Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ហុកសិប​បី

លើសពីតារាងព្យាករណ៍របស់មីល្លឺរ៖ សាសនាអ៊ីស្លាម ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត និងការល្បងលចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើង​បាន​ទទួល​ការ​ជូន​ដំណឹង​ថា «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ដឹកនាំ​ចិត្ត​របស់ William Miller ទៅកាន់​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ទាំងឡាយ ហើយ​បាន​ប្រទាន​ពន្លឺ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដល់​គាត់​អំពី​សៀវភៅ​វិវរណៈ»។ ដោយសារ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សម័យ​កាល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​មក​នោះ Miller ត្រូវ​បាន​រារាំង​មិន​ឲ្យ​យល់​អំពី «ពន្លឺ​ដ៏​អស្ចារ្យ» ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ ទី​ដប់បី ទី​ដប់ប្រាំមួយ ទី​ដប់ប្រាំពីរ និង​ទី​ដប់ប្រាំបី នៃ​សៀវភៅ​វិវរណៈ ពីព្រោះ​ជំពូក​ទាំង​នោះ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​កិច្ចការ​របស់​នគរ​ទំនាយ​ទាំងឡាយ ដែល​គាត់​មិន​អាច​ឃើញ​បាន​ពី​ទស្សនវិស័យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​គាត់។

ពន្លឺដែលបានប្រទានដល់ Miller ក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ គឺស្តីអំពីពួកជំនុំ ត្រា និងត្រែ ហើយគឺត្រែបីចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាជា «វិបត្តិបី» នោះ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងពីររបស់ Habakkuk។ «ពន្លឺដ៏ធំ» ដែលបានប្រទានដល់ Miller ក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ ទាក់ទងនឹងតួនាទីរបស់សាសនាឥស្លាមនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ។ ទោះយ៉ាងណា សូម្បីតែ «ពន្លឺដ៏ធំ» នោះក៏នៅមានកម្រិត ដោយសារបរិបទប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់គាត់។

> «ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅអាស៊ី គឺជាប្រវត្តិនៃក្រុមជំនុំរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទម្រង់ទាំងប្រាំពីររបស់នាង តាមគ្រប់វេនវល់ និងការប្រែប្រួលទាំងអស់របស់នាង ទាំងក្នុងសេចក្តីរុងរឿង និងទុក្ខលំបាកទាំងអស់របស់នាង ចាប់តាំងពីសម័យពួកសាវក រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃលោកិយ។ ត្រាទាំងប្រាំពីរ គឺជាប្រវត្តិនៃអំពើការណ៍របស់អំណាចនានា និងស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី ចំពោះក្រុមជំនុំ ហើយនៃការការពាររបស់ព្រះចំពោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ក្នុងអំឡុងពេលដដែលនោះ។ ត្រែទាំងប្រាំពីរ គឺជាប្រវត្តិនៃការជំនុំជម្រះដ៏ពិសេស និងធ្ងន់ធ្ងរទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកលើផែនដី ឬលើអាណាចក្ររ៉ូម។ ហើយចានទាំងប្រាំពីរ គឺជាគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកលើរ៉ូមប៉ាប។ លាយបញ្ចូលជាមួយការទាំងនេះ មានព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនទៀត ត្បាញចូលគ្នាដូចជាស្ទឹងសាខា ហើយបំពេញឲ្យពេញទន្លេដ៏ធំនៃពាក្យទំនាយ រហូតដល់ទីបញ្ចប់ទាំងមូលនាំយើងទៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃអស់កល្បជានិច្ច។»

> «សម្រាប់ខ្ញុំ នេះហើយជាគម្រោងនៃទំនាយរបស់យ៉ូហានក្នុងព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ។ ហើយមនុស្សដែលប្រាថ្នាចង់យល់សៀវភៅនេះ ត្រូវតែមានចំណេះដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីផ្នែកផ្សេងៗនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ រូបប្រៀបប្រដូច និងពាក្យប្រៀបធៀបដែលបានប្រើនៅក្នុងទំនាយនេះ មិនត្រូវបានពន្យល់ទាំងអស់នៅក្នុងសៀវភៅដដែលនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវស្វែងរកនៅក្នុងពួកហោរាផ្សេងទៀត ហើយត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងអត្ថបទផ្សេងទៀតនៃព្រះគម្ពីរ។ ដូច្នេះ វាច្បាស់ណាស់ថា ព្រះបានរៀបចំឲ្យមានការសិក្សាព្រះបន្ទូលទាំងមូល សូម្បីតែដើម្បីទទួលបានចំណេះដឹងដ៏ច្បាស់លាស់អំពីផ្នែកណាមួយក៏ដោយ»។ William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

