Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ​មួយ​រយ​សាមសិប​ប្រាំ

សំឡេងទំនាយនៃឆ្នាំ 1776, 1789, និង 1798៖ បទបើកមុនដល់ការបោះត្រាលើ 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឆ្នាំ 1776, 1789 និង 1798 បង្ហាញឲ្យឃើញប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ នៅលើកាលបរិច្ឆេទនីមួយៗនោះ សត្វពីផែនដីបាននិយាយ។ សញ្ញាសំខាន់បី ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការនិយាយបីដងរបស់សត្វពីផែនដី នោះ រត់ស្របគ្នានឹងព្រះសូរសៀងបីរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

> ខ្ញុំ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិញ្ញាណ នៅ​ថ្ងៃ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​បាន​ឮ​នៅ​ខាងក្រោយ​ខ្ញុំ​នូវ​សំឡេង​ដ៏​ខ្លាំង​មួយ ដូច​ជា​សំឡេង​ត្រែ។ វិវរណៈ ១:១០។

សញ្ញាសម្គាល់ដោយសំឡេងទាំងបីនោះនីមួយៗ បញ្ជាក់អំពីការបន្លឺឡើងកាន់តែខ្លាំងនៃវេទនាទីបី ដែលក៏ជាត្រែព្រមានទីប្រាំពីរផងដែរ ហើយត្រែមួយគឺជាសំឡេងមួយ។

> ចូរស្រែកឲ្យខ្លាំង កុំសន្សំសំចៃឡើយ ចូរលើកសំឡេងរបស់អ្នកឲ្យដូចជាត្រែ ហើយបង្ហាញដល់ប្រជាជនរបស់យើងនូវការរំលងរបស់ពួកគេ និងដល់វង្សត្រកូលយ៉ាកុបនូវអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ អេសាយ 58:1។

សំឡេងដែលទៅដល់ស្នែងប្រូតេស្តង់នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាសំឡេងរបស់ពួកអ្នកយាមដែលហៅអាដវិនទីស្ម៍ឡៅឌីកេឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណរបស់យេរេមា ប៉ុន្តែសភានៃពួកអ្នកចំអកបានបដិសេធមិនព្រមដើរនៅក្នុងផ្លូវនោះឡើយ។

> ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឈរ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ ហើយ​មើល ហើយ​សួរ​រក​ផ្លូវ​បុរាណ​ទាំងឡាយ ថា តើ​ផ្លូវ​ល្អ​នៅ​ឯណា ហើយ​ចូរ​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នោះ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​សេចក្ដី​សម្រាក​ដល់​ព្រលឹង​របស់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា យើង​មិន​ព្រម​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នោះ​ទេ។ ម្យ៉ាង​ទៀត យើង​បាន​តែងតាំង​អ្នក​យាម​ឲ្យ​នៅ​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​និយាយ​ថា ចូរ​ស្ដាប់​សំឡេង​ត្រែ។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា យើង​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ទេ។ យេរេមា 6:16, 17។

សំឡេងនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ គឺជាការរស់ឡើងវិញនៃកិច្ចបម្រើរបស់ Future for America ដែលបានស្ងៀមស្ងាត់តាំងពីការខកចិត្តលើកទីមួយ នៅថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០។ ដូចជាការប្រកាសរបស់យ៉ូហានអំពីព្រះមេស្ស៊ីដែលនឹងយាងមកក្នុងពេលឆាប់ៗ ហើយដូចជាការប្រកាសរបស់ Justinian អំពីអន្តិគ្រិស្តដែលនឹងមកក្នុងពេលឆាប់ៗដែរ Future for America បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា អនាគតរបស់អាមេរិកហៀបនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរជារៀងរហូត នៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកក្នុងពេលឆាប់ៗ និងនៅការបន្លឺឡើងនៃត្រែទីប្រាំពីរ នៅសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវនោះ។ សំឡេងរបស់ម្នាក់ដែលស្រែកនៅក្នុងទីរហោស្ថាន គឺជាសំឡេងនៃខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣។

សំឡេងទីពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ត្រូវបានបន្លឺឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ កាលណាការនិយាយរបស់នាគតាមរយៈសត្វពីផែនដីកើតឡើង។ នៅចំណុចនោះ «លា» ត្រូវបានវាយជាលើកទីបី ហើយបន្ទាប់មក «លា» នឹងនិយាយ។ លា ត្រូវបានវាយភ្លាមៗបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ បន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ៧ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៣ ហើយបន្ទាប់មកនឹងត្រូវវាយម្តងទៀតនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ដែលជាកន្លែងដែលវានិយាយ។ ក្នុងសក្ខីភាពរបស់បាឡាម វាត្រូវបានបង្វែរចេញពីផ្លូវដោយទេវតាមួយ ហើយទេវតានោះតំណាងឲ្យទេវតាទាំងបួនដែលត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យទប់ខ្យល់ទាំងបួននៃឥស្លាម ប៉ុន្តែនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ លានៃឥស្លាមនិយាយដោយសំឡេងត្រែទីប្រាំពីរ ដែលក៏ជាវេទនាទីបីផងដែរ។

នៅទីនោះហើយ ដែលនិមិត្តអំពីអ៊ីស្លាម ដែលបានពន្យារពេលតាំងពីថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 និយាយឡើង ពីព្រោះនៅពេលនោះ វានឹងលែងពន្យារពេលទៀតហើយ។ មានសំឡេងជាច្រើននៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាលើមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ហើយអំឡុងពេលនោះនាំមុខការវិនិច្ឆ័យប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់។ ការវិនិច្ឆ័យប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយទេវតា៧ អង្គ ជាមួយនឹងចាន៧។ អំឡុងពេលនោះចាប់ផ្តើមដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយវាតំណាងឲ្យការធ្វើម្តងទៀតនៃថ្ងៃបុណ្យទី៥០ នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរ ហើយអណ្តាតភ្លើងបានធ្វើជាសាក្សីដល់ព្រឹត្តិការណ៍នោះ។ ការចាក់បង្ហូរនៅចំណុចនោះនៃពេលវេលា មិនត្រូវបានវាស់វែងទៀតឡើយ ពីព្រោះនៅពេលនោះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរដោយឥតកំណត់។

> «ទេវតាដែលរួមគ្នានៅក្នុងការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបី នឹងបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីល្អរបស់ខ្លួន។ នៅទីនេះ បានទាយទុកជាមុនអំពីកិច្ចការមួយដែលមានវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោក និងមានអំណាចដ៏អសាមញ្ញ។ ចលនាការយាងមកវិញនៅឆ្នាំ 1840–44 គឺជាការសម្ដែងដ៏រុងរឿងនៃព្រះចេស្តារបស់ព្រះ; សាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបាននាំទៅកាន់ស្ថានីយបេសកកម្មគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោក ហើយនៅក្នុងប្រទេសខ្លះ មានចំណាប់អារម្មណ៍ខាងសាសនាដ៏ធំបំផុតដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រទេសណាមួយ ចាប់តាំងពីសម័យកំណែទម្រង់សាសនានៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយមក; ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនេះ នឹងត្រូវបានលើសលប់ដោយចលនាដ៏ខ្លាំងក្លាក្រោមសេចក្ដីព្រមានចុងក្រោយរបស់ទេវតាទីបី។»

> «កិច្ចការនោះ​នឹង​ស្រដៀង​នឹង​កិច្ចការ​នៃ​ថ្ងៃបុណ្យ​ពន្ធកុស្ត។ ដូចដែល “ភ្លៀង​ដើម​រដូវ” ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ ក្នុង​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​នៅ​ពេល​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ដំណឹងល្អ ដើម្បី​បណ្ដាល​ឲ្យ​គ្រាប់ពូជ​ដ៏​មានតម្លៃ​លូតលាស់​ឡើង នោះ “ភ្លៀង​ចុង​រដូវ” ក៏​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​នៅ​ពេល​បញ្ចប់​របស់​វា សម្រាប់​ការ​ទុំ​ពេញលេញ​នៃ​ការ​ច្រូតកាត់​ដែរ»។ The Great Controversy, 611.

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់បានចាប់ផ្តើម ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញតាមកម្រិត។ ការវាស់វែងនៃការចាក់បង្ហូរនោះ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃថ្ងៃបុណ្យភេនទីកុស្ត ដោយចាប់ផ្តើមពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលនៅទីនោះទេវតាម្នាក់បានមានព្រះបន្ទូលថា «ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះអង្គអើយ ចូរយាងចេញមក ព្រះវរបិតាទ្រង់ត្រាស់ហៅទ្រង់» ដូចជាព្រះយេស៊ូវបានហៅឡាសារ ឲ្យចេញពីផ្នូរ ដោយព្រះបន្ទូលថា «ឡាសារ អើយ ចូរចេញមក»។ នៅឆ្នាំ ២០២៣ ព្រះគ្រីស្ទបានហៅឆ្អឹងស្ងួតស្លាប់នៃសាក្សីទាំងពីរ ឲ្យ «ចេញមក»។

បន្ទាប់ពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ទ្រង់បានយាងឡើងទៅឯព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ជាមុនសិន ហើយបន្ទាប់មក ទ្រង់បានយាងចុះ ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានបំភ្លឺសិស្សរបស់ទ្រង់ជាបន្តបន្ទាប់ ដូចដែលបានតំណាងដោយការជួបនឹងម៉ារី សិស្សដែលទ្រង់បានជួប និងបង្រៀននៅលើផ្លូវទៅអេម៉ោស ហើយក្រោយមក ទ្រង់បានលេចមកឲ្យសិស្សដែលនៅសល់ឃើញ។ អស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ ទ្រង់បានបង្រៀនសិស្សទាំងឡាយ មុនពេលការយាងឡើងជាចុងក្រោយរបស់ទ្រង់ ហើយបន្ទាប់ពីដប់ថ្ងៃទៀត ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានចិត្តតែមួយ ហើយស្ថិតនៅកន្លែងតែមួយ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញដោយឥតកំណត់។

> «កាលព្រះយេស៊ូវបានជួបជាមួយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានរំឭកពួកគេអំពីព្រះបន្ទូលដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេមុនពេលទ្រង់សោយទិវង្គត ថា គ្រប់ការទាំងអស់ដែលបានសរសេរអំពីទ្រង់នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ និងក្នុងពួកហោរា និងក្នុងទំនុកតម្កើង នោះត្រូវតែបានសម្រេច។ “បន្ទាប់មក ទ្រង់បានបើកចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេ ឲ្យយល់អំពីបទគម្ពីរ ហើយមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា ដូច្នេះហើយមានសេចក្តីចែងទុក ហើយដូច្នេះហើយព្រះគ្រីស្ទត្រូវតែរងទុក្ខ ហើយរស់ឡើងវិញពីសុគតនៅថ្ងៃទីបី៖ ហើយឲ្យគេប្រកាសនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ទ្រង់អំពីការប្រែចិត្ត និងការអត់ទោសបាប ដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ ដោយចាប់ផ្តើមពីក្រុងយេរូសាឡិម។ ហើយអ្នករាល់គ្នាជាសាក្សីនៃការទាំងនេះ។”» The Desire of Ages, 804.

នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ ព្រះសូរស័ព្ទរបស់ព្រះយេស៊ូវបានដាស់សាក្សីស្លាប់ទាំងពីរ ហើយបានចាប់ផ្តើមបើកការយល់ដឹងរបស់សិស្សរបស់ទ្រង់អំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានសរសេរនៅក្នុងក្រិត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ («ប្រាំពីរដង»), ពួកហោរា (រូបសំណាកសត្វរបស់នេប៊ូក្នេសា), និងទំនុកតម្កើង (បទពិសោធន៍របស់ម៉ូសេ និងកូនចៀម)។ កិច្ចការបង្រៀនរបស់ទ្រង់បានចាប់ផ្តើមនៅពេលការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ហើយវាបានកើនឡើងខ្លាំងឡើងក្នុងរយៈពេលសែសិបថ្ងៃបន្ទាប់។ វាបានចាប់ផ្តើមដោយសំណើរបស់ទ្រង់ឲ្យបរិភោគ។

> ហើយកាលដែលពួកគេនៅតែមិនទាន់ជឿ ដោយព្រោះអំណរ ហើយកំពុងអស្ចារ្យចិត្ត នោះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមានអាហារអ្វីនៅទីនេះឬ?» ពួកគេក៏ថ្វាយដល់ទ្រង់នូវត្រីអាំងមួយដុំ និងឃ្មុំមួយដុំ។ ទ្រង់ក៏ទទួលយក ហើយសោយនៅមុខពួកគេ។ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ទាំងនេះហើយជាពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នា កាលដែលខ្ញុំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នានៅឡើយ គឺថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលបានសរសេរអំពីខ្ញុំ ក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ក្នុងពួកហោរា និងក្នុងទំនុកតម្កើង ត្រូវតែបានសម្រេចគ្រប់យ៉ាង»។ លូកា 24:41–44។

ការអធិស្ឋានគឺជា​សញ្ញាសម្គាល់​ដ៏សំខាន់​មួយ​នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​កំពុង​បន្ត ហើយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ចាប់ពី​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ រហូត​ដល់​ទ្រង់​យាង​ឡើង​ស្ថានសួគ៌​បួន​សិប​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក បាន​ទុក​ចន្លោះ​ដប់​ថ្ងៃ (ដប់​គឺជា​ការ​សាកល្បង) រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ទី៥០ ដែល​នៅ​ពេល​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​ដោយ​ឥត​កំណត់។ ការ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ ការ​យាង​ឡើង​ស្ថានសួគ៌​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ការ​យាង​ចុះ​មក​វិញ​របស់​ទ្រង់ តំណាង​ឲ្យ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 2023 តំណាង​ឲ្យ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បួន​សិប​ថ្ងៃ ហើយ​ដប់​ថ្ងៃ​ដែល​តាម​បន្ទាប់​ពី​ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 2023 នាំ​ទៅ​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ នៅក្នុង​រយៈពេល​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ដប់​ថ្ងៃ​នោះ ការ​រួបរួម និង​ការ​អធិស្ឋាន គឺជា​សញ្ញាសម្គាល់។ ការ​រួបរួម​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទំនាយ​ទីមួយ​របស់​អេសេគាល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ៣៧ ដែល​បាន​នាំ​ឲ្យ​ឆ្អឹង សរសៃ និង​សាច់​មក​រួម​គ្នា។ ទំនាយ​ទីពីរ​របស់​អេសេគាល គឺជា​ដង្ហើម​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន ហើយ​ដង្ហើម​គឺជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន។ នៅក្នុង​ដប់​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​នោះ មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា ដូច​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ទុក​ជា​មុន​ដោយ​ឡាសារ។

> «នេះហើយជាមូលហេតុនៃការពន្យារពេលរបស់ទ្រង់ក្នុងការទៅកាន់បេថានី។ អព្ភូតហេតុដ៏កំពូលនេះ គឺការប្រោសឡាសារ​ឲ្យរស់ឡើងវិញ ត្រូវធ្វើឡើងដើម្បីបោះត្រារបស់ព្រះលើកិច្ចការរបស់ទ្រង់ និងលើការអះអាងរបស់ទ្រង់អំពីសភាពជាព្រះរបស់ទ្រង់»។ The Desire of Ages, 529.

មិនត្រឹមតែព្រហ្មចារីប្រាជ្ញាត្រូវបានបោះត្រាក្នុងអំឡុងអព្ភូតហេតុនៃការគ្រងមកុដនេះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែព្រហ្មចារីល្ងង់ក៏ត្រូវបានបោះត្រានៅខាងខុសនៃបញ្ហានេះផងដែរ។

> «អព្ភូតហេតុដ៏ឧត្តមបំផុតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ—ការប្រោសលោកឡាសារឲ្យរស់ឡើងវិញ—បានបិទត្រាលើការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកសង្ឃឲ្យកម្ចាត់ព្រះយេស៊ូវ និងកិច្ចការអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ចេញពីលោកិយ ដែលកំពុងបំផ្លាញឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេលើប្រជាជនយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ Acts of the Apostles, 67.

សំឡេងជាច្រើននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ គឺជា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ជាសំឡេងនៃព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះ ហើយសំឡេងទាំងនោះបន្លឺឡើងនៅក្នុងសម័យកាលដែល «ប្រសិទ្ធិភាពនៃនិមិត្តគ្រប់យ៉ាង» ត្រូវបានសម្រេច។ សំឡេងទាំងនោះបន្លឺឡើងនៅពេលត្រាទីប្រាំពីរត្រូវបានបើក។

> ហើយកាលទ្រង់បានបើកត្រាទីប្រាំពីរ នោះមានភាពស្ងៀមស្ងាត់នៅស្ថានសួគ៌ ប្រហែលកន្លះម៉ោង។ ហើយខ្ញុំបានឃើញទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលឈរនៅចំពោះព្រះ; ហើយគេបានប្រទានត្រែប្រាំពីរដល់ពួកគេ។ ហើយមានទេវតាមួយទៀតមកឈរនៅឯអាសនៈបូជា កាន់កំដៅមាសមួយ; ហើយគេបានប្រទានគ្រឿងក្រអូបជាច្រើនដល់ទេវតានោះ ដើម្បីឲ្យទ្រង់ថ្វាយវាជាមួយនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកបរិសុទ្ធទាំងអស់ នៅលើអាសនៈមាសដែលនៅមុខបល្ល័ង្ក។ ហើយផ្សែងនៃគ្រឿងក្រអូប ដែលឡើងជាមួយនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកបរិសុទ្ធ បានឡើងទៅចំពោះព្រះ ចេញពីដៃរបស់ទេវតានោះ។ ហើយទេវតានោះបានយកកំដៅនោះ បំពេញវាដោយភ្លើងពីអាសនៈបូជា ហើយបោះទៅលើផែនដី: នោះក៏មានសំឡេង និងផ្គរលាន់ និងរន្ទះ និងការរញ្ជួយដី។ វិវរណៈ ៨៖១–៥។

ការបើកត្រាទីប្រាំពីរ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សេចក្តីស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះ​រយៈពេល​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​នៃ​សម័យកាល​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​ដ៏បរិសុទ្ធ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​នៃ​សម័យកាល​ដ៏បរិសុទ្ធ​មួយ តែងតែ​មាន​សេចក្តីស្ងៀមស្ងាត់​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ដូច​ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​ឈើឆ្កាង នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​ទេវតា​បាន​បញ្ឈប់​តន្ត្រី និង​ការ​សរសើរ​តម្កើង​របស់​ពួកគេ។ សេចក្តីស្ងៀមស្ងាត់​នៅ​ស្ថានសួគ៌​ក៏​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​តម្រូវការ​នៃ​ថ្ងៃ​ប្រោសលោះ​ផងដែរ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហាបាគុក ២ ខទី ២០ បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ផែនដី​ទាំងមូល​នៅ​ស្ងៀម​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់។

> «ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យ និងការបន្ទាបព្រះអង្គទ្រង់របស់ព្រះ ក្នុងការប្រទានព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ឲ្យសោយទិវង្គត ដើម្បីឲ្យមនុស្សអាចទទួលការអភ័យទោស ហើយរស់នៅ។ ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីអាដាម និងអេវ៉ា ដែលបានទទួលសិទ្ធិឲ្យឃើញសោភ័ណភាព និងភាពគួរឲ្យស្រឡាញ់នៃសួនអេដែន ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគពីដើមឈើទាំងអស់នៅក្នុងសួន លើកលែងតែដើមឈើមួយ។ ប៉ុន្តែ ពស់បានល្បួងអេវ៉ា ហើយនាងបានល្បួងប្តីរបស់នាង ហើយពួកគេទាំងពីរបានបរិភោគពីដើមឈើដែលត្រូវហាមឃាត់។ ពួកគេបានរំលងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ហើយបានក្លាយជាមនុស្សបាប។ ដំណឹងនេះបានសាយភាយពេញស្ថានសួគ៌ ហើយពិណទាំងអស់បានស្ងប់ស្ងាត់។ ពួកទេវតាបានព្រួយសោក ហើយភ័យខ្លាចថា អាដាម និងអេវ៉ានឹងលូកដៃចេញម្ដងទៀត ហើយបរិភោគពីដើមឈើនៃជីវិត ហើយក្លាយជាមនុស្សបាបអមតៈ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបានមានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងបណ្តេញអ្នករំលងចេញពីសួន ហើយដោយមានកេរូប៊ីម និងដាវឆេះភ្លើង ទ្រង់នឹងយាមផ្លូវទៅកាន់ដើមឈើនៃជីវិត ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សអាចចូលទៅជិតវា ហើយបរិភោគផ្លែរបស់វា ដែលធ្វើឲ្យភាពអមតៈបន្តស្ថិតស្ថេរ។» Early Writings, 125.

ស្ថានសួគ៌បានស្ងប់ស្ងាត់ នៅពេលមនុស្សបានក្លាយជាមនុស្សបាប ហើយស្ថានសួគ៌បានស្ងប់ស្ងាត់ នៅពេលព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបង្ហូរ ដើម្បីលោះមនុស្សបាប ហើយស្ថានសួគ៌បានស្ងប់ស្ងាត់ នៅពេលកិច្ចការនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះគ្រីស្ទបានចាប់ផ្តើម ក្នុងការដកបាបចេញពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។

> «ការអង្វររបស់ព្រះគ្រីស្ទជំនួសមនុស្សនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធខាងលើ មានសារៈសំខាន់ដូចគ្នាចំពោះផែនការសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដូចដែលការសោយព្រះជន្មរបស់ទ្រង់លើឈើឆ្កាងមានសារៈសំខាន់ដែរ។ ដោយសារការសោយព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមកិច្ចការនោះ ដែលបន្ទាប់ពីការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានយាងឡើងទៅបំពេញឲ្យសម្រេចនៅស្ថានសួគ៌»។ The Great Controversy, 489.

កិច្ចការនៃការវិនិច្ឆ័យបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលទេវតាទីបីមកដល់ក្នុងឆ្នាំ 1844 ប៉ុន្តែ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានជ្រើសរើសស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន ជាជាងក្លាយជាមួយនឹងទេវភាពជាអស់កល្បជានិច្ច។ ទេវតាទីបីបានមកដល់ម្តងទៀតនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយម្ដងទៀតក៏មានភាពស្ងៀមស្ងាត់នៅស្ថានសួគ៌។ បន្ទាប់មក សិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា បានចាប់ផ្ដើមដោះត្រាទីប្រាំពីរ ខណៈដែលពួកទេវតាបានមើលការមកដល់របស់ទេវតាទីបីចូលមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃជំនាន់ចុងក្រោយ។

ទេវតា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៃ​សេចក្ដី​ជំនុំជម្រះ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ទីនោះ រួចរាល់​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​ចាប់ផ្តើម​កិច្ចការ​បំផ្លាញ​របស់​ពួកគេ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​នោះ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា «ចាំ ចាំ ចាំ ចាំ» ខណៈ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា។ ការអធិស្ឋាន​ទ្វេភាគ​របស់​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ត្រូវ​បាន​ផ្ញើ​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ថ្ងៃ​ទាំង​ដប់​ដែល​នាំមុខ​បុណ្យ​ពេនទីកុស្ត ហើយ​បាន​ចាប់ផ្តើម​បន្ទាប់​ពី​សែសិប​ថ្ងៃ (ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ទី​រហោស្ថាន) ដោយ​តំណាង​ឲ្យ​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ (ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ទី​រហោស្ថាន) នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់មួយ។ បន្ទាប់​មក សាក្សី​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​ណែនាំ​ដោយ​សំឡេង​ពី​ទី​រហោស្ថាន​ថា ពួកគេ​ត្រូវ​តែ​បំពេញ​ការអធិស្ឋាន​ទាំង​ពីរ​របស់​ដានីយ៉ែល។ ការអធិស្ឋាន​របស់​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ពីរ ដែល​ដានីយ៉ែល និង​អ្នក​មាន​គុណ​សម្បត្តិ​បី​នាក់​បាន​អធិស្ឋាន​សុំ​ពន្លឺ ដើម្បី​យល់​អំពី​សុបិន​សម្ងាត់​របស់​នេប៊ូក្នេសារ អំពី​រូប​សំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ​ទាំងឡាយ និង​ការអធិស្ឋាន​របស់​ដានីយ៉ែល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ប្រាំបួន ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​អធិស្ឋាន​តែ​ម្នាក់​ឯង ដោយ​បំពេញ​តាម​តម្រូវការ​នៃ​ការអធិស្ឋាន​នៅ​លេវីវិន័យ ម្ភៃប្រាំមួយ។

ការអធិស្ឋានរួមរបស់ដានីយ៉ែល ២ គឺសម្រាប់ពន្លឺទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំងលាក់កំបាំងមួយ ដែលត្រូវបានលាក់នៅក្នុងខ្សែខាងក្រៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍។ ការអធិស្ឋានឯកជនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ដានីយ៉ែល ៩ គឺសម្រាប់សេចក្ដីមេត្តាករុណា ទាក់ទងនឹងសេចក្ដីត្រូវការខាងក្នុងមួយ។ នៅពេលភ្លើងនៃភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះនៅឆ្នាំ ២០០១ មានសំឡេងជាច្រើនដែលអាចត្រូវបានឮដោយអស់អ្នកដែលយល់អំពីវិធីសាស្ត្រនៃខ្សែលើខ្សែ។ ភ្លើងពីអាសនៈដែលកំពុងត្រូវបានបោះចុះមកផែនដី នោះគឺជាសារដែលបានបង្កើតការញែកចេញចុងក្រោយរវាងអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកល្ងង់ ហើយនៅពេលសារនោះបានបន្តអភិវឌ្ឍក្នុងអំឡុងពេលដប់ថ្ងៃនិមិត្តរូបនោះ សារនោះកាន់តែច្បាស់ ហើយកាន់តែច្បាស់ឡើង។

សារនោះគឺជាវិបត្តិដែលកំពុងកើនឡើងនៃវេទនាទីបី ដែលនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៣៧ គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយពីរ ដែលដំបូងបានធ្វើឲ្យសាក្សីទាំងពីរមកជួបជុំគ្នា ហើយបន្ទាប់មកបានធ្វើឲ្យពួកគេឈរឡើងជាកងទ័ពដ៏មានអំណាចមួយ។ បន្ទាប់មក នៅក្នុងជំពូក ៣៧ ពួកគេត្រូវបានភ្ជាប់ចូលគ្នាជាដំបងតែមួយ ហើយសហភាពដែលត្រូវបានតំណាងដោយការភ្ជាប់ចូលគ្នាជាដំបងតែមួយនោះ តំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ ដែលត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងចលនាចុងក្រោយនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់។

នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២៣ ការអធិស្ឋានបានចាប់ផ្តើមឡើងទៅ ហើយវាជាការអធិស្ឋាននៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ និងជំពូក ២។ បន្ទាប់មក មានសំឡេងនានាត្រូវបានឮ ហើយក៏មានផ្គរលាន់ផងដែរ និងបន្ទាប់មក ក៏បានឃើញផ្លេកបន្ទោរផង។ ផ្លេកបន្ទោរ និងផ្គរលាន់ អមជាមួយភ្លៀង ទាំងនៅក្នុងពិភពធម្មជាតិ និងនៅក្នុងពាក្យទំនាយ។ ភ្លៀងបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ ការយោងជាលើកដំបូងដល់ផ្លេកបន្ទោរ និងផ្គរលាន់ កំណត់បញ្ជាក់វាថាជាសារមួយដែលត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីបង្កើតការកោតខ្លាចដល់ព្រះ។

> រួចមក នៅថ្ងៃទីបី នៅពេលព្រឹក មានផ្គរ រន្ទះ និងពពកក្រាស់គ្របលើភ្នំ ហើយមានសំឡេងត្រែបន្លឺឡើងខ្លាំងលើសលប់ ដល់ថ្នាក់ប្រជាជនទាំងអស់ដែលនៅក្នុងជំរំញ័ររន្ធត់។ និក្ខមនំ 19:16

ផ្លេកបន្ទោរ និងសូរសន្ធឹកធម៌ ត្រូវបានអមដោយ «សំឡេង» នៃត្រែ។ វាត្រូវបានអមដោយភ្លៀង ហើយតំណាងឲ្យជំហានព្យាករណ៍ ដើម្បីដឹកនាំប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។

> ពពកបានបង្ហូរទឹកចេញមក; មេឃបានបញ្ចេញសំឡេង; ព្រួញរបស់ទ្រង់ក៏បានហោះទៅគ្រប់ទិសផងដែរ។ សំឡេងផ្គរលាន់របស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងផ្ទៃមេឃ; ផ្លេកបន្ទោរបានបំភ្លឺពិភពលោក; ផែនដីបានញ័រ ហើយរង្គោះរង្គើ។ ផ្លូវរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងសមុទ្រ ហើយគន្លងរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងទឹកយ៉ាងធំ ហើយដានព្រះបាទរបស់ទ្រង់មិនអាចស្គាល់បានឡើយ។ ទ្រង់បាននាំប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដូចជាហ្វូងចៀម ដោយដៃរបស់ម៉ូសេ និងអើរ៉ុន។ ទំនុកតម្កើង 77:17–20។

ផ្លេកបន្ទោរ និង​សំឡេង​រន្ទះ គឺ​ជា​ព្រះសូរសៀង​របស់​ព្រះ ដែល​កើត​មាន​នៅ​ក្នុង​ពេល​ភ្លៀង ហើយ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ទ្រង់​នាំ​ខ្យល់​របស់​ទ្រង់ (ឥស្លាម​គឺ​ជា​ខ្យល់​ខាង​កើត) ចេញ​ពី​ឃ្លាំង​ទ្រព្យ​របស់​ទ្រង់។

> កាលណាទ្រង់បញ្ចេញព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ នោះមានសំឡេងទឹកជាច្រើននៅលើមេឃ ហើយទ្រង់ធ្វើឲ្យអ័ព្ទឡើងពីចុងផែនដី ទ្រង់បង្កើតផ្លេកបន្ទោរជាមួយនឹងភ្លៀង ហើយនាំខ្យល់ចេញពីឃ្លាំងរបស់ទ្រង់។ យេរេមា 10:13.

ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បន្លឺ​ព្រះ​សូរ​សំឡេង​របស់​ទ្រង់ នៅ​ពេល​ទ្រង់​ស្រែក​ឡើង​ដូច​ជា​សិង្ហ​មួយ ហើយ​ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប ផ្គរ​លាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​បាន​បន្លឺ​សំឡេង​របស់​វា ហើយ​ផ្គរ​លាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ជំហាន​នៃ​ព្រះ​ក្នុង​អំឡុង​ប្រវត្តិ​នៃ​ចលនា​មីឡឺរ៉ាយត៍ ហើយ​ក៏​នៅ​ក្នុង​ចលនា​នៃ​ទេវតា​ទី​បី​ផង​ដែរ ដែល​បាន​មក​ដល់​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នៅ​ពេល​ទ្រង់​បាន​នាំ​ខ្យល់​ខាង​កើត​ចេញ​ពី​ឃ្លាំង​ទ្រព្យ​របស់​ទ្រង់។

> ទ្រង់ធ្វើឲ្យអ័ព្ទទឹកឡើងពីចុងផែនដីទាំងអស់; ទ្រង់បង្កើតផ្លេកបន្ទោរសម្រាប់ភ្លៀង; ទ្រង់នាំខ្យល់ចេញពីឃ្លាំងរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់ដែលបានវាយប្រហារកូនច្បងរបស់ស្រុកអេស៊ីប ទាំងមនុស្សទាំងសត្វ។ ទំនុកតម្កើង 135:7, 8។

ព្រះអង្គបាននាំខ្យល់ចេញពីឃ្លាំងទ្រព្យរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលកូនច្បងនៃប្រទេសអេស៊ីបត្រូវបានវាយប្រហារ ហើយបុណ្យរំលងបានជារូបសញ្ញានៃឈើឆ្កាង ដែលបន្ទាប់មកក៏ជារូបសញ្ញានៃការមកដល់របស់ទេវតាទីបីនៅឆ្នាំ 1844 ដែលបន្ទាប់មកក៏ជារូបសញ្ញានៃការត្រឡប់មកវិញរបស់ទេវតាទីបីក្នុងថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

នៅពេលត្រាត្រូវបានដោះចេញពីក្រាំងដែលបានបិតត្រាទាំងប្រាំពីរ នោះវាតំណាងឲ្យការអភិវឌ្ឍន៍នៃសេចក្តីពិតជាបន្តបន្ទាប់។ ការដោះចេញនៃត្រាទីប្រាំពីរ តំណាងឲ្យគ្រានៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់។ នៅពេលដែលក្រាំងដែលបានបិតត្រាទាំងប្រាំពីរ ត្រូវបានរំលឹកជាលើកដំបូង មានផ្លេកបន្ទោរ សូរសន្ធឹក និងសំឡេងទាំងឡាយ ប៉ុន្តែមិនមានការរញ្ជួយដីទេ។

> ហើយពីបល្ល័ង្កនោះ ក៏មានផ្លេកបន្ទោរ សំឡេងផ្គរ និងសូរៗ ចេញមក; ហើយនៅមុខបល្ល័ង្ក មានចង្កៀងភ្លើងប្រាំពីរ កំពុងឆេះ ដែលជាព្រះវិញ្ញាណទាំងប្រាំពីររបស់ព្រះ។ វិវរណៈ ៤:៥

នៅ​ក្នុង​ការ​រំលឹក​ដំបូង​អំពី​សំឡេងៗ ផ្លេកបន្ទោរ និង​ផ្គរ​រន្ទះ ភ្លៀង​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ជា​ចង្កៀង​ភ្លើង​ទាំង​ប្រាំពីរ ប៉ុន្តែ​មិន​មាន​ការ​រញ្ជួយ​ដី​ទេ។ នៅ​ពេល​ការ​ដក​ចេញ​នៃ​ត្រា​ទី​ប្រាំពីរ ការ​រញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់។ ជំពូក​ទី​បួន​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ​កំណត់​សម្គាល់​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ការ​បើក​ត្រា​នៃ​សេចក្ដី​ពិត ដែល​បាន​សម្រេច​ដោយ​សិង្ហ​នៃ​វង្ស​យូដា ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ពេលវេលា​នៃ​ការ​បោះត្រា​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់ នោះ​វា​ក៏​កំណត់​សម្គាល់​ទាំង​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​ការ​បញ្ចប់​នៃ​អំឡុង​ពេល​នោះ​ផង​ដែរ។

ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈកាលបច្ចុប្បន្ន គឺនៅពេលដែលទេវតាបានចុះមក ដើម្បីបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ បន្ទាប់មក ក្នុងអេសាយ ជំពូក ៦ យើងត្រូវបានជូនដំណឹងថា សារដែលតំណាងដោយ «សំឡេង ពន្លឺផ្លេកបន្ទោរ ផ្គរលាន់ ខ្យល់ និងភ្លៀង» ដែលបញ្ចប់នៅក្រឹត្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះ ត្រូវប្រកាសដល់មនុស្សមួយក្រុមដែលមើលឃើញ ប៉ុន្តែមិនអាចយល់ឃើញន័យនៃពន្លឺផ្លេកបន្ទោរបាន ហើយទោះបីពួកគេស្តាប់ឮ ក៏ពួកគេនឹងមិនអាចយល់សំឡេង និងផ្គរលាន់បានដែរ រហូតទាល់តែការរញ្ជួយដីដ៏ធំបានមកទាន់ពួកគេ។ រយៈកាលនៃការបោះត្រាលើមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជារយៈកាលដែលឥទ្ធិពលនៃគ្រប់ទស្សននិមិត្តទាំងអស់ត្រូវបានសម្រេចបំពេញ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ បង្កើត និងបង្ហាញអ្នកគោរពបូជាពីរប្រភេទ។ ប្រភេទមួយ ទទួលស្គាល់ភ្លៀង ហើយដោយហេតុនោះពួកគេទទួលវា ពីព្រោះពួកគេអាចឃើញផ្លេកបន្ទោរ ហើយឮសំឡេង ការផ្គរ និងខ្យល់។ នៅចុងបញ្ចប់នៃអំឡុងពេលនៃការបោះត្រា ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ បន្ទាប់មកនាំមកនូវការវិនិច្ឆ័យប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ។

> ហើយ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បើក​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់ គេ​បាន​ឃើញ​ហិប​នៃ​សញ្ញា​សម្ពន្ធ​របស់​ទ្រង់; ហើយ​មាន​ផ្លេកបន្ទោរ និង​សំឡេង និង​ផ្គរ​រន្ទះ និង​ការ​រញ្ជួយ​ផែនដី និង​ព្រិល​ធំ។ វិវរណៈ 11:19

នៅពេលកើតមានរញ្ជួយដីដ៏ធំ នោះ «ផ្លេកបន្ទោរ និង​សំឡេង និង​ផ្គរលាន់» រួមមានទាំង «ព្រិលធំ» ផងដែរ។ «ព្រិលធំ» នេះតំណាងឲ្យសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យទាំងឡាយ ដែលចាប់ផ្ដើមត្រូវបានចាក់បង្ហូរដោយទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលកំពុងត្រៀមខ្លួនធ្វើដូច្នោះនៅដើមសម័យនៃការបោះត្រា នៅពេលត្រាទីប្រាំពីរកំពុងត្រូវបានបើក ដូចដែលពួកគេកំពុងរង់ចាំឲ្យទេវតានោះឆ្លងកាត់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយដាក់សញ្ញាមួយលើអ្នកទាំងឡាយដែលដកដង្ហើមធ្ងន់ ហើយយំសោកចំពោះអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយដែលបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងស្រុក (ខាងក្រៅ) និងនៅក្នុងក្រុមជំនុំ (ខាងក្នុង)។

«ព្រិលកក» សម្គាល់ពេលវេលានៃសេចក្តីវិនិច្ឆ័យបំផ្លាញរបស់ព្រះ ដែលជាពេលវេលានៃព្រះគុណសម្រាប់ហ្វូងចៀមឯទៀតរបស់ព្រះ ដែលនៅពេលនោះកំពុងត្រូវបានហៅឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន ហើយនៅពេលដែលមនុស្សចុងក្រោយនៃហ្វូងមហាជនធំបានចូលរួមជាមួយហ្វូងចៀមរបស់ព្រះ នោះរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្សក៏ត្រូវបិទបញ្ចប់ទាំងស្រុង។

> ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានចាក់ពែងរបស់ខ្លួនទៅក្នុងអាកាស; រួចមានសំឡេងមួយយ៉ាងខ្លាំងចេញពីព្រះវិហារនៅស្ថានសួគ៌ ពីបល្ល័ង្កមកថា «បានសម្រេចហើយ»។ ហើយមានសំឡេងទាំងឡាយ ផ្គរលាន់ និងផ្លេកបន្ទោរ; ហើយមានការរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយ ជាការរញ្ជួយដីដែលមិនដែលមានឡើយ តាំងពីមានមនុស្សនៅលើផែនដីមក ជាការរញ្ជួយដីដ៏ខ្លាំងពូកែ និងធំយ៉ាងនោះ។ ហើយទីក្រុងដ៏ធំត្រូវបានបំបែកជាបីផ្នែក ហើយទីក្រុងទាំងឡាយនៃសាសន៍ទាំងឡាយក៏ដួលរលំ; ហើយបាប៊ីឡូនដ៏ធំត្រូវបាននឹកចាំនៅចំពោះព្រះ ដើម្បីប្រទានដល់នាងនូវពែងស្រានៃសេចក្ដីក្រោធយ៉ាងសាហាវរបស់ទ្រង់។ វិវរណៈ ១៦៖១៧–១៩

អ្នកអានជាទីគោរព៖ តើអ្នកអាចឮសំឡេង និងផ្គរលាន់បានទេ? តើអ្នកអាចឃើញផ្លេកបន្ទោរបានទេ? តើអ្នកអាចមានអារម្មណ៍ដល់ខ្យល់បានទេ? មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកនឹងឮសំឡេងរបស់ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅទាំងឡាយ អង្វរសុំប្រេង។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> យើងបានស្វែងរកសេចក្ដីសុខសាន្ត ប៉ុន្តែគ្មានអំពើល្អណាមួយកើតមកឡើយ ហើយស្វែងរកគ្រានៃការបានសុខភាព តែ មើល៍ មានតែសេចក្ដីវេទនា! សូរស្ងើចរបស់សេះទាំងឡាយរបស់គាត់ ត្រូវបានឮចេញពីដាន់; ដីទាំងមូលញ័ររន្ធត់ដោយសារសំឡេងសេះខ្លាំងទាំងឡាយរបស់គាត់ស្រែក; ដ្បិតពួកវាបានមកដល់ហើយ ហើយបានលេបបំផ្លាញស្រុក និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងស្រុកនោះ; ទីក្រុង និងអស់អ្នកដែលស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនោះផង។ ដ្បិត មើល៍ យើងនឹងចាត់ពស់ទាំងឡាយ គឺពស់វែក ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ជាពស់ដែលមិនអាចអន្ទងបាន ហើយពួកវានឹងខាំអ្នករាល់គ្នា នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ កាលណាខ្ញុំចង់លួងលោមខ្លួនឯងទាស់នឹងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ ចិត្តរបស់ខ្ញុំក៏ទន់ខ្សោយនៅក្នុងខ្ញុំ។ មើល៍ សំឡេងនៃការយំសោករបស់កូនស្រីនៃប្រជាជនខ្ញុំ ដោយសារពួកអ្នកដែលស្នាក់នៅក្នុងស្រុកឆ្ងាយ: តើព្រះយេហូវ៉ាមិនគង់នៅស៊ីយ៉ូនទេឬ? តើស្តេចរបស់នាងមិនស្ថិតនៅក្នុងនាងទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំខឹង ដោយរូបឆ្លាក់របស់ពួកគេ និងដោយអំពើឥតប្រយោជន៍ចម្លែកទាំងឡាយ? រដូវច្រូតកាត់បានកន្លងផុតទៅហើយ រដូវក្ដៅបានបញ្ចប់ហើយ ហើយយើងមិនត្រូវបានសង្គ្រោះឡើយ។ ព្រោះតែរបួសរបស់កូនស្រីនៃប្រជាជនខ្ញុំ ខ្ញុំក៏រងរបួសដែរ; ខ្ញុំក្លាយជាខ្មៅស្រអាប់; សេចក្ដីស្ញប់ស្ញែងបានចាប់កាន់ខ្ញុំ។ តើគ្មានប្រទាលនៅគីឡាដទេឬ? តើគ្មានគ្រូពេទ្យនៅទីនោះទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាសុខភាពរបស់កូនស្រីនៃប្រជាជនខ្ញុំមិនបានស្ដារឡើងវិញដូច្នេះ? យេរេមា 8:15–22។

Back to Articles