Article

# តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​សេចក្ដី​ពិត? — លេខ ២

កុំ​បិទ​ត្រា​ពាក្យ​នៃ​ការព្យាករណ៍​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

បានបង្ហាញរួចមកហើយថា ប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 រហូតដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបិទត្រាទុករហូតដល់មុនពេលបិទនៃរយៈពេលសាកល្បង។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមដោយពិនិត្យឡើងវិញនូវមួយចំនួននៃអ្វីដែលយើងបានកំណត់អំពីនិមិត្តរូបនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ យើងកំពុងប្រើខ្សែប្រវត្តិសាស្ត្រលើខ្សែប្រវត្តិសាស្ត្រ ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីពិតទាំងនេះ។ មានសញ្ញាសម្គាល់ព្យាករណ៍ចំនួនបួន ចាប់ពីថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 រហូតដល់ និងរួមទាំងថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 គឺ៖ ការបំពាក់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយ ការខកចិត្តលើកទីមួយ ការស្រែកនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ និងការខកចិត្តដ៏ធំ។

ថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយលោកម៉ូសេនៅឯគុម្ពឈើដែលកំពុងឆេះ។ ការខកចិត្តលើកដំបូងនៅនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ ១៨៤៤ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយភរិយារបស់លោកម៉ូសេ គឺស៊ីព៉ូរ៉ា នៅពេលនាងកាត់ស្បែកកូនប្រុសរបស់ពួកគេដោយទុក្ខព្រួយ និងដោយការភ័យខ្លាច។ សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឯការប្រជុំជំរំ Exeter ចាប់ពីថ្ងៃទី ១២–១៧ ខែសីហា ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយការមកដល់របស់លោកម៉ូសេក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ និងការព្រមានដំបូងរបស់លោកអំពីសេចក្ដីស្លាប់នៃកូនច្បងរបស់អេស៊ីព្ទ។ ការខកចិត្តដ៏ធំធេងនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយជនហេប្រ៊ូនៅឯសមុទ្រក្រហម។

នៅសម័យស្តេចដាវីឌ ថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ត្រូវបានតំណាងជាសញ្ញាប្រកាសទុកជាមុនដោយពួកភីលីស្ទីនបាននាំហិបនៃព្រះត្រឡប់មកវិញ។ ការខកចិត្តលើកដំបូងនៅនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ 1844 ត្រូវបានតំណាងជាសញ្ញាប្រកាសទុកជាមុនដោយអ៊ូស្សាបានប៉ះហិបនៃព្រះ។ សម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅក្នុងការប្រជុំជំរុំ Exeter ចាប់ពីថ្ងៃទី 12–17 ខែសីហា ត្រូវបានតំណាងជាសញ្ញាប្រកាសទុកជាមុនដោយដាវីឌបាននាំហិបចូលទៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម។ ការខកចិត្តដ៏ធំនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ត្រូវបានតំណាងជាសញ្ញាប្រកាសទុកជាមុនដោយមីកាល់ ភរិយារបស់ដាវីឌ ពេលនាងបានមើលងាយដាវីឌ ដោយព្រោះគាត់បានចូលទៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយនឹងហិប។

ថ្ងៃទី​១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​១៨៤០ ត្រូវ​បាន​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ​នៅ​រដូវ​និទាឃរ​ដូវ ឆ្នាំ​១៨៤៤ ត្រូវ​បាន​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ការ​ខកចិត្ត​អំពី​សេចក្ដី​ស្លាប់​របស់​ឡាសារ។ សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដែល​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​កិច្ច​ប្រជុំ​ជំរំ Exeter ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១២ ដល់​១៧ ខែ​សីហា ត្រូវ​បាន​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ការ​ចូល​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ដោយ​ជ័យជម្នះ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ការ​ខកចិត្ត​ដ៏​ធំ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៨៤៤ ត្រូវ​បាន​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ការ​ខកចិត្ត​នៃ​ឈើ​ឆ្កាង។

យើងបានចង្អុលបង្ហាញថា សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននេះ តំណាងឲ្យតែផ្នែកមួយប៉ុណ្ណោះនៃរចនាសម្ព័ន្ធពេញលេញនៃគ្រប់ចលនាកំណែទម្រង់ទាំងអស់។ យើងកំពុងកំណត់សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននេះថាជាសាក្សីនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ លក្ខណៈព្យាករណ៍មួយក្នុងចំណោមលក្ខណៈព្យាករណ៍ទាំងឡាយនៃខ្សែទាំងបួននីមួយៗ គឺថា សញ្ញាសម្គាល់នៅក្នុងខ្សែនីមួយៗមានប្រធានបទដូចគ្នា។

សម្រាប់​ម៉ូសេ សញ្ញាសំខាន់​ទាំង​បួន​នោះ​សុទ្ធតែ​ទាក់ទង​នឹង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះ​ក្នុង​ការ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស ដើម្បី​បំពេញ​តាម​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​របស់​អាប្រាហាំ។ ក្នុង​ខ្សែ​កំណែទម្រង់​របស់​ស្ដេច​ដាវីឌ សញ្ញាសំខាន់​ទាំង​បួន​នោះ​សុទ្ធតែ​មាន​ទំនាក់ទំនង​នឹង​ហិប​របស់​ព្រះ។ ក្នុង​ខ្សែ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ សញ្ញាសំខាន់​ទាំង​បួន​នោះ​សុទ្ធតែ​មាន​ទំនាក់ទំនង​នឹង​សេចក្ដី​ស្លាប់ និង​ការ​រស់​ឡើង​វិញ។

ថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ ជាការបញ្ជាក់អំពីគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ។ ការខកចិត្តលើកទីមួយ នៅរដូវនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ១៨៤៤ បណ្តាលមកពីការអនុវត្តគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំដែលបានបរាជ័យ។ សាររបស់ Samuel Snow អំពី Midnight Cry គឺជាការកែតម្រូវ ហើយជាការធ្វើឲ្យពេញលេញនូវការអនុវត្តដែលបានបរាជ័យនៃគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ។ សារដែលបានកែតម្រូវនោះ បានផ្អែកលើគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ ហើយត្រូវបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួនសុទ្ធតែកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ។

បងស្រី វ៉ាយ បានជូនដំណឹងដល់យើងថា ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ; ប៉ុន្តែ នាងក៏បង្រៀនថា ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ក៏តំណាងឲ្យ «ព្រឹត្តិការណ៍អនាគត ដែលនឹងត្រូវបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា» ផងដែរ។ ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយចំនួនបួន ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ហើយបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននោះ នឹងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង តាមលំដាប់ដដែល។

ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយកាលបរិច្ឆេទទាំងពីរនោះសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយសាសនាអ៊ីស្លាម ដូច្នេះបានភ្ជាប់ការចាប់ផ្ដើមនៃអាដវេនទីស៊ំមកជាមួយនឹងចុងបញ្ចប់នៃអាដវេនទីស៊ំ។ ទាំងថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ និងថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ សុទ្ធតែជាការបញ្ជាក់អំពីក្បួនទំនាយសំខាន់ជាបឋមនៃប្រវត្តិសាស្ត្ររៀងៗខ្លួន។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ទេវតានៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ បានចុះមក ហើយនៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ទេវតានៃវិវរណៈ ជំពូក ១០ បានចុះមក។ ការខកចិត្តលើកដំបូងរបស់ Future for America គឺជាការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យមួយ ទាក់ទងនឹងសាសនាអ៊ីស្លាម នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០។ សារដែលត្រូវបានបើកត្រាឡើងវិញ ដូចជាសំឡេងហៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រនៅ Exeter នៅរដូវក្តៅ ឆ្នាំ ១៨៤៤ គឺជាការកែតម្រូវនៃការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យ ដែលបានប្រកាសទុកជាមុន។ ចំពោះពួក Millerites ការកែតម្រូវនោះមានទំនាក់ទំនងនឹងការអនុវត្តដែលបរាជ័យពីមុននៃគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើមួយឆ្នាំ ដែលកំណត់ឆ្នាំ ១៨៤៣ ជាពេលវេលានៃការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះអម្ចាស់។ សព្វថ្ងៃនេះ ការកែតម្រូវដែលត្រូវបានតំណាងដោយសារសំឡេងហៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្ររបស់ពួក Millerites ត្រូវតែជាសញ្ញាសម្គាល់មួយ ដែលតំណាងឲ្យសាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលសញ្ញាសម្គាល់ពីរមុនក៏បានតំណាងដែរ។ ការកែតម្រូវដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយកិច្ចការរបស់ Samuel Snow មិនមែនជាការមិនអើពើចំពោះការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យពីមុនទេ ប៉ុន្តែជាការកែសម្រួលឲ្យបានច្បាស់លាស់ជាងមុននូវការព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យពីមុននោះ។

> «អ្នកដែលបានខកចិត្ត បានឃើញតាមរយៈព្រះគម្ពីរថា ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅក្នុងអំឡុងពេលពន្យារពេល ហើយថា ពួកគេត្រូវតែរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ដល់ការសម្រេចនៃនិមិត្ត។ ភស្តុតាងដដែលដែលបាននាំពួកគេឲ្យទន្ទឹងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 ក៏បាននាំពួកគេឲ្យរំពឹងទុកទ្រង់នៅឆ្នាំ 1844 ដែរ»។ Early Writings, 247.

សព្វថ្ងៃនេះ សារដែលត្រូវបានតំណាងដោយសារដែលបានចេញពីកិច្ចប្រជុំជំរុំ Exeter នឹងក្លាយជាការបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍នៃការព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យពីមុន។ ការខកចិត្តដ៏ធំក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite តំណាងឲ្យការខកចិត្តដ៏ធំមួយ ដែលកើតឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ប៉ុន្តែវានឹងស្ថិតនៅក្នុងបរិបទនៃការព្យាករណ៍អំពីសាសនាអ៊ីស្លាម។ សាររបស់ Samuel Snow គឺជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណកាលបរិច្ឆេទពិតប្រាកដ។ កាលបរិច្ឆេទនោះត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែព្រឹត្តិការណ៍ខុស។ សារសព្វថ្ងៃនេះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសាររបស់ Snow នឹងជាសារអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលជាការបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍នៃសារដែលបានបរាជ័យនៅការខកចិត្តលើកដំបូង នៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។

មិនមានពេលវេលា ឬ​កាលបរិច្ឆេទ​ណាមួយ​ពាក់ព័ន្ធ​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​ចាប់តាំងពី​ថ្ងៃ​ទី​២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៨៤៤ មក ការ​កំណត់​ពេលវេលា មិន​ត្រូវ​បាន​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សារ​ទំនាយ​របស់​ព្រះ​ទៀត​ឡើយ។

> «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយ​ថា សារ​នោះ​មិន​ត្រូវ​ព្យួរ​ទុក​លើ​ពេលវេលា​ឡើយ ដ្បិត​ពេលវេលា​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ការ​សាកល្បង​ម្តង​ទៀត​ទេ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មាន​អ្នក​ខ្លះ​កំពុង​ទទួល​ការ​រំជួល​ចិត្ត​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ការ​អធិប្បាយ​អំពី​ពេលវេលា; ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​មាន​អំណាច​ខ្លាំង​ជាង​អ្វី​ដែល​ពេលវេលា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​បាន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា សារ​នេះ​អាច​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន​លើ​មូលដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ថា វា​មិន​ត្រូវការ​ពេលវេលា​ដើម្បី​ពង្រឹង​វា​ឡើយ ហើយ​ថា វា​នឹង​ចេញ​ទៅ​ដោយ​អំណាច​ដ៏​ខ្លាំងក្លា ធ្វើ​កិច្ចការ​របស់​វា ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចប់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ក្នុង​សេចក្ដី​សុចរិត»។ Experience and Views, 48, 49.

សញ្ញាសំគាល់ទីបួននៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង ត្រូវតែជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ព្រោះប្រវត្តិសាស្ត្របរិសុទ្ធនៃបន្ទាត់កំណែទម្រង់ទាំងអស់ បូកបញ្ចូលគ្នា ជាបន្ទាត់លើបន្ទាត់ ដោយភ្ជាប់ជាមួយសេចក្ដីអធិប្បាយដែលបានបំផុសដោយព្រះលើប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងនោះ តាមរយៈវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ គឺជាភស្តុតាងច្បាស់លាស់ថា ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យគឺជាសញ្ញាសំគាល់ទីបួន បន្ទាប់ពីទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពចុះមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង។ សញ្ញាសំគាល់ទីបួននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ដែលជា «ព្រឹត្តិការណ៍អនាគត ដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា» ត្រូវតែមានការភ្ជាប់ទាក់ទងជាមួយអ៊ីស្លាម ដោយផ្អែកលើការពិតថា ប្រធានបទដដែលតែងតែមានស្ថិតនៅក្នុងសញ្ញាសំគាល់ទាំងបួនដដែល នៅក្នុងចលនាកំណែទម្រង់គ្រប់យ៉ាង។

សាសនាឥស្លាម​នឹង​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទំនាយ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដោយ​សារ​មូលហេតុ​ទីពីរ​មួយ។ ព្រះយេស៊ូវ ជា​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា បាន​យក​ប្រវត្តិ​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​បួន​នេះ​ដោយ​ជាក់លាក់ ហើយ​បាន​កំណត់​វា​ជា​និមិត្តរូប​មួយ​ដាច់​ដោយ​ខ្លួន​វា។ និមិត្តរូប​នោះ​គឺជា​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ។ នៅ​ក្នុង​ចលនា​កែទម្រង់​គ្រប់​យ៉ាង មាន​សញ្ញាសម្គាល់​ផ្សេង​ទៀត ដែល​មាន​ទាំង​មុន និង​ក្រោយ​សញ្ញាសម្គាល់​ទាំង​បួន ដែល​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ។ ក្នុង​នាម​ជា​និមិត្តរូប​មួយ​ដាច់​ដោយ​ខ្លួន​វា សញ្ញាសម្គាល់​ទីមួយ​នៃ​ប្រវត្តិ​ជា​និមិត្តរូប ដែល​ផ្ទុក​សញ្ញាសម្គាល់​ទាំង​បួន​នេះ តំណាង​ឲ្យ​ការ​វាយប្រហារ​របស់​សាសនាឥស្លាម​លើ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១។ ការពិត​ដែល​ថា អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា កំណត់​ចុង​បញ្ចប់​ដោយ​ដើម​កំណើត បង្កើត​ឲ្យ​សាសនាឥស្លាម​ស្ថិត​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ពីព្រោះ​សញ្ញាសម្គាល់​ទីមួយ​នៃ​សញ្ញាសម្គាល់​ទាំង​បួន​នោះ គឺជា​ការ​វាយប្រហារ​របស់​សាសនាឥស្លាម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១ ដូច្នេះ សញ្ញាសម្គាល់​ទីបួន និង​ចុង​ក្រោយ ក៏​ត្រូវ​តែ​ជា​ការ​វាយប្រហារ​មួយ​ដោយ​សាសនាឥស្លាម ប្រឆាំង​នឹង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ផង​ដែរ។

វាអាចជាទៅបានយ៉ាងខ្លាំងថា ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យគឺជាការវាយប្រហារមួយទៀតរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមលើទីក្រុងញូវយ៉ក ហើយការនោះនឹងឆ្លើយតបជាទីបញ្ចប់មួយដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយការចាប់ផ្តើម ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ វានឹងជាការវាយប្រហារដោយសាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលជាការព្យាករណ៍នៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។

យើងក៏បានបង្ហាញផងដែរថា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា បានលាក់ប្រវត្តិសាស្ត្រមួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងបួននោះ។ តាមពិតទៅ ប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្នុងដែលបានលាក់នោះ គឺជាការបើកសម្ដែងដ៏សំខាន់មួយ ដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបាននាំឲ្យលេចចេញ រួមជាមួយនឹងបញ្ញត្តិដែលថា «កុំបិតត្រាសេចក្ដីនៃព្រះបន្ទូលទំនាយនៃគម្ពីរវិវរណៈ»។ ប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្នុងដែលបានលាក់នោះ ត្រូវបានទទួលស្គាល់នៅពេលដែលយើងឃើញថា នៅក្នុងសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ មានរយៈពេលមួយនៅក្នុងសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួន ដែលចាប់ផ្ដើមដោយការខកចិត្ត ហើយបញ្ចប់ដោយការខកចិត្ត។ ចាប់ពីការមកដល់របស់ទេវតាទីពីរ រហូតដល់ការមកដល់របស់ទេវតាទីបី ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡឺរ មានប្រវត្តិសាស្ត្រជាក់លាក់មួយ ដែលតំណាងជានិមិត្តរូបដល់ខ្លួនវាឯង។ វាចាប់ផ្ដើមដោយសាររបស់ទេវតាមួយ ដែលត្រូវតែបរិភោគ ដូច្នេះហើយបានសម្គាល់គ្រាពន្យារនៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់។ បន្ទាប់មក វាបញ្ជាក់អំពីសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលក៏ជាសារមួយដែលត្រូវតែបរិភោគផងដែរ ហើយបន្ទាប់មកនាំទៅដល់ការមកដល់នៃសារទីបី ដែលត្រូវតែបរិភោគ។

បន្ទាត់​ខាងក្នុង​ដែល​លាក់កំបាំង​នៅ​ក្នុង​បន្ទាត់​នៃ​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​តាម​របៀប​ព្យាករណ៍ មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ដោយ​ការ​ចាប់ផ្តើម​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ខកចិត្ត មួយ ហើយ​ដោយ​ការ​មក​ដល់​របស់​ទេវតា​មួយ និង​សារ​ឲ្យ​បរិភោគ ដែល​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្នុង​ការ​ខកចិត្ត​ដ៏​ធំ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ «សេចក្តី​ពិត» ផង​ដែរ។

ពាក្យហេប្រឺ “‘ĕmeṯ” ដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សេចក្តីពិត» នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះអ្នកភាសាវិទូដ៏អស្ចារ្យ ដោយប្រើអក្សរទីមួយនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ បន្តដោយអក្សរទីដប់បីនៃអក្ខរក្រម ហើយបញ្ចប់ដោយអក្សរចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រម ដើម្បីបង្កើតជាពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា សេចក្តីពិត។ យើងបានបង្ហាញថា អក្សរទាំងនោះតំណាងឲ្យគោលការណ៍នៃច្បាប់នៃការលើកឡើងជាលើកដំបូង ដែលជាគោលការណ៍កំណត់ចុងបញ្ចប់ចេញពីដើមកំណើត។ អក្សរទីមួយគឺអក្សរ «អាល់ហ្វា»។ អក្សរកណ្ដាលគឺអក្សរទីដប់បីនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ ហើយតំណាងឲ្យការបះបោរ។ អក្សរចុងក្រោយគឺអក្សរចុងក្រោយ គឺទីបញ្ចប់ គឺអូមេហ្គា។ យើងបានបង្ហាញថា អក្សរទាំងបីនេះតំណាងឲ្យបីជំហាននៃដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច ដូចដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយខ្សែបន្ទាត់ទំនាយជាច្រើន។

អត្ថន័យ​នៃ​អក្សរ​ទាំង​បី​នោះ​ស្រប​គ្នា​នឹង​អត្ថន័យ​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទាំង​បី​នាក់។ អត្ថន័យ​នៃ​អក្សរ​ទាំង​បី​នោះ​ស្រប​គ្នា​នឹង​ដំណើរការ​នៃ​ការ​បន្សុទ្ធ​របស់​ពួក​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ពួក​អាក្រក់​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ១២:១០ ដែល​ត្រូវ​បាន​បន្សុទ្ធ ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​ត្រូវ​បាន​ល្បង។ អក្សរ​ហេប្រឺ​ទាំង​បី​ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​រួម​គ្នា​ដើម្បី​បង្កើត​ពាក្យ «សេចក្ដី​ពិត» មាន​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​អាល់ផា និង​អូមេហ្គា ហើយ​ជំហាន​ទាំង​បី​ដែល​អក្សរ​ទាំង​នោះ​កំណត់​នៅ​ក្នុង​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា ដំណឹងល្អ​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច។ ជំហាន​ទាំង​បី​ដែល​តំណាង​ដោយ​អក្សរ​ទាំង​នោះ ក៏​តំណាង​ដល់​កិច្ចការ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដូច​ដែល​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង យ៉ូហាន ១៦ ផង​ដែរ។

> ហើយ​កាលណា​ទ្រង់​យាង​មក នោះ​ទ្រង់​នឹង​បន្ទោស​លោកិយ​អំពី​អំពើបាប អំពី​សេចក្តី​សុចរិត និង​អំពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ៖ អំពី​អំពើបាប ពី​ព្រោះ​ពួកគេ​មិន​ជឿ​លើ​ខ្ញុំ; អំពី​សេចក្តី​សុចរិត ពី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ទៅ​ឯ​ព្រះវរបិតា​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​មិន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ; អំពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ ពី​ព្រោះ​មេ​គ្រប់គ្រង​នៃ​លោកិយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ជំនុំ​ជម្រះ​ហើយ។ យ៉ូហាន 16:8–11។

ការខកចិត្តលើកដំបូងត្រូវបានតំណាងថាជា អំពើបាប ដូចដែលបានបង្ហាញតាមរយៈ ម៉ូសេ អ៊ូសា ម៉ារា និង ម៉ាថា និងពួក Millerites ពីព្រោះ ដូចដែល យ៉ូហាន ជំពូក ១៦ ពិពណ៌នាអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក្នុងការធ្វើឲ្យមានការចោទប្រកាន់អំពី «អំពើបាប» នោះ គឺដោយសារ «ពួកគេមិនជឿ»។ និមិត្តសញ្ញានីមួយៗដែលយើងទើបបានយោងខាងលើ សុទ្ធតែតំណាងឲ្យការខកចិត្តលើកដំបូង ហើយប្រវត្តិរបស់ពួកគេនីមួយៗក៏ធ្វើសក្ខីកម្មថា ការខកចិត្តនោះបណ្តាលមកពីអំពើបាប គឺការមិនជឿលើអ្វីមួយដែលបានបើកសម្ដែងដល់ពួកគេជាមុនរួចហើយ។ ជំហានទីមួយ គឺការចោទប្រកាន់អំពីអំពើបាប។ ជំហានទីមួយ គឺអក្សរទីមួយនៃអក្ខរក្រមហេប្រ៊ូ។

សញ្ញាសម្គាល់ទីពីរនៃប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង​គឺ​សេចក្តីសុចរិត ដែលជាកន្លែងដែលការបង្ហាញនៃអំណាចរបស់ព្រះ ត្រូវបានបង្ហាញចេញនៅក្នុងសេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នកទាំងឡាយដែលកំពុងកាន់សារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ពួកគេបង្ហាញសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះនៅចុងបញ្ចប់នៃពេលពន្យារនោះ ដ្បិត យ៉ូហាន ជំពូក ១៦ ចែងថា ព្រះគ្រីស្ទបានយាងទៅឯព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេមិនបានឃើញព្រះគ្រីស្ទទៀតឡើយ។ ព្រះគ្រីស្ទបានពន្យារពេល មុនការបង្ហាញចេញនៃសេចក្តីសុចរិត។ ចំពោះពួក Millerites នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទដកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ចេញ កំហុសនោះត្រូវបានទទួលស្គាល់។ បន្ទាប់មក ខ្លឹមសារនៃសារដែលបានកែតម្រូវ បានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរថ្នាក់។ ថ្នាក់មួយបានបង្ហាញសេចក្តីសុចរិត ព្រោះពួកគេមានប្រេង ហើយថ្នាក់មួយទៀតបានបង្ហាញការបះបោរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយអក្សរទីដប់បីនៃអក្សរក្រមហេប្រឺ។

> «អ្នកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតែងតាំង ដែលឈរនៅជាប់ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល មានឋានៈដែលធ្លាប់បានប្រទានឲ្យសាតាំង ក្នុងនាមជា​គេរូប​គ្របបាំង។ ដោយសារសត្វបរិសុទ្ធដែលនៅជុំវិញបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ ព្រះអម្ចាស់រក្សាការទាក់ទងជាប់ជានិច្ចជាមួយនឹងប្រជាជននៅលើផែនដី។ ប្រេងមាសតំណាងឲ្យព្រះគុណ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានផ្គត់ផ្គង់ចង្កៀងរបស់អ្នកជឿ ដើម្បីកុំឲ្យវារលឹម ហើយរលត់ទៅ។ ប្រសិនបើមិនមានប្រេងបរិសុទ្ធនេះ ដែលត្រូវបានចាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌ តាមរយៈសាររបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ នោះអំណាចភ្នាក់ងារនៃអំពើអាក្រក់នឹងមានការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងលើមនុស្ស។»

> «ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបង្អាប់កិត្តិយស នៅពេលដែលយើងមិនទទួលយកសារដែលទ្រង់ផ្ញើមកយើង។ ដូច្នេះ យើងបដិសេធប្រេងមាស ដែលទ្រង់ចង់ចាក់បញ្ចូលទៅក្នុងព្រលឹងរបស់យើង ដើម្បីឲ្យបញ្ជូនបន្តទៅដល់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត។ នៅពេលការហៅនឹងមកថា “មើល៍ កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅជួបទ្រង់ចុះ” អស់អ្នកដែលមិនបានទទួលប្រេងបរិសុទ្ធ ដែលមិនបានថែរក្សាព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន នឹងឃើញថា ដូចជាព្រហ្មចារីល្ងង់ ពួកគេមិនបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីជួបព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេទេ។ នៅក្នុងខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ ពួកគេមិនមានអំណាចក្នុងការទទួលបានប្រេងនោះឡើយ ហើយជីវិតរបស់ពួកគេក៏ខូចបាក់បែកផង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងសូមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើយើងទូលអង្វរ ដូចលោកម៉ូសេបានធ្វើថា “សូមបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ដល់ទូលបង្គំផង” នោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានចាក់បង្ហូរពេញក្នុងចិត្តរបស់យើង។ តាមរយៈបំពង់មាស ប្រេងមាសនឹងត្រូវបានបញ្ជូនមកដល់យើង។ “មិនមែនដោយកម្លាំង ឬដោយឫទ្ធានុភាពទេ គឺដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់អញវិញ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ។” ដោយទទួលកាំរស្មីភ្លឺចែងចាំងនៃព្រះអាទិត្យនៃសេចក្ដីសុចរិត កូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ភ្លឺចែងចាំងដូចជាពន្លឺនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ»។ Review and Herald, July 20, 1897.

សូមចំណាំថា អ្នកដែលទទួលសារនៃការស្រែកនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយលោកម៉ូសេនៅក្នុងរូងភ្នំហូរេប ខណៈដែលលោកអង្វរឲ្យព្រះបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ដល់លោក។ ក្រុមទាំងពីរនោះបានបញ្ចប់ការបង្កើតលក្ខណៈរបស់ខ្លួនរួចជាស្រេចមុនការស្រែកនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ គឺក្នុងអំឡុងពេលនៃការពន្យារពេល។

> «ឥឡូវនេះ យើងកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត ហើយម្នាក់ណាក៏ដោយក្នុងចំណោមយើង មិនគួរយឺតយ៉ាវក្នុងការស្វែងរកការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ កុំឲ្យនរណាម្នាក់ដើរតាមគំរូរបស់ស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅ ហើយគិតថា មានសុវត្ថិភាពក្នុងការរង់ចាំរហូតដល់វិបត្តិមកដល់ សិនហើយទើបទទួលបានការត្រៀមលក្ខណៈនៃចរិតសម្បត្តិ ដើម្បីឈរជាប់មាំក្នុងពេលនោះ។ នឹងយឺតពេលពេកហើយក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលភ្ញៀវត្រូវបានហៅឲ្យចូលមក ហើយត្រូវបានពិនិត្យមើល។ ឥឡូវនេះជាពេលដែលត្រូវពាក់សេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ—ជាសម្លៀកបំពាក់ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដែលនឹងសមរម្យសម្រាប់អ្នកឲ្យចូលទៅក្នុងពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កូនចៀម។ ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូច ស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅ ត្រូវបានបង្ហាញថា កំពុងអង្វរសុំប្រេង ប៉ុន្តែមិនអាចទទួលបានតាមការស្នើសុំរបស់ពួកនាងឡើយ។ នេះជានិមិត្តសញ្ញាសំដៅទៅលើអ្នកទាំងឡាយដែលមិនបានត្រៀមខ្លួន ដោយការអភិវឌ្ឍចរិតសម្បត្តិមួយ ដែលអាចឈរជាប់មាំបានក្នុងគ្រាវិបត្តិ»។ The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

នៅពេល​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​មាន​ប្រេង​ដែល​ចាំបាច់ ហើយ​មួយ​ក្រុម​ទៀត​គ្មាន។ ជំហាន​ទី​ពីរ​គឺ​ជា​ការ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​ពន្យារ នៃ​សេចក្តី​សុចរិត ឬ​សេចក្តី​អសុចរិត «ពីព្រោះ» កូន​កម្លោះ​បាន​ទៅ «ឯ» «ព្រះវរបិតា» របស់​ទ្រង់ «ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ទៀត​ទេ»។ ជំហាន​ទី​ពីរ​គឺ​ជា​អក្សរ​ទី​ដប់​បី​នៃ​អក្ខរក្រម​ហេប្រឺ។ ជំហាន​ទី​បី​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​លាក់​កំបាំង គឺ​ជា​ការ​ជំនុំជម្រះ និង​ការ​ខកចិត្ត​ដ៏​ធំ និង​អក្សរ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​អក្ខរក្រម។

ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ត្រូវបានធ្វើបន្ទាល់ដោយពាក្យ «សេចក្តីពិត» ដោយការខកចិត្តនៅដើមដែលសម្គាល់ការខកចិត្តចុងក្រោយ ដោយទេវតាម្នាក់ដែលមកជាមួយសារមួយនៅដើម និងនៅចុងបញ្ចប់។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំងនេះ នឹងត្រូវបានស្គាល់តែដោយអស់អ្នកដែលបានទទួលយកក្បួននៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ដែលត្រូវបានប្រទានដោយសិទ្ធិអំណាចខ្ពស់បំផុតប៉ុណ្ណោះ។ ក្បួនរបស់ Miller នៅដើម និង Prophetic Keys នៅចុងបញ្ចប់។

ជាមួយនឹងប្រវត្តិនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ដូចដែលយើងទើបតែបានលើកបង្ហាញ នោះមានការសង្កត់ធ្ងន់មួយដែលគួរត្រូវបានរំឭកឡើងវិញ ហើយត្រូវចងចាំទុក។ ការខកចិត្តលើកដំបូងក្នុងគ្រប់បន្ទាត់នៃការកែទម្រង់ គឺជាការមិនអើពើចំពោះសេចក្ដីពិតដែលបានបង្កើតឡើងរួចជាមុន។ ម៉ូសេបានភ្លេចកាត់ស្បែកកូនប្រុសរបស់គាត់ ទោះបីវាជានិមិត្តសញ្ញាដ៏ជាក់លាក់នៃសេចក្ដីសញ្ញាដែលពាក្យទំនាយរបស់អប្រាហាំកំពុងកំណត់សម្គាល់ក៏ដោយ។ អ៊ូសា​បានភ្លេចថា មានតែពួកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះដែលអាចប៉ះហិបបាន។ ម៉ារា និងអេលីសាបិត ផ្តល់សក្ខីកម្មក្នុងរឿងរបស់ឡាសារ ថាពួកគេបានដឹងរួចមកហើយអំពីព្រះចេស្ដានៃការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលគំនូសតាងឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានផលិតឡើង មេដឹកនាំទាំងឡាយ (សម្ពាធពីមិត្តភក្តិ) បានពឹងផ្អែកលើលោកឪពុក Miller ឲ្យមិនអើពើនឹងអ្វីដែលគាត់តែងតែបាននិយាយអំពីឆ្នាំ 1843។ ពួកគេបានទទូចឲ្យគាត់ផ្លាស់ប្ដូរសក្ខីកម្មដែលបានបង្កើតឡើងរួចរបស់គាត់ ដែលបានទុកចន្លោះបត់បែនមួយទាក់ទងនឹងកាលបរិច្ឆេទឆ្នាំ 1843 ជាការព្យាករណ៍របស់ពួកគេស្តីអំពីការសម្រេចនៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ។ សក្ខីកម្មរបស់ Miller បញ្ជាក់ថា សម្ពាធពីមិត្តភក្តិដែលនាំមកដោយមេដឹកនាំផ្សេងៗនៅក្នុងចលនា បាននាំឲ្យគាត់លះបង់ការកំណត់ដោយមិនច្បាស់លាស់របស់គាត់អំពីពេលវេលានៃការសម្រេចកាលបរិច្ឆេទសម្រាប់ការសម្រេចនៃពាក្យទំនាយ ហើយប្រកាសដោយផ្ទាល់ថា វានឹងសម្រេចនៅក្នុងឆ្នាំ 1843។

ជាមួយ​នឹង Future for America យើង​បាន​ដឹង​ថា មិន​គួរ​មាន​សារ​ណា​មួយ​ទៀត​ដែល​ត្រូវ​បាន «ព្យួរ​លើ​ពេលវេលា» ឡើយ។ Future for America បាន​បង្រៀន​ការ​ពិត​នោះ​ដដែលៗ​ជា​ញឹកញាប់​ពេញ​មួយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ចលនា​នេះ។ ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ តែង​តែ​ស្ថិត​លើ​មូលដ្ឋាន​នៃ​ការ​មិន​អើពើ​ចំពោះ​សេចក្តី​ពិត​សម្រាប់​ការ​សាកល្បង​មួយ ដែល​បាន​តាំង​រួច​ហើយ។ នោះ​ជា​ការ​មិន​អើពើ​ដោយ​បាប​ចំពោះ​សេចក្តី​ពិត​មួយ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ជាង​នោះ​ទៀត គឺ​ជា​ការ​មិន​អើពើ​ដោយ​បាប​ចំពោះ​ក្បួន​ចម្បង​របស់ William Miller ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ច្បាស់​លាស់​ជា​ពិសេស​ថា បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1844។

> ហើយទេវតាដែលខ្ញុំបានឃើញឈរលើសមុទ្រ និងលើផែនដី បានលើកដៃរបស់ខ្លួនឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាព្រះអង្គដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ទាំងផែនដី និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ទាំងសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ថា នឹងមិនមានពេលវេលាទៀតឡើយ។ វិវរណៈ 10:5, 6។

ទេវតាដែលឈរលើដី និងសមុទ្រ នោះ តាមដែលបងស្រី វ៉ៃට් បាននិយាយ គឺ «មិនតិចជាងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់ឡើយ»។ អនាគតសម្រាប់អាមេរិក បានមើលរំលងបញ្ញត្តិផ្ទាល់មួយពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ! តាមផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំបានទាក់ទងតែជាមួយមនុស្សមួយចំនួនតិចប៉ុណ្ណោះ ដែលខ្ញុំធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងជាមួយមុនថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ ក្នុងចំណោមមនុស្សតិចតួចទាំងនោះ មានតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពីរនាក់នោះ ឥឡូវនេះកំពុងដេកលក់ក្នុងព្រះយេស៊ូវ ដែលខ្ញុំបានសិក្សាជាមួយ និងបានសាកល្បងនូវអ្វីដែលកំពុងមកពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ទាក់ទងនឹងបទពិសោធន៍នៃថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ ប៉ុន្តែ ដោយផ្អែកលើប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើម ដែលយើងជាចំណុចបញ្ចប់របស់វា ខ្ញុំប្រាកដថា នៅតែមានអ្នកខ្លះដែលបានស្ថិតនៅក្នុងចលនានោះ នៅពេលនោះ ហើយនៅតែកំពុងបង្កើតការអនុវត្តន៍នៃទំនាយដែល «ព្យួរលើពេលវេលា»។ ក្រោមព្រះអាទិត្យនេះ គ្មានអ្វីថ្មីឡើយ។

ពេលវេលាខ្លីពេកណាស់ មិនអាចបន្តជាមួយនឹងការរំភើបខាងទំនាយប្រភេទនោះបានទៀតឡើយ ប៉ុន្តែសូមឲ្យមនុស្សនីមួយៗមានសេចក្តីជឿជាក់ពេញលេញនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្លួន។ ហើយសូមឲ្យបុរសនីមួយៗដែលកាន់ជំហរនៅខាងភាគីដែលនៅតែលេងជាមួយពេលវេលានោះ ដឹងថា Future for America បដិសេធការអនុវត្តទាំងអស់នោះ ព្រោះវាមិនមែនជាអ្វីផ្សេងក្រៅពីការបំភាន់របស់សាតាំងប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាត់ទំនាយខាងក្នុងដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួន ដែលបង្កើតឡើងជាផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ គឺជាអ្វីដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានបើកត្រាដោយសិង្ហនៃពូជអំបូរយូដា។ អត្ថបទនេះគ្រាន់តែជាការរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលយើងបានថ្លែងអំពីពាក្យហេប្រ៊ូ “‘ĕmeṯ” ដែលត្រូវបានបកប្រែថា សេចក្តីពិត។ វាមិនបានប៉ះពាល់ដល់គ្រប់អ្វីទាំងអស់ដែលយើងបានចែករំលែកពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែគោលបំណងនៃការរំលឹកឡើងវិញនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញថា យ៉ូហាន ជំពូក ១៦ ខ ៨ ស្របគ្នាយ៉ាងពេញលេញជាមួយគំរូទំនាយដែលយើងកំពុងស្នើសម្រាប់បន្ទាត់ទំនាយខាងក្នុងដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។

នៅ​មាន​ការ​ពិនិត្យ​ឡើង​វិញ​បន្ថែម​បន្តិច​ទៀត​ដែល​ចាំបាច់ មុន​នឹង​យើង​ឈាន​ទៅ​ដល់​សេចក្តី​សន្និដ្ឋាន​មួយ ដែល​យើង​នឹង​លើក​យក​មក​ពិភាក្សា​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> កុំបិទត្រាព្រះបន្ទូលនៃការព្យាករណ៍ក្នុងសៀវភៅនេះឡើយ ដ្បិតពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ៖ អ្នកណាដែលទុច្ចរិត ចូរឲ្យអ្នកនោះនៅតែទុច្ចរិតទៅទៀត៖ ហើយអ្នកណាដែលសៅហ្មង ចូរឲ្យអ្នកនោះនៅតែសៅហ្មងទៅទៀត៖ ហើយអ្នកណាដែលសុចរិត ចូរឲ្យអ្នកនោះនៅតែសុចរិតទៅទៀត៖ ហើយអ្នកណាដែលបរិសុទ្ធ ចូរឲ្យអ្នកនោះនៅតែបរិសុទ្ធទៅទៀត។ ហើយ មើល៍ ខ្ញុំមកឆាប់ៗនេះ ហើយរង្វាន់របស់ខ្ញុំនៅជាមួយខ្ញុំ ដើម្បីប្រទានដល់មនុស្សគ្រប់រូប តាមដែលការប្រព្រឹត្តរបស់គេនឹងមាន។ ខ្ញុំជាអាល់ផា និងអូមេហ្គា ជាដើម និងជាចុងក្រោយ ជាទីមួយ និងជាទីចុងក្រោយ។ វិវរណៈ ២២៖១០–១៣។

Back to Articles