Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខចិតសិបប្រាំបី

ការបើកសម្ងាត់អំពីអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងបួន៖ ភាពស្រដៀងគ្នាខាងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបះបោរក្នុងអាដվեն្ទិស្តលាវឌីសេរ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ជនអាម៉ូរីត ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីបង្ហាញអំពីពេលវេលាដែលសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះត្រូវបានអនុវត្តលើអាដվենទីសនៃឡាវឌីសេ។ បងស្រី White បញ្ជាក់ថា ពេលវេលារបស់ព្រះសម្រាប់ការអនុវត្តទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ គឺដូចគ្នានៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ពេលដែលមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ត្រូវបានបោះត្រា ដូចដែលវាបានជាដូច្នោះនៅពេលព្រះនាំសេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់មកលើជនអាម៉ូរីត។ នាងបាននិយាយថា «ទោះបីជា» ប្រជាជាតិរបស់ជនអាម៉ូរីត «លេចធ្លោដោយសារការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ និងអំពើពុករលួយរបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនទាន់បានបំពេញពែងនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេនៅឡើយទេ... ព្រះបង្កើតដ៏ពោរពេញដោយសេចក្តីអាណិតអាសូរ មានព្រះទ័យសុខចិត្តទ្រាំទ្រនឹងអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេរហូតដល់ជំនាន់ទីបួន។ បន្ទាប់មក ប្រសិនបើមិនឃើញមានការផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់ភាពប្រសើរឡើយ ទោសវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់នឹងធ្លាក់មកលើពួកគេ។ ដោយភាពត្រឹមត្រូវដែលមិនខកខាន ព្រះដ៏អនន្តនៅតែរក្សាគណនីជាមួយគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់។ ខណៈដែលសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ត្រូវបានផ្តល់ជូនជាមួយនឹងការអំពាវនាវឲ្យប្រែចិត្ត គណនីនេះនឹងនៅតែបើកចំហ; ប៉ុន្តែនៅពេលដែលតួលេខឈានដល់ចំនួនជាក់លាក់មួយដែលព្រះបានកំណត់ កិច្ចបម្រើនៃសេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្តើម។ គណនីត្រូវបានបិទ។ ព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់បញ្ចប់ទៅ។»

បងស្រី វ៉ាយត៍ បានភ្ជាប់យ៉ាងច្បាស់លាស់នូវកិច្ចបម្រើនៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ទាស់នឹងអាដվենទីស្តិ៍ឡាវឌីសេ ក្នុងអំឡុងពេលឧទាហរណ៍របស់អេសេគាលអំពីការបោះត្រាលើមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ថា ចាប់ផ្តើមនៅពេលពែងនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេបានពេញ ហើយពែងនោះឈានដល់ភាពពេញលេញរបស់វានៅជំនាន់ទីបួន។ ព័ត៌មានទាំងអស់នេះត្រូវបានបង្ហាញឡើងក្នុងបរិបទនៃនិមិត្តដែលបានចាប់ផ្តើមនៅជំពូកទីប្រាំបី ដែលបង្ហាញអំពីអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមបួនយ៉ាងដែលកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង។

> រួចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កូនមនុស្ស​អើយ ចូរលើកភ្នែករបស់ឯងឥឡូវនេះ ទៅទិសខាងជើងចុះ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏លើកភ្នែករបស់ខ្ញុំទៅទិសខាងជើង ហើយមើលចុះ នៅខាងជើងនៃទ្វារអាសនៈ មានរូបចម្លាក់នៃសេចក្តីច្រណែននេះ នៅត្រង់ច្រកចូល។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំទៀតថា៖ «កូនមនុស្ស​អើយ តើឯងឃើញអ្វីដែលពួកគេធ្វើឬ? គឺជាអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដ៏ធំៗ ដែលពួកវង្សអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្តនៅទីនេះ ដើម្បីឲ្យយើងឃ្លាតឆ្ងាយពីទីបរិសុទ្ធរបស់យើងឬ? ប៉ុន្តែ ចូរបែរខ្លួនម្ដងទៀតចុះ នោះឯងនឹងឃើញអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមធំជាងនេះទៀត»។ រួចទ្រង់នាំខ្ញុំទៅដល់ទ្វារនៃទីលាន; ហើយកាលខ្ញុំមើលទៅ នោះឃើញមានរន្ធមួយនៅក្នុងជញ្ជាំង។ ពេលនោះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កូនមនុស្ស​អើយ ចូរជីកជញ្ជាំងឥឡូវនេះចុះ»។ ហើយកាលខ្ញុំបានជីកជញ្ជាំងហើយ នោះឃើញមានទ្វារមួយ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «ចូលទៅ ហើយមើលអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដ៏អាក្រក់ ដែលពួកគេប្រព្រឹត្តនៅទីនេះចុះ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចូលទៅ ហើយឃើញថា មើលចុះ មានគ្រប់រូបរាងនៃសត្វលូនវារ និងសត្វស្អប់ខ្ពើម ព្រមទាំងរូបព្រះទាំងអស់នៃវង្សអ៊ីស្រាអែល ដែលគេគូរនៅលើជញ្ជាំងជុំវិញ។ នៅមុខរូបទាំងនោះ មានបុរសចិតសិបនាក់ក្នុងចំណោមពួកចាស់ទុំរបស់វង្សអ៊ីស្រាអែលឈរនៅទីនោះ ហើយនៅកណ្ដាលពួកគេ យ៉ាអាសានា កូនរបស់សាផាន ក៏ឈរនៅទីនោះដែរ ដោយមនុស្សគ្រប់គ្នាកាន់ថូដុតគ្រឿងក្រអូបនៅក្នុងដៃ; ហើយមានពពកក្រាស់នៃផ្សែងគ្រឿងក្រអូបឡើងទៅ។ ពេលនោះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កូនមនុស្ស​អើយ តើឯងបានឃើញឬទេ នូវអ្វីដែលពួកចាស់ទុំនៃវង្សអ៊ីស្រាអែលធ្វើនៅក្នុងទីងងឹត ម្នាក់ៗនៅក្នុងបន្ទប់នៃរូបភាពរបស់ខ្លួន? ដ្បិតពួកគេនិយាយថា ‘ព្រះយេហូវ៉ាមិនទតឃើញយើងទេ; ព្រះយេហូវ៉ាបានបោះបង់ចោលផែនដីហើយ’»។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំទៀតថា៖ «ចូរបែរខ្លួនម្ដងទៀតចុះ នោះឯងនឹងឃើញអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមធំជាងនេះទៀត ដែលពួកគេកំពុងប្រព្រឹត្ត»។ រួចទ្រង់នាំខ្ញុំទៅដល់ទ្វារនៃខ្លោងទ្វារព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដែលបែរទៅទិសខាងជើង; ហើយមើលចុះ នៅទីនោះមានស្ត្រីៗអង្គុយយំសោកចំពោះ តាំមូស។

> បន្ទាប់មក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «ឱ កូន​មនុស្ស​អើយ អ្នក​បាន​ឃើញ​ការ​នេះ​ហើយ​ឬ? ចូរ​បែរ​ទៅ​មើល​ម្តង​ទៀត នោះ​អ្នក​នឹង​ឃើញ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ដែល​ធំ​ជាង​ទាំងនេះ​ទៀត»។ រួច​ទ្រង់​នាំ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​លាន​ខាង​ក្នុង​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ មើល៍ នៅ​ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា រវាង​មណ្ឌប និង​អាសនៈ មាន​មនុស្ស​ប្រហែល​ម្ភៃ​ប្រាំ​នាក់ ដោយ​ខ្នង​របស់​ពួកគេ​បែរ​ទៅ​ខាង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​មុខ​របស់​ពួកគេ​បែរ​ទៅ​ខាង​កើត; ពួកគេ​កំពុង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអាទិត្យ​ទៅ​ខាង​កើត។ បន្ទាប់មក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «ឱ កូន​មនុស្ស​អើយ អ្នក​បាន​ឃើញ​ការ​នេះ​ហើយ​ឬ? តើ​នេះ​ជា​រឿង​ស្រាល​ដល់​ពួក​វង្ស​យូដា​ឬ ដែល​ពួកគេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ដែល​ពួកគេ​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ទីនេះ? ដ្បិត​ពួកគេ​បាន​បំពេញ​ស្រុក​ដោយ​អំពើ​ហិង្សា ហើយ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ខឹង​ម្តង​ទៀត; ហើយ មើល៍ ពួកគេ​យក​មែកឈើ​ដាក់​ជិត​ច្រមុះ​របស់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ យើង​ក៏​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​សេចក្តី​ក្រោធ​ដែរ: ភ្នែក​របស់​យើង​នឹង​មិន​អាណិត​ទេ ហើយ​យើង​ក៏​នឹង​មិន​មេត្តា​ដែរ: ទោះ​បី​ជា​ពួកគេ​ស្រែក​ហៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់​យើង​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នឹង​មិន​ស្តាប់​ពួកគេ​ឡើយ»។ អេសេគាល 8:5–18។

បន្ទាប់ពីអេសេគាលត្រូវបានបង្ហាញអំពីអំពើស្អប់ខ្ពើមទីមួយ គឺការតាំងរូបចម្លាក់នៃសេចក្តីច្រណែននៅច្រកទ្វារនៃអាសនៈរួចមក គាត់ត្រូវបានប្រាប់ថា គាត់នឹងត្រូវបានបង្ហាញអំពើស្អប់ខ្ពើមដែលធំជាងរូបចម្លាក់នៃសេចក្តីច្រណែននោះទៅទៀត។ អំពើស្អប់ខ្ពើមទីពីរត្រូវបានតំណាងដោយបន្ទប់សម្ងាត់ៗ ដែលនៅទីនោះពួកមេដឹកនាំ ដែលត្រូវបានតំណាងជាពួកចាស់ទុំ កំពុងថ្វាយការអធិស្ឋាន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយគ្រឿងក្រអូប ហើយប្រកាសថា ព្រះអម្ចាស់បានបោះបង់ចោលផែនដី ហើយទ្រង់មិនទតឃើញពួកគេទេ។ ប៉ុន្តែអេសេគាលត្រូវបានប្រាប់ថា គាត់នឹងឃើញអំពើស្អប់ខ្ពើមដែលធំជាងទាំងនេះទៅទៀត។

ការស្អប់ខ្ពើមទីបី ត្រូវបានតំណាងដោយ «ស្ត្រីៗកំពុងយំសោកសម្រាប់ តាមូស» ប៉ុន្តែ នៅតែមានការស្អប់ខ្ពើមមួយដែលធំជាងនោះទៀត ព្រោះការស្អប់ខ្ពើមទីបួន កំណត់សម្គាល់អំពីក្រុមមេដឹកនាំមានបុរសម្ភៃប្រាំនាក់ កំពុងថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ ដោយបែរ​ខ្នងទៅរក​ព្រះវិហារ។

នៅ​ក្នុង​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​ទីបួន មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រកាស​ថា «ពួក​ចាស់ទុំ» «បាន​បំពេញ​ស្រុក​ដោយ​អំពើ​ហិង្សា ហើយ​បាន​ត្រឡប់​មក​បង្ក​ឲ្យ​យើង​ខឹង​វិញ ហើយ​មើល​ចុះ ពួក​គេ​យក​មែកឈើ​ដាក់​ជិត​ច្រមុះ​របស់​ខ្លួន»។ «ថ្ងៃ​នៃ​ការ​បង្ក​ឲ្យ​ខឹង» គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​កិច្ចបម្រើ​នៃ​សេចក្ដី​កំហឹង​របស់​ព្រះ​ចាប់ផ្ដើម ដូច​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ នៅ​ពេល​ពួក​គេ​បដិសេធ​សារ​របស់​យ៉ូស្វេ និង​កាលែប អំពី​ស្រុក​សន្យា។ ការ​បដិសេធ​សារ​នៃ​ការ​បោះត្រា សម្គាល់​ពេល​ដែល​ពែង​នៃ​អំពើ​ទុច្ចរិត​បាន​ពេញ​សម្រាប់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ យ៉ូស្វេ និង​កាលែប តំណាង​ឲ្យ​ក្រុម​តូច ដែល​ជា​អ្នក​ស្មោះត្រង់​មួយ​ចំនួន​តិច ដែល​កំពុង​ដកដង្ហើម​ធ្ងន់ និង​យំ​សោក ដោយសារ​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំងឡាយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ និង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។

> រួចមក ម៉ូសេ និងអើរ៉ុន ក៏ក្រាបមុខចុះនៅមុខសហគមន៍ទាំងមូល នៃជំនុំកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ ហើយយ៉ូស្វេ កូនប្រុសរបស់នូន និងកាឡែប កូនប្រុសរបស់យេផុន្នេ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានទៅស៊ើបមើលស្រុកនោះ បានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន។ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ក្រុមហ៊ុនទាំងមូលនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ស្រុកដែលយើងបានឆ្លងកាត់ ដើម្បីស៊ើបមើលវា នោះជាស្រុកដ៏ល្អលើសលប់ណាស់។ បើព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ពេញព្រះហឫទ័យនឹងយើង នោះទ្រង់នឹងនាំយើងចូលទៅក្នុងស្រុកនេះ ហើយប្រទានវាដល់យើង ជាស្រុកដែលហូរទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ។ គ្រាន់តែកុំបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះយេហូវ៉ាឡើយ ហើយកុំខ្លាចប្រជាជននៃស្រុកនោះដែរ ដ្បិតពួកគេជាអាហារសម្រាប់យើង។ ការការពាររបស់ពួកគេបានចាកចេញពីពួកគេហើយ ហើយព្រះយេហូវ៉ាគង់នៅជាមួយយើង។ កុំខ្លាចពួកគេឡើយ»។ ប៉ុន្តែ សហគមន៍ទាំងមូលបានបង្គាប់ឲ្យយកថ្មគប់ពួកគេ។ រួចសិរីល្អនៃព្រះយេហូវ៉ា ក៏បានលេចមកនៅក្នុងត្រសាលជំនុំ នៅមុខកូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់។ ហើយព្រះយេហូវ៉ាបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ម៉ូសេថា៖ «ប្រជាជននេះ នឹងបង្អាប់យើងដល់កាលណា? ហើយពួកគេនឹងមិនជឿយើងដល់កាលណាទៀត សម្រាប់ទីសំគាល់ទាំងអស់ដែលយើងបានបង្ហាញនៅកណ្ដាលពួកគេ? យើងនឹងវាយពួកគេដោយរោគមហាមារី ហើយដកហូតមរតកពីពួកគេ ហើយនឹងបង្កើតពីអ្នកឲ្យទៅជាជាតិសាសន៍មួយធំជាង និងខ្លាំងក្លាជាងពួកគេ»។ ជនគណនា 14:5–12។

ការបង្កើតឲ្យមាន «ការរំខានព្រះហឫទ័យ» ដែលពួកបះបោរបានបណ្តាលឡើងនៅក្នុងគម្ពីរ Numbers ហើយក៏នៅក្នុងគម្ពីរ Ezekiel ផងដែរ គឺផ្អែកលើការបដិសេធរបស់ពួកបះបោរ ក្នុងការទទួលស្គាល់ «ទីសម្គាល់» ទាំងឡាយដែលបានសម្ដែងចេញមក។ «ទីសម្គាល់» ដែលត្រូវបានបដិសេធនៅក្នុងសម័យលោកម៉ូសេ គឺជា «ទីសម្គាល់» ដែលជានិមិត្តរូបនៃការសម្ដែងឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites។ អ៊ីស្រាអែលបុរាណបានរំខានព្រះហឫទ័យព្រះ ដោយបដិសេធ «ទីសម្គាល់» នៃការសម្ដែងឫទ្ធានុភាពរបស់ទ្រង់ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមូលដ្ឋានរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុងពេលវេលាបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបក៏បដិសេធដែរ (បែរខ្នងប្រឆាំងនឹង) ប្រវត្តិសាស្ត្រមូលដ្ឋានដ៏សំខាន់នោះតែម្តង ដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យក្លាយជា «ទីសម្គាល់» ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេ «ស្គាល់» ការកើតឡើងម្តងទៀតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

ព្រះ​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​បះបោរ​បាន​ឃើញ​ការ​កើតឡើង​ម្តង​ទៀត​នៃ​ការ​សម្ដែង​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ការ​កើតឡើង​ម្តង​ទៀត​នៃ​ការ​សម្ដែង​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នោះ មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​សេចក្តី​ពិត​ដែល​នឹង​បាន​សង្គ្រោះ​ពួក​គេ​ផង​ដែរ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​សេចក្តី​ពិត។

ការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃ​សេចក្តី​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង អេសេគាល ជំពូក ៨ ថា​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ជំនាន់​ទាំង​បួន​នៃ​អាដវេនទីសម៍​ឡៅឌីសេ គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​ដោយ​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។ ជំនាន់​ទី​មួយ​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ការ​បះបោរ​នៃ​ឆ្នាំ 1863 ហើយ​ម្ភៃ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1888 ការ​បះបោរ​ដែល​សម្គាល់​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​ជំនាន់​ទី​ពីរ ដោយ​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​បន្ទប់​សម្ងាត់ បាន​មក​ដល់។ សាមសិប​មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1919 ការ​បោះពុម្ព​សៀវភៅ​របស់ W. W. Prescott ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា The Doctrine of Christ បាន​សម្គាល់​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​ជំនាន់​ទី​បី ដែល​អេសេគាល​បាន​តំណាង​ទុក​ថា​ជា​ស្ត្រី​ទាំងឡាយ​កំពុង​យំ​សោក​សម្រាប់ Tammuz។ សាមសិប​ប្រាំបី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ពី​នោះ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1957 ជាមួយ​នឹង​ការ​បោះពុម្ព​សៀវភៅ Questions on Doctrine ជំនាន់​ទី​បួន​បាន​មក​ដល់ ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ពេលវេលា​ដែល​ពួក​បះបោរ​នឹង​បែរ​ប្រឆាំង​នឹង​សារ​នៃ​ការ​បោះត្រា​ដែល​ឡើង​មក​ពី​ទិស​ខាង​កើត ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអាទិត្យ។

យើងនឹងចាប់ផ្តើមពិចារណាអំពីជំនាន់ទីពីរ​នៃការបះបោរ​របស់​អាដវេនទីស​និយម​ឡាវឌីសេ ដែលបានមកដល់សន្និបាតទូទៅ​នៅ​មីននាប៉ូលីស ក្នុងឆ្នាំ 1888។ គឺសំខាន់ណាស់ដែលត្រូវចងចាំថា សេចក្តីគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងបួន​របស់​អេសេគាល កើតឡើងនៅក្នុង​ក្រុងយេរូសាឡឹម បើទោះបីជា​វាតំណាងឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃការបះបោរ​ដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដោយ ក៏វាតែងតែសំដៅទៅលើការបះបោរ​ដែលកើតឡើងនៅក្នុងទីក្រុង ដែលតំណាងឲ្យ​អាដវេនទីស​និយម​ឡាវឌីសេ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

> «ជាសញ្ញាមួយនៃការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រះគ្រីស្ទបានមានព្រះបន្ទូលថា “នឹងមានព្យាការីក្លែងក្លាយជាច្រើនកើតឡើង ហើយនឹងបញ្ឆោតមនុស្សជាច្រើន”។ ព្យាការីក្លែងក្លាយបានកើតឡើងពិតមែន ដោយបញ្ឆោតប្រជាជន ហើយនាំមនុស្សយ៉ាងច្រើនចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ពួកគ្រូអាគម និងពួកមន្តអាគម ដែលអះអាងថាមានអំណាចអស្ចារ្យ បានទាក់ទាញប្រជាជនឲ្យដើរតាមពួកគេចូលទៅក្នុងទីស្ងាត់ស្ងៀមនៃភ្នំ។ ប៉ុន្តែពាក្យទំនាយនេះ ក៏ត្រូវបានមានប្រសាសន៍សម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយផងដែរ។ សញ្ញានេះត្រូវបានប្រទានឲ្យជាសញ្ញានៃការយាងមកជាលើកទីពីរ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ ព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយ និងព្យាការីក្លែងក្លាយ កំពុងបង្ហាញទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ ដើម្បីល្បួងសិស្សរបស់ព្រះអង្គ។ តើយើងមិនឮសម្រែកដែលថា “មើល៍ ទ្រង់គង់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន” ទេឬ? តើមិនមានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់បានចេញទៅកាន់ទីរហោស្ថាន ដោយសង្ឃឹមថានឹងរកឃើញព្រះគ្រីស្ទទេឬ? ហើយពីការប្រមូលផ្តុំរាប់ពាន់កន្លែង ដែលមនុស្សអះអាងថាកំពុងមានទំនាក់ទំនងជាមួយវិញ្ញាណរបស់អ្នកស្លាប់ តើមិនមានការហៅនេះកំពុងត្រូវបានឮថា “មើល៍ ទ្រង់គង់នៅក្នុងបន្ទប់សម្ងាត់” ទេឬ? នេះហើយជាការអះអាងយ៉ាងច្បាស់ដែលលទ្ធិទាក់ទងវិញ្ញាណដាក់ចេញ។ ប៉ុន្តែព្រះគ្រីស្ទមានព្រះបន្ទូលដូចម្តេច? “កុំជឿវាឡើយ។ ដ្បិត ដូចជាផ្លេកបន្ទោរចេញពីទិសខាងកើត ហើយភ្លឺរហូតដល់ទិសខាងលិច នោះការយាងមករបស់ព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្សក៏នឹងដូច្នោះដែរ”។ The Desire of Ages, 631.»

បន្ទប់សម្ងាត់​ទាំងនោះ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​វិញ្ញាណនិយម ហើយ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ទីពីរ​ក្នុង​អេសេគាល ជំពូក ៨ កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ដែល​នៅទីនោះ​រូបភាព​ខាង​ផែនដី​ត្រូវ​បាន​ព្យួរ​ដោយ​សម្ងាត់​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង។

> ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចូលទៅ ហើយបានឃើញ; ហើយមើលចុះ មានគ្រប់ទម្រង់នៃសត្វលូនវារ និងសត្វស្អប់ខ្ពើម ហើយរូបព្រះទាំងអស់នៃពូជវង្សអ៊ីស្រាអែល ត្រូវបានគូរនៅលើជញ្ជាំងជុំវិញ។ ហើយនៅមុខរូបទាំងនោះ មានបុរសចំណាស់ចិតសិបនាក់នៃពូជវង្សអ៊ីស្រាអែលឈរនៅទីនោះ ហើយនៅកណ្តាលពួកគេ មានយ៉ាសានា កូនរបស់សាផាន ឈរនៅទីនោះ ដោយម្នាក់ៗកាន់កំញានរបស់ខ្លួននៅក្នុងដៃ; ហើយពពកក្រាស់នៃក្លិនក្រអូបក៏ហុយឡើង។ រួចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា កូនមនុស្សអើយ តើអ្នកបានឃើញឬទេ នូវអ្វីដែលពួកចាស់ទុំនៃពូជវង្សអ៊ីស្រាអែលកំពុងធ្វើនៅក្នុងទីងងឹត ម្នាក់ៗនៅក្នុងបន្ទប់នៃរូបស្រមៃរបស់ខ្លួន? ដ្បិតពួកគេនិយាយថា ព្រះយេហូវ៉ាមិនទតឃើញយើងទេ; ព្រះយេហូវ៉ាបានបោះបង់ផែនដីហើយ។ អេសេគាល ៨:១០–១២។

អេសេគាលបានឃើញ «រូបព្រះរបស់ពូជវង្សអ៊ីស្រាអែល ដែលត្រូវបានគូរលើជញ្ជាំង» នៃទីបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបានប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ថា ការបះបោរនេះក៏កំពុងកើតមាននៅក្នុង «បន្ទប់នៃរូបភាព» របស់មនុស្សចាស់ទុំម្នាក់ៗផងដែរ។ ការបះបោរនៅក្នុងព្រះវិហារជាក់ស្តែង បង្ហាញអំពីការបះបោរនៅក្នុងព្រះវិហារមនុស្ស។

> «ក្នុង​ការ​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ឲ្យ​ផុត​ពី​ពួក​អ្នក​ទិញ​និង​អ្នក​លក់​របស់​លោកិយ នោះ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស​បេសកកម្ម​របស់​ព្រះអង្គ ដើម្បី​សម្អាត​ចិត្ត​ឲ្យ​ផុត​ពី​សេចក្ដី​សៅហ្មង​នៃ​អំពើបាប​—​ពី​បំណង​ប្រាថ្នា​ខាង​ផែនដី ពី​តណ្ហា​អាត្មានិយម ពី​ទម្លាប់​អាក្រក់​ទាំងឡាយ ដែល​បំផ្លាញ​ព្រលឹង។ ដកស្រង់ ម៉ាឡាគី ៣:១–៣»។ The Desire of Ages, 161.

អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទីពីរ បានតំណាងឲ្យការបង្ហាញនៃអំពើអាក្រក់ ទាំងនៅក្នុងពួកជំនុំ និងនៅក្នុងគំនិតចិត្តរបស់ពួកចាស់ទុំ ដែលត្រូវធ្វើជាអ្នកអាណាព្យាបាលរបស់ពួកជំនុំ។ អំពើអាក្រក់ដែលបានបង្ហាញនៅទីនោះ គឺជាអំពើអាក្រក់នៃលទ្ធិព្រលឹងនិយម។ នៅសម័យណូអេ កាលដែលគ្រប់ទាំងការស្រមើស្រមៃនៃចិត្តមនុស្សសុទ្ធតែអាក្រក់ ពួកមនុស្សមុនទឹកជំនន់បានបំពេញពែងនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនឲ្យពេញ។

> ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ថា សេចក្តី​អាក្រក់​របស់​មនុស្ស​បាន​ធំ​ណាស់​នៅ​លើ​ផែនដី ហើយ​ថា រាល់​ការ​នឹកស្មាន​នៃ​គំនិត​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​គេ សុទ្ធតែ​ជា​អំពើ​អាក្រក់​ជា​និច្ច​បន្ត​បន្ទាប់។ លោកុប្បត្តិ 6:5។

ជំនាន់ទីពីរ​កំណត់​សម្គាល់​ពេល​ដែល​វិញ្ញាណនិយម​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ទាំង​មេដឹកនាំ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ក៏​ក្នុង​រចនាសម្ព័ន្ធ​សាជីវកម្ម​នៃ​អាដវេនទីស្ទ​ឡាវូឌីសេផងដែរ។ អ្វី​ដែល «ពួក​ចាស់ទុំ​នៃ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល» បាន​ធ្វើ «ក្នុង​ទីងងឹត» «នៅ​ក្នុង» «បន្ទប់​នៃ» «រូបភាព» របស់​ពួកគេ បង្ហាញ​ថា «រាល់​ការ​នឹកស្រមៃ​នៃ​គំនិត​ក្នុង» ចិត្ត​របស់​ពួកគេ «សុទ្ធតែ​ជា​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ»។ បងស្រី​វ៉ៃត៍​បាន​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​តំណាង​ឲ្យ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ ហើយ​សក្ខីកម្ម​អំពី​ទឹក​ជំនន់​ក្នុង​សម័យ​នូអេ​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ​ផងដែរ។ នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ទទួល​ការ​ញែក​បរិសុទ្ធ​ដោយ​សេចក្តី​ពិត នឹង​ត្រូវ​វិញ្ញាណនិយម​គ្រប​ដណ្ដប់ ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​ដោយ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ទីពីរ​ក្នុង​បទ​អេសេគាល ជំពូក ៨។

សេចក្តីគួរស្អប់ខ្ពើមទីពីរនៃគម្ពីរអេសេគាល តំណាងឲ្យការបះបោរដែលបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1888 ហើយក្លាយជានិមិត្តរូបនៃជំនាន់ទីពីរ ប៉ុន្តែ លើសពីនេះទៅទៀត ឆ្នាំ 1888 និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលវាតំណាងឲ្យ ឬដែលត្រូវបានតំណាងដោយវា បានត្រូវធ្វើម្តងទៀតនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ បងស្រី White បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថា នៅឆ្នាំ 1888 ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពនៃវិវរណៈ 18 បានចុះមក ហេតុដូច្នេះហើយ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះតំណាងឲ្យពេលវេលាដែលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉ក ត្រូវបានបំផ្លាញរំលំដោយការប៉ះតែមួយពីព្រះ ហើយវិវរណៈ 18 ខ 1 ដល់ 3 ត្រូវបានបំពេញ។

> “ការមិនសុខចិត្តលះបង់ទស្សនៈដែលបានកំណត់ទុកជាមុន និងមិនព្រមទទួលយកសេចក្តីពិតនេះ គឺជាមូលដ្ឋាននៃភាគធំមួយនៃការប្រឆាំងដែលបានបង្ហាញឡើងនៅទីក្រុង Minneapolis ទាស់នឹងសាររបស់ព្រះអម្ចាស់ តាមរយៈបងប្អូន Waggoner និង Jones។ ដោយបង្កើតការប្រឆាំងនោះ សាតាំងបានទទួលជោគជ័យក្នុងការរារាំងមិនឲ្យប្រជាជនរបស់យើង ទទួលបាន ដោយវិសាលភាពយ៉ាងធំ អំណាចពិសេសនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលព្រះបានប្រាថ្នាជាយូរមកហើយថានឹងប្រទានឲ្យពួកគេ។ សត្រូវបានរារាំងពួកគេមិនឲ្យទទួលបានប្រសិទ្ធភាពនោះ ដែលអាចជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ ក្នុងការនាំសេចក្តីពិតទៅកាន់លោកិយ ដូចដែលពួកសាវកបានប្រកាសវា បន្ទាប់ពីថ្ងៃបុណ្យទីហាសិប។ ពន្លឺដែលត្រូវបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់វា ត្រូវបានប្រឆាំង ហើយដោយសកម្មភាពរបស់បងប្អូនរបស់យើងផ្ទាល់ វាត្រូវបានរក្សាទុកឲ្យឆ្ងាយពីលោកិយក្នុងវិសាលភាពយ៉ាងធំមួយ។” Selected Messages, book 1, 235.

ប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1888 បានផ្តល់ជាគំរូនៃការបដិសេធសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ ឆ្នាំ 1888 គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃជំនាន់ទីពីរនៃអាដវេនទីសម៍ឡាវឌីសេ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយអំពើស្អប់ខ្ពើមទីពីររបស់អេសេគាល ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រនោះកំណត់សម្គាល់អំពីការបះបោរមួយ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយពួកចាស់ទុំចិតសិបនាក់នៅក្នុងអេសេគាល។ ការបះបោររបស់ពួកគេតំណាងឲ្យវិញ្ញាណនិយម ហើយស្របគ្នានឹងពែងនៃកាលវេលាសាកល្បងដែលបានពេញលេញនៅក្នុងសម័យរបស់ណូអេ។ ការបដិសេធសារនេះបានបង្ហាញអំពីការបដិសេធដោយមេដឹកនាំចំពោះសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលត្រូវមានដើម្បីកំណត់សម្គាល់ការមកដល់នៃវេទនាទីបីរបស់ឥស្លាម។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងត្រូវធ្លាក់មកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់»។ Review and Herald, April 21, 1891.

ការដឹកនាំដែលនៅក្នុងឆ្នាំ 1888 បានបដិសេធសារ នោះបានជានិមិត្តរូបនៃការបដិសេធសារនៃឥស្លាមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបំណងបង្កើតការសម្ដែងអំណាចមួយ ដែលមេដឹកនាំទាំងនោះនឹងបានឃើញ ជាផ្នែកមួយនៃការវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់លើពួកគេ។ ការសម្ដែងនៃអំណាចនៃភ្លៀងចុងក្រោយ កើតឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនៃការបោះត្រា។ វាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ប៉ុន្តែវាឈានដល់ចំណុចកំពូលរបស់វា នៅចុងបញ្ចប់នៃបីថ្ងៃកន្លះនៃ វិវរណៈ ជំពូក 11 នៅពេលដែល «ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» មកដល់។

សារឆ្នាំ 1888 គឺជាសារទៅកាន់ល៉ាវឌីសេ ជាការអំពាវនាវចុងក្រោយសម្រាប់ប្រជាជនដែលបានត្រូវជ្រើសរើសមុនមក ហើយនៅពេលនោះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការត្រូវបានរំលងទៅ។

> «សារដែលបានប្រទានមកយើងដោយ A. T. Jones និង E. J. Waggoner គឺជាសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ពួកជំនុំឡាវឌីសេ ហើយវេទនាដល់អ្នកណាក៏ដោយដែលអះអាងថាជឿសេចក្តីពិត ប៉ុន្តែមិនបានបញ្ចាំងពន្លឺកាំរស្មីដែលព្រះបានប្រទាននោះទៅដល់អ្នកដទៃឡើយ»។ The 1888 Materials, 1053.

សារឆ្នាំ ១៨៨៨ តំណាងឲ្យ​សារដែល​បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ​ថា នៅពេល​អគារធំៗ​នៃ​ទីក្រុងញូវយ៉ក​ត្រូវ​បានបំផ្លាញ​ចុះ​នៅ​ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ នោះ សក្ខីភាពត្រង់ទៅកាន់​ព្រះវិហារ​ឡៅឌីសេ​ត្រូវតែ​បាន​ប្រកាស​ឲ្យ​ឮ ហើយ​សក្ខីភាពត្រង់​នោះ​គឺជា​សារអំពី​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទីបី ដែល​នៅពេល​ត្រូវបាន​ផ្លុំ​មកលើ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ថយចេញពី​សេចក្តីជំនឿ វា​មាន​អំណាច​នាំ​ពួកគេ​ឲ្យ​រស់ឡើងវិញ​ជា​កងទ័ព​ដ៏មហិមា​មួយ។

> «សក្ខីកម្មដ៏ត្រង់ត្រូវតែត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ពួកជំនុំ និងស្ថាប័នរបស់យើង ដើម្បីដាស់តឿនអ្នកដែលកំពុងដេកលក់»។

> «នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានជឿ និងបានគោរពតាម នោះការរីកចម្រើនយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននឹងកើតមានឡើង។ ឥឡូវនេះ ចូរឲ្យយើងមើលឃើញសេចក្តីត្រូវការដ៏ធំរបស់យើង។ ព្រះអម្ចាស់មិនអាចប្រើយើងបានទេ រហូតទាល់តែទ្រង់ផ្លុំជីវិតចូលទៅក្នុងឆ្អឹងស្ងួតទាំងឡាយ។ ខ្ញុំបានឮពាក្យដែលបាននិយាយថា៖ “បើគ្មានការកម្រើកយ៉ាងជ្រាលជ្រៅរបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះមកលើចិត្ត គ្មានឥទ្ធិពលប្រទានជីវិតរបស់ទ្រង់ទេ សេចក្តីពិតនឹងក្លាយទៅជាអក្សរដែលស្លាប់។”» Review and Herald, November 18, 1902.

ឆ្នាំ​1888 សម្គាល់​ដល់​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ជំនាន់​ទី​ពីរ​នៃ​អាដվենទីសឹម ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ផ្តល់​នូវ​បន្ទាត់​នៃ​ទំនាយ​មួយ​ដែល​ស្រប​តាម​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ផង​ដែរ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​2001 ព្រះ​បាន​ដឹកនាំ​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​ទទួល​យក​ថា ការ​វាយប្រហារ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម​មក​លើ​សត្វ​នៃ​ផែនដី គឺ​ជា​ការ​សម្រេច​នៃ​ទំនាយ ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់​វិញ។ រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវការ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​រតនៈ​របស់ William Miller ហើយ​ទទួល​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​អំពី​សេចក្ដី​ពិត​មូលដ្ឋាន​ដែល​រួម​បញ្ចូល​ការ​សម្រេច​នៃ​វេទនា​ទី​មួយ និង​ទី​ពីរ ដែល​បន្ទាប់​មក​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ការ​មក​ដល់​នៃ​វេទនា​ទី​បី​នៅ​ពេល​នោះ។ នៅ​ពេល​មនុស្ស​ទាំង​នោះ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់​ទាំង​នោះ​វិញ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ឲ្យ​ឃើញ​ភាព​បរិសុទ្ធ​នៃ​តារាង​ពីរ​របស់ Habakkuk។

ការបះបោរនៅឆ្នាំ 1863 ប្រឆាំងនឹងតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ដែលជាគ្រឿងអលង្ការរបស់មីឡែរ ហើយក៏ជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃអាដվենទីសឹមផងដែរ បានជាប្រភេទនៃការបះបោរមួយ ដែលត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001; ពីព្រោះម្តងទៀត ការដឹកនាំរបស់អាដվենទីសឹមឡាវឌីសេ ត្រូវបានផ្តល់ឱកាសឲ្យលើកតម្កើងគ្រឿងអលង្ការរបស់មីឡែរ ឬបដិសេធវា។ ជំនាន់ទាំងបួននៃអាដվենទីសឹម ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក 8 ក៏កំពុងតំណាងឲ្យការបះបោររបស់អាដվենទីសឹមឡាវឌីសេ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ផងដែរ។

យើង​នឹង​បន្ត​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ជំនាន់​ទីពីរ​នៃ​អាដվենទីសម៍​ឡាវដីកេអា ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សដោយមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងអារម្មណ៍ ដែលអាចទទួលយកសេចក្ដីពិតអស់កល្បជានិច្ចបាន។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ និងអារម្មណ៍ទាំងនេះត្រូវបានរក្សាទុកឲ្យបរិសុទ្ធ និងវិសុទ្ធ ឥតមានសេចក្ដីណាមួយនៃលោកិយចូលមកលាយឡំឡើយ។ ប៉ុន្តែមនុស្សបានបាត់បង់ភាពអស់កល្បជានិច្ចចេញពីការគិតគូររបស់ខ្លួន។ ព្រះជាម្ចាស់ ជា អាល់ផា និង អូមេហ្គា ជាដើម និងជាចុងបញ្ចប់ ជាព្រះអង្គដែលកាន់ទុកវាសនានៃព្រលឹងគ្រប់រូបនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ ដោយសន្មតថាខ្លួនមានឫទ្ធានុភាពក្នុងចំណេះដឹង មនុស្សបានបន្ទាបខ្លួនឯងចុះទៅដល់កម្រិតទាបបំផុតក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។

> «ចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សបានក្លាយទៅជាខាងលោកិយ។ ជំនួសឱ្យការបង្ហាញស្នាមបោះត្រានៃទេវភាព វាបង្ហាញស្នាមបោះត្រានៃមនុស្សភាព។ នៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្នុងរបស់វា គេឃើញរូបភាពនៃផែនដី។ ការប្រព្រឹត្តដ៏ថោកទាបដែលបានរីករាលដាលនៅក្នុងសម័យនូអេ ដោយដាក់ប្រជាជននៃសម័យនោះឲ្យហួសពីសេចក្តីសង្ឃឹមនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ កំពុងត្រូវបានឃើញសព្វថ្ងៃនេះ»។ Signs of the Times, December 18, 1901.

Back to Articles