង​មនុស្ស និង​រចនាសម្ព័ន្ធ​អង្គការ​ដែល​បាន​ជំរុញ​ការ​វាយលុក​ឈ្នះ​ជ័យ​របស់​គាត់។ ជា​សារសំខាន់ ម៉ាសេដូន​គឺជា​ស្នូល​នៃ​នគរ​របស់​អាឡិចសាន់ឌើរ—ជា​ចំណុច​ចាប់ផ្តើម​របស់​វា ជា​កម្លាំង​ចលករ​យោធា​របស់​វា និង​ជា​តំបន់​ដែល​បាន​ចងភ្ជាប់​អត្តសញ្ញាណ​របស់​គាត់​ថា​ជា​ស្តេច​ម៉ាសេដូនី​មួយ​អង្គ ទោះ​បី​ជា​ចក្រភព​របស់​គាត់​បាន​ពង្រីក​ឆ្ងាយ​ហួស​ពី​ព្រំដែន​របស់​វា​ក៏​ដោយ។

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

ម៉ាសេដូន តំណាងឲ្យតំបន់ខាងជើងនៃនគរបួនចំណែករបស់អាឡិចសាន់ឌើរ។ ដូច្នេះ ភីលីពម្នាក់គឺជា តេត្រាក ដែលមានន័យថា «មួយភាគបួន» ហើយភីលីពម្នាក់ទៀតគឺជា «មួយភាគបួន» នៃខ្យល់ទាំងបួននៃអាណាចក្រដើមរបស់អាឡិចសាន់ឌើរ។

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

ហេរ៉ូឌ​តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ម្នាក់​ដែល​បដិសេធ​សេចក្តី​សញ្ញា។ អេសាវ ដែល​ជា​ខ្សែពូជ​នាំ​ទៅ​ដល់​ហេរ៉ូឌ បាន​បោះបង់​សិទ្ធិ​កំណើត​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ដើម​ដំបូង​បំផុត​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ប្រជាជន​សេចក្តី​សញ្ញា​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស អេសាវ​បាន​ក្លាយ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បដិសេធ​សេចក្តី​សញ្ញា​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សោយទិវង្គត ដើម្បី​បញ្ជាក់​ឲ្យ​មាន​សុពលភាព។ ត្រង់​ចំណុច​នោះ​ឯង ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​រៀប​នឹង​ពង្រីក​ប្រជាជន​សេចក្តី​សញ្ញា​ដែល​ទ្រង់​បាន​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ទៅ​ជា​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់ពីរ អេសាវ​បាន​បះបោរ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ពេល​ដែល​នៅ​ឯ​ឈើឆ្កាង ជន​ជាតិ​យូដា​បាន​អះអាង​ថា ពួកគេ «គ្មាន​ស្តេច​ណា​ផ្សេង​ក្រៅ​ពី​សេសារ» នោះ​ជាតិ​យូដា​បាន​ក្លាយ​ជា​និមិត្តរូប​នៅ​ទី​បញ្ចប់ នៃ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​អេសាវ​ធ្វើ​ជា​គំរូទុក​នៅ​ដើម​ដំបូង។ ពង្សាវតារ​របស់​ហេរ៉ូឌ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ពី​ខ្សែពូជ​របស់​អេសាវ និង​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ជា​ខ្សែពូជ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​និមិត្ត​សម្គាល់​ដោយ​អ្នក​បំពាន​សេចក្តី​សញ្ញា​ដ៏​បះបោរ​ម្នាក់​នៅ​ដើម​ដំបូង និង​ដោយ​ប្រជាជន​សេចក្តី​សញ្ញា​ដ៏​បះបោរ​មួយ​ក្រុម​នៅ​ទី​បញ្ចប់។

