Article

# Parallel Warnings - Number Three

ការព្រមានស្របគ្នា — លេខបី

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

ការបំពាក់អំណាចដល់សារព្យាករណ៍៖ ដំណើរការសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់របស់ទេវតានៅក្នុងវិវរណៈ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

យើងបានបញ្ចប់អត្ថបទមុនដោយកំណត់ថា ទេវតាទាំងបីក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៤ សុទ្ធតែមានសារមួយនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ។ ទេវតាទីពីរ និងទេវតាទីបី ត្រូវបានកំណត់ថាមាន «សន្លឹករមូរ» មកជាមួយពួកគេ នៅពេលពួកគេចុះមកជាមួយនឹងសាររបស់ខ្លួន។ ទេវតានីមួយៗតំណាងឲ្យសារមួយ ហើយការមកដល់នៃសារនីមួយៗ បង្កឲ្យមានឥទ្ធិពលមួយ។ ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798។ សារនោះត្រូវបានបើកត្រា ហើយមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងទាក់ទងនឹងការជំនុំជម្រះដែលជិតមកដល់។ ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនោះបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ នៅពេលទេវតាទីពីរមកដល់ សារអំពីការដួលរលំរបស់ពួកប្រូតេស្តង់ត្រូវបានបើកត្រា ហើយមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ហើយមនុស្សពីរប្រភេទត្រូវបានបង្កើតឡើង។ នៅពេលសារនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 វាត្រូវបានបើកត្រានៅឯការប្រជុំជំរំ Exeter ហើយមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ហើយព្រហ្មចារីពីរប្រភេទត្រូវបានបង្កើតឡើង។ នៅពេលទេវតាទីបីមកដល់ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 សាររបស់ទេវតាទីបី និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលវាតំណាងឲ្យ ត្រូវបានបើកត្រា ហើយមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ហើយមនុស្សពីរប្រភេទត្រូវបានបង្កើតឡើង។

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

លក្ខណៈ​មួយ​ទៀត​ដែល​អាច​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ទេវតា​ទាំងឡាយ ទាក់ទង​នឹង​ការប្រទាន​អំណាច​ដល់​សារ​របស់​ទេវតា។ សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច​ដោយ​សារ​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដូច​ដែល​អត្ថបទ​មុន​បាន​បង្ហាញ ប៉ុន្តែ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​មិន​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទេវតា​តែមួយ​ទេ វា​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទេវតា​ជាច្រើន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ស្របគ្នា​នឹង​ទេវតា​ទីពីរ និង​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ បង្ហាញ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច​នៅ​ពេល​ដែល​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​បាន​ចូល​រួម​ជាមួយ​វា។ ក្នុង​សៀវភៅ​ដដែល​នោះ យើង​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា៖

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> «ខ្ញុំបានឃើញទេវតាទាំងឡាយប្រញាប់ប្រញាល់ទៅមកនៅស្ថានសួគ៌។ ពួកគេកំពុងចុះមកផែនដី ហើយបន្ទាប់មកក៏ឡើងត្រឡប់ទៅស្ថានសួគ៌វិញ ដើម្បីរៀបចំសម្រាប់ការសម្រេចបំពេញនៃព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់មួយ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយទៀត ដែលត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យចុះមកផែនដី ហើយរួមសំឡេងរបស់ខ្លួនជាមួយទេវតាទីបី ហើយផ្តល់អំណាច និងកម្លាំងដល់សាររបស់វា។ អំណាច និងសិរីល្អយ៉ាងធំធេង ត្រូវបានប្រទានដល់ទេវតានោះ ហើយនៅពេលវាចុះមក ផែនដីក៏ត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់វា។ ពន្លឺដែលទៅមុខ និងតាមក្រោយទេវតានេះ បានជ្រៀតចូលទៅគ្រប់ទីកន្លែង ខណៈដែលវាស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសំឡេងដ៏មាំមួនថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានរលំហើយ បានរលំហើយ ហើយបានក្លាយជាលំនៅនៃអារក្សទាំងឡាយ និងជាទីឃុំឃាំងនៃវិញ្ញាណអសោចទាំងអស់ និងជាទ្រុងនៃបក្សីមិនស្អាត និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ។ សារអំពីការរលំរបស់បាប៊ីឡូន ដូចដែលបានប្រកាសដោយទេវតាទីពីរ ត្រូវបានប្រកាសឡើងវិញ ដោយបន្ថែមការខូចពុករលួយទាំងឡាយដែលបានចូលមកក្នុងពួកជំនុំតាំងពីឆ្នាំ 1844 មក។ កិច្ចការរបស់ទេវតានេះមកដល់នៅពេលដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយចូលរួមក្នុងកិច្ចការដ៏ធំចុងក្រោយនៃសាររបស់ទេវតាទីបី ខណៈដែលវាកំពុងរីកធំឡើងទៅជាសម្រែកខ្លាំង។ ហើយប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបានរៀបចំសមស្របគ្រប់ទីកន្លែង ដើម្បីឈរមាំក្នុងម៉ោងនៃការល្បួង ដែលពួកគេនឹងជួបប្រទះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ខ្ញុំបានឃើញពន្លឺដ៏ធំមួយស្ថិតនៅលើពួកគេ ហើយពួកគេបានរួមគ្នាក្នុងសារនោះ ហើយបានប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបីដោយឥតភ័យខ្លាច និងដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លា។»

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> «ពួកទេវតាត្រូវបានចាត់ឲ្យទៅជួយទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាព ដែលមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងជាច្រើន ដែលហាក់ដូចជាបន្លឺឡើងគ្រប់ទីកន្លែងថា “ចូរចេញពីនាងមក ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងអើយ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមិនចូលរួមក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយមិនទទួលរងគ្រោះកាចរបស់នាងដែរ ដ្បិតអំពើបាបរបស់នាងបានឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ហើយ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងហើយ”។ សារនេះហាក់ដូចជាការបន្ថែមទៅលើសារទីបី ហើយបានភ្ជាប់ជាមួយវា ដូចជាសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្របានភ្ជាប់ជាមួយសាររបស់ទេវតាទីពីរ នៅឆ្នាំ 1844 ដែរ។ សិរីល្អរបស់ព្រះបានសណ្ឋិតលើពួកបរិសុទ្ធដែលអត់ធ្មត់ និងរង់ចាំ ហើយពួកគេបានប្រកាសការព្រមានដ៏ឱឡារិកចុងក្រោយដោយមិនភ័យខ្លាច ប្រកាសពីការធ្លាក់ចុះរបស់បាប៊ីឡូន ហើយអំពាវនាវដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះឲ្យចេញពីនាងមក ដើម្បីឲ្យពួកគេបានរួចផុតពីវិនាសកម្មដ៏គួរឲ្យខ្លាចរបស់នាង»។ Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

សម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្របានភ្ជាប់ជាមួយទេវតាទីពីរ ហើយទេវតានៃវិវរណៈ ជំពូក 18 ក៏ភ្ជាប់ជាមួយទេវតាទីបីដែរ ហើយនៅពេលដែលគាត់ភ្ជាប់ជាមួយទេវតាទីបី នោះគាត់កំពុងតែធ្វើការភ្ជាប់ឡើងវិញនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ និងទេវតាទីពីរ នៅដើមកំណើតនៃអាដវេនទីសម៍។ ដោយផ្អែកលើសាក្សីពីររូប គឺទេវតាទីពីរ និងទេវតាទីបី សាររបស់ទេវតានីមួយៗសុទ្ធតែមានសារបន្ទាប់បន្សំមួយ ដែលផ្តល់អំណាចដល់វា។ សាក្សីទាំងពីរនេះបង្រៀនថា នៅពេលសាររបស់ទេវតាទីមួយបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ត្រូវតែមានចំណុចមួយបន្ទាប់ពីនោះ ដែលសារនោះត្រូវបានផ្តល់អំណាចដោយសារបន្ទាប់បន្សំមួយ។ ជាក់ស្តែង នេះក៏ពិតសម្រាប់ទេវតាទីមួយផងដែរ។ នៅក្នុងកថាខណ្ឌទីមួយនៃអត្ថបទវែងដែលយើងទើបតែបានលើកមកនេះ ស៊ីស្ទើរ វ៉ាយត៍បានកំណត់លក្ខណៈដូចគ្នានេះដល់ទេវតាទីមួយ ដូចដែលយ៉ូហានបានប្រគល់ឲ្យទេវតានៃវិវរណៈ ជំពូក 18 នៅពេលនាងបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់ថា បេសកកម្មរបស់គាត់គឺបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីល្អរបស់គាត់ ហើយព្រមានមនុស្សអំពីព្រះពិរោធរបស់ព្រះដែលកំពុងមកដល់»។ ជាក់ច្បាស់ណាស់ នៅក្នុងអត្ថបទនោះ នាងកំពុងសំដៅទៅលើទេវតាទីមួយ។

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

សាររបស់ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកវាត្រូវបានប្រទានអំណាចនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 នៅពេលដែលអធិបតេយ្យភាពរបស់អូតូម៉ង់បានបញ្ចប់។ នៅចំណុចនោះ ទេវតាដ៏មានឥទ្ធានុភាពនៃ វិវរណៈ 10 បានចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយដាក់ជើងមួយលើដី និងមួយលើសមុទ្រ។ គាត់តំណាងឲ្យការប្រទានអំណាចដល់ទេវតាទីមួយ ហើយនេះគឺជាអ្វីដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណកិច្ចការរបស់ទេវតាទីមួយថាជាកិច្ចការដូចគ្នានឹងទេវតានៃ វិវរណៈ 18។ ទាំងពីរត្រូវបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីល្អរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែទេវតានៃ វិវរណៈ 18 ចូលរួមជាមួយទេវតាទីបី ដូចជាការស្រែកហៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្របានចូលរួមជាមួយទេវតាទីពីរ ហើយដូចជាទេវតាដែលបានចុះមកក្នុង វិវរណៈ 10 បានចូលរួមជាមួយទេវតាទីមួយ។

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

ដូច្នេះ នៅពេលទេវតាទីមួយមកដល់ សារមួយត្រូវបានបើកត្រា ហើយវាបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរក្រុម។ នៅពេលសាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបានប្រទានអំណាចដោយទេវតានៃ វិវរណៈ ១០ នោះ ទេវតានោះកាន់សៀវភៅតូចមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ហើយបានបង្គាប់ឲ្យយ៉ូហានបរិភោគវា ដោយបញ្ជាក់ថា គាត់បាននាំសារមួយមក បើកត្រាវា ហើយវាបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរក្រុម។ នៅពេលទេវតាទីពីរ គឺសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ និងទេវតាទីបី មកដល់ នោះក៏មានសារមួយត្រូវបានបើកត្រា ដែលបានសាកល្បង ហើយបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរក្រុមដែរ។

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

វគ្គអត្ថបទដែលយើងកំពុងពិចារណា បញ្ជាក់យ៉ាងខ្លាំង ដោយប្រៀបធៀបប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites ថា ដំណើរការសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ក៏បានកើតឡើងផងដែរ នៅក្នុងសម័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាចុងបញ្ចប់នៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ បើដំណើរការសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់មួយបានកើតឡើងនៅដើមកំណើតនៃអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណ និងនៅចុងបញ្ចប់នៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ នោះក៏នឹងមានដំណើរការសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់មួយនៅចុងបញ្ចប់នៃអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណផងដែរ ដូចដែលមាននៅដើមកំណើតនៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ។

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយត៍ នេះ​នឹង​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បើក​ត្រា​ចេញ​ចំនួន​ប្រាំ ដែល​បាន​សាកល្បង ហើយ​បង្កើត​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ក្រុម ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1798 រហូត​ដល់​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។ អត្ថបទ​នេះ​បង្រៀន​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ប្រសិនបើ​អ្នក​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​សាកល្បង​មួយ អ្នក​នឹង​មិន​អាច​ជាប់​ការ​សាកល្បង​បន្ទាប់​បាន​ទេ ពីព្រោះ​អ្នក​នឹង​មិន​សូម្បី​តែ​ព្យាយាម​ផង។ ក៏​ដូចជា​ច្បាស់​ផងដែរ​ថា នៅ​ក្នុង​សម័យ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​សាកល្បង​នោះ​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ពី​មុន ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ទាំងស្រុង​ទាក់ទង​នឹង​ផែនការ​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ។ ដានីយ៉ែល និង​យ៉ូហាន តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ស្តាប់​ព្រះសូរ​របស់​ព្រះ​ពី​ខាង​ក្រោយ​ពួកគេ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​ជា​បន្តបន្ទាប់ ដែល​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​ស៊ើបអង្កេត​ដោយ​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​ចំពោះ​សេចក្តី​ពិត​ថ្មី​នីមួយៗ ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​ចេញ។

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាសៀវភៅតែមួយ ហើយដានីយ៉ែល និងយ៉ូហាន គឺជាសាក្សីពីររូបនៃសៀវភៅតែមួយនោះ។ សាក្សីមួយរូបជាការចាប់ផ្តើមនៃសៀវភៅ ហើយសាក្សីមួយទៀតជាចុងបញ្ចប់នៃសៀវភៅ។ សាក្សីទាំងពីរបានរងទុក្ខនូវសេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញក្នុងន័យនិមិត្តរូប; មួយរូបត្រូវបានបៀតបៀនដោយនគរមេឌូ-ពែរ្ស (ជានិមិត្តរូបនៃសហរដ្ឋអាមេរិក) ហើយមួយរូបទៀតត្រូវបានបៀតបៀនដោយរ៉ូម (ជានិមិត្តរូបនៃអំណាចសម្តេចប៉ាប)។ យ៉ូហានកំពុងត្រូវបានបៀតបៀន ពីព្រោះគាត់ជាអ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ដោយស្របគ្នានឹងដានីយ៉ែលដែលត្រូវបានបៀតបៀនព្រោះបានបដិសេធមិនផ្លាស់ប្តូររបៀបថ្វាយបង្គំរបស់ខ្លួន។ រួមគ្នា ពួកគេតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយនៅចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោក ដែលត្រូវបានបៀតបៀន ពីព្រោះបានបដិសេធមិនទទួលយកការថ្វាយបង្គំថ្ងៃអាទិត្យ ជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

ប្រជាជន​ដែល​ដានីយ៉ែល និង​យ៉ូហាន​តំណាង​ឲ្យ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា​ហើយ ឬ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ចូល​ក្នុង​រូង​តោ ដោយសារ​មិន​គោរព​តាម «ក្រឹត្យ» របស់​ស្តេច នោះ​ស្តេច​បាន​បោះត្រា​លើ​ថ្ម​នោះ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​គោលបំណង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ។ ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា​សម្រាប់​អស់កល្ប​ជានិច្ច ពីព្រោះ​ក្រឹត្យ​របស់​ស្តេច និង​អំណាច​នៃ​ត្រា​របស់​ទ្រង់​ផងដែរ មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​បាន​ទេ ស្របតាម​ច្បាប់​របស់​ជន​មានឌី និង​ពែរ្ស។ ត្រា​របស់​ស្តេច​ត្រូវ​បាន​ដាក់​លើ​ថ្ម​មួយ ហើយ​ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​បិទ។ ទ្វារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ ហើយ​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​អាច​បើក​ទ្វារ​នោះ​បាន​ទេ ដូចជា​ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​បិទ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ដែរ។ នេះ​ជា​គំរូ​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ​នៃ​សារៈសំខាន់​ក្នុង​ការ​ពិចារណា មិន​ត្រឹម​តែ​ព្រឹត្តិការណ៍​ព្យាករណ៍​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​សារៈសំខាន់​នៃ​ការ​អនុវត្ត​កាលៈទេសៈ​ជុំវិញ​ហោរា នៅ​ពេល​លោក​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​រឿង​នោះ​ផងដែរ។

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

ទោះជាយ៉ាងណា នេះក៏ជាគំរូបង្ហាញអំពីអំណាចនៃការពិចារណាដើម (សៀវភៅដានីយ៉ែល) ជាមួយនឹងចុងបញ្ចប់ (សៀវភៅវិវរណៈ) រួមគ្នា ជាសាក្សីពីរនៃទំនាយតែមួយ ពីព្រោះការបង្កើតឲ្យបានជាក់លាក់នូវសេចក្ដីពិតតាមព្រះគម្ពីរ ត្រូវការសាក្សីពីរ។ ទាំងព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានទាយទុកជាមុន និងគំរូបង្ហាញអំពីសកម្មភាពរបស់ពួកហោរា ដែលទាក់ទងនឹងទំនាយនោះ សុទ្ធសឹងតែបានទទួលការបំផុសគំនិតពីព្រះ។

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> បទគម្ពីរទាំងអស់ត្រូវបានប្រទានដោយការបំផុសគំនិតពីព្រះ ហើយមានប្រយោជន៍សម្រាប់សេចក្តីបង្រៀន សម្រាប់ការស្តីបន្ទោស សម្រាប់ការកែតម្រូវ និងសម្រាប់ការបង្រៀនក្នុងសេចក្តីសុចរិត ដើម្បីឲ្យមនុស្សរបស់ព្រះបានគ្រប់លក្ខណ៍ ហើយត្រូវបានបំពាក់យ៉ាងពេញលេញសម្រាប់អំពើល្អគ្រប់យ៉ាង។ ២ ធីម៉ូថេ ៣:១៦, ១៧។

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

បើព្រឹត្តិការណ៍ដែលព្រះគម្ពីរបានទាយទុកជាមុនកំពុងតែជារូបភាពបង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ នោះរូបភាពនៃហោរា និងបរិបទជុំវិញគាត់ នៅពេលដែលគាត់ទទួល ហើយធ្វើបន្ទាល់អំពីការទាយទុកជាមុននោះ ក៏ជារូបភាពបង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់នៃលោកិយដែរ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលបរិបទជុំវិញ និងសកម្មភាពរបស់ហោរាម្នាក់ ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបតាមបែបហោរាកថា—ហោរានោះគឺជារូបភាពតំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។ ដោយមានការយល់ដឹងនេះជាមូលដ្ឋាន នៅពេលដែលយើងនាំខ្សែបន្ទាត់នៃការទាយទុកជាមុនអំពីអេលីយ៉ារបស់ម៉ាឡាគី មកភ្ជាប់ជាមួយនឹងខ្សែបន្ទាត់នៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៤ និង ១៨ នោះវាទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែធ្វើបន្ទាល់អំពីប្រវត្តិនៃសារព្រមានចុងក្រោយ—ប៉ុន្តែសក្ខីភាពរបស់វាមានពីរផ្នែក។

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

សារ​នោះ​រួម​មាន​ព្រឹត្តិការណ៍​ដែល​បាន​ទាយ​ទុក​ជា​មុន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ហើយ​សក្ខីកម្ម​ទីពីរ​រួម​មាន​បទពិសោធន៍​របស់​ហោរា ក្នុង​ពេល​ទទួល និង​ប្រកាស​សារ​នោះ។ គំនិត​ព្យាករណ៍​អំពី​បន្ទាត់​ព្យាករណ៍​ពីរ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ផ្នែក​ខាង​ក្រៅ និង​ផ្នែក​ខាង​ក្នុង នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដដែល​នោះ ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់ និង​កត់ត្រា​ជា​សាធារណៈ​ដោយ​អ្នក​ត្រួសត្រាយ​នៃ​អាឌվենទីសម៍។ តាម​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ ឧទាហរណ៍​បុរាណ​ដ៏​ច្បាស់លាស់​នៃ​ការ​អនុវត្ត​នេះ​ដោយ​អ្នក​ត្រួសត្រាយ គឺ​នៅ​ពេល​ពួកគេ​កំណត់​ថា ក្រុម​ជំនុំ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ និង​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ស្រប​គ្នា ដែល​បង្ហាញ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ​របស់​ក្រុម​ជំនុំ។ ត្រា​ទាំង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខាង​ក្រៅ ហើយ​ក្រុម​ជំនុំ​ទាំង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខាង​ក្នុង។

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

សាររបស់អេលីយ៉ា​នៅ​ក្នុង​ម៉ាឡាគី សារ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់បួន និង​ជំពូក​ទី​ដប់ប្រាំបី កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សារ​ព្រមាន​ចុងក្រោយ​ដូច​គ្នា ដែល​ក៏​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា «វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ» នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ​នៃ​វិវរណៈ​ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ ព្រះ​ជា​ព្រះវរបិតា​បាន​ប្រទាន​សារ​នោះ​ដល់​ព្រះគ្រីស្ទ បន្ទាប់​មក​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រទាន​វា​ដល់​កាព្រីយែល បន្ទាប់​មក​កាព្រីយែល​បាន​ប្រទាន​វា​ដល់​យ៉ូហាន ហើយ​បន្ទាប់​មក​យ៉ូហាន​បាន​ផ្ញើ​វា​ទៅ​កាន់​ក្រុមជំនុំ​ទាំងឡាយ។ សារ​របស់​អេលីយ៉ា ក៏​ដូចជា​សារ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​មួយ ទី​ដប់បួន និង​ទី​ដប់ប្រាំបី គឺ​ជា​សារ​តែ​មួយ​ដដែល​ពិត​ប្រាកដ។

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> ហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកហោរា ក៏ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកហោរាផងដែរ។ ដ្បិតព្រះមិនមែនជាអ្នកនាំឲ្យកើតមានភាពច្របូកច្របល់ឡើយ ប៉ុន្តែជាព្រះនៃសេចក្តីសុខសាន្ត ដូចជានៅក្នុងគ្រប់ពួកជំនុំរបស់ពួកបរិសុទ្ធ។ ១ កូរិនថូស ១៤៖៣២, ៣៣។

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

វាតែងតែជាសារដដែលជានិច្ច ពីព្រោះ «ហោរា​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ហោរា»។ ពាក្យដែលបានបកប្រែថា «ស្ថិត​នៅ​ក្រោម» ក្នុងខទាំងនោះ មានន័យថា «ដាក់ឲ្យស្ថិត​ក្រោម; ដោយន័យបញ្ច្រាស គឺស្តាប់បង្គាប់៖ – ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការស្តាប់បង្គាប់ (ស្តាប់បង្គាប់), ដាក់ឲ្យស្ថិត​ក្រោម, បង្ក្រាប​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម, (ស្ថិត, ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ថិត) នៅ​ក្រោម (ចំពោះ, ដល់), ស្ថិត (ឲ្យ​ស្ថិត) នៅ​ក្នុង​ការ​ចុះចូល (ចំពោះ, ក្រោម), ចុះចូល​ខ្លួន​ដល់»។ ហោរាទាំងអស់​ស្របគ្នា​នឹង​គ្នា​ទៅវិញទៅមក ហើយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ចុះចូល​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញទៅមក បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ សារ​ដែល​ពួកគេ​បាន​ផ្តល់​នឹង​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភាពច្របូកច្របល់។

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

គ្រប់រូបភាពព្យាករណ៍ទាំងអស់នៃសារព្រមានចុងក្រោយ តំណាងឲ្យសារតែមួយដដែល។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបំណងថា អស់អ្នកដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជា «អ្នកមានប្រាជ្ញា» ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ដែលក៏ត្រូវបានហៅថាជា «អ្នកមានប្រាជ្ញា» ដែល «យល់ដឹង» អំពី «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» នៅពេលដែលសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា; ព្រះអម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យឲ្យ «អ្នកមានប្រាជ្ញា» ទទួលស្គាល់សារពិសេសនោះ នៅពេលវាត្រូវបានបើកត្រា។ ការទទួលស្គាល់នោះ ត្រូវបានសម្រេចដោយអនុវត្តវិធីសាស្ត្រនៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងជាក់លាក់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរផ្ទាល់។ វិធីសាស្ត្រនោះត្រូវបានអនុវត្តស្របតាម អេសាយា ជំពូក ២៨ តាមរយៈដំណើរការនៃការនាំខ្សែបន្ទាត់ព្យាករណ៍ផ្សេងៗ ដែលនិយាយអំពីប្រធានបទព្រះគម្ពីរមួយ មកដាក់ស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីបង្កើតព្រឹត្តិការណ៍ព្យាករណ៍ដែលត្រឹមត្រូវ។

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

ខ្ញុំសូមអង្វរឱ្យលោកអ្នកមានការអត់ធ្មត់ ខណៈដែលយើងបញ្ចប់អត្ថបទនេះត្រឹមនេះ ហើយនឹងបន្តគំនិតទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

Back to Articles