Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយប៉ែតសិបបួន

ថ្ងៃសប្ប័ទ និងការយាងមកជាមនុស្ស៖ គ្រឹះស្ថានសំខាន់ៗនៃដំណើរការបោះត្រារបស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយต์

Author

Jeff Pippenger

Published

April 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការសាកល្បងចុងក្រោយសម្រាប់ជំនាន់មីល្លេរីត ដែលបានបរាជ័យក្នុងដំណើរការនៃការសាកល្បង បានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 1856 ដោយការមកដល់នៃពន្លឺកើនឡើងអំពី «ប្រាំពីរដង» ក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូក 26។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1856 ដល់ 1863 សារល៉ាអូឌីសេបានសម្គាល់រយៈពេលចុងក្រោយមួយនៅក្នុងរយៈពេលដែលបានចាប់ផ្ដើមដោយការមកដល់នៃទេវតាទីបី នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ រយៈពេលនោះត្រូវបានតំណាងដោយខ 13 ដល់ 15 នៃដានីយ៉ែល ជំពូក 11។

រយៈពេលនោះ ត្រូវបានបង្ហាញមិនត្រឹមតែដោយខគម្ពីរទាំងនោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដោយប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានបំពេញខគម្ពីរទាំងនោះ និងដោយសក្ខីភាពភូមិសាស្ត្ររបស់ប៉ានីយុំ (Panium) ដែលគេហៅថា កែសារា ភីលីព (Caesarea Philippi) ផងដែរ។ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងទៅកែសារា ភីលីពដោយចេតនា មុនឈើឆ្កាងបន្តិច ហើយឈើឆ្កាងនោះតំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយខទីដប់ប្រាំមួយ។ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 សិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា បានកំណត់អត្តសញ្ញាណលទ្ធិអំពីថ្ងៃសប្ប័ទនៅក្នុងពន្លឺពិសេសមួយ។ បន្ទាប់មក នៅចុងបញ្ចប់នៃដំណើរការសាកល្បងនោះ ទ្រង់បានណែនាំការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងមួយអំពី “ប្រាំពីរដង” ហើយ “ប្រាំពីរដង” នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក 26 គឺជាលទ្ធិមួយអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ។ នោះគឺជាបញ្ញត្តិថ្ងៃសប្ប័ទស្តីអំពីដីដែលសម្រាក ដែលជាសមភាពផ្ទាល់ទៅនឹងបញ្ញត្តិថ្ងៃសប្ប័ទស្តីអំពីមនុស្សដែលសម្រាក។ ពាក្យទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ និងពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ទាំងពីរ បានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។

រយៈពេល​ចុងក្រោយ​នៃ​ដំណើរការ​នៃ​ការ​សាកល្បង ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1856 ដល់ 1863 គឺ​ជា​ការ​បើក​សម្ដែង​ដ៏​ធំ​ជាង​មុន​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ពន្លឺ​ពិសេស​មួយ​នៅ​ដើម​នៃ​ដំណើរការ​នៃ​ការ​បោះត្រា និង​ការ​សាកល្បង។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​សម្រេច​បំពេញ​នៃ​ខ 13 ដល់ 15 នៃ ដានីយ៉ែល 11 តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​នៃ​ការ​សាកល្បង ដែល​ក្នុង​នោះ​ត្រា​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា​ទុក​សម្រាប់​អស់កល្ប​ជានិច្ច​លើ​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ ដំបង​ទាំង​ពីរ​របស់​អេសេគាល​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ចូល​គ្នា។ ការ​ភ្ជាប់​ដំបង​ទាំង​ពីរ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​នៃ​ព្រះភាព​ជាមួយ​មនុស្សភាព ហើយ​គោលលទ្ធិ​ដែល​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ក្នុង​ពន្លឺ​ពិសេស​មួយ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ គឺ​ជា​គោលលទ្ធិ​អំពី​ការ​ចាប់​កំណើត​ជា​មនុស្ស។

ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ កាលណា​ពេត្រុស​បាន​សម្គាល់​ព្រះគ្រីស្ទ​ថា​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ នៅ​កេសារា ភីលីព នោះ​គាត់​កំពុង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុង​នាម​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ បាន​តំណាង​ឲ្យ​ធម្មជាតិ​ទ្វេរបស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​ដ៏​ទេវភាព​នៃ​ព្រះ ដែល​បាន​យក​សាច់ឈាម​មនុស្ស​មក​លើ​អង្គ​ទ្រង់ ហើយ​ដោយ​ការ​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​បុត្រា​មនុស្ស។

> «នៅពេលដែលពួកសិស្សបានស្រាវជ្រាវទំនាយទាំងឡាយដែលធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះគ្រីស្ទ នោះពួកគេត្រូវបាននាំឲ្យចូលក្នុងសមាគមជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានស្គាល់អំពីព្រះអង្គ ដែលបានយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ដើម្បីបំពេញកិច្ចការដែលព្រះអង្គបានចាប់ផ្តើមនៅលើផែនដី។ ពួកគេបានទទួលស្គាល់សេចក្តីពិតថា នៅក្នុងព្រះអង្គមានចំណេះដឹងមួយ ដែលមនុស្សណាម្នាក់ ដោយគ្មានជំនួយពីអំណាចដ៏ទេវភាព មិនអាចយល់បានឡើយ។ ពួកគេត្រូវការជំនួយពីព្រះអង្គ ដែលស្តេចៗ ព្យាការីៗ និងមនុស្សសុចរិតទាំងឡាយបានទាយទុកជាមុនអំពីព្រះអង្គ។ ដោយសេចក្តីអស្ចារ្យ ពួកគេបានអាន ហើយអានម្តងទៀត នូវការពិពណ៌នាតាមទំនាយអំពីលក្ខណៈ និងព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គ។ តើពួកគេបានយល់អំពីបទគម្ពីរទំនាយយ៉ាងស្រអាប់ប៉ុណ្ណា! តើពួកគេយឺតយ៉ាវយ៉ាងណា ក្នុងការទទួលយកសេចក្តីពិតដ៏ធំៗដែលធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះគ្រីស្ទ! នៅពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលព្រះអង្គក្នុងភាពទាបទន់របស់ព្រះអង្គ ខណៈដែលព្រះអង្គបានដើរជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ពួកគេមិនបានយល់អំពីអាថ៌កំបាំងនៃការយកសាច់ឈាមជាមនុស្សរបស់ព្រះអង្គ និងលក្ខណៈទ្វេនៃធម្មជាតិរបស់ព្រះអង្គឡើយ។ ភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានបាំងទុក ដូច្នេះពួកគេមិនបានស្គាល់ពេញលេញអំពីទេវភាពក្នុងមនុស្សភាពឡើយ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានបំភ្លឺដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយ តើពួកគេចង់ឃើញព្រះអង្គម្តងទៀតយ៉ាងខ្លាំងប៉ុណ្ណា ហើយចង់ដាក់ខ្លួននៅទៀបព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងណា!» The Desire of Ages, 507.

ចាប់ពីថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ រហូតដល់ឆ្នាំ ១៨៦៣ តំណាងឲ្យសម័យនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ សម័យនោះបានចាប់ផ្តើមដោយការលើកឡើងថ្ងៃសប្ប័ទជាសេចក្ដីពិតពិសេស ក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតជាច្រើនដែលត្រូវបានបើកត្រា ក្នុងអំឡុងសម័យនៃការបោះត្រា។ សម័យនោះក៏បានចាប់ផ្តើមការផ្លុំត្រែទីប្រាំពីរ ដែលកំណត់បង្ហាញថា នៅពេលណាអាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះត្រូវបានបញ្ចប់។

> ប៉ុន្តែនៅក្នុងគ្រានៃសំឡេងរបស់ទេវតាទីប្រាំពីរ កាលណាគាត់ចាប់ផ្តើមផ្លុំត្រែ នោះអាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានបញ្ចប់ ដូចដែលទ្រង់បានប្រកាសដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ គឺពួកហោរា។ វិវរណៈ 10:7.

ទេវតាទីប្រាំពីរក៏ជាវេទនាទីបីផងដែរ ពីព្រោះការបោះត្រាបានប្រព្រឹត្តឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅពេលដែលសង្គ្រាមរបស់សាសនាឥស្លាមកំពុងសកម្ម។ ប្រសិនបើចលនា Adventism របស់ Millerite បានស្មោះត្រង់ក្នុងរយៈពេលដែលបានបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 នោះសាសនាឥស្លាមដែលត្រូវបានទប់ស្កាត់នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 នឹងត្រូវបានដោះលែង។

> «ប្រសិនបើ​ពួក​អាដվենទីស្ត បន្ទាប់ពី​សេចក្ដី​ខកចិត្ត​ដ៏ធំ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1844 បាន​កាន់ខ្ជាប់​សេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន​យ៉ាង​មាំមួន ហើយ​បាន​បន្ត​ទៅមុខ​ដោយ​សាមគ្គី​គ្នា​ក្នុង​ការ​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​បើក​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ ដោយ​ទទួល​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី ហើយ​ប្រកាស​សារ​នោះ​ដល់​ពិភពលោក​ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ នោះ​ពួកគេ​នឹង​បាន​ឃើញ​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​របស់​ព្រះ អម្ចាស់​នឹង​បាន​ធ្វើការ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា​ជាមួយ​នឹង​កិច្ចខិតខំ​របស់​ពួកគេ កិច្ចការ​នោះ​នឹង​បាន​សម្រេច​រួចរាល់ ហើយ​ព្រះគ្រីស្ទ​នឹង​បាន​យាង​មក​មុន​នេះ​ដើម្បី​ទទួល​យក​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ទៅ​ទទួល​រង្វាន់​របស់​ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​សង្ស័យ និង​ភាព​មិនប្រាកដប្រជា ដែល​បាន​បន្ត​តាម​ក្រោយ​សេចក្ដី​ខកចិត្ត​នោះ អ្នក​ជឿ​អំពី​ការ​យាង​មក​វិញ​ជាច្រើន​បាន​បោះបង់​សេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន.... ដូច្នេះ កិច្ចការ​នោះ​ត្រូវ​បាន​រារាំង ហើយ​ពិភពលោក​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ងងឹត។ ប្រសិនបើ​សហគមន៍​អាដվենទីស្ត​ទាំងមូល​បាន​រួបរួម​គ្នា​លើ​ព្រះបញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ និង​សេចក្ដី​ជំនឿ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ នោះ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​យើង​នឹង​ខុសប្លែក​យ៉ាង​ទូលំទូលាយ​ប៉ុនណា​ទៅ!» Evangelism, 695.

នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ត្រែទីប្រាំពីរបានចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើង ហើយត្រែនៃឆ្នាំយូប៊ីលេក៏បានចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើងផងដែរ។

> ហើយអ្នកត្រូវរាប់ថ្ងៃសប្ប័ទនៃឆ្នាំទាំងប្រាំពីរដល់ខ្លួនអ្នក គឺប្រាំពីរដងនៃប្រាំពីរឆ្នាំ; ហើយរយៈពេលនៃថ្ងៃសប្ប័ទនៃឆ្នាំទាំងប្រាំពីរ នោះត្រូវជាសែសិបប្រាំបួនឆ្នាំដល់អ្នក។ បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវបណ្ដាលឲ្យស្នែងត្រែអបអរសាទរឆ្នាំយូប៊ីលេបន្លឺឡើង នៅថ្ងៃទីដប់ នៃខែទីប្រាំពីរ; នៅថ្ងៃនៃការប្រោសលោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវធ្វើឲ្យស្នែងត្រែបន្លឺឡើងទូទាំងដែនដីរបស់អ្នកទាំងមូល។ ហើយអ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកឆ្នាំទីហាសិបជាបរិសុទ្ធ ហើយប្រកាសសេរីភាពទូទាំងដែនដី ដល់ប្រជាជនទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងនោះ: នោះត្រូវជាឆ្នាំយូប៊ីលេដល់អ្នករាល់គ្នា; ហើយមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវត្រឡប់ទៅកាន់កម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនវិញ ហើយមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវត្រឡប់ទៅកាន់គ្រួសាររបស់ខ្លួនវិញ។ លេវីវិន័យ ២៥:៨–១០។

នៅពេលដែលពេលវេលានៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់ចាប់ផ្តើម នោះមានត្រែ​មួយដែលបញ្ជាក់ថា​សង្គ្រាមដែលអ៊ីស្លាមបានបំពេញនោះបានមកដល់ហើយ និងមានត្រែ​មួយដែលប្រកាសសេរីភាពសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលបានធ្លាប់ជាទាសករនៃអំពើបាប។ ត្រែ​មួយបញ្ជាក់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅ ហើយត្រែ​មួយទៀតតំណាងឲ្យបទពិសោធន៍ខាងក្នុងរបស់ប្រជាជននៃសេចក្តីសញ្ញានៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនោះ។ ភាពជាទាសកររបស់ពួកគេត្រូវបានដោះលែង នៅពេលដែលមនុស្សជាតិរបស់ពួកគេត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងទេវភាពរបស់ទ្រង់ជារៀងអស់កល្បជានិច្ច។ បន្ទាត់លើបន្ទាត់ ត្រែទាំងពីរនោះគឺជាត្រែតែមួយ ដ្បិតត្រែនៃឆ្នាំយូប៊ីលេត្រូវបានផ្លុំតែនៅថ្ងៃនៃការធួនបាបប៉ុណ្ណោះ ហើយថ្ងៃនៃការធួនបាបចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលត្រែទីប្រាំពីរនៃវេទនាទីបីត្រូវបានផ្លុំឡើង។ គោលលទ្ធិដែលតំណាងឲ្យត្រែទាំងពីរនៅក្នុងចលនាមីល្លេរ៉ីត គឺជាពន្លឺនៃថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពន្លឺដែលតំណាងឲ្យត្រែទាំងពីរនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ គឺជាគោលលទ្ធិនៃការចាប់កំណើតជាមនុស្ស។ បន្ទាត់លើបន្ទាត់ ថ្ងៃសប្ប័ទ និងគោលលទ្ធិនៃការចាប់កំណើតជាមនុស្ស គឺជាគោលលទ្ធិតែមួយ។

ការសារភាពរបស់ពេត្រុសបានកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រះមេស្ស៊ី ហើយក៏ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ ព្រះមេស្ស៊ីគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះមេស្ស៊ីគឺជាព្រះបង្កើត ដែលត្រូវបានតំណាងដោយថ្ងៃសប្ប័ទ។

> «ប៉ូល​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ព្រះគ្រីស្ទ​ឡើយ ខណៈ​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​លើ​ផែនដី។ ពិត​ហើយ គាត់​បាន​ឮ​អំពី​ព្រះអង្គ និង​កិច្ចការ​ទាំងឡាយ​របស់​ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ​គាត់​មិន​អាច​ជឿ​ថា ព្រះមេស្ស៊ី​ដែល​បាន​សន្យា ព្រះអ្នកបង្កើត​នៃ​លោកិយ​ទាំង​អស់ ព្រះអ្នកប្រទាន​ព្រះពរ​ទាំង​អស់ នឹង​យាង​មក​បង្ហាញ​អង្គ​លើ​ផែនដី​ក្នុង​សភាព​ជា​មនុស្ស​សាមញ្ញ​ម្នាក់​នោះ​ទេ»។ Sketches from the Life of Paul, 256.

ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ព្រះអ្នក​បង្កើត ហើយ​ព្រះអ្នក​បង្កើត​នោះ​គឺ​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​ដែល​ពេត្រុស​បាន​ទទួលស្គាល់។ ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ ដែល​ពេត្រុស​បាន​ទទួលស្គាល់​នោះ គឺ​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​រួម​ជាមួយ​សាច់ឈាម​មនុស្ស ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​បុត្រ​មនុស្ស។ ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់​កំណើត​ជា​មនុស្ស។

> «ព្រះគ្រីស្ទបាននាំអំណាចមកឲ្យបុរសនិងស្ត្រី ដើម្បីឈ្នះលើអំពើបាប។ ទ្រង់បានយាងមកក្នុងលោកនេះដោយសភាពជាមនុស្ស ដើម្បីរស់នៅជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ។ ទ្រង់បានទទួលយកភាពទទួលខុសត្រូវ និងភាពទន់ខ្សោយនៃសភាពធម្មជាតិមនុស្ស ដើម្បីឲ្យត្រូវបានសាកល្បង និងពិនិត្យ។ ក្នុងភាពជាមនុស្សរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានមានចំណែកក្នុងសភាពធម្មជាតិដ៏ទេវភាព។ ក្នុងការយាងមកជាសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់ នោះទ្រង់បានទទួលព្រះនាម “ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ” ក្នុងន័យថ្មីមួយ។ ទេវតាបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ម៉ារីថា៖ “ព្រះចេស្តានៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនឹងគ្របបាំងលើអ្នក ហេតុនេះហើយ អង្គបរិសុទ្ធដែលនឹងប្រសូតពីអ្នក នឹងត្រូវបានហៅថា ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ” (Luke 1:35)។ ខណៈដែលទ្រង់ជាបុត្ររបស់មនុស្សម្នាក់ ទ្រង់បានក្លាយជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះក្នុងន័យថ្មីមួយ។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានឈរនៅក្នុងលោករបស់យើង—ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ប៉ុន្តែដោយកំណើត ទ្រង់បានភ្ជាប់ជាប់ជាមួយនឹងពូជពង្សមនុស្ស»។ Selected Messages, book 1, 226.

នៅ​កេសារា ភីលីព ពាក្យ​សារភាព​ទ្វេភាគ​របស់​ពេត្រុស តំណាង​ឲ្យ​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​យល់​ថា ព្រះយេស៊ូវ​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ និង​សេចក្តី​បង្រៀន​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដែល​ត្រូវ​បាន​បំភ្លឺ​ឲ្យ​ភ្លឺ​ជាង​មុន​នៅ​ឆ្នាំ 1844 ព្រម​ទាំង​សេចក្តី​បង្រៀន​អំពី​ការ​ចាប់​កំណើត​ជា​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ ពន្លឺ​នៃ​សេចក្តី​ពិត​ទ្វេភាគ​នេះ ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​នៅ​ដើម និង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​នៃ​ការ​បោះ​ត្រា ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ដោយ​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​បោះ​ត្រា​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ដល់​ឆ្នាំ 1863 និង​ប្រវត្តិ​នៃ​សំឡេង​ទាំង​ពីរ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក 18។

ទាំងក្នុងខ្សែប្រវត្តិមីឡេរីតនៃដំណើរការបោះត្រា និងក្នុងខ្សែទំនាយនៃការបោះត្រានៅក្នុង វិវរណៈ ១៨ ក៏មានការសាកល្បងមួយនៅចុងបំផុតនៃអំឡុងពេល ដែលថ្នាក់មួយត្រូវបានបង្ហាញថាជាស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ ដូចដែលបានកើតឡើងពីឆ្នាំ 1856 ដល់ 1863 ហើយថ្នាក់មួយទៀតត្រូវបានបង្ហាញថាជាស្ត្រីព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ចាប់ពីខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ អំឡុងពេលសាកល្បងចុងក្រោយនោះធ្វើឲ្យដើមកាលនៃអំឡុងពេលនោះកើតឡើងម្តងទៀត។ ទេវតាដដែលដែលបានចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 បានមកដល់ជាមីកាអែល ដើម្បីហៅមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញនៅឆ្នាំ 2023 មួយចំនួនទៅកាន់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយមួយចំនួនទៅកាន់សេចក្តីស្លាប់អស់កល្បជានិច្ច។ នៅពេលទ្រង់បានមកដល់ ទ្រង់បានដឹកនាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់ត្រឡប់ទៅកាន់មូលដ្ឋានគ្រឹះវិញ។ អ្នកខ្លះបដិសេធមិនព្រមដើរតាមផ្លូវបុរាណ អ្នកខ្លះដើរតាមផ្លូវបុរាណ។ អ្នកខ្លះស្តាប់តាមសំឡេងត្រែ អ្នកខ្លះបដិសេធមិនព្រមស្តាប់។

> ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ «ចូរឈរនៅតាមផ្លូវទាំងឡាយ ហើយមើលចុះ ហើយសួររកផ្លូវបុរាណទាំងឡាយ ថា ផ្លូវល្អនៅឯណា ហើយចូរដើរតាមផ្លូវនោះចុះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានសេចក្តីសម្រាកសម្រាប់ព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា “យើងមិនព្រមដើរតាមផ្លូវនោះទេ”។ ម្យ៉ាងទៀត យើងបានតែងតាំងអ្នកយាមលើអ្នករាល់គ្នា ដោយនិយាយថា “ចូរស្តាប់សំឡេងត្រែ”។ ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា “យើងមិនព្រមស្តាប់ទេ”»។ យេរេមា ៦៖១៦, ១៧

សារដែលតំណាងដោយត្រែដែលអ្នកយាមផ្លុំ នោះមានពីរផ្នែក។ វាជាត្រែទីប្រាំពីរនៃសាសនាអ៊ីស្លាម និងជាត្រែយូប៊ីលេនៃការរំដោះ។ វាគឺជាសារអំពីការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ ដែលត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយអាថ៌កំបាំងនៃការចាប់កំណើតជាមនុស្ស ហើយដែលបង្កើតលក្ខណៈចរិតមួយដែលបានត្រៀមរួចសម្រាប់ត្រារបស់ព្រះ ដែលគឺជាថ្ងៃសប្ប័ទ។ សារ កិច្ចការ និងកាលៈទេសៈដែលជាប់ទាក់ទងនឹងរយៈពេលចុងក្រោយនោះនៃការបោះត្រា ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ គឺម្ភៃពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីឆ្នាំ២០០១ ត្រូវបានតំណាងដោយខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទីដប់មួយ និងដោយការយាងទៅទស្សនាក្រុងកេសារា ភីលីពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅក្នុងម៉ាថាយ ជំពូកទីដប់ប្រាំមួយ។

ក្នុង​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច​អំពី​ព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ នោះ​ព្រហ្មចារី​ទាំង​អស់​បាន​ដេកលក់​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​កូនកម្លោះ​ពន្យារ​ពេល។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​សិស្ស​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់​ថា ឡាសារ​កំពុង​ដេកលក់។

> ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួកគេ​ថា៖ «ឡាសារ មិត្ត​របស់​យើង កំពុង​ដេក​លក់​ហើយ; ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ទៅ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដាស់​គាត់​ឡើង​ពី​ដំណេក​នោះ»។ ដូច្នេះ ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់​ទូល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​អើយ បើ​គាត់​ដេក​លក់ គាត់​នឹង​បាន​សះស្បើយ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​សេចក្តី​ស្លាប់​របស់​គាត់; តែ​ពួកគេ​គិត​ថា ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​ការ​សម្រាក​ក្នុង​ដំណេក​ធម្មតា។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួកគេ​ដោយ​ច្បាស់​ថា៖ «ឡាសារ​បាន​ស្លាប់​ហើយ»។ យ៉ូហាន 11:10–14។

នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ម្ភៃ​មួយ​ថ្ងៃ ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ​និមិត្ត ហើយ​គាត់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដំណេក​យ៉ាង​ជ្រៅ។

> ហើយ​ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នោះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ប៉ុណ្ណោះ ដ្បិត​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ មិន​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​សេចក្តី​ញ័រ​ដ៏​ខ្លាំង​មួយ​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួក​គេ ដូច្នេះ​ពួក​គេ​ក៏​រត់​ទៅ​លាក់​ខ្លួន។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ហើយ​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ ហើយ​ក្នុង​ខ្ញុំ​គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ឡើយ ដ្បិត​សោភ័ណភាព​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ប្រែ​ទៅ​ជា​ការ​ខូចខាត​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ឡើយ។ ទោះ​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​ពាក្យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​កាល​ណា​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​ពាក្យ​របស់​ទ្រង់ នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​សន្លប់​យ៉ាង​ជ្រៅ ដួល​ផ្កាប់​មុខ ហើយ​មុខ​របស់​ខ្ញុំ​បែរ​ទៅ​ដី។ ដានីយ៉ែល 10:7–9។

សាក្សីទាំងពីរនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ បានស្លាប់នៅលើផ្លូវអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ហើយឆ្អឹងស្ងួតរបស់អេសេគាលស្ថិតនៅក្នុងជ្រលងភ្នំ។ នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ ពេលនៃការយឺតយ៉ាវនៃសេចក្ដីស្លាប់ខាងវិញ្ញាណ និងការដេកលក់ ត្រូវបាននាំមកលើពួកព្រហ្មចារីនៃចលនារបស់ទេវតាទីបី។ បីឆ្នាំក្រោយមក ដំណើរការនៃការភ្ញាក់ឡើង និងការរៀបចំប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ឲ្យធ្វើជាទង់សញ្ញារបស់ទ្រង់ និងជាកងទ័ពដ៏មានអំណាចរបស់ទ្រង់ បានចាប់ផ្ដើម។ ទេវតាដែលបានចុះមកនៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ បានបើកត្រាសេចក្ដីពិតមួយ ដូចដែលពួកទេវតាតែងតែធ្វើ នៅពេលពួកគេចុះមក។

សេចក្ដីពិតដែលគាត់បានបើកត្រានោះ គឺជាបទពិសោធន៍នៃពេលពន្យារនិងការខកចិត្តលើកដំបូង។ ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ នៅពេលនោះបានត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយនៅពេលដំណើរការនៃការដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់បានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ពួកគេត្រូវបានទាមទារឲ្យស្គាល់ និងទទួលស្គាល់ថា ពួកគេបានត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយថា ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងពេលពន្យារ។ បន្ទាប់មក ទេវតាជាច្រើន ឬសារជាច្រើន ត្រូវបានផ្ញើមក ដើម្បីពង្រឹងសារអំពីពេលពន្យារ។

> «នៅជិតចុងបញ្ចប់នៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ ខ្ញុំបានឃើញពន្លឺដ៏អស្ចារ្យមួយពីស្ថានសួគ៌ភ្លឺចាំងមកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ កាំរស្មីនៃពន្លឺនេះ ហាក់ដូចជាភ្លឺរលោងដូចព្រះអាទិត្យ។ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងនៃទេវតាទាំងឡាយស្រែកឡើងថា “មើលចុះ ព្រះវរបិតានៃកូនក្រមុំយាងមកហើយ ចូរចេញទៅទទួលព្រះអង្គ!”»

> «នេះ​គឺ​ជា​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដែល​ត្រូវ​ផ្តល់​អំណាច​ដល់​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​ពីរ។ ទេវតា​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដើម្បី​ដាស់តឿន​ពួក​បរិសុទ្ធ​ដែល​បាក់​ទឹកចិត្ត និង​រៀបចំ​ពួក​គេ​សម្រាប់​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ពួក​គេ។ មនុស្ស​ដែល​មាន​ទេពកោសល្យ​បំផុត មិន​មែន​ជា​អ្នក​ដំបូង​ដែល​ទទួល​សារ​នេះ​ទេ។ ទេវតា​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដែល​ទាប​ទន់ និង​ស្មោះស្ម័គ្រ ហើយ​ជំរុញ​ពួក​គេ​ឲ្យ​បន្លឺ​សម្រែក​ថា “មើល៍! ព្រះ​វរ​បិតា​កំពុង​យាង​មក; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ជួប​ព្រះអង្គ!” អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​សម្រែក​នេះ បាន​ប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយ​ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ បាន​ប្រកាស​សារ​នោះ និង​ដាស់តឿន​បងប្អូន​របស់​ខ្លួន​ដែល​បាក់​ទឹកចិត្ត។ កិច្ចការ​នេះ​មិន​បាន​ឈរ​លើ​ប្រាជ្ញា និង​ការ​ចេះដឹង​របស់​មនុស្ស​ទេ ប៉ុន្តែ​ឈរ​លើ​អំណាច​របស់​ព្រះ ហើយ​ពួក​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ដែល​បាន​ឮ​សម្រែក​នោះ មិន​អាច​ទប់ទល់​វា​បាន​ឡើយ។ អ្នក​ដែល​មាន​ខាង​វិញ្ញាណ​ជាង​គេ​បាន​ទទួល​សារ​នេះ​មុន​គេ ហើយ​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ដឹកនាំ​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ​ពី​មុន មក​ជា​អ្នក​ចុង​ក្រោយ​ដែល​ទទួល និង​ជួយ​បន្ថែម​សម្រែក​ថា “មើល៍! ព្រះ​វរ​បិតា​កំពុង​យាង​មក; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ជួប​ព្រះអង្គ!”»

> «នៅ​គ្រប់​ផ្នែក​ទាំងអស់​នៃ​ស្រុកដី ពន្លឺ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំពី​សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ ហើយ​សម្រែក​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​រាប់ពាន់​នាក់​ទន់ភ្លន់។ វា​បាន​ចេញ​ទៅ​ពី​ក្រុង​មួយ​ទៅ​ក្រុង​មួយ ហើយ​ពី​ភូមិ​មួយ​ទៅ​ភូមិ​មួយ រហូត​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ដែល​កំពុង​រង់ចាំ ត្រូវ​បាន​ដាស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់ឡើង​យ៉ាង​ពេញលេញ។ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ជា​ច្រើន សារ​នោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ប្រកាស​ឡើយ ហើយ​មហាជន​មួយ​ក្រុម​ធំ​ដែល​មាន​ទីបន្ទាល់​ដ៏​មាន​ជីវិត បាន​ចាកចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​ដែល​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​ទាំង​នេះ។ កិច្ចការ​ដ៏​មាន​អំណាច​មួយ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ដោយ​សម្រែក​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ។ សារ​នោះ​បាន​ពិនិត្យ​ចិត្ត​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ ដោយ​នាំ​អ្នក​ជឿ​ទៅ​ស្វែងរក​បទពិសោធន៍​ដ៏​មាន​ជីវិត​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង។ ពួកគេ​បាន​ដឹង​ថា ពួកគេ​មិន​អាច​ពឹងផ្អែក​លើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន​ទេ»។ Early Writings, 238.

ការមកដល់នៃសារនៃ «សម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ» ក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចនោះ បញ្ជាក់អំពីពេលដែលព្រហ្មចារីទាំងពីរក្រុមបង្ហាញឲ្យឃើញថា ពួកគេមានប្រេងឬអត់។ ពួកប្រាជ្ញាមានប្រេង ឯពួកល្ងីល្ងើគ្មានទេ។ ពាក្យប្រៀបប្រដូចនោះត្រូវបានបំពេញដោយកិច្ចការរបស់ Samuel Snow ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ហើយក្នុងកិច្ចការនោះ សារដែល Snow បាននាំមក ត្រូវបានអភិវឌ្ឍ ដូចដែលបានតំណាងដោយអត្ថបទរបស់គាត់នៅក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយរបស់ Millerite ក្នុងអំឡុងពេលនោះ។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលគាត់បានមកដល់ការប្រជុំជំរុំ Exeter ដែលប្រព្រឹត្តទៅចាប់ពីថ្ងៃទី 12 ដល់ថ្ងៃទី 17 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844 នោះ ក៏មានរយៈពេលមួយត្រូវបានតំណាងផងដែរ ដែលនៅទីបំផុតបាននាំឲ្យអ្នកដែលនៅក្នុងការប្រជុំនោះ ចាកចេញពីការប្រជុំ ហើយប្រកាសសារនោះ។

មាន «ចំណុចមួយក្នុងពេលវេលា» ដែលនៅពេលនោះ សារនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងពេញលេញ ហើយនៅចំណុចនោះ ដោយផ្អែកលើប្រស្នាពាក្យប្រៀបប្រដូច នោះរយៈពេលសាកល្បងត្រូវបិទលើពួកក្រមុំ។ «ចំណុចមួយក្នុងពេលវេលា» នោះ ត្រូវបាននាំមុខដោយ «រយៈពេលមួយ» ដែលក្នុងអំឡុងពេលនោះ សារនោះកំពុងត្រូវបានអភិវឌ្ឍ។ ចាប់តាំងពីខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 មក សារនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ បាននិងកំពុងអភិវឌ្ឍ ហើយមិនដូចការបំពេញសម្រេចនៅសម័យ Millerite ទេ សារនោះត្រូវបានបញ្ជូនទៅទូទាំងពិភពលោកជាមុននៃ «ការបិទរយៈពេលសាកល្បង»។ នៅពេលរយៈពេលសាកល្បងបានបិទនៅចុងបញ្ចប់នៃកិច្ចប្រជុំ Exeter សារនោះក៏បានទៅដល់ «គ្រប់ផ្នែកនៃដែនដី» ហើយ «ពន្លឺត្រូវបានប្រទានលើសាររបស់ទេវតាទីពីរ ហើយសម្រែកនោះបានរំលាយចិត្តមនុស្សរាប់ពាន់នាក់។ វាបានទៅពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ ហើយពីភូមិមួយទៅភូមិមួយ រហូតដល់ប្រជាជនរបស់ព្រះដែលកំពុងរង់ចាំ ត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ទាំងស្រុង»។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្នរបស់យើង សារដែលបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 ឥឡូវនេះបានឈានទៅដល់ប្រទេសមួយរយម្ភៃនៅទូទាំងពិភពលោក ហើយអត្ថបទដែលតំណាងឲ្យការអភិវឌ្ឍនៃសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ មានស្រាប់ជាងហុកសិបភាសា ហើយអត្ថបទទាំងនោះអាចអានក៏បាន ឬស្តាប់ក៏បាន។

> វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ដល់​ទ្រង់ ដើម្បី​បង្ហាញ​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់​អំពី​ការ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ; ហើយ​ទ្រង់​បាន​ចាត់​ទេវតា​របស់​ទ្រង់​មក​ប្រាប់​ដោយ​សញ្ញា​ដល់​យ៉ូហាន ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់៖ ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ និង​អំពី​សេចក្ដី​បន្ទាល់​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយ​អំពី​គ្រប់​ការ​ទាំងអស់​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ។ មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​អាន និង​ពួក​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​នេះ ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ ដ្បិត​ពេល​វេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ វិវរណៈ ១៖១–៣

ពន្លឺនៃសារនេះ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអត្ថបទទាំងនេះ បានសម្រេចរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលប្រហែលប្រាំមួយខែ ដោយមនុស្សពីរនាក់។

> «លុះត្រាតែអ្នកដែលអាចជួយក្នុង — ត្រូវបានដាស់ឲ្យដឹងស្មារតីអំពីកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន នោះពួកគេនឹងមិនស្គាល់ការងាររបស់ព្រះនៅពេលសម្រែកខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានឮឡើយ។ នៅពេលពន្លឺបានបញ្ចេញទៅ ដើម្បីបំភ្លឺផែនដី ជំនួសឲ្យការក្រោកឡើងទៅជួយព្រះអម្ចាស់ ពួកគេនឹងចង់ចងរឹតការងាររបស់ទ្រង់ឲ្យសមនឹងគំនិតចង្អៀតរបស់ខ្លួន។ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកថា ព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើការនៅក្នុងកិច្ចការចុងក្រោយនេះតាមរបៀបមួយដែលខុសឆ្គងយ៉ាងខ្លាំងពីលំដាប់ធម្មតានៃអ្វីៗទាំងឡាយ ហើយតាមវិធីមួយដែលនឹងផ្ទុយនឹងការរៀបផែនការណ៍ណាមួយរបស់មនុស្ស។ នឹងមានអ្នកខ្លះនៅក្នុងចំណោមយើង ដែលតែងតែចង់គ្រប់គ្រងការងាររបស់ព្រះ ចង់បញ្ជាសូម្បីតែចលនាណាខ្លះដែលត្រូវធ្វើ នៅពេលការងាររីកចម្រើនទៅមុខក្រោមការដឹកនាំរបស់ទេវតាដែលចូលរួមជាមួយទេវតាទីបីក្នុងសារដែលត្រូវប្រកាសដល់លោកិយ។ ព្រះនឹងប្រើវិធី និងមធ្យោបាយដែលនឹងបង្ហាញឲ្យឃើញថា ទ្រង់កំពុងកាន់កាប់ខ្សែបញ្ជាដោយព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។ កម្មករទាំងឡាយនឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារមធ្យោបាយសាមញ្ញដែលទ្រង់នឹងប្រើ ដើម្បីនាំឲ្យកិច្ចការនៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់សម្រេចឡើង និងបានគ្រប់លក្ខណ៍ល្អឥតខ្ចោះ»។ Testimonies to Ministers, 300.

សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ឥឡូវ​នេះ​បាន​នាំ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ មក​ដល់​ខ​ទី​ដប់បី​ដល់​ខ​ទី​ដប់ប្រាំ នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដោយ​បើក​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​តំណាង​ដោយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ពី​ឆ្នាំ 200 BC ដល់ 63 BC ហើយ​ក៏​ជា​ម៉ាថាយ ជំពូក ១៦ និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ការ​យាង​ទៅ​ក្រុង​កេសារា ភីលីព​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ផងដែរ។ ទាំង​ការ​ព្យាករណ៍ និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ការ​សម្រេច​របស់​វា ស្រប​គ្នា​នឹង​ផ្នែក​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ដែល​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ គឺ​ជា​សៀវភៅ​តែ​មួយ ដូច្នេះ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ មុន​ពេល​ការ​សាកល្បង​បិទ​បញ្ចប់​បន្តិច វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា ហើយ​វិវរណៈ​នោះ​រួម​បញ្ចូល​ផ្នែក​នៃ​ដានីយ៉ែល​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ ពេលវេលា​បាន​មក​ដល់​សម្រាប់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ប្រជុំ​ជំរំ Exeter។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កុំ​បិទត្រា​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ឡើយ ពីព្រោះ​ពេលវេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ អ្នក​ដែល​ទុច្ចរិត ចូរ​ឲ្យ​គាត់​នៅ​តែ​ទុច្ចរិត​ទៀត​ចុះ ហើយ​អ្នក​ដែល​ស្មោកគ្រោក ចូរ​ឲ្យ​គាត់​នៅ​តែ​ស្មោកគ្រោក​ទៀត​ចុះ ហើយ​អ្នក​ដែល​សុចរិត ចូរ​ឲ្យ​គាត់​នៅ​តែ​សុចរិត​ទៀត​ចុះ ហើយ​អ្នក​ដែល​បរិសុទ្ធ ចូរ​ឲ្យ​គាត់​នៅ​តែ​បរិសុទ្ធ​ទៀត​ចុះ។ វិវរណៈ 22:10, 11។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> មើល៍ ចូរមើល ថ្ងៃទាំងនោះកំពុងមកដល់ ហើយ ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា អញ​នឹង​បញ្ជូន​ទុរ្ភិក្ស​មួយ​មក​លើ​ស្រុក មិនមែន​ជា​ទុរ្ភិក្ស​ខាង​នំប៉័ង ឬ​ការ​ស្រេក​ទឹក​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ការ​អត់ឃ្លាន​ក្នុង​ការ​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា។ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​វង្វេង​ពី​សមុទ្រ​មួយ​ទៅ​សមុទ្រ​មួយ ហើយ​ពី​ទិស​ខាង​ជើង​រហូត​ដល់​ទិស​ខាង​កើត ពួកគេ​នឹង​រត់​ទៅ​រត់​មក ដើម្បី​ស្វែងរក​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា តែ​នឹង​រក​មិន​ឃើញ​ឡើយ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រហ្មចារី​ស្រស់ស្អាតៗ និង​យុវជន​ទាំងឡាយ​នឹង​ដួល​សន្លប់​ដោយ​សារ​ការ​ស្រេក។ អស់​អ្នក​ដែល​ស្បថ​ដោយ​អំពើ​បាប​របស់​សាម៉ារី ហើយ​និយាយ​ថា «ឱ​ដាន​អើយ ព្រះ​របស់​អ្នក​មាន​ព្រះជន្ម​រស់» និង «របៀប​របស់​បៀរសេបា​មាន​ជីវិត» សូម្បី​តែ​ពួកគេ​ក៏​នឹង​ដួល​ចុះ ហើយ​មិន​ងើប​ឡើង​វិញ​ទៀត​ឡើយ។ អាម៉ុស 8:11–14។

Back to Articles