Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយសាមសិបមួយ

ការបើកបង្ហាញអំពីក្រណាត់តម្បាញនៃទំនាយ៖ ការភ្ជាប់ចំណុចទាំងឡាយពីវិវរណៈទៅកាន់សភាពការណ៍ជាក់ស្តែងបច្ចុប្បន្ន

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទមុនៗ យើងបានកំណត់ថា ពួកមីល្លេរ៉ាយត៍បានទទួលស្គាល់ថា ពួកគេកំពុងបំពេញពាក្យប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ហាបាគុក ជំពូកទីពីរ និងអេសេគាល ជំពូកទីដប់ពីរ ខទីម្ភៃមួយ ដល់ខទីម្ភៃប្រាំបី។ ខទាំងនោះនៅក្នុងអេសេគាលបញ្ជាក់ថា នៅពេលបទទំនាយទាំងបីនេះត្រូវបានបំពេញយ៉ាងពេញលេញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ នោះ «ផលនៃគ្រប់ទស្សនៈ» នឹងត្រូវបានបំពេញ។ បងស្រី វ៉ាយត៍ ក៏បានលើកឡើងអំពីបាតុភូតនេះផងដែរ។

> «នៅក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ សៀវភៅ​ទាំងអស់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​មក​ជួបគ្នា ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ទីនេះ។ នៅ​ទីនេះ​គឺ​ជា​ផ្នែក​បំពេញ​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល។ មួយ​ជា​ទំនាយ; មួយ​ទៀត​ជា​ការ​បើក​សម្ដែង។ សៀវភៅ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា មិនមែន​ជា​គម្ពីរ​វិវរណៈ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ផ្នែក​នោះ​នៃ​ទំនាយ​របស់​ដានីយ៉ែល​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ ទេវតា​បាន​បង្គាប់​ថា ‘ប៉ុន្តែ​ឯង ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បិទ​ត្រា​សៀវភៅ​នេះ​ទុក រហូត​ដល់​គ្រា​ចុងបញ្ចប់។’ ដានីយ៉ែល 12:4។» កិច្ចការ​នៃ​ពួក​សាវក, 585.

រឿងប្រៀបធៀបអំពីក្រមុំដប់នាក់ ត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរទាំងស្រុង នៅក្នុងពេលវេលានៃការបិទត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយបញ្ចប់នៅពេលដែលទ្វារត្រូវបានបិទចំពោះក្រមុំល្ងង់ខ្លៅទាំងឡាយ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ក្នុងអំឡុងសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ផលប៉ះពាល់នៃគ្រប់និមិត្តទាំងអស់ ដែលត្រូវបានតំណាងក្នុងពាក្យថា «សៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរ ជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់»។

នៅក្នុងអត្ថបទមុន យើងបានស្ថាបនាមូលដ្ឋាននៃការយល់ដឹងមួយ ដើម្បីបង្ហាញខ្សែប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីសែសិប នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដែលតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនយោបាយនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋរបស់សត្វពីផែនដី។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះរត់ស្របគ្នាជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រខាងសាសនានៃស្នែងប្រូតេស្តង់ពិតរបស់សត្វពីផែនដី។ យើងបានកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្សែព្យាករណ៍មួយចំនួនដែលពិភាក្សាអំពីស្នែងសាធារណរដ្ឋរបស់សត្វពីផែនដី ហើយកំពុងដាក់ខ្សែទាំងនោះទៅលើប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលវេលានៃទីបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩។

រយៈពេលព្យាករណ៍នៃសត្វសាហាវពីផែនដី ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1776 ហើយបានបញ្ចប់នៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 នោះ ជាបន្ទាត់ដែលយើងមានបំណងប្រើ ក្នុងការព្យាយាមនាំយកបន្ទាត់ទាំងអស់ដែលកំពុងមានឥទ្ធិពលនៅពេលនេះឲ្យមកជួបជុំគ្នា។ រយៈពេលពីឆ្នាំ 1776 ដល់ 1798 មានសញ្ញាសម្គាល់នៃអាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ពីព្រោះវាចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់ដោយសកម្មភាពនីតិបញ្ញត្តិ ដែលជាការនិយាយរបស់ជាតិមួយ។

> «ការនិយាយរបស់ជាតិនោះ គឺជាសកម្មភាពរបស់អាជ្ញាធរនីតិប្បញ្ញត្តិ និងតុលាការរបស់វា»។ The Great Controversy, 443.

លក្ខណៈសំខាន់មួយនៃសត្វពីផែនដីគឺការនិយាយរបស់វា។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសហរដ្ឋអាមេរិកគឺជាឯកសារដ៏ទេវភាពមួយ ដែលបានបើកទ្វារសម្រាប់សេរីភាពខាងសាសនា និងសេរីភាពខាងនយោបាយ ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ វាបានលេបត្របាក់ “ទឹកជំនន់” នៃការបៀតបៀន ដែលស្តេចទាំងឡាយនៃអឺរ៉ុប និងព្រះវិហារកាតូលិកបានបន្តប្រព្រឹត្តអស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ។

> ហើយសត្វពស់បានបញ្ចេញទឹកចេញពីមាត់របស់វា ដូចជាទឹកជំនន់ តាមក្រោយស្ត្រីនោះ ដើម្បីឲ្យនាងត្រូវទឹកជំនន់នាំយកទៅ។ ហើយផែនដីបានជួយស្ត្រីនោះ ហើយផែនដីបានបើកមាត់របស់ខ្លួន ហើយលេបទឹកជំនន់ដែលនាគបានបញ្ចេញចេញពីមាត់របស់វា។ វិវរណៈ 12:15, 16.

នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី ក្នុង​នាម​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ វា​នឹង​និយាយ​ម្តង​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​នោះ វា​នឹង​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ ដោយ​បង្ខំ​អនុវត្ត​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; ហើយ​វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​ជា​កូន​ចៀម ហើយ​វា​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។ វិវរណៈ 13:11។

សត្វទីពីរនៃផែនដីបានចាប់ផ្តើមឡើងជា​នគរទីប្រាំមួយ​នៅ​ឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែល​សម្តេចប៉ាបត្រូវបានដកហូតអំណាចរបស់ខ្លួន។

> «ហើយនៅពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាប ត្រូវបានដកហូតកម្លាំងរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវបានបង្ខំឲ្យបញ្ឈប់ការបៀតបៀន យ៉ូហានបានឃើញអំណាចថ្មីមួយកំពុងកើនឡើង ដើម្បីបន្លឺសំឡេងរបស់នាគ ហើយបន្តការងារដ៏សាហាវឃោរឃៅ និងការប្រមាថព្រះដូចគ្នានោះទៅមុខទៀត។ អំណាចនេះ ដែលជាអំណាចចុងក្រោយដែលនឹងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងពួកជំនុំ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយសត្វមួយដែលមានស្នែងដូចកូនចៀម។» Signs of the Times, November 1, 1899.

នៅឆ្នាំ ១៧៩៨ នៅពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបបានទទួល “របួសដ៏សាហាវ” របស់ខ្លួន សហរដ្ឋអាមេរិកបាននិយាយ ហើយដូចដែលតែងតែមានជានិច្ចជាមួយនឹង អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ការនិយាយនៅដើមបានបង្ហាញជាមុនអំពីការនិយាយនៅចុងបញ្ចប់។ ច្បាប់ Alien and Sedition Acts ត្រូវបានប្រកាសឲ្យមានអានុភាពជាច្បាប់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ដោយបង្ហាញជាមុនអំពីច្បាប់ទាំងឡាយដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅចុងបញ្ចប់ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។

រយៈកាល​ដែល​យើង​កំពុង​ពិចារណា​ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1776 ដល់ 1798 មាន​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ពីព្រោះ​វា​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​ការ «និយាយ» របស់​សេចក្តី​ប្រកាស​ឯករាជ្យ​នៅ​ដើម ដែល​ជា​គំរូ​តំណាង​ដល់​ច្បាប់ Alien and Sedition Acts នៃ​ឆ្នាំ 1798។ នៅ​កណ្ដាល​រយៈកាល​នោះ អ្នក​ឃើញ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក។ រយៈកាល​នោះ​ផ្តល់​នូវ​ការ​តំណាង​ព្យាករណ៍​មួយ​អំពី​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី ព្រោះ​វា​ចាប់ផ្តើម​និយាយ​ដូច​ជា​កូនចៀម ប៉ុន្តែ​រយៈកាល​នោះ​បញ្ចប់​ដោយ​ច្បាប់​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​នាគ។ ប៉ុន្តែ ដូច​ជា​ករណី​ដែល​កើត​ឡើង​ជាញឹកញាប់ ការ​ចាប់ផ្តើម និង​ការ​បញ្ចប់​របស់​អ្វី​មួយ​ស្រប​គ្នា​ជាមួយ​នឹង​ភាព​ផ្ទុយ​គ្នា។ សញ្ញាសម្គាល់​ដំណាក់កាល​ទី​មួយ​នៃ​រយៈកាល​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​សញ្ញាសម្គាល់​ដំណាក់កាល​ចុងក្រោយ ហើយ​សញ្ញាសម្គាល់​ដំណាក់កាល​កណ្ដាល​គឺ​ជា​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក ដែល​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​សច្ចាប័ន​ដោយ​រដ្ឋ​ចំនួន​ដប់បី។ ពាក្យ​ភាសា​ហេប្រឺ​សម្រាប់ «សេចក្តី​ពិត» ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​អក្សរ​ទី​មួយ បន្ទាប់​មក​ដោយ​អក្សរ​ទី​ដប់បី បន្ទាប់​មក​ដោយ​អក្សរ​ចុងក្រោយ​នៃ​អក្ខរក្រម​ភាសា​ហេប្រឺ។

រយៈពេលដែលយើងកំពុងពិចារណានៅឥឡូវនេះ មានត្រាសម្គាល់របស់ព្រះអង្គទីមួយ និងព្រះអង្គចុងក្រោយ ដែលជាសេចក្តីពិត។ រយៈពេលនេះតំណាងឲ្យរយៈពេលមួយដែលនាំទៅដល់ការចាប់ផ្ដើមនៃការគ្រប់គ្រងរបស់សត្វទីពីរចេញពីផែនដី ក្នុងនាមជានគរទីប្រាំមួយនៃពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ ហើយដូច្នេះ វាក៏តំណាងឲ្យរយៈពេលមួយដែលនាំទៅដល់ទីបញ្ចប់នៃការគ្រប់គ្រងរបស់សត្វទីពីរចេញពីផែនដី ក្នុងនាមជានគរទីប្រាំមួយនៃពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ។ រយៈពេលនោះបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989។ ឆ្នាំ 1776 ដល់ 1798 ត្រូវដាក់ផ្គូផ្គងលើឆ្នាំ 1989 ដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នៅពេលដែលសត្វទីពីរចេញពីផែនដីនិយាយដូចជានាគ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយច្បាប់ Alien and Sedition Acts។

វា​គួរ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​សេចក្តី​ពិត​ខាង​ទំនាយ​មួយ​ទៀត​ចូល​ក្នុង​ការ​សិក្សា​របស់​យើង។ សេចក្តី​ពិត​នោះ​គឺ​ជា​ធាតុ​មួយ​នៃ «ពេលវេលា​ចុងបញ្ចប់» ក្នុង​នាម​ជា​និមិត្តសញ្ញា​មួយ ដែល​ជាញឹកញាប់​ត្រូវ​បាន​មើលរំលង។ អាដվենទីសម៍​ឡាវឌីសេ​អាច​នឹង​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ឆ្នាំ 1798 គឺ​ជា «ពេលវេលា​ចុងបញ្ចប់» ប៉ុន្តែ​ការ​យល់ដឹង​របស់​ពួកគេ​ជាទូទៅ​បញ្ចប់​ត្រឹម​នោះ ពីព្រោះ​ពួកគេ​មិន​ដឹង​សោះ​ថា រាល់​បន្ទាត់​កំណែ​ទម្រង់​ទាំងអស់ ស្របគ្នា​នឹង​បន្ទាត់​កំណែ​ទម្រង់​ផ្សេងៗ​ទៀត។ រាល់​បន្ទាត់​កំណែ​ទម្រង់​ទាំងអស់ ចាប់ផ្តើម​ដោយ «ពេលវេលា​ចុងបញ្ចប់»។

ម៉ូសេ​ជា​រូបសញ្ញា​បង្ហាញ​អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ម៉ូសេ​ផ្ទាល់​ក៏​បាន​ថ្លែង​អំពី​ការ​នោះ​ដែរ ហើយ​ពេត្រុស​បាន​បញ្ជាក់​ការ​នោះ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​កិច្ចការ។

> ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នក ទ្រង់នឹងបណ្ដាលឲ្យមានហោរាម្នាក់កើតឡើងសម្រាប់អ្នក ពីកណ្ដាលអ្នក គឺពីក្នុងចំណោមបងប្អូនរបស់អ្នក ដូចជាខ្ញុំ។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវស្តាប់បង្គាប់ដល់ទ្រង់។ ចោទិយកថា 18:15។

ព្រះយេស៊ូវ​ត្រូវ​បាន «ដូច​នឹង» ម៉ូសេ។

> ហើយ​ឥឡូវ​នេះ បងប្អូន​អើយ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ធ្វើ​ការ​នោះ​ដោយ​អវិជ្ជា ដូច​ជា​ពួក​អធិបតី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​អ្វីៗ​ទាំង​នោះ ដែល​ព្រះ​បាន​បង្ហាញ​ទុក​ជាមុន​តាម​មាត់​នៃ​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ទ្រង់ ថា​ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​រង​ទុក្ខ នោះ​ទ្រង់​បាន​បំពេញ​ឲ្យ​សម្រេច​យ៉ាង​ដូច្នេះ។ ដូច្នេះ ចូរ​ប្រែចិត្ត ហើយ​វិល​មក ដើម្បី​ឲ្យ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បាន​លុប​ចោល នៅ​ពេល​វេលា​នៃ​ការ​ស្រស់ស្រាយ​នឹង​មក​ពី​ព្រះវត្តមាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់; ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ចាត់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ដែល​បាន​ប្រកាស​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជាមុន​មក៖ ព្រះអង្គ​នោះ ស្ថានសួគ៌​ត្រូវ​ទទួល​ទុក​រហូត​ដល់​គ្រា​នៃ​ការ​ស្តារ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ឡើង​វិញ ដែល​ព្រះ​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​មាត់​នៃ​ព្យាការី​បរិសុទ្ធ​ទាំង​អស់​របស់​ទ្រង់ តាំង​ពី​កំណើត​លោកិយ​មក។ ដ្បិត​ម៉ូសេ​បាន​និយាយ​ដល់​បុព្វបុរស​ទាំងឡាយ​ជា​ប្រាកដ​ថា ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា នឹង​លើក​ព្យាការី​ម្នាក់​ពី​ចំណោម​បងប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើង​សម្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដូច​ជា​ខ្ញុំ; អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ស្តាប់​ព្រះអង្គ​ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ដែល​ព្រះអង្គ​នឹង​មាន​បន្ទូល​មក​កាន់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​វា​នឹង​កើត​មាន​ថា ព្រលឹង​ណាៗ ដែល​មិន​ស្តាប់​ព្យាការី​នោះ នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ចេញ​ពី​ចំណោម​ប្រជាជន។ មែន​ហើយ ព្យាការី​ទាំង​អស់​ចាប់​តាំង​ពី​សាំយូអែល និង​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​តាម​មក​ក្រោយ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​និយាយ ក៏​បាន​ទាយ​ទុក​ជាមុន​អំពី​ថ្ងៃ​ទាំង​នេះ​ដែរ។ កិច្ចការ 3:17–24។

ពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ម៉ូសេ គឺជាការប្រសូត្ររបស់លោក ហើយវាជានិមិត្តរូបបង្ហាញពីការប្រសូត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលប្រសូត្ររបស់ទាំងព្រះគ្រីស្ទ និងម៉ូសេ មានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលនឹងសាកល្បងជំនាន់នោះ។ ចំណេះដឹងអំពីការប្រសូត្ររបស់ពួកទាំងពីរ បាននាំឲ្យអំណាចនាគនៃអេហ្ស៊ីប និងនៃរ៉ូម ព្យាយាមសម្លាប់បុគ្គលដែលបានសន្យាទុកក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយ។ ពួកអ្នកគង្វាលនៅលើភ្នំទួល និងពួកហោរាចារ្យប្រាជ្ញាពីទិសខាងកើត តំណាងឲ្យអ្នកដែលបានយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់។

អ្វីដែលជាទូទៅតែងតែត្រូវបានរំលងគឺថា នៅក្នុងសម័យចុងបញ្ចប់ មានសញ្ញាសម្គាល់ពីរ។ មិនមែនមានតែលោកម៉ូសេប៉ុណ្ណោះដែលបានកើតទេ ប៉ុន្តែបីឆ្នាំមុននោះ បងប្រុសរបស់គាត់គឺលោកអើរ៉ុនក៏បានកើតផងដែរ។ ប្រាំមួយខែមុនព្រះគ្រីស្ទបានប្រសូត បងប្អូនជីដូនមួយរបស់ទ្រង់គឺលោកយ៉ូហានក៏បានកើតផងដែរ។ ឆ្នាំ 1798 គឺជាការទទួលស្គាល់ដែលពេញនិយមបំផុតអំពី «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ហើយនៅក្នុងឆ្នាំ 1798 នោះ សត្វ (គ្រឿងចក្រនយោបាយ) ដែល (ស្រីផ្លូវភេទ) បានជិះលើវាកាត់កាលយុគងងឹត ត្រូវបានសម្លាប់ ហើយមួយឆ្នាំក្រោយមក «ស្ត្រី» ដែលបានជិះលើសត្វនោះក៏បានស្លាប់ដែរ។

ក្នុង​ឆ្នាំ 1989 មាន​ប្រធានាធិបតី​ពីរ​រូប។ Reagan បាន​គ្រប់គ្រង​រហូត​ដល់​ពិធី​ស្បថ​ចូល​កាន់​តំណែង​ក្នុង​ឆ្នាំ 1989 ហើយ​បន្ទាប់​មក Bush ទីមួយ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​រជ្ជកាល​របស់​លោក។ ចុង​បញ្ចប់​នៃ​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​មុន​ដោយ​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​បាប៊ីឡូន ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​មេទ័ព Cyrus ក្មួយ​របស់ Darius បាន​ប្រហារ​ជីវិត Belshazzar នៅ​យប់​នៃ​ពិធី​ជប់លៀង​នោះ Darius គឺ​ជា​ស្តេច​ពិត​ប្រាកដ។ Darius និង Cyrus តំណាង​ឲ្យ​សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំង​ពីរ​នៃ​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់​នោះ។

ទំនាក់ទំនងតាមទំនាយរវាង​ម៉ូសេ និង​អារ៉ុន យ៉ូហាន និង​ព្រះយេស៊ូវ ដារីយុស និង​គីរុស សម្តេចប៉ាបភាព និង​សម្តេចប៉ាប ព្រមទាំង រេហ្គែន និង ប៊ូស សុទ្ធតែជា​ប្រភព​នៃ​ពន្លឺទំនាយ នៅពេលដែលត្រូវបានសិក្សា​ដោយ​វិធីសាស្ត្រ​ត្រឹមត្រូវ។ អ្វីដែលយើងចង់បង្ហាញនៅទីនេះគឺថា យ៉ូហាន ដែលជា​បងប្អូនជីដូនមួយ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ គឺជា​សំឡេង​នៅទីរហោស្ថាន ដែលត្រូវបាន​ប្រៀបធៀបជាមុន​ដោយ​អារ៉ុន ប្អូនប្រុស​របស់​ម៉ូសេ ដែលបាន​ធ្វើដំណើរ​ទៅក្នុង​ទីរហោស្ថាន​ដើម្បី​ជួប​ម៉ូសេ ដើម្បី​ធ្វើជា​សំឡេង​របស់​គាត់។

ក្នុង​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ​មុន​ការ​ចាក់​ប្រេង​តាំង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ និង​សម្រាប់​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ​មុន​អ្នក​ប្រឆាំង​ព្រះគ្រីស្ទ មាន​សញ្ញា​សម្គាល់​មួយ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ «សំឡេង» មួយ។ សម្រាប់​ព្រះគ្រីស្ទ នោះ​គឺ​ជា​សំឡេង​របស់​យ៉ូហាន ដែល​ស្រែក​ឡើង​នៅ​ទី​រហោស្ថាន។ នៅ​ឆ្នាំ 533 ចាស្ទីនៀន​បាន​ចេញ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​មួយ ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​អ្នក​ប្រឆាំង​ព្រះគ្រីស្ទ​ថា​ជា​អ្នក​កែតម្រូវ​ពួក​អ្នក​ប្រកាន់​លទ្ធិ​ខុសឆ្គង និង​ជា​ប្រមុខ​នៃ​ក្រុមជំនុំ។ ព្រះរាជក្រឹត្យ​របស់​ចាស្ទីនៀន​គឺ​ជា «សំឡេង» ដែល​បាន​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់ «ក្រឹត្យ» ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​អ័រឡេអង់ ក្នុង​ឆ្នាំ 538។

កងទ័ពរបស់លោក​ស៊ីរូស​ទូទៅ គឺជា​សំឡេង​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ការយកឈ្នះ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​របស់​ដារីយូស​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។

> ការមកដល់នៃកងទ័ពរបស់ស៊ីរូសនៅមុខជញ្ជាំងទីក្រុងបាប៊ីឡូន គឺសម្រាប់ជនជាតិយូដា ជាសញ្ញាថា ការរំដោះពួកគេចេញពីភាពជាឈ្លើយកំពុងខិតជិតមកដល់។ ជាងមួយសតវត្សរ៍មុនកំណើតរបស់ស៊ីរូស ព្រះវិញ្ញាណនៃការបំផុសគំនិតបានរៀបរាប់អំពីគាត់ដោយឈ្មោះ ហើយបានឲ្យមានការកត់ត្រាទុកអំពីកិច្ចការពិតប្រាកដដែលគាត់ត្រូវធ្វើ ក្នុងការយកទីក្រុងបាប៊ីឡូនដោយមិនឲ្យដឹងខ្លួន និងក្នុងការរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ការដោះលែងកូនចៅនៃភាពជាឈ្លើយ។ តាមរយៈអេសាយ មានព្រះបន្ទូលត្រូវបានមានថា៖

> «ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះដល់អ្នកដែលទ្រង់បានចាក់ប្រេងតាំង គឺដល់ស៊ីរូស ដែលយើងបានកាន់ដៃស្តាំរបស់គាត់ ដើម្បីបង្ក្រាបសាសន៍ទាំងឡាយនៅមុខគាត់; … ដើម្បីបើកទ្វារពីរបាំងនៅមុខគាត់; ហើយទ្វារទាំងនោះនឹងមិនត្រូវបិទឡើយ; យើងនឹងទៅមុខអ្នក ហើយធ្វើឲ្យទីកន្លែងកោងវៀចត្រង់ឡើងវិញ: យើងនឹងកម្ទេចទ្វារលង្ហិនឲ្យបែកជាបំណែកៗ ហើយកាត់ផ្តាច់រនាំងដែក: ហើយយើងនឹងប្រគល់ឲ្យអ្នកនូវកំណប់នៃទីងងឹត និងទ្រព្យសម្បត្តិលាក់កំបាំងនៃទីសម្ងាត់ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានដឹងថា យើង គឺព្រះយេហូវ៉ា ដែលហៅអ្នកតាមឈ្មោះរបស់អ្នក ជាព្រះនៃអ៊ីស្រាអែល»។ អេសាយ 45:1–3។ Prophets and Kings, 551.

នៅពេលដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ថា ព្រះបន្ទូលទំនាយមួយ «គ្រាចុងបញ្ចប់» ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសាក្សីពីរឬសញ្ញាសម្គាល់ពីរ នោះក៏អាចទទួលស្គាល់បានផងដែរថា សញ្ញាសម្គាល់មួយក្នុងចំណោមទាំងពីរ តំណាងឲ្យការកំណត់អត្តសញ្ញាណ ការប្រកាស ឬការព្រមានអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកំពុងខិតមកជិត។ អារ៉ុន យ៉ូហាន ស៊ីរូស និង យុស្ទីនៀន តំណាងឲ្យសញ្ញាសម្គាល់មួយដែលនាំមុខគ្រាចុងបញ្ចប់។ គ្រាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 គឺជាចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលដែលត្រូវបានតំណាងពីឆ្នាំ 1776 រហូតដល់ឆ្នាំ 1798។ សញ្ញាសម្គាល់នៅកណ្តាលនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ គឺជាសំឡេងដែលស្រែកនៅទីរហោស្ថាន សម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកំពុងខិតមកជិត។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះបានចាប់ផ្តើមដោយការបោះពុម្ពផ្សាយមួយដែលបដិសេធការគ្រប់គ្រងបែបផ្តាច់ការរបស់ស្តេចឬសម្តេចប៉ាប ហើយវាបានបញ្ចប់ដោយការបោះពុម្ពផ្សាយមួយដែលតំណាងឲ្យលក្ខណៈរបស់ជនផ្តាច់ការ។ ការបោះពុម្ពផ្សាយនៅកណ្តាល បានតំណាងឲ្យ «ការព្រមាន» អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនឹងមកដល់ ហើយការព្រមាននោះគឺថា រដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងត្រូវបានបដិសេធនៅចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។

បន្ទាត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះបានចាប់ផ្តើមត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតនៅឆ្នាំ 1989 ហើយវាបញ្ចប់នៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលការព្រមានពីទីរហោស្ថាន កាលពីពីររយឆ្នាំមុននៅឆ្នាំ 1789 ត្រូវបានបដិសេធ។ ឆ្នាំ 1989 គឺជាពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅចុងខទីសែសិប ហើយវាស្របគ្នានឹងពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ ឆ្នាំ 1989 ស្របគ្នានឹងឆ្នាំ 1776 ហើយក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យតំណាងឱ្យឆ្នាំ 1798។ នៅកណ្ដាលប្រវត្តិសាស្ត្រដែលឥទ្ធិពលនៃនិមិត្តទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយបន្តរហូតដល់ការព្រមាននៃឆ្នាំ 1789 ត្រូវបានសម្រេច ហើយរដ្ឋធម្មនុញ្ញត្រូវបានលុបចោល។ ត្រូវតែមានសញ្ញាសម្គាល់មួយនៅកណ្ដាល ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់មិនដែលផ្លាស់ប្ដូរឡើយ។ សញ្ញាសម្គាល់នោះនឹងតំណាងឱ្យការព្រមានមួយសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលចាប់ផ្តើមនៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។

ឆ្នាំ ១៩៨៩ សម្គាល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់នៅក្នុងខ ៤០ ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅក្នុងខ ៤១។ សារព្រមានដែលបានមកដល់បន្ទាប់ពីពេលវេលានៃទីបញ្ចប់ ប៉ុន្តែមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ វាព្រមានថា នៅចុងបញ្ចប់នៃសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ វេទនាទីបីដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយត្រូវបានទប់ស្កាត់ភ្លាមៗ នឹងវាយប្រហារម្តងទៀតដោយជាការភ្ញាក់ផ្អើលមិនបានរំពឹងទុក ហើយទីក្រុងរាប់ពាន់នឹងត្រូវបំផ្លាញ។ នៅពេលការបំផ្លាញនោះមកដល់ សាតាំងនឹងចាប់ផ្តើមកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់វា ហើយកិច្ចការនោះចាប់ផ្តើមនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។

> “ឱ សូមឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះមានការយល់ដឹងអំពីការបំផ្លាញដ៏ជិតមកដល់នៃទីក្រុងរាប់ពាន់ ដែលឥឡូវនេះស្ទើរតែត្រូវបានប្រគល់ឲ្យការគោរពបូជារូបព្រះទៅហើយ! ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមអ្នកដែលគួរតែប្រកាសសេចក្តីពិត កំពុងតែចោទប្រកាន់ និងកាត់ទោសបងប្អូនរបស់ខ្លួន។ នៅពេលព្រះចេស្តាប្រែចិត្តរបស់ព្រះយាងមកលើគំនិតរបស់មនុស្ស នោះនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងច្បាស់លាស់មួយ។ មនុស្សនឹងមិនមានចិត្តទំនោរទៅរកការរិះគន់ និងបំផ្លាញទៀតឡើយ។ ពួកគេនឹងមិនឈរនៅក្នុងទីតាំងដែលរារាំងពន្លឺមិនឲ្យចែងចាំងទៅកាន់ពិភពលោកទៀតឡើយ។ ការរិះគន់ និងការចោទប្រកាន់របស់ពួកគេ នឹងត្រូវបញ្ឈប់។ អំណាចទាំងឡាយរបស់សត្រូវកំពុងប្រមូលផ្តុំគ្នាសម្រាប់សង្គ្រាម។ ការប្រយុទ្ធដ៏តឹងរ៉ឹងស្ថិតនៅខាងមុខយើង។ ចូរមកជិតគ្នា បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំអើយ ចូរមកជិតគ្នា។ ចូរចងភ្ជាប់ជាមួយព្រះគ្រីស្ទ។ ‘កុំថាថា សម្ព័ន្ធមិត្តឡើយ... ក៏កុំខ្លាចតាមសេចក្តីដែលពួកគេខ្លាច ឬតក់ស្លុតឡើយ។ ចូរញែកព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារទុកជាបរិសុទ្ធដោយខ្លួនទ្រង់ផ្ទាល់ ហើយចូរឲ្យទ្រង់ជាសេចក្តីខ្លាចរបស់អ្នក និងជាសេចក្តីភ័យរន្ធត់របស់អ្នក។ ហើយទ្រង់នឹងធ្វើជាទីជ្រកកោនមួយ ប៉ុន្តែជាថ្មនាំឲ្យជំពប់ និងជាផ្ទាំងថ្មនាំឲ្យជំពាក់ចិត្តដល់ពូជអ៊ីស្រាអែលទាំងពីរផ្ទះ ជាអន្ទាក់ និងជាសំណាញ់ដល់អ្នកស្រុកក្រុងយេរូសាឡិម។ ហើយមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេនឹងជំពប់ ដួល បាក់បែក ត្រូវជាប់អន្ទាក់ ហើយត្រូវចាប់យក។’

> «ពិភពលោក​គឺជា​ឆាកល្ខោន​មួយ។ អ្នកសម្ដែង​ទាំងឡាយ គឺ​ជា​អ្នករស់នៅ​ក្នុង​វា កំពុង​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើម្បី​សម្ដែង​តួនាទី​របស់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​សោកនាដកម្ម​ដ៏​ធំ​ចុងក្រោយ។ ព្រះ​ត្រូវ​បាន​មើលរំលង​បាត់។ ក្នុង​ចំណោម​មហាជន​ដ៏​ធំ​នៃ​មនុស្សជាតិ គ្មាន​សាមគ្គីភាព​ឡើយ លើកលែង​តែ​នៅ​ពេល​មនុស្ស​ចងសម្ព័ន្ធ​គ្នា​ដើម្បី​សម្រេច​គោលបំណង​អត្មានិយម​របស់​ខ្លួន។ ព្រះ​កំពុង​ទតមើល។ ព្រះបំណង​របស់​ទ្រង់​ទាក់ទង​នឹង​អ្នកក្រោមបង្គាប់​បះបោរ​របស់​ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​សម្រេច។ ពិភពលោក​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​មនុស្ស​ទេ ទោះបីជា​ព្រះ​កំពុង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធាតុ​នៃ​ភាព​ច្របូកច្របល់ និង​ភាព​អនាធិបតេយ្យ​គ្រប់គ្រង​អស់​មួយ​រយៈកាល​ក៏ដោយ។ អំណាច​មួយ​ពី​ខាងក្រោម​កំពុង​ធ្វើការ​ដើម្បី​នាំ​ឲ្យ​កើត​មាន​ឡើង​នូវ​ឆាក​ចុងក្រោយ​ដ៏​ធំ​ក្នុង​សោកនាដកម្ម​នេះ គឺ​សាតាំង​មក​ក្នុង​រូប​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​គ្រប់​ទាំង​ការបោកបញ្ឆោត​នៃ​សេចក្ដី​ទុច្ចរិត ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​ចង​ខ្លួន​ជា​មួយ​គ្នា​នៅ​ក្នុង​សមាគម​សម្ងាត់។ អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ចុះចូល​ចំពោះ​កិលេស​នៃ​ការ​ចងសម្ព័ន្ធ កំពុង​អនុវត្ត​តាម​ផែនការ​របស់​សត្រូវ។ មូលហេតុ​នឹង​ត្រូវ​បាន​តាម​ដោយ​ផលវិបាក។»

> «ការរំលងបំពានជិតដល់កម្រិតអតិបរមារបស់វាហើយ។ ភាពច្របូកច្របល់បំពេញពេញពិភពលោក ហើយសេចក្តីភ័យស្លន់ស្លោដ៏ធំមួយនឹងមកលើមនុស្សលោកក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ទីបញ្ចប់នៅជិតណាស់។ យើងដែលស្គាល់សេចក្តីពិត គួរតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់អ្វីដែលនឹងឆាប់ធ្លាក់មកលើពិភពលោក ដូចជាការភ្ញាក់ផ្អើលដ៏លើសលប់មួយ»។ Review and Herald, September 10, 1903.

ការព្រមានដែលត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយការដាក់ឲ្យប្រើប្រាស់រដ្ឋធម្មនុញ្ញនៅឆ្នាំ 1789 នោះ គឺជាការព្រមានរបស់ទេវតាទីបី ដែលត្រឡប់ទៅកាដែសទីពីរ នៅពេលដែលការបោះត្រាលើមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ចាប់ផ្តើមឡើង។ ការព្រមាននោះ គឺជាការព្រមាននៃសំឡេងទីមួយក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី ហើយមិនត្រឹមតែអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កបានដួលរលំនៅពេលនោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសារសំខាន់ជាមូលដ្ឋានរបស់រដ្ឋធម្មនុញ្ញផ្ទាល់ក៏ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរផងដែរ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញត្រូវបានរៀបរៀងឡើង ហើយមានមូលដ្ឋានលើច្បាប់អង់គ្លេស ដែលទស្សនវិជ្ជាគ្រឹះរបស់វាអាចកំណត់និយមន័យយ៉ាងសាមញ្ញថា «មនុស្សម្នាក់គ្មានទោស រហូតដល់មានការបញ្ជាក់ថាមានទោស»។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញត្រូវបានរៀបរៀងឡើងក្នុងគោលបំណងបដិសេធនូវអ្វីដែលគេស្គាល់ថាជាច្បាប់រ៉ូម៉ាំង ដែលទស្សនវិជ្ជាគ្រឹះរបស់វាអាចកំណត់និយមន័យយ៉ាងសាមញ្ញថា «មនុស្សម្នាក់មានទោស រហូតដល់មានការបញ្ជាក់ថាគ្មានទោស»។

ការព្រមានពីទីរហោស្ថាននៅឆ្នាំ ១៧៨៩ ដែលតំណាងដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ នោះតំណាងឲ្យការព្រមាននៃថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយមិនត្រឹមតែអគារដែលកំពុងឆេះបានសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះដោយការសម្រេចពិតប្រាកដតាមអក្សរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែការអនុម័ត (ការនិយាយ) នៃ Patriot Act ក៏បានតំណាងឲ្យការព្រមាននោះដែរ។

ច្បាប់ Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) ត្រូវបានដាក់ស្នើក្នុងសភាសហរដ្ឋអាមេរិកភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការវាយប្រហារភេរវកម្មនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះត្រូវបានដាក់ស្នើនៅក្នុងសភាតំណាងរាស្រ្តនៅថ្ងៃទី ២៣ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយនៅក្នុងព្រឹទ្ធសភានៅថ្ងៃទី ២៤ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០១។ វាត្រូវបានចុះហត្ថលេខាឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពជាច្បាប់ដោយប្រធានាធិបតី George W. Bush នៅថ្ងៃទី ២៦ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០១។ ច្បាប់ Patriot Act មានគោលបំណងពង្រឹងសមត្ថភាពរបស់រដ្ឋាភិបាលក្នុងការស៊ើបអង្កេត និងទប់ស្កាត់អំពើភេរវកម្ម ព្រមទាំងពង្រីកអំណាចនៃការឃ្លាំមើល និងការអនុវត្តច្បាប់ ហើយវាបានបដិសេធគោលការណ៍មូលដ្ឋាន និងជាគ្រឹះនៃច្បាប់អង់គ្លេស ដែលកំណត់ថាមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានចាត់ទុកថាគ្មានទោស រហូតដល់មានការបញ្ជាក់ថាមានទោស។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ វានៅតែត្រូវបានប្រើដោយពួកឥស្សរជននៅក្នុងរដ្ឋាភិបាល ដើម្បីគេចវេសពីនីតិវិធីត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ សិទ្ធិឯកជនភាព និងការជំនុំជម្រះដោយយុត្តិធម៌។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់​របស់​យើង។

> «តើស្ថានភាពរបស់យើងនៅក្នុងពេលវេលាដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច និងដ៏ឧឡារិកនេះជាយ៉ាងណា? អូ អនិច្ចា តើអំនួតកំពុងមានអំណាចនៅក្នុងព្រះវិហារខ្លាំងប៉ុណ្ណា តើមានពុតត្បុតប៉ុណ្ណា តើមានការបោកបញ្ឆោតប៉ុណ្ណា តើមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះការតុបតែងខ្លួន ការលេងសើចឥតប្រយោជន៍ និងការកម្សាន្តប៉ុណ្ណា តើមានបំណងចង់បានឧត្តមភាពប៉ុណ្ណា! អំពើបាបទាំងនេះទាំងអស់បានធ្វើឲ្យចិត្តគំនិតងងឹតស្រអាប់ ដូច្នេះហើយ អ្វីៗអស់កល្បជានិច្ចមិនត្រូវបានយល់ដឹងឡើយ។ តើយើងមិនគួរស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរទេឬ ដើម្បីឲ្យយើងបានដឹងថា យើងកំពុងស្ថិតនៅទីណាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃលោកិយនេះ? តើយើងមិនគួរក្លាយជាអ្នកមានការយល់ដឹងអំពីកិច្ចការដែលកំពុងត្រូវបានសម្រេចសម្រាប់យើងនៅពេលនេះទេឬ និងអំពីតំណែងដែលយើងជា​មនុស្សបាបគួរកាន់កាប់ ខណៈដែលកិច្ចការនៃការធ្វើធួននេះកំពុងដំណើរការ? ប្រសិនបើយើងមានការយកចិត្តទុកដាក់ណាមួយចំពោះសេចក្ដីសង្គ្រោះនៃព្រលឹងរបស់យើង នោះយើងត្រូវតែធ្វើការផ្លាស់ប្ដូរយ៉ាងច្បាស់លាស់មួយ។ យើងត្រូវតែស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយការប្រែចិត្តពិតប្រាកដ; យើងត្រូវតែដោយសេចក្ដីសោកស្ដាយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៃព្រលឹង សារភាពអំពើបាបរបស់យើង ដើម្បីឲ្យអំពើបាបទាំងនោះត្រូវបានលុបចេញ។»

> «យើង​មិន​ត្រូវ​នៅ​ស្ថិត​លើ​ដី​ដែល​មាន​មន្ត​ស្នេហ៍​នោះ​តទៅ​ទៀត​ឡើយ។ យើង​កំពុង​ខិត​ជិត​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ពេល​សាកល្បង​របស់​យើង។ សូម​ឲ្យ​គ្រប់​ព្រលឹង​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ? យើង​មិន​ដឹង​ថា ឈ្មោះ​របស់​យើង​អាច​ត្រូវ​បាន​យក​មក​បញ្ចេញ​ពី​បបូរ​មាត់​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ពេល​ណា ហើយ​ករណី​របស់​យើង​អាច​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ជា​ចុង​ក្រោយ​នៅ​ពេល​ណា​នោះ​ឡើយ។ ឱ! ឱ! តើ​សេចក្ដី​សម្រេច​ទាំង​នេះ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? តើ​យើង​នឹង​ត្រូវ​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ជាមួយ​មនុស្ស​សុចរិត ឬ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​អាក្រក់?»

> «សូមឲ្យពួកជំនុំក្រោកឡើង ហើយប្រែចិត្តពីការថយក្រោយរបស់នាង នៅចំពោះព្រះ។ សូមឲ្យអ្នកយាមភ្ញាក់ឡើង ហើយផ្លុំត្រែឲ្យមានសំឡេងច្បាស់លាស់។ នេះជាការព្រមានដ៏ច្បាស់លាស់មួយ ដែលយើងត្រូវប្រកាស។ ព្រះទ្រង់បង្គាប់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ថា “ចូរស្រែកឲ្យខ្លាំង កុំទុកទោស លើកសំឡេងរបស់ឯងឲ្យដូចត្រែ ហើយបង្ហាញប្រជារាស្ត្ររបស់យើងពីការរំលងរបស់ពួកគេ និងពូជពង្សយ៉ាកុបពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ។” ត្រូវតែទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់ប្រជាជនឲ្យបាន បើមិនអាចធ្វើដូច្នេះបានទេ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអស់នឹងឥតប្រយោជន៍; ទោះបីជាទេវតាម្នាក់ពីស្ថានសួគ៌ចុះមកនិយាយដល់ពួកគេក៏ដោយ ពាក្យរបស់គាត់ក៏មិនអាចមានប្រយោជន៍លើសពីដូចជាគាត់កំពុងនិយាយទៅកាន់ត្រចៀកត្រជាក់របស់សេចក្តីស្លាប់ដែរ។ ពួកជំនុំត្រូវតែភ្ញាក់ឡើងទៅរកសកម្មភាព។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះមិនអាចយាងមកបានឡើយ ទាល់តែនាងរៀបចំផ្លូវជាមុន។ ត្រូវមានការស្វែងរកក្នុងចិត្តយ៉ាងស្មោះអស់ពីចិត្ត។ ត្រូវមានការអធិស្ឋានរួមគ្នា ដោយអត់ធ្មត់មិនលះបង់ ហើយតាមរយៈសេចក្តីជំនឿ ត្រូវទាមទារព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ។ ត្រូវមាន មិនមែនការស្លៀកសំពត់បាវលើរូបកាយ ដូចក្នុងសម័យបុរាណទេ ប៉ុន្តែជាការបន្ទាបខ្លួនក្នុងព្រលឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ យើងគ្មានហេតុផលសូម្បីតែដំបូងសម្រាប់អបអរសាទរខ្លួនឯង ឬលើកតម្កើងខ្លួនឯងឡើយ។ យើងគួរបន្ទាបខ្លួននៅក្រោមព្រះហស្តដ៏មានឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះ។ ទ្រង់នឹងយាងមកដើម្បីលួងលោម និងប្រទានពរ​ដល់អ្នកដែលស្វែងរកទ្រង់ដោយស្មោះត្រង់។»

> «កិច្ចការនេះស្ថិតនៅមុខយើង; តើយើងនឹងចូលរួមក្នុងវាឬ? យើងត្រូវតែធ្វើការយ៉ាងឆាប់រហ័ស យើងត្រូវតែដើរទៅមុខយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ យើងត្រូវតែរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃដ៏ធំរបស់ព្រះអម្ចាស់។ យើងគ្មានពេលត្រូវបាត់បង់ទេ គ្មានពេលសម្រាប់ចូលរួមក្នុងគោលបំណងអាត្មានិយមឡើយ។ ពិភពលោកត្រូវតែទទួលការព្រមាន។ តើយើងកំពុងធ្វើអ្វីខ្លះ ក្នុងនាមជាបុគ្គលម្នាក់ៗ ដើម្បីនាំយកពន្លឺទៅដាក់នៅមុខអ្នកដទៃ? ព្រះបានប្រគល់ការងាររបស់ខ្លួនដល់មនុស្សគ្រប់រូប; មនុស្សគ្រប់គ្នាមានផ្នែកត្រូវបំពេញ ហើយយើងមិនអាចមើលរំលងកិច្ចការនេះបានឡើយ លើកលែងតែប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់ព្រលឹងរបស់យើង។»

> “ឱ បងប្អូនរបស់ខ្ញុំអើយ តើអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធព្រួយព្រះទ័យ ហើយបណ្តាលឲ្យទ្រង់ចាកចេញឬ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងបិទព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏ប្រទានពរ ទុកនៅខាងក្រៅ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់វត្តមានរបស់ទ្រង់ឬ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងទុកឲ្យព្រលឹងទាំងឡាយវិនាសទៅ ដោយគ្មានចំណេះដឹងអំពីសេចក្តីពិត ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់សេចក្តីសុខស្រួលរបស់ខ្លួនខ្លាំងពេក មិនព្រមទ្រាំទ្រនឹងបន្ទុកដែលព្រះយេស៊ូវបានទ្រាំទ្រសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឬ? ចូរឲ្យយើងភ្ញាក់ឡើងពីការគេង។ ‘ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន ចូរចាំយាម; ពីព្រោះមារសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាសិង្ហដែលគ្រហឹម កំពុងដើរជុំវិញ ស្វែងរកអ្នកណាដែលវាអាចលេបត្របាក់បាន។’” Review and Herald, March 22, 1887.

Back to Articles