Article

# អេលីយ៉ា — លេខដប់មួយ

កំហុសទីមួយ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការបះបោរដោយរូបកូនគោមាសរបស់អារ៉ុននៅដើមកំណើតអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ស្របគ្នាតាមន័យទំនាយ ជាមួយនឹងការបះបោររបស់យេរ៉ូបោមនៅដើមកំណើតនៃកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់របស់នគរខាងជើងគឺអេប្រាអិម។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏វិសុទ្ធទាំងនេះ ជាគំរូនៃការបះបោររបស់អាដវេនទីស៊ឹមនៅឆ្នាំ 1863។

ជាការពិត មានសាក្សីឯទៀតៗផងដែរសម្រាប់ឆ្នាំ 1863 ប៉ុន្តែ អើរ៉ុន និង​ស្តេច​យេរ៉ូបោអាម ផ្តល់សាក្សីដែលស្ថិតគ្របលើប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឆ្នាំ 1863 ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងអស់នោះបង្ហាញអំពីចលនារបស់មនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលជាស្នែងប្រូតេស្តង់ មិនត្រឹមតែក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃនគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរហូតដល់ការបិទនៃពេលសាកល្បងផងដែរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងនោះក៏ពិភាក្សាអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នារបស់ស្នែងសាធារណរដ្ឋ ក្នុងនគរទីប្រាំមួយផងដែរ។

ជាទូទៅ នេះគឺជាសេចក្តីពិតមួយដែលពិបាកណាស់សម្រាប់អ្នកដែលជឿ គឺថា ក្រុមជំនុំអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ គឺជាប្រជាជនសំណល់របស់ព្រះនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។ ជំនឿនោះគឺជាកំហុសដំបូងរបស់យើង។ គ្មានភស្តុតាងណាមួយក្នុងព្រះគម្ពីរដែលបញ្ជាក់ថា ក្រុមជំនុំឡាវឌីសេ តំណាងឲ្យប្រជាជនដែលត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ក្នុងអំឡុងវិបត្តិនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ កំហុសដំបូងរបស់យើង គឺការទទួលយកសេចក្តីសន្មតមិនពិតថា វាជាការពិតដូច្នោះ។ ទង់សញ្ញានៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ ត្រូវបានផ្សំពីអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញដោយសមាជិកនៃសាលាប្រជុំរបស់សាតាំង។

> ហើយ​ទ្រង់​នឹង​លើក​ទង់​សម្រាប់​អស់​ទាំង​សាសន៍ ហើយ​នឹង​ប្រមូល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ត្រូវ​បណ្តេញ​ចេញ ហើយ​នឹង​ប្រមូល​ពួក​យូដា​ដែល​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ពី​ទិស​ទាំង​បួន​នៃ​ផែនដី។ អេសាយ 11:12។

គឺ​ពួក​អាដվենទីស្ទ​ឡាវឌីសេ ដែល​បណ្តេញ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​ទង់​សញ្ញា​ចេញ។

> ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អ្នកទាំងឡាយដែលញាប់ញ័រនៅព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់; បងប្អូនរបស់អ្នក ដែលស្អប់អ្នក ដែលបណ្តេញអ្នកចេញដោយព្រោះនាមរបស់ខ្ញុំ បាននិយាយថា «សូមឲ្យព្រះយេហូវ៉ាត្រូវបានលើកតម្កើងចុះ» ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងលេចមកជាសេចក្តីអំណរដល់អ្នក ហើយពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់។ អេសាយ 66:5

អ្នក​ដែល​ជា​ទង់សញ្ញា ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ ដោយ​ព្រោះ «ព្រះនាម» នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ។ ព្រះនាម​ដែល​បង្កើត​ការ​ស្អប់​គឺ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ដ្បិត​គោលការណ៍​នៃ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា នេះ​ឯង ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ក្រុមជំនុំ​អាឌվենទីស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ តំណាង​ឲ្យ​អ្វី​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ។ ប្រៀបធៀប​នៃ​ព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ តំណាង​ឲ្យ​អាឌվենទីស៊ំ។

> «ប្រស្នាប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ក្នុង ម៉ាថាយ 25 ក៏បង្ហាញផងដែរអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាឌវេនទីស្ទ។» The Great Controversy, 393.

ប្រៀបធៀបនេះបានសម្រេចនៅដើមកំណើតនៃអាដវេនទីស និងត្រូវបានសម្រេចម្ដងទៀតនៅចុងបញ្ចប់ ដល់តាមអក្សរទាំងស្រុង។

> «ខ្ញុំតែងតែត្រូវបានយោងទៅកាន់ប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ដែលប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់ខ្លៅ។ ប្រៀបប្រដូចនេះ បានត្រូវបានបំពេញ ហើយនឹងត្រូវបានបំពេញយ៉ាងត្រឹមត្រូវដល់អក្សរតែមួយ ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តជាពិសេសសម្រាប់សម័យនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបី វាបានត្រូវបានបំពេញ ហើយនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់បច្ចុប្បន្ន រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលវេលា»។ Review and Herald, August 19, 1890.

ព្រហ្មចារីល្ងីល្ងើដែលភ្ញាក់ឡើង ហើយដឹងថាខ្លួនគ្មានប្រេង គឺជាពួកឡាវដីកេ។

> «ស្ថានភាព​របស់​ពួកជំនុំ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់ គឺ​ក៏​ត្រូវ​បាន​និយាយ​ផង​ដែរ​ថា​ជា​ស្ថានភាព​ឡាវឌីកេ។» Review and Herald, August 19, 1890.

ការតស៊ូរបស់ព្រហ្មចារីយ៍ដ៏ឈ្លាសវៃ ដែលត្រូវបានតំណាងផងដែរជាក្រុមជំនុំភីឡាដែលភា គឺជាមួយនឹងក្រុមជំនុំមួយដែលអះអាងថាខ្លួនជាសាសន៍យូដា ប៉ុន្តែមិនមែនទេ។

> មើល៍, ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកដែលស្ថិតនៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់សាតាំង ជាពួកដែលនិយាយថាខ្លួនជាសាសន៍យូដា ប៉ុន្តែមិនមែនទេ គឺកំពុងនិយាយកុហក; មើល៍, ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកគេមកក្រាបថ្វាយបង្គំនៅមុខជើងរបស់អ្នក ហើយឲ្យដឹងថា ខ្ញុំបានស្រឡាញ់អ្នក។ វិវរណៈ ៣:៩

ប្អូនស្រី វ៉ាយ បានពិភាក្សាអំពីខគម្ពីរនេះនៅក្នុងសៀវភៅបោះពុម្ពផ្សាយដំបូងបំផុត បន្ទាប់ពីការខកចិត្តយ៉ាងធំ។

> «អ្នកគិតថា អស់អ្នកដែលក្រាបថ្វាយបង្គំនៅមុខជើងរបស់ពួកបរិសុទ្ធ (វិវរណៈ ៣:៩) នឹងត្រូវបានសង្គ្រោះនៅទីបំផុត។ ត្រង់នេះ ខ្ញុំត្រូវខុសពីអ្នក; ដ្បិត ព្រះបានបង្ហាញខ្ញុំថា ពួកនេះគឺជាអ្នកអាដវេនទីស្ទដែលបានប្រកាសជំនឿ ប៉ុន្តែបានធ្លាក់ចេញទៅហើយ ហើយ «បានឆ្កាងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះសម្រាប់ខ្លួនគេម្ដងទៀត ហើយបាននាំព្រះអង្គឲ្យទទួលសេចក្ដីអាម៉ាស់ជាសាធារណៈ»។ ហើយនៅក្នុង «ម៉ោងនៃការល្បួង» ដែលមិនទាន់មកដល់នៅឡើយ ដើម្បីបង្ហាញចេញនូវលក្ខណៈពិតរបស់ម្នាក់ៗ ពួកគេនឹងដឹងថា ពួកគេបានបាត់បង់ជារៀងរហូតហើយ; ហើយដោយត្រូវគ្របដណ្ដប់ដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងវិញ្ញាណ ពួកគេនឹងក្រាបចុះនៅមុខជើងរបស់ពួកបរិសុទ្ធ»។ ពាក្យទៅកាន់ហ្វូងតូច, ១២។

នៅក្នុង អេសាយ ជំពូកទីប្រាំ បទចម្រៀងអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូរ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានយកមកប្រើនៅពេលក្រោយ ត្រូវបានលើកឡើងជាលើកដំបូង។

> ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងច្រៀងថ្វាយដល់ព្រះជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ជាបទចម្រៀងអំពីជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ទាក់ទងនឹងចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ទ្រង់។ ព្រះជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ មានចម្ការទំពាំងបាយជូរមួយនៅលើភ្នំដ៏មានជីជាតិយ៉ាងខ្លាំង។ ទ្រង់បានធ្វើរបងជុំវិញវា ហើយរើសយកថ្មចេញពីវា ហើយដាំវាដោយដើមទំពាំងបាយជូរដ៏ល្អបំផុត ហើយសង់ប៉មមួយនៅកណ្ដាលវា ហើយក៏បានធ្វើកន្លែងច្របាច់ទំពាំងបាយជូរមួយនៅក្នុងវាផងដែរ។ ទ្រង់បានទន្ទឹងរង់ចាំឲ្យវាបង្កើតផលជាទំពាំងបាយជូរល្អ ប៉ុន្តែវាបានបង្កើតផលជាទំពាំងបាយជូរព្រៃ។ ឥឡូវនេះ ឱអ្នកស្នាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងបុរសទាំងឡាយនៃយូដា សូមវិនិច្ឆ័យចុះ រវាងខ្ញុំ និងចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំ។ តើមានអ្វីទៀតដែលអាចធ្វើបានសម្រាប់ចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនបានធ្វើក្នុងវា? ហេតុអ្វីបានជា កាលខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំឲ្យវាបង្កើតផលជាទំពាំងបាយជូរល្អ វាបែរជាបង្កើតផលជាទំពាំងបាយជូរព្រៃវិញ? អេសាយ ៥៖១-៤។

សុភាសិតនេះ ទោះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ឬសញ្ញាថ្មី ក៏បញ្ជាក់ថា ព្រះវិហាររបស់ព្រះត្រូវបានព្រះបដិសេធ ពីព្រោះបានបដិសេធមិនបង្កើតផលផ្លែដែលពួកគេត្រូវបានលើកឡើងឲ្យបង្កើត។ នៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ៥ នៅចុងបញ្ចប់នៃសុភាសិតនេះ ការដាក់ទណ្ឌកម្មលើចម្ការទំពាំងបាយជូរត្រូវបានបញ្ជាក់ ហើយក៏សន្យាផងដែរថា នឹងលើកទង់សញ្ញាមួយឡើងដល់បណ្ដាប្រជាជាតិទាំងឡាយ។ ដូច្នេះ ច្បាស់ណាស់ថា ចម្ការទំពាំងបាយជូរមិនមែនជាទង់សញ្ញានោះទេ។

> ដូច្នេះ សេចក្តីក្រោធ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ឆេះឡើង​ទាស់​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​បាន​លាត​ដៃ​របស់​ទ្រង់​ទៅ​ទាស់​នឹង​ពួកគេ ហើយ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ពួកគេ; ភ្នំ​ទាំងឡាយ​ក៏​ញ័រ ហើយ​សាកសព​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ហែកខ្ទេច​នៅ​កណ្តាល​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ សេចក្តីក្រោធ​របស់​ទ្រង់​មិន​បាន​បែរ​ចេញ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដៃ​របស់​ទ្រង់​នៅ​តែ​លាត​ចេញ​នៅឡើយ។ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​លើក​ទង់​សញ្ញា​មួយ​ដល់​បណ្តា​ប្រជាជាតិ​ពី​ចម្ងាយ ហើយ​នឹង​ផ្លុំ​សញ្ញា​ហៅ​ពួកគេ​ពី​ចុង​ផែនដី; មើល៍ ពួកគេ​នឹង​មក​ដោយ​ល្បឿន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ អេសាយ ៥:២៥, ២៦។

នៅពេលព្រះយេស៊ូវក្រោយមកបានច្រៀងបទចម្រៀងនោះជាប្រស្នា សេចក្តីសន្និដ្ឋានរបស់ទ្រង់ក៏ដាច់ខាតមិនខុសគ្នាឡើយ។

> ចូរស្តាប់ពាក្យប្រៀបធៀបមួយទៀត៖ មានម្ចាស់ផ្ទះម្នាក់បានដាំចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញ ក៏ជីកកន្លែងច្របាច់ទំពាំងបាយជូរនៅក្នុងនោះ ហើយសង់ប៉មមួយ រួចជួលវាឲ្យអ្នកថែចម្ការ ហើយបានទៅស្រុកឆ្ងាយ។ លុះដល់រដូវផ្លែឈើជិតមកដល់ គាត់បានចាត់អ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនទៅរកអ្នកថែចម្ការ ដើម្បីទទួលផលពីចម្ការនោះ។ ប៉ុន្តែអ្នកថែចម្ការបានចាប់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ វាយម្នាក់ សម្លាប់ម្នាក់ និងគប់ថ្មម្នាក់ទៀត។ ម្ដងទៀត គាត់បានចាត់អ្នកបម្រើផ្សេងទៀត ដែលមានចំនួនច្រើនជាងមុន ហើយពួកគេក៏បានធ្វើដូច្នោះដល់អ្នកទាំងនោះដែរ។ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយបង្អស់ គាត់បានចាត់កូនប្រុសរបស់ខ្លួនទៅរកពួកគេ ដោយនិយាយថា ពួកគេនឹងគោរពកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ តែពេលអ្នកថែចម្ការបានឃើញកូនប្រុសនោះ ពួកគេបាននិយាយគ្នាឯងថា នេះជាអ្នកស្នងមរតក មកចុះ យើងសម្លាប់គាត់ ហើយយកមរតករបស់គាត់មកកាន់កាប់។ រួចពួកគេបានចាប់គាត់ បោះចេញក្រៅចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយសម្លាប់គាត់។ ដូច្នេះ ពេលម្ចាស់ចម្ការទំពាំងបាយជូរមក តើគាត់នឹងធ្វើអ្វីដល់អ្នកថែចម្ការទាំងនោះ? ពួកគេទូលទ្រង់ថា គាត់នឹងបំផ្លាញមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះយ៉ាងវេទនាបំផុត ហើយនឹងជួលចម្ការទំពាំងបាយជូរនោះឲ្យអ្នកថែចម្ការផ្សេងទៀត ដែលនឹងថ្វាយផលដល់គាត់តាមរដូវរបស់វា។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនដែលអានក្នុងបទគម្ពីរទេឬថា ថ្មដែលពួកជាងសង់បានបដិសេធ ថ្មនោះឯងបានត្រឡប់មកជាថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់បំផុត នេះជាកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយជាការអស្ចារ្យនៅចំពោះភ្នែកយើង? ដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នគរព្រះនឹងត្រូវដកចេញពីអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ទៅឲ្យសាសន៍មួយដែលបង្កើតផលរបស់នគរនោះ។ អ្នកណាដែលដួលលើថ្មនេះ នឹងត្រូវបាក់បែក តែថ្មនេះនឹងធ្លាក់លើអ្នកណា វានឹងកិនអ្នកនោះឲ្យខ្ទេចខ្ទាំជាម្សៅ។ កាលពួកសង្ឃជាន់ខ្ពស់ និងពួកផារីស៊ីបានឮពាក្យប្រៀបធៀបរបស់ទ្រង់ ពួកគេក៏យល់ឃើញថា ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសំដៅលើពួកគេ។ ម៉ាថាយ 21:33–45។

សាសនាចក្រអាដវិនទីស្ទ៍ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ក្រុងឡៅឌីសេ មិនមែនជាទង់សញ្ញាដែលត្រូវបានលើកឡើងនោះទេ។ ចម្ការទំពាំងបាយជូរ​នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានបំផុសរូបដោយអ៊ីស្រាអែលបុរាណ គឺជាសាសនាចក្រអាដវិនទីស្ទ៍ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ក្រុងឡៅឌីសេ ប៉ុន្តែនឹងមានជាតិមួយដែលបង្កើតផលផ្លែដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិសមជាផលដំបូង គឺជាអ្វីដែលមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នោះជានោះ។

> អ្នក​ទាំងនេះ​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​បំពុល​ខ្លួន​ជាមួយ​ស្ត្រី​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​ព្រហ្មចារី។ អ្នក​ទាំងនេះ​ជា​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​កូន​ចៀម ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​យាង​ទៅ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​លោះ​ចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ផល​ដំបូង​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ និង​ដល់​កូន​ចៀម។ វិវរណៈ ១៤:៤

ក្នុង​នាម​ជា​ទង់​សញ្ញា ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ប្រើប្រាស់ ដើម្បី​ប្រមូល​ចូល​ផល​ច្រូត​ចុង​ក្រោយ។ ព្រះវិហារ​អាដវេនទិស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​ខាង​ល៉ាអូឌីសេ គឺ​ជា​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ ដែល​បាន​បដិសេធ​ថ្ម​គ្រឹះ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» របស់​ម៉ូសេ។ ចាប់​តាំង​ពី​ចំណុច​នោះ​មក វា​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​ជា​បន្តបន្ទាប់​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ងងឹត​ដែល​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ។ ទង់​សញ្ញា​នោះ​នឹង​ជា «ឫស​របស់​យេសេ»។ ឫស​របស់​យេសេ ឬ​ដាវីឌ តំណាង​ឲ្យ​សេចក្ដី​ពិត​ចុង​ក្រោយ​បំផុត ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ពួក​យូដា​ដែល​ចេះ​តែ​ជជែក​ដេញដោល​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ វា​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​គោលការណ៍​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ដែល​ពួក​អ្នក​ថែ​ចម្ការ​មិន​ស្មោះត្រង់​ទាំង​របស់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ និង​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប បដិសេធ​មិន​ព្រម​យល់។

> នៅថ្ងៃនោះ នឹងមាន​ឫស​មួយ​នៃ​យេសេ ដែល​នឹង​ឈរ​ជា​ទង់សញ្ញា​សម្រាប់​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ; ជនសាសន៍​ដទៃ​នឹង​ស្វែងរក​ទ្រង់ ហើយ​ទីសម្រាក​របស់​ទ្រង់​នឹង​មាន​សិរីរុងរឿង។ អេសាយ 11:10។

បងស្រី White និង James White បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថា ដល់ឆ្នាំ 1856 ចលនានោះបានក្លាយជា Laodicea រួចហើយ ដូច្នេះ តើនៅពេលណាដែលនាងបានបញ្ជាក់ថា វាធ្លាប់ទទួលយកសារដល់ពួក Laodicea នោះ? នាងមិនដែលបានធ្វើដូច្នោះឡើយ។ កំហុសដំបូងរបស់យើង គឺការទទួលយកការអះអាងថា ក្រុមជំនុំ Seventh-day Adventist បានជាក្រុមជំនុំមានជ័យជម្នះមួយ ខណៈដែលនាងបានឆ្លងកាត់ប្រវត្តិសាស្ត្រ។ តាមពិត វាផ្ទុយស្រឡះ។ ប្រសិនបើយើងទទួលយកមូលសន្និដ្ឋានខុសដំបូងនោះ នោះភ្នែករបស់យើងនឹងត្រូវបានបិទចំពោះសេចក្តីពិតខាងព្យាករណ៍ ដែលបង្រៀនផ្ទុយពីនោះ។ ឧទាហរណ៍ បងស្រី White បានកំណត់ម្តងហើយម្តងទៀតថា ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមអក្សរ បង្ហាញជាឧទាហរណ៍អំពីបទពិសោធន៍ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើប។ ជាញឹកញាប់ នៅពេលនាងយោងទៅកាន់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ ជាគំរូសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប នាងក៏ដកស្រង់ព្រមគ្នានូវសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដ៏ល្បីល្បាញរបស់សាវកប៉ូល អំពីសេចក្តីពិតដូចគ្នានោះផងដែរ។

> ឥឡូវនេះ រឿងទាំងអស់នេះបានកើតឡើងដល់ពួកគេ ដើម្បីជាគំរូ ហើយត្រូវបានកត់ទុកសម្រាប់ការដាស់តឿនដល់យើងខ្ញុំ ដែលចុងបញ្ចប់នៃលោកិយបានមកដល់ហើយ។ ១ កូរិនថូស ១០:១១

សាវកប៉ុល នៅក្នុងខទីដប់មួយ កំពុងសង្ខេបខទាំងដប់មុន។

> បងប្អូនអើយ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថា បុព្វបុរសរបស់យើងទាំងអស់គ្នាបានស្ថិតនៅក្រោមពពក ហើយទាំងអស់គ្នាបានឆ្លងកាត់សមុទ្រ; ហើយទាំងអស់គ្នាបានទទួលបុណ្យជ្រមុជចូលក្នុងលោកម៉ូសេ ដោយពពក និងដោយសមុទ្រ; ហើយទាំងអស់គ្នាបានបរិភោគអាហារខាងវិញ្ញាណដូចគ្នា; ហើយទាំងអស់គ្នាបានផឹកភេសជ្ជៈខាងវិញ្ញាណដូចគ្នា ដ្បិតពួកគេបានផឹកពីថ្មដាខាងវិញ្ញាណដែលតាមពួកគេមក ហើយថ្មដានោះគឺជាព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ ព្រះមិនសព្វព្រះហឫទ័យនឹងពួកគេច្រើននាក់ឡើយ ដ្បិតពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញនៅទីរហោស្ថាន។ ឥឡូវនេះ ការទាំងនេះបានក្លាយជាគំរូសម្រាប់យើង ដើម្បីកុំឲ្យយើងលោភចង់អំពើអាក្រក់ ដូចជាពួកគេក៏បានលោភចង់ដែរ។ កុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទៅជាអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ដូចជាពួកគេមួយចំនួនបានធ្វើ ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ប្រជាជនបានអង្គុយចុះបរិភោគ និងផឹក ហើយក៏ក្រោកឡើងលេងសប្បាយ»។ ក៏កុំឲ្យយើងប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ផ្លូវភេទ ដូចជាពួកគេមួយចំនួនបានប្រព្រឹត្ត ហើយក្នុងមួយថ្ងៃបានដួលស្លាប់អស់ពីរម៉ឺនបីពាន់នាក់។ ក៏កុំឲ្យយើងល្បងលព្រះគ្រីស្ទ ដូចជាពួកគេមួយចំនួនក៏បានល្បងលដែរ ហើយត្រូវបានពស់បំផ្លាញ។ ក៏កុំឲ្យអ្នករាល់គ្នារអ៊ូរទាំ ដូចជាពួកគេមួយចំនួនក៏បានរអ៊ូរទាំដែរ ហើយត្រូវបានអ្នកបំផ្លាញបំផ្លាញ។ ១ កូរិនថូស ១០:១–១០។

ប៉ូល និងអ្នកស្រី វ៉ៃត៍ មិនបានយកអ៊ីស្រាអែលបុរាណធ្វើជាគំរូនៃប្រជាជនដែលមានជ័យជំនះ និងសុចរិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ។ ប៉ូលបានសង្ខេបខទាំងដប់ដំបូងនោះនៅក្នុងខទីដប់មួយ ហើយបន្ទាប់មក នៅក្នុងខបន្ទាប់ ទ្រង់បានបញ្ជាក់មេរៀនដែលប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណត្រូវបង្ហាញដល់អស់អ្នកដែលនឹងឃើញ។

> ដូច្នេះ អ្នកណាដែលគិតថា ខ្លួនឈរមាំមួនហើយ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន ក្រែងលោដួលចុះ។ ១ កូរិនថូស ១០:១២។

អ៊ីស្រាអែលបុរាណបានផ្តល់ជាគំរូនៃប្រជាជនមួយដែលត្រូវបានព្រះហៅ ត្រូវបានព្រះដឹកនាំ បានបំពេញសេចក្ដីទំនាយរបស់ព្រះ ហើយបានបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះនៅគ្រប់ជំហាននៃផ្លូវ ហើយនៅទីបញ្ចប់ថែមទាំងបានឆ្កាងព្រះអង្គបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដីទៀតផង! អាដվենទីស្ទមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការទទួលស្គាល់អង្គហេតុទាំងនេះអំពីអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ប៉ុន្តែកម្រណាស់ដែលពួកគេអនុញ្ញាតឲ្យសេចក្ដីព្រមានដែលមានបំណងនោះទម្លុះចូលកាត់ភាពខ្វាក់ភ្នែកបែបឡាវឌីសេរបស់ពួកគេ។ ពួកគេអាចដកស្រង់ខណ្ឌបទទាំងឡាយដែលបងស្រី White កំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមជំនុំថាជាផ្លែប៉ោមនៃព្រះនេត្ររបស់ព្រះ ហើយវាក៏ជាយ៉ាងនោះមែន ប៉ុន្តែសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះចំពោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ មិនបានយកអាវធំមកគ្របលើស្ថានភាពពិតប្រាកដរបស់ពួកគេឡើយ។ អ្នកណាដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ ទ្រង់ក៏ស្តីបន្ទោស និងវិន័យផង។ ទោះបីជាក្រុមជំនុំរបស់ព្រះជាផ្លែប៉ោមនៃព្រះនេត្ររបស់ព្រះយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវបានសង្ខេបយ៉ាងច្បាស់បំផុតអំពីទំនាក់ទំនងរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងផ្លែប៉ោមនោះ គឺផ្លែប៉ោមរបស់ទ្រង់។

> ឱ​យេរូសាឡឹម យេរូសាឡឹម អើយ ដែលសម្លាប់ពួកហោរា ហើយគប់ថ្មទៅលើអ្នកដែលត្រូវបានចាត់មករកអ្នក តើប៉ុន្មានដងហើយ ដែលខ្ញុំបានចង់ប្រមូលកូនចៅរបស់អ្នកមកជុំគ្នា ដូចមេមាន់ប្រមូលកូនវានៅក្រោមស្លាបរបស់វា តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមឡើយ! មើល៍ ផ្ទះរបស់អ្នកត្រូវបានទុកឲ្យអ្នកនៅស្ងាត់ជ្រងំ; ហើយប្រាកដមែន ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នានឹងមិនឃើញខ្ញុំទេ ដរាបដល់ពេលដែលអ្នករាល់គ្នានិយាយថា «មានពរហើយ អ្នកដែលមកក្នុងព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់»។ លូកា 13:34, 35។

សំណួរទាំងនេះគួរត្រូវបានសួរថា «តើព្រះយេស៊ូវពិតជាបានបង្ហាញចុងបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្តើមមែនឬ? តើអ៊ីស្រាអែលបុរាណពិតជាបង្ហាញអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបមែនឬ?» បញ្ហារបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណពេញមួយប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ គឺថាពួកគេជឿថាមរតកពូជពង្សរបស់ពួកគេបញ្ជាក់ថាពួកគេជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ហើយដូច្នេះពួកគេមិនអាចជាអ្វីផ្សេងក្រៅពីជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានឡើយ។ ហេតុនេះហើយ នៅក្នុងសម័យរបស់យេរេមា ពួកគេបានប្រកាសថាពួកគេជាព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។

> ព្រះបន្ទូលដែលបានមកដល់យេរេមាពីព្រះយេហូវ៉ា ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរឈរនៅទ្វារនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយប្រកាសព្រះបន្ទូលនេះនៅទីនោះ ដោយនិយាយថា ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អស់អ្នកស្រុកយូដាទាំងអស់ ដែលចូលតាមទ្វារទាំងនេះមកថ្វាយបង្គំព្រះយេហូវ៉ា។ ព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ គឺព្រះនៃអ៊ីស្រាអែលថា៖ ចូរកែប្រែផ្លូវរបស់អ្នករាល់គ្នា និងអំពើរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអញនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នារស់នៅក្នុងកន្លែងនេះ។ កុំទុកចិត្តលើពាក្យកុហក ដោយនិយាយថា “នេះជាព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា”»។ យេរេមា ៧:១–៤។

ការល្បួងដដែលនេះផ្ទាល់ ក៏ត្រូវបានយ៉ូហាន បាទីស្ទ ផ្តោតសង្កត់ធ្ងន់ផងដែរ។

> ហើយពួកគេបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកពីលោកនៅទន្លេយ័រដាន់ ដោយសារភាពបាបរបស់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ កាលលោកឃើញពួកផារីស៊ី និងពួកសាឌូស៊ីជាច្រើនមកឯបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់លោក លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា ឱ ពូជពស់វែកអើយ តើនរណាបានព្រមានអ្នករាល់គ្នាឲ្យរត់គេចពីព្រះពិរោធដែលនឹងមកដល់? ដូច្នេះ ចូរបង្កើតផលដែលសមនឹងការប្រែចិត្តចុះ។ ហើយកុំគិតនិយាយនៅក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នាថា យើងមានអ័ប្រាហាំជាបិតា ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះអាចបង្កើតកូនចៅសម្រាប់អ័ប្រាហាំពីថ្មទាំងនេះបាន។ ហើយឥឡូវនេះផង ពូថៅត្រូវបានដាក់នៅឫសឈើរួចហើយ ដូច្នេះ រាល់ដើមឈើណាដែលមិនបង្កើតផលល្អ នោះត្រូវកាប់ចោល ហើយបោះចូលទៅក្នុងភ្លើង។ ម៉ាថាយ ៣:៦–១០។

ការយល់ឃើញខុសឆ្គងដដែលនោះនៅក្នុងសាសនាអាដវែនទីស ដែលត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យថា «ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺយើង» ហើយថា យើងជាពូជ «ខាងវិញ្ញាណ» របស់អប្រាហាំ គឺជាការបង្ហាញសំខាន់បំផុតនៃភាពខ្វាក់ភ្នែករបស់ឡៅឌីសេ។

> «ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ចាត់អ្នកនាំសារមក ប្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់អំពីអ្វីដែលពួកគេត្រូវតែមាន និងត្រូវតែប្រព្រឹត្ត ដើម្បីស្តាប់បង្គាប់ច្បាប់នៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ ដែលប្រសិនបើមនុស្សណាប្រព្រឹត្តតាម នោះគេនឹងរស់នៅដោយសារច្បាប់ទាំងនោះផងដែរ។ ពួកគេត្រូវស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់អស់លើសលប់ ដោយមិនមានព្រះឯទៀតណាមួយនៅមុខទ្រង់ឡើយ; ហើយពួកគេត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង ប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកនោះដូចដែលពួកគេចង់ឲ្យអ្នកនោះប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេវិញ។»

> «សូម្បីតែ​អក្សរ​តូច​បំផុត​មួយ​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ក៏​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​ស្រាលស្រាវ ឬ​ដោយ​ការ​មិន​គោរព​ឡើយ។ អស់​អ្នក​ដែល​បំពាន​នឹង​ពាក្យ “ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ” នោះ កំពុង​ឈរ​នៅ​ក្រោម​ទង់​របស់​ម្ចាស់​អំណាច​នៃ​សេចក្ដី​ងងឹត ដោយ​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបង្កើត និង​ព្រះប្រោសលោះ​របស់​ខ្លួន។ ពួកគេ​អះអាង​យក​សេចក្ដី​សន្យា​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​អ្នក​ស្តាប់បង្គាប់ ដោយ​និយាយ​ថា ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​យើង​នេះ​ឯង ខណៈ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​បង្អាប់​ព្រះ ដោយ​បង្ហាញ​លក្ខណៈ​របស់​ទ្រង់​ខុសពី​ពិត ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​កិច្ចការ​ទាំង​នោះ​ដដែលៗ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​ពួកគេ​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ។ ពួកគេ​បាន​លើក​ស្ទួយ​ខ្នាតវិនិច្ឆ័យ​មួយ​ដែល​ព្រះ​មិន​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ។ គំរូ​របស់​ពួកគេ​នាំ​ឲ្យ​វង្វេង ហើយ​ឥទ្ធិពល​របស់​ពួកគេ​នាំ​ឲ្យ​ពុករលួយ។ ពួកគេ​មិន​មែន​ជា​ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​លោកិយ​ទេ ពីព្រោះ​ពួកគេ​មិន​ដើរ​តាម​គោលការណ៍​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត​ឡើយ។»

> «មនុស្សមិនអាចបង្ហាញការក្បត់ដ៏ធំជាងនេះចំពោះព្រះបានទេ ដោយមិនអើពើនឹងពន្លឺដែលទ្រង់បានផ្ញើមកឲ្យពួកគេ។ អស់អ្នកដែលធ្វើដូច្នេះ នាំឲ្យអ្នកល្ងង់ខ្លៅវង្វេង ពីព្រោះពួកគេបានដាក់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវក្លែងក្លាយ។ ពួកគេកំពុងបំភ្លៃគោលការណ៍បរិសុទ្ធជានិច្ច....»

> «ក្នុងព្រះបន្ទូលដ៏វិសុទ្ធ យើងត្រូវបានប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជាសេចក្តីស្ងាត់សូន្យបានមកលើជាតិយូដា។ ពួកគេបានទទួលពន្លឺដ៏ធំ ព្រះពរ​ដ៏សម្បូរបែប និងសេចក្តីចម្រើនរុងរឿងដ៏អស្ចារ្យ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេបានបង្ហាញថាមិនស្មោះត្រង់ចំពោះទំនុកចិត្តដែលបានប្រគល់ឲ្យ។ ពួកគេមិនបានថែរក្សាចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះអម្ចាស់ដោយស្មោះត្រង់ ឬថ្វាយផលផ្លែរបស់វាដល់ទ្រង់ឡើយ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តដូចជាគ្មានព្រះណាមួយឡើយ ហេតុនេះហើយ ទុក្ខវេទនាបានមកដល់ពួកគេ។» Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

អ៊ីស្រាអែលបានជឿថា ដោយសារតែពួកគេត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសតាំងពីដើមប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ នោះពួកគេនឹងនៅតែជារាស្ត្រដែលទ្រង់បានជ្រើសរើសជានិច្ច។ អាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត ពួកគេក៏បានជឿថា ដោយសារតែពួកគេជារាស្ត្រដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស ទ្រង់នឹងលើកកិត្តិយសដល់ពួកគេ ទោះបីជាពួកគេបដិសេធមិនលើកកិត្តិយសដល់ទ្រង់ក៏ដោយ។ តាមន័យទំនាយ ពួកគេជារាស្ត្រដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស រហូតដល់ពួកគេត្រូវបានលែងលះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនដែលជារាស្ត្រដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រាថ្នាឲ្យពួកគេក្លាយជានោះឡើយ។ សេចក្ដីសុចរិតរបស់រាស្ត្រដែលបានជ្រើសរើស មិនត្រូវបានកំណត់ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលពួកគេអាចគិតថាខ្លួនជានោះទេ។ អ៊ីស្រាអែលបុរាណគឺជាគំរូសំខាន់បំផុតនៃក្រុមជំនុំអាដվենទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមូលដ្ឋានសន្និដ្ឋានខុសត្រូវបានទទួលយកថា ពួកគេតំណាងឲ្យមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយភាព នោះភាពខ្វាក់ភ្នែករបស់ឡាវឌីសេក៏ត្រូវបានបង្ហាញដូចជារបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណដែរ។ អាដվենទីសម៍ជឿ និងបង្រៀនថា ពួកគេជារាស្ត្រសំណល់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយភាព ទោះបីជាមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ផ្ទុយទៅវិញក៏ដោយ។

យើងកាន់តែខិតជិតដល់ការបិទពេលកំណត់នៃព្រះគុណប៉ុណ្ណា សារទៅកាន់ប្រជាជនលាវឌីសេក៏ត្រូវតែកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ និងត្រង់ទៅត្រង់មកប៉ុណ្ណោះ។ បើមូលដ្ឋានសន្មតខុសនោះមិនត្រូវបានដាក់ចោលដើម្បីទទួលយកសេចក្តីពិតទេ នោះគំរូរបស់អើរ៉ុន យេរ៉ូបោម និងឆ្នាំ 1863 នឹងត្រូវបានលាក់បាំងនៅក្រោមសំពត់នៃប្រពៃណី និងទម្លាប់។ ឥឡូវនេះ វាខិតជិតដល់ការបិទពេលកំណត់នៃព្រះគុណពេកហើយ ដើម្បីបន្តលាក់ខ្លួននៅក្រោមសំពត់នោះតទៅទៀត។

> ហើយ​នេះ​គឺ​ជា​ការ​កាត់​ទោស គឺ​ថា ពន្លឺ​បាន​មក​ក្នុង​លោកិយ ហើយ​មនុស្ស​បាន​ស្រឡាញ់​សេចក្តី​ងងឹត​ជាង​ពន្លឺ ពី​ព្រោះ​អំពើ​របស់​ពួក​គេ​អាក្រក់។ ដ្បិត​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ តែង​ស្អប់​ពន្លឺ ហើយ​ក៏​មិន​មក​រក​ពន្លឺ​ដែរ ក្រែង​អំពើ​របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​បាន​បន្ទោស។ យ៉ូហាន ៣:១៩, ២០។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការក្បត់សេចក្តីជំនឿរបស់អាដվենទីសម៍ ត្រូវបានកត់ត្រាទុកក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ។ នេះជាសេចក្តីពិតខាងទំនាយមួយ។ ភស្តុតាងទីមួយនៃការនេះ គឺអ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ អ៊ីស្រាអែលបុរាណជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការក្បត់សេចក្តីជំនឿដែលបន្តជានិច្ច ហើយកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ប៉ុន្តែព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ បង្រៀនថា អ៊ីស្រាអែលបុរាណជានិមិត្តរូបនៃអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប។ ទោះបីជាវាជារឿងគួរឲ្យសោកស្តាយយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនដែលមានពេលណាសំខាន់ជាងពេលបច្ចុប្បន្ននេះទេ ក្នុងការយល់ដឹងសេចក្តីពិតនេះ។ អ្វីដែលកំពុងត្រូវបានបើកបង្ហាញជាមួយនឹងវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជាការពិតថា ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អាដվենទីសម៍ ក្នុងនាមជាស្នែងប្រូតេស្តង់ រត់ស្របគ្នាជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ស្នែងសាធារណរដ្ឋ។ ស្នែងទាំងពីរនេះ ផ្តល់សាក្សីទីពីរសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយការបដិសេធមិនឃើញយ៉ាងត្រឹមត្រូវនូវសាក្សីមួយ នឹងរារាំងមិនឲ្យសាក្សីមួយទៀតត្រូវបានស្គាល់ក្នុងពេលតែមួយផងដែរ។

ខ្សែពូជរបស់អើរ៉ុន យេរ៉ូបោម និងឆ្នាំ 1863 កំណត់អត្តសញ្ញាណការចាប់ផ្តើមនៃអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើប ហើយដោយធ្វើដូច្នេះ ពួកវាក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណការចាប់ផ្តើមនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋផងដែរ។ សាររបស់ទេវតាទីបី គឺជាការព្រមានប្រឆាំងនឹងការទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ សហរដ្ឋអាមេរិកជាប្រទេសដែលដំបូងបង្អស់អនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយបន្ទាប់មកបង្ខំឲ្យពិភពលោកទាំងមូលធ្វើដូចគ្នា។

> «បណ្តាប្រជាជាតិនានានឹងដើរតាមគំរូរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ ទោះបីជានាងជាអ្នកនាំមុខក៏ដោយ ក៏វិបត្តិដូចគ្នានេះនឹងមកលើប្រជារាស្ត្ររបស់យើងនៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃពិភពលោក»។ Testimonies, volume 6, 395.

សេចក្តីពិតខាងទំនាយដែលទាក់ទងនឹងវិបត្តិនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ មិនអាចបំបែកចេញពីកិច្ចការរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកបានឡើយ។ សត្វពីផែនដីនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣ គឺជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំទំនាយ តាម យេសាយ ២៣។ សត្វពីផែនដីនោះហើយ ដែលមានស្នែងពីរ។ សេចក្តីពិតដែលទាក់ទងនឹងទំនាក់ទំនងរវាងស្នែងទាំងពីរនោះ កំពុងត្រូវបានបើកត្រាបណ្ដើរៗនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែសម្រាប់តែអ្នកដែលជ្រើសរើសយល់ថា ព្រះយេស៊ូវទ្រង់សម្រេចការបើកត្រានៃ វិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដោយប្រើការចាប់ផ្តើមនៃវត្ថុមួយ ដើម្បីបង្ហាញចុងបញ្ចប់នៃវត្ថុនោះ។

សហរដ្ឋអាមេរិក​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ជា​នគរ​ទីប្រាំមួយ​នៃ​ព្យាករណ៍​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​ក្នុង​រយៈពេល​ហុកសិបប្រាំ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ ស្នែង​ទាំងពីរ​ដែល​នឹង​ឆ្លងកាត់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ជាមួយ​គ្នា ត្រូវបាន​ដាក់​ចូល​ក្នុង​បរិបទ​មួយ​ដែល​អាច​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​តែ​អ្នក​ដែល​ស្ម័គ្រចិត្ត​មើល​ប៉ុណ្ណោះ។ ហុកសិបប្រាំ​ឆ្នាំ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​អេសាយ​ជំពូក 7 បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 742 មុន​គ.ស. ហើយ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 677 មុន​គ.ស. ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1798 រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 1863 ឆ្នាំ​ទាំងនោះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ។ ហុកសិបប្រាំ​ឆ្នាំ​ទាំងនោះ​បញ្ជាក់​អំពី​ដំណើរការ​នៃ​វិបត្តិ​នៅ​ក្នុង​ស្នែង​ទាំងពីរ។

នៅឆ្នាំ 1863 រយៈពេលដំបូងនៃ «ថ្ងៃរបស់ស្តេចមួយអង្គ» តាមទំនាយនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ២៣ បានបញ្ចប់ ហើយដោយការបញ្ចប់នោះ វាបានបង្កើតសញ្ញាសម្គាល់ទំនាយនៃរយៈពេលចុងក្រោយនៃ «ថ្ងៃរបស់ស្តេចមួយអង្គ»។ ការបញ្ចប់នៃចំនួនចិតសិបជានិមិត្តរូបនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ២៣ ត្រូវបានបង្ហាញដោយរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំដំបូង។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1863 រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1989 គឺជារយៈពេលនៃពួកជំនុំអាដវេនទីស្ត ឡាវឌីសេ ដែលបានចាប់ផ្តើមពីចលនាមីល្លេរ៉ាយត៍ ហើយបញ្ចប់នៅចលនានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ ដើម្បីយល់អំពីរយៈពេលនៅចុងបញ្ចប់ យើងត្រូវតែយល់អំពីរយៈពេលនៅដើមដំបូង។ អាដវេនទីសមិនអាចធ្វើដូច្នេះបានទេ ពីព្រោះការចាប់ផ្តើមរបស់វាត្រូវបានសម្គាល់ដោយការបដិសេធសម្បថរបស់ម៉ូសេ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណហុកសិបប្រាំឆ្នាំនោះឯង ដែលតំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់របស់អាដវេនទីស និងសហរដ្ឋអាមេរិក។

ដោយហេតុនេះ ហើយហេតុនេះគឺជាហេតុផលមួយដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ អត្ថបទនេះបានខិតខំបង្កើតឲ្យបានច្បាស់នូវសេចក្តីពិតទំនាយមួយ ដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានបើកត្រាដោយសិង្ហនៃពូជយូដា។ សេចក្តីពិតនោះគឺថា ប្រសិនបើអ្នកមិនព្រមទទួលស្គាល់ថា ក្រុមជំនុំ Seventh-day Adventist តែងតែស្ថិតនៅក្នុងសភាពល្អូឌីសេ នោះតាមតក្កវិជ្ជា អ្នកមិនអាចបែងចែកប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Adventism ឲ្យបានត្រឹមត្រូវបានឡើយ ហើយបើគ្មានការបែងចែកប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Adventism ឲ្យបានត្រឹមត្រូវទេ នោះអ្នកក៏គ្មានសមត្ថភាពកំណត់អត្តសញ្ញាណស្នែងនៃ Republicanism ឲ្យបានត្រឹមត្រូវដែរ។

> ដ្បិតបើ បន្ទាប់ពីពួកគេបានរួចផុតពីសេចក្តីសៅហ្មងនៃលោកិយ ដោយសារការស្គាល់ព្រះអម្ចាស់ និងព្រះសង្គ្រោះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយពួកគេត្រូវបានជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងសេចក្តីទាំងនោះម្តងទៀត ហើយត្រូវបានឈ្នះដោយវា នោះចុងក្រោយរបស់ពួកគេកាន់តែអាក្រក់ជាងដើម។ ដ្បិតសម្រាប់ពួកគេ ការមិនបានស្គាល់ផ្លូវនៃសេចក្តីសុចរិត នោះប្រសើរជាង បន្ទាប់ពីបានស្គាល់ហើយ បែរចេញពីបញ្ញត្តិបរិសុទ្ធដែលបានប្រគល់មកដល់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែបានកើតឡើងដល់ពួកគេ តាមសុភាសិតពិតថា៖ «ឆ្កែត្រឡប់ទៅរកអំពើក្អួតរបស់ខ្លួនវិញ» ហើយ «ជ្រូកញីដែលបានលាងស្អាតហើយ ត្រឡប់ទៅដេកលេងក្នុងភក់វិញ»។ ២ ពេត្រុស ២:២០–២២។

Back to Articles