Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខប្រាំ

ចិតសិបឆ្នាំ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

យេហոյ៉ាគីម​ជា​ស្ដេច​ទីមួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​បី​អង្គ​ចុងក្រោយ​របស់​យូដា ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ពួក​បាប៊ីឡូន​យកឈ្នះ នោះ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ជា​ទាសករ​សម្រាប់​នគរ​ខាង​ត្បូង​ក៏​បាន​ចាប់ផ្ដើម។ ចិតសិប​ឆ្នាំ​នោះ​បញ្ជាក់​អំពី​រយៈពេល​ដែល​បាប៊ីឡូន គឺ​ជា​នគរ​ទីមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ នឹង​គ្រង​រាជ្យ។ នៅ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ២៣ ស្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​បំភ្លេច​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ជា​ទំនាយ​ថា​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ស្ដេច​មួយ​អង្គ។ នៅ​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ ស្ដេច​មួយ​អង្គ​គឺ​ជា​នគរ​មួយ ហើយ​ថ្ងៃ​នៃ​នគរ​តែ​មួយ​គត់​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ ដែល​មាន​រយៈពេល​ស្មើ​នឹង​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នោះ គឺ​បាប៊ីឡូន។

ក្នុង​អំឡុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ ស្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស ដែល​តំណាង​ឲ្យ​អាណាចក្រ​សម្តេច​ប៉ាប នឹង​ត្រូវ​បាន​បំភ្លេច​ចោល។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប នាង​នឹង​ត្រូវ​បាន​រំឭក​ឡើង​វិញ ហើយ​ចេញ​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាកម្ម​ជាមួយ​នឹង​នគរ​ទាំងអស់​នៃ​ផែនដី។ ពេស្យាកម្ម​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ជា​ទំនាក់ទំនង​មិន​ស្រប​ច្បាប់​នៃ​ការ​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប អាណាចក្រ​សម្តេច​ប៉ាប​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់ទំនង​មួយ​ជាមួយ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ស្តេច​ទាំងអស់​ដែល​ស្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាកម្ម​ជាមួយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប។ អាណាចក្រ​ដែល​គ្រប់គ្រង​ក្នុង​អំឡុង​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប គឺ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក គឺ​ជា​សត្វ​នៃ​ផែនដី​ដែល​មាន​ស្នែង​ពីរ។

ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទីមួយ​ដល់​ទីប្រាំ បង្ហាញ​សង្ខេប​អំពី​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​របស់​បាប៊ីឡូន ហើយ​ដូច្នេះ ជំពូក​ទាំងនោះ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្នែង​ទាំងពីរ​នៃ​សត្វ​ពី​ផែនដី​ផងដែរ។ ជំពូក​ទីបួន និង​ទីប្រាំ កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ស្ដេច​ទីមួយ និង​ស្ដេច​ចុងក្រោយ​របស់​បាប៊ីឡូន ហើយ​ជំពូក​ទាំងពីរ​នោះ​រួមគ្នា​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី និង​ស្នែង​ទាំងពីរ​របស់​វា។ ការជំនុំជម្រះ​លើ​ស្នែង​ទាំងពីរ និង​លើ​សត្វ​ពី​ផែនដី​ខ្លួន​វា​ផ្ទាល់ ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ការជំនុំជម្រះ​លើ​ស្ដេច​ទីមួយ និង​ស្ដេច​ចុងក្រោយ។ ការជំនុំជម្រះ​របស់​នេប៊ូក្នេសារ គឺ​ជា​ការ​បណ្តេញចេញ​អស់​រយៈពេល «ប្រាំពីរ​គ្រា» ខណៈដែល​ទ្រង់​រស់នៅ​ដូច​ជា​សត្វ​ព្រៃ​មួយ អស់​រយៈពេល​ពីរពាន់​ប្រាំរយ​ម្ភៃ​ថ្ងៃ ដោយ​ស៊ី​ស្មៅ និង​ទទួល​ទឹកសន្សើម។ ការជំនុំជម្រះ​របស់​បែលសាសារ ត្រូវបាន​សរសេរ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង ហើយ​ត្រូវបាន​ស្មើ​នឹង​ចំនួន​ពីរពាន់​ប្រាំរយ​ម្ភៃ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា ការជំនុំជម្រះ​លើ​សត្វ​ពី​ផែនដី និង​ស្នែង​ទាំងពីរ​របស់​វា ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ «ប្រាំពីរ​គ្រា» នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ នេះ​មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​សក្ខីភាព​របស់​ស្ដេច​ពីរ​អង្គ ហើយ​សាក្សី​ទាំងពីរ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ទីមួយ និង​អ្នក​ចុងក្រោយ។

«ប្រាំពីរដង» គឺជាថ្មជំពប់សម្រាប់សាសនាអាដវេនទីស្ត ដូច្នេះហើយមិនអាចត្រូវបានទទួលស្គាល់បានទេ ទោះបីវាមាននៅទីនោះយ៉ាងច្បាស់ក៏ដោយ—សម្រាប់អស់អ្នកដែលចង់មើលឃើញ។ វាជានិមិត្តសញ្ញានៃការជំនុំជម្រះលើជាតិមួយ (បាប៊ីឡូន) ដែលបានគ្រប់គ្រងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ហើយជានិមិត្តសញ្ញានៃការជំនុំជម្រះសម្រាប់នគរមួយដែលគ្រប់គ្រងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូប។ នៅពេល William Miller បានបង្ហាញការយល់ដឹងរបស់គាត់អំពី «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុង លេវីវិន័យ ២៦ គាត់បានប្រើពេលវេលាពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃរបស់ Nebuchadnezzar ដែលរស់នៅដូចជាសត្វមួយ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៤ ជាសាក្សីទំនាយមួយ ក្នុងចំណោមសាក្សីទំនាយផ្សេងទៀត ដើម្បីគាំទ្រ «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ២៦។ «ប្រាំពីរដង» គឺទាំងថ្មគ្រឹះ និងថ្មកំពូលនៅក្នុង សាការីយ៉ា ជំពូក ៤។ ព្រះយេស៊ូ, Sister White, អេសាយ និង ពេត្រុស កំណត់អត្តសញ្ញាណវាថា ជាថ្មដែលក្លាយជាក្បាលជ្រុង។ វាជាគោលលទ្ធិមកុដនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ទោះបីជាវាមើលទៅស្ទើរតែមិនឃើញសោះចំពោះអស់អ្នកដែលប្រកាសខ្លួនថាជាអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីបីក៏ដោយ។

នៅពេល​យើង​ចាប់ផ្តើម​ពិចារណា​អំពី​ជំពូក​ទាំង​ប្រាំមួយ​ដំបូង​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល នោះ​គឺ​សំខាន់​ណាស់​ក្នុង​ការ​ទទួលស្គាល់​ថា តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​បំផុត​មក «ប្រាំពីរ​កាល» ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​រួច​ហើយ។ នៅ​ពេល​យេហូយ៉ាគីម​ត្រូវ​បាន​បាប៊ីឡូន​ផ្ដួល​រំលំ ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​បាន​ចាប់ផ្តើម។ សៀវភៅ​របាក្សត្រ​ពន្យល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ។

> សេដេគា មាន​ព្រះជន్మ​ម្ភៃមួយ​ព្រះវស្សា នៅ​ពេល​ទ្រង់​ចាប់ផ្តើម​សោយរាជ្យ ហើយ​ទ្រង់​សោយរាជ្យ​ដប់មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​នៅ​ចំពោះ​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ទ្រង់ ហើយ​មិន​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​យេរេមា ហោរា ដែល​ថ្លែង​ពី​ព្រះឱស្ឋ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទេ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​បះបោរ​ទាស់​នឹង​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសារ​ដែរ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​ស្បថ​ដោយ​ព្រះ; ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​បាន​រឹង​ក និង​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​រឹង មិន​ព្រម​វិល​ត្រឡប់​មក​ឯ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ។ លើស​ពី​នេះ​ទៀត មេដឹកនាំ​ទាំង​អស់​នៃ​ពួក​សង្ឃ និង​ប្រជាជន បាន​រំលង​យ៉ាង​ខ្លាំង តាម​គ្រប់​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​សាសន៍​ដទៃ; ហើយ​បាន​បំពុល​ព្រះវិហារ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​ទ្រង់​បាន​ញែក​បរិសុទ្ធ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួកគេ បាន​ចាត់​ទូត​របស់​ទ្រង់​មក​ឯ​ពួកគេ​ជា​ញឹកញាប់ ទាំង​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រឹក និង​ចាត់​មក ដោយ​ព្រោះ​ទ្រង់​មាន​សេចក្ដី​អាណិត​មេត្តា​ចំពោះ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ និង​ចំពោះ​ទីលំនៅ​របស់​ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​ចំអក​ដល់​ទូត​របស់​ព្រះ មើលងាយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បៀតបៀន​ពួក​ហោរា​របស់​ទ្រង់ រហូត​ដល់​សេចក្ដី​ក្រោធ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​កើត​ឡើង​ទាស់​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ទាល់តែ​គ្មាន​វិធី​ព្យាបាល។ ដូច្នេះ ទ្រង់​បាន​នាំ​ស្តេច​នៃ​ពួក​ខាល់ដេ​មក​លើ​ពួកគេ ដែល​បាន​សម្លាប់​យុវជន​របស់​ពួកគេ​ដោយ​ដាវ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ពួកគេ ហើយ​គ្មាន​សេចក្ដី​អាណិត​ទៅ​លើ​ទាំង​យុវជន ឬ​ក្រមុំ ទាំង​ចាស់ជរា ឬ​អ្នក​ដែល​កោង​ខ្នង​ដោយ​វ័យ​ចាស់​ឡើយ; ទ្រង់​បាន​ប្រគល់​ពួកគេ​ទាំង​អស់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​គាត់។ ហើយ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​អស់​នៃ​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ ទាំង​ធំ​ទាំង​តូច និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ព្រម​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ស្តេច និង​របស់​ពួក​មេដឹកនាំ​របស់​ទ្រង់ ទាំង​អស់​នេះ​គាត់​បាន​នាំ​ទៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ ពួកគេ​បាន​ដុត​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ ហើយ​រំលំ​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ដុត​វាំង​ទាំង​អស់​របស់​ទីក្រុង​នោះ​ដោយ​ភ្លើង ព្រម​ទាំង​បំផ្លាញ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ដ៏​វិសេស​ទាំង​អស់​របស់​វា។ អស់​អ្នក​ដែល​រួច​ផុត​ពី​ដាវ គាត់​បាន​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន; ហើយ​នៅ​ទីនោះ ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​ជា​បាវបម្រើ​ដល់​គាត់ និង​ដល់​កូនចៅ​របស់​គាត់ រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​នៃ​នគរ​ពែរ្ស; ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា តាម​រយៈ​មាត់​របស់​យេរេមា បាន​សម្រេច​ជា​ពេញលេញ រហូត​ដល់​ស្រុក​ដី​បាន​រីករាយ​នឹង​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​របស់​វា: ដ្បិត​អស់​រយៈ​ពេល​ដែល​វា​ស្ថិត​នៅ​ស្ងាត់សូន្យ វា​បាន​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដើម្បី​បំពេញ​ឲ្យ​គ្រប់​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​បាន​ថ្លែង​តាម​មាត់​របស់​យេរេមា បាន​សម្រេច នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​រំជើប​វិញ្ញាណ​របស់​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស ដល់​ថ្នាក់​ដែល​គាត់​បាន​ប្រកាស​ពេញ​ទូទាំង​នគរ​ទាំង​មូល​របស់​គាត់ ហើយ​បាន​ចែង​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ផង​ដែរ​ថា៖ «ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស មាន​ប្រសាសន៍​ដូច្នេះ​ថា៖ ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌ បាន​ប្រទាន​អស់​ទាំង​នគរ​នៅ​ផែនដី​មក​ខ្ញុំ; ហើយ​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ​សម្រាប់​ទ្រង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ដែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ តើ​អ្នក​ណា​ខ្លះ​នៅ​ទីនេះ? សូម​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​របស់​គាត់ គង់​នៅ​ជាមួយ​គាត់ ហើយ​សូម​ឲ្យ​គាត់​ឡើង​ទៅ​ចុះ»។ ២ របាក្សត្រ ៣៦:១១–២៣។

រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំក្នុងភាពជាទាសករ គឺដើម្បីឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់យេរេមាបានសម្រេចថា «រហូតដល់ដីបានរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា ដ្បិតអស់រយៈពេលដែលវាស្ថិតនៅក្នុងសភាពស្ងាត់ជ្រងំ វាបានរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ»។ ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ មានតែបទគម្ពីរមួយប៉ុណ្ណោះ ក្រៅពីខគម្ពីរនៅក្នុងសៀវភៅរបាក្សត្រដែលយើងកំពុងដកស្រង់ ដែលសំដៅទៅលើដីថា «រីករាយ» នឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា។ បទគម្ពីរនោះស្ថិតនៅក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកទីម្ភៃប្រាំ និងម្ភៃប្រាំមួយ។ ជំពូកទីម្ភៃប្រាំ ផ្ដល់សេចក្ដីបង្គាប់អំពីរបៀបអនុញ្ញាតឲ្យដីបានរីករាយនឹងការសម្រាកថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា ហើយជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ រៀបរាប់អំពីបណ្ដាសានៃ «ប្រាំពីរដង» ប្រសិនបើសេចក្ដីបង្គាប់នៃសម្ពន្ធមេត្រីទាំងនោះមិនត្រូវបានអនុវត្តតាម។

ជោគវាសនារបស់យេហូយ៉ាគីមបានសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃការជាប់ជាឈ្លើយ ដែលជាផ្នែកមួយនៃអ្វីដែលដានីយ៉ែលបានហៅថា «បណ្តាសា» និង «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន។ ដានីយ៉ែលបានយល់អំពីបណ្តាសានៃ «ប្រាំពីរដង» ដ្បិតនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន គាត់បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា តាមរយៈការសិក្សាពីទំនាយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់យេរេមា គាត់បានយល់អំពីចំនួនឆ្នាំដែលប្រជាជនរបស់ព្រះនឹងត្រូវជាទាសករនៅបាប៊ីឡូន។

> នៅក្នុង​ឆ្នាំ​ដំបូង​នៃ​រាជ្យ​របស់​ទ្រង់ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បាន​យល់​តាម​រយៈ​គម្ពីរ​អំពី​ចំនួន​ឆ្នាំ​ទាំង​នោះ ដែល​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​មក​ដល់​យេរេមា​ហោរា​ថា ទ្រង់​នឹង​បំពេញ​គ្រប់​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ខូចស្ងាត់​របស់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ដានីយ៉ែល 9:2។

ដានីយ៉ែលបានយល់អំពីចិតសិបឆ្នាំនោះ «តាមរយៈសៀវភៅទាំងឡាយ» មិនមែនតែសៀវភៅយេរេមា​ប៉ុណ្ណោះទេ។ សៀវភៅមួយទៀតដែលគាត់បានយល់ គឺជាសំណេររបស់ម៉ូសេ ពីព្រោះក្នុងការអធិស្ឋានរបស់គាត់ គាត់បានកំណត់ថា «បណ្ដាសា» នៃចិតសិបឆ្នាំនៃភាពជាទាសករ គឺជា «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ។ ពាក្យនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សម្បថ» គឺជាពាក្យដដែលដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ការជាប់ជាឈ្លើយរបស់យូដានៅបាប៊ីឡូនអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺជាការសម្រេចនៃបណ្ដាសា «ប្រាំពីរដង» ទោះបីជានរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមទេវវិទូសម័យទំនើបនឹងប្រកែកយ៉ាងណាក៏ដោយ។ វាច្បាស់ដូចពន្លឺថ្ងៃ ប៉ុន្តែតែសម្រាប់អ្នកដែលសុខចិត្តមើលឃើញប៉ុណ្ណោះ។

> ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​នឹង​ម៉ូសេ នៅ​លើ​ភ្នំ​ស៊ីណាយ​ថា៖ «ចូរ​និយាយ​ទៅ​កាន់​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា កាល​ណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​យើង​ប្រទាន​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​ដី​នោះ​ត្រូវ​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា។ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ អ្នក​ត្រូវ​សាប​ព្រោះ​ស្រែ​របស់​អ្នក ហើយ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ អ្នក​ត្រូវ​កាត់​តែង​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក ហើយ​ប្រមូល​ផល​វា​ចូល​មក។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ ត្រូវ​មាន​សប្ប័ទ​នៃ​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​ដី គឺ​ជា​សប្ប័ទ​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា៖ អ្នក​មិន​ត្រូវ​សាប​ព្រោះ​ស្រែ​របស់​អ្នក ឬ​កាត់​តែង​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក​ឡើយ។ អ្វី​ដែល​ដុះ​ឡើង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ពី​ការ​ច្រូត​របស់​អ្នក អ្នក​មិន​ត្រូវ​ច្រូត​វា​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​ប្រមូល​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ​ពី​វល្លិ​ដែល​មិន​បាន​កាត់​តែង​របស់​អ្នក​ដែរ ដ្បិត​នេះ​ជា​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​ដី។ ហើយ​សប្ប័ទ​របស់​ដី​នោះ​នឹង​ជា​អាហារ​សម្រាប់​អ្នក គឺ​សម្រាប់​អ្នក សម្រាប់​បាវ​បម្រើ​ប្រុស​របស់​អ្នក សម្រាប់​បាវ​បម្រើ​ស្រី​របស់​អ្នក សម្រាប់​អ្នក​ឈ្នួល​របស់​អ្នក និង​សម្រាប់​ជន​បរទេស​ដែល​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ​អ្នក ព្រម​ទាំង​សម្រាប់​សត្វ​គោ​របស់​អ្នក និង​សត្វ​ព្រៃ​ដែល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​អ្នក​ផង; ផល​កើន​ទាំង​អស់​របស់​ដី​នោះ​ត្រូវ​ជា​អាហារ។ ហើយ​អ្នក​ត្រូវ​រាប់​សប្ប័ទ​នៃ​ឆ្នាំ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​សម្រាប់​ខ្លួន​អ្នក គឺ​ប្រាំពីរ​ដង​នៃ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ; ហើយ​រយៈ​ពេល​នៃ​សប្ប័ទ​នៃ​ឆ្នាំ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ នឹង​ស្មើ​នឹង​សែសិប​ប្រាំបួន​ឆ្នាំ​សម្រាប់​អ្នក។ បន្ទាប់​មក នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ អ្នក​ត្រូវ​ឲ្យ​ស្នែង​ត្រែ​នៃ​ឆ្នាំ​យូប៊ីលេ​បន្លឺ​ឡើង; នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ធួន​បាប អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ឲ្យ​ត្រែ​បន្លឺ​ឡើង​ទូទាំង​ស្រុក​របស់​អ្នក​ទាំង​មូល។» លេវីវិន័យ ២៥៖១–៩។

វា​ជា​ការ​សំខាន់​ក្នុង​ការ​យល់ឃើញ​ថា ក្នុង​បទបញ្ជា​អំពី​ការ​ឲ្យ​ដី​សម្រាក​នោះ វដ្ត​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៃ​រយៈពេល​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ​សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​លើ​ដី និង​មួយ​ឆ្នាំ​សម្រាប់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ដី​សម្រាក បន្ត​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​សែសិប​បួន… ទេ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​សែសិប​ប្រាំបួន នៅ​ពេល​ដែល​ត្រូវ​មាន​ឆ្នាំ​យូប៊ីលេ ដើម្បី​សម្គាល់​ការ​បំពេញ​នៃ​វដ្ត​ប្រាំពីរ​នៃ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ។ ចំណុច​សំខាន់​បំផុត​ដែល​ត្រូវ​ឃើញ គឺ​ថា ការ​ផ្លុំ​ត្រែ​យូប៊ីលេ​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ធួនបាប ដូច្នេះ​វា​សម្គាល់​ថា នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ធួនបាប​បែប​គំរូ​ពិត បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 នោះ ត្រែ​យូប៊ីលេ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​វដ្ត​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» ក៏​ត្រូវ​បាន​ផ្លុំ​នៅ​ពេល​នោះ​ដែរ។ «ប្រាំពីរ​ដង» ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ពេល​ម៉ាន៉ាសេ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​បាប៊ីឡូន ក្នុង​ឆ្នាំ 677 BC នោះ តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ធួនបាប​បែប​គំរូ​ពិត។ អ្នក​ដែល​មិន​ព្រម​ឃើញ​ប៉ុណ្ណោះ​ទើប​នឹង​ខកខាន​មិន​ឃើញ​ទំនាក់ទំនង​នេះ។ វដ្ត​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ។

វាក៏សំខាន់ដែរ​ក្នុង​ការ​ឃើញថា នៅ​ក្នុង​សេចក្តីបង្គាប់​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ក្នុង​ខ​ទាំង​ប្រាំបួន​ដំបូង​នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក​ម្ភៃប្រាំ មាន​គំរូបំភ្លឺ​ដ៏ជ្រាលជ្រៅ​បំផុត​អំពី​គោលការណ៍​មួយថ្ងៃ​ស្មើ​មួយឆ្នាំ នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ អាហារ​លាយឡំ​នៃ​រឿងនិទាន​ដែល​ពួក​ទេវវិទូ​បោះចេញ ដើម្បី​រក្សា​ឲ្យ​ហ្វូង​ចៀម​ស្រវឹង​ដោយ​ស្រា​បាប៊ីឡូន គឺ​ថា ការជំនុំជម្រះ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ម្ភៃប្រាំមួយ គឺ​ជា​ការ​យល់ខុស​អំពី​អត្ថន័យ​ភាសាហេព្រើរ​នៃ​ពាក្យ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «ប្រាំពីរ​ដង»។ អំណះអំណាង​នោះ​មិន​ពិត​ទេ។ អត្ថន័យ​ភាសាហេព្រើរ​នៃ​ពាក្យ​នោះ មាន​ទាំងស្រុង​នៅ​ក្នុង​និយមន័យ​របស់​វា​នូវ​មូលហេតុ​សមស្រប​សម្រាប់​ការ​អនុវត្ត​វា​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ចំនួន ប៉ុន្តែ​អំណះអំណាង​ខុសឆ្គង​របស់​ពួកគេ ដែល​ពួកគេ​គាំទ្រ​ដោយ​មូលដ្ឋាន​គំនិត​ដ៏វង្វេង​មួយ ផ្អែកលើ​ជំនាញ​ដែល​ពួកគេ​ប្រកាស​ដោយ​ខ្លួនឯង​អំពី​វេយ្យាករណ៍​ភាសាហេព្រើរ នោះ គ្រាន់តែ​ជា​អំណះអំណាង​បង្វែរ​ទិស​ប៉ុណ្ណោះ។

ការវិនិច្ឆ័យដែលត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យថា «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុងជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ ត្រូវបានស្គាល់តាមបរិបទនៃអត្ថបទនោះ មិនមែនដោយពួកទេវវិទូសម័យទំនើបខ្លះដែលបំបែរ​ភាសាហេប្រឺឡើយ។ វីល្លៀម មីឡើរ បានបង្កើតសេចក្តីសន្និដ្ឋានរបស់គាត់ដោយមិនមានការយោងណាមួយទៅកាន់ភាសាហេប្រឺទេ ហើយការបំផុសគំនិតបានទទួលស្គាល់ការយល់ដឹងរបស់គាត់ថាត្រឹមត្រូវ។ ពួកទេវតាបានដឹកនាំការយល់ដឹងរបស់គាត់ដោយផ្អែកលើបរិបទនៃជំពូកដែលការវិនិច្ឆ័យនៃ «ប្រាំពីរដង» ស្ថិតនៅ មិនមែនដោយផ្អែកលើភាសាហេប្រឺឡើយ។

បរិបទ​នៃ​ជំពូក​ម្ភៃប្រាំ គឺ​ជា​កន្លែង​ដែល​សេចក្តី​ណែនាំ​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ឲ្យ​ស្គាល់ ហើយ​បន្ទាប់​មក ជំពូក​ម្ភៃប្រាំមួយ បាន​ផ្តល់​ព្រះពរ​ដែល​បាន​សន្យា​សម្រាប់​ការ​គោរព​តាម​សេចក្តី​ណែនាំ​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​ទាំង​នោះ ហើយ​ក្រោយ​មក​ទៀត ក៏​បាន​កំណត់​អ្វី​ដែល​ដានីយ៉ែល​ហៅ​ថា «បណ្តាសា​របស់​ម៉ូសេ» សម្រាប់​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ចំពោះ​សេចក្តី​ណែនាំ​ទាំង​នោះ។

បរិបទ​គឺ​អំពី​ប្រធានបទ​នៃ​គោលការណ៍​មួយ​ថ្ងៃ​ស្មើ​នឹង​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ។ ខគម្ពីរ​ដំបូងៗ​ទាំងនោះ​នៅ​ក្នុង​លេវីវិន័យ ជំពូក ២៥ បញ្ជាក់​ថា នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ មួយ​ថ្ងៃ​តំណាង​ឲ្យ​មួយ​ឆ្នាំ។ នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​និក្ខមនំ លោក​ម៉ូសេ​បាន​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់​អំពី​ទំនាក់ទំនង​រវាង​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ជា​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​មនុស្ស និង​សត្វ និង​ឆ្នាំ​សប្ប័ទ​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ជា​ការ​សម្រាក​សម្រាប់​ដី។

> ហើយ​អស់​រយៈពេល​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ អ្នក​ត្រូវ​ព្រោះ​ដី​របស់​អ្នក ហើយ​ប្រមូល​ផល​របស់​វា​មក; ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ អ្នក​ត្រូវ​ទុក​ឲ្យ​វា​សម្រាក ហើយ​នៅ​ស្ងៀម ដើម្បី​ឲ្យ​ជន​ក្រីក្រ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​របស់​អ្នក​បាន​បរិភោគ; ហើយ​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​ទុក​ចោល នោះ​សត្វ​ព្រៃ​នៅ​វាល​នឹង​បរិភោគ។ ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ អ្នក​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក និង​ចម្ការ​អូលីវ​របស់​អ្នក​ផង។ អស់​រយៈពេល​ប្រាំមួយ​ថ្ងៃ អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​របស់​អ្នក ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ អ្នក​ត្រូវ​សម្រាក ដើម្បី​ឲ្យ​គោ​របស់​អ្នក និង​លា​របស់​អ្នក​បាន​សម្រាក ហើយ​កូន​ប្រុស​របស់​ស្ត្រី​បម្រើ​របស់​អ្នក និង​ជន​បរទេស បាន​ទទួល​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ និក្ខមនំ 23:10–12។

នៅក្នុងខបីខនោះ អាចស្គាល់បានថា ថ្ងៃនៃការសម្រាកសម្រាប់មនុស្ស និងសត្វ ស្មើនឹងឆ្នាំនៃការសម្រាកសម្រាប់ដី។ នៅក្នុងគម្ពីរលេវីវិន័យ ជំពូក ២៥ ក្នុងខទី១ ដល់ទី៥ យើងឃើញរចនាសម្ព័ន្ធវេយ្យាករណ៍ដូចគ្នាបេះបិទនឹងបទបញ្ញត្តិនៃថ្ងៃសប្ប័ទ ក្នុងគម្ពីរនិក្ខមនំ ជំពូក ២០ ខទី៨ ដល់ទី១១។

> ព្រះយេហូវ៉ាបានមានបន្ទូលនឹងលោកម៉ូសេនៅលើភ្នំស៊ីណាយថា៖ «ចូរនិយាយទៅកាន់ពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់ពួកគេថា កាលណាអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងដីដែលខ្ញុំប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា នោះដីនោះត្រូវកាន់សប្ប័ទមួយដល់ព្រះយេហូវ៉ា។ អស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ អ្នកត្រូវសាបព្រោះស្រែរបស់អ្នក ហើយអស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ អ្នកត្រូវកាត់មែកទំពាំងបាយជូររបស់អ្នក ហើយប្រមូលផលរបស់វា។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំទីប្រាំពីរ ត្រូវមានសប្ប័ទនៃការសម្រាកដល់ដី ជាសប្ប័ទមួយដល់ព្រះយេហូវ៉ា៖ អ្នកមិនត្រូវសាបព្រោះស្រែរបស់អ្នក ឬកាត់មែកទំពាំងបាយជូររបស់អ្នកឡើយ។ អ្វីដែលដុះឡើងដោយខ្លួនឯងពីផលចម្រូតរបស់អ្នក អ្នកមិនត្រូវច្រូតវាទេ ហើយក៏មិនត្រូវប្រមូលផ្លែទំពាំងបាយជូរពីវល្លិដែលមិនបានកាត់មែករបស់អ្នកដែរ ដ្បិតវាជាឆ្នាំនៃការសម្រាកដល់ដី»។ លេវីវិន័យ ២៥៖១–៥។

> ចូរចងចាំថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីរក្សាវាឲ្យបរិសុទ្ធ។ អ្នកត្រូវធ្វើការក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ហើយបំពេញកិច្ចការទាំងអស់របស់អ្នក។ ប៉ុន្តែថ្ងៃទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នក។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នកមិនត្រូវធ្វើការណាមួយឡើយ ទាំងអ្នកផ្ទាល់ ទាំងកូនប្រុសរបស់អ្នក ទាំងកូនស្រីរបស់អ្នក ទាំងបាវបម្រើប្រុសរបស់អ្នក ទាំងបាវបម្រើស្រីរបស់អ្នក ទាំងសត្វពាហនៈរបស់អ្នក ឬជនបរទេសដែលស្ថិតនៅក្នុងទ្វាររបស់អ្នកឡើយ។ ដ្បិតក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ព្រះយេហូវ៉ាបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅក្នុងនោះ ហើយទ្រង់បានសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ហេតុនេះហើយបានជា ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានពរដល់ថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយបានញែកវាឲ្យបរិសុទ្ធ។ និក្ខមនំ 20:8–11។

រួមគ្នា បញ្ញត្តិទាំងពីរអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ បញ្ជាក់អំពីបរិបទនៃ គម្ពីរលេវីវិន័យ ជំពូក ២៥ និង ២៦។ នៅពេលនាំមកដាក់រួមគ្នា មួយបន្ទាត់លើមួយបន្ទាត់ វាបញ្ជាក់ថា «អស់រយៈប្រាំមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវធ្វើការ ហើយបំពេញកិច្ចការទាំងអស់របស់អ្នក» ហើយថា «អស់រយៈប្រាំមួយឆ្នាំ អ្នកត្រូវសាបព្រោះស្រែរបស់អ្នក ហើយអស់រយៈប្រាំមួយឆ្នាំ អ្នកត្រូវកាត់ថែទាំចំការទំពាំងបាយជូររបស់អ្នក និងប្រមូលផលរបស់វា»។ «ប៉ុន្តែ ថ្ងៃទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នក» ហើយ «ឆ្នាំទីប្រាំពីរ ត្រូវជាឆ្នាំសប្ប័ទនៃការសម្រាកសម្រាប់ដី ជាសប្ប័ទសម្រាប់ព្រះយេហូវ៉ា»។

ពាក្យទាំងពីរ ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ទីប្រាំពីរ» ក្នុងបញ្ញត្តិទាំងឡាយអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ មិនថាជាសប្ប័ទសម្រាប់មនុស្ស ឬសប្ប័ទសម្រាប់ដីក៏ដោយ សុទ្ធតែជាពាក្យហេប្រឺដដែល ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» ក្នុងជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ នៃលេវីវិន័យ។ បរិបទនៃជំពូកទីម្ភៃប្រាំ និងទីម្ភៃប្រាំមួយ នៃលេវីវិន័យ ត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងក្បួនទំនាយ ដែលថា មួយថ្ងៃតំណាងឲ្យមួយឆ្នាំ ក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ។ សំខាន់មិនចាញ់គ្នានោះដែរ គឺក្បួនទំនាយនៃការលើកឡើងជាលើកដំបូង។

អ្វីដំបូងដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងជំពូកទាំងពីរនេះ គឺគោលការណ៍ «មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ»។ William Miller ត្រូវបាន Gabriel និងទេវតាផ្សេងៗដឹកនាំឲ្យកំណត់ថា «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុង Leviticus ជានិមិត្តសញ្ញានៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ហើយការនេះស្របគ្នាទាំងស្រុងនឹងបរិបទនៃជំពូកទាំងនោះ ដែលជាគោលការណ៍ «មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ» ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងខប្រាំដំបូងនៃជំពូកម្ភៃប្រាំ។

នៅពេលអ្នកនិពន្ធសៀវភៅរបាក្សត្របានបញ្ជាក់មូលហេតុដែលបាប៊ីឡូនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យនាំនគរខាងត្បូង គឺយូដា ទៅជាឈ្លើយ គាត់បាននិយាយថា គឺដើម្បីឲ្យដីនោះបានរីករាយនឹងការសម្រាកថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា។ កន្លែងតែមួយផ្សេងទៀតនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលបញ្ជាក់អំពីដីដែលបានរីករាយនឹងការសម្រាក មាននៅក្នុងជំពូកទីម្ភៃប្រាំ និងទីម្ភៃប្រាំមួយ នៃលេវីវិន័យ។ រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំដែលបាប៊ីឡូនបានសោយរាជ្យជានគរទីមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ មិនត្រឹមតែបង្ហាញពីឆ្នាំនិមិត្តរូបដែលសត្វពីផែនដីនឹងសោយរាជ្យជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចិតសិបឆ្នាំនោះក៏ជាការយោងដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ «ប្រាំពីរដង» នៃបណ្ដាសារបស់ម៉ូសេផងដែរ។

នៅពេល​យើង​ចាប់ផ្ដើម​សិក្សា​ទំនាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី១ ដល់​ទី៦ នោះ វា​ជា​ការ​ចាំបាច់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែល​ត្រូវ​ដឹង​ថា បណ្ដាសា​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» ក៏​ដូចជា​ព្រះពរ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» គឺ​ជា​ធាតុ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​នីមួយៗ​ទាំងអស់​នោះ។

វាក៏សំខាន់ផងដែរ ដែលត្រូវចងចាំថា វដ្តនៃប្រាំពីរវដ្តនៃប្រាំពីរឆ្នាំ ត្រូវបានសម្គាល់ដោយការផ្លុំត្រែយូប៊ីលេ នៅថ្ងៃទីដប់ នៃខែទីប្រាំពីរ ដែលជាថ្ងៃនៃការធួនបាប។ ការពិតនេះភ្ជាប់ «ប្រាំពីរដង» ជាមួយនឹង ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខទី ១៤។ វាក៏សំខាន់ផងដែរ ដែលត្រូវចងចាំថា មួយឆ្នាំទំនាយមានបីរយហុកសិបថ្ងៃ ហើយប្រសិនបើអ្នកបូកបញ្ចូល បីរយហុកសិបថ្ងៃ ជាបន្តបន្ទាប់ សម្រាប់ «ប្រាំពីរដង» នោះវាស្មើនឹង ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ។

នៅពេលដានីយ៉ែលបានយល់តាមរយៈសៀវភៅទាំងឡាយអំពីចំនួនឆ្នាំដែលយេរេមាបានកំណត់ចែងទុក គាត់បានចាប់ផ្តើមអធិស្ឋានមួយ ដែលគ្របដណ្តប់លើគ្រប់ធាតុនៃការឆ្លើយតបដោយការប្រែចិត្ត ដែលត្រូវបានកំណត់ថាចាំបាច់ ប្រសិនបើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនឹងភ្ញាក់ឡើងចំពោះសេចក្ដីពិតថា ពួកគេជាឈ្លើយនៅក្នុងទឹកដីរបស់សត្រូវមែន។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការអធិស្ឋានលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ របស់ដានីយ៉ែល កាប្រីយ៉ែលបានលេចមក ដើម្បីឲ្យដានីយ៉ែលមានការយល់ដឹងអំពីនិមិត្តដែលគាត់បាន «ឮ» គឺនិមិត្តអំពីពីរពាន់បីរយថ្ងៃ។ កាប្រីយ៉ែលបានចាប់ផ្តើមដោយជូនដំណឹងដល់ដានីយ៉ែលថា ចិតសិបសប្តាហ៍ត្រូវបាន «កំណត់» សម្រាប់ប្រជាជនរបស់ដានីយ៉ែល។

> ចិតសិបសប្តាហ៍ត្រូវបានកំណត់លើប្រជាជនរបស់អ្នក និងលើទីក្រុងបរិសុទ្ធរបស់អ្នក ដើម្បីបញ្ចប់ការរំលងបំពាន ហើយដើម្បីធ្វើឲ្យអំពើបាបដល់ទីបញ្ចប់ ហើយដើម្បីធ្វើការផ្សះផ្សាសម្រាប់អំពើទុច្ចរិត ហើយដើម្បីនាំមកនូវសេចក្តីសុចរិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយដើម្បីបិទត្រាចក្ខុនិមិត្ត និងសេចក្តីទំនាយ ហើយដើម្បីចាក់ប្រេងតាំងព្រះដ៏បរិសុទ្ធបំផុត។ ដានីយ៉ែល ៩៖២៤។

ពាក្យ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «បាន​កំណត់» នៅ​ក្នុង​ខគម្ពីរ​នោះ មាន​ន័យ​ថា «កាត់​ចេញ» ហេតុ​ដូច្នេះ​វា​មាន​ន័យ​ថា ចិតសិប​សប្តាហ៍​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ថ្ងៃ។ ចាប់ផ្ដើម​ពី​ព្រះរាជក្រឹត្យ​ទី​បី​នៅ​ឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. ប្រជាជន​របស់​ដានីយ៉ែល​នឹង​មាន​ពេល​សាកល្បង​ចិតសិប​សប្តាហ៍​តាម​ការព្យាករណ៍។ ចិតសិប​សប្តាហ៍​តាម​ការព្យាករណ៍​ស្មើ​នឹង​បួន​រយ​កៅសិប​ឆ្នាំ។ បួន​រយ​កៅសិប​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ពី​ព្រះរាជក្រឹត្យ​ទី​បី អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​នឹង​គប់​ដុំ​ថ្ម​ស្ទេផាន​នៅ​ឆ្នាំ 34 ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​លែង​លះ​ពី​ព្រះ​យ៉ាង​ពេញលេញ។

ការជាប់ជាឈ្លើយដែលបានកើតមានមុនព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបី ដែលកំណត់ចំណុចចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលសាកល្បងបួនរយកៅសិបឆ្នាំ នោះមានរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ ចិតសិបឆ្នាំនោះ ត្រូវបានកំណត់ឲ្យដីបានទទួលការសម្រាកថ្ងៃសប្ប័ទទាំងឡាយ ដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណមិនដែលបានបំពេញ។ ការសម្រាកថ្ងៃសប្ប័ទចិតសិបឆ្នាំសម្រាប់ដី បានកើតមានឡើងដោយសារការបះបោរប្រឆាំងនឹងសម្បថរបស់ម៉ូសេ អស់រយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំ (ឬចិតសិបសប្តាហ៍នៃឆ្នាំ)។

រយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំ​នៃការបះបោរប្រឆាំងនឹងសញ្ញាព្រមព្រៀងនៃ លេវីវិន័យ ២៥ បានបង្កឲ្យមានរយៈពេលជាប់ជាឈ្លើយចិតសិបឆ្នាំ ដើម្បីឲ្យដីបានរីករាយនឹងសេចក្ដីសម្រាករបស់វា។ រយៈពេលជាប់ជាឈ្លើយចិតសិបឆ្នាំនោះ បាននាំទៅដល់ព្រះរាជក្រឹត្យបី ដែលបានកំណត់រយៈពេលសាកល្បងបួនរយកៅសិបឆ្នាំមួយទៀតសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ ដូច្នេះ យើងឃើញមានរយៈពេលសាកល្បងពីរ ដែលមួយៗមានបួនរយកៅសិបឆ្នាំ។ ព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបីនោះជានិមិត្តរូបនៃសារទេវតាបី ដែលសារដំបូងបានមកដល់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨ នៅចុងបញ្ចប់នៃសេចក្ដីកំហឹងដំបូងនៃ «ប្រាំពីរដង» ប្រឆាំងនឹងនគរខាងជើង។ ទេវតាទីបីបានមកដល់បន្ទាប់ពីពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ក្រោយព្រះរាជក្រឹត្យទីបី នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ដែលជាពេលដែល «ចុងបញ្ចប់ចុងក្រោយនៃសេចក្ដីកំហឹង» ក៏បានមកដល់ផងដែរ។

ក្នុងអំឡុងពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ រវាងចុងបញ្ចប់នៃសេចក្ដីព្រះពិរោធដំបូង និងចុងបញ្ចប់នៃសេចក្ដីព្រះពិរោធចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវបានដាក់គ្រឹះនៃព្រះវិហារមីល្លឺរ៉ាយ ហើយថ្មគ្រឹះនោះគឺជា «ប្រាំពីរដង»។ ថ្មនោះត្រូវជាថ្មគ្រឹះ (ឬមិនដូច្នោះទេ ជាថ្មជំពប់) សម្រាប់អាដវេនទីសឹមនៅដើមដំបូង ហើយជាថ្មកំពូល និងថ្មបិទកំពូល (ឬមិនដូច្នោះទេ ជាថ្មផ្នូរ) សម្រាប់អាដវេនទីសឹមនៅចុងបញ្ចប់។ ព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបី ដែលតំណាងឲ្យការមកដល់នៃសាររបស់ទេវតាទាំងបី ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844 ក៏តំណាងឲ្យជំពូកបីដំបូងនៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលផងដែរ។

យើង​នឹង​ចាប់ផ្តើម​ពិចារណា​ជំពូក​ទាំង​ប្រាំមួយ​ដំបូង​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅពេលដែលសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ ត្រូវបានយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ អ្នកជឿទាំងឡាយនឹងមានបទពិសោធន៍ខាងសាសនាដែលខុសប្លែកទាំងស្រុង... ចំណុចមួយដែលនឹងត្រូវបានយល់ជាក់ជាមិនខានពីការសិក្សាវិវរណៈ គឺថា ទំនាក់ទំនងរវាងព្រះ និងរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ គឺជិតស្និទ្ធ និងច្បាស់លាស់ដាច់ខាត»។ The Faith I Live By, 345.

Back to Articles