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

ហេរ៉ូដ​មហាក្សត្រ​បាន​ដាក់ពន្ធ​ដែល​នាំ​យ៉ូសែប និង​ម៉ារា មក​កាន់​បេថ្លេហិម ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​បុត្រ​បី​នាក់​របស់​គាត់ ម្នាក់​គឺ ហេរ៉ូដ អង់ទីប៉ាស បុត្រ​របស់​ហេរ៉ូដ​មហាក្សត្រ បាន​គ្រប់គ្រង​នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​ឈើឆ្កាង។ រយៈពេល​នៃ​ព្រះជីវិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ចាប់​ពី​កំណើត​របស់​ទ្រង់​ដល់​សេចក្ដី​សោយទិវង្គត​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​វង្ស​គ្រួសារ​របស់​ហេរ៉ូដ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ​ថា​ជា​សម័យ​នៃ​ការ​យាង​មក​ពិនិត្យ​សួរសុខទុក្ខ​របស់​ព្រះ​ចំពោះ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ត្រូវ​ជ្រើសរើស ជា​ការ​យាង​មក​ពិនិត្យ​សួរសុខទុក្ខ​មួយ ដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​ភាគ​ច្រើន​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ឡើយ។

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

ហេរ៉ូឌដ៏មហិមា​បានសម្លាប់កុមារ​ទាំងឡាយ ដើម្បីឆ្លើយតប​នឹង​កំណើត​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ដូច្នេះហើយ​បាន​ធ្វើឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​កំណើត​របស់​លោក​ម៉ូសេ​កើតឡើង​សាជាថ្មី នៅពេល​អេហ្ស៊ីប​កំពុង​សម្លាប់​កុមារ​ទាំងឡាយ។ ការសម្លាប់​កុមារ​លើកដំបូង​គឺជា​ការប៉ុនប៉ង​សម្លាប់​អង្គ​ដែល​បានរំពឹងទុក​ថា​ជា​អ្នកដែល​ត្រូវបាន​ជ្រើសតាំង ហើយ​ការ​សម្លាប់​កុមារ​លើកចុងក្រោយ​ក៏​ជា​ការប៉ុនប៉ង​សម្លាប់​អង្គ​ដែល​បានរំពឹងទុក​ថា​ជា​អ្នកដែល​ត្រូវបាន​ជ្រើសតាំង​ម្តងទៀត។ មួយសែនសែសិបបួនពាន់​នាក់​ច្រៀង​បទចម្រៀង​របស់​ម៉ូសេ និង​របស់​កូនចៀម ហើយ​តាមន័យ​ព្យាករណ៍ “បទចម្រៀង” តំណាង​ឲ្យ​បទពិសោធន៍​មួយ។ មួយសែនសែសិបបួនពាន់​នាក់​រស់នៅ​ក្នុង​សម័យកាល​មួយ​ដែល​មាន​បទពិសោធន៍​ស្របគ្នា។ ក្នុង​ចំណោម​ភាពស្របគ្នា​ទាំងនោះ មួយ​បាន​មកដល់​នៅ​ថ្ងៃទី ២២ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៧៣ ដោយ​សាលក្រម​របស់​តុលាការ​កំពូល​មួយ ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​ការ​រំលូតកូន​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ក្នុង​រយៈពេល​សែសិបប្រាំបួន​ឆ្នាំ​បន្ទាប់មក ប្រហែល ៦៦ លាន​នាក់ ដែល​អាច​ជា​បេក្ខជន​សក្តានុពល​ក្នុង​ចំណោម​មួយសែនសែសិបបួនពាន់​នាក់ ត្រូវបាន​សម្លាប់​តាមរយៈ​ការ​រំលូតកូន​ដែល​បាន​ទទួល​ការអនុម័ត​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​សហព័ន្ធ។

Power symbolizes military strength:

អំណាច​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​កម្លាំង​យោធា៖

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> ហើយសត្វសាហាវដែលខ្ញុំបានឃើញនោះ មានរូបរាងដូចខ្លា ហើយជើងរបស់វាដូចជើងខ្លាឃ្មុំ ហើយមាត់របស់វាដូចមាត់សិង្ហៈ; ហើយនាគបានប្រទានអំណាចរបស់វា បល្ល័ង្ករបស់វា និងសិទ្ធិអំណាចយ៉ាងធំដល់វា។ វិវរណៈ 13:2។

