Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ មួយរយដប់ប្រាំពីរ

ការបើកសម្ដែងអំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ៖ ការវិភាគតាមគំរូសញ្ញាដើម្បីរត់គេចខ្លួន

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

លោកស្រី វ៉ាយត៍​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ​ថា​ជា «ទីសម្គាល់» ដែល​ត្រូវ​បាន​ជា​និមិត្តរូប​មុន​ដោយ​កងទ័ព​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​ដែល​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ឆ្នាំ 66 ហើយ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ នាង​ក៏​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​ដែល​មាន​ភ្នែក​តែ​មើល​មិន​ឃើញ ហើយ​មាន​ត្រចៀក​តែ​ស្តាប់​មិន​ឮ។

> «អស់កល្បជានិច្ចកំពុងលាតសន្ធឹងនៅមុខយើង។ វាំងននជិតនឹងត្រូវលើកឡើងហើយ។ យើងដែលកាន់កាប់តំណែងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងពោរពេញដោយការទទួលខុសត្រូវនេះ តើយើងកំពុងធ្វើអ្វី តើយើងកំពុងគិតអំពីអ្វី បានជាយើងនៅតែជាប់ជំពាក់នឹងសេចក្តីស្រឡាញ់អាត្មានិយមចំពោះភាពស្រួលស្រាលរបស់ខ្លួន ខណៈដែលព្រលឹងជាច្រើនកំពុងវិនាសនៅជុំវិញយើង? តើចិត្តរបស់យើងបានក្លាយទៅជារឹងរូសឥតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងហើយឬ? តើយើងមិនអាចមានអារម្មណ៍ ឬយល់ដឹងទេឬថា យើងមានកិច្ចការមួយត្រូវធ្វើសម្រាប់សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់អ្នកដទៃ? បងប្អូនអើយ តើអ្នកស្ថិតក្នុងពួកអ្នកដែលមានភ្នែកតែមើលមិនឃើញ ហើយមានត្រចៀកតែមិនឮឬ? តើព្រះទ្រង់បានប្រទានឲ្យអ្នកនូវចំណេះដឹងអំពីព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ដោយឥតប្រយោជន៍ឬ? តើដោយឥតប្រយោជន៍ឬ ដែលទ្រង់បានផ្ញើការព្រមានហើយការព្រមានទៀតមកកាន់អ្នក? តើអ្នកជឿលើសេចក្តីប្រកាសនៃសេចក្តីពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច អំពីអ្វីដែលជិតនឹងកើតមានលើផែនដីឬ? តើអ្នកជឿថា ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះកំពុងព្យួរលើប្រជាជន ហើយអ្នកនៅតែអាចអង្គុយយ៉ាងសុខសាន្ត ខ្ជិលច្រអូស មិនខ្វល់ខ្វាយ ស្រឡាញ់សេចក្តីសប្បាយបានទៀតឬ?»

> «ឥឡូវនេះ មិនមែនជាពេលសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ត្រូវភ្ជាប់ចិត្តស្រឡាញ់របស់ខ្លួន ឬប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទុកនៅក្នុងលោកិយនេះឡើយ។ ពេលវេលានោះមិនឆ្ងាយទេ ដែលដូចជាសិស្សដំបូងៗ យើងនឹងត្រូវបានបង្ខំឲ្យស្វែងរកទីជ្រកកោននៅកន្លែងស្ងាត់ស្ងៀម និងឯកោរខ្ទឹមខ្ទង់។ ដូចដែលការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡិមដោយកងទ័ពរ៉ូម បានជាសញ្ញាសម្រាប់ពួកគ្រីស្ទាននៅយូដាឲ្យភៀសខ្លួន យ៉ាងដូច្នោះដែរ ការកាន់យកអំណាចដោយជាតិរបស់យើង តាមរយៈក្រឹត្យបង្ខំឲ្យគោរពសាប៊ាត់របស់សម្តេចប៉ាប នឹងក្លាយជាការព្រមានមួយសម្រាប់យើង។ នោះហើយជាពេលដែលត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងធំៗ ជាការរៀបចំទុកជាមុនសម្រាប់ការចាកចេញពីទីក្រុងតូចៗ ទៅកាន់លំនៅឋានដាច់ស្រយាល នៅកន្លែងលាក់ខ្លួនក្នុងចំណោមភ្នំទាំងឡាយ»។ Testimonies, volume 5, 464.

ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាសញ្ញាព្រមាន (sign) «ឲ្យចាកចេញពីទីក្រុងធំៗ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការចាកចេញពីទីក្រុងតូចៗ ទៅកាន់លំនៅឋានស្ងប់ស្ងាត់នៅកន្លែងឯកោតាមភ្នំ»។ អែដវិនទីស្ទនៃឡៅឌីសេភាគច្រើន មិនបានដឹងថា វិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាការបំពេញ «សញ្ញា» ដែលបាននិយាយអំពីនៅក្នុង The Great Controversy នោះទេ។ វាត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយ «សញ្ញា» នៅដើមនៃរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ។ «សញ្ញា» ដែលបានបំពេញក្នុងការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹមលើកទីមួយ ដែលបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 66 នោះ គឺជាគំរូនៃ «ensign» ដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។

ការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹមជាក់ស្តែង ត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយទីតុស នៅឆ្នាំ 70 គ.ស. ហើយការឡោមព័ទ្ធរបស់ទីតុសនោះ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូជាមុនសិន ក្នុងការឡោមព័ទ្ធរបស់សេស្ទីយុសនៅឆ្នាំ 66 គ.ស. ព្រោះព្រះយេស៊ូវតែងតែប្រើការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីមួយ ដើម្បីបង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់នៃអ្វីនោះ។ ការឡោមព័ទ្ធដំបូងរបស់សេស្ទីយុសនេះហើយ ដែលជាទីសម្គាល់សម្រាប់រត់គេច ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទានឲ្យ មិនមែនការឡោមព័ទ្ធរបស់ទីតុសទេ។ មួយជាការឡោមព័ទ្ធនៅដើមដំបូង មួយទៀតជាការឡោមព័ទ្ធនៅចុងបញ្ចប់។

> «គ្មាន​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ម្នាក់​ណា​បាន​វិនាស​ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើយ។ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រទាន​ការ​ព្រមាន​ដល់​សិស្ស​របស់​ទ្រង់ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់​បាន​ចាំ​មើល​ទីសម្គាល់​ដែល​បាន​សន្យា។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ “កាលណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​បាន​កងទ័ព​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ នោះ​ចូរ​ដឹង​ថា សេចក្តី​ហិនហោច​របស់​វា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ នៅ​ពេល​នោះ ចូរ​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ស្រុក​យូដា​រត់​ទៅ​ឯ​ភ្នំ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង​នោះ ចូរ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ចុះ”។ លូកា 21:20, 21។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​រ៉ូម​ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​របស់ Cestius បាន​ព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ​រួច​មក ពួកគេ​បាន​លះបង់​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​ដោយ​មិន​នឹកស្មាន​ដល់ នៅ​ពេល​អ្វីៗ​ទាំងអស់​ហាក់​ដូច​ជា​អំណោយផល​សម្រាប់​ការ​វាយប្រហារ​ភ្លាមៗ។ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឡោមព័ទ្ធ ដោយ​អស់​សង្ឃឹម​ថា​នឹង​តស៊ូ​បាន​ជោគជ័យ កំពុង​តែ​ហៀប​នឹង​ចុះចាញ់ នៅ​ពេល​ដែល​មេបញ្ជាការ​រ៉ូម​បាន​ដក​កងទ័ព​របស់​ខ្លួន​ចេញ ដោយ​គ្មាន​មូលហេតុ​ណា​មួយ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​បាន​សោះ។ ប៉ុន្តែ ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះ​កំពុង​ដឹកនាំ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ផ្ទាល់។ ទីសម្គាល់​ដែល​បាន​សន្យា​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ដល់​ពួក​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ដែល​កំពុង​ចាំ​មើល​រួច​ហើយ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ឱកាស​មួយ​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង ចំពោះ​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ការ​ព្រមាន​របស់​ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ។ ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​យ៉ាង​ដូច្នេះ ដល់​ថ្នាក់​ដែល​ទាំង​សាសន៍​យូដា និង​សាសន៍​រ៉ូម មិន​អាច​រារាំង​ការ​រត់​គេច​របស់​ពួក​គ្រីស្ទបរិស័ទ​បាន​ឡើយ។ នៅ​ពេល Cestius ដកថយ ពួក​យូដា​ដែល​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម បាន​ដេញ​តាម​កងទ័ព​របស់​គាត់​ដែល​កំពុង​ដកថយ; ហើយ​ខណៈ​ដែល​កម្លាំង​ទាំង​ពីរ​កំពុង​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​គ្នា​យ៉ាង​ពេញលេញ​ដូច្នេះ ពួក​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ក៏​មាន​ឱកាស​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង។ នៅ​ពេល​នោះ​ដែរ តំបន់​ជនបទ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សម្អាត​ចេញ​ពី​សត្រូវ​ទាំងឡាយ ដែល​អាច​នឹង​ព្យាយាម​ស្ទាក់​ចាប់​ពួកគេ។ នៅ​ពេល​នៃ​ការ​ឡោមព័ទ្ធ ពួក​យូដា​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​កាន់​ពិធី​បុណ្យ​បារាំ ហើយ​ដូច្នេះ ពួក​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ទូទាំង​ស្រុក​អាច​រត់​គេច​ខ្លួន​ដោយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​រំខាន​បាន។ ដោយ​មិន​បង្អង់យូរ ពួកគេ​បាន​រត់​ទៅ​កាន់​ទីកន្លែង​សុវត្ថិភាព​មួយ គឺ​ក្រុង Pella នៅ​ក្នុង​ស្រុក Perea ខាង​នាយ​ទន្លេ​យ័រដាន់»។ The Great Controversy, 30.

ការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹមដោយ​សេស្ទាស ក្នុង​ឆ្នាំ​ 66 បាន​បំពេញ​ទីសម្គាល់​នៃ​សេចក្តី​ព្រមាន​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​កត់ត្រា​ទុក​សម្រាប់​ពួក​គ្រីស្ទាន​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិការណ៍​នោះ ប៉ុន្តែ​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​របស់​ទីតុស ក្នុង​ឆ្នាំ​ 70 គ.ស. មិន​បាន​ផ្តល់ «ទីសម្គាល់» ណា​មួយ​សម្រាប់​ឲ្យ​រត់​គេច​ឡើយ។ ក្នុង​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​នោះ មិន​មាន​ពួក​គ្រីស្ទាន​នៅ​សល់​ក្នុង​ក្រុង​ទៀត​ទេ ហើយ​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​ចុងក្រោយ​នោះ​បាន​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុងយេរូសាឡឹម​នោះ «គ្មាន​គ្រីស្ទាន​ម្នាក់​ណា​បាន​វិនាស​ឡើយ» ដ្បិត​ពួក​គ្រីស្ទាន​បាន​រត់​គេច​តាំង​ពី​ដើម​ប្រវត្តិការណ៍​នោះ​មក។

> «កងកម្លាំងជនជាតិយូដា ដែលដេញតាម កេស្ទិយូស និងកងទ័ពរបស់គាត់ បានវាយប្រហារលើកងខាងក្រោយរបស់ពួកគេដោយភាពកាចសាហាវយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់គំរាមកំហែងឲ្យពួកគេត្រូវវិនាសអស់ទាំងស្រុង។ ជនរ៉ូមបានដកថយដោយលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ទើបអាចគេចផុតបាន។ ជនជាតិយូដាបានរួចផុតស្ទើរតែគ្មានការបាត់បង់អ្វីឡើយ ហើយបាននាំយកជ័យភណ្ឌរបស់ខ្លួនត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញដោយជោគជ័យ។ ទោះជាយ៉ាងណា ភាពជោគជ័យដែលមើលទៅដូចនេះ បាននាំមកដល់ពួកគេតែអំពើអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។ វាបានបណ្ដាលឲ្យមានវិញ្ញាណនៃការតស៊ូរឹងរូសប្រឆាំងនឹងជនរ៉ូមនោះ ដែលមិនយូរប៉ុន្មានបាននាំទុក្ខវេទនាដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន មកលើទីក្រុងដែលត្រូវវិនាសនោះ។»

> «មហាវិនាសកម្មដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចបានធ្លាក់មកលើក្រុងយេរូសាឡឹម នៅពេលដែលទីតុសបានបន្តការឡោមព័ទ្ធឡើងវិញ។ ក្រុងនេះត្រូវបានឡោមព័ទ្ធនៅពេលបុណ្យរំលង ខណៈដែលជនជាតិយូដារាប់លាននាក់បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងជញ្ជាំងក្រុងរបស់វា»។ The Great Controversy, 31.

ចាប់ពីពិធីបុណ្យបារាំនៅឆ្នាំ 66 រហូតដល់បុណ្យរំលងនៅឆ្នាំ 70 មានរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ដែលតាមន័យទំនាយគឺមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ។ ចាប់ពីឆ្នាំ 66 ដល់ឆ្នាំ 70 រ៉ូមពហុជាតិនិយមបានជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ ដូចដែលរ៉ូមសម្តេចប៉ាបបានជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធអស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ ចាប់ពីឆ្នាំ 538 រហូតដល់ឆ្នាំ 1798។

> ប៉ុន្តែ ទីលានដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហារ នោះចូរទុកចោលទៅ កុំវាស់វា​ឡើយ ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃហើយ; ហើយពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីក្រុងបរិសុទ្ធ អស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ។ វិវរណៈ 11:2

ទាំង​ក្រុង​រ៉ូម​និមិត្ត​ព្រលឹង និង​ក្រុង​រ៉ូម​សម្តេច​ប៉ាប បាន​ជាន់ឈ្លី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អស់​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ (ឆ្នាំ) ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​បញ្ជាក់​ថា ក្រុង​រ៉ូម​សម័យ​ទំនើប​នឹង​ជាន់ឈ្លី​យេរូសាឡឹម​ខាង​វិញ្ញាណ​នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ អស់​រយៈពេល​និមិត្ត​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ។ រយៈពេល​និមិត្ត​នោះ​នឹង​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ឆាប់ៗ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ចូល​ជា​ធរមាន នៅ​ពេល​ដែល​របួស​ស្លាប់​ត្រូវ​បាន​ព្យាបាល។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្បាល​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ក្បាល​ទាំងឡាយ​របស់​វា ដូច​ជា​ត្រូវ​របួស​ដល់​ស្លាប់; ហើយ​របួស​ដ៏​សាហាវ​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ​វិញ: ហើយ​មនុស្ស​លោក​ទាំងមូល​បាន​អស្ចារ្យ​ចិត្ត​តាម​សត្វ​នោះ។ ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ថ្វាយ​បង្គំ​នាគ ដែល​បាន​ប្រទាន​អំណាច​ដល់​សត្វ​នោះ: ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ថ្វាយ​បង្គំ​សត្វ​នោះ ដោយ​និយាយ​ថា អ្នក​ណា​ដូច​សត្វ​នោះ? អ្នក​ណា​អាច​ច្បាំង​នឹង​វា​បាន? ហើយ​បាន​ប្រទាន​ដល់​វា​នូវ​មាត់​មួយ ដែល​ពោល​ពាក្យ​ធំៗ និង​ពាក្យ​ប្រមាថ​ព្រះ; ហើយ​បាន​ប្រទាន​អំណាច​ដល់​វា​ឲ្យ​បន្ត​នៅ​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ពីរ​ខែ។ វិវរណៈ 13:3–5

រយៈពេលនិមិត្តសញ្ញា៤២ខែនៃការបៀតបៀនរបស់សម្តេចប៉ាប គឺជា «ម៉ោង» នៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ «ម៉ោង» នោះចាប់ផ្ដើមដោយ «ទីសម្គាល់» មួយ (ទង់សញ្ញា) ហើយបញ្ចប់ដោយ «ទីសម្គាល់» ជាច្រើន។ «ទីសម្គាល់» នៃទង់សញ្ញានៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នឹងបណ្ដាលឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទណាដែលនៅសេសសល់ក្នុងបាប៊ីឡូន រត់គេចទៅកាន់ភ្នំបរិសុទ្ធដ៏រុងរឿង ដែលត្រូវបានលើកតម្កើង (លើកឡើង) ឲ្យខ្ពស់លើសភ្នំទាំងឡាយផ្សេងទៀត។

> ហើយ​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ នឹង​កើត​មាន​ឡើង​ថា ភ្នំ​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា នឹង​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​មាំមួន​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​ទាំងឡាយ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​លើក​ខ្ពស់​ជាង​ភ្នំ​តូចៗ​ទាំងឡាយ; ហើយ​អស់​ទាំង​សាសន៍​នានា​នឹង​ហូរ​មក​កាន់​ទី​នោះ។ ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ទៅ ហើយ​និយាយ​ថា ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មក ហើយ​ឲ្យ​យើង​ឡើង​ទៅ​កាន់​ភ្នំ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ទៅ​កាន់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​នៃ​យ៉ាកុប; ហើយ​ទ្រង់​នឹង​បង្រៀន​យើង​អំពី​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​យើង​នឹង​ដើរ​ក្នុង​មាគ៌ា​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់ ដ្បិត​ក្រឹត្យវិន័យ​នឹង​ចេញ​ពី​ស៊ីយ៉ូន ហើយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ អេសាយ ២៖២, ៣។

ការរត់ភៀសចេញពីទីក្រុងនានា នៅពេលមានក្រឹត្យបង្ខំឲ្យគោរពបូជាថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបទាំងដោយការរត់ភៀសរបស់ពួកគ្រីស្ទាននៅឆ្នាំ 66 និងដោយការរត់ភៀសរបស់ក្រុមជំនុំនៅឆ្នាំ 538 ដែលបានភៀសចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថាន។

> ហើយ​ស្ត្រី​នោះ​បាន​រត់​គេច​ទៅ​ទី​រហោស្ថាន ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​បាន​រៀបចំ​សម្រាប់​នាង ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ចិញ្ចឹម​នាង​នៅ​ទី​នោះ​អស់​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ។ វិវរណៈ 12:6

ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម ចាប់តាំងពីការឡោមព័ទ្ធលើកទីមួយរហូតដល់ការឡោមព័ទ្ធលើកចុងក្រោយ មានរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ប៉ុន្តែសារព្រមានអំពីសេចក្តីបំផ្លាញដែលនឹងមកដល់ ត្រូវបានប្រកាសអស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ គឺបីឆ្នាំកន្លះមុនការឡោមព័ទ្ធលើកទីមួយ និងបីឆ្នាំកន្លះបន្ទាប់ពីនោះ។

> «ព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងអស់ដែលព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានអំពីការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម បានសម្រេចគ្រប់យ៉ាងតាមព្យញ្ជនៈ។ ពួកយូដាបានជួបប្រទះសេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលព្រមានរបស់ទ្រង់ថា៖ ‘ដោយរង្វាស់ណាដែលអ្នករាល់គ្នាវាស់ វានឹងត្រូវវាស់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញដែរ។’ ម៉ាថាយ 7:2.»

> «សញ្ញា និង​អស្ចារ្យ​ការណ៍​បាន​លេច​ឡើង ជា​លក្ខណៈ​ព្រមាន​មុន​អំពី​គ្រោះ​មហន្តរាយ និង​វិនាសកម្ម។ នៅ​កណ្ដាល​រាត្រី ពន្លឺ​មួយ​ដ៏​ខុស​ប្រក្រតី​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​លើ​ព្រះវិហារ និង​អាសនៈ​បូជា។ លើ​ពពក​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច មាន​រូបភាព​នៃ​រទេះ​ចម្បាំង និង​អ្នក​ចម្បាំង​កំពុង​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​សម្រាប់​សង្គ្រាម។ ពួក​សង្ឃ​ដែល​កំពុង​បំពេញ​កិច្ច​បម្រើ​នៅ​ពេល​រាត្រី​ក្នុង​ទីសក្ការៈ បាន​ភ័យ​ខ្លាច​ដោយ​សំឡេង​អាថ៌កំបាំង; ផែនដី​បាន​ញ័រ ហើយ​មាន​សំឡេង​ជាច្រើន​បាន​ឮ​ស្រែក​ថា៖ “ចូរ​យើង​ចាក​ចេញ​ពី​ទីនេះ​ទៅ”។ ទ្វារ​ធំ​ខាង​កើត ដែល​មាន​ទម្ងន់​ធ្ងន់​ណាស់​រហូត​សឹង​តែ​បិទ​មិន​បាន​ដោយ​បុរស​ម្ភៃ​នាក់ ហើយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ចាក់​សោ​ដោយ​ដែក​គោល​យក្ស​ដ៏​ធំៗ​ភ្ជាប់​ចូល​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​កម្រាល​ថ្ម​រឹង​មាំ បាន​បើក​ឡើង​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដោយ​គ្មាន​មធ្យោបាយ​ណា​មួយ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​បាន។—Milman, The History of the Jews, book 13.»

> «អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ មានបុរសម្នាក់បានបន្តដើរឡើងចុះតាមដងផ្លូវនានានៃក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយប្រកាសអំពីវិបត្តិទុក្ខដែលនឹងមកលើទីក្រុងនោះ។ ទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ គាត់បានសូត្រទំនួញដ៏សោកសង្រេងថា៖ “សំឡេងមួយពីទិសកើត! សំឡេងមួយពីទិសលិច! សំឡេងមួយពីខ្យល់ទាំងបួនទិស! សំឡេងមួយប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម និងប្រឆាំងនឹងព្រះវិហារ! សំឡេងមួយប្រឆាំងនឹងកូនកំលោះ និងកូនក្រមុំទាំងឡាយ! សំឡេងមួយប្រឆាំងនឹងប្រជាជនទាំងមូល!”—Ibid. អង្គប្លែកនេះត្រូវបានចាប់ឃុំ និងវាយដំដោយរំពាត់ ប៉ុន្តែមិនមានពាក្យបណ្តឹងណាមួយចេញពីបបូរមាត់របស់គាត់ឡើយ។ ចំពោះការប្រមាថ និងការធ្វើបាប គាត់បានឆ្លើយតបតែប៉ុណ្ណោះថា៖ “វិបត្តិទុក្ខ! វិបត្តិទុក្ខដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម!” “វិបត្តិទុក្ខ! វិបត្តិទុក្ខដល់អ្នកស្នាក់នៅក្នុងក្រុងនោះ!” សំឡេងព្រមានរបស់គាត់មិនបានបញ្ឈប់ឡើយ រហូតដល់គាត់ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងអំឡុងការឡោមព័ទ្ធ ដែលគាត់បានទាយទុកជាមុននោះ»។ The Great Controversy, 29, 30.

ការបំផ្លាញចុងក្រោយនៃទីក្រុងយេរូសាឡឹមពិតប្រាកដ ក្នុងឆ្នាំ 70 ត្រូវបាននាំមុខដោយ «ទីសម្គាល់ និង ការអស្ចារ្យ» ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ «មហន្តរាយ និង វិនាស»។ «ទីសម្គាល់» នៃការព្រមានទាំងនោះ បានបង្ហាញឡើងអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ មុនការឡោមព័ទ្ធលើកដំបូង និងក្នុងអំឡុងបីឆ្នាំកន្លះដែលនាំទៅដល់ការបំផ្លាញ។ «ទីសម្គាល់» (ជាពហុវចនៈ) ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណការបំផ្លាញដែលនឹងមកដល់ មិនមែនជា «ទីសម្គាល់» នៃការព្រមានឲ្យរត់គេចខ្លួនទេ ប៉ុន្តែជាសេចក្តីប្រកាសអំពីការជិតដល់នៃការបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បង។

ក្នុង​ការ​ជាន់ឈ្លី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ខាង​វិញ្ញាណ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ ៥៣៨ ដល់ ១៧៩៨ «សញ្ញា» នៃ​ការ​ព្រមាន​ឲ្យ​រត់​គេច គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​សេចក្ដី​ស្អប់​ខ្ពើម​នៃ​ការ​បំផ្លាញ​បាន​លេច​ចេញ នោះ​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល «មនុស្ស​នៃ​អំពើ​បាប​នោះ» ត្រូវ​បាន «បើក​សម្ដែង» ថា​ជា «កូន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស; ដែល​ប្រឆាំង ហើយ​លើក​ខ្លួន​ឡើង​ខ្ពស់​លើស​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ព្រះ ឬ​ដែល​គេ​ថ្វាយ​បង្គំ; ដល់​ថ្នាក់​ដែល​គាត់ ដូច​ជា​ព្រះ អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ ដោយ​បង្ហាញ​ខ្លួន​ថា​គាត់​ជា​ព្រះ»។

> ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាបានឃើញ​អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមនៃសេចក្តីស្ងាត់សូន្យ ដែលព្យាការីដានីយ៉ែលបាននិយាយទុក មកឈរនៅទីបរិសុទ្ធ (អ្នកណាអាន សូមឲ្យយល់ចុះ)។ ម៉ាថាយ 24:15

នៅ​ពេល​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ​បាន​ស្គាល់ «ទីសំគាល់» នោះ ពួកគេ​បាន​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​កាន់​ទី​រហោស្ថាន​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ។

> វាត្រូវការការតស៊ូយ៉ាងស្វិតស្វាញបំផុត សម្រាប់អ្នកដែលចង់ស្មោះត្រង់ ឲ្យឈរយ៉ាងមាំមួនទាស់នឹងការបោកបញ្ឆោត និងអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានលាក់បាំងក្រោមសម្លៀកបំពាក់បព្វជិត ហើយនាំចូលមកក្នុងក្រុមជំនុំ។ ព្រះគម្ពីរមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាមាត្រដ្ឋាននៃជំនឿទេ។ គោលលទ្ធិនៃសេរីភាពខាងសាសនាត្រូវបានហៅថាជាសេចក្តីបង្រៀនខុសឆ្គង ហើយអ្នកដែលគាំទ្រវាត្រូវបានស្អប់ខ្ពើម និងត្រូវបានហាមឃាត់។

> «ក្រោយពីការប្រយុទ្ធតស៊ូដ៏យូរអង្វែង និងធ្ងន់ធ្ងរ មនុស្សតិចតួចស្មោះត្រង់បានសម្រេចចិត្តផ្តាច់ការរួបរួមទាំងអស់ជាមួយនឹងព្រះវិហារដែលបានបោះបង់ជំនឿ ប្រសិនបើនាងនៅតែបដិសេធមិនព្រមដោះខ្លួនចេញពីការក្លែងកុហក និងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ ពួកគេបានឃើញថា ការបែកចេញគឺជាសេចក្តីចាំបាច់ដាច់ខាត ប្រសិនបើពួកគេចង់ស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ពួកគេមិនហ៊ានអត់ឱនឲ្យកំហុសដែលនាំទៅដល់សេចក្តីវិនាសសម្រាប់ព្រលឹងរបស់ខ្លួន ហើយក៏មិនព្រមទុកជាគំរូមួយដែលនឹងធ្វើឲ្យជំនឿរបស់កូនចៅ និងចៅទួតរបស់ពួកគេស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ឡើយ។ ដើម្បីរក្សាសន្តិភាព និងឯកភាព ពួកគេត្រៀមខ្លួនធ្វើការយល់ព្រមណាមួយដែលស្របនឹងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះ ប៉ុន្តែពួកគេមានអារម្មណ៍ថា សូម្បីតែសន្តិភាពក៏នឹងត្រូវទិញក្នុងតម្លៃថ្លៃពេកដែរ បើត្រូវបូជាគោលការណ៍។ ប្រសិនបើឯកភាពអាចរកបានតែដោយការសម្របសម្រួលសេចក្តីពិត និងសេចក្តីសុចរិតប៉ុណ្ណោះ នោះចូរឲ្យមានការខុសគ្នា ហើយសូម្បីតែសង្គ្រាមក៏ដោយ»។ The Great Controversy, 45.

នៅពេលខិតជិតដល់ការបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃការបៀតបៀនរបស់សម្តេចប៉ាប មាន «ទីសម្គាល់» (ជាពហុវចនៈ) ហើយដូចគ្នានឹង «ទីសម្គាល់» នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ ដែលរ៉ូមពហុទេវនិយមបានជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមពិតប្រាកដដែរ; «ទីសម្គាល់» ទាំងនោះមិនមែនជាទីសម្គាល់សម្រាប់ឲ្យរត់គេចឡើយ។

> «ព្រះអង្គសង្គ្រោះ​ប្រទាន​ទីសម្គាល់​ទាំងឡាយ​អំពី​ការ​យាងមក​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះអង្គ​កំណត់​ពេលវេលា​ដែល​ទីសម្គាល់​ដំបូង​នៃ​ទីសម្គាល់​ទាំងនេះ​នឹង​លេច​ឡើង​ថា៖ “ភ្លាមៗ​បន្ទាប់​ពី​សេចក្ដី​វេទនា​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងនោះ ព្រះអាទិត្យ​នឹង​ងងឹត ហើយ​ព្រះចន្ទ​នឹង​មិន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​របស់​វា​ទេ ហើយ​ផ្កាយ​ទាំងឡាយ​នឹង​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ ហើយ​អំណាច​ទាំងឡាយ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​នឹង​ត្រូវ​រញ្ជួយ៖ ហើយ​បន្ទាប់​មក ទីសម្គាល់​របស់​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​នឹង​លេច​ឡើង​នៅ​លើ​មេឃ៖ ហើយ​បន្ទាប់​មក គ្រប់​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំងអស់​នៃ​ផែនដី​នឹង​កាន់ទុក្ខ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ឃើញ​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​យាង​មក​លើ​ពពក​នៃ​មេឃ ដោយ​ព្រះចេស្ដា និង​សិរីល្អ​ដ៏​ធំ។ ហើយ​ព្រះអង្គ​នឹង​ចាត់​ទេវតា​របស់​ព្រះអង្គ​ចេញ​ទៅ ដោយ​សំឡេង​ត្រែ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ប្រមូល​រួម​គ្នា​អ្នក​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​រើស​តាំង ពី​ទិស​ខ្យល់​ទាំង​បួន ពី​ចុង​មេឃ​ម្ខាង​ដល់​ចុង​មេឃ​ម្ខាង​ទៀត។”»

> «នៅចុងបញ្ចប់នៃការបៀតបៀនដ៏ធំដោយសាសនាចក្របាបា ព្រះគ្រីស្ទបានប្រកាសថា ព្រះអាទិត្យនឹងងងឹត ហើយព្រះចន្ទនឹងមិនបញ្ចេញពន្លឺរបស់វាទេ។ បន្ទាប់មក ផ្កាយទាំងឡាយនឹងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ។ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា “ចូររៀនប្រស្នាពីដើមឧទុម្ពរ; កាលណាមែករបស់វានៅទន់នៅឡើយ ហើយលូតស្លឹកឡើង នោះអ្នករាល់គ្នាដឹងថា រដូវក្ដៅជិតមកដល់ហើយ៖ ដូច្នេះដែរ អ្នករាល់គ្នា កាលណាឃើញការទាំងនេះទាំងអស់ ចូរដឹងថា ទ្រង់ជិតមកដល់ហើយ ទាំងនៅមាត់ទ្វារផង”។ ម៉ាថាយ 24:32, 33, margin.»

> «ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រទាន​ទីសម្គាល់​នៃ​ការ​យាង​មក​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​ប្រកាស​ថា យើង​អាច​ដឹង​បាន​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​ជិត​មក​ដល់ សូម្បី​តែ​នៅ​មាត់​ទ្វារ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​អស់​អ្នក​ដែល​ឃើញ​ទីសម្គាល់​ទាំងនេះ​ថា “ជំនាន់​នេះ​នឹង​មិន​កន្លង​ផុត​ទេ ទាល់​តែ​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​សម្រេច​ឡើង।” ទីសម្គាល់​ទាំងនេះ​បាន​លេច​ឡើង​ហើយ។ ឥឡូវ​នេះ​យើង​ដឹង​យ៉ាង​ប្រាកដ​ថា ការ​យាង​មក​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ជិត​ដល់​ហើយ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី​នឹង​កន្លង​ផុត​ទៅ ប៉ុន្តែ​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​កន្លង​ផុត​ឡើយ”។ The Desire of Ages, 631, 632.»

នៅពេលដែល «រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះនៃការត្រូវជាន់ឈ្លីរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹម» ដោយរ៉ូមប៉ាបកំពុងឈានដល់ទីបញ្ចប់ នោះមាន «ទីសម្គាល់» មួយស៊េរី ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងបានបើកសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡ្លេរ៉ាយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡ្លេរ៉ាយ ត្រូវតែត្រូវបានធ្វើម្តងទៀតយ៉ាងពិតប្រាកដគ្រប់អក្សរ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ «ទីសម្គាល់» ទាំងនោះ ដែលបានលេចឡើង «នៅចុងបញ្ចប់នៃការបៀតបៀនដ៏ធំរបស់ប៉ាប» ត្រូវបានតំណាងជាគំរូទុកជាមុនដោយ «ទីសម្គាល់» ដែលបានលេចឡើងនៅពេលបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះនៃការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹម ចាប់ពីឆ្នាំ 66 ដល់ 70 ដោយរ៉ូមបិសាច។ ដូច្នេះ ដោយផ្អែកលើសាក្សីពីរ នឹងមាន «ទីសម្គាល់» នៃទង់សញ្ញា ដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅម៉ោងនៃរញ្ជួយដីដ៏ធំ ដែលជាទីសម្គាល់នៃការព្រមានឲ្យរត់គេច នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់រ៉ូមសម័យទំនើប ហើយនឹងមាន «ទីសម្គាល់» ផងដែរ ក្នុងពហុវចនៈ ដែលកើតឡើងនៅពេលបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលនៃការបៀតបៀនរបស់រ៉ូមសម័យទំនើប នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «សូមអានជំពូកទី ២១ នៃលូកា។ ក្នុងជំពូកនោះ ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ប្រទានសេចក្តីព្រមានថា “ចូរប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះខ្លួនអ្នករាល់គ្នា ក្រែងនៅពេលណាមួយចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាត្រូវផ្ទុកធ្ងន់ដោយការហូបផឹកលើសប្រមាណ ការស្រវឹង និងកង្វល់នៃជីវិតនេះ ហើយថ្ងៃនោះមកលើអ្នករាល់គ្នាដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដ្បិតវានឹងមកលើអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដូចជាអន្ទាក់មួយ។ ដូច្នេះ ចូរយាមប្រយ័ត្ន ហើយអធិស្ឋានជានិច្ច ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានរាប់ថាសមគួរនឹងរួចផុតពីការទាំងអស់នេះ ហើយឈរនៅចំពោះព្រះបុត្រានៃមនុស្ស” (Luke 21:34–36)។»

> «ទីសម្គាល់នៃសម័យកាលកំពុងតែបានបំពេញឡើងក្នុងពិភពលោករបស់យើង ប៉ុន្តែជាទូទៅ ពួកជំនុំត្រូវបានតំណាងថាកំពុងដេកលក់។ តើយើងមិនគួរយកការព្រមានពីបទពិសោធន៍របស់ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅទាំងនោះទេឬ ដែលនៅពេលសំឡេងហៅបានមកថា “មើល៍! កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅជួបគាត់” បានឃើញថា ពួកនាងគ្មានប្រេងនៅក្នុងចង្កៀងរបស់ខ្លួន? ហើយខណៈដែលពួកនាងបានទៅទិញប្រេង កូនកំលោះក៏បានចូលទៅក្នុងពិធីលៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយព្រហ្មចារីឆ្លាតវៃទាំងនោះ ហើយទ្វារត្រូវបានបិទ។ នៅពេលព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅមកដល់សាលាលៀង ពួកនាងបានទទួលការបដិសេធមួយដែលមិននឹកស្មានដល់។ ម្ចាស់ពិធីជប់លៀងបានប្រកាសថា “ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នករាល់គ្នាទេ”។ ពួកនាងត្រូវបានទុកឲ្យឈរនៅខាងក្រៅលើផ្លូវទទេ នៅក្នុងភាពងងឹតខ្មៅនៃរាត្រី»។ Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles