Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ​មួយ​រយ​ប្រាំបួន

ការបើកសម្ដែងអំពីការអនុវត្តបីជាន់នៃពាក្យទំនាយ៖ សារៈសំខាន់ខាងទំនាយនៃ វិវរណៈ ជំពូក ៩ និងចលនាកែទម្រង់សម័យទំនើប

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ពាក់កណ្តាលទីមួយនៃវិវរណៈ ជំពូក ៩ កំណត់អត្តសញ្ញាណត្រែទីប្រាំ ដែលជាវេទនាទីមួយ ហើយពាក់កណ្តាលទីពីរនៃជំពូកនោះ កំណត់អត្តសញ្ញាណត្រែទីប្រាំមួយ ដែលជាវេទនាទីពីរ។ ត្រែទាំងពីរនេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅលើផ្ទាំងគំនូសតាងអ្នកត្រួសត្រាយ ឆ្នាំ 1843 និង 1850។ នៅពេលដែលខចុងក្រោយប្រាំមួយនៃដានីយ៉ែល ១១ ត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989 ជាមួយនឹងការរលំរលាយនៃសហភាពសូវៀត ចលនាកំណែទម្រង់របស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់បានចាប់ផ្តើម។

ក្នុង​ចំណោម​សេចក្តី​ពិត​ដែល​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៨៩ មាន​ចលនា​កំណែ​ទម្រង់​ដ៏​ធំៗ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្រះគម្ពីរ ហើយ​ថា​ចលនា​ទាំង​អស់​នោះ​ស្រប​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ពួក​ហោរា​ទាំង​អស់ ហើយ​ដូច្នេះ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បរិសុទ្ធ​គ្រប់​យ៉ាង រួម​ទាំង​ចលនា​កំណែ​ទម្រង់​បរិសុទ្ធ​ផង បង្ហាញ​ជា​រូបតំណាង​អំពី​ចលនា​កំណែ​ទម្រង់​ដ៏​ធំ​ចុង​ក្រោយ​របស់​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​ក៏​ជា​ចលនា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដំណើរ​ការ​បោះត្រា​ចាប់​ផ្តើម នោះ​ការ​ប្រោះ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ដែរ។ ការ​បើក​ចេញ​នូវ​ចលនា​កំណែ​ទម្រង់​ទាំង​នោះ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៨៩ បន្ទាប់​មក​ដោយ​ការ​បើក​ចេញ​នូវ​ខ​ទាំង​ប្រាំមួយ​ចុង​ក្រោយ​នៃ ដានីយ៉ែល ១១ ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៩២ បាន​បង្កើត​បរិយាកាស​នៃ​ការ​តស៊ូ​ប្រឆាំង ដូច​ដែល​តែង​កើត​មាន​ជា​និច្ច នៅ​ពេល​សេចក្តី​ពិត​ថ្មី និង​សេចក្តី​ពិត​សម្រាប់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ត្រូវ​បាន​បើក​ចេញ។

ក្នុងការតស៊ូប្រឆាំងនឹងការបដិសេធសេចក្ដីពិតនៃខណ្ឌប្រាំមួយចុងក្រោយនៃ ដានីយ៉ែល ១១ ព្រះអម្ចាស់បានបើកសម្ដែងសេចក្ដីពិតថា ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់រ៉ូមមិនជឿព្រះ រួមបញ្ចូលជាមួយប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់រ៉ូមសម្តេចប៉ាប ដូចដែលបានបង្កើតឡើងលើទីបន្ទាល់ពីរ កំណត់សម្គាល់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់រ៉ូមសម័យទំនើប។ ច្បាប់នៃការអនុវត្តព្យាករណ៍បីស្រទាប់ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីការពារប្រឆាំងនឹងកំហុស និងកំណត់សម្គាល់ព្រមទាំងបង្កើតសេចក្ដីពិត។ ច្បាប់ទាំងឡាយដែលគាំទ្រថា រាល់បន្ទាត់កំណែទម្រង់នីមួយៗស្របគ្នានឹងបន្ទាត់កំណែទម្រង់ផ្សេងទៀតទាំងអស់ និងច្បាប់ទាំងឡាយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការអនុវត្តព្យាករណ៍បីស្រទាប់ បានក្លាយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃច្បាប់ទាំងឡាយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងចលនានៃទេវតាទីបី ដូចដែលបានត្រូវបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយច្បាប់ទាំងឡាយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ប្រើប្រាស់ ហើយបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ក្រុមមីឡេរីត។

តាមក្បួន គោលការណ៍នៃការអនុវត្តន៍ព្យាករណ៍បីដង ត្រូវបានបើកត្រាសម្រាប់ចលនារបស់មួយរយសែសិបបួនពាន់ ពីព្រោះពួកគេជាចលនានៃភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី គឺជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ គោលការណ៍នៃការអនុវត្តន៍ព្យាករណ៍បីដង ត្រូវបានសម្គាល់ដោយសត្វតោនៃពូជយូដា ជាយូរមកហើយ មុនពេលសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបីមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ពីព្រោះទ្រង់មានព្រះហឫទ័យឲ្យប្រជាជនរបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ អាចស្គាល់យ៉ាងងាយស្រួលនូវសារដែលត្រូវបានតំណាងដោយការមកដល់នៃវេទនាទីបី នៅពេលទ្រង់នាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់ត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណរបស់យេរេមា។