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

នាគ ដែល​ជា​រូម​ពហុទេវនិយម បាន​ផ្ដល់​របស់​បី​យ៉ាង​ដល់​អាណាចក្រ​ប៉ាប គឺ «អំណាច​របស់​វា និង​បល្ល័ង្ក​របស់​វា និង​សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏​ធំ»។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់ពីរ សហរដ្ឋ​អាមេរិក គឺ​ជា​សត្វ​ពី​ផែនដី ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​កំពុង​អនុវត្ត «អំណាច» ទាំងអស់​របស់​សត្វ​ដែល​នៅ​មុខ​វា។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ពាក្យ «អំណាច» នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ពីរ គឺ​ជា​ពាក្យ​ក្រិក​មួយ​ផ្សេង​ពី​ពាក្យ​ដែល​បាន​បកប្រែ​ថា «អំណាច» នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់ពីរ។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ពីរ «អំណាច» គឺ G1722 ដែល​មាន​ន័យ​ថា នៅ​ចំពោះ​មុខ (តាម​ន័យ​ត្រង់ ឬ​ន័យ​ធៀប) ៖ នៅ​ក្នុង​វត្តមាន (ទិដ្ឋភាព) នៃ។

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

ពាក្យ «អំណាច» នៅក្នុងខទីដប់ពីរ គឺជាពាក្យក្រិកមួយផ្សេងទៀត។

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> ហើយវាប្រើអំណាចទាំងអស់របស់សត្វទីមួយនៅចំពោះមុខវា ហើយធ្វើឲ្យផែនដី និងអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីនោះ ថ្វាយបង្គំសត្វទីមួយ ដែលរបួសស្លាប់របស់វាបានជាសះស្បើយ។ វិវរណៈ 13:12

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

ពាក្យ «អំណាច» G1832 នៅទីនេះ មានន័យថា (ក្នុងន័យនៃសមត្ថភាព) សិទ្ធិឯកសិទ្ធិ នោះគឺ ឥទ្ធិពលដែលបានប្រគល់អំណាចឲ្យ៖ អំណាច យុត្តាធិការ សេរីភាព អំណាច សិទ្ធិ កម្លាំង។ ពាក្យ «អំណាច» នៅក្នុងខទីដប់ពីរ កំពុងបញ្ជាក់ថា សត្វពីផែនដី គឺជាអំណាចដែលបានប្រគល់ឲ្យរបស់សត្វពីសមុទ្រ—សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាតំណាងប្រូកស៊ីរបស់សត្វពីសមុទ្រ។ សហរដ្ឋអាមេរិកអនុវត្តអំណាចដែលបានប្រគល់ឲ្យទាំងមូលរបស់សត្វទីមួយ។ នៅក្នុងខទីពីរ រ៉ូមបែបបូជានិយមបានប្រគល់អ្វីបីយ៉ាងទៅដល់សាសនាអធិការបតី។ ក្លូវីស បានប្រគល់កម្លាំងយោធា និងអំណាចសេដ្ឋកិច្ចរបស់គាត់ទៅឲ្យសាសនាអធិការបតី នៅឆ្នាំ 496 ក្នុងសមរភូមិ Tolbiac។ កុងស្តង់ទីន បានប្រគល់ «បល្ល័ង្ក» របស់ចក្រភពចេញទៅនៅឆ្នាំ 330 ហើយ Justinian បានកំណត់អត្តសញ្ញាណសម្ដេចប៉ាបថា ជាអ្នកកែតម្រូវពួកសាសនាខុសឆ្គង និងជាប្រមុខនៃពួកជំនុំទាំងឡាយ ដោយព្រះរាជក្រឹត្យមួយនៅឆ្នាំ 533។ ក្លូវីស នៅឆ្នាំ 496 ជានិមិត្តរូបជាមុននៃ Reagan នៅឆ្នាំ 1989។ Reagan ជានិមិត្តរូបជាមុននៃ Trump។

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

យោងតាម Gregory of Tours (ដែលបានសរសេរជិតមួយសតវត្សរ៍ក្រោយមក) Clovis កំពុងតែចាញ់ក្នុងសមរភូមិ ហើយដោយសេចក្ដីអស់សង្ឃឹម គាត់បានអំពាវនាវដល់ព្រះនៃសាសនាកាតូលិកឲ្យជួយ។ ភរិយារបស់គាត់ គឺ Clotilde ជាព្រះនាង Burgundian កាតូលិកមួយរូប ដែលបានជំរុញគាត់ឲ្យបម្លែងខ្លួនចេញពីការគោរពព្រះបែបពហុទេវនិយម។ Clovis បានស្បថថា បើគាត់ឈ្នះ គាត់នឹងទទួលយកសាសនាកាតូលិក។ ស្ថានការណ៍បានប្រែទៅជាល្អ—មិនថាដោយការអន្តរាគមន៍របស់ព្រះ ឬដោយយុទ្ធសាស្ត្រយោធានោះទេ—ហើយ Clovis បានយកឈ្នះលើពួក Alemanni ដោយសម្លាប់ស្តេចរបស់ពួកគេ និងបំបែកកម្លាំងទ័ពរបស់ពួកគេចេញខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ដោយស្មោះត្រង់តាមពាក្យសម្បថរបស់ខ្លួន គាត់បានបម្លែងខ្លួនមកកាន់សាសនាកាតូលិក ហើយទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដែលតាមប្រពៃណីកំណត់កាលបរិច្ឆេទថា នៅថ្ងៃបុណ្យណូអែល ឆ្នាំ 496 នៅ Reims ដោយអភិបាល Remigius (St. Remi)។

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

ការប្រែចិត្តរបស់ទ្រង់បានក្លាយជាចំណុចបត់សំខាន់មួយ ដោយធ្វើឲ្យក្លូវីសក្លាយជាស្តេចកាតូលិកដំបូងគេក្នុងចំណោមអ្នកគ្រប់គ្រងជនជាតិហ្សឺម៉ានិក (មិនដូចជាវីស៊ីហ្គោត ឬអូស្ត្រូហ្គោត ដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទអារីយ៉ានឡើយ)។ ការនេះបានធ្វើឲ្យជនហ្វ្រាំងស៍ស្របជាមួយព្រះវិហាររ៉ូម ដោយនាំឲ្យទ្រង់ទទួលបានការគាំទ្រពីប្រជាជនហ្គាល់ឡូ-រ៉ូម និងពីសម្តេចប៉ាប។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ក្លូវីស តែងតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជា «កំណើត» ជានិមិត្តរូបនៃប្រទេសបារាំងក្នុងនាមជាជាតិ​កាតូលិក ដែលធ្វើឲ្យវាខុសប្លែកពីអាណាចក្រព្រៃផ្សៃដទៃទៀតដែលប្រកាន់ខ្ជាប់អារីយ៉ាននិយម ឬពហុទេវនិយម។ ដោយហេតុនេះ សាសនាកាតូលិកហៅប្រទេសបារាំងថា «បុត្រច្បងរបស់ព្រះវិហារកាតូលិក» ហើយក៏ថា «បុត្រីច្បងរបស់ព្រះវិហារកាតូលិក» ផងដែរ។

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

នៅពេលដែលក្លូវីសបានក្លាយជា​អំណាចតំណាងដំបូង​របស់សម្តេចប៉ាប​នៅឆ្នាំ 496 គាត់បានជានិមិត្តរូបអំពី រ៉េហ្គែន ដែលបានក្លាយជា​អំណាចតំណាង​នៅឆ្នាំ 1989។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់ រ៉េហ្គែន និងសម្តេចប៉ាប ចន ប៉ូល ទី២ សម្ព័ន្ធភាពសម្ងាត់មួយត្រូវបានបង្កើតឡើង ក្នុងគោលបំណងនៃការផ្តួលរំលំ​ស្តេច​ខាងត្បូង។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់​ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ស្រីពេស្យា​នៃទីរ៉ុស​ត្រូវបានលាក់បាំង ហើយនាងគឺជាស្រីពេស្យាដូចគ្នានោះឯង ដែលតាមដានឫសគល់របស់នាងត្រឡប់ទៅដល់ ម៉ាសេដូន ជានគរខាងជើងបំផុត។ នាងគឺជា​ស្តេច​ខាងជើង ដែលត្រូវបានលាក់បាំងតាមទំនាយ ប៉ុន្តែនៅតែអះអាងថា​មិនអាចខុសបាន។

