Article

# សេចក្តីពិតជាអ្វី? - លេខប្រាំ

អ្នកលួងលោម

Author

Jeff Pippenger

Published

September 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅក្នុងផ្គររន្ទះទាំងប្រាំពីរ បញ្ជាក់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រដែលយើងកំពុងស្ថិតនៅឥឡូវនេះ។ អាថ៌កំបាំងនោះត្រូវបានលាក់បាំងរហូតដល់ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលវាតំណាងឲ្យបានមកដល់។ នេះជាពេលវេលាដែលព្រះអ្នកលួងលោម គឺព្រះវិញ្ញាណនៃ «សេចក្ដីពិត» បើកសម្ដែងសេចក្ដីពិតដែលយ៉ូហានបានហៅថា ការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដ្បិតព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ជាសេចក្ដីពិត។ វាមិនមែនគ្រាន់តែថាពាក្យ «សេចក្ដីពិត» តំណាងឲ្យព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះទេ។ ហើយក៏មិនមែនគ្រាន់តែជាការបើកសម្ដែងអំពីអ្នកភាសាវិទូដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ ដែលបង្ហាញថាពាក្យហេប្រឺសម្រាប់ «សេចក្ដីពិត» ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយវិធីដ៏ជ្រាលជ្រៅយ៉ាងនេះទូទាំងព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះដែរ។ ប៉ុន្តែ វាក៏ជាអព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យផងដែរ ដែលនៅពេលត្រូវបានយល់ នោះវាក្លាយជាគន្លឹះសម្រាប់បើកព្យាករណ៍នានានៃគម្ពីរវិវរណៈ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នេះ វាបើកព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ប៉ុន្តែ វាសម្រាប់តែអ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តមើល ស្ដាប់ ហើយកាន់រក្សាសេចក្ដីទាំងឡាយដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ។

ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងឡាយអាចទទួលស្គាល់ «សេចក្តីពិត» ក្នុងរបៀបមួយដែលធ្វើឲ្យពួកគេបានបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិតនោះ ត្រូវការវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ មនុស្សអាចយល់ដោយបញ្ញាអំពីពាក្យ «សេចក្តីពិត» ហើយសូម្បីតែអស្ចារ្យចំពោះសារៈសំខាន់របស់វា ប៉ុន្តែ «សេចក្តីពិត» នោះត្រូវតែត្រូវបានបរិភោគ។ វាត្រូវតែត្រូវបានស្រូបយកចូលទៅខាងក្នុង ហើយធ្វើឲ្យក្លាយជាផ្នែកមួយនៃបទពិសោធន៍របស់មនុស្សម្នាក់ ពីព្រោះព្រះបន្ទូលនាំមកនូវអំណាចច្នៃប្រឌិតរបស់ព្រះដល់អ្នកទាំងឡាយដែលស្វែងរកការប្រែរូបឲ្យដូចជារូបអង្គព្រះគ្រីស្ទ។ ចំណុចចាប់ផ្តើមមួយនៃការស្រាវជ្រាវផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំអំពីពាក្យហេព្រើរដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សេចក្តីពិត» គឺពួកអ្នកប្រាជ្ញភាសាហេព្រើរ ដែលពួកគេក៏បានលើកឡើងអំពីលក្ខណៈដ៏អស្ចារ្យនៃពាក្យ «សេចក្តីពិត» និងការប្រើប្រាស់របស់វានៅក្នុងព្រះគម្ពីរផងដែរ។ ប៉ុន្តែមិនមានហេតុផលណាមួយដែលនាំឲ្យជឿថា ការយល់ដឹងដោយបញ្ញារបស់ពួកគេអំពីពាក្យ «សេចក្តីពិត» បាននាំពួកគេមកកាន់ព្រះគ្រីស្ទនោះឡើយ។

ការពិតខាងទំនាយដែលថា ព្រះបន្ទូលត្រូវតែត្រូវបានបរិភោគជាមួយនឹងវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ស្របសំឡេងនឹងនិយមន័យរបស់បងស្រី វ៉ៃត៍ អំពី «ប្រេង» ក្នុងឧទាហរណកថានៃព្រហ្មចារីទាំងដប់ ហើយក៏ស្របនឹងការពិពណ៌នារបស់នាងអំពីព្រហ្មចារីទាំងពីរប្រភេទដែលកំពុងរង់ចាំកូនកំលោះផងដែរ។

និមិត្តសញ្ញាមួយ ជាទូទៅភាគច្រើនមានអត្ថន័យលើសពីមួយ ហើយអត្ថន័យនោះត្រូវកំណត់ដោយបរិបទដែលនិមិត្តសញ្ញានោះស្ថិតនៅ។ វាមិនត្រូវបានកំណត់ដោយនិយមន័យរបស់អ្នកជំនាញវេយ្យាករណ៍ចំពោះពាក្យនោះ ឬដោយក្របខណ្ឌពេលវេលាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពាក្យនោះត្រូវបានសរសេរឡើយ។ វិធីសាស្ត្រទាំងពីរនោះហើយ ដែលពួកទេវវិទូរបស់អាដវេនទីសឹមបានចាប់យក ដើម្បីបដិសេធ «សេចក្តីពិត»។ និមិត្តសញ្ញាមួយត្រូវបានកំណត់ដោយបរិបទដែលវាត្រូវបានប្រើ។ នៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ពាក្យ «ប្រេង» នៅក្នុងឧទាហរណកថាអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ តំណាងឲ្យយ៉ាងហោចណាស់រឿងផ្សេងៗមួយចំនួន អាស្រ័យទៅលើបរិបទនៃអត្ថបទដែល «ប្រេង» នោះត្រូវបានរកឃើញ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រហ្មចារីមួយក្រុមមានប្រេង ខណៈដែលមួយក្រុមទៀតមិនមាន?

> «មានពិភពលោកមួយកំពុងដេកសន្លប់នៅក្នុងអំពើអាក្រក់ ក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងការភាន់ច្រឡំ នៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្ដីស្លាប់ផ្ទាល់—ដេកលក់ ដេកលក់។ តើនរណាខ្លះកំពុងមានការឈឺចាប់នៅក្នុងព្រលឹង ដើម្បីដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់ឡើង? តើសំឡេងណាអាចឈានទៅដល់ពួកគេ? ចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបាននាំទៅកាន់អនាគត នៅពេលដែលសញ្ញានឹងត្រូវបានប្រកាសថា “មើល៍! កូនកំលោះមកហើយ; ចូរអ្នករាល់គ្នាចេញទៅទទួលទ្រង់ចុះ។” ប៉ុន្តែ មនុស្សខ្លះនឹងបានពន្យារពេលក្នុងការទទួលយកប្រេង សម្រាប់បំពេញចង្កៀងរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយយឺតពេលពេក ទើបពួកគេនឹងឃើញថា អត្តចរិត ដែលប្រេងនោះតំណាងឲ្យ មិនអាចផ្ទេរបានឡើយ។ ប្រេងនោះគឺជាសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ វាតំណាងឲ្យអត្តចរិត ហើយអត្តចរិតមិនអាចផ្ទេរបានទេ។ គ្មានមនុស្សណាម្នាក់អាចទទួលបានវាសម្រាប់អ្នកដទៃបានឡើយ។ ម្នាក់ៗត្រូវតែទទួលបានសម្រាប់ខ្លួនឯងនូវអត្តចរិតមួយ ដែលបានបន្សុទ្ធឲ្យស្អាតពីគ្រប់ស្នាមប្រឡាក់នៃអំពើបាប។» Bible Echo, May 4, 1896.

ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅទាំងនោះមិនមានលក្ខណៈអត្តចរិតដែលចាំបាច់សម្រាប់ឈ្នះជ័យក្នុងវិបត្តិដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះឡើយ។ ពួកគេខ្វះសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែប្រេងក៏ជាសារមួយដែរ ហើយប្រេងនៅក្នុងពាក្យប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ក្នុង «ថ្ងៃចុងក្រោយ» គឺជាសារព្រមានចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវឲ្យបានឮ អាន និងកាន់តាម។

> «ពួកអ្នកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំង ដែលឈរនៅក្បែរព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល មានតំណែងដែលធ្លាប់បានប្រទានដល់សាតាំងក្នុងនាមជាចេរូប៊ីនគ្របបាំង។ ដោយអង្គបរិសុទ្ធទាំងឡាយដែលនៅជុំវិញបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ ព្រះអម្ចាស់រក្សាការទាក់ទងជានិច្ចជាមួយនឹងអ្នកស្នាក់នៅលើផែនដី។ ប្រេងមាសតំណាងឲ្យព្រះគុណដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្គត់ផ្គង់ដល់ចង្កៀងរបស់ពួកអ្នកជឿ ដើម្បីកុំឲ្យវារលឹមហើយរលត់ទៅ។ ប្រសិនបើគ្មានប្រេងបរិសុទ្ធនេះត្រូវបានចាក់ចេញពីស្ថានសួគ៌ តាមរយៈសារទាំងឡាយនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះទេ នោះអំណាចភ្នាក់ងារនៃអំពើអាក្រក់នឹងមានការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងលើមនុស្ស។»

> «ព្រះ​ត្រូវបាន​បង្អាប់​កិត្តិយស នៅ​ពេល​យើង​មិន​ទទួល​យក​សារ​ទំនាក់ទំនង​ដែល​ទ្រង់​ផ្ញើ​មក​យើង។ ដូច្នេះ យើង​បដិសេធ​ប្រេង​មាស ដែល​ទ្រង់​ចង់​ចាក់​ចូល​ក្នុង​ព្រលឹង​របស់​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​បន្ត​បញ្ជូន​ទៅ​ដល់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ងងឹត។ នៅ​ពេល​សំឡេង​ហៅ​នឹង​មក​ថា “មើល៍ កូនកំលោះ​មក​ហើយ; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ជួប​លោក​ចុះ” អស់​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ទទួល​ប្រេង​បរិសុទ្ធ ដែល​មិន​បាន​ថែរក្សា​ព្រះគុណ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន នឹង​រក​ឃើញ​ថា ដូច​ជា​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់ ពួកគេ​មិន​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ជួប​ព្រះអម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ពួកគេ​មិន​មាន​អំណាច​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ទទួល​បាន​ប្រេង​នោះ​ទេ ហើយ​ជីវិត​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​យើង​សូម​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ហើយ​ទូល​អង្វរ ដូច​ដែល​ម៉ូសេ​បាន​ធ្វើ​ថា “សូម​បង្ហាញ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់​ដល់​ទូលបង្គំ​ផង” នោះ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​បំពេញ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​យើង។ តាម​រយៈ​បំពង់​មាស​ទាំងនោះ ប្រេង​មាស​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​មក​ដល់​យើង។ “មិន​មែន​ដោយ​កម្លាំង ឬ​ដោយ​ឥទ្ធិពល​ទេ គឺ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​អញ​វិញ ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពលបរិវារ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ។” ដោយ​ទទួល​យក​កាំរស្មី​ភ្លឺ​ថ្លា​របស់​ព្រះអាទិត្យ​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត កូនៗ​របស់​ព្រះ​បាន​ភ្លឺ​ចាំង​ដូច​ជា​ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​លោកិយ»។ Review and Herald, July 20, 1897.

«ប្រេង» គឺជាសារចុងក្រោយ ដែលម្តងទៀត គឺជាវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ក្នុងអត្ថបទនោះ អ្នកដែលប្រាថ្នាចង់មានប្រេង ត្រូវតែទូលអង្វរដល់ព្រះ ដូចម៉ូសេបានធ្វើនៅក្នុងរូងភ្នំហូរេប។ ប៉ុន្តែ សូមកត់សម្គាល់ថា ប្រសិនបើយើងត្រូវ «ទូលអង្វរ ដូចម៉ូសេបានធ្វើ» ដើម្បីឲ្យព្រះ «បង្ហាញ» «សិរីល្អ» របស់ទ្រង់ដល់យើង នោះជាដំបូងយើងត្រូវសុំស្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះអ្នកកំសាន្តចិត្ត។ ប្រសិនបើយើងធ្វើដូច្នោះ នោះតាមរយៈទេវតា និងបំពង់មាសទាំងពីរ យើងនឹងទទួលបានសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ យើងកំពុងបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯង ប្រសិនបើយើងគិតថា យើងអាចអធិស្ឋាន និងទូលអង្វរសុំលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដូចដែលប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់នៃអាដវេនទីសម៍ឡៅឌីសេបានស្នើថាគួរតែធ្វើ ខណៈពេលដដែលនោះ យើងកំពុងបដិសេធសារនៃវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ សេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានបញ្ជូនមកកាន់យើងតាមរយៈ «សារទាំងឡាយនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ» ដែលត្រូវបានបញ្ជូនដោយអ្នកដែលបានចាក់ប្រេងតាំងទាំងពីរ ដែលឈរនៅមុខបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ។ កាលណាយើងបដិសេធសាររបស់ទ្រង់ យើងក៏បដិសេធសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ផងដែរ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឆ្លើយ ហើយទូលសួរគាត់ថា៖ «ដើមអូលីវទាំងពីរនេះ ដែលស្ថិតនៅខាងស្តាំនៃជើងចង្កៀង ហើយនៅខាងឆ្វេងរបស់វា គឺអ្វី?» ហើយខ្ញុំបានឆ្លើយម្តងទៀត ហើយទូលសួរគាត់ថា៖ «មែកអូលីវទាំងពីរនេះ ដែលតាមរយៈបំពង់មាសទាំងពីរ បង្ហូរប្រេងមាសចេញពីខ្លួនវា គឺអ្វី?» ហើយគាត់បានឆ្លើយមកខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកមិនដឹងទេឬថា របស់ទាំងនេះជាអ្វី?» ហើយខ្ញុំទូលថា៖ «ទេ លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំ»។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា៖ «ទាំងនេះគឺជាពួកដែលបានទទួលការលាបប្រេងតាំងទាំងពីរ ដែលឈរនៅជិតព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល»។ សាការី ៤៖១១–១៤។

«អ្នកដែលបានចាក់ប្រេងអភិសេក» ទាំងពីរ «ដែលឈរនៅក្បែរព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល» ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ជាសាក្សីទាំងពីរនៃ វិវរណៈ ១១។

> «អំពីសាក្សីទាំងពីរ នាព្យាការីបានប្រកាសបន្ថែមថា៖ “ទាំងនេះគឺជាដើមអូលីវទាំងពីរ និងជាជើងចង្កៀងទាំងពីរ ដែលឈរនៅចំពោះព្រះនៃផែនដីទាំងមូល។”» អ្នកនិពន្ធទំនុកតម្កើងបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាចង្កៀងសម្រាប់ជើងទូលបង្គំ ហើយជាពន្លឺសម្រាប់ផ្លូវរបស់ទូលបង្គំ។» វិវរណៈ 11:4; ទំនុកតម្កើង 119:105។ សាក្សីទាំងពីរ តំណាងឲ្យបទគម្ពីរនៃសញ្ញាចាស់ និងសញ្ញាថ្មី។ The Great Controversy, 267.

មិនថាយើងពិចារណាសក្ខីភាពរបស់សាការី ឬរបស់យ៉ូហាន ស្តីអំពីសាក្សីទាំងពីរនោះក៏ដោយ បរិបទនៃសក្ខីភាពទាំងពីរគឺជាដំណើរការនៃការទំនាក់ទំនង ដែលជាសេចក្តីពិតដំបូងបង្អស់បំផុតដែលត្រូវបានលើកឡើងភ្ជាប់នឹងសារនៃការបើកសម្ដែងអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទី១ ខទី១។ ពីព្រះវរបិតា ទៅកាន់ព្រះរាជបុត្រា ទៅកាន់ទេវតាទាំងឡាយ ទៅកាន់ហោរាម្នាក់ ទៅកាន់ពួកជំនុំ។ ដំណើរការដែលព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សជាតិ គឺជាការយល់ដឹងដ៏សំខាន់មួយ ដែលទ្រង់ស្វែងរកបើកសម្ដែងនៅក្នុងសារព្រមានចុងក្រោយ។ នេះស្របគ្នានឹងការផ្ដោតសំខាន់នៅក្នុងការបង្ហាញសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីបី។

សាររបស់ទេវតាទីមួយ ត្រូវបានតំណាងដោយ William Miller។ Miller មានលក្ខណៈព្យាករណ៍ជាច្រើន ដែលត្រូវតែទទួលស្គាល់។ គាត់គឺជា “ឪពុក” នៃចលនានោះ ដែលតាមន័យនៃ Alpha និង Omega ទាមទារថា នឹងត្រូវមានកូនប្រុសម្នាក់។ គាត់បានតំណាងឲ្យចលនាមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយឈ្មោះ “Millerite” ដែលជាពាក្យសម្រាប់ប្រភេទថ្មមួយ។ គាត់ត្រូវបានប្រើដើម្បីរៀបចំកម្រងច្បាប់ព្រះគម្ពីរសម្រាប់ការបកស្រាយព្យាករណ៍។ ច្បាប់ទាំងនោះក្លាយជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃការទំនាក់ទំនងនៃសារទាំងឡាយរបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានបដិសេធ ឬទទួលយក ខណៈដែលមនុស្សជំនាន់របស់ Miller បានជ្រើសរើសថា តើពួកគេនឹងរក្សាទុកសភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ Laodicean របស់ខ្លួន ឬក្លាយទៅជា Philadelphians ដ៏មានប្រាជ្ញា។ ក្នុងនាមជាឪពុកនៃសាររបស់ទេវតាទីមួយ គាត់ជាគំរូនៃចលនាមួយ ដែលនឹងប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបី ហើយការយល់ដឹងរបស់ចលនានោះចំពោះសារនេះ នឹងត្រូវបានដឹកនាំដោយកម្រងច្បាប់ព្រះគម្ពីរពិសេសមួយសម្រាប់ការបកស្រាយព្យាករណ៍ ដែលបង្កើតសាររបស់ទេវតាទីបីឲ្យរឹងមាំ ដូចដែល Miller ត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កើតសាររបស់ទេវតាទីមួយ។ ព្រះមិនដែលផ្លាស់ប្ដូរឡើយ, ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺដដែល ម្សិលមិញ ថ្ងៃនេះ និងជារៀងរហូត។

> កុំឲ្យវង្វេងឡើយ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។ អំណោយទានល្អគ្រប់យ៉ាង និងអំណោយទានគ្រប់លក្ខណ៍គ្រប់យ៉ាង សុទ្ធតែមកពីលើ ហើយចុះមកពីព្រះវរបិតានៃពន្លឺទាំងឡាយ ជាព្រះអង្គដែលគ្មានការប្រែប្រួល ហើយក៏គ្មានស្រមោលនៃការផ្លាស់ប្ដូរដែរ។ ដោយព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ទ្រង់បានបង្កើតយើងឡើងដោយព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិត ដើម្បីឲ្យយើងបានជាដូចជាផលដំបូងមួយប្រភេទក្នុងចំណោមសត្វលោកទាំងអស់របស់ព្រះអង្គ។ យ៉ាកុប ១៖១៦–១៨។

នៅដើមកំណើត ឬនៅចុងបញ្ចប់នៃអាដվենទីសុឹម សាររបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រេង នោះ ត្រូវបានបញ្ជូនតាមរយៈសាក្សីទាំងពីរ។ នៅដើមកាល ជាមួយនឹងក្រុមមីឡឺរីត សាក្សីទាំងពីរគឺជាព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងសញ្ញាថ្មី ហើយនៅចុងបញ្ចប់ វាគឺជាព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលយ៉ូហាន ដែលបង្ហាញយ៉ាងពេញលេញបំផុតអំពីចុងបញ្ចប់នៃប្រជាជនរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត បានស្ថិតនៅលើកោះប៉ាតម៉ូស។

> ខ្ញុំ យ៉ូហាន ដែលជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយជាអ្នករួមចំណែកក្នុងសេចក្តីវេទនា និងក្នុងនគរ ហើយក្នុងសេចក្តីអត់ធ្មត់របស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បាននៅលើកោះដែលហៅថា ប៉ាតម៉ុស ដោយព្រោះព្រះបន្ទូលនៃព្រះ និងដោយព្រោះទីបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ វិវរណៈ 1:9.

បរិបទព្យាករណ៍នៃកោះប៉ាតមុស បង្ហាញថា យ៉ូហានកំពុងត្រូវបានបៀតបៀន។ គាត់កំពុងត្រូវបានបៀតបៀន ដោយព្រោះបានទទួលសារនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ដែលកំណត់សម្គាល់អំពី វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ តាមរយៈព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។

ការបៀតបៀនលើប្រជាជនរបស់ព្រះនៅ «ថ្ងៃចុងក្រោយ» ក៏ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ ផងដែរ នៅពេលសាក្សីទាំងពីរត្រូវបានសម្លាប់នៅតាមផ្លូវ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រារព្ធអបអរសាទរចំពោះមរណភាពរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុងជំពូក ១១ សាក្សីទាំងពីរនោះគឺ អេលីយ៉ា និង ម៉ូសេ។ ពួកគេបានផ្តល់ទីបន្ទាល់របស់ពួកគេអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេត្រូវបានសម្លាប់ ប៉ុន្តែក្រោយមកពួកគេត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។

ព្យាការីទាំងអស់និយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយច្រើនជាងដែលពួកគេនិយាយអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសម័យរបស់ខ្លួន ដូច្នេះ បើមានសៀវភៅណាមួយដែលកំពុងនិយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ នោះគឺជាសៀវភៅវិវរណៈ ដែលជាទីកន្លែងដែលសៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់នៅទីនោះ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ត្រូវតែមាន “សារ” មួយ ដែលត្រូវបានសម្លាប់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ វិវរណៈ ជំពូក ១១ បានបង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រនៃបដិវត្តន៍បារាំង ប៉ុន្តែវាបានបង្ហាញដោយផ្ទាល់ជាងនេះអំពីការវាយប្រហារមួយប្រឆាំងនឹងសាររបស់ទេវតាទីបីនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ សារ និងចលនា ដែលត្រូវបានជានិមិត្តរូបទុកជាមុនដោយសារ និងចលនារបស់ Miller បានរងទទួលការវាយប្រហារនោះ ហើយបានស្លាប់នៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ យោងតាមវិវរណៈ ជំពូក ១១ ការវាយប្រហារនោះនឹងត្រូវអនុវត្តដោយសត្វតិរច្ឆានដែលឡើងមកពីអន្លង់ឥតបាត។

> ហើយកាលណាពួកគេបានបញ្ចប់ទីបន្ទាល់របស់ខ្លួនហើយ សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីជ្រោះអន្លង់ឥតបាត នឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងពួកគេ ហើយនឹងឈ្នះលើពួកគេ ហើយសម្លាប់ពួកគេ។ ហើយសាកសពរបស់ពួកគេនឹងដេកនៅលើផ្លូវនៃទីក្រុងធំ ដែលខាងវិញ្ញាណហៅថា សូដុំម និងអេស៊ីព្ទ ជាទីដែលព្រះអម្ចាស់របស់យើងក៏ត្រូវបានឆ្កាងផងដែរ។ វិវរណៈ 11:8, 9

បងស្រី វ៉ៃត៍ ប្រាប់យើងថា «អន្លង់គ្មានបាត» តំណាងឲ្យការបង្ហាញថ្មីមួយនៃអំណាចសាតាំង។

> «“នៅពេលដែលពួកគេបានបញ្ចប់ [កំពុងបញ្ចប់] ទីបន្ទាល់របស់ពួកគេ”។ រយៈពេលដែលសាក្សីទាំងពីរត្រូវព្យាករណ៍ដោយស្លៀកពាក់ក្រណាត់បាវ បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ ខណៈដែលពួកគេកំពុងខិតជិតដល់ការបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ពួកគេក្នុងភាពស្រពិចស្រពិល សង្គ្រាមត្រូវបានធ្វើឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ ដោយអំណាចដែលតំណាងថា «សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីអន្តរាគមន៍គ្មានបាត»។ នៅក្នុងបណ្តាប្រទេសជាច្រើននៃទ្វីបអឺរ៉ុប អំណាចដែលគ្រប់គ្រងក្នុងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ បានស្ថិតក្រោមការត្រួតត្រារបស់សាតាំងអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សមកហើយ តាមរយៈមធ្យោបាយនៃសម្តេចប៉ាប។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ត្រូវបាននាំមកឲ្យឃើញនូវការបង្ហាញថ្មីមួយនៃអំណាចសាតាំង»។ The Great Controversy, 268។

នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ មានអំណាចបី ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ចេញមកពីជ្រោះឥតបាត។ អំណាចទីមួយដែលត្រូវបានរៀបរាប់គឺ សាសនាអ៊ីស្លាម នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ៩ ខ ២; អំណាចទីពីរ គឺអធិជំនឿនិយមនៃបដិវត្តន៍បារាំង នៅក្នុងជំពូក ១១ ខ ៨; ហើយអំណាចទីបី គឺរ៉ូមសម័យទំនើប នៅក្នុងជំពូក ១៧ ខ ៨។ «ការសម្ដែងថ្មី» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលមិនត្រឹមតែវាយប្រហារលើចលនាដែលត្រូវបានធៀបដោយចលនាមីល្លឺរ៉ាយតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងវាយប្រហារលើពិភពលោកផងដែរ គឺជាការភ្ញាក់ឡើងក្លែងក្លាយនៃសម្រែកអធ្រាត្រក្លែងក្លាយ ដែលស្គាល់ថា «Woke-ism»។ Woke-ism តំណាងឱ្យ «ការសម្ដែងថ្មីនៃអំណាចសាតាំង» ដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយអង់ទីគ្រីស្ទជេស្វីតបច្ចុប្បន្ន ហើយត្រូវបានជំរុញតាមរយៈពួកពាណិជ្ជករ មេដឹកនាំនយោបាយនៃអង្គការសហប្រជាជាតិ តំណាងសេរីនិយមនៅក្នុងពួកសាសនាចក្រប្រូតេស្តង់ដែលបានដួលរលំនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ដោយសហការជាមួយពួកសាធារណរដ្ឋ RINO ដែលទាំងជំរុញ ឬអនុញ្ញាតឱ្យមានការជំរុញគ្រប់បែបយ៉ាងនៃរបៀបរស់នៅវង្វេងខុសប្រក្រតីរបស់សហគមន៍ស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូក ១១ ថា «សូដុំ»។ អំណាចទាំងបីនេះហើយ ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អើម៉ាគេដូន ហើយពួកវាក៏ត្រូវបានតំណាងដោយ «អេស៊ីព្ទ» ផងដែរ ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃអធិជំនឿនិយម និងលោគិយនិយម។ ដោយត្រូវបានដាក់នៅក្នុងបរិបទនៃអនាធិបតេយ្យនៃបដិវត្តន៍បារាំង ដែលជាធាតុមួយទៀតនៃអំណាចទាំងបីនេះ ដែលរួមបញ្ចូលគ្នាជាអ្វីដែលបងស្រី White ហៅថា «សហព័ន្ធអាក្រក់» នោះ ពួកវាទាំងនេះ មិនថាដោយផ្ទាល់ ឬដោយប្រយោល សុទ្ធតែជំរុញ ឬអនុញ្ញាតឱ្យមាន Woke-ism។ Woke-ism គឺជាការក្លែងបន្លំបែបសាតាំងនៃការភ្ញាក់ឡើងរបស់ស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់។ យើងនៅមានអ្វីជាច្រើនទៀតត្រូវពិភាក្សាលើបន្ទាត់ទាំងនេះ ប៉ុន្តែជាមុនសិន យើងត្រូវតែចាត់ចែងអំពីផលវិបាកបន្ទាប់ពីការសម្លាប់នៅតាមផ្លូវ ដែលត្រូវបានអនុវត្តឡើងនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។

ហើយផងដែរ អ្នកអានជាទីគោរព សូមយល់ថា ខ្ញុំមិនមានការគាំទ្រណាមួយដើម្បីផ្តល់ឲ្យគណបក្សសាធារណរដ្ឋឡើយ។ គ្មាននិន្នាការនយោបាយណាមួយដែលខ្ញុំមានទំនុកចិត្តលើវាទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងចង្អុលបង្ហាញ គឺគ្រាន់តែជាដំណើរប្រព្រឹត្តតាមទំនាយដែលមានស្រាប់នៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក អង្គការសហប្រជាជាតិ និងស្ថាប័នប៉ាបប៉ុណ្ណោះ។ ដំណើរប្រព្រឹត្តទាំងនោះ នឹងត្រូវបានលើកមកពិភាក្សាយ៉ាងជាក់លាក់ជាងនេះ នៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមពិភាក្សាដោយផ្ទាល់អំពីស្នែងទាំងពីរ ដែលស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

លទ្ធិ Woke-ism របស់សាតាំង ដែលតំណាងឲ្យសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រក្លែងក្លាយ នាំមុខសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រពិតប្រាកដ ហើយមុនដល់ពេលនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រពិត នោះ អ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានសម្លាប់នៅតាមផ្លូវទាំងឡាយ នឹងវិវត្តទៅជាព្រហ្មចារីល្ងង់ ឬព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា នៅទីបំផុត។ រយៈពេលដែលការចងរួបចរិតលក្ខណៈរបស់យើងឲ្យទៅជាកញ្ចប់មួយ ដែលកំណត់សម្រាប់ភ្លើងនៃការបំផ្លាញ ឬជាកញ្ចប់សម្រាប់ជង្រុកស្ថានសួគ៌ នោះ ឥឡូវនេះបានមកដល់ហើយ។

ប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បញ្ជាក់ថា នៅក្នុងពេលពន្យារពេល ព្រហ្មចារីល្ងីល្ងើនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយត៍ បានឆ្លើយតបចំពោះការខកចិត្តសាកល្បងខុសពីព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ដូច្នេះក៏បង្ហាញថា នៅដល់ពេលពន្យារពេល នោះ ចរិតរបស់ពួកគេបានតាំងមាំរួចហើយ។ ប៉ុន្តែ សក្ខីភាពរបស់យេរេមា ប្រាប់យើងថា យើងអាចជ្រើសរើសត្រឡប់មកឯព្រះវិញ ហើយទ្រង់នឹងមិនត្រឹមតែត្រឡប់មកឯយើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាជញ្ជាំងលង្ហិនរឹងមាំដែលមានរបងការពារ ទល់នឹងមនុស្សអាក្រក់ និងមនុស្សគួរឲ្យខ្លាច ខណៈដែលយើងត្រូវបានប្រើជាមាត់របស់ទ្រង់ក្នុងវិបត្តិបន្តបន្ទាប់ខាងមុខ។ នៅចំណុចព្យាករណ៍នោះហើយ ដែលព្រះយេស៊ូវសន្យាថានឹងកម្សាន្តចិត្តយើង។ នេះហើយជាសារៈសំខាន់នៃជំពូកទាំងបួនរបស់យ៉ូហាន ដែលត្រូវបានដាក់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្នរបស់យើង។

ប្រេង​គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ វា​ជា​ចរិតលក្ខណៈ ហើយ​វា​ក៏​ជា​សារ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ផង​ដែរ។ ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​គឺ​ជា «ព្រះ​អង្គ​លួងលោម»។ ដូច​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ស្រឡាញ់​លោកិយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់​ថ្នាក់​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ព្រះរាជបុត្រា​តែមួយ​បង្កើត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​លះបង់​សភាព​ដ៏ទេវភាព​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ទទួល​យក​ដោយ​ស្ម័គ្រចិត្ត​នូវ​ភាព​ជា​មនុស្ស​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត ឲ្យ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ព្រះអង្គ​សម្រាប់​អស់​កល្ប​ជានិច្ច នោះ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​នេះ ក៏​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ជា​រៀង​រហូត​ដែរ។

> ប្រសិនបើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ចូរ​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ខ្ញុំ។ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​អង្វរ​ដល់​ព្រះវរបិតា ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ព្រះជំនួយ​ករ​មួយ​អង្គ​ទៀត​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជាមួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​រៀង​រហូត គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្ដី​ពិត ដែល​លោកិយ​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ទេ ពី​ព្រោះ​មិន​ឃើញ​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​មិន​ស្គាល់​ទ្រង់​ដែរ ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្គាល់​ទ្រង់ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជាមួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ទុក​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​កំព្រា​ទេ ខ្ញុំ​នឹង​មក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា។ យ៉ូហាន 14:15–18។

ការលះបង់នេះរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ក្នុងការជ្រើសរើសគង់នៅជាមួយមនុស្សជាតិជារៀងរហូត ស្របសមនឹងការលះបង់របស់បុគ្គលទាំងពីរផ្សេងទៀតនៃត្រីឯកស្ថានសួគ៌។ ប្រហែលជាមានសារៈសំខាន់មិនតិចជាងការលះបង់របស់ព្រះវិញ្ញាណ ក្នុងព្រះហឫទ័យសព្វព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ក្នុងការគង់នៅខាងក្នុងអ្នកដែលបានទទួលការប្រោសលោះម្នាក់ៗអស់កល្បជានិច្ច គឺថា ការមកដល់នៃ «ព្រះអ្នកលួងលោម» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រពិសេសនេះ បញ្ជាក់ថា នៅពេលណាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រាសម្រាប់អស់កល្បជានិច្ច។

> ហើយកុំធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះទ្រង់ព្រួយព្រះហឫទ័យឡើយ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណនោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបានបោះត្រាសម្រាប់ដល់ថ្ងៃនៃការប្រោសលោះ។ អេភេសូរ 4:30។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះបន្ទូលសន្យាអំពី “ព្រះដ៏ជាជំនួយ” ត្រូវបានបំពេញយ៉ាងពេញលេញ នោះគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ព្រះវិញ្ញាណនឹង «ស្ថិតនៅ» ក្នុងយើង «ជារៀងរហូត»។ គ្រិស្តបរិស័ទគ្រប់រូបដែលបានបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌនៃដំណឹងល្អ បានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយដូច្នេះ «ត្រូវបានបោះត្រារហូតដល់ថ្ងៃនៃការប្រោសលោះ» ប៉ុន្តែការបោះត្រានោះ គ្រាន់តែចង្អុលទៅមុខប៉ុណ្ណោះ ទៅកាន់ពេលវេលាដែលមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ត្រូវតែទទួលការបោះត្រា ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្ននេះ។ នៅក្នុងសំបុត្រទៅកាន់ពួកអេភេសូរ អស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រារហូតដល់ថ្ងៃនៃការប្រោសលោះ ត្រូវបានដាក់ឲ្យផ្ទុយនឹងអស់អ្នកដែល «ធ្វើឲ្យ» «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ» «ព្រួយព្រះទ័យ»។ ពួកគេធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធព្រួយព្រះទ័យ ដោយបដិសេធមិនទទួលយកការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ហើយដូច្នេះក៏បដិសេធប្រេងមាសផងដែរ។ នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទសន្យាថានឹងចាត់ «ព្រះដ៏ជាជំនួយ» មកឲ្យយើង គឺ «ព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត» នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការខកចិត្តនេះ ព្រះអង្គកំពុងសន្យាថានឹងដាក់ត្រារបស់ព្រះអង្គលើយើង ហើយត្រារបស់ព្រះអង្គតំណាងឲ្យការកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គ ជាពិសេសបញ្ញត្តិអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលជាថ្ងៃដែលលោកយ៉ូហានបានទទួលវិវរណៈ ហើយជាបញ្ហាដែលជិតនឹងប្រឈមមុខនឹងពិភពលោក។

ការបោះត្រាលើព្រហ្មចារីដែលមានប្រាជ្ញា ត្រូវបានសម្រេចមុនការសាកល្បងនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ពីព្រោះនៅទីនោះហើយដែលអត្តចរិតរបស់ទាំងអ្នកមានប្រាជ្ញា និងអ្នកល្ងង់ នឹងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ ហើយអត្តចរិតមិនដែលត្រូវបានអភិវឌ្ឍនៅក្នុងវិបត្តិណាមួយឡើយ វាត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញតែប៉ុណ្ណោះ។ ការបោះត្រា តំណាងឲ្យ ក្នុងចំណោមអ្វីផ្សេងទៀត ការប្រែប្រួលពីគំនិតរបស់អ្នកឡៅឌីសេ ទៅជាគំនិតរបស់អ្នកភីឡាឌែលភា។ បញ្ហាគឺថា ដើម្បីឲ្យការប្រែប្រួលនោះអាចត្រូវបានសម្រេច ការសាកល្បងដំបូងសម្រាប់យើងម្នាក់ៗ គឺត្រូវយល់ដោយស្មោះត្រង់ថា មកទល់ពេលនេះ យើងបានជាអ្នកឡៅឌីសេ ពីព្រោះ ក្នុងនាមជាអ្នកឡៅឌីសេ ឥរិយាបថខាងវិញ្ញាណចម្បងរបស់យើង គឺថា អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែល្អប្រសើរ ខណៈដែលតាមការពិត អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែខុសទាំងស្រុង។ ឥរិយាបថនោះត្រូវតែទុកចោល វាជារបស់អាក្រក់ស្អប់ខ្ពើមមួយក្នុងចំណោមរបស់អាក្រក់ស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយ ដែលត្រូវតែញែកចេញពីរបស់មានតម្លៃ។

> «ភ្លាមៗនៅពេលដែលប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ—វាមិនមែនជាត្រា ឬសញ្ញាណាមួយដែលអាចមើលឃើញបានទេ ប៉ុន្តែជាការតាំងមាំក្នុងសេចក្តីពិត ទាំងខាងបញ្ញា និងខាងវិញ្ញាណ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចត្រូវបានរុញរា​បានឡើយ—ភ្លាមៗនៅពេលដែលប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រា ហើយត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការរញ្ជួយ នោះវានឹងមកដល់។ ពិតណាស់ វាបានចាប់ផ្ដើមរួចហើយ; ឥឡូវនេះ ការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះកំពុងស្ថិតលើផែនដី ដើម្បីផ្ដល់ការព្រមានដល់យើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចដឹងថា អ្វីកំពុងមកដល់»។ Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1161.

«ព្រះវិញ្ញាណជួយលួងលោម» ដែលព្រះយេស៊ូវបានសន្យាចំពោះសិស្សរបស់ទ្រង់ ជាព្រះវិញ្ញាណដែលលួងលោមពួកគេនៅក្នុងពេលនៃការខកចិត្ត ទ្រង់ដឹកនាំប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យចូលទៅក្នុងសេចក្តីពិតទាំងអស់ ហើយតាមរយៈ «ការតាំងខ្លួនឲ្យជាប់ជានិច្ចនៅក្នុងសេចក្តីពិត» នោះហើយដែលយើងត្រូវបានបោះត្រា។ «សេចក្តីពិត» ដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវតាំងខ្លួនឲ្យជាប់នៅក្នុងចំណុចនេះ គឺជា «សេចក្តីពិត» ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅមុនពេលការសាកល្បងបិទបញ្ចប់បន្តិច ពីព្រោះ «ពេលវេលាជិតមកដល់ហើយ»។ សេចក្តីពិតនោះគឺជារចនាសម្ព័ន្ធនៃប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងរបស់ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនោះកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រដែលការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានបើកចំហ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងរបស់ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ នឹងត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងពេលវេលាដដែលពិតប្រាកដដែល «សេចក្តីពិត» ដែលតំណាងដោយប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនោះ ត្រូវបានបើកត្រា។ ការបើកត្រានៃ «សេចក្តីពិត» នោះឯង គឺជាអ្វីដែលបោះត្រាលើអ្នកទាំងឡាយដែលទទួលសារដែលពីមុនមកត្រូវបានបិទត្រា។

ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេជាមុន មុនពេលការរញ្ជួយនៃបណ្តាប្រជាជាតិកំពុងខឹងកើតឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមានប្រសិទ្ធិភាព ដូច្នេះបានចាប់ផ្តើមការបំផ្លាញជាតិសាសន៍។ ការវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជា «ពាក្យនៃទំនាយនៃ» សៀវភៅវិវរណៈ ដែលមិនត្រូវបិទត្រាទៀតឡើយ ព្រោះពេលវេលាជិតមកដល់ហើយ។ នេះគឺជាសេចក្តីពិតដែលឥឡូវនេះត្រូវអាន ត្រូវស្តាប់ ហើយសំខាន់ជាងគេ ត្រូវរក្សាទុក ប្រសិនបើយើងចង់ទទួលពរ។

> យូដាស មិនមែនអ៊ីស្ការីយ៉ុត ទូលព្រះអង្គថា «ព្រះអម្ចាស់អើយ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គនឹងសម្ដែងព្រះអង្គដល់យើងខ្ញុំ ហើយមិនសម្ដែងដល់លោកិយ?» ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅគាត់ថា «បើអ្នកណាស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងកាន់តាមពាក្យរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះបិតារបស់ខ្ញុំនឹងស្រឡាញ់អ្នកនោះ ហើយយើងនឹងមកឯអ្នកនោះ ហើយតាំងលំនៅនៅជាមួយអ្នកនោះ។ អ្នកណាដែលមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះមិនកាន់តាមពាក្យរបស់ខ្ញុំទេ ហើយព្រះបន្ទូលដែលអ្នករាល់គ្នាឮ នោះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ គឺជារបស់ព្រះបិតា ដែលបានចាត់ខ្ញុំមក។ សេចក្ដីទាំងនេះ ខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងកាលដែលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជំនួយការ គឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលព្រះបិតានឹងចាត់មកក្នុងនាមខ្ញុំ ព្រះអង្គនោះនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាអំពីគ្រប់ការទាំងអស់ ហើយនឹងរំឭកអ្នករាល់គ្នាឲ្យនឹកឃើញគ្រប់សេចក្ដីទាំងអស់ ដែលខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នា។» យ៉ូហាន 14:22–26។

សម្រាប់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​កាន់ខ្ជាប់​សារ​ដែល​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នោះ សេចក្តី​សន្យា​គឺ​ថា ព្រះវិញ្ញាណ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​នឹង «បង្រៀន» យើង​អំពី «គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់» គឺ «អ្វីៗ​ទាំង​អស់» ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល «ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ នេះ​ជា​សេចក្តី​សន្យា​ដែល​បាន​សម្រេច​ដល់​សិស្ស​នៅ​អេមម៉ៅស ហើយ​បន្ទាប់​មក​ដល់​សិស្ស​ទាំង​ដប់​មួយ​នាក់។ កាល​ព្រះគ្រីស្ទ​ដក​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ពី​ភ្នែក​របស់​សិស្ស​អេមម៉ៅស​ដែល​ត្រូវ​បាន «បិទបាំង» ហើយ​បន្ទាប់​មក «បើក» «ការយល់ដឹង» របស់​សិស្ស​ទាំង​ដប់​មួយ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច «យល់​ព្រះគម្ពីរ» បាន​យ៉ាង​ពេញលេញ នោះ​ទ្រង់​កំពុង​កត់ត្រា​សេចក្តី​សន្យា​មួយ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង «ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ» ដែល​នឹង​វិល​ត្រឡប់​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ខកចិត្ត​របស់​ពួក​គេ ប្រែចិត្ត​ពី​ស្ថានភាព​ឡាវឌីសេ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ទទួល​យក «សេចក្តី​ពិត»។ «ព្រះវិញ្ញាណ​កម្សាន្ត​ចិត្ត» នៅ​ក្នុង «ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ» នឹង «នាំ​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់​មក» ក្នុង «ការចងចាំ» របស់​យើង ខណៈ​ដែល​ទ្រង់​បង្រៀន​យើង​អំពី «គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់»។ ដូច​ជា​មាន​សារៈសំខាន់​ដែរ​ក្នុង​ការ​នាំ​សេចក្តី​ពិត​កន្លង​មក​មក​ក្នុង​ការចងចាំ​របស់​យើង ខណៈ​ដែល​ទ្រង់​បង្រៀន​យើង​អំពី​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ទ្រង់​ក៏​នឹង «បង្ហាញ​យើង​អំពី​ការ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​នឹង​មក​ដល់» ផង​ដែរ។

> ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាតាមសេចក្តីពិតថា ការដែលខ្ញុំចាកចេញទៅ នោះមានប្រយោជន៍ដល់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិតបើខ្ញុំមិនចាកចេញទៅទេ ព្រះដ៏ជាជំនួយក៏មិនមកឯអ្នករាល់គ្នាដែរ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំចាកទៅ នោះខ្ញុំនឹងចាត់ព្រះអង្គមកឯអ្នករាល់គ្នា។ ហើយកាលណាព្រះអង្គបានយាងមកហើយ ព្រះអង្គនឹងបង្ហាញឲ្យលោកីយ៍ដឹងអំពីបាប អំពីសេចក្តីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ៖ អំពីបាប ពីព្រោះពួកគេមិនជឿលើខ្ញុំទេ។ អំពីសេចក្តីសុចរិត ពីព្រោះខ្ញុំទៅឯព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀត។ អំពីការជំនុំជម្រះ ពីព្រោះមេគ្រប់គ្រងនៃលោកីយ៍នេះត្រូវបានជំនុំជម្រះហើយ។ ខ្ញុំនៅមានសេចក្តីជាច្រើនទៀតត្រូវប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចទ្រាំទ្របានទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា កាលណាព្រះអង្គ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត បានយាងមកហើយ ព្រះអង្គនឹងដឹកនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងសេចក្តីពិតទាំងអស់ ដ្បិតព្រះអង្គនឹងមិនមានបន្ទូលពីព្រះអង្គផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះអង្គបានឮ នោះព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូល ហើយព្រះអង្គនឹងបង្ហាញអ្នករាល់គ្នាពីការដែលនឹងមក។ ព្រះអង្គនឹងលើកតម្កើងខ្ញុំ ដ្បិតព្រះអង្គនឹងទទួលយកពីរបស់ខ្ញុំ ហើយនឹងបង្ហាញដល់អ្នករាល់គ្នា។ យ៉ូហាន 16:7–14។

នៅគ្រានេះ ព្រះវិញ្ញាណជាព្រះអ្នកលួងលោម នឹង «ដឹកនាំ» យើងចូលទៅក្នុង «សេចក្តីពិត» នឹង «បង្រៀនយើងគ្រប់ការទាំងអស់» រួមទាំង «អ្វីៗដែលនឹងមកដល់» ពីព្រោះនៅគ្រានេះ ព្រះយេស៊ូវនៅតែមាន «ការជាច្រើនត្រូវមានបន្ទូលមកកាន់» យើង។ ការទាំងនោះ មិនថាជាការពី «ការចងចាំ» របស់យើង ឬជា «អ្វីៗដែលនឹងមកដល់» ឬជា «ការជាច្រើន» ដែលទ្រង់ «នៅតែ» ត្រូវមានបន្ទូលមកកាន់យើងក៏ដោយ នោះហើយជាអ្វីដែលបោះត្រាយើងសម្រាប់វិបត្តិដែលនឹងមកដល់។ វាធ្វើដូច្នោះបាន ពីព្រោះសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់តំណាងឲ្យព្រះចេស្តាបង្កើតរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បោះត្រាយើងជាមុននៃវិបត្តិដែលនឹងមកដល់ ពីព្រោះទ្រង់មានព្រះបំណងឲ្យយើងត្រូវបានព្រមានជាមុនអំពីអំឡុងពេលនៃការបៀតបៀនដ៏ធំបំផុតប្រឆាំងនឹងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលមិនធ្លាប់មានក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របរិសុទ្ធ។ ការបៀតបៀននោះ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់ថា ពាក្យសម្តី និងអំពើដែលយើងបានធ្វើកាលពីអតីតកាល នឹងត្រូវគេចងចាំ ហើយប្រើទាស់នឹងយើង ដូចជាពាក្យរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានគេបកប្រែបំភ្លៃទាស់នឹងទ្រង់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងត្រូវតែប្រកាសសារនោះជាសក្ខីភាពទាស់នឹងការបះបោររបស់ពួកគេ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអេសេគាល និងព្រះគ្រីស្ទ។

> សូម​នឹក​ចាំ​ពាក្យ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា ទាសករ​មិន​ធំ​ជាង​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​ទេ។ បើ​គេ​បាន​បៀតបៀន​ខ្ញុំ គេ​ក៏​នឹង​បៀតបៀន​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ; បើ​គេ​បាន​កាន់​តាម​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ គេ​ក៏​នឹង​កាន់​តាម​ពាក្យ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ។ ប៉ុន្តែ គេ​នឹង​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រោះ​នាម​របស់​ខ្ញុំ ពី​ព្រោះ​គេ​មិន​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​ចាត់​ខ្ញុំ​មក​ទេ។ បើ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មក ហើយ​មិន​បាន​និយាយ​ដល់​គេ​ទេ នោះ​គេ​មិន​មាន​បាប​ឡើយ; ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ គេ​គ្មាន​អ្វី​អាច​បាំង​បាប​របស់​គេ​បាន​ទេ។ អ្នក​ណា​ដែល​ស្អប់​ខ្ញុំ ក៏​ស្អប់​ព្រះវរបិតា​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ។ បើ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​គេ ដែល​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​ផ្សេង​ទៀត​បាន​ធ្វើ​ទេ នោះ​គេ​មិន​មាន​បាប​ឡើយ; ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ គេ​បាន​ទាំង​ឃើញ ហើយ​ទាំង​ស្អប់​ទាំង​ខ្ញុំ និង​ព្រះវរបិតា​របស់​ខ្ញុំ​ផង។ ប៉ុន្តែ​ការ​នេះ​កើត​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​បាន​សរសេរ​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​គេ​បាន​សម្រេច​ថា «គេ​បាន​ស្អប់​ខ្ញុំ​ដោយ​ឥត​ហេតុ»។ ប៉ុន្តែ​កាល​ណា​ព្រះដ៏​ជា​អ្នក​ជួយ​កម្សាន្ត​យាង​មក ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ចាត់​មក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពី​ព្រះវរបិតា គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្តី​ពិត ដែល​ចេញ​មក​ពី​ព្រះវរបិតា ព្រះអង្គ​នោះ​នឹង​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​ខ្ញុំ។ យ៉ូហាន ១៥:២០–២៦។

«វិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្តី​ពិត» ដែល​ជា «ព្រះ​អ្នក​កម្សាន្ត​ចិត្ត» នឹង «ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី» ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ជា «សេចក្តី​ពិត»។ ហើយ «សេចក្តី​ពិត» គឺ​ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ជា​ដើម និង​ជា​ចុង ជា​ការចាប់ផ្តើម និង​ជា​ការបញ្ចប់។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​លាក់កំបាំង​នៃ​ផ្គរ​លាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ឥឡូវ​នេះ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា គឺ​ជា​សារ​នៃ​ការ​បោះត្រា​របស់​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។ ក្រោយ​ព្រឹត្តិការណ៍​ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 យេរេមា​ផ្តល់​ជា​គំរូ​មួយ​ថា យើង​អាច​ជ្រើសរើស​វិល​ត្រឡប់​មក​ឯ​ព្រះអង្គ​វិញ ដែល​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​មុន​ដំបូង។ ក្នុង​ការ​បំពេញ​កិច្ចការ​នៃ​ការ​វិល​ត្រឡប់​នោះ យើង​មាន​ទំនួលខុសត្រូវ​ក្នុង​ការ​ញែក​អ្វី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ចេញ​ពី​អ្វី​ដែល​ថោកទាប។ ប្រសិនបើ​យើង​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ​របស់​យើង​បាន​សម្រេច ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​ញ័រ​រន្ធត់ ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​នោះ​ឲ្យ​បាន​សម្រេច នោះ​យើង​នឹង​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា ហើយ​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​ដ៏​ធំបំផុត​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផែនដី​ភ្លាមៗ។ យើង​ក៏​នឹង​មាន​ឯកសិទ្ធិ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បទពិសោធន៍​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ពួក​ហោរា ស្តេច និង​មនុស្ស​សុចរិត បាន​ប្រាថ្នា​ចង់​ឃើញ​ផង​ដែរ។

អ្នក​ដែល​លើក​យក​កិច្ចការ​នោះ ហើយ​ត្រឡប់​មក​វិញ «នឹង​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​ដែល​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះ» ហើយ «តាម​រយៈ​ទេវតា នឹង​មាន​ការ​ទាក់ទង​គ្នា​ជា​និច្ច​រវាង​ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី» ដែល​ជា​ដំណើរការ​នៃ​ការ​ទាក់ទង​គ្នា ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​នៅ​ក្នុង​ខដំបូង​នៃ​សៀវភៅ​វិវរណៈ។

> «មិនមែនមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងលោកនេះបានឈរខាងសត្រូវប្រឆាំងនឹងព្រះទេ។ មិនមែនទាំងអស់បានក្លាយជាអ្នកមិនស្មោះត្រង់ទេ។ មានមនុស្សស្មោះត្រង់តិចតួចមួយក្រុម ដែលស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះ ព្រោះយ៉ូហានបានសរសេរថា៖ “នៅទីនេះគឺជាពួកអ្នកដែលកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិនៃព្រះ និងជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ។” វិវរណៈ 14:12។ មិនយូរប៉ុន្មាន សង្គ្រាមនឹងត្រូវបានប្រយុទ្ធយ៉ាងសាហាវរវាងអ្នកដែលបម្រើព្រះ និងអ្នកដែលមិនបម្រើទ្រង់។ មិនយូរប៉ុន្មាន អ្វីៗទាំងអស់ដែលអាចរង្គើបាននឹងត្រូវរង្គើ ដើម្បីឲ្យអ្វីៗដែលមិនអាចរង្គើបាន អាចនៅស្ថិតស្ថេរបាន។»

> «សាតាំង​ជា​អ្នក​សិក្សា​ព្រះគម្ពីរ​ដោយ​ឧស្សាហ៍ព្យាយាម។ វា​ដឹង​ថា ពេលវេលា​របស់​វា​ខ្លី​ណាស់ ហើយ​វា​ខិតខំ​នៅ​គ្រប់​ចំណុច​ដើម្បី​រារាំង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ។ មិន​អាច​ពិពណ៌នា​ឲ្យ​បាន​គំនិត​ណា​មួយ​អំពី​បទពិសោធន៍​របស់​ប្រជាជន​ព្រះ ដែល​នឹង​នៅ​រស់​លើ​ផែនដី នៅ​ពេល​សិរីល្អ​ស្ថានសួគ៌ និង​ការ​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៃ​ការ​បៀតបៀន​កាល​ពី​អតីតកាល ត្រូវ​បាន​លាយ​បញ្ចូល​គ្នា។ ពួកគេ​នឹង​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​ដែល​ចេញ​មក​ពី​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះ។ តាម​រយៈ​ពួក​ទេវតា នឹង​មាន​ការ​ទាក់ទង​ជា​និច្ច​រវាង​ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី។ ហើយ​សាតាំង ដែល​ហ៊ុំព័ទ្ធ​ដោយ​ពួក​ទេវតា​អាក្រក់ ហើយ​អះអាង​ថា​ខ្លួន​ជា​ព្រះ នឹង​ធ្វើ​អព្ភូតហេតុ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត បើ​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន សូម្បី​តែ​ពួក​អ្នក​ដែល​បាន​រើស​តាំង​ផង។ ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​នឹង​មិន​រក​ឃើញ​សុវត្ថិភាព​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​អព្ភូតហេតុ​ឡើយ ព្រោះ​សាតាំង​នឹង​ក្លែង​បន្លំ​អព្ភូតហេតុ​ទាំង​នោះ ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង។ ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ត្រូវ​សាកល្បង និង​ពិនិត្យ​ផ្ទៀងផ្ទាត់ នឹង​រក​ឃើញ​អំណាច​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​ទីសម្គាល់​ដែល​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​នៅ​ក្នុង និក្ខមនំ 31:12–18។ ពួកគេ​ត្រូវ​តែ​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន​លើ​ព្រះបន្ទូល​ដ៏​មាន​ជីវិត៖ “មាន​សេចក្ដី​ចែង​ទុក​ហើយ​ថា”។ នេះ​ជា​មូលដ្ឋាន​តែ​មួយ​គត់ ដែល​ពួកគេ​អាច​ឈរ​បាន​យ៉ាង​មាំមួន។ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បំពាន​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​ព្រះ នឹង​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​គ្មាន​ព្រះ និង​គ្មាន​សេចក្ដី​សង្ឃឹម។»

> អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​យ៉ាង​ពិសេស​ដោយ​ការ​គោរព​របស់​ពួកគេ​ចំពោះ​បញ្ញត្តិ​ទី​បួន ពីព្រោះ​នេះ​ជា​សញ្ញា​នៃ​ព្រះចេស្តា​បង្កើត​របស់​ព្រះ និង​ជា​សាក្សី​បញ្ជាក់​អំពី​ការ​ទាមទារ​របស់​ទ្រង់​លើ​ការ​គោរព​កោតខ្លាច និង​ការ​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ពី​មនុស្ស។ មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ដោយ​កិច្ចខិតខំ​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​វាយរំលំ​អនុស្សាវរីយ៍​របស់​ព្រះ​អ្នក​បង្កើត ហើយ​លើកតម្កើង​ស្ថាប័ន​របស់​ក្រុង​រ៉ូម។ នៅ​ក្នុង​បញ្ហា​នៃ​ជម្លោះ​នេះ សាសនាគ្រិស្ត​ទាំងមូល​នឹង​ត្រូវ​បែងចែក​ជា​ពីរ​ក្រុម​ធំៗ គឺ​អ្នក​ដែល​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ និង​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ហើយ​អ្នក​ដែល​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​សាហាវ និង​រូប​របស់​វា ហើយ​ទទួល​សញ្ញា​របស់​វា។ ទោះបី​ជា​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ​នឹង​រួមបញ្ចូល​អំណាច​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​បង្ខំ​មនុស្ស​ទាំងអស់ «ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ ទាំង​អ្នក​មាន​ទាំង​អ្នក​ក្រ ទាំង​អ្នក​សេរី​ទាំង​អ្នក​ជា​បាវបម្រើ» ឲ្យ​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ​សាហាវ​ក៏ដោយ ក៏​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​មិន​ទទួល​វា​ឡើយ។ វិវរណៈ 13:16។ ហោរា​នៅ​កោះ​ប៉ាតម៉ុស​បាន​ឃើញ «ពួក​អ្នក​ដែល​បាន​ឈ្នះ​ជ័យជម្នះ​លើ​សត្វ​សាហាវ និង​លើ​រូប​របស់​វា និង​លើ​សញ្ញា​របស់​វា និង​លើ​ចំនួន​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា ឈរ​នៅ​លើ​សមុទ្រ​កញ្ចក់ ដោយ​មាន​ពិណ​របស់​ព្រះ» ហើយ​កំពុង​ច្រៀង​បទ​របស់​ម៉ូសេ និង​កូនចៀម។ វិវរណៈ 15:2។

> «ការសាកល្បង និងទុក្ខវេទនាដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច កំពុងរង់ចាំប្រជាជនរបស់ព្រះ។ វិញ្ញាណនៃសង្គ្រាមកំពុងកម្រើកបណ្តាប្រជាជាតិនានា ចាប់ពីចុងផែនដីម្ខាងទៅចុងម្ខាងទៀត។ ប៉ុន្តែនៅកណ្តាលគ្រាវេទនាដែលកំពុងមកដល់—ជាគ្រាវេទនាដូចដែលមិនដែលមានឡើយ តាំងពីមានជាតិមួយកើតមានឡើង—ប្រជាជនជ្រើសរើសរបស់ព្រះនឹងឈរយ៉ាងមិនរង្គើ។ សាតាំង និងពួកទ័ពរបស់វាមិនអាចបំផ្លាញពួកគេបានឡើយ ដ្បិតទេវតាដែលមានកម្លាំងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនឹងការពារពួកគេ»។ Testimonies, volume 9, 15–17.

វាមានតម្លៃគួរឲ្យកត់សម្គាល់ថា អត្ថបទខណ្ឌនេះគឺជាទីបញ្ចប់នៃជំពូកមួយ ដែលចាប់ផ្តើមនៅទំព័រដប់មួយ នៃ​សៀវភៅ Testimonies ភាគទីប្រាំបួន ដែលអាចត្រូវបានយល់ថា តំណាងឲ្យលេខ ប្រាំបួន-ដប់មួយ។ ក៏មានតម្លៃគួរឲ្យកត់សម្គាល់ផងដែរថា ចំណងជើងនោះស្តីអំពីព្រះស្វាមីកូនក្រមុំដែលយាងមក ហើយក៏ស្តីដល់តារាងរបស់ហាបាគុកផងដែរ ដែលជាកន្លែងដែលប៉ុលបានដកស្រង់ខគម្ពីរ ដែលគាត់បានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅហេប្រឺរ។ ការចាប់ផ្តើមនៃជំពូកនេះកំពុងសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 តារាងពីរនៃសេចក្តីសញ្ញានៃព្យាករណ៍ ដែលត្រូវបានចូលទៅក្នុងនៅដើមកំណើតនៃអាដវែនទីស៊ឹម ហើយថា ចំណងជើងនោះគឺ វិបត្តិចុងក្រោយ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រចុងក្រោយ។ ចុងបញ្ចប់នៃជំពូកនេះ ស្របគ្នាទាំងស្រុងជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមរបស់វា ដ្បិតទាំងការចាប់ផ្តើម និងចុងបញ្ចប់ សុទ្ធតែពិភាក្សាអំពីវិបត្តិចុងក្រោយ។

> «ផ្នែក​ទី​១—សម្រាប់​ការ​យាង​មក​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ»

> «បន្តិចទៀតប៉ុណ្ណោះ ហើយព្រះអង្គដែលត្រូវយាងមក នឹងយាងមក ហើយនឹងមិនយឺតយ៉ាវឡើយ»។ ហេប្រ៊ូ ១០៖៣៧។

> «វិបត្តិចុងក្រោយ»

> «យើងកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យចុងក្រោយ។ សញ្ញានានានៃកាលៈទេសៈ ដែលកំពុងសម្រេចឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ប្រកាសថា ការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទជិតមកដល់ហើយ។ ថ្ងៃដែលយើងរស់នៅនេះ ជាថ្ងៃដ៏ឱឡារិក និងសំខាន់។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ កំពុងតែត្រូវបានដកចេញពីផែនដីបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែយ៉ាងប្រាកដ។ គ្រោះកាច និងសេចក្តីវិនិច្ឆ័យ កំពុងធ្លាក់មកលើអស់អ្នកដែលមើលងាយព្រះគុណរបស់ព្រះរួចហើយ។ មហន្តរាយលើដី និងលើសមុទ្រ ស្ថានភាពសង្គមដែលមិននឹងនរ សេចក្តីភ័យរោទិ៍នៃសង្គ្រាម ទាំងនេះសុទ្ធតែជាសញ្ញាបង្ហាញមុន។ ពួកវាព្យាករណ៍ទុកជាមុនអំពីព្រឹត្តិការណ៍ជិតមកដល់ដែលមានទំហំសារៈសំខាន់យ៉ាងធំធេងបំផុត»។ Testimonies, volume 9, 11.

ប្រសិនបើយើងវិលត្រឡប់មកវិញ ហើយទទួលយកការហៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃការធ្វើជា «មាត់» របស់ព្រះ ដូចដែលបានតំណាងដោយយេរេមា នោះយើងនឹងចូលរួមក្នុងពេលឆាប់បំផុតក្នុងការប្រមូលផ្តុំដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របរិសុទ្ធ។

> ទ្រង់ក៏បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេនូវពាក្យនៃសេចក្ដីសង្ឃឹម និងសេចក្ដីក្លាហានផងដែរ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាវឹកវរ​ឡើយ; អ្នករាល់គ្នាជឿដល់ព្រះហើយ ចូរជឿដល់ខ្ញុំផង។ នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះបិតាខ្ញុំ មានទីលំនៅជាច្រើន; បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នារួចហើយ។ ខ្ញុំទៅរៀបចំកន្លែងមួយសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ហើយបើខ្ញុំទៅ ហើយរៀបចំកន្លែងមួយសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំនឹងមកវិញ ហើយទទួលអ្នករាល់គ្នាទៅឯខ្ញុំផ្ទាល់ ដើម្បីឲ្យកន្លែងដែលខ្ញុំនៅ អ្នករាល់គ្នាក៏នៅទីនោះដែរ។ ហើយកន្លែងដែលខ្ញុំទៅ នោះអ្នករាល់គ្នាស្គាល់ ហើយផ្លូវនោះអ្នករាល់គ្នាក៏ស្គាល់ដែរ»។ យ៉ូហាន 14:1–4។ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំបានមកក្នុងលោកិយ; ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នា ខ្ញុំបានកំពុងប្រព្រឹត្តការ។ នៅពេលខ្ញុំចាកចេញទៅ ខ្ញុំនឹងនៅតែប្រព្រឹត្តការយ៉ាងអស់ពីចិត្តសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា។ ខ្ញុំបានមកក្នុងលោកិយ ដើម្បីសម្ដែងខ្លួនខ្ញុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាស្គាល់ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជឿ។ ខ្ញុំទៅឯព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ និងព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីរួមសហការជាមួយទ្រង់ជាប្រយោជន៍ដល់អ្នករាល់គ្នា។

> «ប្រាកដ​មែន ប្រាកដ​មែន ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​លើ​ខ្ញុំ ការងារ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ អ្នក​នោះ​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ដែរ ហើយ​អ្នក​នោះ​នឹង​ធ្វើ​កិច្ចការ​ធំ​ជាង​ទាំង​នេះ​ទៀត ដ្បិត​ខ្ញុំ​ទៅ​ឯ​ព្រះវរបិតា​របស់​ខ្ញុំ»។ យ៉ូហាន 14:12។ ដោយ​ព្រះបន្ទូល​នេះ ព្រះគ្រីស្ទ​មិន​មាន​ន័យ​ថា ពួក​សិស្ស​នឹង​ប្រឹងប្រែង​ធ្វើ​កិច្ចការ​ខ្ពង់ខ្ពស់​ជាង​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថា​កិច្ចការ​របស់​ពួក​គេ​នឹង​មាន​ទំហំ​ធំ​ជាង។ ទ្រង់​មិន​បាន​សំដៅ​ត្រឹម​តែ​ការ​ធ្វើ​អព្ភូតហេតុ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​សំដៅ​ដល់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​ក្រោម​សកម្មភាព​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «កាល​ណា​ព្រះអ្នក​ជួយលើក​ទឹកចិត្ត​បាន​យាង​មក ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ចាត់​ទ្រង់​ពី​ព្រះវរបិតា​មក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្តី​ពិត ដែល​ចេញ​មក​ពី​ព្រះវរបិតា ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ទី​បន្ទាល់​អំពី​ខ្ញុំ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​នឹង​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដែរ ពី​ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​តាំង​ពី​ដើម​មក»។ យ៉ូហាន 15:26, 27។

> «ព្រះបន្ទូលទាំងនេះបានសម្រេចយ៉ាងអស្ចារ្យ។ បន្ទាប់ពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធយាងចុះមក សិស្សទាំងឡាយបានពេញលេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអង្គ និងចំពោះអ្នកទាំងឡាយដែលព្រះអង្គបានសុគតជំនួស ដល់ថ្នាក់ចិត្តមនុស្សត្រូវបានបន្ថយទន់ដោយពាក្យដែលពួកគេបាននិយាយ និងដោយសេចក្តីអធិស្ឋានដែលពួកគេបានថ្វាយ។ ពួកគេបាននិយាយដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណ; ហើយក្រោមឥទ្ធិពលនៃអំណាចនោះ មនុស្សរាប់ពាន់នាក់បានប្រែចិត្តជឿ»។ Acts of the Apostles, 21, 22.

Back to Articles