Article

# សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល — លេខ ហាសិប​ប្រាំ

បើកបង្ហាញក្រណាត់តម្បាញនៃព្យាករណ៍៖ ការបើកសម្តែងរបស់កាព្រីយ៉ែលដល់ដានីយ៉ែល

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

កាព្រីយែល​បាន​មក​ឯ​ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​យល់​ច្បាស់​អំពី​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក តាម​ទំនាយ​របស់​យេរេមា និង​អំពី​ពាក្យ​សម្បថ និង​បណ្ដាសា​របស់​ម៉ូសេ។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រាជ្យ​ទ្រង់ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បាន​យល់​ដោយ​សៀវភៅ​ទាំង​ប៉ុន្មាន អំពី​ចំនួន​ឆ្នាំ ដែល​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​យេរេមា​ហោរា ថា ទ្រង់​នឹង​បំពេញ​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ ក្នុង​ការ​ខ្ទេចខ្ទី​របស់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ... មែន​ហើយ អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​បាន​រំលង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​វង្វេង​ចេញ​ទៅ ដើម្បី​មិន​ស្តាប់​តាម​ព្រះសូរ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ បណ្ដាសា និង​ពាក្យ​សម្បថ​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ បាន​ត្រូវ​ចាក់​ស្រោច​មក​លើ​យើង ពី​ព្រោះ​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ទ្រង់។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​បញ្ជាក់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ទាស់​នឹង​យើង និង​ទាស់​នឹង​ចៅក្រម​របស់​យើង ដែល​បាន​វិនិច្ឆ័យ​យើង ដោយ​នាំ​អំពើ​អាក្រក់​ដ៏​ធំ​មួយ​មក​លើ​យើង ដ្បិត​ថា នៅ​ក្រោម​មេឃ​ទាំង​មូល មិន​ដែល​មាន​ការ​អ្វី​បាន​ធ្វើ​ដូច​ជា​ការ​ដែល​បាន​ធ្វើ​មក​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើយ។ ដូច​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ម៉ូសេ អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​មក​លើ​យើង​ហើយ តែ​យើង​មិន​បាន​អង្វរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ទេ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​បែរ​ចេញ​ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យើង ហើយ​យល់​អំពី​សេចក្ដី​ពិត​របស់​ទ្រង់។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​យាម​មើល​លើ​អំពើ​អាក្រក់​នោះ ហើយ​បាន​នាំ​វា​មក​លើ​យើង ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​យើង ទ្រង់​សុចរិត​ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ ពី​ព្រោះ​យើង​មិន​បាន​ស្តាប់​តាម​ព្រះសូរ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ដានីយ៉ែល ៩៖២, ១១–១៤។

ពាក្យដែលដានីយ៉ែលបានប្រើ ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ពាក្យសម្បថ» នោះ គឺជាពាក្យដដែលដែលលោកម៉ូសេបានប្រើ ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» ក្នុងគម្ពីរលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ស៊ីស្ទើរ វ៉ាយ ប្រាប់យើងថា នៅក្នុងជំពូក ៩ ដានីយ៉ែលកំពុងស្វែងរកឲ្យយល់អំពីទំនាក់ទំនងរវាងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់យេរេមា និងរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ ក្នុងជំពូក ៨ កាប្រៀលត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្តនៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ ហើយកាប្រៀលកំពុងបំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួនឲ្យចប់ នៅពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកវិញនៅក្នុងជំពូក ៩ ហើយប្រាប់ដានីយ៉ែលឲ្យបំបែកនិមិត្តទាំងពីរនោះចេញពីគ្នានៅក្នុងគំនិត ដែលបានជាប្រធានបទនៃជំពូក ៧, ៨ ហើយក៏ ៩ ផងដែរ។ និមិត្តទាំងពីរនោះ គឺជាប្រធានបទនៃ «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ ១៧៩៨។

ចិតសិបឆ្នាំរបស់យេរេមា និង «បណ្ដាសា» របស់ម៉ូសេ ទាំងពីរគឺជានិមិត្តរូបនៃ «ប្រាំពីរដង» ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ ប៉ុន្តែកាប្រីយ៉ែលនឹងបង្ហាញការបំបែកនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ វាអាចត្រូវបានបែងចែកយ៉ាងត្រឹមត្រូវបាន លុះត្រាតែទំនាក់ទំនងរវាងនិមិត្ត («chazon») នៃការជាន់ឈ្លីបំផ្លាញ និងនិមិត្ត («mareh») នៃការលេចមក ត្រូវបានបែងចែកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ កាប្រីយ៉ែលបានចាប់ផ្តើមដោយកំណត់ថា រយៈពេលសាកល្បងមួយចំនួនបួនរយកៅសិបឆ្នាំ ត្រូវបានប្រទានឲ្យពួកយូដា។ រយៈពេលនោះគឺដូចគ្នានឹងរយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំនៃការបះបោរ ដែលបានបង្កឲ្យមានចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ឃុំឃាំង។

ពាក្យ «បានកំណត់» នៅក្នុងខទីម្ភៃបួន សំដៅទៅលើរយៈពេលចាប់ពីការចេញព្រះរាជក្រឹត្យទីបីនៅឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. រហូតដល់ការគប់ដុំថ្មស្ទេផាននៅឆ្នាំ 34 គ.ស. ប៉ុន្តែពាក្យ «បានកំណត់» នៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំមួយ និងខទីម្ភៃប្រាំពីរ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណអំណាចបំផ្លាញស្ងាត់ជ្រងំនៃសាសនាមិនគោរពព្រះ និងអំណាចសម្តេចប៉ាប។

> ហើយ​ក្រោយ​ពី​អស់​ប្រាំមួយ​សប្តាហ៍​បូក​នឹង​ពីរ​សប្តាហ៍ ព្រះមេស្ស៊ី​នឹង​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​សម្រាប់​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​ទេ៖ ហើយ​ប្រជាជន​របស់​មេដឹកនាំ​មួយ​អង្គ​ដែល​នឹង​មក នឹង​បំផ្លាញ​ទីក្រុង និង​ទីបរិសុទ្ធ; ហើយ​ចុង​បញ្ចប់​របស់​វា​នឹង​មក​ដូច​ជា​ទឹក​ជំនន់​មួយ ហើយ​រហូត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សង្គ្រាម ការ​បំផ្លាញ​ស្ងាត់ស្ងៀម​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ទុក​ហើយ។ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​អស់​មួយ​សប្តាហ៍: ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​សប្តាហ៍ ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ត្រូវ​ឈប់; ហើយ​ដោយ​សារ​ការ​រាលដាល​នៃ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ស្ងាត់ស្ងៀម រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​សម្រេច ហើយ​អ្វី​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​នោះ នឹង​ត្រូវ​ចាក់​ចុះ​លើ​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ងាត់ស្ងៀម។ ដានីយ៉ែល 9:26, 27។

ទេវតា កាប្រីយ៉ែល បានជូនដំណឹងដល់ ដានីយ៉ែល ថា «បន្ទាប់ពី» «ព្រះមេស្ស៊ី» ត្រូវបាន «កាត់ផ្តាច់» នោះ «ប្រជាជនរបស់មេដឹកនាំដែលនឹងមក នឹងបំផ្លាញទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ»។ រ៉ូមបែបពហុទេវនិយមបានបំផ្លាញ «ទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ» ក្នុងការឡោមព័ទ្ធដែលបានបន្តអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះយ៉ាងពិតប្រាកដ ចាប់ពីឆ្នាំ 66 ដល់ 70 គ.ស.។ កាប្រីយ៉ែលបានកំណត់សម្គាល់ថា «ទីបញ្ចប់នៃសង្គ្រាម» នឹងកើតមាន «ដោយទឹកជំនន់» ហើយថា សង្គ្រាមនោះនឹងមានសភាពជា «ការបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ»។ សង្គ្រាមដែលត្រូវបានអនុវត្តប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡិម និងទីបរិសុទ្ធ គឺជាការជាន់ឈ្លីដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយអំណាចពហុទេវនិយម និងអំណាចសម្តេចប៉ាប។ អំណាចពហុទេវនិយមដែលនឹងបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមនៅដើមដំបូង គឺបាប៊ីឡូន ប៉ុន្តែអំណាចពហុទេវនិយមដែលនឹងបំផ្លាញវាបន្ទាប់ពីព្រះមេស្ស៊ីត្រូវបានឆ្កាង គឺរ៉ូមបែបពហុទេវនិយម។ ប៉ុន្តែសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ ត្រូវបានអនុវត្តដោយអំណាចបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំពីរ ហើយអំណាចបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំទីពីរ ក្នុងចំណោមអំណាចទាំងពីរនោះ នៅក្នុងបទគម្ពីរ គឺសម្តេចប៉ាប។

សម្តេចប៉ាបភាព គឺជាអំណាចដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «រំពាត់លិចលង់» ហើយវាគឺជាអំណាចក្នុងខទីសែសិប នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដែល «ជន់លិច ហើយហូរកាត់ទៅ»។ ការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលបានចាប់ផ្តើមជាមួយបាប៊ីឡូន ហើយបានបន្តដោយជាតិសាសន៍ដែកដែលនិយាយពាក្យអាថ៌កំបាំង ដូចដែលម៉ូសេបានតំណាងទុកក្នុងច្បាប់ដទិយកថា នោះត្រូវបានបន្តតាមក្រោយដោយសម្តេចប៉ាបភាព។ រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃការជាន់ឈ្លីនោះ «ការបំផ្លាញ» ត្រូវបាន «កំណត់ទុក»។ ក្នុងខទីម្ភៃប្រាំពីរ ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់បញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនសម្រាប់មួយសប្តាហ៍។ នៅកណ្តាលសប្តាហ៍នោះ ប្រព័ន្ធយញ្ញបូជានៅលើផែនដីនឹងត្រូវបញ្ឈប់ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទបានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចជាមហាបូជាចារ្យរបស់ទ្រង់នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធស្ថាននៅស្ថានសួគ៌។ ដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់ពួកយូដាក្នុងអំឡុងពេលសវនាការប្រណីដែលត្រូវបានកាត់ចេញសម្រាប់ពួកគេ នោះទីបរិសុទ្ធស្ថាន និងទីក្រុងត្រូវតែត្រូវបានធ្វើឲ្យស្ងាត់ជ្រងំឡើងវិញ។

ខនេះចែងថា «ដោយសារការរាលដាលនៃអំពើស្អប់ខ្ពើម គាត់នឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ រហូតដល់ទីបញ្ចប់ ហើយអ្វីដែលបានកំណត់ទុកនោះ នឹងត្រូវចាក់ស្រោចមកលើទីស្ងាត់ជ្រងំ»។ នៅពេលដែលជនជាតិយូដាបានបំពេញពែងនៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់ពួកគេចេញដល់មាត់ពែងនៅទីបំផុត នោះទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ ត្រូវក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាម។ នៅឯ «ទីបញ្ចប់» នៃការជាន់ឈ្លីក្នុងឆ្នាំ 1798 គេបាន «កំណត់» រួចហើយថា សាសនាចក្រប៉ាបនឹងទទួលរបួសមរណៈមួយ។ បន្ទាប់មក ទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ ត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ និងសង់ឡើងវិញ ដូចដែលបានតំណាងជាមុន នៅពេលដែលជនជាតិយូដាបានចេញពីបាប៊ីឡូនពិតប្រាកដ ក្រោមព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបី។

រហូតដល់ការបញ្ចប់សព្វគ្រប់នៃសង្គ្រាមនោះ ក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានឲ្យអំណាចប៉ាបជាន់ឈ្លី។ រយៈពេលទំនាយទាំងឡាយដែលបង្កើតជារយៈពេលដាច់ដោយឡែកនៅក្នុងរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ អាចត្រូវបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវបានតែកាលណាទំនាក់ទំនងនៃនិមិត្តអំពីការជាន់ឈ្លីចុះក្នុងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ត្រូវបានយល់ភ្ជាប់ជាមួយនឹងនិមិត្តអំពីការស្ដារឡើងវិញនៃទីសក្ការៈ និងពួកពល។ ការបដិសេធនិមិត្តអំពីការខ្ចាត់ខ្ចាយនៃបណ្ដាសារបស់ម៉ូសេ គឺជាការបដិសេធនិមិត្តអំពីការប្រមូលផ្តុំ។ និមិត្តនៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺជានិមិត្តនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ។ និមិត្តនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ គឺជានិមិត្តនៃការប្រមូលផ្តុំ។ និមិត្តនៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺជានិមិត្ត “chazon” នៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយនិមិត្តនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ គឺជានិមិត្ត “mareh” នៃការប្រមូលផ្តុំ។

> ដូច្នេះ អ្វីដែលព្រះបានផ្គុំរួមគ្នា មនុស្សកុំបំបែកចេញពីគ្នា​ឡើយ។ ម៉ាកុស 10:9

និមិត្តទាំងពីរនេះ ត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាជាមួយគ្នាតាមរយៈទំនាយ ហើយការបដិសេធមួយ គឺជាការបដិសេធទាំងពីរ។ សេចក្តីពិតនេះបញ្ជាក់ថា ទោះបីអាដվենទីសឹមអះអាងថា ខ្លួនកំពុងកាន់ខ្ជាប់ទំនាយអំពីពីរពាន់បីរយឆ្នាំក៏ដោយ ក៏ពួកគេបានបដិសេធសសរស្តម្ភកណ្តាលនៃអាដվենទីសឹម ដូចយ៉ាងប្រាកដដូចដែលពួកគេបានបដិសេធ “ប្រាំពីរដង” នៅឆ្នាំ 1863។ តើជនជាតិយូដាមិនបានប្រកាសថា ពួកគេកំពុងរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះទេឬ? តើអ៊ីស្រាអែលបុរាណមិនបានប្រកាសថា ពួកគេកំពុងរង់ចាំព្រះមេស្ស៊ីទេឬ? ការប្រកាសជំនឿគ្មានន័យអ្វីឡើយ បើវាមិនកាន់ខ្ជាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។

អ្នកមិល្លេរីត នៅទីបំផុតបានកំណត់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ថាជាទីបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយថ្ងៃ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់ពួកគេនៅមានកម្រិត។ លុះត្រាតែបន្ទាប់ពីការខកចិត្តដ៏ធំ នោះទើបមានពន្លឺមកអំពីទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ និងការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតនៅថ្ងៃនោះ។ ក៏លុះត្រាតែបន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះដែរ ទើបពួកគេបានឃើញសាររបស់ទេវតាទីបី និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ។

ព្រះអម្ចាស់បានមានបំណងបន្ថែមពន្លឺទំនាយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ហើយនៅឆ្នាំ 1856 ទ្រង់បានបើកទ្វារទៅកាន់ពន្លឺបន្ថែមទៀត ហើយក្នុងអំឡុងពេលប្រាំពីរឆ្នាំបន្ទាប់ លទ្ធិអាដវេនទីស្តបានបិទទ្វារនោះ។ មិនមែនរហូតដល់ក្រោយថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ទេ ដែលព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំសិស្សានុសិស្សនៃទំនាយឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់អត្ថបទរបស់ Hiram Edson ហើយពន្លឺនៃ “ប្រាំពីរដង” ក៏បានចាប់ផ្តើមកើនឡើងម្ដងទៀត។

ដោយ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ឃើញ​ទំនាក់ទំនង​រវាង​ទំនាយ​នៃ​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ និង​ទំនាយ​នៃ​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ និកាយ​អាដվենទីស្ត​បាន​យល់​អំពី​ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ក្នុង​លក្ខណៈ​ក្រិន និង​មិន​ពេញលេញ។

នៅពេលដែល S. S. Snow បានកំណត់កាលបរិច្ឆេទនៃការឆ្កាងយ៉ាងច្បាស់លាស់ហើយ កាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ក៏ត្រូវបានកំណត់ឲ្យប្រាកដដែរ។

> ដូច្នេះ ចូរដឹង ហើយយល់ថា ចាប់តាំងពីការចេញបង្គាប់ឲ្យស្ថាបនាឡើងវិញ និងសង់ក្រុងយេរូសាឡឹម រហូតដល់ព្រះមេស្ស៊ី ជាព្រះអង្គម្ចាស់ នឹងមានប្រាំពីរសប្តាហ៍ និងហុកសិបពីរសប្តាហ៍។ ផ្លូវនានានឹងត្រូវសង់ឡើងវិញ ហើយកំផែងក្រុងផងដែរ ទោះបីនៅក្នុងគ្រាលំបាកក៏ដោយ។ ហើយបន្ទាប់ពីហុកសិបពីរសប្តាហ៍ ព្រះមេស្ស៊ីនឹងត្រូវកាត់ចេញ តែមិនមែនសម្រាប់ព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ឡើយ។ ហើយប្រជាជនរបស់ម្ចាស់ដែលនឹងមក នឹងបំផ្លាញក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ។ ទីបញ្ចប់របស់វានឹងមកដូចជាទឹកជំនន់ ហើយរហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃសង្គ្រាម ការបំផ្លិចបំផ្លាញត្រូវបានកំណត់ទុកហើយ។ ហើយលោកនឹងបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន អស់មួយសប្តាហ៍។ ហើយនៅកណ្តាលសប្តាហ៍ លោកនឹងធ្វើឲ្យយញ្ញបូជា និងតង្វាយឈប់ទៅ ហើយដោយសារការរីកសាយនៃអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម លោកនឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ រហូតដល់ទីបញ្ចប់សព្វគ្រប់ ហើយអ្វីដែលបានកំណត់ទុក នឹងត្រូវចាក់ទម្លាក់លើទីដែលស្ងាត់ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល 9:25–27។

ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍បានទទួលស្គាល់កាលបរិច្ឆេទត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទ ហើយបន្ទាប់មកចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ផងដែរ។ «ការត្រូវកាត់ផ្តាច់នៃព្រះមេស្ស៊ី» នៅក្នុង «កណ្ដាលសប្ដាហ៍» ដែលក្នុងនោះព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់ «សេចក្ដីសញ្ញា» ដោយសារជនជាតិយូដាបានបំពេញពែងនៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់ខ្លួនដល់កំពូល ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ការរាលដាលគ្របដណ្តប់នៃអំពើស្អប់ខ្ពើម» ក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ផងដែរ។ ឈើឆ្កាងបានក្លាយជាសញ្ញាសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលមានសារៈសំខាន់ជាចាំបាច់សម្រាប់ការទទួលស្គាល់សារនៃការយំកណ្តាលអធ្រាត្រ។

ទោះបីជាមានពន្លឺដែលស្ថិតនៅក្នុងខទាំងនោះ ដែលបានបង្កើតការបង្ហាញយ៉ាងមានអំណាចនៃព្រះចេស្ដារបស់ព្រះក៏ដោយ ក្រុមមីឡឺរ៉ាយត៍មិនដែលឈានដល់ការយល់ដឹងអំពីខទាំងនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយបំណងប្រាថ្នារបស់ដានីយ៉ែលក្នុងការយល់អំពីទំនាក់ទំនងរវាងនិមិត្តទស្សន៍ទាំងពីរនោះឡើយ។ សប្តាហ៍ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញានោះ ត្រូវបានបែងចែកជាពីររយៈពេល ដែលក្រោយមកបងស្រី White បានកំណត់ថា តំណាងឲ្យព្រះរាជកិច្ចផ្ទាល់របស់ព្រះគ្រីស្ទរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ បន្ទាប់មកដោយព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយពួកសិស្ស។ ពួកគេបានឃើញថា សញ្ញាសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឈើឆ្កាងបានក្លាយជាយុថ្កាសម្រាប់កំណត់ថ្ងៃខែឆ្នាំនៃថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានឃើញថា វាក៏តំណាងឲ្យចំណុចកណ្ដាលនៃរយៈពេលដូចគ្នាពីរនៃបីឆ្នាំកន្លះផងដែរ ហើយដូច្នេះ វាតំណាងឲ្យ «ប្រាំពីរដង» ដែលព្រះបានហៅតាមរយៈម៉ូសេថា «ការទាស់ទែងនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ទ្រង់»។