ការយល់ដឹងរបស់អ្នកត្រួសត្រាយអំពីត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ ត្រូវបានយល់ថា ជាខណ្ឌមួយនៅក្នុងសៀវភៅ វិវរណៈ ដែលត្រូវបានគាំទ្រយ៉ាងមាំមួន និងយ៉ាងច្បាស់បំផុតដោយប្រវត្តិសាស្ត្រ។ អ៊ុយរាយ៉ា ស្ម៊ីធ ចាប់ផ្ដើមការបកស្រាយរបស់គាត់អំពី វិវរណៈ ជំពូក ៩ ដោយប្រើពាក្យសម្តីរបស់អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ គីធ ដើម្បីបញ្ជាក់ចំណុចនោះឲ្យច្បាស់តែម្តង។

> «សម្រាប់​សេចក្តី​ពន្យល់​អំពី​ត្រែ​នេះ យើង​នឹង​យក​ពី​សំណេរ​របស់​លោក Keith មក​ប្រើ​ម្តង​ទៀត។ អ្នក​និពន្ធ​រូប​នេះ​បាន​និយាយ​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ថា៖ “ស្ទើរតែ​គ្មាន​ការ​ព្រមព្រៀង​គ្នា​យ៉ាង​ស្មើស្រប​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​បកស្រាយ អំពី​ផ្នែក​ណា​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដូច​ជា​ទាក់ទង​នឹង​ការ​អនុវត្ត​ត្រែ​ទី​ប្រាំ និង​ទី​ប្រាំមួយ ឬ​វេទនា​ទី​មួយ និង​ទី​ពីរ ទៅ​លើ​ពួក​សារ៉ាស៊ីន និង​ពួក​ទួក​ឡើយ។ វា​ច្បាស់​ណាស់​ដល់​ថ្នាក់​ស្ទើរតែ​មិន​អាច​យល់​ច្រឡំ​បាន​ទេ។ ជំនួស​ឲ្យ​មាន​តែ​មួយ ឬ​ពីរ​ខ ដែល​កំណត់​សម្គាល់​នីមួយៗ ជំពូក​ទី​ប្រាំបួន​ទាំង​មូល​នៃ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ត្រូវ​បាន​ប្រើ ក្នុង​ផ្នែក​ស្មើៗ​គ្នា សម្រាប់​ការ​ពិពណ៌នា​អំពី​ទាំង​ពីរ​នោះ។” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.»

ការបែងចែកជាជំពូកនៃវេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ បំបែកប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយ Mohammed។ តាមភូមិសាស្ត្រ វាត្រូវបានកំណត់ទីតាំងនៅអ្វីដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ Alexander Keith ហៅថា ពួក Saracens ដែលសព្វថ្ងៃនេះយើងហៅថា Arabia។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយ Osman I តាមភូមិសាស្ត្រ ត្រូវបានកំណត់ទីតាំងនៅ Turkey ដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រនោះកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា ពួក Turks។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីមួយ ត្រូវបានកំណត់ទីតាំង និងបានបំពេញឡើងនៅ Arabia ដែលជាស្រុកកំណើតនៃ Islam និង Mohammed។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីពីរ ត្រូវបានកំណត់ទីតាំង និងបានបំពេញឡើងនៅ Turkey ដែលជាស្រុកកំណើតនៃអាណាចក្រអូតូម៉ង់។

ប្រវត្តិនៃ​វេទនា​ទី​មួយ បង្ហាញ​អំពី​សង្គ្រាម​មួយ​ដែល​បាន​ដឹកនាំ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម ដោយ​យុទ្ធជន​ឯករាជ្យ ដែល​សម្ព័ន្ធភាព​រួម​គ្នា​តែ​មួយ​របស់​ពួកគេ​ជាមួយ​គ្នា គឺ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រវត្តិនៃ​វេទនា​ទី​ពីរ បង្ហាញ​អំពី​សង្គ្រាម​មួយ​ដែល​បាន​ដឹកនាំ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម ដោយ​អំណាច​សាសនា និង​អំណាច​រដ្ឋ​ដែល​បាន​រៀបចំ​ជា​ប្រព័ន្ធ​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា កាលីហ្វាត។ ក្នុង​ករណី​ទាំង​ពីរ មិន​ថា​សង្គ្រាម​ឯករាជ្យ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម​ក្នុង​ប្រវត្តិ​ដែល​តំណាង​ដោយ​មូហាំម៉ាត់ ឬ​សង្គ្រាម​ដែល​បាន​រៀបចំ​ជា​ប្រព័ន្ធ ដែល​តំណាង​ដោយ​អូតម៉ាន់ ឬ​ចក្រភព​អូតូម៉ង់​ក៏ដោយ របៀប​នៃ​ការ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​គឺ​វាយប្រហារ​យ៉ាង​ភ្លាមៗ និង​ដោយ​មិន​រំពឹង​ទុក។ វា​មិន​មែន​ជា​សង្គ្រាម​ដែល​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​ដោយ​ការ​ស្លៀកពាក់​ទាហាន​ទាំងអស់​ឲ្យ​មាន​ឯកសណ្ឋាន​ពណ៌​ដូច​គ្នា បន្ទាប់​មក​រៀបចំ​ទាហាន​ទាំងនោះ​ជា​ជួរ ហើយ​ដង្ហែរ​ពួកគេ​ទៅ​មុខ​ចូល​ក្នុង​ភ្លើង​កាំភ្លើង ដូច​ជា​ទម្លាប់​យោធា​នៅ​សម័យ​នោះ​ទេ។ ពាក្យ “assassin” មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​របៀប​សង្គ្រាម​បែប​អ៊ីស្លាម​នៃ​ការ​វាយប្រហារ​យ៉ាង​ភ្លាមៗ និង​ដោយ​មិន​រំពឹង​ទុក ហើយ​ជា​ធម្មតា​ក៏​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​វាយប្រហារ​ស្លាប់​ផង​ដែរ។

ពាក្យ “assassin” មានប្រភពមកពីពាក្យអារ៉ាប់ “hashshashin” ដែលកើតចេញពី “hashish” មានន័យថា “ហាស៊ីស” ឬ “កញ្ឆា”។ ពាក្យនេះដើមឡើយត្រូវបានប្រើសំដៅទៅលើក្រុមសម្ងាត់ និងជ្រុលនិយមមួយនៃមូស្លីមនីហ្សារី អ៊ីស្មាអ៊ីលី នៅមជ្ឈិមបូព៌ា ក្នុងសម័យមជ្ឈិមកាល។ សមាជិកនៃក្រុមនេះត្រូវបានគេស្គាល់ដោយសារវិធីសាស្ត្រដែលមិនស្របតាមទម្លាប់ និងជាញឹកញាប់មានអំពើហិង្សា រួមទាំងការប្រើការធ្វើឃាតផ្នែកនយោបាយ ដើម្បីសម្រេចគោលដៅរបស់ពួកគេ។ មានការនិយាយថា ពួកគេពេលខ្លះបានប្រើប្រាស់ហាស៊ីស ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បេសកកម្មរបស់ពួកគេ ហើយការនេះបាននាំឲ្យមានការប្រើពាក្យ “hashshashin” ឬ “assassins” នៅក្នុងពិភពលោកខាងលិច។ ក្រុម Assassins មានសកម្មភាពនៅក្នុងសម័យមជ្ឈិមកាល ជាចម្បងនៅប្រទេសពែរ្ស និងស៊ីរី ហើយពួកគេបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងជម្លោះនយោបាយ និងការធ្វើឃាតផ្សេងៗក្នុងអំឡុងពេលនោះ។ នៅទីបំផុត ពាក្យ “assassin” បានចូលទៅក្នុងភាសាអឺរ៉ុប ដែលនៅទីនោះវាបានក្លាយជាពាក្យសំដៅទូលំទូលាយជាងមុនទៅលើបុគ្គលដែលអនុវត្តការសម្លាប់ដោយមូលហេតុនយោបាយ ឬការសម្លាប់ដែលកំណត់គោលដៅជាក់លាក់។

របៀបនៃសង្គ្រាមនេះ គឺជាលក្ខណៈព្យាករណ៍ដ៏សំខាន់មួយនៃវេទនាទាំងបី ពីព្រោះតួនាទីព្យាករណ៍របស់សាសនាអ៊ីស្លាម គឺដើម្បីបង្កើតសង្គ្រាម។ សាសនាអ៊ីស្លាម ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញា គឺពាក់ព័ន្ធទាំងស្រុងនឹងសង្គ្រាម ហើយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទីប្រាំបួន សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីមួយ និងទីពីរ គឺជាការបង្ហាញអំពីសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ។ សង្គ្រាមរបស់ពួកគេ ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ថាជាសកម្មភាពដែលធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ មុនពេលព្រះគុណសម្រេចបិទ។

> ហើយ​បណ្តា​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​បាន​ខឹង​សម្បារ ហើយ​ព្រះពិរោធ​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ដល់ ហើយ​ពេល​វេលា​នៃ​មនុស្ស​ស្លាប់​បាន​មក​ដល់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ជំនុំ​ជម្រះ ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ពួក​ហោរា និង​ពួក​បរិសុទ្ធ និង​អស់​អ្នក​ដែល​កោត​ខ្លាច​ព្រះនាម​ទ្រង់ ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ ហើយ​ដើម្បី​បំផ្លាញ​ពួក​អ្នក​ដែល​បំផ្លាញ​ផែនដី។ វិវរណៈ 11:18។

«ប្រជាជាតិនានា» ត្រូវបានធ្វើឲ្យ «ខឹងសម្បារ» មុនបន្តិច ទើបព្រះពិរោធរបស់ព្រះមកដល់ ហើយព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ដែលមកដល់នៅពេលការសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបិទបញ្ចប់។ នៅក្នុងខនេះ មានសញ្ញាសម្គាល់បីយ៉ាង គឺ ការធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ ព្រះពិរោធរបស់ព្រះ និងពេលវេលាសម្រាប់ជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់។ ការជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់ដែលបានយោងដល់នៅទីនេះ គឺជាការជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់អាក្រក់ ដែលកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលសហស្សវត្សរ៍មួយពាន់ឆ្នាំ មិនមែនជាការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតលើមនុស្សស្លាប់ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 នោះទេ។ ស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបីនៅក្នុងខនេះ មានលក្ខណៈខុសគ្នាដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ហើយកើតឡើងតាមលំដាប់ដូចដែលមាននៅក្នុងខនេះ។

> «ខ្ញុំបានឃើញថា សេចក្តីកំហឹងរបស់ប្រជាជាតិនានា ព្រះពិរោធរបស់ព្រះ និងពេលវេលាសម្រាប់ជំនុំជម្រះមនុស្សស្លាប់ គឺដាច់ដោយឡែក និងខុសគ្នាយ៉ាងច្បាស់ ដោយមួយកើតតាមមួយទៅ; ហើយថា Michael មិនទាន់បានក្រោកឈរឡើងទេ ហើយពេលវេលានៃសេចក្តីវេទនាដូចដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ក៏មិនទាន់បានចាប់ផ្តើមនៅឡើយដែរ។ ឥឡូវនេះ ប្រជាជាតិនានាកំពុងកើតសេចក្តីកំហឹង ប៉ុន្តែនៅពេលដែលព្រះមហាបូជាចារ្យរបស់យើងបានបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ទ្រង់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធហើយ ទ្រង់នឹងក្រោកឈរឡើង ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់នៃការសងសឹក ហើយបន្ទាប់មក ទុក្ខវេទនាទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយនឹងត្រូវបានបង្ហូរចេញ។»

> «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ទេវតា​ទាំង​បួន​នឹង​កាន់​ទប់​ខ្យល់​ទាំង​បួន រហូត​ដល់​កិច្ចការ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​បាន​បញ្ចប់; ហើយ​បន្ទាប់​មក គ្រោះ​កាច​ទាំង​ប្រាំពីរ​ចុង​ក្រោយ​នឹង​មក​ដល់»។ Early Writings, 36.

តួនាទីរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមនៅក្នុងសៀវភៅចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរ គឺដើម្បីបង្កឲ្យប្រជាជាតិនានាក្រោធ ហើយពួកគេធ្វើការនេះតាមរយៈសង្គ្រាម។ តួនាទីរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមនៅក្នុងសៀវភៅដំបូងនៃព្រះគម្ពីរ គឺនាំឲ្យដៃរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងពិភពលោករួមគ្នាប្រឆាំងនឹងសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលត្រូវបានតំណាងដោយអ៊ីស្មាអែល។

> ហើយទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានមានបន្ទូលទៅនាងថា មើល៍ អ្នកមានផ្ទៃពោះហើយ នឹងសម្រាលបានកូនប្រុសមួយ ហើយត្រូវដាក់ឈ្មោះគាត់ថា អ៊ីស្មាអែល ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាបានឮទុក្ខវេទនារបស់អ្នក។ ហើយគាត់នឹងជាមនុស្សព្រៃ; ដៃរបស់គាត់នឹងទាស់នឹងមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយដៃរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងទាស់នឹងគាត់; ហើយគាត់នឹងរស់នៅចំពោះមុខបងប្អូនទាំងអស់របស់គាត់។ លោកុប្បត្តិ 16:11, 12.

ពាក្យ «ដៃ» ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញា គឺដូចនឹងនិមិត្តសញ្ញាព្រះគម្ពីរទាំងអស់ ហើយវាអាចមានន័យលើសពីមួយ ដោយអាស្រ័យលើបរិបទដែលវាត្រូវបានប្រើ។ ជាខ្លាំងបំផុត «ដៃ» ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញានៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសង្គ្រាម។ ពាក្យហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា «មនុស្សព្រៃ» នោះ គឺជាពាក្យសម្រាប់លាព្រៃអារ៉ាប៊ី ដែលមានន័យនិមិត្តសញ្ញាទំនាយសំខាន់ៗជាច្រើន មួយក្នុងចំណោមនោះគឺថា លាអារ៉ាប៊ីជាសមាជិកនៃក្រុមសត្វ Equidae ដូចសេះផងដែរ។ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ និងនៅលើគំនូសតាងបរិសុទ្ធទាំងពីររបស់ហាបាគុក (គំនូសតាងអ្នកត្រួសត្រាយឆ្នាំ 1843 និង 1850) សេះត្រូវបានប្រើជានិមិត្តសញ្ញានៃសង្គ្រាម ដែលត្រូវបានតំណាងដោយអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទាំងបី។ ការលើកឡើងដំបូង និងការលើកឡើងចុងក្រោយអំពីអ៊ីស្លាម ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសៀវភៅលោកុប្បត្តិ និងសៀវភៅវិវរណៈ កំណត់អត្តសញ្ញាណអ៊ីស្លាមជាមួយនឹងនិមិត្តសញ្ញានៃក្រុមសត្វ Equidae (លា ឬ សេះ) ហើយទាំងពីរនោះក៏សង្កត់ធ្ងន់អំពីតួនាទីរបស់អ៊ីស្លាមថា ជាការនាំយកសង្គ្រាមមកលើ «មនុស្សគ្រប់រូប» (បណ្តាប្រជាជាតិ)។

នៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក ៩ ខ ១១ ចរិតលក្ខណៈរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ ព្រោះតាមន័យទំនាយ ចរិតលក្ខណៈត្រូវបានតំណាងដោយឈ្មោះ។ ឈ្មោះដែលបានប្រទានដល់ស្តេចដែលគ្រប់គ្រងលើសាសនាអ៊ីស្លាម ឆ្លុះបញ្ចាំងដល់ការយោងដំបូងនោះអំពីសាសនាអ៊ីស្លាមនៅក្នុងព្រះគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ដែលនៅទីនោះមានសេចក្តីចែងថា ចរិត ឬវិញ្ញាណរបស់អ៊ីស្មាអែល «នឹងរស់នៅនៅមុខបងប្អូនទាំងអស់របស់ខ្លួន»។ ស្តេចដែលគ្រប់គ្រងលើសាសនាអ៊ីស្លាមទាំងមូល គឺជាវិញ្ញាណរបស់អ៊ីស្មាអែល (ស្តេចរបស់ពួកគេ) ដែលដៃរបស់គាត់ «ទាស់នឹងមនុស្សគ្រប់រូប»។

> ហើយពួកវាមានស្តេចមួយគ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃអបស្ចារ្យគ្មានបាត ដែលក្នុងភាសាហេប្រឺ ឈ្មោះរបស់គាត់គឺ អាបាដូន ប៉ុន្តែក្នុងភាសាក្រិក គាត់មានឈ្មោះថា អាប៉ូល្លიონ។ វិវរណៈ 9:11។

ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់ ដែល​តំណាង​ដោយ​ភាសា​ហេប្រឺ ឬ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាថ្មី ដែល​តំណាង​ដោយ​ភាសា​ក្រិក លក្ខណៈ​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​អ្នកកាន់សាសនា​អ៊ីស្លាម ត្រូវបាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា​ជា Abaddon ឬ Apollyon ដែល​ក្នុង​ទាំង​ពីរ​មាន​ន័យ​ថា «សេចក្តីស្លាប់ និង​សេចក្តីវិនាស»។ សេចក្តីស្លាប់ និង​សេចក្តីវិនាស គឺជា​លក្ខណៈ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម មិនថា​ត្រូវបាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់ ឬ​សញ្ញាថ្មី​ក៏ដោយ។ លក្ខណៈ​ជាក់លាក់​នៃ​វិញ្ញាណ​ដែល​គ្រប់គ្រង​នៅ​ក្នុង​អ្នកកាន់សាសនា​អ៊ីស្លាម​គ្រប់រូប ដោយ​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​នឹង​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​លា ឬ​សេះ សុទ្ធតែ​ជា​ធាតុផ្សំ​នៃ​សេចក្តីយោង​ដំបូង និង​សេចក្តីយោង​ចុងក្រោយ​អំពី​សាសនា​អ៊ីស្លាម។ គុណលក្ខណៈ​ទំនាយ​ទាំងពីរ​នេះ​មាន​សញ្ញាសម្គាល់​នៃ Alpha និង Omega។ នៅពេល​ដែល Sister White កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សារ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់​មាន​ជីវិត​ឡើង​វិញ​ថា​ជា​កងទ័ព​ដ៏​ខ្លាំងក្លា​របស់​ទេវតា​ទីបី នាង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ដូចតទៅ៖

> «ពួកទេវតាកំពុងកាន់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះមួយដ៏កាចសាហាវ កំពុងស្វែងរកការបំបែកចេញ ហើយស្ទុះរត់ឆ្លងកាត់ផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវការបំផ្លាញ និងសេចក្តីស្លាប់នៅតាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅត្រឹមគែមព្រំដែននៃពិភពអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងដូចជាស្លាប់ឬ? ឱ សូមឲ្យនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់យើង មានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់ឡើងវិញ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារនោះរឹតតែចង្អៀត។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារចង្អៀតនោះ ទំហំទូលាយរបស់វាគ្មានព្រំដែនឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

ខ្យល់ទាំងបួនត្រូវបានទប់ស្កាត់ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាអ្នកមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយខ្យល់ទាំងបួននោះគឺជា «សេះកំហឹង» មួយដែលនាំ «សេចក្ដីស្លាប់ និងសេចក្ដីបំផ្លាញ» មកតាមផ្លូវរបស់វា។ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 វេទនាទីបីបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដោយនាំមកនូវ «សេចក្ដីស្លាប់ និងសេចក្ដីបំផ្លាញ» ដូច្នេះហើយបាន «ធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងក្រោធ» នៅពេលវាវាយប្រហារលើទឹកដីរុងរឿងខាងវិញ្ញាណ «ភ្លាមៗ និងដោយមិនបានរំពឹងទុក»។ នៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023 វេទនាទីបីបានបន្តលើផ្លូវនៃ «សេចក្ដីស្លាប់ និងសេចក្ដីបំផ្លាញ» របស់វា ដូច្នេះហើយបាន «ធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងក្រោធ» កាន់តែខ្លាំងឡើង នៅពេលវាវាយប្រហារលើទឹកដីរុងរឿងពិតប្រាកដ «ភ្លាមៗ និងដោយមិនបានរំពឹងទុក»។ ការវាយប្រហារដោយមិនបានរំពឹងទុកលើកទីមួយបានសម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលនៃការបោះត្រាអ្នកមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយការវាយប្រហារថ្មីៗនេះនៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023 បានសម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលបញ្ចប់ ឬ «ការចងបិទ» នៃការបោះត្រាអ្នកមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមដ៏ជិតបំផុតនៃលោកអស់កល្បជានិច្ចឬ?

នៅលើគំនូសតាងបុរាណដ៏វិសុទ្ធទាំងពីររបស់អ្នកត្រួសត្រាយ សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាពយ៉ាងច្បាស់ដោយអ្នកចម្បាំងអ៊ីស្លាមជិះលើសេះសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ។ អ្នកជិះលើសេះសង្គ្រាម ដែលតំណាងឲ្យវេទនាទីមួយ នៅក្នុងរូបតំណាងទាំងពីរ កំពុងកាន់លំពែង មួយ; ហើយអ្នកជិះលើសេះ ដែលតំណាងឲ្យវេទនាទីពីរ កំពុងបាញ់កាំភ្លើងមួយ។ ភាពខុសគ្នានេះត្រូវបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ ព្រោះនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីពីរ នោះឯង ដែលម្សៅកាំភ្លើងត្រូវបានបង្កើតឡើង និងត្រូវបានប្រើជាលើកដំបូងក្នុងសង្គ្រាម។ ក្នុងការអធិប្បាយលើខទីដប់ប្រាំពីរ ដល់ខទីដប់ប្រាំបួន នៃ វិវរណៈ ជំពូក ៩ អ៊ុយរាយ៉ា ស្មីត បានកត់ត្រាសេចក្ដីដូចតទៅ៖

> ផ្នែកដំបូងនៃសេចក្តីពិពណ៌នានេះ ប្រហែលជាសំដៅទៅលើរូបរាងនៃអ្នកជិះសេះទាំងនេះ។ ភ្លើង ដែលតំណាងឲ្យពណ៌ មកជំនួសពណ៌ក្រហម ដោយពាក្យថា «ក្រហមដូចភ្លើង» ជាពាក្យសម្តែងដែលប្រើញឹកញាប់; ត្បូងជាស៊ីនថ៍ ឬ ហាយាស៊ីនថ៍ តំណាងឲ្យពណ៌ខៀវ; ហើយស្ពាន់ធ័រ តំណាងឲ្យពណ៌លឿង។ ហើយពណ៌ទាំងនេះបានលេចធ្លោជាខ្លាំងនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នកចម្បាំងទាំងនេះ; ដូច្នេះ សេចក្តីពិពណ៌នានេះ តាមទស្សនៈនេះ នឹងត្រូវគ្នាយ៉ាងត្រឹមត្រូវនឹងឯកសណ្ឋានរបស់ទួរគី ដែលផ្សំឡើងជាចម្បងដោយពណ៌ក្រហម ឬ ពណ៌ស្កាឡេត ពណ៌ខៀវ និងពណ៌លឿង។ ក្បាលសេះទាំងនោះ មានរូបរាងដូចជាក្បាលសិង្ហ ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីកម្លាំង សេចក្តីក្លាហាន និងភាពសាហាវរបស់វា; ខណៈដែលផ្នែកចុងក្រោយនៃខនេះ ដោយមិនសង្ស័យ សំដៅទៅលើការប្រើម្សៅកាំភ្លើង និងអាវុធភ្លើងសម្រាប់គោលបំណងនៃសង្គ្រាម ដែលនៅពេលនោះទើបតែត្រូវបានណែនាំឲ្យប្រើថ្មីៗ។ ដោយសារទួរគីបានបាញ់អាវុធភ្លើងរបស់ពួកគេនៅលើខ្នងសេះ អ្នកដែលមើលពីចម្ងាយនឹងឃើញដូចជាភ្លើង ផ្សែង និងស្ពាន់ធ័រ ចេញមកពីមាត់សេះទាំងនោះ ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងរូបភាពភ្ជាប់មកជាមួយ។

> «អំពីការប្រើប្រាស់អាវុធភ្លើងរបស់ពួកទួរគីក្នុងយុទ្ធនាការរបស់ពួកគេប្រឆាំងនឹងកុងស្តង់ទីណូបល Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) បាននិយាយដូច្នេះថា៖— “ការសម្លាប់មនុស្សមួយភាគបី គឺ ការដណ្តើមយកកុងស្តង់ទីណូបល ហើយដោយហេតុនោះ ក៏ជាការបំផ្លាញចក្រភពក្រិកផងដែរ បានកើតឡើងដោយសារ ‘ភ្លើង ផ្សែង និងស្ពាន់ធ័រ’ នោះ គឺ ដោយសារកាំភ្លើងធំ និងអាវុធភ្លើងរបស់ Mahomet។ ពេលនោះ មានរយៈពេលជាងមួយពាន់មួយរយឆ្នាំហើយ ចាប់តាំងពីទីក្រុងនេះត្រូវបាន Constantine បង្កើតឡើង។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ពួក Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians ហើយសូម្បីតែពួក Ottoman Turks ខ្លួនឯងផង បានធ្វើការវាយប្រហារដោយអរិភាព ឬក៏បានឡោមព័ទ្ធវា។ ប៉ុន្តែ បន្ទាយការពាររបស់វា មិនអាចឲ្យពួកគេចូលទម្លុះបានឡើយ។ កុងស្តង់ទីណូបលបានរស់រានមានស្ថិតស្ថេរ ហើយជាមួយនឹងវា ចក្រភពក្រិកក៏ដូចគ្នា។ ដូច្នេះហើយ បានជាស៊ុលតង់ Mahomet មានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការស្វែងរកអ្វីមួយដែលអាចដកចេញនូវឧបសគ្គនោះបាន។ ‘តើអ្នកអាចចាក់កាំភ្លើងធំមួយបានទេ,’ នេះជាសំណួររបស់គាត់ទៅកាន់ជាងចាក់កាំភ្លើងធំដែលបានរត់មកចូលជាមួយគាត់, ‘ដែលមានទំហំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់វាយបំផ្លាញជញ្ជាំងក្រុងកុងស្តង់ទីណូបល?’ បន្ទាប់មក រោងចក្រចាក់ដែកត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅ Adrianople កាំភ្លើងធំត្រូវបានចាក់ កងអាវុធធំត្រូវបានរៀបចំ ហើយការឡោមព័ទ្ធក៏បានចាប់ផ្តើម។”»

> «វាពិតជាសមគួរឲ្យកត់សម្គាល់យ៉ាងខ្លាំង ថា Gibbon ដែលតែងតែជាអ្នកអធិប្បាយដោយមិនដឹងខ្លួនលើទំនាយ Apocalyptic នោះ បានដាក់ឧបករណ៍ថ្មីនៃសង្គ្រាមនេះឲ្យស្ថិតនៅជួរមុខនៃរូបភាពដែលគាត់បានគូរ ក្នុងនិទានដ៏មានវោហារស័ព្ទ និងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍របស់គាត់ អំពីមហាវិនាសកម្មចុងក្រោយនៃអាណាចក្រក្រិក។ ក្នុងការរៀបចំសម្រាប់ហេតុការណ៍នោះ គាត់បានលើកប្រវត្តិនៃការបង្កើតថ្មីៗនៃម្សៅកាំភ្លើង “that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;” រៀបរាប់អំពីការប្រើប្រាស់វាមុនៗដោយ Sultan Amurath ហើយក៏ដូចដែលបាននិយាយរួចមកហើយ អំពីរោងចាក់កាណុងធំៗរបស់ Mahomet នៅ Adrianople; បន្ទាប់មក ក្នុងដំណើរការនៃការឡោមព័ទ្ធនោះផ្ទាល់ គាត់ពិពណ៌នាថា «ការបាញ់ជាបន្តបន្ទាប់នៃលំពែង និងព្រួញ ត្រូវបានអមដោយផ្សែង សំឡេង និងភ្លើងនៃកាំភ្លើងតូច និងកាណុង;» ថា «ជួរវែងនៃកាំភ្លើងធំទួរគី ត្រូវបានតម្រង់ទៅលើជញ្ជាំង ដោយថ្មើរបាញ់ចំនួនដប់បួនកន្លែងផ្គរលាន់ឡើងក្នុងពេលតែមួយ លើទីតាំងដែលងាយចូលវាយប្រហារបំផុត;» ថា «បន្ទាយការពារ ដែលបានឈររឹងមាំអស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍ទល់នឹងអំពើហិង្សារបស់សត្រូវ ត្រូវបានកាណុង Ottoman បំបាក់ខ្ទេចពីគ្រប់ទិស បើកចំហប្រហោងជាច្រើន ហើយនៅជិតទ្វារ St. Romanus ប៉មបួនត្រូវបានរាបស្មើដល់ដី;» ថា ខណៈដែល «ពីខ្សែជួរ នាវាចម្បាំង និងស្ពាន កាំភ្លើងធំ Ottoman ផ្គរលាន់ពីគ្រប់ទិស ជំរំ និងទីក្រុង ក្រិក និងទួរគី ត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយពពកផ្សែងមួយ ដែលអាចត្រូវបានបំបាត់ទៅបាន តែដោយការរំដោះចុងក្រោយ ឬការបំផ្លាញចុងក្រោយនៃអាណាចក្ររ៉ូម៉ាំងប៉ុណ្ណោះ;» ថា «ជញ្ជាំងទ្វេ ត្រូវបានកាណុងបំផ្លាញឲ្យក្លាយជាគំនរបាក់បែកមួយ;» ហើយថា ទីបំផុត ទួរគី «ឡើងចូលតាមប្រហោងបាក់បែកទាំងនោះ» «Constantinople ត្រូវបានវាយឈ្នះ អាណាចក្ររបស់នាងត្រូវបានផ្តួលរំលំ ហើយសាសនារបស់នាងត្រូវបានអ្នកឈ្នះ Moslem ជាន់ឈ្លីក្នុងធូលីដី»។ ខ្ញុំសូមនិយាយថា វាពិតជាសមគួរឲ្យកត់សម្គាល់ថា Gibbon បានយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ និងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ប៉ុណ្ណា ក្នុងការចាត់ទុកការដណ្តើមយកទីក្រុងនេះ ហើយដូច្នេះការបំផ្លាញអាណាចក្រ ទៅលើកាំភ្លើងធំ Ottoman។ ដ្បិត តើនេះជាអ្វីទៀត ប្រសិនបើមិនមែនជាការអធិប្បាយលើពាក្យនៃទំនាយរបស់យើង? «ដោយសាររបស់ទាំងបីនេះ មនុស្សមួយភាគបីត្រូវបានសម្លាប់ គឺដោយភ្លើង និងដោយផ្សែង និងដោយស្ពាន់ធ័រ ដែលចេញពីមាត់របស់វាទាំងនោះ»។

> «ខ ១៨។ ដោយសារទាំងបីនេះ មនុស្សមួយភាគបីត្រូវបានសម្លាប់ គឺដោយភ្លើង ដោយផ្សែង និងដោយស្ពាន់ធ័រ ដែលចេញពីមាត់របស់វា។ ១៩។ ដ្បិត អំណាចរបស់វាស្ថិតនៅក្នុងមាត់ និងក្នុងកន្ទុយរបស់វា ព្រោះកន្ទុយរបស់វាស្រដៀងនឹងពស់ ហើយមានក្បាល ហើយដោយវាទាំងនោះ វាបង្កគ្រោះថ្នាក់។»

> «ខទាំងនេះបង្ហាញអំពីឥទ្ធិពលដ៏មរណៈនៃរបៀបសង្គ្រាមថ្មីដែលត្រូវបាននាំចូលមក។ គឺដោយមធ្យោបាយនៃឧបករណ៍ទាំងនេះ—ម្សៅកាំភ្លើង អាវុធភ្លើង និងកាំភ្លើងធំ—ដែលទីក្រុងកុងស្តង់ទីណូបលត្រូវបានយកឈ្នះជាស្ថាពរនៅទីបំផុត ហើយត្រូវបានប្រគល់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកទួគី»។ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​អំពី​វេទនា​ទី​បី នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «យប់មិញ ខ្ញុំបានភ្ញាក់ពីដំណេក ដោយមានបន្ទុកដ៏ធ្ងន់មួយសង្កត់លើចិត្តគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំកំពុងប្រកាសសារមួយដល់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើង ហើយនោះជាសារនៃការព្រមាន និងសេចក្តីណែនាំ អំពីកិច្ចការរបស់មនុស្សខ្លះដែលកំពុងគាំទ្រទ្រឹស្តីខុសឆ្គង ស្តីអំពីការទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងការប្រតិបត្តិការរបស់ទ្រង់តាមរយៈភ្នាក់ងារមនុស្ស។»

> ខ្ញុំត្រូវបានណែនាំថា ការជ្រុលនិយមស្រដៀងនឹងអ្វីដែលយើងត្រូវបានហៅឲ្យប្រឈមមុខ បន្ទាប់ពីការផុតកំណត់នៃពេលវេលានៅឆ្នាំ 1844 នឹងចូលមកក្នុងចំណោមយើងម្តងទៀត នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃសារ ហើយថា យើងត្រូវតែប្រឈមមុខនឹងអំពើអាក្រក់នេះដោយការតាំងចិត្តដាច់ខាតដូចគ្នានៅពេលនេះ ដូចដែលយើងបានប្រឈមមុខនឹងវា ក្នុងបទពិសោធន៍ដើមរបស់យើង។

> «យើងកំពុងឈរនៅលើច្រកទ្វារនៃព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំ និងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។ ទំនាយទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានបំពេញ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ចម្លែក និងពោរពេញដោយព្រឹត្តិការណ៍កំពុងត្រូវបានកត់ត្រា​នៅក្នុងសៀវភៅនៃស្ថានសួគ៌—ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះដែលត្រូវបានប្រកាសថា នឹងកើតមានក្នុងពេលឆាប់ៗ មុនថ្ងៃដ៏ធំរបស់ព្រះ។ អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងពិភពលោកស្ថិតក្នុងសភាពមិននឹងនរ។ ប្រជាជាតិនានាកំពុងខឹងសម្បារ ហើយការរៀបចំយ៉ាងធំសម្រាប់សង្គ្រាមកំពុងត្រូវបានធ្វើឡើង។ ប្រជាជាតិមួយកំពុងគ្រោងទាស់នឹងប្រជាជាតិមួយទៀត ហើយនគរមួយទាស់នឹងនគរមួយទៀត។ ថ្ងៃដ៏ធំរបស់ព្រះកំពុងឆាប់មកដល់យ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាប្រជាជាតិនានាកំពុងប្រមូលកម្លាំងរបស់ខ្លួនសម្រាប់សង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាមក៏ដោយ ព្រះបន្ទូលបញ្ជាទៅកាន់ពួកទេវតានៅតែមានប្រសិទ្ធភាពដដែល គឺឲ្យពួកគេកាន់ខ្យល់ទាំងបួនទុក រហូតទាល់តែអ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ»។ Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles