Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ម្ភៃប្រាំបួន

ពិធីលៀងរបស់បេលសាស្សារ និងម៉ោងព្យាករណ៍៖ ការបើកសម្ដែងអំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូន និងវិបត្តិចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 24, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ពិធីជប់លៀងរបស់បែលសាសារ បញ្ជាក់អំពី «ម៉ោង» នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ប៉ុន្តែវាដាក់ការសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើការជំនុំជម្រះនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋ។ រូបមាសរបស់នេប៊ូក្នេសារ ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ ដាក់ប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នានេះ នៅក្នុងបរិបទនៃប្រជារាស្ត្រស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ដែលនៅពេលនោះត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា។ ដានីយ៉ែល ជំពូក ៦ ពិភាក្សាអំពីខ្សែបន្ទាត់ដដែលនេះ ប៉ុន្តែពិភាក្សាអំពីតួនាទីរបស់ស្នែងប្រូតេស្តង់។ បែលសាសារ កំពុងតំណាងឲ្យ «រដ្ឋ» ហើយគាត់បានហៅអម្ចាស់របស់គាត់មួយពាន់នាក់។

> ស្តេចបែលសាស្សារ​បានរៀបចំពិធីជប់លៀងដ៏ធំមួយសម្រាប់​មហាសេនាបតី​របស់ព្រះអង្គមួយពាន់នាក់ ហើយទ្រង់បានសោយស្រាបៀរនៅមុខពួកគេមួយពាន់នាក់នោះ។ ខណៈដែល​បែលសាស្សារ​កំពុងភ្លក់ស្រា ទ្រង់បានបញ្ជា​ឲ្យយក​ភាជនៈ​មាស និងប្រាក់ ដែល​នេប៊ូក្នេសារ​បិតារបស់ទ្រង់​បានយកចេញពី​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុងយេរូសាឡឹម​មក ដើម្បី​ឲ្យស្តេច ពួកអង្គម្ចាស់​របស់ទ្រង់ ព្រះមហេសី​របស់ទ្រង់ និង​ស្រីស្នំ​របស់ទ្រង់ បានផឹកក្នុងភាជនៈទាំងនោះ។ បន្ទាប់មក គេបាននាំ​យក​ភាជនៈ​មាស​ទាំងនោះ ដែលបានយកចេញពី​ព្រះវិហារ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុងយេរូសាឡឹម​មក ហើយស្តេច ពួកអង្គម្ចាស់​របស់ទ្រង់ ព្រះមហេសី​របស់ទ្រង់ និង​ស្រីស្នំ​របស់ទ្រង់ បានផឹកក្នុងភាជនៈទាំងនោះ។ ពួកគេបានផឹកស្រា ហើយសរសើរ​ដល់​ព្រះ​នានា​ដែល​ធ្វើពី​មាស ពីប្រាក់ ពីលង្ហិន ពីដែក ពីឈើ និងពីថ្ម។ នៅម៉ោងដដែលនោះ ម្រាមដៃ​នៃដៃ​មនុស្ស​មួយ​បានលេចចេញមក ហើយបានសរសេរ​នៅទល់មុខ​ជើងចង្កៀង លើ​ជញ្ជាំងដែលលាបកំបោរ​នៃ​ព្រះបរមរាជវាំង​របស់ស្តេច ហើយស្តេច​បានឃើញ​ផ្នែកនៃដៃ​ដែលកំពុងសរសេរ​នោះ។ ដានីយ៉ែល ៥៖១–៥។

លេខ «ដប់» តំណាងឲ្យនាគ ហើយ មួយរយ និង មួយពាន់ គ្រាន់តែជាការពង្រីកនៃនិមិត្តសញ្ញាដដែលនោះប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំមួយ មួយរយម្ភៃនាក់ ជំរុញច្បាប់បោកបញ្ឆោត ហើយ មួយរយម្ភៃ គឺជានិមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ។ ដោយពិចារណាតាម «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ពិធីជប់លៀងរបស់បេលសាស្សារ កំពុងបង្ហាញអំពីការជំនុំជម្រះលើរដ្ឋកិច្ចដែលបានពុករលួយ និងការជំនុំជម្រះលើសាសនកិច្ចដែលបានពុករលួយ។ បេលសាស្សារ ស្រវឹងដោយស្រារបស់បាប៊ីឡូន ហើយបន្ទាប់មកបានសម្រេចចិត្តប្រមាថបំពានដល់ភាជនៈបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។

> ហោរាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ; ហើយផែនដីបានភ្លឺឡើងដោយសិរីល្អរបស់ទេវតានោះ។ ហើយទេវតានោះបានស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងយ៉ាងមហិមា ដោយនិយាយថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយទៅជាទីលំនៅរបស់អារក្ស» (វិវរណៈ 18:1, 2)។ នេះគឺជាសារដដែលដែលបានប្រទានដោយទេវតាទីពីរ។ បាប៊ីឡូនបានដួលរលំ «ដោយព្រោះនាងបានឲ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ផឹកស្រានៃសេចក្តីពិរោធដោយសារអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង» (វិវរណៈ 14:8)។ ស្រានោះជាអ្វី?—គឺជាគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយរបស់នាង។ នាងបានផ្តល់ឲ្យពិភពលោកនូវថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយមួយ ជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយបាននិយាយសេចក្តីកុហកឡើងវិញ ដែលសាតាំងបានប្រាប់អេវ៉ាជាលើកដំបូងនៅសួនអេដែន—គឺអមតភាពតាមធម្មជាតិនៃព្រលឹង។ កំហុសឆ្គងជាច្រើនដែលមានប្រភេទដូចគ្នា នាងបានផ្សព្វផ្សាយទៅគ្រប់ទិសទី «ដោយបង្រៀនបញ្ញត្តិរបស់មនុស្ស ទុកជាគោលលទ្ធិ» (ម៉ាថាយ 15:9)»។ Selected Messages, សៀវភៅទី 2, 118.

ស្រាដែលបេលសាសារកំពុងផឹក គឺជាថ្ងៃសប្ប័ទរូបព្រះរបស់សាសនាអភិបាលប៉ាប ដ្បិតពិធីជប់លៀងនោះតំណាងឲ្យ «ម៉ោង» ខាងទំនាយនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ធុងបរិសុទ្ធនៃទីបរិសុទ្ធដែលគាត់បានយកចូលមកក្នុងសាលាជប់លៀង មិនត្រឹមតែតំណាងឲ្យការបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែធុងបរិសុទ្ធក៏តំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះផងដែរ ព្រោះអ្វីដែលជារូបិយតំណាងឲ្យអ្វីដែលជាវិញ្ញាណ ហើយមនុស្សគឺជាធុង។

> ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រឹះរឹងមាំរបស់ព្រះនៅតែឈរយ៉ាងមាំមួន ដោយមានត្រានេះថា «ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ស្គាល់អស់អ្នកដែលជារបស់ទ្រង់»។ ហើយថា «ចូរឲ្យគ្រប់អ្នកដែលហៅព្រះនាមនៃព្រះគ្រីស្ទ ចៀសចេញពីអំពើទុច្ចរិត»។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងផ្ទះធំមួយ មិនត្រឹមតែមានភាជនៈធ្វើពីមាស និងប្រាក់ប៉ុណ្ណោះទេ គឺមានទាំងធ្វើពីឈើ និងដីផងដែរ ហើយខ្លះសម្រាប់កិត្តិយស ខ្លះទៀតសម្រាប់អាប់យស។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់សម្អាតខ្លួនឲ្យរួចពីរបស់ទាំងនេះ នោះគាត់នឹងក្លាយជាភាជនៈសម្រាប់កិត្តិយស ដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធ ហើយសមរម្យសម្រាប់ការប្រើប្រាស់របស់ម្ចាស់ ព្រមទាំងបានត្រៀមរួចរាល់សម្រាប់គ្រប់ការល្អទាំងអស់។ ២ ធីម៉ូថេ ២:១៩–២១។

នៅកណ្តាលការធ្វើឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះក្លាយជាមិនបរិសុទ្ធ ដោយការបង្ខំឲ្យថ្វាយបង្គំថ្ងៃអាទិត្យ និមិត្តសញ្ញាអក្សរភ្លើងបានប្រកាសវិនាសកម្មរបស់បែលសាសារ។

> ក្នុង​វេលា​ដដែល​នោះ ម្រាមដៃ​នៃ​ដៃ​មនុស្ស​មួយ​បាន​លេច​មក ហើយ​សរសេរ​ទល់​មុខ​ជើង​ចង្កៀង លើ​ជញ្ជាំង​ដែល​លាប​ស៊ីម៉ង់ត៍​នៃ​វាំង​ស្តេច ហើយ​ស្តេច​ទ្រង់​បាន​ឃើញ​ផ្នែក​នៃ​ដៃ​ដែល​កំពុង​សរសេរ​នោះ។ នោះ​ទឹកមុខ​របស់​ស្តេច​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ ហើយ​គំនិត​របស់​ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​ភ័យ​ក្រួល ដល់​ថ្នាក់​សន្លាក់​ចង្កេះ​របស់​ទ្រង់​ធូរ​រលុង ហើយ​ជង្គង់​របស់​ទ្រង់​ក៏​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា។ ស្តេច​ទ្រង់​បាន​ស្រែក​ឡើង​ខ្លាំងៗ​ឲ្យ​នាំ​ពួក​ហោរា​ទស្សន៍ទាយ ពួក​ខាល់ដេ និង​ពួក​គ្រូ​ទាយ​ចូល​មក។ ហើយ​ស្តេច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​ប្រាជ្ញ​នៃ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ថា អ្នក​ណា​ដែល​អាច​អាន​អក្សរ​នេះ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​សេចក្ដី​បកស្រាយ​របស់​វា​បាន អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ស្លៀកពាក់​ពណ៌​ក្រហម​ស្វាយ ហើយ​មាន​ខ្សែ​មាស​នៅ​ជុំវិញ​ក​របស់​ខ្លួន ហើយ​នឹង​បាន​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លំដាប់​ទី​បី​ក្នុង​នគរ។ ដានីយ៉ែល 5:5–7។

តាមការយល់ដឹងខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ ខនេះត្រូវបានយល់ថាកំពុងបញ្ជាក់ថា ឪពុករបស់បេលសាស្សារ បានប្រគល់រាជបល្ល័ង្កនយោបាយឲ្យបេលសាស្សារ ហើយដោយហេតុនេះ អ្វីដែលល្អបំផុតដែលកូនប្រុសរបស់គាត់អាចផ្តល់ជូនសម្រាប់ការបកស្រាយអក្សរដែលបានសរសេរនោះ គឺតំណែងជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីបី។ មុនឈានទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ភាពដឹកនាំផ្នែកនយោបាយនឹងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពអនុវត្តតាមភាពដឹកនាំផ្នែកសាសនា ដែលនឹងកំពុងធ្វើការដើម្បីណែនាំទម្រង់នៃការថ្វាយបង្គំថ្មីមួយ។ រូបសត្វសាហាវតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងពួកជំនុំ និងរដ្ឋ ដោយពួកជំនុំជាអ្នកគ្រប់គ្រងទំនាក់ទំនងនោះ ហើយនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ បេលសាស្សារជាស្តេចផ្នែកនយោបាយ ដូច្នេះតំណាងឲ្យរដ្ឋ ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែជាអ្នកស្ថិតក្រោមបង្គាប់ទីពីរប៉ុណ្ណោះចំពោះអំណាចសាសនារបស់ឪពុកគាត់។ អ្វីដែលល្អបំផុតដែលគាត់អាចផ្តល់ជូនដានីយ៉ែលបាន គឺឲ្យធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីបី។

> «នៅពេលដែលក្រុមជំនុំដើមបានក្លាយជាពុករលួយ ដោយងាកចេញពីភាពសាមញ្ញនៃដំណឹងល្អ ហើយទទួលយកពិធីនិងទំនៀមទម្លាប់របស់សាសន៍មិនជឿ នាងបានបាត់បង់ព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តារបស់ព្រះ; ហើយដើម្បីគ្រប់គ្រងមនសិការរបស់ប្រជាជន នាងបានស្វែងរកការគាំទ្រពីអំណាចលោកិយ។ លទ្ធផលគឺជាសម្តេចប៉ាបភាព ជាក្រុមជំនុំមួយដែលគ្រប់គ្រងអំណាចរបស់រដ្ឋ ហើយប្រើអំណាចនោះដើម្បីជំរុញគោលបំណងផ្ទាល់របស់នាង ជាពិសេសសម្រាប់ការផ្តន្ទាទោស ‘អំពើខុសឆ្គងខាងជំនឿ’ ។ ដើម្បីឲ្យសហរដ្ឋអាមេរិកបង្កើតរូបរបស់សត្វ នោះអំណាចសាសនាត្រូវតែគ្រប់គ្រងរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិលយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់អំណាចរបស់រដ្ឋក៏នឹងត្រូវបានក្រុមជំនុំប្រើផងដែរ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងផ្ទាល់របស់នាង....»

> «ការអនុវត្តឲ្យគោរពថ្ងៃអាទិត្យដោយភាគីនៃពួកសាសនាចក្រប្រូតេស្តង់ គឺជាការបង្ខំឲ្យថ្វាយបង្គំអំណាចសម្តេចប៉ាប—គឺសត្វនោះ។ អ្នកទាំងឡាយណាដែល ដោយយល់ដឹងអំពីសេចក្តីទាមទារនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយជ្រើសរើសគោរពថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទពិត នោះកំពុងថ្វាយកិត្តិយសដល់អំណាចនោះ ដែលមានតែដោយអំណាចនោះប៉ុណ្ណោះដែលការបង្គាប់នេះត្រូវបានបង្គាប់ឡើង។ ប៉ុន្តែក្នុងសកម្មភាពផ្ទាល់នៃការបង្ខំកាតព្វកិច្ចខាងសាសនាមួយ ដោយអំណាច世俗 សាសនាចក្រទាំងនោះឯងនឹងបង្កើតរូបសំណាកមួយដល់សត្វនោះ; ដូច្នេះ ការអនុវត្តឲ្យគោរពថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងជាការអនុវត្តឲ្យថ្វាយបង្គំសត្វនោះ និងរូបសំណាករបស់វា»។ The Great Controversy, 443, 448, 449.

នៅក្នុងវិបត្តិមួយនេះហើយដែលលក្ខណៈអាកប្បកិរិយាត្រូវបានបើកសម្ដែង ហើយសារដ៏អាថ៌កំបាំងនៅលើជញ្ជាំងបានបង្កើតវិបត្តិមួយក្នុងបទពិសោធន៍របស់បេលសាសារ និងបានសម្គាល់ទីបញ្ចប់នៃនគររបស់គាត់ ដូច្នេះហើយបានតំណាងជានិមិត្តរូបដល់ទីបញ្ចប់នៃនគរសត្វពីផែនដី។ បេលសាសារបានស្លាប់នៅយប់នោះតែម្ដង ដែលតំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានផ្តួលរំលំក្នុងនាមជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ប៉ុន្តែសហរដ្ឋអាមេរិកភ្លាមៗនោះបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាស្តេចឈានមុខនៃស្តេចទាំងដប់។ ស្តេចទាំងដប់គឺជានគរទីប្រាំពីរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ហើយពួកគេបានយល់ព្រមភ្លាមៗក្នុងការប្រគល់នគរទីប្រាំពីររបស់ពួកគេទៅឲ្យសត្វនោះ។

> ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​គេ​ឲ្យ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ស្របគ្នា និង​ប្រគល់​អាណាចក្រ​របស់​ខ្លួន​ដល់​សត្វ​សាហាវ រហូត​ដល់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​សម្រេច។ វិវរណៈ 17:17។

ចលនាចុងក្រោយៗគឺជាចលនាដែលកើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយការផ្លាស់ប្តូរពីនគរទីប្រាំមួយទៅកាន់នគរទីប្រាំពីរ ហើយបន្ទាប់មកទៅកាន់នគរទីប្រាំបី ក៏កើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សដែរ ពីព្រោះនៅពេលនោះ ពិភពលោកស្ថិតនៅក្នុងវិបត្តិដ៏ធំមួយ។ ការផ្តួលរំលំនៃសត្វលោកិយនៃផែនដីធ្វើឲ្យបេលសាសារភ័យខ្លាច ហើយក្នុងនាមជាស្តេចដំបូងនៃស្តេចទាំងដប់ គាត់តំណាងឲ្យការភ័យខ្លាចដែលស្តេចទាំងអស់នៃផែនដីនឹងជួបប្រទះនៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានផ្តួលរំលំ។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១ «ម៉ោង» ដែលអក្សរដៃបានលេចឡើងលើជញ្ជាំង គឺជា «ម៉ោង» នៃរញ្ជួយដីដ៏ធំ។ នៅចំណុចនោះ និមិត្តសញ្ញាបីនៃសាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានសម្គាល់ ហើយគឺសាសនាអ៊ីស្លាមនេះហើយដែលធ្វើឲ្យស្តេចទាំងឡាយភ័យខ្លាចនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

> ដ្បិត មើល៍ចុះ ស្ដេចទាំងឡាយបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយពួកគេបានឆ្លងកាត់ទៅជាមួយគ្នា។ ពួកគេបានឃើញវា ហើយដូច្នេះក៏អស្ចារ្យចិត្តឡើង ពួកគេក៏តក់ស្លុត ហើយប្រញាប់រត់ចេញទៅ។ នៅទីនោះ សេចក្តីភ័យខ្លាចបានចាប់យកពួកគេ ហើយការឈឺចាប់ ដូចជាស្ត្រីដែលកំពុងឈឺពោះសម្រាលកូន។ ទ្រង់បំបាក់នាវា​តើស៊ីស ដោយខ្យល់កើត។ ដូចដែលយើងបានឮ នោះយើងក៏បានឃើញដូច្នោះដែរ នៅក្នុងទីក្រុងរបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ នៅក្នុងទីក្រុងរបស់ព្រះនៃយើង៖ ព្រះជាម្ចាស់នឹងតាំងទីក្រុងនោះឲ្យមាំមួនជារៀងរហូត។ សេឡា។ ទំនុកដំកើង 48:4–8។

ពួកម្ចាស់ទាំងឡាយ ឬស្តេចទាំងឡាយ ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងពិធីជប់លៀងរបស់បេលសាស្សារ កំពុងផឹកស្រានៃបាប៊ីឡូន ហើយកំពុងកាន់កាប់ និងសម្លឹងមើលភាជនៈបរិសុទ្ធនៃទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ នៅពេលដែលសេចក្តីភ័យខ្លាចបានចាប់កាន់ពួកគេ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់បេលសាស្សារ នៅពេលអក្សរបានលេចឡើងលើជញ្ជាំង។ សេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់បេលសាស្សារ បានចាប់ផ្តើមនូវសេចក្តីភ័យខ្លាចដែលកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយស្ត្រីម្នាក់ដែលកំពុងឈឺចាប់ពេលសម្រាលកូន ហើយ «ម៉ោង» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ នាំចូលទៅកាន់ជំពូក ១២ ជាទីដែលទង់សញ្ញាត្រូវបានតំណាងជាស្ត្រីម្នាក់ដែលជិតសម្រាលកូន។ ការឈឺចាប់ពេលសម្រាលលើកដំបូង គឺជាអក្សរលើជញ្ជាំងនៃសាលាជប់លៀង។ សេចក្តីភ័យខ្លាចនោះ បណ្តាលមកពី «ខ្យល់ពីទិសខាងកើត» នៃអ៊ីស្លាម ដែល «បំបែកនាវាទាំងឡាយនៃតើស៊ីស»។

នៅក្នុងសាល​ជប់លៀង​របស់​បេលសាសារ «ម្ចាស់ធំ​មួយពាន់​នាក់» កំពុង​ផឹក​ស្រា​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បង្ខំ​ឲ្យ​គោរព​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នៅ​ពេល​នោះ វង់ភ្លេង​របស់​នេប៊ូក្នេសារ​ចាប់ផ្តើម​បន្លឺ​តន្ត្រី ខណៈ​ដែល​បេលសាសារ​បញ្ជា​ឲ្យ​នាំ​គ្រឿង​លម្អ​នៃ​ទីបរិសុទ្ធ​ចូល​មក។ ស្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស​ចាប់ផ្តើម​ច្រៀង ហើយ​អ៊ីស្រាអែល​ក្បត់​សាសនា​ចាប់ផ្តើម​រាំ​ជុំវិញ​រូប​ព្រះ​មាស​របស់​នេប៊ូក្នេសារ។ ប៉ុន្តែ​ពិធី​ជប់លៀង​នោះ​ត្រូវ​បាន​រំខាន​ដោយ «ខ្យល់​ខាង​កើត» ដែល​ជា «វេទនា​ទី​បី» មក​ដល់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ហើយ​ជា «ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ»។ នៅ​ពេល​អ៊ីស្លាម​មក​រំខាន​ពិធី​ជប់លៀង​នោះ «ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​មាន​កំហឹង»។ ពួកគេ​មាន​កំហឹង ពីព្រោះ​នាវា​តើស៊ីស ដែល​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​រចនាសម្ព័ន្ធ​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ផែនដី​ទាំងមូល ត្រូវ​បាន​លិច​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ​នៅ​ពេល​នោះ។

> តើស៊ីស​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក ដោយ​ព្រោះ​មាន​សម្បត្តិ​គ្រប់​ប្រភេទ​ជា​បរិបូរ; ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក​ដោយ​ប្រាក់ ដែក សំណប៉ាហាំង និង​សំណ។ យ៉ាវ៉ាន់ ទូបាល និង​មែសេច ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក; ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​មនុស្ស​ជា​ទាសករ និង​ភាជនៈ​លង្ហិន​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក។ ពួក​អ្នក​នៃ​វង្ស​តោការ្ម៉ា បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក​ដោយ​សេះ អ្នក​ជិះ​សេះ និង​លា។ មនុស្ស​ពី​ដេដាន​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក; កោះ​ជាច្រើន​ជា​ទំនិញ​នៃ​ដៃ​របស់​អ្នក: ពួក​គេ​បាន​នាំ​ស្នែង​ភ្លុក និង​ឈើ​អេបូនី​មក​ថ្វាយ​អ្នក​ជា​អំណោយ។ ស៊ីរី​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក ដោយ​ព្រោះ​មាន​ផលិតផល​សិប្បកម្ម​របស់​អ្នក​ជា​បរិបូរ: ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក​ដោយ​ត្បូង​មរកត ពណ៌​ស្វាយ ការងារ​ប៉ាក់ និង​ក្រណាត់​ទេសឯក​ដ៏​ល្អ ព្រម​ទាំង​ផ្កាថ្ម និង​ត្បូង​អាហ្គាត។ យូដា និង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក: ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក​ដោយ​ស្រូវ​សាលី​ពី​មីននីត ប៉ាន់ណាក ទឹក​ឃ្មុំ ប្រេង និង​ជ័រ​ក្រអូប។ ដាម៉ាស​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក ដោយ​សារ​មាន​ផលិតផល​សិប្បកម្ម​របស់​អ្នក និង​សម្បត្តិ​គ្រប់​ប្រភេទ​ជា​បរិបូរ; ដោយ​ស្រា​ពី​ហេលបូន និង​រោម​ចៀម​ពណ៌​ស។ ដាន​ផង​ដែរ និង​យ៉ាវ៉ាន់ ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មក បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក: ដែក​ភ្លឺ កាស៊ីយ៉ា និង​កាឡាមុស ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក។ ដេដាន​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក​ក្នុង​សម្លៀកបំពាក់​ដ៏​មាន​តម្លៃ​សម្រាប់​រទេះ។ អារ៉ាប៊ី និង​មេដឹកនាំ​ទាំង​អស់​នៃ​កេដារ ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​ជា​មួយ​អ្នក​ដោយ​កូន​ចៀម ចៀម​ឈ្មោល និង​ពពែ: ក្នុង​របស់​ទាំង​នេះ ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក។ អ្នក​ជួញដូរ​ពី​សេបា និង​រ៉ាអាម៉ា ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក: ពួក​គេ​បាន​ជួញដូរ​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក​ដោយ​គ្រឿង​ក្រអូប​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត​គ្រប់​មុខ ដោយ​ត្បូង​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ទាំង​អស់ និង​មាស។ ហារ៉ាន កានេ និង​អេដែន អ្នក​ជួញដូរ​ពី​សេបា អាស៊ើរ និង​គិលម៉ាដ ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក។ ទាំង​នេះ​ជា​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​អ្នក​ក្នុង​ទំនិញ​គ្រប់​យ៉ាង ក្នុង​សម្លៀកបំពាក់​ពណ៌​ខៀវ និង​ការងារ​ប៉ាក់ ហើយ​ក្នុង​ប្រអប់​សម្លៀកបំពាក់​ដ៏​មាន​តម្លៃ ចង​ដោយ​ខ្សែ និង​ធ្វើ​ពី​ឈើ​តាត្រៅ ក្នុង​ចំណោម​ទំនិញ​របស់​អ្នក។ នាវា​របស់​តើស៊ីស បាន​ច្រៀង​អំពី​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក: ហើយ​អ្នក​បាន​ពេញបរិបូរ និង​បាន​មាន​សិរីរុងរឿង​ជា​ខ្លាំង​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ។ ពួក​អ្នក​ចែវ​របស់​អ្នក​បាន​នាំ​អ្នក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ជ្រៅ​ធំៗ: ខ្យល់​ខាង​កើត​បាន​បំបាក់​អ្នក​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ។ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក ទីផ្សារ​របស់​អ្នក ទំនិញ​របស់​អ្នក ពួក​នាវិក​របស់​អ្នក និង​ពួក​អ្នក​បើក​នាវា​របស់​អ្នក ពួក​អ្នក​ជួសជុល​ថ្នេរ​នាវា​របស់​អ្នក និង​ពួក​អ្នក​ជួញដូរ​ទំនិញ​របស់​អ្នក និង​ពួក​បុរស​សង្គ្រាម​ទាំង​អស់​របស់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក ព្រម​ទាំង​ពួក​ជំនុំ​ទាំង​មូល​របស់​អ្នក​ដែល​នៅ​កណ្ដាល​អ្នក នឹង​ដួល​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​សមុទ្រ​នៅ​ថ្ងៃ​វិនាស​របស់​អ្នក។ អេសេគាល 27:12–26។

នាវា​របស់​តារស៊ីស គឺ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​រចនាសម្ព័ន្ធ​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ភព​ផែនដី ហើយ​វា​ត្រូវ​បាន​លិច​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ​ដោយ «ខ្យល់​ខាង​កើត»។ អេសេគាល​ប្រាប់​យើង​ថា ការនេះ​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង «ថ្ងៃ​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស​របស់​អ្នក» ហើយ​ប្រធានបទ​នៃ​អេសេគាល ជំពូក​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​បទ​ទួញសោក​សម្រាប់​ក្រុងទីរ៉ុស។

> ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា៖ ឥឡូវ​នេះ ឱ​កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​លើក​បទ​ទំនួញ​មួយ​សម្រាប់​ក្រុង​ទីរ៉ុស។ ហើយ​ចូរ​និយាយ​ទៅ​ក្រុង​ទីរ៉ុស​ថា ឱ​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ច្រក​ចូល​នៃ​សមុទ្រ ដែល​ជា​ពាណិជ្ជករ​របស់​បណ្តា​ប្រជាជន​សម្រាប់​កោះ​ជាច្រើន​អើយ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ ឱ​ក្រុង​ទីរ៉ុស​អើយ អ្នក​បាន​និយាយ​ថា «ខ្ញុំ​មាន​សម្រស់​គ្រប់​លក្ខណ៍»។ អេសេគាល ២៧៖១–៣។

ថ្ងៃ​នៃ​ការ​វិនាស​របស់​ទីរ៉ុស គឺ​ជា​ប្រធានបទ​នៃ​បទ​ទុក្ខ​ព្រោះ។ ថ្ងៃ​នៃ​ការ​វិនាស​របស់​ទីរ៉ុស គឺ​ជា​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ព្រោះ​ទីរ៉ុស​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ដែល​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​វា​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ក្នុង «ម៉ោង» ដែល​សំឡេង​ទី​ពីរ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ចាប់​ផ្តើម​អំពាវនាវ​ឲ្យ​មនុស្ស​ចេញ​ពី​បាប៊ីឡូន។

> ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយទៀតពីស្ថានសួគ៌ មកថា៖ «រាស្ត្ររបស់អញអើយ ចូរចេញពីនាងចុះ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលរងគ្រោះកាចរបស់នាង។ ដ្បិតអំពើបាបរបស់នាងបានកើនឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងហើយ។ ចូរសងនាង ដូចដែលនាងបានសងអ្នករាល់គ្នា ហើយចូរទ្វេដងដល់នាង តាមអំពើរបស់នាង៖ ក្នុងពែងដែលនាងបានបំពេញ នោះចូរបំពេញឲ្យនាងទ្វេដង។ តាមដែលនាងបានលើកតម្កើងខ្លួនឯង ហើយរស់នៅក្នុងសេចក្តីសុខស្រួលយ៉ាងប្រណីត នោះក៏ចូរផ្តល់ទារុណកម្ម និងសេចក្តីទុក្ខព្រួយដល់នាងច្រើនប៉ុណ្ណោះដែរ ពីព្រោះនាងនិយាយក្នុងចិត្តថា “ខ្ញុំអង្គុយជាមហាក្សត្រិយានី ហើយមិនមែនជាស្ត្រីមេម៉ាយទេ ហើយខ្ញុំនឹងមិនឃើញសេចក្តីទុក្ខព្រួយឡើយ”។ ហេតុនេះហើយ គ្រោះកាចរបស់នាងនឹងមកដល់ក្នុងមួយថ្ងៃ គឺសេចក្តីស្លាប់ ការកាន់ទុក្ខ និងទុរភិក្ស ហើយនាងនឹងត្រូវឆេះបំផ្លាញដោយភ្លើងទាំងស្រុង ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ ដែលវិនិច្ឆ័យនាង ទ្រង់មានព្រះចេស្តាខ្លាំង។ ហើយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ និងរស់នៅក្នុងសេចក្តីសុខស្រួលយ៉ាងប្រណីតជាមួយនាង នឹងយំសោកនាង និងកាន់ទុក្ខចំពោះនាង នៅពេលដែលពួកគេឃើញផ្សែងនៃការដុតបំផ្លាញរបស់នាង។ ពួកគេឈរនៅឆ្ងាយ ដោយសារភ័យខ្លាចទារុណកម្មរបស់នាង ទាំងនិយាយថា “វេទនា! វេទនា! ក្រុងបាប៊ីឡូនដ៏ធំនោះ អើយ ក្រុងដ៏មហិមានោះ! ដ្បិតក្នុងមួយម៉ោង ការជំនុំជម្រះរបស់អ្នកបានមកដល់ហើយ”។ ហើយពាណិជ្ជករទាំងឡាយនៃផែនដី នឹងយំ និងកាន់ទុក្ខលើនាង ពីព្រោះគ្មាននរណាទិញទំនិញរបស់ពួកគេទៀតឡើយ។ វិវរណៈ 18:4–11។

ពាក្យដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ប្រាំដងថា «ម៉ោង» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល តែងតែតំណាងឲ្យប្រភេទណាមួយនៃការជំនុំជម្រះ។ ប្រភេទនៃការជំនុំជម្រះនោះ ត្រូវបានកំណត់ដោយបរិបទនៃខគម្ពីរដែលពាក្យនោះត្រូវបានប្រើ។ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៤ ពាក្យ «ម៉ោង» ត្រូវបានប្រើជាលើកដំបូង ដើម្បីប្រកាសអំពីការមកដល់នៃការជំនុំជម្រះ មិនថាវាជាការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ឬក៏ជាការជំនុំជម្រះអនុវត្តដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ក្នុងករណីទាំងពីរ ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត ឬការជំនុំជម្រះអនុវត្ត គឺប្រព្រឹត្តទៅជាបន្តបន្ទាប់។ ការជំនុំជម្រះអនុវត្តរបស់អំណាចប៉ាប ចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ នោះជាសញ្ញាសម្គាល់នៃ «ម៉ោង» ដែលការជំនុំជម្រះអនុវត្តរបស់អំណាចប៉ាបចាប់ផ្តើម ហើយ «ម៉ោង» នោះ គឺជា «ម៉ោង» នៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១ នៅពេលសាក្សីទាំងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសាដ្រាក់ មេសាក់ និងអាបេឌ្នេកោ ត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងឡភ្លើង ជាទង់សញ្ញាដែលត្រូវបានលើកឡើង ដូចជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងរបស់អេសេគាល។ «ម៉ោង» នោះ គឺជាពេលដែលអក្សរដែលសរសេរដោយដៃ លេចឡើងនៅលើជញ្ជាំងរបស់បេលសាសារ។

“កប៉ាល់នៃ​តារិស” ដែល​តំណាង​ឲ្យ​រចនាសម្ព័ន្ធ​នៃ​ខ្សែបន្ទាត់​ផ្គត់ផ្គង់​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ភព​ផែនដី ត្រូវ​បាន​លិច​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ​នៅ​ពេល​នោះ ហើយ​វា​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​ពាណិជ្ជករ និង​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី​ភ័យ​ខ្លាច ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​បេលសាសារ។

នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ «ម៉ោង» នោះ គឺជាពេលដែល «វេទនាទីបី» នៃសាសនាអ៊ីស្លាម មកដល់យ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយ ត្រែទីប្រាំពីរ បន្លឺឡើង ហើយប្រជាជាតិនានាត្រូវបានធ្វើឲ្យខឹងសម្បា។ និមិត្តសញ្ញាទាំងបីនោះ សុទ្ធតែចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម ថាជាឧបករណ៍នៃការរៀបចំដោយព្រះអម្ចាស់ ដែលទ្រង់ប្រើ ដើម្បីបំពេញការសម្លាប់ បេលសាសារ នៅ «ម៉ោង» នោះផ្ទាល់។ បេលសាសារ ត្រូវបានសម្លាប់ដោយសត្រូវដែលបានចូលមកក្នុងនគររបស់គាត់ដោយសម្ងាត់ តាមរយៈទ្វារដែលត្រូវបានទុកឲ្យបើកចំហដោយការធ្វេសប្រហែស ដូចដែលជញ្ជាំងព្រំដែនរវាង ម៉ិកស៊ិក និង សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានទុកឲ្យបើកចំហដោយការធ្វេសប្រហែសដែរ ខណៈដែល «ម៉ោង» នៃ «ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» កំពុងខិតជិតមកដល់។

ការព្យាបាលរបួសដ៏ស្លាប់នៃតំណែងសម្តេចប៉ាប ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងខណ្ឌប្រាំមួយចុងក្រោយនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១។ ក្នុងខណ្ឌទាំងនោះ មានឧបសគ្គបី ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថា ត្រូវបានយកឈ្នះ ខណៈដែលរបួសដ៏ស្លាប់នៃតំណែងសម្តេចប៉ាបកំពុងត្រូវបានព្យាបាល។ ស្តេចខាងជើង តែងតែយកឈ្នះឧបសគ្គបី នៅលើផ្លូវទៅកាន់អំណាចកំពូលរបស់ខ្លួន ហើយតែងតែតាមលំដាប់ដូច្នេះគឺ៖ មុនដំបូង សត្រូវរបស់ខ្លួន; ទីពីរ សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន; ហើយចុងក្រោយ បុគ្គលឬអង្គភាពដែលខ្លួនជាជនរងគ្រោះរបស់ខ្លួន។ អ្នកដំបូងដែលត្រូវបានយកឈ្នះ គឺស្តេចខាងត្បូង ដែលតំណាងឲ្យសហភាពសូវៀត ជាសត្រូវចុងក្រោយរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ដែលត្រូវបានបោសកំចាត់ទៅនៅឆ្នាំ ១៩៨៩។ ឧបសគ្គទីពីរ គឺទឹកដីដ៏រុងរឿង ដែលជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ដែលបានយកឈ្នះសហភាពសូវៀតសម្រាប់ទីក្រុងរ៉ូម គឺសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលត្រូវបានយកឈ្នះនៅក្នុង “ម៉ោង” ដែលយើងកំពុងពិចារណាឥឡូវនេះ។ បន្ទាប់មក ឧបសគ្គទីបី ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាអេស៊ីព្ទ តំណាងឲ្យពេលដែលតំណែងសម្តេចប៉ាបកាន់កាប់ការគ្រប់គ្រងលើជនរងគ្រោះរបស់ខ្លួន គឺអង្គការសហប្រជាជាតិ។

នៅឆ្នាំ 1989 នៅពេលដែលការបើកត្រានៃខទាំងនោះបានកើតឡើង ហើយបន្ទាប់មកមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងអំពីខទាំងនោះ នោះបានត្រូវទទួលស្គាល់ថា រ៉ូមសាសន៍ព្រៃផ្សៃ រ៉ូមសម្តេចប៉ាប ហើយបន្ទាប់មករ៉ូមសម័យទំនើប (ដែលត្រូវបានតំណាងជាស្តេចនៃភាគខាងជើងនៅក្នុងខប្រាំមួយចុងក្រោយនៃជំពូកទីដប់មួយនៃគម្ពីរដានីយ៉ែល) ម្នាក់ៗត្រូវការជម្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្របី មុនពេលពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងជានគរ។ សម្រាប់រ៉ូមសាសន៍ព្រៃផ្សៃ ឧបសគ្គទាំងបីនោះត្រូវបានតំណាងជាទិសដៅបី។

> ហើយ​ចេញ​មក​ពី​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្នែង​ទាំងនោះ មាន​ស្នែង​តូច​មួយ ដែល​បាន​រីក​ធំ​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ទៅ​ខាង​ត្បូង និង​ទៅ​ខាង​កើត ហើយ​ទៅ​កាន់​ដែនដី​ដ៏​ល្អ​ប្រណិត។ ដានីយ៉ែល 8:9។

សម្រាប់​ក្រុង​រ៉ូម​សម្តេច​ប៉ាប ពួកវា​ជា​ស្នែង​បី ដែល​ត្រូវ​តែ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ។

> ខ្ញុំបានពិចារណាអំពីស្នែងទាំងនោះ ហើយ មើល៍ មានស្នែងតូចមួយទៀតលេចឡើងមកនៅកណ្តាលស្នែងទាំងនោះ ហើយនៅមុខវា ស្នែងបីក្នុងចំណោមស្នែងដើមៗ ត្រូវបានដកឡើងទាំងឫស; ហើយ មើល៍ នៅក្នុងស្នែងនេះមានភ្នែកដូចជាភ្នែកមនុស្ស ហើយមានមាត់មួយដែលនិយាយការធំៗ។ ដានីយ៉ែល 7:8។

សម្រាប់​ក្រុងរ៉ូម​សម័យ​ទំនើប (ស្តេច​ខាង​ជើង) ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ប្រាំមួយ​ចុងក្រោយ​នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ១១ ឧបសគ្គ​បី​យ៉ាង​គឺ ស្តេច​ខាង​ត្បូង ទឹកដី​ដ៏​រុងរឿង និង​អេហ្ស៊ីប។ ដូច​ជា​ក្រុងរ៉ូម​បែប​បាកាន និង​ក្រុងរ៉ូម​បែប​ប៉ាប ឧបសគ្គ​បី​យ៉ាង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ឧបសគ្គ​ខាង​ភូមិសាស្ត្រ។ ក្រុងរ៉ូម​សម័យ​ទំនើប ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​ស្តេច​ខាង​ជើង​នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ប្រាំមួយ​ចុងក្រោយ​នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ១១ ត្រូវការ​យក​ឈ្នះ “ជញ្ជាំង” បី ហើយ​ជា​មួយ​នឹង​ជញ្ជាំង​ទីមួយ មាន “ជញ្ជាំង” ខាង​ទស្សនវិជ្ជា​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ​នៅ​ពេល​ដូច​គ្នា​នឹង​ជញ្ជាំង​ពិត​មួយ​ត្រូវ​បាន​រុះរើ​ចេញ។ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅ​ពេល​ស្តេច​ខាង​ជើង​បាន​ផ្តួល​រំលំ​សហភាព​សូវៀត (ស្តេច​ខាង​ត្បូង) “ជញ្ជាំង” ខាង​ទស្សនវិជ្ជា​នៃ “វាំងនន​ដែក” ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ខណៈ​ដែល​ជញ្ជាំង​ប៊ែរឡាំង​ត្រូវ​បាន​រុះរើ។

នៅក្នុង «ម៉ោង» នៃការជំនុំជម្រះរបស់ បែលសាសារ នៅពេលដែលអក្សរត្រូវបានសរសេរនៅលើជញ្ជាំង ហើយសត្រូវរបស់គាត់កំពុងលួចចូលមកដោយសម្ងាត់តាមទ្វារដែលមិនបានយាម នោះ «ជញ្ជាំង» ទស្សនវិជ្ជា​នៃការបំបែករវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ត្រូវបានដកចេញ ខណៈដែលសាសនាអ៊ីស្លាម​នៃវេទនាទីបី បានលួចចូលមកដោយសម្ងាត់តាមរយៈ «ជញ្ជាំង» ដែលគ្មានអ្នកថែរក្សា​នៅតាមព្រំដែនខាងត្បូងនៃដែនដីដ៏រុងរឿង។

នៅពេល «អេហ្ស៊ីប» ដែលតំណាងឲ្យអង្គការសហប្រជាជាតិ ត្រូវបានយកឈ្នះ ហើយ «ជញ្ជាំងនៃអធិបតេយ្យភាពជាតិ» ខាងទស្សនវិជ្ជា ត្រូវបានដកចេញ ខណៈដែលគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឲ្យទទួលយករដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ ដែលដឹកនាំដោយស្ត្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស។ នៅពេលនោះ ការដួលរលំហិរញ្ញវត្ថុមួយនឹងកើតឡើង ដែលបង្កើតឲ្យមានច្បាប់អាជ្ញាសឹក និងអំណាចផ្តាច់ការនៃគ្រាចុងក្រោយ។ អ្វីមួយប្រហែលជាអាចកើតឡើងលើផ្លូវមួយ ដែលត្រូវបានហៅថា «វ៉ាល់ស្ទ្រីត»។

> «មធ្យោបាយនោះឯង ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានវិនិយោគយ៉ាងតិចតួចបំផុតក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះ ហើយដែលត្រូវបានរក្សាទុកដោយអត្តនិយម នឹងត្រូវបោះចោលក្នុងពេលបន្តិចទៀត ជាមួយនឹងរូបព្រះទាំងអស់ ទៅឲ្យកណ្ដុរដី និងប្រចៀវ។ ប្រាក់នឹងធ្លាក់តម្លៃយ៉ាងឆាប់រហ័សភ្លាមៗ នៅពេលដែលសេចក្តីពិតនៃទិដ្ឋភាពអស់កល្បជានិច្ចបើកចំហចំពោះញ្ញាណដឹងរបស់មនុស្ស»។ Welfare Ministry, 266.

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​អំពី​បែលសាសារ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ថ្ងៃនេះ ដូចនៅក្នុងសម័យរបស់អេលីយ៉ា ខ្សែបន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងប្រជាជនដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ត្រូវបានគូសបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ “តើអ្នករាល់គ្នានឹងស្ទាក់ស្ទើររវាងមតិពីរនេះរហូតដល់ណា?” អេលីយ៉ាបានស្រែកឡើងថា; “បើព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាព្រះ នោះចូរដើរតាមទ្រង់ចុះ៖ ប៉ុន្តែបើព្រះបាល នោះចូរដើរតាមវាចុះ។” ១ ពង្សាវតារក្សត្រ ១៨:២១។ ហើយសារសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ននេះគឺ៖ “បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានរលំហើយ បានរលំហើយ…. ចូរចេញពីនាងមក ប្រជារាស្ត្ររបស់អញអើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលរងគ្រោះកាចរបស់នាង។ ដ្បិតអំពើបាបរបស់នាងបានឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ហើយ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងហើយ។” វិវរណៈ ១៨:២, ៤, ៥។»

> «ពេលវេលាមិនឆ្ងាយទេដែលការសាកល្បងនឹងមកដល់លើគ្រប់ព្រលឹង។ ការកាន់តាមថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយនឹងត្រូវបានជំរុញឲ្យយើងអនុវត្ត។ ការប្រយុទ្ធនឹងកើតមានរវាងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងបញ្ញត្តិរបស់មនុស្ស។ អស់អ្នកដែលបានចុះចូលជាបន្តបន្ទាប់ទៅនឹងការទាមទាររបស់លោកិយ ហើយបានសម្របខ្លួនតាមទំនៀមទម្លាប់របស់លោកិយ នោះនៅពេលនោះ ពួកគេនឹងចុះចូលចំពោះអំណាចដែលកំពុងគ្រប់គ្រង ជាជាងដាក់ខ្លួនឲ្យទទួលការចំអក មើលងាយ ការគំរាមកំហែងដាក់ពន្ធនាគារ និងសេចក្ដីស្លាប់។ នៅពេលនោះ មាសនឹងត្រូវបានញែកចេញពីកាកសំណល់។ ការគោរពព្រះដ៏ពិតប្រាកដនឹងត្រូវបានសម្គាល់យ៉ាងច្បាស់ពីរូបរាងខាងក្រៅ និងការតុបតែងភ្លឺរលោងរបស់វា។ ផ្កាយជាច្រើនដែលយើងបានសរសើរដោយសារពន្លឺចែងចាំងរបស់វា នឹងរលត់ទៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត។ អស់អ្នកដែលបានពាក់គ្រឿងលម្អនៃទីបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែមិនបានស្លៀកពាក់ដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះនៅពេលនោះ ពួកគេនឹងត្រូវលេចមកក្នុងសេចក្ដីអាម៉ាស់នៃភាពអាក្រាតរបស់ខ្លួន»។ Prophets and Kings, 187, 188.

Back to Articles