សូមកត់សម្គាល់ថា Miller បានយល់អំពីគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយថា ជាការជំនុំជម្រះទាំងប្រាំពីរលើទីក្រុងរ៉ូមបាបាល។ គាត់មិនអាចយល់បានថា ទីក្រុងរ៉ូមបាបាលបានទទួលរបួសស្លាប់មួយ ដែលនឹងត្រូវបានព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយវិញ។ គាត់បានទទួលស្គាល់ត្រែទាំងប្រាំពីរថា ជា «ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការជំនុំជម្រះពិសេស និងធ្ងន់ធ្ងរទាំងប្រាំពីរ ដែលបានបញ្ជូនមកលើផែនដី ឬលើរាជាណាចក្ររ៉ូម» ប៉ុន្តែមិនអាចទទួលស្គាល់ភាពខុសគ្នារវាងរាជាណាចក្រនៃទីក្រុងរ៉ូមមិនជឿព្រះ និងទីក្រុងរ៉ូមបាបាលបានឡើយ។ ដូច្នេះ សមត្ថភាពរបស់គាត់ក្នុងការមើលឃើញភាពខុសគ្នារវាងត្រែបួនដំបូង និងត្រែបីចុងក្រោយ មានកម្រិត។

មីឡឺរ​មិនអាច​ស្គាល់​បាន​ថា ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​លើ​ក្រុង​រ៉ូម គឺ​ជា​ការ​ឆ្លើយតប​របស់​ព្រះ​ចំពោះ​ការ​បង្ខំ​ឲ្យ​គោរព​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ទេ ពីព្រោះ​ពួក​មីឡឺរ៉ាយត៍​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួកគេ​នៅ​តែ​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដដែល។ មីឡឺរ​ត្រឹមត្រូវ​ក្នុង​ការ​ទទួលស្គាល់​ថា ត្រែ​ទាំងឡាយ​ជា​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​លើ​ក្រុង​រ៉ូម ប៉ុន្តែ​មូលហេតុ​ជាក់លាក់​ដែល​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក និង​ការ​បែងចែក​រវាង​ត្រែ​បួន​ដំបូង និង​ត្រែ​បី​ចុងក្រោយ មាន​កម្រិត ឬ​មិន​មាន​សោះ។ ដោយ​ទស្សនៈ​ដែល​មាន​កម្រិត​នោះ «ត្បូង» នៃ​វេទនា​បី​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​រួមបញ្ចូល​នៅ​លើ​គំនូសតាង​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះ ហើយ​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​កែប្រែ​ឡើយ។

ការយល់ដឹងដោយការបំភ្លឺ អនុញ្ញាតឲ្យសិស្សនៃទំនាយដែល «មានប្រាជ្ញា» ទទួលស្គាល់ថា ព្រះជាម្ចាស់មិនត្រឹមតែបានបណ្ដាលចិត្តបុរសបរិសុទ្ធដែលបានសរសេរព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់ក៏បានគ្រប់គ្រងការងាររបស់បុរសទាំងឡាយដែលបានបកប្រែព្រះគម្ពីរ King James ផងដែរ ហើយទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងជាក់លាក់ថា ទ្រង់បានប្រើការត្រួតពិនិត្យដោយព្រះដ៏ដូចគ្នានេះ ក្នុងការផលិតគំនូសតាងបរិសុទ្ធទាំងពីរ។

«ត្បូង» របស់ Miller ស្តីអំពី ត្រាំប៉ែត ទីប្រាំ ទីប្រាំមួយ និងទីប្រាំពីរ (ឥស្លាម) ភ្លឺចែងចាំងខ្លាំងជាងមុនដល់ទៅដប់ដងនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ពីព្រោះវាកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រធានបទនៃ Midnight Cry ចុងក្រោយ។ ប្រធានបទនៃ Midnight Cry ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite គឺជាកាលបរិច្ឆេទនៃការបញ្ចប់នៃអំឡុងពេលទំនាយ ហើយក្នុងន័យនេះ សារនៃ «Midnight Cry» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ (ដែលជាសារអំពីឥស្លាមនៃ វេទនា ទីបី) ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយកាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ កាលបរិច្ឆេទនោះ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ជាគំរូនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ហើយទាំងថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយឈើឆ្កាង ដែលជាការបញ្ចប់នៃការយាងចូលដោយជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

«ត្បូង» របស់ Miller ស្តីពីត្រែទីប្រាំ ទីប្រាំមួយ និងទីប្រាំពីរ (សាសនាអ៊ីស្លាម) ភ្លឺចែងចាំងខ្លាំងជាងមុនដប់ដងនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រោះវាកំណត់អត្តសញ្ញាណសាសនាអ៊ីស្លាមឲ្យស្របគ្នានឹងប្រធានបទនៃចលនាកែទម្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី។ ដូច្នេះ ក្នុងនាមជាប្រធានបទនៃចលនាកែទម្រង់ចុងក្រោយបង្អស់របស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ នោះវាត្រូវបានតំណាងជាគំរូទុកជាមុនដោយប្រធានបទនៃចលនាកែទម្រង់នីមួយៗមុនៗ មិនថាជាប្រធានបទនៃ «ការរស់ឡើងវិញ» ក្នុងចលនាកែទម្រង់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ប្រធានបទនៃ «ពេលវេលាព្យាករណ៍» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites ប្រធានបទនៃ «ហិបនៃព្រះ» ក្នុងចលនាកែទម្រង់របស់ដាវីឌ ឬប្រធានបទនៃ «សេចក្តីសញ្ញា» ក្នុងចលនាកែទម្រង់របស់ម៉ូសេ។

មិនថាជាព្រឹត្តិការណ៍នៃឈើឆ្កាង កាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ឬប្រធានបទផ្សេងៗនៃចលនាកែលម្អឡើងវិញនោះទេ រាល់កាលបរិច្ឆេទ និងប្រធានបទទាំងអស់ សុទ្ធតែតំណាងឲ្យសំណួរសាកល្បងដ៏សំខាន់បំផុតទាក់ទងនឹងជីវិតឬសេចក្តីស្លាប់ សម្រាប់ជំនាន់នៃសម័យនោះ។ «ត្បូង» នៃវិបត្តិទាំងបីរបស់សាសនាឥស្លាមរបស់ Miller គឺជាសំណួរសាកល្បងទាក់ទងនឹងជីវិតឬសេចក្តីស្លាប់ ដូចដែលបានតំណាងនៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ដោយពាក់ព័ន្ធនឹង «ប្រេង»។ ត្បូងរបស់ Miller នៅដើមសុបិនរបស់គាត់បានភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យ ប៉ុន្តែនៅចុងសុបិនរបស់គាត់ វាបានភ្លឺ «ដប់ដងច្បាស់ជាង»។ ត្បូងរបស់ Miller គឺដូចជាប្រេងកាត (ប្រេងចង្កៀង) ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites ប៉ុន្តែសព្វថ្ងៃនេះ ត្បូងទាំងនោះគឺជាឥន្ធនៈរ៉ុក្កែត!

ពួក​មីល្លេរីត​បាន​យល់ ហើយ​បាន​អនុវត្ត​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​នូវ​ទំនាយ​អំពី​ពេលវេលា​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​របស់​វេទនា​ទី​ពីរ ដែល​បាន​សម្រេច​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​សីហា ឆ្នាំ 1840 ប៉ុន្តែ​ការ​យល់ដឹង​របស់​ពួកគេ​អំពី​វេទនា​ទី​បី ដែល​ជា​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ នោះ មិន​អាច​ឃើញ​វេទនា​ទី​បី​កំពុង​មក​ដល់​ជា​សេចក្តី​ជំនុំជម្រះ​លើ​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ​បាន​ឡើយ ដ្បិត​ពួកគេ​មិន​បាន​ឃើញ​នគរ​ទី​ប្រាំ ទោះ​បី​ជា​ឲ្យ​និយាយ​ដល់​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ​ក៏​ដោយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នោះ​ក្តី «ពន្លឺ​ដ៏​ធំ» លើ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​មីល្លឺរ គឺ​ត្រូវ​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ខ្លាំង​ជាង​មុន​ដប់​ដង​នៅ​ក្នុង «សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ» នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។

សេចក្តីពិតដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ជាសេចក្តីពិតដែលបានសម្រេចរួចហើយជាសារសំខាន់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រអតីតកាល។ តារាងទាំងនោះមានមូលដ្ឋានលើព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលា ដែលមីល្ល័រ​ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យប្រមូលផ្ដុំឡើង ហើយព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាទាំងអស់នោះបានបញ្ចប់រួចទៅហើយនៅឆ្នាំ 1844។ ព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាទាំងនោះនឹងភ្លឺច្បាស់ជាងមុននៅថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រោះវានឹងត្រូវបានឃើញថាមានភាពត្រឹមត្រូវដូចគ្នានៅសព្វថ្ងៃនេះ ដូចដែលវាមាននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្ល័រីត ប៉ុន្តែវាមិនមានការព្យាករណ៍អំពីពេលវេលាដោយផ្ទាល់សម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយឡើយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ វាបានផ្ដល់ប្រភេទទំនាយដែលកើតឡើងម្តងទៀតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលវាបានតំណាងនៅអតីតកាល ប៉ុន្តែជាមួយនឹងគ្រឿងអលង្ការខ្លះៗរបស់មីល្ល័រ ការព្យាករណ៍អនាគតត្រូវបានតំណាងដោយផ្ទាល់។

ការងាររបស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 1844 នោះ បន្ត​រហូត​ដល់​ការងារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់។ ព្យាករណ៍​អំពី​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ថ្ងៃ និង​ការងារ​នៃ​ការ​សម្អាត​ដែល​វា​បាន​កំណត់​សម្គាល់​នោះ នៅ​តែ «កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ដំណើរ​នៃ​ការ​បំពេញ​សម្រេច» ដូច​ដែល Sister White បាន​ថ្លែង​ទាក់ទង​នឹង​ទន្លេ Ulai និង Hiddekel ដូច្នេះ ព្យាករណ៍​នោះ​មាន​ការ​បំពេញ​សម្រេច​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ។

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេច ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុន នឹងកើតមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ Testimonies to Ministers, 112.

ផ្នែកខ្លះនៃទស្សនៈទាយក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៧ និង ៨ ដែលមាននៅលើតារាងទាំងពីរ នោះនៅតែស្ថិតក្នុងអនាគត ពីព្រោះទាំងពីរនេះសម្គាល់អំពីព្រះរាជកិច្ចនៅទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរនានាក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ក្នុងជំពូកទាំងពីរនោះ បានបញ្ចប់ដោយរ៉ូមប៉ាបទទួលរបួសដ៏ស្លាប់របស់វា។ «ថ្ម» ដែល «កាត់ចេញពីភ្នំដោយមិនមែនដោយដៃ» និងនគរទីប្រាំបីនៃដានីយ៉ែល ២ នោះ នៅតែស្ថិតក្នុងអនាគត។ ប៉ុន្តែ ភាគច្រើននៃអ្វីដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅលើតារាងទាំងនោះ ទាក់ទងនឹងដានីយ៉ែល ជំពូក ២, ៧ និង ៨ បានសម្រេចរួចហើយ។

កិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ហើយវេទនាទីបីនៃឥស្លាម ជាសារធាតុសំខាន់ៗពីរដែលតំណាងឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍បន្ទាប់ពីសម័យរបស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយ។ ជាមួយនឹងប្រធានបទទាំងពីរនោះ ក៏មានប្រវត្តិសាស្ត្រនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូប នៅពេលដែលតារាងទាំងពីរត្រូវបាននាំមករួមគ្នាលើបន្ទាត់តែមួយ។ នៅពេលធ្វើដូច្នោះ ការខកចិត្តលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1843 ដូចដែលបានតំណាងនៅលើតារាងទីមួយ នឹងរកឃើញការកែតម្រូវរបស់វានៅលើតារាងទីពីរ។ រួមគ្នា វាបង្កើត និងកំណត់អត្តសញ្ញាណ «ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង» នៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានបើកត្រា ស្របជាមួយនឹងការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។

«ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង» នោះ ត្រូវបានរៀបចំឡើងលើ «សេចក្តីពិត» ដែលជាអក្សរហេប្រ៊ូបីតួ ដែលនៅពេលបញ្ចូលគ្នា បង្កើតជាពាក្យ «សេចក្តីពិត»។ ពាក្យនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអក្សរទីមួយ ទីដប់បី និងអក្សរចុងក្រោយនៃអក្សរក្រមហេប្រ៊ូ ហើយតំណាងឲ្យព្រះយេស៊ូវ មិនត្រឹមតែជាសេចក្តីពិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ផងដែរ។ «ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង» ចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់ដោយការខកចិត្ត ហើយមានការបះបោរនៅកណ្ដាល ពីព្រោះ «ដប់បី» ជាលេខមួយដែលតំណាងឲ្យការបះបោរ។

ឆ្នាំ 1843 ដែលបានបង្ហាញនៅលើគំនូសតាងទីមួយ បញ្ជាក់អំពីការខកចិត្តលើកដំបូង និងការមកដល់នៃពេលពន្យារពេល។ ពេលពន្យារពេលនោះ នាំទៅដល់ការមកដល់នៃសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលក្នុងនោះ ការបះបោររបស់ព្រហ្មចារីល្ងង់ត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ។ បន្ទាប់មក សារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានប្រកាសរហូតដល់ការខកចិត្តចុងក្រោយ។ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ នោះ ត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងម្ដងទៀត (ដល់អក្សរតែមួយ) នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។

> «ខ្ញុំតែងតែត្រូវបានយោងទៅកាន់ពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ដែលក្នុងនោះប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់។ ពាក្យប្រៀបប្រដូចនេះ បានសម្រេចហើយ និងនឹងសម្រេចតាមព្យញ្ជនៈទាំងស្រុង ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តជាពិសេសសម្រាប់សម័យនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបីដែរ វាបានសម្រេចហើយ និងនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃកាលកំណត់»។ Review and Herald, August 19, 1890.

នៅពេលដែលបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ សេចក្តីថ្លែងមុននេះបង្ហាញថា ក្រុមមនុស្សតែមួយគត់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយដែលមានលទ្ធភាពក្លាយជាព្រហ្មចារីល្ងង់ ឬព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា គឺជាមនុស្សដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុមមួយដែលបានរងការខកចិត្ត។ ការខកចិត្តនោះហើយដែលបង្កើតរយៈពេលពន្យារ ហើយឧទាហរណ៍ដែល «បានសម្រេចហើយ ហើយនឹងត្រូវសម្រេចដល់អក្សរទាំងស្រុង» ត្រូវបានស្ថាបនាលើផលប៉ះពាល់ដែលកើតឡើងខាងក្នុងនៅក្នុងព្រហ្មចារីទាំងនោះ ក្នុងអំឡុងរយៈពេលពន្យារមួយដែលចាប់ផ្តើមដោយការខកចិត្ត។ ការខកចិត្តនោះ ដែលបានសម្លាប់ «សាក្សីទាំងពីរ» នៅលើផ្លូវនៃទីក្រុង ហើយបានបន្ទាបពួកគេទៅជាឆ្អឹងស្លាប់ស្ងួតនៅក្នុងជ្រលងនៃសេចក្តីស្លាប់ បានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ ជាទូទៅ Adventism មិនបានពាក់ព័ន្ធនឹងការខកចិត្តនោះទេ។ ប្រសិនបើមានអ្វីមួយ ពួកគេវិញបានអបអរសាទរការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យ ខណៈដែល «សាក្សីទាំងពីរ» ដេកស្លាប់នៅលើផ្លូវ។ ដល់អក្សរទាំងស្រុង មានន័យថា «ដល់អក្សរទាំងស្រុង»។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយ អ្នកជា​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្ដីសញ្ញា​មុន (ប្រូតេស្តង់និយម) បាន​អបអរសាទរ​ការ​ទស្សន៍ទាយ​ដែល​បរាជ័យ​នៅ​ឆ្នាំ 1843 (ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ) ហើយ​នៅ​ចំណុច​នោះ ពួក​ប្រូតេស្តង់​បាន​ឆ្លង​កាត់​ព្រំដែន​នៃ​ពេលវេលា​សាកល្បង​នៃ​ការ​សាកល្បង​ការសម្រេច​របស់​ពួកគេ។ ពេលវេលា​សាកល្បង​នោះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​សីហា ឆ្នាំ 1840 នៅ​ពេល​ទេវតា​ដ៏​មហិមា​នៃ​វិវរណៈ​ជំពូក 10 បាន​ចុះ​មក​នៅ​ពេល​ការ​ព្យាករណ៍​អំពី​ពេលវេលា​នៃ​វេទនា​ទីពីរ (អ៊ីស្លាម) បាន​សម្រេច។ ពួក​ប្រូតេស្តង់​បាន​បដិសេធ​ពេលវេលា​ព្យាករណ៍​នៅ​ក្នុង​ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ ពីព្រោះ​ការ​ទស្សន៍ទាយ​ខុស​ឆ្គង​នោះ​បាន​ផ្តល់​លេស​ដល់​ពួកគេ​ឲ្យ​លែង​ស្វែងរក​សេចក្ដីពិត​ទៀត។ ប្រធានបទ​នៃ​សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំងអស់​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយ គឺ «ការ​ព្យាករណ៍​អំពី​ពេលវេលា»។

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១ ទេវតា​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​១៨ បាន​ចុះ​មក​នៅ​ពេល​ការ​បំពេញ​ទំនាយ​អំពី​វេទនា​ទី​បី (ឥស្លាម)។ ប្រធានបទ​នៃ​សញ្ញា​សម្គាល់​គ្រប់​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​គឺ ឥស្លាម។ ការ​ខក​ចិត្ត​លើក​ទី​មួយ​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ការ​សម្អាត​មួយ​របស់​ប្រជាជន​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មុន ព្រោះ​នៅ​ពេល​នោះ ប្រជាជន​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មុន​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​លេស​មួយ​សម្រាប់​មិន​ស្វែង​រក​សេចក្តី​ពិត​ត​ទៅ​ទៀត។ បន្ទាប់​មក ពេល​វេលា​នៃ​ការ​សាក​ល្បង​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​សម្រាប់ «ព្រហ្មចារី» នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ព្រោះ​ការ​សាក​ល្បង​របស់​ប្រជាជន​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មុន ដែល​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ការ​ចុះ​មក​របស់​ទេវតា បាន​បញ្ចប់​នៅ​ការ​ខក​ចិត្ត​លើក​ទី​មួយ។ ដូច្នេះ ការ​សាក​ល្បង​របស់​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​ព្រហ្មចារី​បាន​ចាប់​ផ្ដើម ហើយ​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​សាក​ល្បង​នោះ​នៅ​ទី​បំផុត​នឹង​បង្ហាញ​ថា តើ​ព្រហ្មចារី​ទាំង​នោះ​ជា​ល្ងង់ ឬ​ជា​មាន​ប្រាជ្ញា។

នៅ​ចន្លោះ​រវាង​ការ​ខក​ចិត្ត​លើក​ទី​មួយ និង​ការ​ខក​ចិត្ត​ចុង​ក្រោយ គឺ​ជា​សារ​នៃ​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ។ ប្រធានបទ​នៃ​សារ​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ​សម្រាប់​ពួក Millerites គឺ «ពេលវេលា» ហើយ​ប្រធានបទ​នៃ​សារ​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ គឺ «សាសនា​អ៊ីស្លាម»។ នៅ​ក្នុង​សុបិន​របស់ Miller គាត់​ត្រូវ​បាន​ដាស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ដោយ​សម្រែក​មួយ ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ អលង្ការ​របស់​គាត់​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ជាង​មុន​ដប់​ដង។ អលង្ការ​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ទំនាយ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ការ​ព្យាករណ៍​មួយ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ដោយ​ផ្ទាល់ គឺ​សាសនា​អ៊ីស្លាម និង​ការ​ជំនុំជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត។ ដូច្នេះ ការ​សាកល្បង​ទាំងឡាយ​នៃ «សារ» សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ និង​នៃ «បទពិសោធន៍» ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​ជំនុំជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត មិន​មែន​សម្រាប់​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​មុន​ទេ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​ព្រហ្មចារី​ចុង​ក្រោយ។

រូបភាពប្រៀបធៀបដែលកើតឡើងនៅពេលនាំយកគំនូសតាងទាំងពីរមកដាក់បញ្ចូលគ្នា ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រពីការខកចិត្តលើកដំបូងរហូតដល់ការខកចិត្តចុងក្រោយ បង្ហាញថា នៅក្នុងពេលដែល «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរកំពុងកើតឡើង កិច្ចការចុងក្រោយនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតកំពុងត្រូវបានសម្រេច។ កិច្ចការចុងក្រោយនោះគឺការបោះត្រាលើមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយវាកើតឡើងក្នុងអំឡុង «គ្រាលំបាកវឹកវរ» នៃដានីយ៉ែល ៩ ក្នុងអំឡុងការខឹងសម្បាររបស់បណ្ដាជាតិនានានៅក្នុងវិវរណៈ ១១ ការទប់ «ខ្យល់ទាំងបួន» នៃវិវរណៈ ជំពូក ៧ «ការបញ្ឈប់ខ្យល់ខ្លាំងនៅក្នុងថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត» នៃអេសាយ ជំពូក ២៧ និងការរឹតត្បិត «សេះកាចសាហាវដែលកំពុងស្វែងរកការផ្ដាច់ខ្លួនចេញ ហើយនាំមកនូវសេចក្តីស្លាប់ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ» មកលើពិភពលោក។ សាក្សីព្យាករណ៍ទាំងអស់ទាំងនេះតំណាងឲ្យឥស្លាមនៃវេទនាទីបី ដូចដែលបានតំណាងនៅលើគំនូសតាងបរិសុទ្ធ។

ធាតុសំខាន់​បី​នៃ​គំនូសតាង​បរិសុទ្ធ​ទាំង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក ដែល​កំពុង​ពិភាក្សា​ជា​ពិសេស​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ដែល​នៅ​អនាគត​បន្ទាប់​ពី​ការ​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​គំនូសតាង​ទាំង​នោះ គឺ​ការ​បោះត្រា​លើ​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ សាសនា​អ៊ីស្លាម និង​ការ​សម្រេច​បំពេញ​នៃ​ពាក្យ​ប្រៀបធៀប​អំពី​ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់។ គំនូសតាង​ទាំង​នោះ​កំណត់​បង្ហាញ​អំពី​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​សាកល្បង និង​ការ​បោះត្រា ទាំង​នៃ «បទពិសោធន៍» មួយ និង​នៃ «សារ» មួយ​ផង​ដែរ។ បទពិសោធន៍​ដែល​ចាំបាច់​សម្រាប់​ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ខ្លៅ​ម្នាក់ គឺ «ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​អ្នក ជា​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​នៃ​សិរីល្អ» ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​គ្រប់លក្ខណ៍ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់។

> សូម្បីតែអាថ៌កំបាំងដែលបានលាក់បាំងតាំងពីសម័យកាល និងពីគ្រប់ជំនាន់ទាំងឡាយមក ប៉ុន្តែឥឡូវនេះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យពួកបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់បានឃើញហើយ៖ ដល់ពួកគេនេះ ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យឲ្យស្គាល់ថា តើសេចក្តីរុងរឿងដ៏សម្បូរបែបនៃអាថ៌កំបាំងនេះ នៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ មានយ៉ាងណា; គឺព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ជាសេចក្តីសង្ឃឹមនៃសិរីល្អ៖ ព្រះអង្គដែលយើងប្រកាស ដោយទូន្មានមនុស្សគ្រប់រូប ហើយបង្រៀនមនុស្សគ្រប់រូបដោយប្រាជ្ញាទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យយើងអាចនាំមនុស្សគ្រប់រូបមកថ្វាយដោយគ្រប់លក្ខណ៍ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ។ កូឡុស 1:26–28។

មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងថាជាក្រុមមនុស្សដែលបានចេញមកពី «ការជាប់ជាបន្ទារ» មួយ។ ការជាប់ជាបន្ទារដែលត្រូវបានតំណាងដោយផ្ទាល់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការជាប់ជាបន្ទារនៃការស្លាប់នៅលើផ្លូវអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ដូចដែលបានតំណាងនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១។ ការជាប់ជាបន្ទារនៃសេចក្តីស្លាប់ជានិមិត្តរូប នោះកំពុងតំណាងឲ្យ «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ២៦ ហើយការជាប់ជាបន្ទារនោះ តម្រូវឲ្យមានការបង្ហាញនៃការប្រែចិត្ត ដូចដែលបានបង្ហាញតាមរយៈសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល នៅក្នុងជំពូក ៩។

នៅពេលឆ្អឹងស្ងួតរបស់មនុស្សស្លាប់ត្រូវបាននាំឲ្យរស់ឡើងវិញ ពួកគេត្រូវបានលើកឡើងភ្លាមៗជាទង់សញ្ញាមួយ។ ក្នុងសេចក្តីស្លាប់ ពួកគេគ្មានព្រះគ្រីស្ទស្ថិតនៅក្នុងពួកគេឡើយ គឺជាសេចក្តីសង្ឃឹមនៃសិរីល្អ។ ផ្នែកមួយនៃការប្រែចិត្តដែលត្រូវបានទាមទារពីពួកគេ គឺការទទួលស្គាល់ថា ពួកគេបានដើរផ្ទុយនឹងព្រះ ហើយព្រះក៏បានដើរផ្ទុយនឹងពួកគេដែរ។ នៅពេលពួកគេបំពេញតាមតម្រូវការដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ជាព្យាករណ៍ នោះព្រះគ្រីស្ទក៏ «យាងមកព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ» ហើយ «បទពិសោធន៍» ក៏ត្រូវបានសម្រេចឡើង ដែលចាំបាច់ដើម្បីឲ្យក្លាយជាសមាជិកម្នាក់នៃទង់សញ្ញាដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលនោះ។

«បទពិសោធន៍» ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅពេលគំនូសតារាងទាំងពីរត្រូវបាននាំមករួមគ្នា នោះត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយកិច្ចការចុងក្រោយរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។ «បទពិសោធន៍» នោះត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្ត «mareh» គឺជានិមិត្តនៃ «រូបរាងដែលលេចបង្ហាញ»។ «សារលិខិត» ដែលត្រូវការនោះ គឺជានិមិត្ត «chazon» នៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍។ «សារលិខិត» នោះត្រូវបានកំណត់ថាជាសារអំពីការជំនុំជម្រះដ៏ជិតមកដល់របស់ព្រះលើលោកិយដែលបះបោរ ដែលត្រូវបាននាំមកដោយសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី។

នៅឆ្នាំ 1856 ព្រះអម្ចាស់បានស្វែងរកដើម្បីបញ្ចប់ការស្ថាបនាឡើងវិញនៃក្រុងយេរូសាឡិមខាងវិញ្ញាណក្នុងចលនាអាដវិនទីស។ ក្រោមការមកដល់នៃទេវតាទាំងបី ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ឆ្នាំ 1844 ព្រះវិហារមីឡ្លឺរ៉ាយត្រូវបានសាងសង់ឡើងលើគ្រឹះទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «ត្បូងមានតម្លៃ» ក្នុងសុបិនរបស់ Miller ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេចក្តីពិតព្យាករណ៍លើតារាងអ្នកត្រួសត្រាយពីរ (1843 និង 1850) ដែលបានបំពេញហាបាគុកជំពូក 2។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បាននាំប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យសង់កំផែងនៃក្រឹត្យវិន័យសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីររបស់ទ្រង់ ហើយបាននាំពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ «ផ្លូវចាស់ៗ» នៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចការនៃ «ផ្លូវសម្រាប់ដើរ»។ ប៉ុន្តែ ផ្លូវចាស់នោះរួមមានគោលលទ្ធិមួយ គឺជាព្យាករណ៍មួយ ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីសាកល្បង និងញែកពួកគេចេញពីគ្នា។ នៅឆ្នាំ 1863 ចលនាអាដវិនទីសបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងនៃ «ប្រាំពីរដង» ហើយបានចាប់ផ្តើមវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថាននៃឡាវឌីសេ។

ថ្ងៃទី​២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៨៤៤ ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ឆាប់ៗ ហើយ​នៅ​ពេល​មាន​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ កិច្ចការ​ដែល​តំណាង​ដោយ​រយៈ​ពេល​សែសិប​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​បញ្ចប់​ផ្លូវ និង​កំពែង​ក្នុង​គ្រា​លំបាក ដូច​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​កំណត់​សម្គាល់ នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច។

> ដូច្នេះ ចូរដឹង ហើយយល់ថា ចាប់តាំងពីការចេញបញ្ជាឲ្យស្តារឡើងវិញ និងសង់ក្រុងយេរូសាឡឹម រហូតដល់ព្រះមេស្ស៊ី ជាព្រះអង្គម្ចាស់ នោះនឹងមានប្រាំពីរសប្តាហ៍ និងហុកសិបពីរសប្តាហ៍។ ផ្លូវនៃក្រុងនឹងត្រូវសង់ឡើងវិញ ហើយកំពែងផងដែរ ទោះបីជានៅក្នុងគ្រាលំបាកក៏ដោយ។ ដានីយ៉ែល 9:25

ព្យាការីទាំងអស់ស្របគ្នានឹងគ្នា ហើយ «គ្រាលំបាក» របស់ដានីយ៉ែល ក៏ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណផងដែរ ក្នុងអត្ថបទពី Early Writings ដែលយើងបានកំពុងពិចារណា។

> «នៅគ្រានោះ ខណៈដែលកិច្ចការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះកំពុងតែបិទបញ្ចប់ ភាពវឹកវរនឹងកើតឡើងលើផែនដី ហើយប្រជាជាតិនានានឹងខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ស្កាត់មិនឲ្យរារាំងកិច្ចការរបស់ទេវតាទីបីឡើយ។ នៅគ្រានោះ “ភ្លៀងចុងក្រោយ” ឬការស្រស់ស្រាយដែលមកពីព្រះវត្តមាននៃព្រះអម្ចាស់ នឹងមកដល់ ដើម្បីប្រទានអំណាចដល់សំឡេងខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី ហើយរៀបចំពួកបរិសុទ្ធឲ្យអាចឈរមាំមួនក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយនឹងត្រូវចាក់ចុះមក»។ Early Writings, 85.

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ដរាបណាពួកអ្នកដែលប្រកាសថាកាន់តាមសេចក្ដីពិតនៅតែបម្រើសាតាំង ស្រមោលនរករបស់វានឹងកាត់ផ្តាច់ទស្សនៈរបស់ពួកគេចំពោះព្រះ និងស្ថានសួគ៌។ ពួកគេនឹងដូចជាអ្នកដែលបានបាត់បង់សេចក្ដីស្រឡាញ់ដំបូងរបស់ខ្លួន។ ពួកគេមិនអាចមើលឃើញសេចក្ដីពិតអស់កល្បជានិច្ចបានទេ។ អ្វីដែលព្រះបានរៀបចំទុកសម្រាប់យើង ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសៀវភៅសាការី ជំពូក ៣ និង ៤ ហើយ ៤:១២–១៤ ថា៖ “ខ្ញុំក៏ឆ្លើយម្ដងទៀត ហើយទូលទៅលោកថា តើមែកដើមអូលីវទាំងពីរនេះជាអ្វី ដែលតាមរយៈបំពង់មាសទាំងពីរ បង្ហូរប្រេងមាសចេញពីខ្លួនវា? លោកក៏ឆ្លើយមកខ្ញុំ ហើយថា តើឯងមិនដឹងទេឬថា ទាំងនេះជាអ្វី? ហើយខ្ញុំទូលថា ទេ លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំ។ នោះលោកក៏ថា ទាំងនេះជាពួកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងទាំងពីរ ដែលឈរនៅជិតព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល”។»

> «ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សម្បូរ​ដោយ​ធនធាន​គ្រប់​យ៉ាង។ ទ្រង់​មិន​ខ្វះ​មធ្យោបាយ​អ្វី​ឡើយ។ វា​កើត​ឡើង​ដោយ​សារ​ការ​ខ្វះ​ជំនឿ​របស់​យើង ការ​ជាប់​ចិត្ត​ខាង​លោកិយ​របស់​យើង ពាក្យ​សម្តី​ថោកទាប​របស់​យើង និង​អសេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​យើង ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​ក្នុង​ការ​សន្ទនា​របស់​យើង នោះ​ហើយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្រមោល​ងងឹត​ប្រមូល​ផ្តុំ​ជុំវិញ​យើង។ ព្រះគ្រីស្ទ​មិន​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ក្នុង​ពាក្យ​សម្តី ឬ​ក្នុង​អត្តចរិត​ថា​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ទាំង​ស្រុង ហើយ​ជា​អ្នក​ប្រសើរ​លើស​មនុស្ស​មួយ​ម៉ឺន​នាក់។ នៅ​ពេល​ព្រលឹង​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​លើក​ខ្លួន​ឯង​ឡើង​ទៅ​រក​អំពើ​អសារៈ នោះ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​អាច​ធ្វើ​ការ​សម្រាប់​វា​បាន​តិច​ណាស់។ ចក្ខុវិស័យ​ខ្លី​របស់​យើង​មើល​ឃើញ​តែ​ស្រមោល ប៉ុន្តែ​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​សិរីល្អ​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោយ​នោះ​បាន​ទេ។ ពួក​ទេវតា​កំពុង​ទប់​ខ្យល់​ទាំង​បួន ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សេះ​កាចសាហាវ​មួយ កំពុង​ស្វែង​រក​បំបែក​ឲ្យ​រួច ហើយ​សម្រុក​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទៃ​ផែនដី​ទាំង​មូល ដោយ​នាំ​មក​នូវ​ការ​បំផ្លាញ និង​សេចក្ដី​ស្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​វា។»

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើមាត់ជ្រោយនៃលោកិយអស់កល្បជានិច្ចមែនឬ? តើយើងនឹងស្ពឹក ស្ងប់ត្រជាក់ ហើយស្លាប់ទៅឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមនៃព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលក្នុងរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់នៅ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះតូចចង្អៀត ហើយទ្វារនោះរួមតូច។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលយើងឆ្លងកាត់ទ្វាររួមតូចនោះ ទទឹងរបស់វាគ្មានព្រំដែនឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles