Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយចិតសិប

បន្ទាយរឹងមាំនៃព្រលឹង៖ ការយល់ដឹងអំពីការគង់លើបល្ល័ង្កដ៏ទេវភាព និងការប្រែមុខមាត់នៅក្នុងបរិបទទំនាយ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

គន្លឹះក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណរុស្ស៊ីថាជាអំណាចដែលបានផ្តួចផ្តើមសង្គ្រាមអ៊ុយក្រែននៅឆ្នាំ 2014 គឺ «បន្ទាយមាំមួន» ដែលជាក្បាល ឬជារាជធានីនៃនគរ។ ព្រះវិហារមនុស្សមានក្បាល និងរូបកាយ។ ក្បាលគឺជាធម្មជាតិខ្ពស់ជាង ហើយរូបកាយគឺជាធម្មជាតិទាបជាង។ «ប្រាំពីរដង» ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844 នោះ ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយក្រុងយេរូសាឡិម ដែលជាក្បាលរបស់យូដា។ នៅក្នុងព្រះវិហារនៅក្រុងយេរូសាឡិម មានបល្ល័ង្ករបស់ស្តេច ដែលជាក្បាលនៃក្រុងយេរូសាឡិម ហើយក្រុងយេរូសាឡិមគឺជាក្បាលរបស់យូដា។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ ដែលតំណាងឲ្យការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងថាជាការទទួល «ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ»។ ព្រះហឫទ័យគឺជាធម្មជាតិខ្ពស់ជាង ដូច្នេះហើយ វាគឺជា «ក្បាល»។

នៅពេលដែលអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយដានីយ៉ែល បានឃើញនិមិត្តនារីបង្កហេតុ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេផ្លាស់ប្តូរទៅជារូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះពួកគេបានទទួលចិត្តគំនិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាអាដាមទីពីរ ហើយជាខាងវិញ្ញាណ។ នៅពេលនោះ ចិត្តគំនិតសាច់ឈាមតាមអក្សររបស់ពួកគេ ដែលពួកគេបានទទួលមរតកពីអាដាមទីមួយ បន្ទាប់ពីគាត់បានធ្លាក់ចុះ ហើយបានបញ្ច្រាសលំដាប់នៃការបង្កើតរបស់គាត់ ត្រូវបានឆ្កាង។ ចិត្តគំនិតសាច់ឈាម ដែលច្បាំងទាស់នឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ដែលពួកគេបានទទួលដោយគ្មានជម្រើសរបស់ខ្លួននៅពេលកំណើត ត្រូវបានជំនួសដោយចិត្តគំនិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលពួកគេទទួលដោយជម្រើសរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ ហើយដែលស្តាប់បង្គាប់យ៉ាងគ្រប់លក្ខណ៍ចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ។ បន្ទាប់មក ចិត្តគំនិតថ្មីរបស់ពួកគេ និងចិត្តគំនិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាចិត្តគំនិតតែមួយ ហើយទាំងពីរស្ថិតនៅជាមួយគ្នានៅលើបល្ល័ង្កក្នុងស្ថានសួគ៌។ នៅក្នុងព្រះវិហារ មានទីកន្លែងមួយដែលជាទីតាំងនៃបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ហើយមនុស្សលោក ដែលត្រូវបានបង្កើតតាមរូបភាពរបស់ព្រះ មានទីកន្លែងជាក់លាក់មួយនៅក្នុងព្រះវិហារ ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ។

ទីកន្លែង​នោះ​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ធម្មជាតិ​ទាប​របស់​ពួកគេ​ទេ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​នគរ​ខាង​ជើង។ វា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីកន្លែង​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​នគរ​ខាង​ត្បូង ជា​ទីកន្លែង​ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើសរើស​ដាក់​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​លក្ខណៈ​របស់​ទ្រង់។ ទីកន្លែង​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡិម ប៉ុន្តែ ក្នុង​នាម​ជា​រាជធានី​របស់​យូដា ក្រុង​យេរូសាឡិម​គឺ​ជា​ក្បាល ហើយ​ក្បាល​នៃ​រាជធានី​គឺ​ជា​ស្តេច។ ហើយ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ជា​រាជធានី ប៉ុន្តែ​ដូច​គ្នា​នេះ​ផង​ដែរ វា​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ជា​ទីកន្លែង​ដែល​ព្រះ​នឹង​ដាក់​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់។ បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់ ទ្រង់​បាន​ដាក់​បល្ល័ង្ក​របស់​ទ្រង់។ នគរ​ខាង​ត្បូង​តំណាង​ឲ្យ​ធម្មជាតិ​ខ្ពស់​របស់​មនុស្ស ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​មាន​បន្ទប់​បល្ល័ង្ក​ពិសេស​មួយ​សម្រាប់​ស្តេច​ផង​ដែរ។ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ហៅ​ទីកន្លែង​នោះ​ថា “បន្ទាយ​រឹងមាំ” នៃ​ព្រលឹង។ តាម​និយមន័យ បន្ទាយ​រឹងមាំ​គឺ​ជា​បន្ទាយ​ការពារ។

> «បេះដូងទាំងមូលត្រូវតែប្រគល់ថ្វាយដល់ព្រះ បើមិនដូច្នោះទេ សេចក្តីពិតរបស់ព្រះនឹងមិនអាចមានឥទ្ធិពលបរិសុទ្ធកម្មលើជីវិត និងលក្ខណៈចរិតបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ ជាការពិតដ៏គួរឱ្យសោកស្តាយមួយ គឺមានមនុស្សជាច្រើនដែលអះអាងនាមព្រះគ្រីស្ទ មិនដែលបានប្រគល់បេះដូងរបស់ខ្លួនដល់ទ្រង់ដោយភាពស្មោះត្រង់សាមញ្ញឡើយ។ ពួកគេមិនដែលបានជួបប្រទះនូវការសោកស្តាយចិត្តនៃការចុះចូលទាំងស្រុងចំពោះសេចក្តីទាមទាររបស់សាសនាគ្រីស្ទឡើយ ហើយផលវិបាកគឺថា អំណាចបម្លែងរបស់សេចក្តីពិតមិនមាននៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេឡើយ; ឥទ្ធិពលដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងធ្វើឱ្យទន់ភ្លន់របស់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ មិនត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញនៅក្នុងជីវិត និងលក្ខណៈចរិតឡើយ។ ប៉ុន្តែ កិច្ចការចិញ្ចឹមហ្វូងចៀមរបស់ព្រះនឹងអាចត្រូវបានធ្វើយ៉ាងធំធេងប៉ុណ្ណា បើអ្នកគង្វាលរងទាំងឡាយបានត្រូវឆ្កាងជាមួយព្រះគ្រីស្ទ ហើយកំពុងរស់នៅថ្វាយព្រះ ដើម្បីសហការជាមួយព្រះគង្វាលជាន់ខ្ពស់នៃហ្វូងចៀម! ព្រះគ្រីស្ទអំពាវនាវដល់មនុស្សទាំងឡាយឲ្យធ្វើការដូចដែលទ្រង់បានធ្វើ។ មានសេចក្តីត្រូវការនូវសក្ខីកម្មដែលជ្រាលជ្រៅជាង មាំមួនជាង និងមានអំណាចបង្ខំចិត្តជាងមុន អំពីអំណាចនៃសេចក្តីពិត ដូចដែលបានឃើញនៅក្នុងការគោរពព្រះដោយជាក់ស្តែងរបស់អស់អ្នកដែលអះអាងថាជឿលើសេចក្តីពិតនោះ។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៅក្នុងព្រលឹង នឹងនាំឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងរបៀបដែលអ្នកបម្រើការធ្វើការសម្រាប់ព្រលឹងរបស់អ្នកដែលកំពុងវិនាស។ នៅពេលសេចក្តីពិតកាន់កាប់បន្ទាយមាំនៃព្រលឹង ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានដំឡើងគង់នៅលើបល្ល័ង្កក្នុងបេះដូង ហើយភ្នាក់ងារមនុស្សក៏អាចនិយាយបានថា ‘ខ្ញុំត្រូវបានឆ្កាងជាមួយព្រះគ្រីស្ទហើយ; ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅរស់; តែវាមិនមែនជាខ្ញុំទេ គឺព្រះគ្រីស្ទដែលមានព្រះជន្មរស់នៅក្នុងខ្ញុំ; ហើយជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅឥឡូវនេះក្នុងសាច់ឈាម ខ្ញុំរស់ដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ជាព្រះអង្គដែលបានស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយបានប្រគល់ព្រះអង្គទ្រង់សម្រាប់ខ្ញុំ។’ Review and Herald, October 9, 1894.»

“ព្រះបន្ទាយនៃព្រលឹង” គឺជាកន្លែងដែល “ព្រះគ្រីស្ទគង់លើបល្ល័ង្ក”។ ការឡើងគង់លើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានសម្រេចឡើង នៅពេលដែលសាច់ឈាមត្រូវបានឆ្កាង ហើយសាច់ឈាម តាមនិយមន័យរបស់ប៉ុល គឺជាធម្មជាតិទាប ហើយវាគឺជានគរខាងជើង។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលព្យាករណ៍នៃនគរខាងជើង ឈានដល់ត្រឹមឆ្នាំ 1798 ប៉ុណ្ណោះ។ ធម្មជាតិទាប មិនអាចរួមបញ្ចូលជាមួយព្រះជាតិបានទេ; វាត្រូវតែបានផ្លាស់ប្តូរ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក នៅការយាងមកជាលើកទីពីរ។ នគរខាងត្បូង ដែលមាន “ក្បាល” ដែលជាក្រុងយេរូសាឡឹម និង “ក្បាល” ដែលជាទីបរិសុទ្ធ បានឈានដល់ឆ្នាំ 1844 ព្រោះវាតំណាងឲ្យធម្មជាតិខ្ពស់ ដែលអាចជ្រើសរើសឆ្កាងសាច់ឈាម ហើយដោយសេចក្តីជំនឿ ចូលទៅក្នុងព្រះបន្ទាយនៃទីបរិសុទ្ធបំផុត ហើយអង្គុយលើបល្ល័ង្កជាមួយព្រះគ្រីស្ទ។ កន្លែងដែលការរួបរួមនោះ និងការឡើងគង់លើបល្ល័ង្កនោះ កើតឡើង គឺនៅក្នុងព្រះបន្ទាយនៃព្រះវិហារមនុស្ស។ ខទីដប់ នៃជំពូកទីដប់មួយ កំណត់ន័យ “ក្បាល” ថាជាបន្ទាយមាំមួន ប៉ុន្តែសេចក្តីពិតនោះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងតែដោយសាក្សីរបស់អេសាយប៉ុណ្ណោះ ដែលទាមទារឲ្យសេចក្តីពិតទាក់ទងនឹងបន្ទាយមាំមួន (ព្រះបន្ទាយ) ត្រូវបានយល់នៅក្នុងការអនុវត្តទាំងខាងក្រៅ និងខាងក្នុង។

> «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ត្រូវជាអាហារខាងវិញ្ញាណរបស់យើង។» ព្រះគ្រីស្ទបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជានំប៉័ងនៃជីវិត; អ្នកណាដែលមករកខ្ញុំ នោះនឹងមិនឃ្លានឡើយ; ហើយអ្នកណាដែលជឿលើខ្ញុំ នោះនឹងមិនស្រេកឡើយ»។ ពិភពលោកកំពុងវិនាស ដោយខ្វះសេចក្តីពិតដ៏បរិសុទ្ធ សុទ្ធសាធ មិនលាយឡំ។ ព្រះគ្រីស្ទគឺជាសេចក្តីពិត។ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីពិត ហើយមានន័យជ្រាលជ្រៅលើសពីអ្វីដែលឃើញនៅខាងក្រៅ និងមានតម្លៃលើសពីរូបរាងសាមញ្ញមិនលេចធ្លោរបស់វា។ ចិត្តគំនិតដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យរស់ឡើងវិញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងយល់ឃើញតម្លៃនៃពាក្យទាំងនេះ។ នៅពេលភ្នែករបស់យើងត្រូវបានលាបដោយថ្នាំលាបភ្នែកដ៏បរិសុទ្ធ នោះយើងនឹងអាចសម្គាល់ឃើញត្បូងមានតម្លៃនៃសេចក្តីពិត ទោះបីវាត្រូវបានកប់លាក់នៅក្រោមផ្ទៃខាងក្រៅក៏ដោយ។

> «សេចក្តីពិត​គឺ​ទន់ភ្លន់ បរិសុទ្ធល្អប្រណិត និង​ខ្ពង់ខ្ពស់។ នៅពេល​វា​បង្កើត​លក្ខណៈ​អត្តចរិត ព្រលឹង​នឹង​រីកចម្រើន​ក្រោម​ឥទ្ធិពល​ដ៏ទេវភាព​របស់​វា។ រាល់​ថ្ងៃ សេចក្តីពិត​ត្រូវ​ទទួល​ចូល​ក្នុង​ចិត្ត។ ដូច្នេះ យើង​បរិភោគ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ជា​វិញ្ញាណ និង​ជា​ជីវិត។ ការ​ទទួល​យក​សេចក្តីពិត​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ទទួល​គ្រប់​រូប​ក្លាយ​ជា​កូន​របស់​ព្រះ និង​ជា​អ្នក​ស្នង​មរតក​នៃ​ស្ថានសួគ៌។ សេចក្តីពិត​ដែល​ត្រូវ​បាន​ថែរក្សា​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត មិនមែន​ជា​អក្សរ​ត្រជាក់​ស្លាប់​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ជា​អំណាច​ដ៏​មាន​ជីវិត»។

> «សេចក្ដីពិត គឺបរិសុទ្ធ ហើយទេវភាព។ វាមានកម្លាំង និងឫទ្ធានុភាពលើសអ្វីៗទាំងអស់ ក្នុងការបង្កើតអត្តចរិតមួយឲ្យស្រដៀងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ នៅក្នុងវា មានសេចក្ដីអំណរពេញបរិបូណ៌។ កាលណាវាត្រូវបានថែរក្សាទុកនៅក្នុងចិត្ត សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានដាក់មុនសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សណាម្នាក់។ នេះហើយជាគ្រីស្ទសាសនា។ នេះហើយជាសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះនៅក្នុងព្រលឹង។ ដូច្នេះ សេចក្ដីពិតដ៏បរិសុទ្ធ មិនលាយឡំអ្វីសោះ កាន់កាប់បន្ទាយខ្ពង់ខ្ពស់នៃជីវភាពមនុស្ស។ ពាក្យទាំងនេះបានសម្រេចថា “ខ្ញុំនឹងឲ្យចិត្តថ្មីមួយដល់អ្នករាល់គ្នាផង ហើយខ្ញុំនឹងដាក់វិញ្ញាណថ្មីមួយនៅខាងក្នុងអ្នករាល់គ្នា។” មានភាពថ្លៃថ្នូរមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកដែលរស់នៅ និងធ្វើការក្រោមឥទ្ធិពលដ៏ផ្តល់ជីវិតនៃសេចក្ដីពិត»។ Review and Herald, February 14, 1899.

និមិត្តនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ នោះ ចាប់ផ្តើមនៅពេលខទី ២ ហើយប្រធានាធិបតីទីប្រាំមួយ និងអ្នកមានបំផុត លំអៀងស្របនឹងក្បាល ដែលគឺជា រុស្ស៊ី នៅក្នុងខទី ១១ ដល់ ១៥។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ប្រធានាធិបតីទីប្រាំមួយ នឹងក្លាយជាទីប្រាំបី ដែលចេញមកពីចំណោមទាំងប្រាំពីរ ហើយគាត់នឹងសោយរាជ្យនៅពេលដែលសាសនាចក្រ និងរដ្ឋនៅសហរដ្ឋអាមេរិក មករួមគ្នា ហើយបញ្ចប់ការសហាយស្មន់ដ៏មិនបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ នៅក្នុងខទី ១៦ គឺនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។

ទង់សញ្ញា​ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង នឹង​ត្រូវ​ខកចិត្ត ហើយ​ស្លាប់​អស់​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ដែល​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក​១០ គឺ​ជា​ម្ភៃ​មួយ​ថ្ងៃ។ នៅ​ទី​បញ្ចប់​នៃ​ម្ភៃ​មួយ​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​កាន់​ទុក្ខ​របស់​ដានីយ៉ែល ដែល​ជា​ទី​បញ្ចប់​នៃ​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផ្លូវ​សាធារណៈ​របស់​សាក្សី​ទាំង​ពីរ គឺ​អ្នក​ទាំង​នោះ​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​របស់​អេសេគាល ដែល​ជា​ឆ្អឹង​ស្ងួត​ស្លាប់—មាន​សារ​ព្យាករណ៍​មួយ​ដែល​នាំ​អ្នក​ស្លាប់​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ។ ដំណើរ​ការ​នោះ​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក​១០ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​បី​ជំហាន។

> នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បួន​នៃ​ខែ​ទី​មួយ កាល​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​ធំ គឺ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល នោះ​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ភ្នែក​ឡើង​មើល ហើយ​មើល​ចុះ មាន​បុរស​ម្នាក់​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ចង្កេះ​របស់​លោក​បាន​ក្រវាត់​ដោយ​មាស​ល្អ​នៃ​អ៊ូផាស។ រូបកាយ​របស់​លោក​ដូច​ត្បូង​បេរីល មុខ​របស់​លោក​ដូច​ពន្លឺ​ផ្លេកបន្ទោរ ភ្នែក​របស់​លោក​ដូច​ចង្កៀង​ភ្លើង ដៃ និង​ជើង​របស់​លោក​មាន​ពណ៌​ដូច​លង្ហិន​រលោង ហើយ​សំឡេង​ពាក្យ​សំដី​របស់​លោក​ដូច​សំឡេង​របស់​មហាជន​មួយ។ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល តែ​ម្នាក់​ឯង​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នោះ ពីព្រោះ​បុរស​ទាំងឡាយ​ដែល​នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ការ​ញ័រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​មួយ​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួក​គេ ដល់​ថ្នាក់​ពួក​គេ​រត់​គេច​ទៅ​លាក់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ហើយ​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ ហើយ​គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ក្នុង​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​សម្រស់​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ប្រែ​ជា​ខូចខាត​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក្សា​កម្លាំង​អ្វី​ទុក​បាន​ឡើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​ពាក្យ​សំដី​របស់​លោក ហើយ​កាល​ណា​ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​ពាក្យ​សំដី​របស់​លោក នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ដំណេក​យ៉ាង​ជ្រៅ​ផ្កាប់​មុខ ហើយ​មុខ​ខ្ញុំ​បែរ​ទៅ​ដី។ ហើយ​មើល​ចុះ ដៃ​មួយ​បាន​ប៉ះ​ខ្ញុំ ដែល​បាន​លើក​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ស្ថិត​លើ​ជង្គង់ និង​លើ​បាត​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ។ លោក​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ជា​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​បាន​ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ខ្លាំង ចូរ​យល់​ពាក្យ​ទាំងឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ដល់​អ្នក ហើយ​ចូរ​ឈរ​ឲ្យ​ត្រង់​ឡើង ពីព្រោះ​ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​មក​ឯ​អ្នក។ កាល​លោក​មាន​ព្រះបន្ទូល​ពាក្យ​នេះ​មក​ខ្ញុំ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ឈរ​ញ័រ​ខ្លួន។ បន្ទាប់​មក លោក​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ដានីយ៉ែល​អើយ កុំ​ខ្លាច​ឡើយ ពីព្រោះ​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​អ្នក​បាន​តាំង​ចិត្ត​នឹង​យល់ ហើយ​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​អ្នក ពាក្យ​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ឮ​ហើយ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មក​ដោយ​ព្រោះ​ពាក្យ​របស់​អ្នក។ ប៉ុន្តែ​មេដឹកនាំ​នៃ​នគរ​ពែរ្ស​បាន​តតាំង​នឹង​ខ្ញុំ​អស់​ម្ភៃ​មួយ​ថ្ងៃ តែ​មើល​ចុះ មីកែល ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​មេដឹកនាំ​កំពូល​ទាំងឡាយ បាន​មក​ជួយ​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ​ជាមួយ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ពែរ្ស។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​យល់​នូវ​អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ដល់​ប្រជាជន​របស់​អ្នក​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ពីព្រោះ​និមិត្ត​នោះ​នៅ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ជា​ច្រើន​ទៀត។ ដានីយ៉ែល 10:4–14។

ដានីយ៉ែល​ស្ថិត​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​ម្ភៃមួយ​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​កាន់ទុក្ខ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​និមិត្ត​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​គាត់​ឮ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ និមិត្ត​នៃ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​អាច​មើល​ឃើញ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ថ្លែង​ឡើង បង្កើត​ការ​បំបែក​មនុស្ស​ជា​ពីរ​ពួក ហើយ​ដានីយ៉ែល​បាន​ដេក​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផ្លូវ ដ្បិត​គាត់ «ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដំណេក​យ៉ាង​ជ្រៅ»។

> ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះហើយ បន្ទាប់មកទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ឡាសារ ជាមិត្តរបស់យើង កំពុងដេកលក់ ប៉ុន្តែខ្ញុំទៅ ដើម្បីដាស់គាត់ឲ្យភ្ញាក់ពីដំណេក»។ នោះសិស្សរបស់ទ្រង់ទូលថា៖ «ព្រះអម្ចាស់អើយ បើគាត់ដេកលក់ គាត់នឹងបានសុខ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលអំពីសេចក្តីស្លាប់របស់គាត់ តែពួកគេនឹកស្មានថា ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលអំពីការសម្រាកក្នុងដំណេកធម្មតា។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេដោយច្បាស់ថា៖ «ឡាសារ​បាន​ស្លាប់​ហើយ»។ យ៉ូហាន 11:11–14។

បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលត្រូវបានកាព្រីយែលប៉ះពាល់ជាលើកដំបូង ដែលបានជូនដំណឹងដល់គាត់អំពីការតស៊ូនយោបាយដែលបានកើតមានឡើង ខណៈដែលដានីយ៉ែលបានស្លាប់ (ដេកលក់) ហើយថា ឥឡូវនេះ គាត់នឹងផ្តល់ការបកស្រាយអំពីនិមិត្តដែលទើបតែបានកែប្រែដានីយ៉ែលឲ្យទៅជារូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ បន្ទាប់មក គាត់នឹងត្រូវបានប៉ះពាល់ជាលើកទីពីរ ដោយព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់។

> ហើយ​កាល​ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​មក​កាន់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏​បែរ​មុខ​ចុះ​ទៅ​ដី ហើយ​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​គ។ ហើយ​មើល​ចុះ មាន​ម្នាក់​ដែល​មាន​រូបសណ្ឋាន​ដូច​កូន​មនុស្ស បាន​ប៉ះ​បបូរ​មាត់​របស់​ខ្ញុំ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​បើក​មាត់​និយាយ ហើយ​ទូល​ដល់​អ្នក​ដែល​ឈរ​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ទូលបង្គំ ដោយសារ​ការ​និមិត្ត នោះ​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​លើ​ទូលបង្គំ​វិញ ហើយ​ទូលបង្គំ​គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ទេ។ ដ្បិត តើ​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ទូលបង្គំ​នេះ អាច​និយាយ​ជាមួយ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ទូលបង្គំ​នេះ​ដូច​ម្តេច​បាន? ព្រោះ​ចំពោះ​ទូលបង្គំ​វិញ ភ្លាមៗ​នោះ គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ក្នុង​ទូលបង្គំ​ទៀត​ទេ ហើយ​ក៏​គ្មាន​ដង្ហើម​នៅ​សល់​ក្នុង​ទូលបង្គំ​ដែរ។ ដានីយ៉ែល 10:15–17។

នេះស្របគ្នានឹងទំនាយទីមួយរបស់អេសេគាលក្នុងជំពូកសាមសិបប្រាំពីរ ដ្បិតក្នុងទំនាយទាំងពីរដែលអេសេគាលត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យប្រកាសទៅកាន់ឆ្អឹងស្លាប់នៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ទំនាយទីមួយបង្កើតជារូបកាយឡើង ប៉ុន្តែពួកវានៅពុំទាន់មានដង្ហើមទេ ហើយក៏ពុំទាន់មានកម្លាំងដូចជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែដែរ។ គឺទំនាយទីពីររបស់អេសេគាល ដែលធ្វើឲ្យរូបកាយទាំងនោះទទួលបានដង្ហើមពីខ្យល់ទាំងបួន ហើយក្រោកឈរឡើងជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ មកដល់ការប៉ះលើកទីពីររបស់ដានីយ៉ែល «កម្លាំងនៅក្នុងខ្ញុំមិនសល់ទៀតឡើយ ហើយក៏គ្មានដង្ហើមសល់នៅក្នុងខ្ញុំដែរ»។ បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលត្រូវបានប៉ះម្ដងទៀត ជាលើកទីបីសរុប ហើយជាលើកទីពីរដោយកាព្រីយ៉ែល។

> រួចមក មានម្នាក់មកប៉ះខ្ញុំម្ដងទៀត មានរូបរាងដូចជាមនុស្ស ហើយគាត់បានពង្រឹងកម្លាំងខ្ញុំ។ ហើយបាននិយាយថា ឱបុរសជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង កុំខ្លាចឡើយ សេចក្ដីសុខសាន្តសូមមានដល់អ្នក ចូរមានកម្លាំង មែនហើយ ចូរមានកម្លាំង។ ហើយកាលដែលគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំហើយ នោះខ្ញុំក៏ត្រូវបានពង្រឹងកម្លាំង ហើយបាននិយាយថា សូមលោកម្ចាស់និយាយចុះ ដ្បិតលោកបានពង្រឹងកម្លាំងទូលបង្គំហើយ។ ដានីយ៉ែល ១០:១៨, ១៩។

ការប៉ះពាល់លើកទីបីរបស់ដានីយ៉ែល គឺជាការព្យាករណ៍លើកទីពីររបស់អេសេគាល ដែលនាំឲ្យរូបកាយទាំងនោះឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ដូចជាកងទ័ពដ៏មានអំណាចមួយ។ ការព្យាករណ៍របស់លោក ត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ប្រជាជនមួយដែលទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនបានស្លាប់ហើយ ពីព្រោះពួកគេកំពុងកាន់ទុក្ខ ដូចដែលដានីយ៉ែលបានកាន់ទុក្ខដែរ។

> រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ចូរ​ទំនាយ​ទៅ​កាន់​ខ្យល់ ចូរ​ទំនាយ​ចុះ ឱ​កូន​មនុស្ស​អើយ ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ខ្យល់​ថា ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា ឱ​ដង្ហើម​អើយ ចូរ​មក​ពី​ខ្យល់​ទាំង​បួន ហើយ​ផ្លុំ​មក​លើ​ពួក​អ្នក​ស្លាប់​ទាំងនេះ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​រស់​ឡើង​វិញ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទំនាយ​តាម​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​ខ្ញុំ ហើយ​ដង្ហើម​ក៏​ចូល​មក​ក្នុង​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​មាន​ជីវិត ហើយ​ឈរ​ឡើង​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន ជា​កងទ័ព​យ៉ាង​ធំ​ក្រៃលែង​មួយ។ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ឱ​កូន​មនុស្ស​អើយ ឆ្អឹង​ទាំងនេះ​គឺ​ជា​ពូជវង្ស​អ៊ីស្រាអែល​ទាំងមូល មើល​ចុះ ពួក​គេ​និយាយ​ថា ឆ្អឹង​របស់​យើង​ស្ងួត​អស់​ហើយ ហើយ​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​របស់​យើង​បាន​បាត់​បង់​ហើយ គឺ​យើង​ត្រូវ​បាន​កាត់​ផ្តាច់​ចេញ​រៀងៗ​ខ្លួន។ អេសេគាល ៣៧៖៩–១១។

ព្រះអម្ចាស់​បង្គាប់​ឲ្យ​អេសេគាល​ថ្លែង​ពាក្យ​ទំនាយ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រាប់​ពួកគេ​ថា សាក្សីភាព​របស់​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​គឺថា ពួកគេ​ស្លាប់​ហើយ ឥត​សេចក្ដី​សង្ឃឹម និង​ត្រូវ​បាន​កាត់​ផ្ដាច់។ ពួកគេ​កំពុង​កាន់ទុក្ខ ដូច​ដានីយ៉ែល​ដែរ ពីព្រោះ​ពួកគេ​ខកចិត្ត​ដោយសារ​ការ​ទស្សន៍ទាយ​ដែល​បរាជ័យ​នៅ​ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 ហើយ​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​នោះ អេសេគាល​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ថ្លែង​ពាក្យ​ទំនាយ។

> ដូច្នេះ ចូរព្យាករណ៍ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍ អើយ ប្រជារាស្ត្ររបស់អញ អញនឹងបើកផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនាំអ្នករាល់គ្នាឡើងចេញពីផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា អញជាព្រះយេហូវ៉ា កាលណាអញបានបើកផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា អើយ ប្រជារាស្ត្ររបស់អញ ហើយបាននាំអ្នករាល់គ្នាឡើងចេញពីផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអញនឹងដាក់វិញ្ញាណរបស់អញនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិត ហើយអញនឹងតាំងអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់។ ពេលនោះ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា អញ ជាព្រះយេហូវ៉ា បានមានព្រះបន្ទូលនេះ ហើយបានសម្រេចវា ហើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ អេសេគាល 37:12–14។

ព្រះអម្ចាស់ ដែលគឺមានីកែល មហាទេវទូត បើកផ្នូររបស់ពួកគេ ហើយសាក្សីទាំងពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែលបន្ទាប់មកត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយឈរឡើង ដូចជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានប្រទានដល់អស់អ្នកដែលឈរឡើង នៅពេលពួកគេត្រូវបាននាំចេញពីផ្នូររបស់ខ្លួន ក្នុងទំនាយទីពីររបស់អេសេគាល។

> ហើយ​ក្រោយ​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ជីវិត​ពី​ព្រះ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន; ហើយ​សេចក្តី​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ។ វិវរណៈ 11:11

សាក្សីទាំងពីរនោះត្រូវបានតំណាងដោយម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា ហើយម៉ូសេក៏ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញដោយសំឡេងរបស់អគ្គទូតផងដែរ។

> ប៉ុន្តែ មីកាអែល ជាមហាទេវតា កាលដែលទាស់ទែងជាមួយនឹងអារក្ស ហើយជជែកអំពីសាកសពរបស់ម៉ូសេ នោះមិនហ៊ានចោទប្រកាន់គាត់ដោយពាក្យប្រមាថឡើយ ប៉ុន្តែបាននិយាយថា «ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ស្តីបន្ទោសអ្នកចុះ»។ យូដាស 1:9។

មីកាអែល ជា​ព្រះអង្គម្ចាស់ និង​ជា​អធិទូត គឺជា​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​យាង​មក​ជួយ​កាព្រីយ៉ែល នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​ដប់ ហើយ​សំឡេង​របស់​ព្រះអង្គ​នោះ​ឯង ដែល​ហៅ​បុរស និង​ស្ត្រី​ទាំងឡាយ​ឲ្យ​ចូល​មក​ក្នុង​ជីវិត។

> ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ផ្ទាល់ នឹងយាងចុះពីស្ថានសួគ៌ មកដោយសំឡេងបង្គាប់ មកដោយសំឡេងរបស់មហាទេវតា និងមកដោយត្រែរបស់ព្រះជាម្ចាស់; ហើយអស់អ្នកស្លាប់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នឹងរស់ឡើងវិញមុនគេ។ ១ ថែស្សាឡូនិក ៤:១៦

ការប៉ះទាំងបីរបស់ដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យការផ្លាស់ប្តូរពីចលនាឡៅឌីសេរបស់ទេវតាទីបី ទៅកាន់ចលនាហ្វីឡាឌែលភៀរបស់ទេវតាទីបី ហើយនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ១០ និមិត្តដែលសម្រេចការផ្លាស់ប្តូរពីរូបភាពនៃឡៅឌីសេ ទៅកាន់រូបភាពនៃហ្វីឡាឌែលភៀ ត្រូវបានតំណាងដោយប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងជំពូក ១១។ និមិត្តនោះត្រូវបានអេសេគាលតំណាងថា ជានិមិត្តអំពីសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី។ នៅឆ្នាំ ២០១៤ រុស្ស៊ីបានផ្តួចផ្តើមសង្គ្រាមប្រូកស៊ីលើកទីពីរ។ នៅឆ្នាំ ២០១៥ ប្រធានាធិបតីដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនបំផុតបានចាប់ផ្តើមកិច្ចប្រឹងប្រែងរបស់ខ្លួន ដើម្បីក្លាយជាប្រធានាធិបតីទីប្រាំមួយ។

នៅក្នុង​ឆ្នាំ ២០២០ ប្រធានាធិបតី​នោះ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​ដោយ​សត្វ​សាហាវ​អធេវនិយម “woke” ដែល​ឡើង​មក​ពី​រណ្តៅ​គ្មាន​បាត ហើយ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​លាអូឌីសេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០២៣ ស្នែង​ទាំងពីរ​បាន​ត្រឡប់​មក​មាន​ជីវិត​វិញ ដោយ​ទាំងពីរ​ចាប់ផ្តើម​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​របស់​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្តេច​ទី​ប្រាំបី ដែល​ជា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្តេច​ទាំង​ប្រាំពីរ។ មួយ​កំពុង​ផ្លាស់ប្តូរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រូបភាព​នយោបាយ​របស់​សត្វ​សាហាវ ខណៈ​ដែល​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​រួម​គ្នា​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​ស្នែង​មួយ​ទៀត​កំពុង​ផ្លាស់ប្តូរ​ពី​រូបភាព​របស់​លាអូឌីសេ​ទៅ​ជា​រូបភាព​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ ស្នែង​ទាំងពីរ​នឹង​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។ មួយ​នឹង​ក្លាយ​ជា “Alexander the Great” ជា​ស្តេច​ដ៏​សំខាន់​ជាង​គេ​នៃ​ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​ប្រគល់​នគរ​ទី​ប្រាំពីរ​របស់​ពួកគេ​ឲ្យ​ដល់​ស្រី​ពេស្យា​នៃ​ទីក្រុង​រ៉ូម ហើយ​មួយ​ទៀត​នឹង​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​ទង់​សញ្ញា។

និមិត្តដែលបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរទាំងពីរនេះ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាតត្រដាងឡើងនៅចន្លោះថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ខទីដប់មួយ នៃដានីយ៉ែល ជំពូកដប់មួយ ត្រូវបានកំណត់យ៉ាងជាក់លាក់នៅក្នុងបរិបទដែលថា ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនជឿ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមិនត្រូវបានបង្កើតឲ្យរឹងមាំឡើយ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «បទបញ្ញត្តិនៃព្រះគម្ពីរ ត្រូវតែជាមគ្គុទ្ទេសក៍សម្រាប់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ឈើឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវតែជាប្រធានបទ ដែលបង្ហាញមេរៀនដែលយើងត្រូវរៀន និងអនុវត្ត។ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវតែនាំចូលទៅក្នុងការសិក្សាទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យសិស្សានុសិស្សអាចផឹកយកចំណេះដឹងអំពីព្រះ ហើយអាចតំណាងព្រះអង្គក្នុងអត្តចរិត។ សេចក្តីឧត្តមប្រសើររបស់ព្រះអង្គ ត្រូវតែជាការសិក្សារបស់យើង ទាំងក្នុងកាលវេលា និងទាំងក្នុងអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានមានបន្ទូលក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី នោះជានំបុ័ងពីស្ថានសួគ៌; ប៉ុន្តែអ្វីជាច្រើនដែលត្រូវបានហៅថា វិទ្យាសាស្ត្រ គឺដូចជាម្ហូបដែលជាការច្នៃប្រឌិតរបស់មនុស្ស ជាអាហារដែលត្រូវបានលាយបន្លំ; វាមិនមែនជាម៉ាណាពិតឡើយ។»

> ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ មាន​ប្រាជ្ញា​មួយ​ដែល​មិន​អាច​សង្ស័យ​បាន ហើយ​មិន​ចេះ​អស់​រលីង—ជា​ប្រាជ្ញា​ដែល​មាន​ប្រភព​មក មិន​មែន​ពី​ចិត្ត​គំនិត​ដែល​មាន​កំណត់​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​មក​ពី​ព្រះចិត្ត​អនន្ត។ ប៉ុន្តែ ចំណែក​ដ៏​ច្រើន​នៃ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​បើក​សម្ដែង​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់ គឺ​ងងឹត​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ពីព្រោះ​ត្បូង​មាន​តម្លៃ​នៃ​សេចក្ដី​ពិត​ត្រូវ​បាន​កប់​ក្រោម​គំនរ​សំណល់​នៃ​ប្រាជ្ញា និង​ប្រពៃណី​របស់​មនុស្ស។ ចំពោះ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ទ្រព្យសម្បត្តិ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​នៅ​តែ​លាក់​កំបាំង ពីព្រោះ​ពួកគេ​មិន​បាន​ស្វែងរក​វា​ដោយ​ការ​ព្យាយាម​អត់ធ្មត់​ដ៏​ស្មោះអស់ពី​ចិត្ត រហូត​ទាល់តែ​បាន​យល់​អំពី​គោល​បញ្ញត្តិ​មាស​ទាំងឡាយ។ ព្រះបន្ទូល​ត្រូវ​តែ​ត្រូវ​បាន​ស្រាវជ្រាវ ដើម្បី​បន្សុទ្ធ និង​រៀបចំ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​យក​វា ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​សមាជិក​នៃ​គ្រួសារ​រាជវង្ស ជា​បុត្រា​ធីតា​នៃ​ស្តេច​ស្ថានសួគ៌។

> «ការសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គួរតែជំនួសការសិក្សាសៀវភៅទាំងនោះ ដែលបាននាំចិត្តគំនិតមនុស្សចូលទៅក្នុងអាថ៌កំបាំងនិយម ហើយឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីសេចក្តីពិត។ គោលការណ៍ដ៏រស់រវើករបស់ព្រះបន្ទូលនោះ ដែលបានត្បាញបញ្ចូលក្នុងជីវិតរបស់យើង នឹងក្លាយជាការការពាររបស់យើងក្នុងពេលសាកល្បង និងសេចក្តីល្បួង; សេចក្តីបង្រៀនដ៏ទេវភាពរបស់វា ជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ទៅកាន់ភាពជោគជ័យ។ កាលណាការសាកល្បងមកដល់លើព្រលឹងនីមួយៗ នោះនឹងមានការបោះបង់ជំនឿ។ មនុស្សខ្លះនឹងបង្ហាញថាជាអ្នកក្បត់ មានភាពរហ័សរហួនដោយមិនគិតពិចារណា មានចិត្តខ្ពស់ និងពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង ហើយនឹងបែរចេញពីសេចក្តីពិត ធ្វើឲ្យជំនឿរងនាវាលិច។ ហេតុអ្វី? ពីព្រោះពួកគេមិនបានរស់នៅ “ដោយគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលដែលចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះ” ទេ។ ពួកគេមិនបានជីកឲ្យជ្រៅ ហើយធ្វើឲ្យគ្រឹះរបស់ខ្លួនរឹងមាំឡើយ។»

> «កាលណាពាក្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ តាមរយៈអ្នកនាំសារដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស ត្រូវបាននាំមកដល់ពួកគេ នោះពួកគេរអ៊ូរទាំ ហើយគិតថា ផ្លូវនោះត្រូវបានធ្វើឲ្យតឹងរឹងពេក។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ជំពូកទី៦ យើងអានអំពីមនុស្សខ្លះដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែពេលសេចក្តីពិតដ៏ច្បាស់លាស់ត្រូវបានបង្ហាញដល់ពួកគេ ពួកគេមិនពេញចិត្ត ហើយលែងដើរតាមទ្រង់ទៀត។ ដូចគ្នានេះដែរ សិស្សដែលសិក្សាយ៉ាងរាក់កំផែលទាំងនេះ ក៏នឹងបែរចេញពីព្រះគ្រីស្ទផងដែរ»។ Testimonies, volume 6, 132.

Back to Articles