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

សម្តេចសង្ឃប៉ាបក៏តំណាងឲ្យ «ពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមិត្ត» ផងដែរ ដែល ទោះបីជាត្រូវបានលាក់បាំងតាមទំនាយពេញមួយសង្គ្រាមប្រូកស៊ីទាំងបីក៏ដោយ ក៏នៅទីបំផុតនឹងលេចចេញឲ្យឃើញក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសមរភូមិ Panium។ នៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរពីរ៉ូមអធិរាជទៅជារ៉ូមប៉ាប ដានីយ៉ែលបានកំណត់សម្គាល់ពេលដែលរ៉ូមនិយមបូជាព្រះក្លែងក្លាយកំពុងឈានដល់ចុងបញ្ចប់នៃសម័យរបស់ខ្លួនជានគរទីបួននៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> ដ្បិត​នាវា​ទាំងឡាយ​របស់​ស៊ីត្ទីម​នឹង​មក​ទាស់​នឹង​គាត់ ហេតុ​ដូច្នេះ​គាត់​នឹង​កើត​ទុក្ខ ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ទាំង​មាន​សេចក្ដី​កំហឹង​ទាស់​នឹង​សេចក្ដី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ​ផង ដូច្នេះ​គាត់​នឹង​ធ្វើ​មែន គឺ​គាត់​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ហើយ​សេពគប់​ជាមួយ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បោះបង់​ចោល​សេចក្ដី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ។ ដានីយ៉ែល 11:30។

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

នៅក្នុង​ខ​នេះ​ថា «អស់​អ្នក​ដែល​បោះបង់​ចោល​សេចក្តី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ» គឺ​ជា​ក្រុមជំនុំ​កាតូលិក។ អស់​អ្នក​ដែល​បោះបង់​ចោល​សេចក្តី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ គឺ​ជា​ក្រុមជំនុំ​ពើហ្គាម៉ុស​ដែល​ចុះ​សម្រុង​របស់​យ៉ូហាន អ្នក​ទទួល​វិវរណៈ ដែល​តាម​ពាក្យ​របស់​ប៉ូល នឹង​ក្បត់​ចេញ​មុន​ពេល​មនុស្ស​នៃ​អំពើ​បាប​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ។ សាសនា​កាតូលិក គឺ​ជា​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បោះបង់​ចោល​សេចក្តី​សញ្ញា ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​វាយប្រហារ​ដែល​បាន​នាំ​មក​លើ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ហើយ​ក៏​លើ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ទី​ប្រាំពីរ​ផង​ដែរ ដែល​ទាំង​ពីរ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ក្រោម​ការ​វាយប្រហារ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​ចាប់​តាំង​ពី​សម័យ​កុងស្តង់ទីន​មក។ មុន​នេះ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់មួយ «សេចក្តី​សញ្ញា» ក៏​ត្រូវ​បាន​យោង​ដល់​ផង​ដែរ។

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> ហើយចិត្តរបស់ស្តេចទាំងពីរនេះ នឹងមានបំណងធ្វើអំពើអាក្រក់ ហើយពួកគេនឹងនិយាយកុហកនៅតុតែមួយ ប៉ុន្តែការនោះនឹងមិនចម្រើនឡើយ ដ្បិតចុងបញ្ចប់នៅតែស្ថិតនៅក្នុងពេលដែលបានកំណត់ទុក។ បន្ទាប់មក គាត់នឹងត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ ដោយមានទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងច្រើន ហើយចិត្តរបស់គាត់នឹងប្រឆាំងនឹងសញ្ញាសញ្ញាបរិសុទ្ធ ហើយគាត់នឹងប្រព្រឹត្តការដ៏ខ្លាំងក្លា រួចត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ។ នៅពេលដែលបានកំណត់ទុក គាត់នឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយចូលមកខាងត្បូង ប៉ុន្តែការនោះនឹងមិនដូចលើកមុន ឬដូចលើកក្រោយឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:27–29។

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

ក្នុង​ខ​ទាំងនេះ «គាត់» ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ​ម្ដង​ទៀត។ ការ​ត្រឡប់​ទាំង​ពីរ​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​ជ័យជម្នះ​ពីរ ដែល​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​អម​ដោយ «ការ​ត្រឡប់» ដោយ​ជោគជ័យ​ចូល​ទៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម។ លើក​ទី​មួយ​គឺ​សង្គ្រាម​អាក់ទីអុំ នៅ​ឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. ទាស់​នឹង​អាន់តូនី និង​ក្លេអូបាត្រា ហើយ​លើក​ទី​ពីរ​គឺ​ក្រោយ​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ឆ្នាំ 70 គ.ស.។ «ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់» នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំងនេះ​គឺ​ឆ្នាំ 330 ដែល​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ «ពេល​វេលា» ព្យាករណ៍​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ម្ភៃ​បួន ដែល​ស្មើ​នឹង​បី​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ។

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

ស្ដេច​ទាំង​ពីរ​ដែល​និយាយ​ពាក្យ​កុហក​នៅ​តុ​មួយ ធ្វើ​ដូច្នោះ​នៅ​មុន «ពេល​ដែល​បាន​កំណត់» ព្រោះ​ថា «ដ្បិត​ចុងបញ្ចប់​នៅ​តែ​នឹង​មក​ដល់​នៅ​ពេល​ដែល​បាន​កំណត់»។ សំណួរ​មួយ​ដែល​គួរ​ត្រូវ​បាន​ពិចារណា​គឺ តើ​ខ​នេះ​មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច នៅ​ពេល​ដែល​វា​ចែង​ថា «បន្ទាប់​មក គាត់​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ ដោយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​ច្រើន»? តើ​វា​មាន​ន័យ​ថា នៅ​ពេល​ដែល​បាន​កំណត់ នោះ​គាត់​នឹង​ត្រឡប់​វិញ​ឬ? ឬ​ក៏​វា​មាន​ន័យ​ថា ក្រោយ​ពី​អ្នក​ទាំង​ពីរ​និយាយ​កុហក​នៅ​តុ​រួច​ហើយ នោះ​គាត់​នឹង​ត្រឡប់​វិញ ហេតុ​ដូច្នេះ ការ​ត្រឡប់​វិញ​នោះ​កើត​ឡើង​មុន​ពេល​ដែល​បាន​កំណត់។

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

អ៊ូរាយ៉ា ស្ម៊ីធ កំណត់អត្តសញ្ញាណការត្រឡប់មកវិញទាំងពីរនោះថា​ជា​ឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. និង 70 គ.ស. ដែលតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រមុន​ឆ្នាំ 330 ដែលជា​ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក។ ស្ម៊ីធ ក៏ចង្អុលបង្ហាញផងដែរថា «ការត្រឡប់មកវិញ» នៅក្នុងខទី​ម្ភៃប្រាំបួន គឺស្ថិតនៅក្រោយ​ឆ្នាំ 330 ហើយថា​វា​មិន​បាន​ជោគជ័យ​ដូច​ជា​ការត្រឡប់មកវិញ​ទាំងឡាយ​ដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់ពី​សង្គ្រាម​អាក់ទីយ៉ូម និង​ក្រុងយេរូសាឡឹម​នោះទេ។ ន័យរបស់ការនេះ​គឺថា មុន​ពេលវេលាដែលបានកំណត់​ទុក មាន​ការ​ជួបប្រជុំ​មួយ​ដែលមាន​ការ​និយាយកុហក ហើយបន្ទាប់មក​ស្តេច​ម្នាក់​ក្នុងចំណោម​ស្តេច​ទាំងពីរ​ដែលបាន​និយាយកុហក​នោះ បានត្រឡប់មកវិញ​ជាមួយ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​យ៉ាងច្រើន បន្ទាប់មក​គាត់​ប្រឆាំង​នឹង​សញ្ញាប័ន្ធ​បរិសុទ្ធ ប្រព្រឹត្ត​កិច្ចការ​អស្ចារ្យ ហើយត្រឡប់មកវិញ​នៅ​ឆ្នាំ 330 ដែលជា​ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក។

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

បន្ទាប់មក គាត់វាយប្រហារទិសខាងត្បូង ប៉ុន្តែវានឹងមិនដូចសង្គ្រាមអាក់ទីយ៉ូម ឬការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមឡើយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឆ្នាំ 70 គ.ស. ក្នុងខទាំងនេះ បង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់នៃប្រជាជនសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះបានជ្រើសរើស ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ» នៅក្នុងអត្ថបទនេះ។ នៅក្នុងខទីសាមសិប ចក្រភពរ៉ូមមិនជឿលើព្រះមានការយល់ដឹងរួមជាមួយអ្នកទាំងឡាយដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ។ ឆ្នាំ 70 គ.ស. គឺជាទីបញ្ចប់យ៉ាងពិតប្រាកដនៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមព្យញ្ជនៈ ក្នុងនាមជាប្រជាជនសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះ ហើយខទីសាមសិបកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកើតឡើងបួនសតវត្សរ៍បន្ទាប់ពីឆ្នាំ 70 គ.ស.។ អ្នកទាំងឡាយដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រី ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីសាមសិប គឺជាអ្នកដែលបានបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះ និងប្រជាជនគ្រីស្ទានរបស់ទ្រង់បានចូលក្នុងនោះ។ រ៉ូមសម្តេចប៉ាប គឺជាសាសនាចក្រដែលត្រូវបានតំណាងថាជាអ្នកទាំងឡាយដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ នៅក្នុងខទីសាមសិប។

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> ដ្បិត​នាវា​របស់​គីត្តិម​នឹង​មក​ទាស់​នឹង​គាត់ ដូច្នេះ​គាត់​នឹង​សោកស្តាយ ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ទាំង​មាន​សេចក្ដី​កំហឹង​ទាស់​នឹង​សេចក្ដី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ ដូច្នេះ​គាត់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​គាត់​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ទៀត ទាំង​មាន​ការ​យល់ព្រម​ជា​មួយ​នឹង​ពួក​អ្នក​ដែល​បោះបង់​សេចក្ដី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ។ ដានីយ៉ែល 11:30។

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

ខទី​ម្ភៃ​ប្រាំបួន នាំ​យើង​មក​ដល់​ឆ្នាំ 330 ដែល​ជា​ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក ហើយ​បាន​សម្រេច​ដោយ​កុងស្តង់ទីន ផ្លាស់ទី​រាជធានី​ទៅ​កាន់​កុងស្តង់ទីណូបុល។ នៅ​សញ្ញា​សម្គាល់​នោះ រ៉ូម​មិន​ជឿ​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ទាញ​ចូល​ក្នុង​សង្គ្រាម​ខាង​ត្បូង​មួយ ដែល​នឹង​មិន​ទទួល​ជោគជ័យ​ដូច​ជា​នៅ​អាក់ទីម និង​យេរូសាឡិម​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក ក្នុង​ខ​ទី​សាមសិប រ៉ូម​មិន​ជឿ​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​វាយប្រហារ​ដោយ ហ្សិនសេរិក ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​សង្គ្រាម​ជើងទឹក​របស់​ខ្លួន​ពី គីទីម ដែល​សព្វថ្ងៃ​នេះ​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា ការថាច់។ សង្គ្រាម​ប្រឆាំង​នឹង​រ៉ូម​មិន​ជឿ​ព្រះ​នេះ ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ផង​ដែរ​ថា​ជា​ត្រែ​ទី​ពីរ ក្នុង​ចំណោម​ត្រែ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ។ អំណាច​ត្រែ​ទាំង​បួន​ដំបូង​នោះ បាន​នាំ​រ៉ូម​ខាង​លិច​ទៅ​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ត្រឹម​ឆ្នាំ 476។ ក្នុង​ចំណោម​ត្រែ​ទាំង​បួន​ដំបូង​នោះ ត្រែ​ទី​ពីរ គឺ​នាវា​របស់ គីទីម គឺ​ធ្ងន់ធ្ងរ​បំផុត ពីព្រោះ ហ្សិនសេរិក បាន​គ្រប់គ្រង​សមុទ្រ​ទាំងឡាយ ហើយ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​ចក្រភព​ក៏​រីងស្ងួត​ទៅ។

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

ដោយបានប្រឈមមុខ ហើយមានទុក្ខព្រួយដោយសារនាវារបស់ Chittim គាត់ត្រឡប់មកវិញ ហើយមានសេចក្តីខឹងសម្បារចំពោះសម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ។ ការនេះបានសម្រេចឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនាំទៅដល់ការផ្តល់អំណាចដល់ស្ថាប័នសម្តេចប៉ាបនៅឆ្នាំ 538 តាមរយៈសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់ត្រឡប់មកវិញ ហើយមាន “ការយោគយល់ជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ”។ អន្តរកម្មរវាងរ៉ូមបែបពហុទេវនិយម និងរ៉ូមបែបសម្តេចប៉ាបនោះ បានសម្រេចឡើងនៅឆ្នាំ 533 ដោយព្រះរាជក្រឹត្យរបស់ Justinian។ បន្ទាប់មក ខបន្ទាប់ គឺខទីសាមសិបមួយ បន្តរៀបរាប់អំពីរបៀបដែលរ៉ូមបែបពហុទេវនិយមត្រូវបាន “ធ្វើឲ្យមានទុក្ខព្រួយ”។ នៅក្នុង 2 Thessalonians ប៉ុលបង្រៀនថា រ៉ូមបែបពហុទេវនិយមបាន “ទប់ស្កាត់” ស្ថាប័នសម្តេចប៉ាបមិនឲ្យកាន់កាប់អំណាចនៅឆ្នាំ 538។ បន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបានធ្វើឲ្យមានទុក្ខព្រួយដោយការវាយប្រហារពីសមុទ្រ ដែលបំផ្លាញសេដ្ឋកិច្ចនៃនគរនោះ គាត់មានសេចក្តីខឹងសម្បារចំពោះសម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ បន្ទាប់មកមានការយោគយល់ជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីនោះ។ នៅក្នុងខបន្ទាប់ៗ “អាវុធ” ដែលតំណាងឲ្យអំណាចដែលត្រូវបានផ្តល់ដល់ស្ថាប័នសម្តេចប៉ាបនៅឆ្នាំ 496 ដោយ Clovis បានឈរឡើង ហើយពួកវាបំពុលទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង ដែលក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រតំណាងឲ្យទីក្រុងរ៉ូម ហើយបន្ទាប់មក រ៉ូមបែបពហុទេវនិយមនឹងដកសាសនាពហុទេវនិយម (the daily) ចេញពីអាណាចក្រ ហើយជំនួសវាដោយសាសនាកាតូលិក ហើយបន្ទាប់មកពួកគេតាំងស្ថាប័នសម្តេចប៉ាបឡើងលើបល្ល័ង្កនៅឆ្នាំ 538។

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

នៅពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងនៅឆ្នាំ 538 នោះ វាបានផ្តល់ទាំងសាក្សីព្យាករណ៍មួយ ហើយក៏ជាសាក្សីប្រវត្តិសាស្ត្រមួយផងដែរ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទាំងឡាយដែលយើងកំពុងពិចារណា។ ឆ្នាំ 538 ត្រូវបានធ្វើជាគំរូដោយឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. និងសមរភូមិ Actium។ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ខទី 9 រ៉ូមបាកាននឹងយកឈ្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្របី ដើម្បីដណ្តើមយកបល្ល័ង្កនៃផែនដី។ ទីមួយគឺ ស៊ីរី នៅភាគខាងកើត បន្ទាប់មកគឺ យូដា និងយេរូសាឡឹម ហើយបន្ទាប់មកគឺ អេហ្ស៊ីប នៅក្នុងសមរភូមិ Actium។ រ៉ូមសម្តេចប៉ាបក៏នឹងមានស្នែងបីត្រូវបានដកចេញផងដែរ ដែលក្នុងចំណោមនោះ ស្នែងទីបីគឺពួក Goths ដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីទីក្រុងរ៉ូមនៅឆ្នាំ 538។ រ៉ូមបាកាន និងរ៉ូមសម្តេចប៉ាប ផ្តល់សាក្សីពីរដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណថា សមរភូមិ Actium ស្របគ្នានឹងឆ្នាំ 538 ហើយឆ្នាំ 538 បង្ហាញជាគំរូនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលដែលរ៉ូមសម័យទំនើបគ្រប់គ្រងយ៉ាងអធិបតេយ្យរហូតដល់ពេលសាកល្បងត្រូវបានបិទបញ្ចប់។

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

យើង​បាន​បញ្ចប់​ទិដ្ឋភាព​ទូទៅ​នៃ​ខ​ទី​ម្ភៃប្រាំពីរ​ដល់​ខ​ទី​សាមសិបមួយ។

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ យើងនឹងផ្តោតលើខទាំងនេះ ហើយចាប់ផ្តើមការងារនៃការផ្គូផ្គងអត្ថបទនេះជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីដប់មួយដល់ខទីដប់ប្រាំ។

Back to Articles