Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ហុកសិបបួន

ការបើកបង្ហាញទំនាយ៖ ការភ្ជាប់ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ទៅនឹងពេលវេលានៃការបោះត្រា ភ្លៀងចុងក្រោយ និងកិច្ចការចុងក្រោយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទថ្មីៗនេះ យើងបានយោងទៅកាន់ខ្លឹមសារមួយចំនួនពីព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណរយៈពេលមួយចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូតដល់ពេលមីកាអែលក្រោកឈរ ហើយពេលសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិបានបិទបញ្ចប់។ ក្នុងអំឡុងរយៈពេលនោះ មានគំនូរព្យាករណ៍មួយចំនួនតូច ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណកិច្ចការចុងក្រោយរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។

កិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងនិមិត្តអំពីទន្លេអ៊ូឡាយ ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក៨ ហើយបងស្រី វ៉ាយត៍ បានជម្រាបឲ្យយើងដឹងថា និមិត្តអំពីទន្លេអ៊ូឡាយ កំពុងស្ថិតនៅក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចបំពេញនៅពេលនេះ។ កិច្ចការចុងក្រោយដែលត្រូវបានបំពេញសម្រេចនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៅស្ថានសួគ៌ ដែលឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតនៅក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចបំពេញ ត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យពេចន៍ព្យាករណ៍ជាច្រើនបែប។ ក្នុងចំណោមការតំណាងបែបព្យាករណ៍ទាំងនោះ វាត្រូវបានតំណាងថាជា ពេលវេលាបោះត្រា ភ្លៀងចុងក្រោយ កិច្ចការបញ្ចប់នៃសេចក្តីសង្គ្រោះ និងការសម្អាតព្រះវិហារ។ វាមានសារៈសំខាន់ក្នុងការនាំយកពាក្យពេចន៍ទាំងនោះមករួមគ្នា ហើយដាក់វា​នៅក្នុងបរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រឹមត្រូវរបស់វាផងដែរ។

> «នៅគ្រានោះ ខណៈដែលកិច្ចការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះកំពុងឈានទៅដល់ការបិទបញ្ចប់ សេចក្តីវេទនានឹងកំពុងមកលើផែនដី ហើយប្រជាជាតិនានានឹងខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ស្កាត់ ដើម្បីមិនឲ្យរារាំងដល់កិច្ចការរបស់ទេវតាទីបី។ នៅគ្រានោះ “ភ្លៀងចុងក្រោយ” ឬការស្រស់ស្រាយដែលមកពីព្រះវត្តមាននៃព្រះអម្ចាស់ នឹងមក ដើម្បីប្រទានអំណាចដល់សំឡេងយ៉ាងខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី ហើយរៀបចំពួកបរិសុទ្ធឲ្យអាចឈរមាំមួនក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយនឹងត្រូវចាក់ចេញមក»។ Early Writings, 85.

«កិច្ចការរបស់ទេវតាទីបី» ក៏ជា «កិច្ចការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ» ផងដែរ ដែលរៀបចំ «ពួកបរិសុទ្ធ» ឲ្យអាចឈរយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងអំឡុងពេលដែល «គ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ» នឹងត្រូវចាក់បង្ហូរចេញ។

> ហើយ​បណ្ដា​សាសន៍​ទាំងឡាយ​បាន​ខឹង​សម្បារ ហើយ​សេចក្តី​កំហឹង​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ដល់ ហើយ​ដល់​ពេល​វេលា​នៃ​មនុស្ស​ស្លាប់​ទាំងឡាយ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ជំនុំ​ជម្រះ ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ពួក​ហោរា និង​ពួក​បរិសុទ្ធ ហើយ​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​កោតខ្លាច​ព្រះនាម​ទ្រង់ ទាំង​អ្នក​តូច និង​អ្នក​ធំ ហើយ​ដើម្បី​បំផ្លាញ​ពួក​អ្នក​ដែល​បំផ្លាញ​ផែនដី។ វិវរណៈ 11:18។

ប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារមុនពេលអំឡុងពេលសាកល្បងត្រូវបិទបញ្ចប់ (ដែលជាពេលព្រះពិរោធរបស់ព្រះត្រូវបានចាក់ស្រោចចុះ) ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ ពួកគេក៏ត្រូវបាន «ទប់ស្កាត់» ផងដែរ។ «ពេលវេលា» ដែលប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ បង្ហាញអំពីការចាប់ផ្ដើមនៃកិច្ចការបញ្ចប់នៃសេចក្តីសង្គ្រោះ ហើយកិច្ចការបញ្ចប់នៃសេចក្តីសង្គ្រោះ គឺជាការបោះត្រាលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ។

> «ព្រះរាស្ត្រពិតរបស់ព្រះ ដែលមានវិញ្ញាណនៃកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងការសង្គ្រោះព្រលឹងជាអ្វីដែលពួកគេយកទុកក្នុងចិត្តជានិច្ច នឹងតែងតែមើលអំពើបាបតាមសភាពពិតរបស់វា គឺជាអំពើបាបដោយពិត។ ពួកគេនឹងស្ថិតនៅខាងនៃការដោះស្រាយអំពើបាបដោយស្មោះត្រង់ និងត្រង់ទៅត្រង់មកជានិច្ច ជាអំពើបាបដែលងាយឡោមព័ទ្ធប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ជាពិសេស នៅក្នុងកិច្ចការចុងក្រោយសម្រាប់ពួកជំនុំ នៅក្នុងគ្រានៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលត្រូវឈរឥតមានកំហុសនៅចំពោះបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុតចំពោះអំពើខុសឆ្គងរបស់ប្រជារាស្ត្រដែលអះអាងថាជារបស់ព្រះ។ ការនេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងខ្លាំងដោយគំនូរឧទាហរណ៍របស់ហោរាអំពីកិច្ចការចុងក្រោយ ក្រោមរូបភាពនៃបុរសទាំងឡាយ ដែលម្នាក់ៗកាន់អាវុធសម្លាប់នៅក្នុងដៃ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានបុរសម្នាក់ស្លៀកសំពត់ទេសឯក ហើយមានប្រអប់ទឹកខ្មៅរបស់អ្នកសរសេរនៅជាប់ចំហៀងខ្លួន។ “ហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា ចូរដើរកាត់កណ្ដាលទីក្រុង កាត់កណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡិម ហើយដាក់សញ្ញាលើថ្ងាសរបស់បុរសទាំងឡាយ ដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោក ដោយសារអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់ដែលបានប្រព្រឹត្តនៅកណ្ដាលទីក្រុងនោះ។” Testimonies, volume 3, 266.»

ប្រជាជាតិនានាត្រូវបានទប់ស្កាត់ ដើម្បីមិនឲ្យរារាំងការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក៧ ប្រជាជាតិនានាដែលកំពុងខឹងសម្បារហើយត្រូវបានទប់ស្កាត់ នោះត្រូវបានតំណាងដោយខ្យល់បួន ដែលត្រូវបានទប់ស្កាត់ក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នានោះ ហើយពេលវេលានោះត្រូវបានកំណត់យ៉ាងជាក់លាក់ថាជារយៈពេលមួយ។

> «សាតាំងឥឡូវនេះកំពុងប្រើគ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់ ក្នុងពេលវេលានៃការបោះត្រានេះ ដើម្បីរារាំងចិត្តគំនិតរបស់ប្រជារាស្ត្រព្រះ មិនឲ្យកាន់ខ្ជាប់សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន ហើយបណ្តាលឲ្យពួកគេរង្គោះរង្គើ។ ខ្ញុំបានឃើញគម្របមួយ ដែលព្រះកំពុងទាញពាក់គ្របលើប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីការពារពួកគេក្នុងគ្រានៃសេចក្តីវេទនា; ហើយគ្រប់ព្រលឹងទាំងអស់ដែលបានសម្រេចចិត្តលើសេចក្តីពិត ហើយមានចិត្តបរិសុទ្ធ នឹងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយគម្របរបស់ព្រះដ៏មានព្រះចេស្ដាគ្រប់យ៉ាង។»

> “សាតាំងបានដឹងអំពីរឿងនេះ ហើយវាបានកំពុងធ្វើការដោយឫទ្ធានុភាពយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីរក្សាចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សឲ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលវាអាចធ្វើទៅបាន ឲ្យស្ទាក់ស្ទើរ និងមិននឹងនរលើសេចក្តីពិត។ …”

> «ខ្ញុំបានឃើញថា សាតាំងកំពុងធ្វើការតាមវិធីទាំងនេះ ដើម្បីបង្វែរ បញ្ឆោត ហើយទាញយកប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះឲ្យឃ្លាតចេញទៅ នៅពេលនេះ ក្នុងគ្រានៃការបោះត្រានេះ។ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកខ្លះ ដែលមិនបានឈរយ៉ាងរឹងមាំសម្រាប់សេចក្ដីពិតបច្ចុប្បន្ន។ ជង្គង់របស់ពួកគេកំពុងញ័រ ហើយជើងរបស់ពួកគេកំពុងរអិល ពីព្រោះពួកគេមិនបានឈរយ៉ាងមាំលើសេចក្ដីពិតឡើយ ហើយសេចក្ដីគ្របបាំងរបស់ព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តា ក៏មិនអាចត្រូវបានទាញមកគ្របលើពួកគេបានដែរ ខណៈដែលពួកគេកំពុងញ័រដូច្នេះ។»

> «សាតាំង​កំពុង​ព្យាយាម​ប្រើ​ល្បិច​កល​ទាំង​អស់​របស់​វា ដើម្បី​ទប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​នៅ​នោះ រហូត​ដល់​ការ​បោះ​ត្រា​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ រហូត​ដល់​សេចក្ដី​គ្រប​បាំង​ត្រូវ​បាន​ទាញ​គ្រប​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ហើយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ដោយ​គ្មាន​ទី​ជ្រក​កោន​ពី​ព្រះ​ពិរោធ​ដ៏​ក្ដៅ​ឆេះ​របស់​ព្រះ ក្នុង​គ្រោះ​កាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ។ ព្រះ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ទាញ​សេចក្ដី​គ្រប​បាំង​នេះ​គ្រប​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ហើយ ហើយ​មិន​យូរ​ទៀត វា​នឹង​ត្រូវ​បាន​ទាញ​គ្រប​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​មាន​ទី​ជ្រក​កោន​ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សម្លាប់។ ព្រះ​នឹង​ធ្វើ​ការ​ដោយ​អំណាច​ដើម្បី​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់; ហើយ​សាតាំង​ក៏​នឹង​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ផង​ដែរ»។ Early Writings, 43, 44.

បងស្រី White បានសរសេរពាក្យទាំងនេះក្នុងឆ្នាំ 1851 គឺប្រាំឆ្នាំមុនពេលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានចូលទៅក្នុងស្ថានភាពឡាវឌីសេ ហើយបានពន្យារដំណើរការបោះត្រា ដោយការបដិសេធពន្លឺដែលបានកើនឡើងនៃ “seven times.” ពន្លឺនោះនឹងបានបន្ថែមឡើង និងបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ព្រះក្នុងការគ្របបាំងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាមុន មុនពេលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានបះបោរ ហើយត្រូវបានកំណត់ឲ្យវង្វេងក្នុងទីរហោស្ថាននៃឡាវឌីសេ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងទុកជាមុនដោយការបះបោរ និងការវង្វេងក្នុងទីរហោស្ថានរបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ ក្នុងចំណោមពួកបះបោររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ មានប៉ុន្មាននាក់បានចូលទៅក្នុងទឹកដីសន្យា? តើមានខគម្ពីរណាមួយក្នុងព្រះគម្ពីរ ឬក្នុង Spirit of Prophecy ដែលកំណត់សម្គាល់ថា មានឡាវឌីសេណាម្នាក់នឹងត្រូវបានសង្គ្រោះដែរឬទេ? ចម្លើយគឺ “គ្មានសោះ!” ដ្បិតមនុស្សឡាវឌីសេម្នាក់ គឺបាត់បង់ដូចគ្នានឹងពួកអ៊ីស្រាអែលបុរាណដែលបានស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថានដែរ។

ការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជារយៈពេលមួយ ហើយវាចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលទេវតាទាំងបួនទប់ស្កាត់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលក៏ជាពេលដែលប្រជាជាតិនានាមានកំហឹងដែរ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ឲ្យស្ងប់ស្ងាត់។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រានេះ ព្រះជាម្ចាស់រៀបចំប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យអាចឈរមាំមួនក្នុងគ្រានៃគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ហើយការរៀបចំនោះត្រូវបានតំណាងថា ជាការទាញ «របាំងមួយ» មកគ្របលើប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយក៏ត្រូវបានតំណាងថា ជាការបញ្ចប់កិច្ចការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ និងការបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ទេវតាទីបីផងដែរ។ ការរៀបចំដែលត្រូវបានតំណាងដោយរូបភាពប្រៀបប្រដូចទាំងអស់នេះ មានមូលដ្ឋានលើការទទួលយក «សេចក្ដីពិតបច្ចុប្បន្ន»។

អ្នកដែលមិនឈរយ៉ាង «រឹងមាំដាច់ខាតសម្រាប់សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន» នោះគឺជាអ្នកដែល «រង្គោះរង្គើ» ពីព្រោះចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេមិនបានផ្តោតទៅលើ «សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន» ទេ។ នាងបានសរសេរថា នាង «បានឃើញមនុស្សខ្លះដែលមិនបានឈរយ៉ាងរឹងមាំដាច់ខាតសម្រាប់សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន។ ជង្គង់របស់ពួកគេកំពុងញ័រ ហើយជើងរបស់ពួកគេកំពុងរអិល ពីព្រោះពួកគេមិនបានឈរយ៉ាងមាំមួនលើសេចក្តីពិតទេ ហើយការគ្របបាំងរបស់ព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពគ្រប់យ៉ាង មិនអាចទាញមកគ្របលើពួកគេបានឡើយ ខណៈដែលពួកគេកំពុងញ័រយ៉ាងដូច្នេះ»។

«សេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន» គឺជាអ្វីដែលផ្តល់ «ការគ្របបាំង» ហើយ «ការគ្របបាំង» នោះក៏ត្រូវបានតំណាងថា​ជា «ត្រារបស់ព្រះ» ផងដែរ។ «ត្រារបស់ព្រះ» នេះ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុន​ដោយឈាមដែលគ្របលើទ្វារផ្ទះរបស់ជនហេព្រើរ ដែលបានអនុញ្ញាតឲ្យទូតបំផ្លាញឆ្លងផុតផ្ទះទាំងឡាយដែលទ្វារត្រូវបាន «គ្របបាំង» ដោយឈាមនោះ។ «ការគ្របបាំង» គឺជា «ការបោះត្រា» ហើយ «ការបោះត្រា» នោះត្រូវបានសម្រេចដោយ «សេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន»។

> ចូរញែកពួកគេចេញជាបរិសុទ្ធ ដោយសារព្រះបន្ទូលសេចក្ដីពិតរបស់ទ្រង់៖ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ គឺជាសេចក្ដីពិត។ យ៉ូហាន 17:17។

រាល់ចលនាកែទម្រង់ទាំងអស់មានប្រធានបទជាក់លាក់របស់ខ្លួន ហើយប្រធានបទនៃចលនាកែទម្រង់របស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺ «ឥស្លាមនៃវេទនាទីបី»។ «សេចក្តីពិតសម្រាប់បច្ចុប្បន្ន» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺ ឥស្លាមនៃវេទនាទីបី។

> «បទគម្ពីរ​កំពុង​បើក​សម្ដែង​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ជានិច្ច។ តែងតែ​មាន ហើយ​នឹង​តែងតែ​មាន​សេចក្តី​ពិត​មួយ ដែល​អនុវត្ត​ជា​ពិសេស​ចំពោះ​មនុស្ស​គ្រប់​ជំនាន់​នីមួយៗ»។ Review and Herald, June 29, 1886.

វា​គឺ​ជា «សារ» នៃ​សេចក្ដីពិត​បច្ចុប្បន្ន ដែល​បោះត្រា​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ ហើយ​ពេលវេលា​នៃ​ការ​បោះត្រា​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ត្រូវ​បាន​ទប់ស្កាត់។ ប្រជាជាតិនានា​បាន​ខឹងសម្បារ​នៅ​ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយ​នៅ​ចំណុច​នោះ ការ​បោះត្រា​លើ​មនុស្ស​មួយសែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់​បាន​ចាប់ផ្តើម ខណៈ​ដែល​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ ដែល​ជា «សារ» មួយ បាន​ចាប់ផ្តើម​ត្រូវ​បាន​បើក​ស្រាយ។

> «ដល់យ៉ូហាន ទិដ្ឋភាពនានាដែលមានសារៈសំខាន់ជ្រាលជ្រៅ និងគួរឲ្យរំភើបចិត្ត ត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើង អំពីបទពិសោធន៍របស់ព្រះវិហារ។ គាត់បានឃើញស្ថានភាព គ្រោះថ្នាក់ ការតស៊ូប្រយុទ្ធ និងការរំដោះចុងក្រោយរបស់ប្រជារាស្ត្រព្រះ។ គាត់បានកត់ត្រាសារចុងក្រោយទាំងឡាយ ដែលត្រូវធ្វើឲ្យផលចម្រើននៃផែនដីទុំរួច មិនថាជាកណ្ដុំស្រូវសម្រាប់ជង្រុកស្ថានសួគ៌ ឬជាបាច់អុសសម្រាប់ភ្លើងនៃសេចក្ដីបំផ្លាញឡើយ។ ប្រធានបទដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងធំធេង ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់គាត់ ជាពិសេសសម្រាប់ព្រះវិហារចុងក្រោយ ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលត្រូវបែរ​ចេញពីសេចក្ដីខុសឆ្គងមករកសេចក្ដីពិត បានទទួលការបង្រៀនអំពីគ្រោះថ្នាក់ និងការតស៊ូប្រយុទ្ធដែលនៅខាងមុខពួកគេ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចាំបាច់ត្រូវស្ថិតក្នុងភាពងងឹត អំពីអ្វីដែលកំពុងនឹងកើតមានលើផែនដីឡើយ»។ The Great Controversy, 341.

នៅពេលដែលបណ្ដាជាតិសាសន៍ទាំងឡាយបានខឹងសម្បារ ពួកគេក៏ត្រូវបានទប់ឃាត់នៅពេលជាមួយគ្នា ហើយ «ភ្លៀងចុងក្រោយ» បានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ ហើយភ្លៀងចុងក្រោយនោះគឺជាសារនៃ «សេចក្ដីពិតសម្រាប់ពេលបច្ចុប្បន្ន» ដែលបោះត្រាលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ។

> «ការងារនៅបាត់ថលគ្រីក មានលក្ខណៈដូចគ្នានឹងនោះ។ មេដឹកនាំនៅមណ្ឌលសុខាភិបាលបានលាយឡំខ្លួនជាមួយអ្នកមិនជឿ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេចូលរួមក្នុងកិច្ចពិគ្រោះរបស់ខ្លួន តិចឬច្រើន ប៉ុន្តែវាប្រៀបដូចជាចេញទៅធ្វើការដោយបិទភ្នែក។ ពួកគេខ្វះការយល់ដឹងឆ្លាតវៃដើម្បីឃើញនូវអ្វីដែលនឹងផ្ទុះឡើងមកលើយើងនៅពេលណាក៏បាន។ មានវិញ្ញាណនៃភាពអស់សង្ឃឹម នៃសង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាម ហើយវិញ្ញាណនោះនឹងកើនឡើងរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលកំណត់។ ភ្លាមណាដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ—វាមិនមែនជាត្រាឬសញ្ញាណាមួយដែលអាចមើលឃើញបានទេ ប៉ុន្តែជាការតាំងមូលដ្ឋានជាប់ជានិច្ចក្នុងសេចក្តីពិត ទាំងខាងបញ្ញា និងខាងវិញ្ញាណ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចត្រូវរង្គោះរង្គើបានឡើយ—ភ្លាមណាដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រា និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការរង្គោះរង្គើ នោះវានឹងមកដល់។ តាមពិត វាបានចាប់ផ្តើមរួចហើយ។ ឥឡូវនេះ ការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះកំពុងស្ថិតលើផែនដី ដើម្បីផ្តល់ការព្រមានដល់យើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចដឹងថា អ្វីកំពុងនឹងមកដល់»។ Manuscript Releases, volume 10, 252.

ការ «បោះត្រា» គឺជា «ការតាំងចិត្តឲ្យជាប់ជានិច្ចក្នុងសេចក្តីពិត»។ នៅក្នុងបរិបទនៃពេលវេលានៃការបោះត្រា នាងបានសរសេរថា «មានវិញ្ញាណនៃសេចក្តីអស់សង្ឃឹម នៃសង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាម ហើយវិញ្ញាណនោះនឹងកើនឡើងរហូតដល់ជិតបំផុតនៃចុងបញ្ចប់នៃកាលៈទេសៈ»។ នៅពេលដែលបណ្តាប្រជាជាតិកើតសេចក្តីកំហឹង ពួកវានឹងត្រូវបានទប់ស្កាត់ ប៉ុន្តែ «សង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាម» ដែលត្រូវបានតំណាងជាខ្យល់ទាំងបួន «នឹងកើនឡើងរហូតដល់ជិតបំផុតនៃចុងបញ្ចប់នៃកាលៈទេសៈ»។ អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី កើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងសង្គ្រាមរបស់វា រហូតដល់ជិតបំផុតនៃចុងបញ្ចប់នៃកាលៈទេសៈ ហើយការយល់ដឹងតាមទំនាយអំពីអ៊ីស្លាមជា «ប្រធានបទ» ក្នុងការកែទម្រង់របស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ក៏កើនឡើងស្របគ្នាក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នានោះផងដែរ។ ការកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយអ៊ីស្លាម នោះដំណើរតាមស្របជាមួយនឹងការចាក់ទម្លាក់នៃភ្លៀងចុងក្រោយក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នានោះឯង ពីព្រោះភ្លៀងចុងក្រោយគឺជា «សារ» មួយ។

> «អ្នកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំង ដែលឈរនៅជិតព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល មានតំណែងដែលធ្លាប់បានប្រទានឲ្យសាតាំង ក្នុងនាមជាចេរូប៊ីនគ្របបាំង។ ដោយអង្គបរិសុទ្ធទាំងឡាយដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ ព្រះអម្ចាស់រក្សាទំនាក់ទំនងជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយនឹងអ្នកស្នាក់នៅលើផែនដី។ ប្រេងមាសតំណាងឲ្យព្រះគុណ ដែលព្រះទ្រង់ផ្គត់ផ្គង់ដល់ចង្កៀងរបស់អ្នកជឿរាល់គ្នា ដើម្បីកុំឲ្យវារលឹមរលោង ហើយរលត់ទៅ។ ប្រសិនបើគ្មានប្រេងបរិសុទ្ធនេះដែលត្រូវបានចាក់ស្រក់ពីស្ថានសួគ៌ តាមរយៈសាររបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះទេ នោះអំណាចទាំងឡាយនៃអំពើអាក្រក់នឹងមានការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងលើមនុស្ស។»

> «ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបង្អាប់កិត្តិយស នៅពេលដែលយើងមិនទទួលយកសារដែលទ្រង់ផ្ញើមកឲ្យយើង។ ដូច្នេះ យើងបានបដិសេធប្រេងមាស ដែលទ្រង់ចង់ចាក់បំពេញទៅក្នុងព្រលឹងរបស់យើង ដើម្បីឲ្យបន្តបញ្ជូនទៅដល់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹត។ នៅពេលសំឡេងហៅនឹងមកថា “មើលចុះ កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅទទួលទ្រង់ចុះ” អស់អ្នកដែលមិនបានទទួលប្រេងបរិសុទ្ធ មិនបានថែរក្សាព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន នឹងឃើញដូចព្រហ្មចារីល្ងង់ថា ពួកគេមិនបានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ដើម្បីជួបព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនឡើយ។ នៅក្នុងខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ ពួកគេគ្មានអំណាចដើម្បីទទួលបានប្រេងនោះទេ ហើយជីវិតរបស់ពួកគេត្រូវបាក់បែកអន្តរាយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងសូមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ហើយអង្វរដូចលោកម៉ូសេបានធ្វើថា “សូមបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ដល់ទូលបង្គំផង” នោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះនឹងត្រូវបានចាក់បំពេញក្នុងចិត្តរបស់យើង។ តាមរយៈបំពង់មាស ប្រេងមាសនឹងត្រូវបានបញ្ជូនមកដល់យើង។ “មិនមែនដោយកម្លាំង ហើយក៏មិនមែនដោយឫទ្ធានុភាពដែរ គឺដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់អញវិញ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ។” ដោយការទទួលកាំរស្មីភ្លឺថ្លានៃព្រះអាទិត្យនៃសេចក្ដីសុចរិត កូនចៅរបស់ព្រះបានភ្លឺចែងចាំងដូចជាពន្លឺនៅក្នុងលោកិយ»។ Review and Herald, July 20, 1897.

ភ្លៀងចុងក្រោយចាប់ផ្ដើម «បាញ់ស្រោច» ហើយនៅទីបញ្ចប់ក៏កើនឡើងទៅជាការចាក់បង្ហូរយ៉ាងពេញលេញ។ ការ «បាញ់ស្រោច» នៃភ្លៀងចុងក្រោយ ត្រូវបានកំណត់ថាជាភ្លៀងដែលកំពុងត្រូវ «វាស់» ហើយការចាក់បង្ហូរយ៉ាងពេញលេញគឺនៅពេលដែលវាត្រូវបានចាក់បង្ហូរ «ដោយឥតកំណត់រង្វាស់»។ បងស្រី White បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីពេលមួយដែលភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងធ្លាក់ ហើយមនុស្សខ្លះទទួលវា ខណៈដែលមនុស្សខ្លះមិនទទួល។ នៅពេលនោះ ភ្លៀងកំពុងត្រូវ «វាស់» ឬក៏វាកំពុង «បាញ់ស្រោច»។

មនុស្ស​ខ្លះ​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា មាន​អ្វី​មួយ​កំពុង​កើត​ឡើង ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

> «នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ទាំងឡាយ នឹង​មាន​ការ​សម្ដែង​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ​នៃ​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ព្រះ; ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​មិន​មាន​ឥទ្ធិពល​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​មិន​បាន​បើក​ទ្វារ​នៃ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ដោយ​ការ​សារភាព និង​ការ​ប្រែចិត្ត​នោះ​ទេ។ នៅ​ក្នុង​ការ​សម្ដែង​នៃ​ព្រះ​ចេស្តា​នោះ ដែល​បំភ្លឺ​ផែនដី​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ ពួក​គេ​នឹង​ឃើញ​តែ​អ្វី​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ក្នុង​ភាព​ងងឹត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ខ្លួន ពួក​គេ​គិត​ថា​ជា​អ្វី​ដ៏​គ្រោះថ្នាក់ ជា​អ្វី​មួយ​ដែល​នឹង​បណ្តាល​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ដល់​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​រឹងប៉ឹង​ខ្លួន​ដើម្បី​ប្រឆាំង​នឹង​វា។ ដោយ​ព្រោះ​ព្រះអម្ចាស់​មិន​ធ្វើ​ការ​ស្រប​តាម​ការ​រំពឹង​ទុក និង​គំរូ​ឧត្តម​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​នឹង​ប្រឆាំង​នឹង​កិច្ចការ​នោះ។ ពួក​គេ​និយាយ​ថា «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​មិន​គួរ​ស្គាល់​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ ខណៈ​ដែល​យើង​បាន​នៅ​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ?» ដោយ​ព្រោះ​ពួក​គេ​មិន​បាន​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​ការ​ព្រមាន និង​ការ​ទទូច​អង្វរ​នៃ​សារ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ​បាន​បន្ត​និយាយ​យ៉ាង​រឹងរូស​ថា «ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មាន ហើយ​បាន​ចម្រើន​ឡើង​ដោយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ការ​អ្វី​សោះ»។» Maranatha, 219

> «មនុស្សជាច្រើន ក្នុងកម្រិតយ៉ាងធំ មិនបានទទួលភ្លៀងដំបូងទេ។ ពួកគេមិនបានទទួលអស់ទាំងព្រះពរដែលព្រះបានផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់ពួកគេដូច្នេះឡើយ។ ពួកគេរំពឹងថា សេចក្ដីខ្វះខាតនោះនឹងត្រូវបានបំពេញដោយភ្លៀងចុងក្រោយ។ នៅពេលដែលព្រះគុណដ៏បរិបូរណ៍បំផុតនឹងត្រូវប្រទានមក ពួកគេមានបំណងនឹងបើកចិត្តទទួលវា។ ពួកគេកំពុងធ្វើកំហុសដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។ កិច្ចការដែលព្រះបានចាប់ផ្ដើមក្នុងចិត្តមនុស្ស ដោយប្រទានពន្លឺ និងចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែបន្តទៅមុខជានិច្ច។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីសេចក្ដីចាំបាច់របស់ខ្លួនផ្ទាល់។ ចិត្តត្រូវតែត្រូវបានបង្ហូរចេញពីសេចក្ដីសៅហ្មងគ្រប់យ៉ាង ហើយត្រូវបានសម្អាត ដើម្បីឲ្យព្រះវិញ្ញាណគង់នៅខាងក្នុង។ គឺដោយការសារភាព និងការលះបង់បាប ដោយការអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្ត និងការថ្វាយខ្លួនរបស់ពួកគេទៅដល់ព្រះ ដែលសិស្សដំបូងៗបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នៅថ្ងៃបុណ្យទីហាសិប។ កិច្ចការដូចគ្នានេះ តែត្រូវធ្វើក្នុងកម្រិតធំជាងមុន បច្ចុប្បន្ននេះ។ នៅពេលនោះ ភ្នាក់ងារមនុស្សគ្រាន់តែត្រូវសុំសេចក្ដីប្រទានពរ ហើយរង់ចាំព្រះអម្ចាស់ឲ្យបំពេញកិច្ចការដែលទាក់ទងនឹងខ្លួនឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍។ គឺព្រះដែលបានចាប់ផ្ដើមកិច្ចការនោះ ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ទ្រង់ ដោយធ្វើឲ្យមនុស្សបានគ្រប់លក្ខណ៍ក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ មិនត្រូវមានការមើលរំលងព្រះគុណដែលតំណាងដោយភ្លៀងដំបូងឡើយ។ មានតែអ្នកដែលកំពុងរស់នៅស្របតាមពន្លឺដែលខ្លួនមានប៉ុណ្ណោះ នឹងទទួលពន្លឺធំជាងនេះ។ លុះត្រាតែយើងកំពុងរីកចម្រើនរាល់ថ្ងៃ ក្នុងការបង្ហាញជាក់ស្ដែងនូវគុណធម៌គ្រីស្ទានដ៏សកម្ម ទើបយើងនឹងស្គាល់ការសម្ដែងនានារបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក្នុងភ្លៀងចុងក្រោយ។ វាអាចកំពុងធ្លាក់លើចិត្តនៅជុំវិញយើងគ្រប់ទីកន្លែង ប៉ុន្តែយើងនឹងមិនយល់ស្គាល់ ឬទទួលវាឡើយ»។ Testimonies to Ministers, 506, 507.

នៅក្នុងអត្ថបទនោះ នាងបានបញ្ជាក់ថា មានពេលមួយដែល «ព្រះគុណដ៏បរិបូរបំផុតនឹងត្រូវបានប្រទាន» ដូច្នេះបានកំណត់សម្គាល់អំពីពេលមួយដែលភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានបង្ហូរចេញដោយគ្មានកម្រិត។ ទាក់ទងនឹងការពិតនោះ នាងបានបញ្ជាក់ថា មានតែអ្នកដែលកំពុងរស់នៅស្របតាមពន្លឺដែលពួកគេមានប៉ុណ្ណោះ នឹងទទួលបានពន្លឺកាន់តែច្រើន។ តាមគោលការណ៍នោះ វាច្បាស់ថា ពន្លឺ (ដែលជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន) កើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ នៅក្នុងប្រយោគចុងក្រោយ នាងបានបញ្ជាក់អំពីពេលមួយដែលភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងធ្លាក់ ហើយមនុស្សខ្លះកំពុងទទួលស្គាល់ និងទទួលយកវា ខណៈដែលអ្នកដទៃមិនទទួលស្គាល់។ ប្រសិនបើអ្នកមិនទទួលស្គាល់សារ ដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយទេ អ្នកនឹងមិនទទួលវាទេ។

> “យើង​មិន​ត្រូវ​រង់ចាំ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ឡើយ។ វា​កំពុង​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​នឹង​ទទួល​ស្គាល់ ហើយ​យក​ព្រះគុណ​ដូច​ជា​ទឹក​សន្សើម និង​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ដែល​កំពុង​ធ្លាក់​មក​លើ​យើង​នេះ​មក​ជា​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ប្រមូល​បំណែក​នៃ​ពន្លឺ​ទាំងឡាយ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ឲ្យ​តម្លៃ​ដល់​ព្រះមេត្តា​ដ៏​ប្រាកដ​របស់​ព្រះ ជា​ព្រះ​ដែល​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​យើង​ទុក​ចិត្ត​លើ​ទ្រង់ នោះ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​នឹង​បាន​សម្រេច។ [ដកស្រង់ អេសាយ 61:11។] ផែនដី​ទាំងមូល​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ។” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

នៅ​ពេល​ដែល​សាសន៍​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​ខឹងសម្បារ​ត្រូវ​បាន​ទប់ស្កាត់ ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ចាប់ផ្ដើម​ត្រូវ​បាន «វាស់វែង»។ ពាក្យ​ថា «ព្រះគុណ​ដ៏​បរិបូរណ៍​បំផុត​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន» កំពុង​សម្គាល់​អំពី​ពេល​ដែល​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​ដោយ​ឥត​មាន​កម្រិត។

នៅពេលដែលបណ្តាប្រជាជាតិកំពុងតែខឹងសម្បា ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ឃាត់ ភ្លៀងចុងក្រោយចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះ ប៉ុន្តែវាត្រូវបាន «វាស់កម្រិត» ពីព្រោះនៅចំណុចនោះ ក្រុមជំនុំត្រូវបានលាយឡំដោយស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់។ វាគឺជាភ្លៀងដែលនាំទាំងស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ឲ្យឈានទៅដល់ភាពទុំគ្រប់លក្ខណៈ ហើយភ្លៀងចុងក្រោយគឺជាសារនៃសេចក្ដីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន ដែលមនុស្សខ្លះទទួលស្គាល់ និងទទួលយក ឬក៏មិនទទួលស្គាល់ និងមិនទទួលយក។ គំនិតព្យាករណ៍ទាំងអស់នេះ ត្រូវបានកំណត់បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្តើម «បន្តក់» ហើយវាកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់សារនៃការយំអង្វរពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ ហើយព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា និងព្រហ្មចារីល្ងង់ ត្រូវបានញែកចេញពីគ្នាជារៀងរហូត។

អស់អ្នកប្រាជ្ញ ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ដើម្បីហៅហ្វូងចៀមឯទៀតរបស់ព្រះ ឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន ហើយបន្ទាប់មក ភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានបង្ហូរចេញដោយឥតកំណត់ ហើយបន្តធ្លាក់រហូតដល់ មីកាយ៉ែល ឈរឡើង និងកាលនៃការសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបានបិទបញ្ចប់។

> «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ទេវតា​ទាំង​បួន​នឹង​ទប់​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ទុក រហូត​ដល់​កិច្ចការ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​បាន​បញ្ចប់ ហើយ​បន្ទាប់​មក នឹង​មក​ដល់​គ្រោះ​កាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ»។ Early Writings, 36.

ការកាន់ទប់ខ្យល់ទាំងបួន បង្ហាញអំពីការគ្រប់គ្រងដោយព្រះហឫទ័យដ៏អធិបតេយ្យរបស់ព្រះ លើការជំនុំជម្រះដែលកំពុងកើនឡើង ហើយដែលទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យកើតមានឡើងនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ ទេវតាទាំងបួនកាន់ទប់ខ្យល់ទាំងបួន ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរយៈពេលនោះ មាន «វិញ្ញាណនៃសេចក្ដីអស់សង្ឃឹម នៃសង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាម ហើយវិញ្ញាណនោះនឹងកាន់តែកើនឡើង»។ នៅពេលកូនទាំងអស់របស់ព្រះដែលនៅសេសសល់បានទទួលការបោះត្រាចុងក្រោយរួចហើយ មីកែលនឹងឈរឡើង ហើយខ្យល់ទាំងបួននឹងត្រូវបានដោះលែងយ៉ាងពេញលេញ ហើយគ្រោះកាចប្រាំពីរចុងក្រោយនឹងមកដល់។

នៅក្នុង «ម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» នៃ វិវរណៈ ជំពូក ១១ គឺជា «គ្រាលំបាកវេទនា» នៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ នៅពេលដែលផ្លូវ និងកំពែងបានស្ថាបនាបញ្ចប់ នោះហើយជាពេលដែល «ប្រជាជាតិនានានឹងខឹងសម្បា»។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងត្រូវចាក់បង្ហូរចេញ «តាមខ្នាត»។ អេសាយកំណត់សម្គាល់ពេលវេលាដែលភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានវាស់ខ្នាត ហើយលោកសម្គាល់ពេលនោះថា​ជា «ថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត»។ «ថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត» គឺថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។

យើង​នឹង​បន្ត​ពិចារណា​អំពី​ការ «វាស់វែង» នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់ ប៉ុន្តែ​គួរ​តែ​ចងចាំ​ថា ត្បូង​មាន​តម្លៃ​នៃ​សុបិន​របស់ Miller ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​លើ​តារាង​បរិសុទ្ធ​របស់ Habakkuk ជា​វេទនា​ទាំង​បី​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម នោះ ត្រូវ​តែ​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ជាង​មុន​ដប់​ដង​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ជាង​កាល​ដែល​វា​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ជា​លើក​ដំបូង​ដោយ Miller។

> «នៅឱកាសមួយ កាលដែលខ្ញុំនៅទីក្រុងញូវយ៉ក ក្នុងពេលយប់ ខ្ញុំត្រូវបានហៅឲ្យមើលឃើញអគារទាំងឡាយកំពុងកើនឡើងជាន់ហើយជាន់ទៀត ឡើងទៅរកមេឃ។ អគារទាំងនេះត្រូវបានធានាថាមិនឆេះដោយភ្លើង ហើយពួកវាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីលើកតម្កើងម្ចាស់ និងអ្នកសាងសង់របស់ខ្លួន។ អគារទាំងនេះកើនខ្ពស់ឡើងៗ ទៅទៀត ហើយក្នុងនោះគេបានប្រើសម្ភារៈដែលមានតម្លៃថ្លៃបំផុត។ អ្នកដែលជាម្ចាស់អគារទាំងនេះ មិនបានសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើយើងអាចលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់បានយ៉ាងល្អបំផុតដោយរបៀបណា?” ព្រះអម្ចាស់មិនស្ថិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេឡើយ។»

> «ខ្ញុំបានគិតថា៖ “អូ៎ ប្រសិនបើអស់អ្នកដែលកំពុងតែចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនដូច្នេះ អាចមើលឃើញផ្លូវដំណើររបស់ខ្លួនដូចដែលព្រះទ្រង់ទតឃើញវា! ពួកគេកំពុងសាងសង់អគារដ៏រុងរឿងស្កឹមស្កៃជាច្រើន ប៉ុន្តែការរៀបចំផែនការ និងការគិតគូររបស់ពួកគេ ល្ងង់ខ្លៅយ៉ាងណាក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់គ្រប់គ្រងសកលលោក។ ពួកគេមិនកំពុងសិក្សាស្វែងរកដោយអស់ពីអំណាចនៃចិត្ត និងគំនិតទាំងមូលថា តើពួកគេអាចលើកតម្កើងសិរីល្អដល់ព្រះយ៉ាងដូចម្តេច។ ពួកគេបានបាត់បង់ការមើលឃើញចំពោះកាតព្វកិច្ចដំបូងនេះ គឺកាតព្វកិច្ចដំបូងបង្អស់របស់មនុស្ស”»

> «កាល​ដែល​អគារ​ខ្ពស់​ស្កឹមស្កៃ​ទាំងនេះ​បាន​សង់​ឡើង ម្ចាស់​របស់​វា​បាន​រីករាយ​ដោយ​អំណួត​មហិច្ឆតា​ថា ពួកគេ​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​សម្រាប់​ប្រើ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង និង​បង្ក​ឲ្យ​អ្នក​ជិតខាង​របស់​ពួកគេ​ច្រណែន។ ប្រាក់​ជា​ច្រើន​ដែល​ពួកគេ​បាន​វិនិយោគ​ដូច្នេះ ត្រូវ​បាន​ទទួល​មក​ដោយ​ការ​គាបសង្កត់ ដោយ​ការ​ជិះជាន់​អ្នក​ក្រីក្រ​យ៉ាង​សាហាវ។ ពួកគេ​បាន​ភ្លេច​ថា នៅ​ស្ថានសួគ៌ មាន​កំណត់ហេតុ​នៃ​គ្រប់​ប្រតិបត្តិការ​ពាណិជ្ជកម្ម​ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក; រាល់​កិច្ចព្រមព្រៀង​អយុត្តិធម៌ រាល់​អំពើ​បោកបញ្ឆោត ត្រូវ​បាន​កត់ត្រា​ទុក​នៅ​ទីនោះ។ ពេលវេលា​កំពុង​មក​ដល់ ដែល​ក្នុង​ការ​បោកបញ្ឆោត និង​អំពើ​ក្រអឺតក្រទម​របស់​ខ្លួន មនុស្ស​នឹង​ទៅ​ដល់​ចំណុច​មួយ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​នឹង​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ឆ្លង​កាត់​ទៀត​ឡើយ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​រៀន​ថា ការ​អត់ធ្មត់​របស់​ព្រះ​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រំដែន»។

> ទិដ្ឋភាពដែលបន្ទាប់មកបានឆ្លងកាត់នៅមុខខ្ញុំ គឺជាការជូនដំណឹងអំពីអគ្គិភ័យមួយ។ មនុស្សបានសម្លឹងមើលអគារខ្ពស់ស្កឹមស្កៃទាំងនោះ ដែលគេសន្មតថាមិនឆេះដោយភ្លើង ហើយនិយាយថា៖ «វាមានសុវត្ថិភាពឥតខ្ចោះ»។ ប៉ុន្តែ អគារទាំងនេះត្រូវបានភ្លើងឆេះបំផ្លាញអស់ ដូចជាវត្ថុដែលធ្វើពីជ័រខ្មៅ។ រថយន្តពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចធ្វើអ្វីបានសោះ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការបំផ្លាញនោះ។ អ្នកពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចដំណើរការម៉ាស៊ីនទាំងនោះបានឡើយ។

> «ខ្ញុំត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យដឹងថា នៅពេលវេលារបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់ ប្រសិនបើមិនមានការផ្លាស់ប្តូរណាមួយកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សដែលអំនួត និងមានមហិច្ឆតាទេ នោះមនុស្សទាំងឡាយនឹងយល់ឃើញថា ព្រះហស្តដែលធ្លាប់មានអานุភាពក្នុងការសង្គ្រោះ នឹងមានអานุភាពក្នុងការបំផ្លាញផងដែរ។ អំណាចណាមួយនៅលើផែនដីមិនអាចទប់ព្រះហស្តរបស់ព្រះបានឡើយ។ គ្មានសម្ភារៈណាមួយអាចយកទៅប្រើក្នុងការសាងសង់អគារដែលនឹងការពារអគារទាំងនោះពីសេចក្ដីបំផ្លាញបានឡើយ នៅពេលវេលាដែលព្រះបានកំណត់មកដល់ ដើម្បីផ្ញើការសងសឹកមកលើមនុស្សទាំងឡាយ ដោយសារការមិនអើពើចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ និងដោយសារមហិច្ឆតាដ៏អាត្មានិយមរបស់ពួកគេ»។ Testimonies, volume 9, 12, 13.

Back to Articles