> នោះ​ហើយ ខ្ញុំ​នឹង​ដើរ​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​ដែរ ហើយ​នឹង​ផ្ដន្ទាទោស​អ្នក​ទៀត​ដល់​ប្រាំពីរ​ដង ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក។ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​ដាវ​មក​លើ​អ្នក ដែល​នឹង​សងសឹក​កិច្ចសញ្ញា​របស់​ខ្ញុំ; ហើយ​កាល​ណា​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​របស់​អ្នក ខ្ញុំ​នឹង​ផ្ញើ​ជំងឺ​រាតត្បាត​មក​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក; ហើយ​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​សត្រូវ។ លេវីវិន័យ 26:24, 25.

នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទកំពុងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន នោះគឺជាសេចក្ដីសញ្ញាដែលទ្រង់មានវិវាទអំពីវាជាមួយពួកយូដាមិនស្តាប់បង្គាប់។ «វិវាទនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ទ្រង់» បានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស. នៅពេលដែលពួកអាស៊ីរីបាននាំរាជាណាចក្រខាងជើងទៅក្នុងភាពជាឈ្លើយ ហើយបន្ទាប់មកអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃព្យាករណ៍ សាសនាពហុទេវនិយមបានជាន់ឈ្លីអ៊ីស្រាអែលតាមន័យអក្សរ។ ការជាន់ឈ្លីនោះ បន្ទាប់មកត្រូវបានតាមមកដោយមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃព្យាករណ៍ទៀត នៃអំណាចសម្តេចប៉ាបជាន់ឈ្លីអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណ។

សប្ដាហ៍ទំនាយដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សញ្ញាសញ្ញាចងសម្ពន្ធ ក្នុងការបំពេញឲ្យសម្រេចនូវនិមិត្តនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ក៏ជាតំណាងផងដែរដល់និមិត្តនៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ។ ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍បានយល់ស្គាល់ទំនាយពីរពាន់បីរយឆ្នាំបានគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីប្រកាសសារនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែពួកគេបានជ្រើសរើសបដិសេធពន្លឺខ្លះៗ ដែលការបកស្រាយរបស់កាប្រីយ៉ែលក្នុងជំពូកទី៩ មានបំណងបញ្ជាក់ឲ្យយល់។

ទេវតាកាប្រីយ៉ែលបានណែនាំដានីយ៉ែលឲ្យបែងចែកដោយត្រឹមត្រូវ (បំបែកដោយចិត្តគំនិត) នូវនិមិត្តទស្សន៍ទាំងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «រឿងការណ៍» និង «និមិត្តទស្សន៍» ហើយ ក្នុងការបំពេញតាមដំបូន្មាននោះ ស៊ីស្ទើរ វ៉ាយ ប្រាប់យើងថា នេះឯងជាបន្ទុកសំខាន់របស់ដានីយ៉ែល ខណៈដែលគាត់ស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីទំនាក់ទំនងរវាងចិតសិបសប្តាហ៍ (និមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរដង») និងពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។

ការបដិសេធរបស់សាសនាអាដវេនទីស្តចំពោះ «ប្រាំពីរដង» បានដាក់ពួកគេឲ្យស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពមួយ ដែលពួកគេមិនអាចយល់បានថា រយៈពេលដំបូងនៃបួនរយកៅសិបឆ្នាំ ដែលត្រូវបានកាត់ចេញពីពីរពាន់បីរយឆ្នាំ នោះ តំណាងឲ្យការបះបោរប្រឆាំងនឹងសេចក្តីសញ្ញា ដែលលោកម៉ូសេកំណត់ថាជា «ជម្លោះនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់»។

ពួកគេក៏ត្រូវបានរារាំងមិនឲ្យទទួលស្គាល់ថា ការឆ្កាងនៅកណ្ដាលសប្តាហ៍ មិនត្រឹមតែបញ្ជាក់កាលបរិច្ឆេទប៉ុណ្ណោះទេ ពីព្រោះវាបានបញ្ជាក់អំពីចំណុចកណ្ដាលពិតប្រាកដនៃវិវាទរបស់ព្រះគ្រីស្ទជាមួយនឹងការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់អ៊ីស្រាអែល ដោយសារព្រះលោហិតនៃសេចក្តីសញ្ញា។ ពួកគេខ្វាក់ចំពោះសេចក្តីពិតដែលថា ព្រះលោហិតដែលបានហូរសម្រាប់មនុស្សជាច្រើននៅលើឈើឆ្កាង ដែលកំពុងបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ នោះក៏កំពុងបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាដែលបានកំណត់ទុកនៅក្នុង លេវីវិន័យ ២៥ និង ២៦ ផងដែរ។

អ៊ីស្រាអែលបុរាណបានយកលើខ្លួនពួកគេនូវសេចក្ដីសញ្ញាមួយ ដែលក្នុងនោះពួកគេបានកំណត់និយមន័យសេចក្ដីសញ្ញានោះថា ជាការប្រកាសរបស់ពួកគេថា «អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូល នោះយើងខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្តតាម» ទាំងមិនបានដឹងសោះថា សេចក្ដីសញ្ញាដែលព្រះគ្រីស្ទកំពុងប្រទាននោះ តម្រូវឱ្យក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ត្រូវបានសរសេរនៅលើចិត្ត។ ការកំណត់និយមន័យបែបផារីស៊ីរបស់ពួកគេចំពោះលក្ខខណ្ឌនៃសេចក្ដីសញ្ញា បានរារាំងពួកគេមិនឱ្យយល់ និងទទួលយកសេចក្ដីសញ្ញាពិតប្រាកដនោះឡើយ។

អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបបានកំណត់ន័យព្រះលោហិតនៃឈើឆ្កាងនៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ ដោយប្រើពាក្យសម្ដីដែលបង្កឲ្យមានភាពខ្វាក់ភ្នែកដូចគ្នាចំពោះអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ដូចដែលបានស្ថិតលើអ៊ីស្រាអែលបុរាណ នៅពេលពួកគេបានបដិសេធព្រះមេស្ស៊ី ហើយប្រកាសថា ពួកគេគ្មានស្ដេចណាក្រៅពីសេសារ។

អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ពិការ​ភ្នែក​ចំពោះ​សេចក្ដីពិត​ដែលថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​កាប្រៀល​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ដានីយ៉ែល មិនត្រឹមតែ​រួមបញ្ចូល​ការ​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​រួមបញ្ចូល​ទាំង​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ដែល​នាំ​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​សេចក្ដី​សញ្ញា​នោះ​ផងដែរ ព្រោះ​ខ​ទាំងនោះ​បញ្ជាក់​ថា រ៉ូមាំង​មិនជឿ​ព្រះ (ម្ចាស់​ដែល​ត្រូវ​មក) នឹង​បំផ្លាញ​ទីក្រុង និង​ទីបរិសុទ្ធ ហើយ​រហូត​ដល់​ចុងបញ្ចប់​នៃ​សង្គ្រាម (ដែល​បាន​ជាន់ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពលបរិវារ) «សេចក្ដី​អស់​ទទេ» ជា​ពហុវចនៈ ត្រូវ​បាន​កំណត់​ទុក។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង្ហូរព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ ដើម្បីបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន អំណាចបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំពីរយ៉ាង គឺ រ៉ូមបាកាន និងរ៉ូមប៉ាប ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងជាក់លាក់។ ព្រះលោហិតដែលបានបង្ហូរនៅលើឈើឆ្កាង គឺជាអ្វីដែលព្រះគ្រីស្ទនាំចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៅស្ថានសួគ៌ ហើយជានិមិត្តរូបនៃកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្ត “mareh” នៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះត្រូវបានត្បាញភ្ជាប់ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនិមិត្ត “chazon” នៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអំណាចបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំពីរយ៉ាង ដែលនឹងជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលបរិវារ។

សេចក្ដីពិត​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ត្រូវ​តំណាង​នៅ​ក្នុង​សុបិន​របស់​មីល្លើរ​ជា​ត្បូង​អលង្ការ បាន​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដូច​ព្រះអាទិត្យ ប៉ុន្តែ​វា​នៅ​មិន​ទាន់​គ្រប់លេញ​ទេ។ នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ បើកាលណា​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ម្ដង​ទៀត​តាម​អក្សរ​ពិត​ប្រាកដ​នោះ ត្បូង​អលង្ការ​ដដែល​ទាំង​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រអប់​ថ្មី ដែល​ធំ​ជាង​មុន ដោយ “បុរស​ជក់​ធូលី” ហើយ​បន្ទាប់​មក វា​នឹង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ខ្លាំង​ជាង​ដើម​ដប់​ដង។ វា​ក្លាយ​ជា​សេចក្ដី​សាកល្បង​នៃ​សារ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ចុង​ក្រោយ។ ត្បូង​អលង្ការ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ាង​ជាក់លាក់​ដោយ​សាក្សី​ទាំង​ពីរ ដែល​បាន​ទាយទុក​ដោយ​ហាបាគុក ថា​ជា​តារាង​ទាំងឡាយ។ នៅ​ពេល​ដែល​តារាង​ទាំង​ពីរ​នៃ​ផែនទី​អ្នក​ត្រួសត្រាយ​ឆ្នាំ 1843 និង 1850 ត្រូវ​បាន​ដាក់​លើ​គ្នា “បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់” ត្បូង​អលង្ការ​របស់​មីល្លើរ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ាង​ជាក់លាក់ ហើយ​ដោយ​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ត្បូង​អលង្ការ​ទាំង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​សារ​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ចុង​ក្រោយ។

សេចក្តីពិតភាគច្រើនដែលមាននៅលើគំនូសតាងទាំងពីរ បង្ហាញអំពីទំនាយដែលបានសម្រេចរួចមកហើយមុនឆ្នាំ 1844 ដូចជា ការកំណត់អត្តសញ្ញាណសត្វនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ៧ និង ៨។ រូបបដិមាក្នុង ដានីយ៉ែល ២ ត្រូវបានបង្ហាញនៅទីនោះ។ ការជជែកដេញដោលអំពីថា តើជារ៉ូម ឬ អាន់ទីយ៉ូកុស អេពីផានេស ដែលបង្កើតឲ្យមាននិមិត្ត នោះ ក៏មាននៅទីនោះដែរ។ ការខកចិត្តលើកទីមួយ និងពេលយឺតយ៉ាវនៃ ហាបាគុក និងព្រហ្មចារីទាំងដប់ ក៏មាននៅទីនោះដែរ។ ការមកដល់របស់ទេវតាទីបី ក៏មាននៅទីនោះដែរ ដូចជាព្រះវិហារនៅស្ថានសួគ៌ផងដែរ។ «សេចក្តីប្រចាំថ្ងៃ» ជានិមិត្តរូបនៃសាសនាព្រហ្មញ្ញ ក៏មាននៅទីនោះដែរ។ ហើយជាក់ជាមិនខាន គ្រោះវេទនាទាំងបីនៃសាសនាអ៊ីស្លាម ក៏មាននៅទីនោះដែរ។ នៅពេលយកមករួមគ្នា គំនូសតាងទាំងនោះបង្ហាញជារូបភាពនៃ «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» ដែលកើតមានឡើង នៅពេលសិង្ហនៃពូជយូដា បើកត្រាសេចក្តីពិតទំនាយមួយ។

ខណៈដែលយើងកំពុងបញ្ចប់ការពិចារណារបស់យើងអំពីនិមិត្តនៃទន្លេអ៊ុលាយ ជានិមិត្តរូបនៃចំណេះដឹងទំនាយដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ដែលបានកើនឡើងដើម្បីបង្កើតជាគ្រឿងអលង្ការនៅក្នុងប្រអប់គ្រឿងអលង្ការថ្មីដែលធំជាងមុន នៃសុបិនរបស់ William Miller នោះ យើងនឹងត្រឡប់មកពិនិត្យឡើងវិញនូវសេចក្តីពិតរបស់ពួក Millerite ដែលមិនទាន់ពេញលេញនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ។ ខ្លះត្រូវបានទុកឲ្យនៅក្នុងសភាពមិនទាន់ពេញលេញ ដោយសារពេលវេលានៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពួក Millerite កំពុងរស់នៅ ហើយខ្លះទៀតត្រូវបានទុកឲ្យមិនទាន់ពេញលេញ ដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលបានបដិសេធមិនព្រមដើរតាមពន្លឺដែលកំពុងរីកចម្រើនរបស់ទេវតាទីបី។

យើង​នឹង​បន្ត​អំពី​កិច្ចការ​ទាំង​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​នាំ​សារ​មក គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ សារ​ដែល​ពួកគេ​កាន់​មក​នោះ មាន​លក្ខណៈ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? តើ​អ្នក​ហ៊ាន​បែរ​ចេញ​ពី​ការ​ព្រមាន​ទាំង​នោះ ឬ​មើល​ស្រាល​វា ដោយសារ​ព្រះ​មិន​បាន​ពិគ្រោះ​ជាមួយ​អ្នក​អំពី​អ្វី​ដែល​អ្នក​នឹង​ចូល​ចិត្ត​ជាង​នោះ​ឬ? ព្រះ​ទ្រង់​ហៅ​មនុស្ស​ដែល​នឹង​និយាយ ដែល​នឹង​ស្រែក​ឡើង​ខ្លាំង ហើយ​មិន​សំចៃ​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​លើក​ឡើង​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ធ្វើ​កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់​សម្រាប់​សម័យ​នេះ។ មនុស្ស​ខ្លះ​បាន​បែរ​ចេញ​ពី​សារ​អំពី​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ទៅ​រិះគន់​មនុស្ស និង​កំហុស​ខ្វះខាត​របស់​ពួកគេ ពីព្រោះ​ពួកគេ​មិន​បាន​ប្រកាស​សារ​នៃ​សេចក្តី​ពិត​ដោយ​ព្រះគុណ និង​ភាព​លម្អ​សមរម្យ​គ្រប់​យ៉ាង​តាម​ដែល​គេ​ប្រាថ្នា។ ពួកគេ​មាន​ចិត្ត​ខ្នះខ្នែង​ខ្លាំង​ពេក មាន​សេចក្តី​អស់​ពី​ចិត្ត​ខ្លាំង​ពេក និយាយ​ដោយ​ភាព​ច្បាស់លាស់​មុតមាំ​ខ្លាំង​ពេក ហើយ​សារ​ដែល​នឹង​នាំ​មក​នូវ​ការ​ព្យាបាល ជីវិត និង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដល់​ព្រលឹង​ជា​ច្រើន​ដែល​នឿយហត់ និង​ត្រូវ​សង្កត់សង្កិន នោះ ត្រូវ​បាន​បដិសេធ​ចេញ​មួយ​កម្រិត; ដ្បិត តាម​សមាមាត្រ​ដែល​មនុស្ស​មាន​ឥទ្ធិពល​បិទ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ហើយ​តាំង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​មាន​បន្ទូល នោះ​ពួកគេ​នឹង​ខិតខំ​ដក​យក​កាំ​រស្មី​នៃ​ពន្លឺ​ចេញ​ពី​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ទន្ទឹង​រង់ចាំ និង​អធិស្ឋាន​សុំ​ពន្លឺ និង​អំណាច​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ។ ព្រះ​គ្រីស្ទ​ទ្រង់​បាន​កត់ត្រា​ទុក​ហើយ នូវ​ពាក្យ​សម្ដី​ដ៏​រឹងរូស ក្រអឺតក្រទម និង​ចំអក ដែល​បាន​និយាយ​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ ថា​ជា​ការ​និយាយ​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់​ផ្ទាល់»។

> «សាររបស់ទេវតាទីបីនឹងមិនត្រូវបានយល់ដឹងឡើយ ហើយពន្លឺដែលនឹងបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីរុងរឿងរបស់វា នឹងត្រូវបានហៅថាជាពន្លឺក្លែងក្លាយ ដោយអ្នកទាំងឡាយណាដែលបដិសេធមិនព្រមដើរក្នុងសិរីរុងរឿងដែលកំពុងរីកចម្រើនរបស់វា។ កិច្ចការដែលអាចត្រូវបានធ្វើ នឹងត្រូវទុកឲ្យមិនបានធ្វើ ដោយពួកអ្នកបដិសេធសេចក្ដីពិត ពីព្រោះការមិនជឿរបស់ពួកគេ។ យើងអង្វរដល់អ្នកទាំងឡាយណាដែលប្រឆាំងនឹងពន្លឺនៃសេចក្ដីពិត ឲ្យឈរចេញពីផ្លូវរបស់ប្រជាជនព្រះ។ សូមឲ្យពន្លឺដែលបានផ្ញើមកពីស្ថានសួគ៌ បញ្ចេញពន្លឺលើពួកគេជាកាំរស្មីច្បាស់លាស់ និងថេរមាំ។ ព្រះទ្រង់ចាត់ទុកអ្នកទាំងឡាយណាដែលពន្លឺនេះបានមកដល់ ថាមានការទទួលខុសត្រូវចំពោះការប្រើប្រាស់ដែលអ្នកធ្វើចំពោះវា។ អ្នកទាំងឡាយណាដែលមិនព្រមស្តាប់ នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវ ពីព្រោះសេចក្ដីពិតបានត្រូវនាំមកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងការឈានដល់របស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេបានមើលងាយឱកាស និងសិទ្ធិអំណោយពិសេសរបស់ខ្លួន។ សារទាំងឡាយដែលផ្ទុកនូវលិខិតបញ្ជាក់ដ៏ទេវភាព ត្រូវបានផ្ញើមកកាន់ប្រជាជនព្រះហើយ; សិរីរុងរឿង សេចក្ដីមហិមា សេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលពេញដោយសេចក្ដីល្អ និងសេចក្ដីពិត ត្រូវបានបង្ហាញ; ភាពពេញលេញនៃព្រះជាម្ចាស់ទាំងមូលក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបានលាតត្រដាងក្នុងចំណោមយើងដោយសម្រស់ និងភាពគួរឲ្យស្រឡាញ់ ដើម្បីទាក់ទាញអស់អ្នកទាំងឡាយណាដែលចិត្តមិនត្រូវបានបិទដោយអគតិ។ យើងដឹងថា ព្រះបានប្រព្រឹត្តការក្នុងចំណោមយើង។ យើងបានឃើញព្រលឹងទាំងឡាយបែរចេញពីអំពើបាបទៅរកសេចក្ដីសុចរិត។ យើងបានឃើញជំនឿត្រូវបានរស់ឡើងវិញក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទាំងឡាយដែលមានចិត្តសោកស្ដាយ។ តើយើងនឹងដូចជាមនុស្សឃ្លង់ទាំងនោះដែលបានទទួលការសម្អាតហើយបន្តទៅតាមផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយមានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានត្រឡប់មកថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះឬ? សូមឲ្យយើងវិញនិយាយអំពីសេចក្ដីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយសរសើរព្រះដោយចិត្ត ដោយប៊ិច និងដោយសំឡេង»។ Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles