Article

# សៀវភៅយ៉ូអែល និង​ពួកជំនុំ​សេវិនธ์ដេ​អាត់វិនទីស នៃ​សម័យ​ឡាវឌីកេ — លេខ សាមសិប

លេខ សាមសិប

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការ​បំពេញតាម​ព្រះមេស្ស៊ីក្នុងសៀវភៅម៉ាថាយ រួមមាន waymark នៃពេលវេលាចុងបញ្ចប់, waymark នៃសារដែលកំពុងត្រូវបានធ្វើឲ្យមានទម្រង់ផ្លូវការ, សាក្សីពីរនៃ waymark 9/11 មួយ​ជា​សាក្សីនៃសារខាងក្នុងដល់ Laodicea ហើយ​មួយទៀត​ជា​សារ​ខាងក្រៅ​អំពី​អំពើ​ភេរវកម្ម​របស់ Islam។ វា​សមស្រប​ណាស់​ដែល waymark 9/11 ត្រូវបានតំណាងដោយការ​បំពេញតាមព្រះមេស្ស៊ីពីរ ក្នុងចំណោម​ទាំងដប់ពីរ​នៅក្នុង​ម៉ាថាយ ពីព្រោះ 9/11 រួមបញ្ចូលសាររបស់ទេវតាទីពីរ ដែល​នៅ​ទីនោះ​តែងមានការធ្វើឲ្យទ្វេដង។ មរណភាពនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 គឺជា waymark ទីប្រាំ ដែល​យើង​បានពិចារណា ហើយ​បន្ទាប់មក​សំឡេង​នៅក្នុង​ទីរហោស្ថាន នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 គឺជា​ទីប្រាំមួយ ហើយ​ការ​រស់ឡើងវិញ​នៅឆ្នាំ 2024 គឺជា​លេខ​ប្រាំពីរ។ ការ​បំពេញតាម​ព្រះមេស្ស៊ី​ទីប្រាំបី គឺជា Midnight Cry។

## សញ្ញាសម្គាល់ព្រះមេស្ស៊ីទីប្រាំបី គឺជា សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ

> ទាំងអស់នេះបានកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមសេចក្តីដែលបានមានបន្ទូលតាមរយៈហោរា ដោយថា «ចូរប្រាប់ដល់កូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូនថា មើល៍ ស្តេចរបស់នាងយាងមករកនាង ទ្រង់សុភាពរាបសា ហើយគង់លើលា និងលើកូនលា ជាកូននៃលា»។ ម៉ាថាយ 21:4, 5។

## ការព្យាករណ៍

> ឱ​កូន​ស្រី​នៃ​ស៊ីយ៉ូន​អើយ ចូរ​អរ​សប្បាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង; ឱ​កូន​ស្រី​នៃ​យេរូសាឡឹម​អើយ ចូរ​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ មើល៍ ស្តេច​របស់​អ្នក​យាង​មក​រក​អ្នក​ហើយ៖ ទ្រង់​សុចរិត ហើយ​នាំ​មក​នូវ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ; ទ្រង់​ទន់ភ្លន់ ហើយ​គង់​លើ​សត្វ​លា គឺ​លើ​កូន​លា ដែល​ជា​កូន​របស់​សត្វ​លា។ សាការី 9:9។

> «ប្រាំរយឆ្នាំមុន ព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសតាមរយៈព្យាការីសាការីថា “ឱ កូនស្រីស៊ីយ៉ូន អើយ ចូរអរសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង; ឱ កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡឹម អើយ ចូរស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវឡើង។ មើល៍ ស្តេចរបស់អ្នកយាងមករកអ្នក។ ទ្រង់សុចរិត ហើយនាំមកនូវសេចក្ដីសង្គ្រោះ; ទ្រង់ទន់ភ្លន់ ហើយគង់លើលា គឺលើកូនលា ជាកូនរបស់លា។” [សាការី 9:9។] ប្រសិនបើពួកសិស្សបានដឹងថា ព្រះគ្រីស្ទកំពុងយាងទៅរកការជំនុំជម្រះ និងសេចក្ដីស្លាប់ នោះពួកគេមិនអាចបំពេញព្រះបន្ទូលទំនាយនេះបានឡើយ។»

> ដូចគ្នានោះដែរ មីល្ល័រ និងសហការីរបស់គាត់ បានបំពេញទំនាយ ហើយបានប្រកាសសារមួយ ដែលការបំផុសគំនិតបានទាយទុកជាមុនថា នឹងត្រូវប្រកាសដល់ពិភពលោក ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចប្រកាសវាបានឡើយ ប្រសិនបើពួកគេបានយល់ពេញលេញអំពីទំនាយទាំងឡាយដែលបង្ហាញពីការខកចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយបង្ហាញសារមួយទៀតដែលត្រូវប្រកាសដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ មុនពេលព្រះអម្ចាស់យាងមក។ សាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ ត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងពេលវេលាដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយបានសម្រេចកិច្ចការដែលព្រះបានមានបំណងឲ្យសម្រេចតាមរយៈសារទាំងនោះ។” The Great Controversy, 405.

ការយល់ច្រឡំនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ បានពាក់ព័ន្ធនឹងប្រវត្តិនៃការយាងចូលក្រុងយ៉ាងជោគជ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយក៏ដូចជាប្រវត្តិស្របគ្នានៃការប្រកាសសារនៃការយំអធ្រាត្រ នៅឆ្នាំ 1844 ផងដែរ។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ត្រូវបានទាមទារឲ្យយល់អំពី «ទំនាយទាំងឡាយដែលចង្អុលបង្ហាញពីការខកចិត្តរបស់ពួកគេ»។ យ៉ូហាន ក្នុង វិវរណៈ 10 ត្រូវបានប្រាប់ជាមុនថា សារនៃសៀវភៅតូច ដែលនឹងផ្អែមនៅក្នុងមាត់របស់គាត់ នឹងប្រែក្លាយទៅជាជូរចត់។

> «យើង​គ្មាន​អ្វី​ត្រូវ​ខ្លាច​អំពី​អនាគត​ឡើយ លើកលែងតែ​ថា យើង​នឹង​ភ្លេច​របៀប​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដឹកនាំ​យើង និង​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ទ្រង់​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​អតីតកាល​របស់​យើង»។ Life Sketches, 196.

«ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះអម្ចាស់» កាលពីអតីតកាល ត្រូវបានតំណាងឡើង ក្នុងចំណោមអំពើនៃព្រះហឫទ័យដឹកនាំឯទៀតៗ ថាជាព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដែលបាំងកំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខទាំងនោះ ពីព្រោះ មិនមែនជាការល្អបំផុតសម្រាប់ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍ឲ្យយល់ជាមុនអំពីការខកចិត្តរបស់ពួកគេទេ ដូចគ្នានឹងដែលមិនមែនជាការល្អបំផុតសម្រាប់ពួកសិស្សឲ្យយល់អំពីធាតុទាំងអស់នៃការខកចិត្តរបស់ពួកគេនៅឯឈើឆ្កាងដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រវត្តិនៃការប្រកាស «សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ» ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាពន្លឺដ៏ជាក់នោះ ដែលនាំទៅស្ថានសួគ៌ ហើយការនេះត្រូវបានកត់សម្គាល់នៅក្នុងនិមិត្តដំបូងបំផុតរបស់ Ellen White។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវតែយល់អំពីការខកចិត្តរបស់ពួកសិស្ស និងរបស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍។ ការបដិសេធពន្លឺនោះ គឺជាការធ្លាក់ចេញពីផ្លូវ។

> «ពួកគេមានពន្លឺភ្លឺចែងចាំងមួយត្រូវបានដាក់នៅខាងក្រោយពួកគេ នៅដើមផ្លូវ ហើយទេវតាម្នាក់បានប្រាប់ខ្ញុំថា នោះគឺជា “សម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ”។ ពន្លឺនេះបានបំភ្លឺពេញមួយបណ្តោយផ្លូវទាំងមូល ហើយបានផ្តល់ពន្លឺដល់ជើងរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេមិនជំពប់ដួល។»

> «ប្រសិនបើពួកគេរក្សាភ្នែករបស់ខ្លួនឲ្យផ្តោតជាប់លើព្រះយេស៊ូវ ដែលស្ថិតនៅចំពោះមុខពួកគេ ដឹកនាំពួកគេទៅកាន់ទីក្រុង នោះពួកគេមានសុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ អ្នកខ្លះក៏ចាប់ផ្ដើមនឿយហត់ ហើយនិយាយថា ទីក្រុងនោះនៅឆ្ងាយណាស់ ហើយពួកគេបានរំពឹងថា នឹងបានចូលទៅក្នុងវាមុននេះហើយ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវទ្រង់លើកព្រះហស្តស្ដាំដ៏រុងរឿងរបស់ទ្រង់ឡើង ដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួកគេ ហើយពីព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ មានពន្លឺមួយបញ្ចេញមក ដែលរលកលើក្រុមអាដវេន ហើយពួកគេស្រែកឡើងថា “អាលេលូយ៉ា!” អ្នកដទៃទៀតវិញ បានបដិសេធដោយប្រញាប់ប្រញាល់ចំពោះពន្លឺដែលនៅពីក្រោយពួកគេ ហើយនិយាយថា មិនមែនព្រះជាម្ចាស់ទេដែលបានដឹកនាំពួកគេចេញមកឆ្ងាយដល់ប៉ុណ្ណេះ។ ពន្លឺនៅពីក្រោយពួកគេក៏រលត់បាត់ទៅ ទុកឲ្យជើងរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹតសូន្យសឹងទាំងស្រុង ហើយពួកគេបានជំពប់ ដោយបាត់បង់ការមើលឃើញទីសម្គាល់ និងព្រះយេស៊ូវ ហើយធ្លាក់ចេញពីផ្លូវ ចុះទៅក្នុងលោកខាងក្រោមដ៏ងងឹត និងអាក្រក់នោះ»។ Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

ទីសម្គាល់ផ្លូវទីប្រាំបី គឺជាសម្រែកនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ដូចដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយការយាងចូលក្រុងយេរូសាឡឹមដោយជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «ការ​ស្រែក​ឡើង​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ មិនមែន​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ដោយ​អំណះអំណាង​ជា​សំខាន់​នោះ​ទេ ទោះ​បី​ជា​ភស្តុតាង​ពី​ព្រះគម្ពីរ​ច្បាស់​លាស់ និង​សម្រេច​ចុង​ក្រោយ​ក៏​ដោយ។ មាន​អំណាច​មួយ​ជំរុញ​ទៅ​ជា​មួយ​វា ដែល​កម្រើក​ព្រលឹង។ គ្មាន​ការ​សង្ស័យ គ្មាន​ការ​សួរ​ចម្លើយ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​ឱកាស​នៃ​ការ​យាង​ចូល​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ដោយ​ជ័យ​ជម្នះ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ប្រជាជន​ដែល​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​មក​ពី​គ្រប់​ទិសទី​នៃ​ស្រុក​ដើម្បី​កាន់​បុណ្យ បាន​នាំ​គ្នា​ទៅ​កាន់​ភ្នំ​អូលីវ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​អម​ដំណើរ​ព្រះយេស៊ូវ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ការ​បំផុស​ចិត្ត​នៃ​ម៉ោង​នោះ ហើយ​បាន​ជួយ​បង្កើន​សំឡេង​ស្រែក​ថា “មាន​ពរ​ហើយ ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​មក​ក្នុង​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះអម្ចាស់!” [Matthew 21:9.] ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ ពួក​មិន​ជឿ​ដែល​បាន​នាំ​គ្នា​មក​កាន់​ការ​ប្រជុំ​របស់​អ្នក​អាដវេនទីស្ត—ខ្លះ​ដោយ​ចិត្ត​ចង់​ដឹង ខ្លះ​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ចំអក—បាន​មាន​អារម្មណ៍​ដល់​អំណាច​នៃ​ការ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ដែល​អម​ជា​មួយ​សារ​ថា “មើល៍ កូន​កំលោះ​កំពុង​យាង​មក​ហើយ!”» Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ តាម​សេចក្តី​ចាំបាច់​ខាង​ទំនាយ ត្រូវ​តែ​ឲ្យ​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា​ទាំង​នោះ​ទទួល​ការ​ខកចិត្ត​មួយ ដែល​ជា​លទ្ធផល​នាំ​ឲ្យ​ចូល​មក​ដល់​រយៈ​ពេល​ពន្យារ​របស់​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច​នោះ។ បើ​គ្មាន​បទពិសោធន៍​នៃ​រយៈ​ពេល​ពន្យារ​ទេ អ្នក​មិន​មែន​ជា​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា ឬ​ជា​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ឡើយ។

> «រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់នៅក្នុង ម៉ាថាយ ២៥ ក៏បង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាដវិនទីស្ទផងដែរ»។ The Great Controversy, 393.

ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ព្រហ្មចារីដ៏មានប្រាជ្ញានៅថ្ងៃចុងក្រោយ ត្រូវតែឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នៃការខកចិត្តមួយ ដែលស្របគ្នានឹងថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 ពីព្រោះបទពិសោធន៍ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូច នោះគឺជាបទពិសោធន៍របស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលយ៉ូហានក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ កំណត់អត្តសញ្ញាណថា ជាព្រហ្មចារី។

> អ្នកទាំងនេះហើយដែលមិនបានសៅហ្មងជាមួយស្ត្រីឡើយ ពីព្រោះពួកគេជាព្រហ្មចារី។ អ្នកទាំងនេះហើយដែលដើរតាមកូនចៀមទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលព្រះអង្គយាងទៅ។ ពួកគេត្រូវបានប្រោសលោះចេញពីចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ដើម្បីជាផលដំបូងថ្វាយដល់ព្រះ និងដល់កូនចៀម។ វិវរណៈ 14:4

តើមានព្រះបន្ទូលប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះគ្រីស្ទប៉ុន្មាន ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ដោយផ្ទាល់ និងយ៉ាងច្បាស់លាស់ថា បានសម្រេចពិតប្រាកដតាមអក្សរទាំងស្រុង? ព្រះបន្ទូលប្រៀបប្រដូចទាំងអស់នឹងត្រូវសម្រេចពិតប្រាកដតាមអក្សរទាំងស្រុង ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងជាក់លាក់ថា បានសម្រេចនៅក្នុងអតីតកាល និងនៅក្នុងអនាគត «តាមអក្សរទាំងស្រុង»។ វាត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងទេវតាទីបី ដែលត្រូវបន្តជាសេចក្ដីពិតសម្រាប់ពេលបច្ចុប្បន្ន ចាប់ពីឆ្នាំ 1844 តទៅ រហូតដល់មីកាអែលក្រោកឈរ និងរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបិទបញ្ចប់។

> «ខ្ញុំ​តែងតែ​ត្រូវបាន​យោង​ទៅកាន់​ប្រៀបប្រដូច​អំពី​ក្រមុំព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់ ដែល​ក្នុង​ចំណោម​នោះ ប្រាំ​នាក់​មាន​ប្រាជ្ញា ហើយ​ប្រាំ​នាក់​ល្ងង់ខ្លៅ។ ប្រៀបប្រដូច​នេះ បាន​សម្រេច​ហើយ និង​នឹង​សម្រេច​តាម​អក្សរ​គ្រប់​ប្រការ ពីព្រោះ​វា​មាន​ការអនុវត្ត​ជា​ពិសេស​សម្រាប់​សម័យ​នេះ ហើយ ដូចជា​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី វា​បាន​សម្រេច​ហើយ និង​នឹង​បន្ត​ជា​សេចក្តី​ពិត​សម្រាប់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​នៃ​កាលវេលា»។ Review and Herald, August 19, 1890.

រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលកំណត់ ឧទាហរណកថាអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ គឺជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន ហើយសំឡេងហៅនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រនឹងត្រូវបានបំពេញសម្រេចម្តងទៀត តាមព្យញ្ជនៈគ្រប់ប្រការ។

> «មានលោកិយមួយដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងអំពើអាក្រក់ ក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងការភាន់ច្រឡំ នៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់យ៉ាងពិតប្រាកដ—កំពុងដេកលក់ ដេកលក់។ តើអ្នកណាខ្លះកំពុងមានការឈឺចាប់ក្នុងព្រលឹង ដើម្បីដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់ឡើង? តើសំឡេងណាអាចឈានដល់ពួកគេ? ចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបាននាំទៅឯអនាគត នៅពេលដែលសញ្ញានឹងត្រូវបានប្រកាសថា៖ “មើល៍ កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅទទួលលោកចុះ”។ ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លះនឹងបានពន្យារពេលក្នុងការយកប្រេង ដើម្បីបំពេញចង្កៀងរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយយឺតពេលពេក ទើបពួកគេនឹងរកឃើញថា ចរិតលក្ខណៈ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រេងនោះ មិនអាចផ្ទេរពីម្នាក់ទៅម្នាក់បានឡើយ»។ Review and Herald, February 11, 1896.

សម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់បន្ទាប់នៅលើដែនផ្តេក ក្នុងចលនារបស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ សញ្ញាសម្គាល់នោះត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងការបៀតបៀន ដែលចាប់ផ្ដើមប្រឆាំងនឹងអ្នកស្មោះត្រង់ មុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ការបៀតបៀននោះមានទាំងខាងក្រៅ និងខាងក្នុង ហើយការបៀតបៀនខាងក្នុងនោះរួមបញ្ចូលនូវនិមិត្តសញ្ញាពីរដែលខុសដាច់ពីគ្នា។ មួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាទាំងនោះគឺ យូដាស ហើយមួយទៀតគឺ ក្រុមសានហេឌ្រីន។

## ផ្លូវសញ្ញាមេស្ស៊ីទី៩ គឺជាការក្បត់សម្រាប់ប្រាក់សាមសិបដុំ

> បន្ទាប់មក ពាក្យដែល​បាន​និយាយ​ដោយ​យេរេមា ហោរា ក៏​បាន​សម្រេច​ជា​ពិត ដោយ​ថា៖ «ហើយ​ពួកគេ​បាន​យក​ប្រាក់​សាមសិប​ដុំ គឺ​ជា​តម្លៃ​នៃ​ព្រះអង្គ ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​តម្លៃ​ដោយ​ពួក​កូនចៅ​អ៊ីស្រាអែល; ហើយ​បាន​ឲ្យ​ប្រាក់​នោះ​សម្រាប់​ដី​របស់​ជាង​ស្មូន ដូច​ជា​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ដល់​ខ្ញុំ»។ ម៉ាថាយ 27:9, 10.

## ការព្យាករណ៍

> ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​យល់​ថា​ល្អ សូម​ឲ្យ​ឈ្នួល​របស់​ខ្ញុំ​មក​ខ្ញុំ​ចុះ; ប៉ុន្តែ​បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ចូរ​ទុក​ទៅ។ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ថ្លឹង​ប្រាក់​សាមសិប​ដុំ​ជា​ឈ្នួល​របស់​ខ្ញុំ។ រួច​ព្រះ​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ចូរ​បោះ​វា​ទៅ​ឲ្យ​ជាង​ស្មូន​ចុះ៖ ជា​តម្លៃ​ដ៏​ប្រសើរ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​វាយ​តម្លៃ​ខ្ញុំ​ដោយ​តម្លៃ​នោះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​យក​ប្រាក់​សាមសិប​ដុំ​នោះ បោះ​ទៅ​ឲ្យ​ជាង​ស្មូន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​នៃ​ព្រះ​យេហូវ៉ា។ សាការី ១១៖១២, ១៣។

ការក្បត់របស់យូដាស​តំណាងឲ្យ​ការក្បត់​របស់​បូជាចារ្យ​ក្លែងក្លាយ ពីព្រោះ​លេខ ៣០ តំណាង​ឲ្យ​អាយុ​របស់​បូជាចារ្យ។ បូជាចារ្យ​ទាំងឡាយ ដែល​ក៏​ជា​ពួកលេវី​ផងដែរ ត្រូវបាន​សំអាត​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ​ដូច​ជា​មាស និង​ប្រាក់ ដោយ​ព្រះរាជទូត​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា។ ប្រាក់​សាមសិប​ដុំ​របស់​យូដាស​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ជម្រះ​បោសសំអាត​បូជាចារ្យ​ក្លែងក្លាយ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ទោះបី​យូដាស​ស្លាប់​មុន​ការ​ឆ្កាង​បន្តិច​ក្តី ក៏​នៅតែ​ជា​ថ្ងៃ​ដដែល។ យូដាស​មិនមែន​ជា​និមិត្តរូប​របស់​ក្រុមសានហេឌ្រីន​ទេ គាត់​ជា​និមិត្តរូប​របស់​អ្នក​ម្នាក់ ដែល​ត្រូវបាន​គេ​គិត​ថា​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​សិស្ស​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។

ក្នុងនាមជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ អ្នកក៏ជាសិស្សនៃការចាក់ប្រេងតាំងរបស់ព្រះយេស៊ូដែរ។ ការចាក់ប្រេងតាំងនៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក បានផ្លាស់ប្តូរព្រះនាមរបស់ព្រះយេស៊ូទៅជា ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ ពីព្រោះ “គ្រីស្ទ” មានន័យថា—ព្រះអង្គដែលត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំង។ ដូច្នេះ ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គបានផ្លាស់ប្តូរ ព្រោះនៅពេលនោះ ព្រះអង្គត្រូវបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនសម្រាប់មួយសប្តាហ៍ ហើយនិមិត្តសញ្ញាសំខាន់មួយនៃទំនាក់ទំនងតាមសេចក្តីសញ្ញា គឺជាការផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះ។ ព្រះយេស៊ូត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងដោយអំណាចនៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ ការធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មានន័យថា អ្នកជាសិស្សនៃបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះអង្គ។ គឺនៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកនោះហើយ ដែលព្រះអង្គត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងដោយអំណាច។ សេចក្តីថ្លែងរបស់ពេត្រុសនៅក្នុង ម៉ាថាយ 16:18 ត្រូវបានស្គាល់នៅក្នុងពិភពទ្រឹស្ដីគ្រីស្ទានថាជា “សេចក្តីសារភាពគ្រីស្ទាន”។ នេះគឺជាប្រធានបទដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់ការពិភាក្សាក្នុងចំណោមអ្នកទ្រឹស្ដី និងអ្នកប្រាជ្ញ។ ជាទូទៅ ការពិភាក្សារបស់អ្នកទ្រឹស្ដី និងអ្នកប្រាជ្ញ តែងកំណត់អត្តសញ្ញាណអ្វីមួយដែលគ្មានសារៈសំខាន់ ឬប្រហែលជាមានតែសារៈសំខាន់តិចតួច ប៉ុន្តែចំណុចនៅតែដដែល គឺថា សាសនាគ្រីស្ទយល់ថា នៅពេលព្រះយេស៊ូត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំង ព្រះអង្គក៏បានក្លាយជាព្រះមេស្ស៊ីនៅពេលនោះ។

> ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅកាន់​ពួកគេ​ថា ប៉ុន្តែ​អ្នករាល់គ្នា​ថា ខ្ញុំ​ជា​អ្នកណា? ហើយ​ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស បាន​ឆ្លើយ​ទូល​ថា ទ្រង់​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់។ ម៉ាថាយ 16:15, 16.

ឈ្មោះដើមរបស់ពេត្រុសបានបង្ហាញសេចក្តីពិតនោះយ៉ាងច្បាស់ ពីព្រោះ ស៊ីម៉ូន បារ្យូណា មានន័យថា «អ្នកដែលឮសាររបស់សត្វព្រាប» ដែលជាសារនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ទ្រង់។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ទ្រង់ស្របគ្នានឹង 9/11 ហើយយូដាសតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលនៅពេលណាមួយបានប្រកាសថាយល់ដឹងអំពី 9/11 ប៉ុន្តែបាត់បង់ផ្លូវរបស់ខ្លួននៅតាមដំណើរ។ យូដាសមិនមែនជានិមិត្តសញ្ញានៃសានហេដ្រីនទេ ពីព្រោះពួកគេតំណាងឲ្យពួកជំនុំអាដវិនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរនៃឡាវឌីសេ។ យូដាសបានផ្តល់សក្ខីភាពមួយសម្រាប់សានហេដ្រីន ប៉ុន្តែនិមិត្តសញ្ញានៃការបះបោររបស់សានហេដ្រីន ខុសពីការបះបោររបស់យូដាស។ ការបះបោររបស់សានហេដ្រីនត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងសុបិនខាងក្រោម។

> «ខ្ញុំបានប្រមូលសំណេររបស់ខ្ញុំ ហើយយើងបានចាប់ផ្តើមដំណើររបស់យើង។ នៅតាមផ្លូវ យើងបានធ្វើការប្រជុំពីរលើកនៅ Orange ហើយមានភស្តុតាងថា ក្រុមជំនុំបានទទួលផលប្រយោជន៍ និងការលើកទឹកចិត្ត។ យើងខ្លួនឯងក៏បានទទួលការស្រស់ស្រាយឡើងវិញដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់ផងដែរ។ យប់នោះ ខ្ញុំបានសុបិនថា ខ្ញុំនៅ Battle Creek កំពុងសម្លឹងមើលចេញតាមកញ្ចក់ចំហៀងទ្វារ ហើយឃើញមនុស្សមួយក្រុមកំពុងដើរឡើងមកកាន់ផ្ទះ ជាគូៗ។ ពួកគេមើលទៅតឹងរឹង និងមានចិត្តមុតមាំ។ ខ្ញុំស្គាល់ពួកគេយ៉ាងច្បាស់ ហើយបានបែរ​ទៅបើកទ្វារបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដើម្បីទទួលពួកគេ ប៉ុន្តែគិតថា ខ្ញុំគួរមើលម្តងទៀត។ ទិដ្ឋភាពបានផ្លាស់ប្តូរ។ ឥឡូវនេះ ក្រុមនោះមានរូបរាងដូចជាក្បួនដង្ហែររបស់សាសនាកាតូលិក។ ម្នាក់កាន់ឈើឆ្កាងនៅក្នុងដៃ ម្នាក់ទៀតកាន់ដើមអំពៅ។ ហើយនៅពេលពួកគេចូលមកជិត អ្នកដែលកាន់ដើមអំពៅបានគូសជារង្វង់ជុំវិញផ្ទះ ដោយនិយាយបីដងថា៖ ‘ផ្ទះនេះត្រូវបានហាមឃាត់។ ទ្រព្យសម្បត្តិត្រូវតែរឹបអូស។ ពួកគេបាននិយាយប្រឆាំងនឹងសណ្ដាប់ធ្នាប់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើង។’ ភ័យស្លន់ស្លោបានចាប់យកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានរត់កាត់តាមផ្ទះ ចេញតាមទ្វារខាងជើង ហើយឃើញខ្លួនឯងស្ថិតនៅកណ្ដាលមនុស្សមួយក្រុម ដែលមានខ្លះជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយពាក្យមួយម៉ាត់ទៅកាន់ពួកគេទេ ព្រោះខ្លាចត្រូវគេក្បត់បង្ហាញ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមរកកន្លែងស្ងៀមស្ងាត់មួយ ដែលខ្ញុំអាចយំ និងអធិស្ឋានបាន ដោយមិនជួបនឹងភ្នែកដែលពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ និងសម្លឹងសួររករឿង មិនថាខ្ញុំបែរទៅណាក៏ដោយ។ ខ្ញុំបាននិយាយឡើងញឹកញាប់ថា៖ ‘បើតែខ្ញុំអាចយល់រឿងនេះបាន! បើពួកគេប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំបាននិយាយអ្វី ឬបានធ្វើអ្វី!’»

> «ខ្ញុំបានយំ ហើយអធិស្ឋានយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលខ្ញុំឃើញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើងត្រូវបានរឹបអូស។ ខ្ញុំបានព្យាយាមអានមើលពីទឹកមុខរបស់អ្នកដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ ថាតើមានការអាណិតអាសូរ ឬការសោកស្តាយចំពោះខ្ញុំឬទេ ហើយខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ទឹកមុខរបស់មនុស្សជាច្រើននាក់ ដែលខ្ញុំគិតថា ពួកគេនឹងនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ ហើយលួងលោមខ្ញុំ ប្រសិនបើពួកគេមិនខ្លាចថា អ្នកដទៃនឹងសង្កេតឃើញពួកគេ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមម្តងមួយ ដើម្បីគេចចេញពីហ្វូងមនុស្ស ប៉ុន្តែពេលឃើញថា ខ្ញុំត្រូវបានគេចាំមើល ខ្ញុំក៏លាក់បំណងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមយំឮៗ ហើយនិយាយថា៖ “ប្រសិនបើពួកគេគ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះថា ខ្ញុំបានធ្វើអ្វី ឬខ្ញុំបាននិយាយអ្វី!” ប្តីរបស់ខ្ញុំ ដែលកំពុងដេកលើគ្រែ នៅក្នុងបន្ទប់ដដែលនោះ បានឮខ្ញុំយំឮៗ ហើយបានដាស់ខ្ញុំឡើង។ ខ្នើយរបស់ខ្ញុំសើមដោយទឹកភ្នែក ហើយសេចក្តីសោកសៅដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយបានគ្របសង្កត់លើវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ»។ Testimonies, volume 1, 577, 578.

ការអនុវត្តគោលការណ៍ដែលថា ពួកហោរាបាននិយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ ច្រើនជាងថ្ងៃដែលពួកគេរស់នៅ នាំឲ្យកើតមានសំណួរមួយដ៏មហាគួរឲ្យកោតខ្លាចសម្រាប់មេដឹកនាំនៃព្រះវិហារអាដվենទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ បងស្រី White បាន «ប្រមូលរួម» «សំណេរ» របស់នាង ហើយបានចាប់ផ្តើមដំណើរវិលត្រឡប់ទៅ Battle Creek វិញ។ នៅពេលនោះ Battle Creek គឺជាបេះដូងនៃកិច្ចការ ដូចជា Tacoma Park នៅសព្វថ្ងៃនេះ ឬដូចជា Jerusalem ក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ។ នាងបានប្រមូលសំណេររបស់នាងសម្រាប់ដំណើរនោះ បន្ទាប់ពីនាងបានលើកឡើងអំពីការតស៊ូមួយដែលនាងបានកំពុងមានទាក់ទងនឹងសំណេររបស់នាង។ បរិបទនៃសុបិនរបស់នាង គឺអំពីសំណេររបស់នាង។ ការតស៊ូនោះបានកើតឡើងនៅក្នុងទីក្រុង Wright។

> «កាលដែលយើងនៅក្នុង Wright នោះ យើងបានផ្ញើសាត្រាសរសេររបស់ខ្ញុំសម្រាប់ លេខ 11 ទៅកាន់ការិយាល័យបោះពុម្ពផ្សាយ ហើយខ្ញុំបានប្រើប្រាស់ស្ទើរតែរាល់ពេលវេលា នៅពេលមិននៅក្នុងការប្រជុំ ដើម្បីសរសេរសម្ភារៈសម្រាប់ លេខ 12។ កម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ទាំងផ្នែករាងកាយ និងផ្នែកចិត្តគំនិត ត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងសម្រាប់ពួកជំនុំនៅ Wright។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំគួរតែបានសម្រាក ប៉ុន្តែមិនអាចឃើញឱកាសណាមួយសម្រាប់ការបន្ធូរបន្ថយបានឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជនជាច្រើនដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយបានសរសេរទំព័រជាច្រើននៃសក្ខីភាពផ្ទាល់ខ្លួន។ បន្ទុកចំពោះព្រលឹងទាំងឡាយស្ថិតនៅលើខ្ញុំ ហើយទំនួលខុសត្រូវដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងណាស់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំអាចគេងបានតែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយយប់។»

> «កាលដែលខ្ញុំកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការនិយាយ និងការសរសេរដូច្នេះ ខ្ញុំបានទទួលលិខិតជាច្រើនពី Battle Creek ដែលមានលក្ខណៈបង្អាក់ទឹកចិត្ត។ នៅពេលខ្ញុំអានវា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកស្តាយទន់ខ្សោយក្នុងវិញ្ញាណយ៉ាងមិនអាចពិពណ៌នាបាន រហូតដល់ជាទុក្ខវេទនានៃចិត្ត ដែលហាក់ដូចជាធ្វើឲ្យកម្លាំងជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ពឹកអស់មួយរយៈខ្លី។ អស់រយៈពេលបីយប់ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនបានដេកសោះ។ គំនិតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានរំខាន និងច្របូកច្របល់។ ខ្ញុំបានលាក់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឲ្យបានល្អបំផុតតាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន ពីស្វាមីរបស់ខ្ញុំ និងពីគ្រួសារដែលពេញដោយការអាណិតអាសូរ ដែលយើងស្នាក់នៅជាមួយ។ គ្មាននរណាម្នាក់បានដឹងអំពីការតស៊ូ ឬបន្ទុកនៃចិត្តរបស់ខ្ញុំទេ ខណៈដែលខ្ញុំបានរួមជាមួយគ្រួសារនោះក្នុងការថ្វាយបង្គំពេលព្រឹក និងពេលល្ងាច ហើយបានព្យាយាមដាក់បន្ទុករបស់ខ្ញុំលើព្រះអង្គដ៏អស្ចារ្យដែលទ្រទ្រង់បន្ទុកទាំងឡាយ។ ប៉ុន្តែសេចក្តីអធិស្ឋានទូលសូមរបស់ខ្ញុំបានចេញពីចិត្តដែលត្រូវបានបង្វិលក្រពើដោយសេចក្តីវេទនា ហើយការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំបានបែកបាក់ និងមិនជាប់លាប់ ដោយសារតែទុក្ខសោកដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ឈាមបានស្ទុះឡើងទៅក្បាលខ្ញុំ ជាញឹកញាប់បណ្តាលឲ្យខ្ញុំវង្វេង និងជិតដួល។ ខ្ញុំហូរឈាមច្រមុះជាញឹកញាប់ ជាពិសេសបន្ទាប់ពីខិតខំប្រឹងប្រែងសរសេរ។ ខ្ញុំត្រូវបានបង្ខំឲ្យដាក់ការសរសេររបស់ខ្ញុំមួយឡែក ប៉ុន្តែមិនអាចដោះបន្ទុកនៃការព្រួយបារម្ភ និងការទទួលខុសត្រូវដែលស្ថិតលើខ្ញុំចេញបានឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំមានសក្ខីកម្មសម្រាប់អ្នកដទៃ ដែលខ្ញុំមិនអាចនាំយកទៅបង្ហាញដល់ពួកគេបាន។»

> «ខ្ញុំបានទទួលសំបុត្រមួយទៀត ដែលជូនដំណឹងឱ្យខ្ញុំដឹងថា គេយល់ថា គួរពន្យារពេលការបោះពុម្ពលេខ ១១ ទុកសិន រហូតដល់ខ្ញុំអាចសរសេរចេញនូវអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់ខ្ញុំទាក់ទងនឹងវិទ្យាស្ថានសុខភាព ពីព្រោះអ្នកដែលទទួលបន្ទុកការងារនោះ កំពុងខ្វះខាតមធ្យោបាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយត្រូវការឥទ្ធិពលនៃសក្ខីកម្មរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីជំរុញបងប្អូន។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសរសេរចេញមួយភាគនៃអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់ខ្ញុំទាក់ទងនឹងវិទ្យាស្ថាននោះ ប៉ុន្តែមិនអាចសរសេរប្រធានបទទាំងមូលចេញបានទេ ពីព្រោះឈាមសង្កត់ឡើងទៅខួរក្បាល។ ប្រសិនបើខ្ញុំបានគិតថា លេខ ១២ នឹងត្រូវពន្យារពេលយូរយ៉ាងនេះ នោះខ្ញុំមិននឹងផ្ញើផ្នែកនៃសារនោះ ដែលមាននៅក្នុងលេខ ១១ នោះឡើយ។ ខ្ញុំបានគិតថា បន្ទាប់ពីសម្រាកពីរបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងអាចបន្តការសរសេររបស់ខ្ញុំឡើងវិញបាន។ ប៉ុន្តែ ដល់សេចក្តីទុក្ខព្រួយយ៉ាងខ្លាំងរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានឃើញថា ស្ថានភាពនៃខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចសរសេរបានឡើយ។ គំនិតនៃការសរសេរសក្ខីកម្ម ទាំងជាទូទៅ ឬជាផ្ទាល់ខ្លួន ត្រូវបានបោះបង់ចោល ហើយខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីវេទនាជានិច្ច ពីព្រោះខ្ញុំមិនអាចសរសេរវាទាំងនោះបាន។»

> «ក្នុងស្ថានភាពនៃអ្វីៗទាំងនេះ គេបានសម្រេចថា យើងនឹងត្រឡប់ទៅ Battle Creek វិញ ហើយនៅទីនោះ ខណៈដែលផ្លូវទាំងឡាយស្ថិតក្នុងសភាពល្បាប់ខ្លាំង និងខូចខាតរញ៉េរញ៉ៃ ហើយថា ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់លេខ 12 នៅទីនោះ។ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំមានបំណងយ៉ាងខ្លាំងចង់ជួបបងប្អូនរបស់គាត់នៅ Battle Creek ហើយនិយាយជាមួយពួកគេ និងអរសប្បាយជាមួយពួកគេក្នុងកិច្ចការដែលព្រះកំពុងធ្វើសម្រាប់គាត់។ ខ្ញុំបានប្រមូលសំណេររបស់ខ្ញុំ ហើយយើងបានចេញដំណើររបស់យើង។ …» Testimonies, volume 1, 576, 577.

នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ ការដឹកនាំនៃក្រុមជំនុំ Seventh-day Adventist ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា Battle Creek និងពួកអ្នកដែលនាង «ស្គាល់យ៉ាងច្បាស់» បានប្រែទៅជាក្បួនដង្ហែបែបកាតូលិក។ ការដឹកនាំនៃក្រុមជំនុំ Seventh-day Adventist បានប្រែទៅជាក្បួនដង្ហែបែបកាតូលិក។ ក្នុងសុបិន ពួកគេបានមក «ពីរនាក់ម្តង» ម្នាក់កាន់ដើមត្រែង ម្នាក់ទៀតកាន់ឈើឆ្កាង។ ពួកគេបានគូររង្វង់ជុំវិញផ្ទះ ហើយបានប្រកាសបីដងថា «ផ្ទះនេះត្រូវបានហាមឃាត់។ ទ្រព្យសម្បត្តិត្រូវតែរឹបអូស។ ពួកគេបាននិយាយប្រឆាំងនឹងលំដាប់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើង»។ តើ «ទ្រព្យសម្បត្តិ» នៅក្នុង «ផ្ទះ» ដែលមេដឹកនាំកាតូលិកនៃ Battle Creek បាន «រឹបអូស» នោះ ជាអ្វី? តើ «លំដាប់ដ៏បរិសុទ្ធ» ណាមួយរបស់ព្រះវិហារកាតូលិក ដែលត្រូវបាន «និយាយប្រឆាំង» នោះ ជាអ្វី?

ដោយផ្ទាល់ជាងនេះទៅទៀត សំណួរអាចត្រូវបានសួរថា «តើនិកាយណាមួយនៃសាសនាកាតូលិកបាននាំមុខក្នុងការស៊ើបសួរជំនឿឬ?» ការស៊ើបសួរជំនឿបានចាប់ផ្តើមដោយនិកាយដូមីនីកាំង មុនពេលនិកាយយេស៊ុយអ៊ីតបានលេចឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីពួកគេបានចូលរួមហើយ ពួកគេបានក្លាយជានិកាយដែលគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងដល់អំពើឃោរឃៅ និងការបង្ហូរឈាម។

> នៅទូទាំងពិភពគ្រីស្ទសាសនា ព្រូតេស្តង់ត្រូវបានគំរាមកំហែងដោយសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លា។ បន្ទាប់ពីជ័យជម្នះដំបូងៗនៃការកែទម្រង់សាសនាបានកន្លងផុតទៅ រ៉ូមបានកោះហៅកម្លាំងថ្មីៗ ដោយសង្ឃឹមថានឹងសម្រេចការបំផ្លាញវា។ នៅពេលនេះ គណៈយេស៊ូតត្រូវបានបង្កើតឡើង ដែលជាជើងឯកនៃសាសនាប៉ាបដ៏សាហាវឃោរឃៅបំផុត ឥតសុចរិតបំផុត និងមានអំណាចបំផុតក្នុងចំណោមទាំងអស់។ ដាច់ខាតពីចំណងនានានៅលើផែនដី និងផលប្រយោជន៍របស់មនុស្ស ស្លាប់ចំពោះការទាមទាររបស់សេចក្តីស្រឡាញ់តាមធម្មជាតិ ទាំងហេតុផល និងមនសិការ​ត្រូវបានបំបិទស្ងៀមស្ងាត់ទាំងស្រុង ពួកគេមិនស្គាល់ច្បាប់ណាមួយ ឬចំណងណាមួយ ក្រៅពីច្បាប់ និងចំណងរបស់គណៈរបស់ខ្លួន ហើយមិនស្គាល់កាតព្វកិច្ចណាមួយ ក្រៅពីការពង្រីកអំណាចរបស់វា។ ដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទបានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកកាន់តាមរបស់ព្រះអង្គប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ និងស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាក ដោយមិនតក់ស្លុតចំពោះភាពត្រជាក់ ភាពឃ្លាន ការនឿយហត់ និងភាពក្រីក្រ ដើម្បីលើកតម្កើងទង់ជាតិនៃសេចក្តីពិតនៅចំពោះមុខឧបករណ៍ទារុណកម្ម គុកងងឹត និងបង្គោលដុត។ ដើម្បីតស៊ូនឹងកម្លាំងទាំងនេះ លទ្ធិយេស៊ូតបានបំផុសឲ្យអ្នកដើរតាមរបស់វាមានចិត្តគាំទ្រយ៉ាងងប់ងល់ ដែលអាចឲ្យពួកគេស៊ូទ្រាំនឹងគ្រោះថ្នាក់ដូចគ្នា ហើយប្រឆាំងនឹងអំណាចនៃសេចក្តីពិតដោយគ្រប់អាវុធនៃការបោកបញ្ឆោត។ សម្រាប់ពួកគេ គ្មានឧក្រិដ្ឋកម្មណាមួយធំពេកដែលមិនអាចប្រព្រឹត្តបានឡើយ គ្មានការបោកបញ្ឆោតណាមួយថោកទាបពេកដែលមិនអាចអនុវត្តបានឡើយ ហើយគ្មានការក្លែងបន្លំណាមួយពិបាកពេកដែលមិនអាចសន្មតយកបានឡើយ។ ទោះបានប្តេជ្ញាចំពោះភាពក្រីក្រនិងភាពរាបទាបជារៀងរហូតក៏ដោយ គោលបំណងដែលពួកគេបានខិតខំគ្រោងទុកគឺ ដើម្បីធានាបាននូវទ្រព្យសម្បត្តិ និងអំណាច ដើម្បីលះបង់ខ្លួនក្នុងការផ្តួលរំលំព្រូតេស្តង់ និងការស្ដារឡើងវិញនូវអធិបតេយ្យភាពរបស់សម្តេចប៉ាប។

> «នៅពេលដែលពួកគេលេចមុខក្នុងនាមជាសមាជិកនៃអង្គការរបស់ខ្លួន ពួកគេបានស្លៀកពាក់ដោយសភាពដូចជាអ្នកបរិសុទ្ធ ទៅសួរសុខទុក្ខនៅពន្ធនាគារ និងមន្ទីរពេទ្យ បម្រើដល់អ្នកឈឺ និងអ្នកក្រីក្រ ប្រកាសថាបានលះបង់លោកិយហើយ ហើយកាន់នាមដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះយេស៊ូវ ដែលបានយាងទៅគ្រប់ទីកន្លែងធ្វើការល្អ។ ប៉ុន្តែក្រោមរូបរាងខាងក្រៅដែលហាក់ដូចជាគ្មានកំហុសនេះ គោលបំណងដែលពេញដោយឧក្រិដ្ឋកម្មបំផុត និងសាហាវបំផុត ជាញឹកញាប់ត្រូវបានលាក់បាំង។ វាជាគោលការណ៍មូលដ្ឋានមួយរបស់អង្គការនេះថា គោលដៅធ្វើឲ្យមធ្យោបាយមានភាពត្រឹមត្រូវ។ តាមក្រមនេះ ការភូតកុហក ការលួច ការផ្តល់សក្ខីកម្មក្លែងក្លាយ ការធ្វើឃាត មិនត្រឹមតែអាចលើកលែងទោសបានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងគួរឲ្យសរសើរផង នៅពេលដែលវាបម្រើដល់ផលប្រយោជន៍របស់សាសនាចក្រ។ ក្រោមការក្លែងខ្លួនផ្សេងៗ ពួកយេស៊ុយអ៊ីតបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងមុខតំណែងរដ្ឋ កើនឡើងរហូតដល់ក្លាយជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេចទាំងឡាយ ហើយកំណត់គោលនយោបាយរបស់ជាតិនានា។ ពួកគេបានក្លាយជាអ្នកបម្រើដើម្បីធ្វើជាចារបុរសលើម្ចាស់របស់ខ្លួន។ ពួកគេបានបង្កើតមហាវិទ្យាល័យសម្រាប់បុត្ររបស់ម្ចាស់អំណាច និងពួកអភិជន ហើយបង្កើតសាលាសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅ; ហើយកូនៗរបស់ឪពុកម្តាយប្រូតេស្តង់ត្រូវបានទាញនាំឲ្យចូលក្នុងការប្រតិបត្តិពិធីបែបប៉ាប។ ភាពអធិកអធម និងការតាំងបង្ហាញខាងក្រៅទាំងអស់នៃការថ្វាយបង្គំបែបរ៉ូម ត្រូវបានយកមកប្រើដើម្បីបំភាន់គំនិត ហើយធ្វើឲ្យការស្រមើស្រមៃងឿងឆ្ងល់ និងជាប់ចិត្ត ហើយដោយវិធីនេះ សេរីភាពដែលបុព្វបុរសទាំងឡាយបានខិតខំ និងបានហូរឈាមដើម្បីទទួលបាន ត្រូវបានកូនចៅក្បត់។ ពួកយេស៊ុយអ៊ីតបានរីកសាយភាយយ៉ាងឆាប់រហ័សទូទាំងអឺរ៉ុប ហើយគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេទៅ មានការរស់ឡើងវិញនៃសាសនាប៉ាបតាមមកជានិច្ច។»

> ដើម្បីផ្តល់អំណាចកាន់តែច្រើនដល់ពួកគេ មានការចេញព្រះរាជបញ្ជា​មួយ ដើម្បីស្តារការស៊ើបអង្កេតសាសនាឡើងវិញ។ ទោះបីជាមានការខ្ពើមរអើមជាទូទៅដែលមនុស្សមានចំពោះវា សូម្បីតែក្នុងបណ្តាប្រទេសកាតូលិកក៏ដោយ តុលាការដ៏គួរឲ្យរន្ធត់នេះក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញដោយអ្នកគ្រប់គ្រងប៉ាប ហើយអំពើឃោរឃៅទាំងឡាយដែលគួរឲ្យរន្ធត់ហួសនឹងអាចទ្រាំទ្រពន្លឺថ្ងៃបាន ក៏ត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងគុកសម្ងាត់របស់វា។ នៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន មនុស្សរាប់ពាន់គុណនឹងរាប់ពាន់នាក់ ដែលជាមនុស្សល្អបំផុតនៃជាតិ ជាមនុស្សបរិសុទ្ធ និងថ្លៃថ្នូរបំផុត ជាមនុស្សមានបញ្ញា និងទទួលការអប់រំខ្ពស់បំផុត ជាគ្រូគង្វាលដែលស្មោះត្រង់ និងលះបង់ ជាពលរដ្ឋដែលឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងស្រឡាញ់ជាតិ ជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ភ្លឺចែងចាំង ជាវិចិត្រករដែលមានទេពកោសល្យ ជាសិប្បករដែលមានជំនាញ ត្រូវបានសម្លាប់ ឬបង្ខំឲ្យរត់ភៀសខ្លួនទៅកាន់ដែនដីផ្សេងៗ។

> «ទាំងនេះហើយជាមធ្យោបាយដែលទីក្រុងរ៉ូមបានអំពាវនាវប្រើ ដើម្បីពន្លត់ពន្លឺនៃការកែទម្រង់សាសនា ដើម្បីដកព្រះគម្ពីរចេញពីមនុស្សទាំងឡាយ ហើយដើម្បីស្តារឡើងវិញនូវភាពល្ងង់ខ្លៅ និងអបិយជំនឿនៃយុគងងឹត។ ប៉ុន្តែក្រោមព្រះពររបស់ព្រះ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់បុរសថ្លៃថ្នូរទាំងនោះ ដែលទ្រង់បានលើកឡើងឲ្យបន្តការងារបន្ទាប់ពីលូធើរ និកាយប្រូតេស្តង់មិនត្រូវបានផ្តួលរំលំឡើយ។ កម្លាំងរបស់វាមិនមែនត្រូវជំពាក់ដល់ការគាំទ្រ ឬអាវុធរបស់មហាក្សត្រទាំងឡាយទេ។ ប្រទេសតូចៗបំផុត ប្រជាជាតិដែលទាបទន់បំផុត និងមានអំណាចតិចបំផុត បានក្លាយជាបន្ទាយរឹងមាំរបស់វា។ នោះគឺជាទីក្រុងហ្សឺណែវតូចមួយ នៅកណ្ដាលសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាដែលកំពុងឃុបឃិតដើម្បីបំផ្លាញនាង; នោះគឺជាប្រទេសហូឡង់នៅលើច្រាំងខ្សាច់របស់ខ្លួនក្បែរសមុទ្រខាងជើង ដែលតស៊ូប្រឆាំងនឹងអំណាចផ្តាច់ការរបស់អេស្ប៉ាញ ដែលនៅពេលនោះជារាជាណាចក្រដ៏ធំបំផុត និងសម្បូរបែបបំផុតមួយ; នោះគឺជាប្រទេសស៊ុយអែតដ៏ត្រជាក់ក្រហាយ និងគ្មានជីជាតិ ដែលទទួលបានជ័យជម្នះសម្រាប់ការកែទម្រង់សាសនា»។ The Great Controversy, 234, 235.

ព្រះវិហារកាតូលិកបានប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន ដើម្បីលាក់ព្រះគម្ពីរពីមនុស្សទាំងឡាយ ដោយអះអាងថា ប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់បែបសាសនាមិនពិតរបស់ខ្លួនស្ថិតនៅលើសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ មេដឹកនាំនៃអាដវិនទីសម៍ឡៅឌីសេនឹងមិននាំអ្នកដែលមានទស្សនៈខុសឆ្គងទៅកាន់តុលាការពាក់ព័ន្ធនឹងសំណេររបស់ Ellen White ទេ ប៉ុន្តែពួកកាតូលិកដែលប្រកាសថាខ្លួនជាមេដឹកនាំនៃ Battle Creek នឹងធ្វើ។ សារសំខាន់ជាមូលដ្ឋានបំផុតនៃសត្វសាហាវនៃសាសនាកាតូលិក គឺការប្រើអំណាច世គុល ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងខាងសាសនា។ នៅពេលដែលអាដវិនទីសម៍បានស្វែងរកអំណាច世គុលតាមផ្លូវច្បាប់ ដើម្បីគ្រប់គ្រងស្ថាប័នរបស់ខ្លួន នោះផលផ្លែនៃ «របៀបបរិសុទ្ធ» របស់ពួកគេអាចត្រូវបានមើលឃើញ។

ក្នុងបរិបទនៃពិធី auto-da-fé (សកម្មភាពនៃសេចក្តីជំនឿ) របស់សាលាស៊ើបអង្កេតសាសនាអេស្ប៉ាញ ត្រែង និងឈើឆ្កាង លេចឡើងជាធាតុនិមិត្តសញ្ញាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទ។ ត្រែង សំដៅទៅលើដំបងរាជ្យក្លែងក្លាយដែលត្រូវបានដាក់ក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងពេលដែលទ្រង់ត្រូវបានពាក់មកុដបន្លា ហើយដែលទាហានរ៉ូមបានយកមកវាយទ្រង់ ជានិមិត្តរូបនៃការចំអក ការរងទុក្ខវេទនា និងការមើលងាយ។

ឈើឆ្កាងត្រូវបានដាក់បង្ហាញយ៉ាងលេចធ្លោក្នុងក្បួនដង្ហែ auto-da-fé។ ឈើឆ្កាងពណ៌បៃតងមួយ (ជាញឹកញាប់ត្រូវបានគ្របដោយក្រណាត់ crepe ពណ៌ខ្មៅ) បានបម្រើជានិមិត្តសញ្ញារបស់សាលាជំនុំស៊ើបអង្កេត ហើយត្រូវបានដង្ហែក្នុងក្បួនត្រៀមជាពិសេសដាច់ដោយឡែកមួយនៅថ្ងៃមុន ហើយត្រូវបានដាក់បង្ហាញក្នុងអំឡុងពេលព្រឹត្តិការណ៍នោះ។ វាជានិមិត្តរូបនៃអំណាចរបស់សាលាក្តីនោះ។

ការរឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិ សំដៅទៅលើការដកហូតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់បុគ្គលដែលត្រូវបានកាត់ទោស (ការរឹបអូស ឬការប្រកាសដកហូត) ដែលជាទណ្ឌកម្មទូទៅមួយរបស់សាលាស៊ើបអង្កេតសាសនា ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ថវិកាដល់សាលាក្តី និងដាក់ទោសលើអំពើបដិសាសនា។ ការនេះត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈនៅក្នុងសេចក្តីកាត់ទោសនៃ auto-da-fé ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើការបន្ថោកមុខជាសាធារណៈ និងការទប់ស្កាត់មិនឲ្យអ្នកដទៃប្រព្រឹត្តតាម។

អត្ថបទសំណេររបស់ Ellen G. White បានថ្កោលទោសយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងដាច់ខាតចំពោះភាពជាអ្នកដឹកនាំដែលនឹងហាមឃាត់សំណេររបស់នាង ក្នុងការប៉ុនប៉ងបំបិទបទចម្រៀងនៃចម្ការទំពាំងបាយជូរដែលកំពុងត្រូវបានច្រៀង ប៉ុន្តែនោះគឺជាសកម្មភាពចុងក្រោយរបស់របៀបរៀបចំមិនបរិសុទ្ធ មុនពេលពួកគេបង្ហាញអត្តចរិតរបស់ខ្លួនដោយបើកចំហនៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យ។ “ក្បួនដង្ហែបែបកាតូលិក” មួយ ស្របតាមបុរសចាស់ទុំម្ភៃប្រាំនាក់ដែលក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ។ នៅក្នុងកថាខណ្ឌបួនខាងក្រោមនេះ កថាខណ្ឌទីមួយបានបង្ហាញអំពី “ប្រជាជនដែលអះអាងថាជារបស់ព្រះ” នៅក្នុង “គ្រាចុងក្រោយ”។ អត្ថបទនេះបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់ថា នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ អ្នកបម្រើសាសនានៃសេវិនដេយ អាឌវេនទីស្ត នឹងនៅ “ក្នុងព្រះវិហារ និងក្នុងការប្រជុំធំៗនៅទីវាល” “ជំរុញលើប្រជាជនអំពីសេចក្តីចាំបាច់នៃការរក្សាថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍”។

> «ព្រះអម្ចាស់​មាន​កិច្ចវិវាទ​ជាមួយ​នឹង​ប្រជាជន​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​របស់​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​ទាំងនេះ។ ក្នុង​កិច្ចវិវាទ​នេះ មនុស្ស​ដែល​កាន់​តំណែង​ទទួលខុសត្រូវ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ដំណើរ​មួយ​ដែល​ផ្ទុយ​ទាំងស្រុង​ពី​ដំណើរ​ដែល​នេហេមា​បាន​អនុវត្ត។ ពួកគេ​មិន​ត្រឹមតែ​មិន​អើពើ និង​មើលងាយ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​នឹង​ព្យាយាម​រារាំង​អ្នក​ដទៃ​មិន​ឲ្យ​កាន់​ថ្ងៃ​នោះ​ដែរ ដោយ​កប់​វា​នៅ​ក្រោម​គំនរ​សំណល់​នៃ​ទំនៀមទម្លាប់ និង​ប្រពៃណី។ នៅ​ក្នុង​ពួកជំនុំ និង​ក្នុង​ការ​ប្រជុំ​ធំៗ​នៅ​ទី​វាល អ្នក​បម្រើ​ព្រះបន្ទូល​នឹង​ទទូច​ដល់​ប្រជាជន​អំពី​សេចក្តី​ចាំបាច់​នៃ​ការ​កាន់​ថ្ងៃ​ដំបូង​នៃ​សប្តាហ៍។ មាន​គ្រោះមហន្តរាយ​នៅ​លើ​សមុទ្រ និង​លើ​ដី៖ ហើយ​គ្រោះមហន្តរាយ​ទាំងនេះ​នឹង​កើន​ឡើង ដោយ​គ្រោះមហន្តរាយ​មួយ​កើត​តាម​ជិត​គ្រោះមហន្តរាយ​មួយ​ទៀត; ហើយ​ក្រុម​តូច​នៃ​អ្នក​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដោយ​មនសិការ​ត្រឹមត្រូវ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា​ជា​អ្នក​ដែល​កំពុង​នាំ​មក​នូវ​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ​លើ​លោកិយ ដោយ​សារ​ការ​មិន​គោរព​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​របស់​ពួកគេ»។

នេះ​កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា សេវិនថ៍ដេ អាដវេនទីស្ត គឺ​ជា «ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​របស់​ព្រះ» ដែល​នឹង​លើក​ទឹកចិត្ត​ឲ្យ​មាន​ការ​គោរព​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​នឹង​ចង្អុល​បង្ហាញ «ទៅ​កាន់» «ក្រុម​តូច​នៃ​អ្នក​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដោយ​មនសិការ​ត្រឹមត្រូវ» ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​បន្ទាប់ នាង​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា ការ​បៀតបៀន​នៃ​សម័យ​កន្លង​មក​នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ។ កថាខណ្ឌ​មុន​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​នាង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​របស់​ព្រះ ដោយ​ដាក់​ផ្ទុយ​នឹង​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​នាង​និយាយ​ថា​ជា​អ្នក​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដោយ​មនសិការ​ត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់​មក នាង​នាំ​យក​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​កន្លង​មក​មក​បង្ហាញ ហើយ​ព្រមាន​ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។ នាង​មាន​ភាព​ច្បាស់​លាស់​យ៉ាង​ខ្លាំង។

> «សាតាំង​ជំរុញ​ការ​កុហក​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​វា​អាច​ចាប់​យក​ពិភពលោក​ទុក​ជា​ឈ្លើយ។ នេះ​ជា​ផែនការ​របស់​វា ក្នុង​ការ​បង្ខំ​មនុស្ស​ឲ្យ​ទទួល​យក​កំហុស​ឆ្គង​ទាំងឡាយ។ វា​ចូល​រួម​យ៉ាង​សកម្ម​ក្នុង​ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​មិន​ពិត​ទាំងអស់ ហើយ​ក្នុង​ការ​ខិតខំ​របស់​វា​ដើម្បី​បង្ខំ​ឲ្យ​គេ​អនុវត្ត​គោលលទ្ធិ​ខុសឆ្គង វា​នឹង​មិន​ឈប់​នៅ​អ្វី​មួយ​ឡើយ។ ក្រោម​សំបក​នៃ​ចិត្ត​ក្លៀវក្លា​ខាង​សាសនា មនុស្ស​ទាំងឡាយ ដែល​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពី​វិញ្ញាណ​របស់​វា បាន​បង្កើត​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ដ៏​សាហាវ​បំផុត​សម្រាប់​មនុស្ស​ដទៃ​ដូច​គ្នា​របស់​ខ្លួន ហើយ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួកគេ​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​រន្ធត់​បំផុត។ សាតាំង និង​ភ្នាក់ងារ​របស់​វា នៅ​តែ​មាន​វិញ្ញាណ​ដដែល​នោះ ហើយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​អតីតកាល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​របស់​យើង។»

> «មានមនុស្សខ្លះដែលបានដាក់ចិត្តនិងឆន្ទៈរបស់ខ្លួនដើម្បីសម្រេចការអាក្រក់; នៅក្នុងជម្រៅងងឹតនៃចិត្តរបស់ពួកគេ ពួកគេបានសម្រេចរួចហើយថា ឧក្រិដ្ឋកម្មអ្វីខ្លះដែលពួកគេនឹងប្រព្រឹត្ត។ មនុស្សទាំងនេះកំពុងបញ្ឆោតខ្លួនឯង។ ពួកគេបានបដិសេធខ្នាតវិនិច្ឆ័យដ៏ធំរបស់ព្រះសម្រាប់សេចក្ដីត្រឹមត្រូវ ហើយជំនួសវាដោយពួកគេបានលើកស្ទួយខ្នាតមួយតាមគំនិតរបស់ខ្លួនឯង ហើយដោយប្រៀបធៀបខ្លួនជាមួយខ្នាតនោះ ពួកគេក៏ប្រកាសថាខ្លួនបរិសុទ្ធ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេបង្ហាញអ្វីដែលស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ឲ្យពួកគេប្រព្រឹត្តតាមវិញ្ញាណរបស់ម្ចាស់ដែលគ្រប់គ្រងពួកគេ។ ទ្រង់នឹងទុកឲ្យពួកគេបង្ហាញការស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេចំពោះអស់អ្នកដែលស្មោះត្រង់នឹងសេចក្ដីតម្រូវរបស់វា។ ពួកគេនឹងត្រូវបានជំរុញដោយវិញ្ញាណដូចគ្នានៃភាពឆ្កួតសាសនា ដែលបានញុះញង់ហ្វូងមនុស្សឲ្យឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទ; សាសនាចក្រ និងរដ្ឋនឹងរួបរួមគ្នាក្នុងសម្រុងអាក្រក់ដូចគ្នា។»

> «ពួកជំនុំសម័យបច្ចុប្បន្នបានដើរតាមជំហានរបស់ពួកយូដាសម័យបុរាណ ដែលបានទុកបញ្ញត្តិរបស់ព្រះឲ្យនៅម្ខាង ដើម្បីកាន់តាមប្រពៃណីរបស់ខ្លួន។ នាងបានផ្លាស់ប្ដូរពិធីបញ្ញត្តិ រំលោភសេចក្តីសញ្ញាដ៏អស់កល្បជានិច្ច ហើយឥឡូវនេះ ដូចកាលនោះដែរ មោទនភាព ការមិនជឿ និងភាពមិនស្មោះត្រង់ គឺជាលទ្ធផល។ ស្ថានភាពពិតរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ក្នុងពាក្យទាំងនេះពីបទចម្រៀងរបស់ម៉ូសេ៖ “ពួកគេបានបង្ខូចខ្លួនឯង ស្នាមរបស់ពួកគេមិនមែនជាស្នាមរបស់កូនៗរបស់ទ្រង់ទេ; ពួកគេជាជំនាន់វៀចវេរ និងកោងខុស។ តើអ្នករាល់គ្នាតបស្នងដល់ព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងនេះឬ អើយ ប្រជាជនល្ងង់ខ្លៅ និងឥតប្រាជ្ញា? តើទ្រង់មិនមែនជាព្រះបិតារបស់អ្នក ដែលបានលោះអ្នកទេឬ? តើទ្រង់មិនបានបង្កើតអ្នក ហើយតាំងអ្នកឲ្យមាំមួនទេឬ?”» Review and Herald, March 18, 1884.

មានបទគម្ពីរជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ដែលកំណត់សម្គាល់អំពីការបៀតបៀននៅគ្រាចុងក្រោយលើអ្នកស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ហើយ «ក្រុមជំនុំនៃសម័យបច្ចុប្បន្ន» ដែលនាងកំពុងកំណត់សម្គាល់នោះ មិនមែនជាគ្រីស្ទសាសនាទូទៅឡើយ ប៉ុន្តែជាក្រុមជំនុំដែលនាងបានកំណត់សម្គាល់ជាញឹកញាប់ថា ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយក្រុមជំនុំយូដា។ បទអត្ថបទច្បាស់លាស់ទាំងនោះនៅក្នុងសំណេររបស់នាង គឺជាមូលហេតុជំរុញឲ្យក្រុមជំនុំសេវេនដេយ៉ាអែដវិនទីស្ទ ព្យាយាមដាក់កំហិតលើសំណេររបស់បងស្រីវ៉ៃត៍ ដូចដែលសុបិនរបស់នាងបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងសមស្រប។ សកម្មភាពរបស់ពួកគេប្រឆាំងនឹងសំណេររបស់នាង ដែលជាទ្រព្យសម្បត្តិជាក់ស្តែងនៃផ្ទះរបស់នាង ដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដោយមេដឹកនាំនៅ Battle Creek ដែលបានផ្លាស់ប្តូរទៅជារបៀបដ៏បរិសុទ្ធនៃសាសនាកាតូលិក។ ការវាយប្រហាររបស់ពួកគេលើសំណេររបស់នាង ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ដោយការវាយប្រហារលើសំណេររបស់យេរេមា។ សុបិនរបស់ Ellen White គឺជាសាក្សីទីពីរចំពោះការដុតបំផ្លាញសំណេររបស់យេរេមា។

នៅក្នុង​ជំនាន់​ទី​បី​នៃ​អាដվենទីស៊ុម​ឡាវឌីកេ ការ​សម្របសម្រួល​ជា​ប្រធានបទ​ដ៏​លេចធ្លោ​បំផុត។ ជំនាន់​ទី​បី​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ក្រុមជំនុំ​ពើរហ្គាម៉ុស។ ចាប់​តាំង​ពី​ការ​បោះពុម្ព​សៀវភៅ​របស់ W. W. Prescott ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា The Doctrine of Christ នៅ​ឆ្នាំ 1919 រហូត​ដល់​ការ​បោះពុម្ព Questions on Doctrine នៅ​ឆ្នាំ 1957 នោះ គឺ​ជា​សម័យ​កាល​នៃ​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​បោះពុម្ព​អាល់ហ្វា​មួយ ហើយ​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​បោះពុម្ព​អូមេហ្គា​មួយ។ សៀវភៅ​ដំបូង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បដិសេធ​របស់ W. W. Prescott ចំពោះ​សិង្ហ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ដើម្បី​ទទួល​យក​ទស្សនៈ​របស់​ពួក​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់ជំនឿ​អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ។ សៀវភៅ​របស់ Prescott ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​សមស្រប​ថា The Doctrine of Christ បាន​វះកាត់​សារ​ព្យាករណ៍​របស់​មីល្លេរីត​ឲ្យ​ខាតបង់​ខ្លឹមសារ ដោយ​ទុក​ឲ្យ​នៅ​សល់​តែ​និយមន័យ​ទទេ​អំពី​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​សាសនាកាតូលិក និង​ពួក​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់ជំនឿ​ថ្វាយបង្គំ។ សៀវភៅ​ចុងក្រោយ​នៅ​ក្នុង​ជំនាន់​នោះ កំណត់​នូវ​ការ​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ និង​ការ​រាប់​ជា​សុចរិត​មួយ ដែល​បំផ្លាញ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ ព្រម​ទាំង​យុត្តិធម៌ និង​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ទ្រង់។ អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ភារកិច្ច​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ថែរក្សា​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ ហើយ​អាដվենទីស៊ុម​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ថែរក្សា​មិន​ត្រឹម​តែ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។ នៅ​ឆ្នាំ 1919 សៀវភៅ​មួយ​ដែល​បដិសេធ​ការ​ការពារ​ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​របស់​ព្រះ បាន​សម្គាល់​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ជំនាន់​ទី​បី​នៃ​អាដվենទីស៊ុម​ឡាវឌីកេ ដែល​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​សៀវភៅ​មួយ​ដែល​បដិសេធ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ។

> «ប្រសិនបើ​អ្នក​បណ្ដោយ​ឲ្យ​មាន​សេចក្ដីរឹងរូស​ក្នុង​ចិត្ត ហើយ​ដោយ​សេចក្ដី​អំនួត និង​ការ​រាប់ខ្លួន​ថា​សុចរិត មិន​ទទួលសារភាព​កំហុស​របស់​ខ្លួន​ទេ អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ទុក​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​ល្បួង​របស់​សាតាំង។ ប្រសិនបើ​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បង្ហាញ​កំហុស​របស់​អ្នក​ឲ្យ​ឃើញ អ្នក​មិន​ប្រែចិត្ត ឬ​មិន​ទទួលសារភាព​ទេ ការ​គ្រប់គ្រង​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់​នឹង​នាំ​អ្នក​ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​ដីដដែល​នោះ​ម្ដង​ហើយ​ម្ដង​ទៀត។ អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ទុក​ឲ្យ​ធ្វើ​កំហុស​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​គ្នា អ្នក​នឹង​បន្ត​ខ្វះ​ប្រាជ្ញា ហើយ​នឹង​ហៅ​អំពើបាប​ថា​ជា​សេចក្ដីសុចរិត ហើយ​ហៅ​សេចក្ដីសុចរិត​ថា​ជា​អំពើបាប។ បរិមាណ​ដ៏​ច្រើន​នៃ​ការ​បោកបញ្ឆោត ដែល​នឹង​គ្របដណ្ដប់​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​ទាំងនេះ នឹង​ព័ទ្ធជុំវិញ​អ្នក ហើយ​អ្នក​នឹង​ផ្លាស់ប្ដូរ​មេដឹកនាំ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា​អ្នក​បាន​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ឡើយ»។ Review and Herald, December 16, 1890.

ពេर्गាម៉ុស ដែល​ជា​ក្រុម​ជំនុំ​ទី​បី បាន​នាំ​ទៅ​កាន់ ធីអាទីរ៉ា គឺជា​ក្រុម​ជំនុំ​ប៉ាប ដែល​ជា​ជំនាន់​ទី​បួន នៅ​ពេល​បុរស 25 នាក់​ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំ​ចំពោះ​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​អំណាច​របស់​ធីអាទីរ៉ា។

> «បទប្បញ្ញត្តិដែលបានអនុម័តដោយអ្នកអាណានិគមដំបូងៗ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានតែសមាជិកនៃក្រុមជំនុំប៉ុណ្ណោះ ទើបមានសិទ្ធិបោះឆ្នោត ឬកាន់តំណែងក្នុងរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិល បាននាំឲ្យកើតមានលទ្ធផលអាក្រក់បំផុត។ វិធានការនេះត្រូវបានទទួលយកជាមធ្យោបាយមួយសម្រាប់រក្សាភាពបរិសុទ្ធនៃរដ្ឋ ប៉ុន្តែវាបានបណ្តាលឲ្យក្រុមជំនុំពុករលួយ។ ដោយសារការប្រកាសខ្លួនជាអ្នកមានសាសនា ជាលក្ខខណ្ឌសម្រាប់សិទ្ធិបោះឆ្នោត និងការកាន់តំណែង មនុស្សជាច្រើន ដែលត្រូវបានជំរុញដោយមូលហេតុនយោបាយលោកិយប៉ុណ្ណោះ បានចូលរួមជាមួយក្រុមជំនុំ ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្រែចិត្ត។ ដូច្នេះ ក្រុមជំនុំទាំងឡាយបានក្លាយជាក្រុមដែលរួមមានមនុស្សមិនទាន់ប្រែចិត្តជឿ ក្នុងកម្រិតមួយយ៉ាងច្រើន; ហើយសូម្បីតែក្នុងមុខងារបម្រើក៏មានអ្នកដែលមិនត្រឹមតែកាន់កាប់កំហុសខាងគោលលទ្ធិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងល្ងង់ខាងអំណាចនៃការកែប្រែថ្មីឡើងវិញរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផងដែរ។ ដូច្នេះ ម្តងទៀត លទ្ធផលអាក្រក់នៃការព្យាយាមស្ថាបនាក្រុមជំនុំដោយជំនួយពីរដ្ឋ នៃការអំពាវនាវទៅកាន់អំណាចសេគុល ដើម្បីគាំទ្រដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គដែលបានប្រកាសថា៖ “នគររបស់ខ្ញុំមិនមែនជារបស់លោកិយនេះទេ។” យ៉ូហាន 18:36 ត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញជាថ្មី ដូចដែលបានឃើញញឹកញាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ក្រុមជំនុំ ចាប់តាំងពីសម័យកុងស្តង់ទីនរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។ ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងក្រុមជំនុំ និងរដ្ឋ ទោះបីមានកម្រិតតិចតួចបំផុតក៏ដោយ ខណៈដែលវាហាក់ដូចជានាំពិភពលោកឲ្យមកជិតក្រុមជំនុំជាងមុន តាមការពិតវិញ វាគ្រាន់តែនាំក្រុមជំនុំឲ្យទៅជិតពិភពលោកប៉ុណ្ណោះ»។ The Great Controversy, 297.

«ការរួបរួមរវាងក្រុមជំនុំ និងរដ្ឋ ទោះបីក្នុងកម្រិតតិចតួចយ៉ាងណាក៏ដោយ ខណៈដែលវាហាក់ដូចជានាំពិភពលោកឲ្យខិតជិតមកក្រុមជំនុំជាងមុន តាមការពិតវិញ វាគ្រាន់តែនាំក្រុមជំនុំឲ្យខិតជិតទៅរកពិភពលោកប៉ុណ្ណោះ»។ នៅថ្ងៃទី 18 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1977 លោក Bert B. Beach (ជានាយកម្នាក់ក្នុងផ្នែក Northern Europe-West Africa Division របស់ក្រុមជំនុំ និងពាក់ព័ន្ធនឹងទំនាក់ទំនងអន្តរក្រុមជំនុំ) បានប្រគល់មេដាយគ្របដោយមាសមួយដល់អង់ទីគ្រីស្ទ គឺសម្តេចប៉ាប Paul VI ក្នុងអំឡុងពេលសវនាការជាក្រុមមួយនៅទីក្រុងរ៉ូម។ នេះជាផ្នែកមួយនៃកិច្ចប្រជុំរបស់ Conference of Secretaries of World Confessional Families។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះត្រូវបានរាយការណ៍នៅក្នុង Adventist Review (August 11, 1977) ហើយត្រូវបាន Religious News Service កត់សម្គាល់ថា ជាលើកដំបូងដែលតំណាងផ្លូវការរបស់ SDA ម្នាក់បានជួបជាមួយសម្តេចប៉ាបមួយអង្គ។

> «ព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសបណ្ដាសាលើអស់អ្នកណាដែលដកចេញពី ឬបន្ថែមចូលទៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ព្រះអង្គដ៏អស្ចារ្យ “I AM” បានសម្រេចហើយថា អ្វីខ្លះនឹងជាក្បួនខ្នាតនៃជំនឿ និងលទ្ធិសាស្ត្រ ហើយព្រះអង្គបានកំណត់ឲ្យព្រះគម្ពីរជាសៀវភៅសម្រាប់គ្រួសារ។ សាសនាចក្រដែលកាន់ខ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺត្រូវបានបំបែកចេញពីទីក្រុងរ៉ូមដោយមិនអាចផ្សះផ្សាគ្នាបានឡើយ។ ពួកប្រូតេស្តង់កាលពីមុនធ្លាប់ឈរដាច់ដោយឡែកពីសាសនាចក្រដ៏ធំនៃការក្បត់ជំនឿនេះ ប៉ុន្តែពួកគេបានខិតចូលជិតនាងកាន់តែច្រើន ហើយនៅតែស្ថិតលើផ្លូវនៃការផ្សះផ្សាជាមួយសាសនាចក្ររូម។ រ៉ូមមិនដែលផ្លាស់ប្ដូរឡើយ។ គោលការណ៍របស់នាងមិនបានប្រែប្រួលសូម្បីតែបន្តិច។ នាងមិនបានបន្ថយគម្លាតរវាងខ្លួននាង និងពួកប្រូតេស្តង់ឡើយ; តែពួកគេទេដែលបានឈានចូលទៅជិតទាំងស្រុង។ ប៉ុន្តែ តើការនេះបញ្ជាក់អ្វីអំពីប្រូតេស្តង់និយមនាសម័យសព្វថ្ងៃ? គឺការបដិសេធសេចក្តីពិតនៃព្រះគម្ពីរនេះហើយ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សខិតចូលទៅរកអវិជ្ជាសាសនា។ សាសនាចក្រដែលថយចុះពីជំនឿ គឺជាសាសនាចក្រ ដែលបន្ថយចម្ងាយរវាងខ្លួនវា និងអំណាចសម្តេចប៉ាប។»

> «ព្រលឹងដូចជា លូធើរ ក្រានម័រ រីដលី ហូពើរ និងបុរសឯកឧត្តមរាប់ពាន់នាក់ដែលបានក្លាយជាមរណសាក្សីដោយព្រោះសេចក្តីពិត នោះហើយជាព្រូតេស្តង់ពិតប្រាកដ។ ពួកគេបានឈរជាអ្នកយាមសេចក្តីពិតដ៏ស្មោះត្រង់ ដោយប្រកាសថា ព្រូតេស្តង់និយមមិនអាចរួបរួមជាមួយរ៉ូម៉ាំងនិយមបានឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបំបែកឆ្ងាយពីគោលការណ៍នៃសាសនាប៉ាប ដូចជាទិសខាងកើតឆ្ងាយពីទិសខាងលិចដែរ។ អ្នកការពារសេចក្តីពិតបែបនេះ មិនអាចសម្របសម្រួលជាមួយ “មនុស្សនៃអំពើបាប” បានលើយ៉ាងណា ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទ និងសាវករបស់ទ្រង់ក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ។ នៅសម័យមុនៗ មនុស្សសុចរិតបានយល់ថា វាមិនអាចទៅរួមចំណែកជាមួយរ៉ូមបានឡើយ ហើយទោះបីការប្រឆាំងនឹងប្រព័ន្ធនៃកំហុសនេះត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្រោមហានិភ័យនៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងជីវិតក្តី ក៏ពួកគេនៅតែមានភាពក្លាហានក្នុងការរក្សាការបំបែកខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយបានតស៊ូយ៉ាងអង់អាចដើម្បីសេចក្តីពិត។ សេចក្តីពិតក្នុងព្រះគម្ពីរមានតម្លៃសម្រាប់ពួកគេជាងទ្រព្យសម្បត្តិ កិត្តិយស ឬសូម្បីតែជីវិតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។ ពួកគេមិនអាចទ្រាំមើលឃើញសេចក្តីពិតត្រូវបានកប់នៅក្រោមគំនរសេចក្តីជំនឿឆ្វេង និងការបោកបញ្ឆោតដោយវោហាសាស្ត្រក្លែងក្លាយបានឡើយ។ ពួកគេបានកាន់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងដៃ ហើយលើកស្តង់ដារនៃសេចក្តីពិតនៅចំពោះមុខប្រជាជន ដោយប្រកាសយ៉ាងក្លាហាននូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្ដែងដល់ពួកគេតាមរយៈការស្វែងរកព្រះគម្ពីរយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាម។ ពួកគេបានស្លាប់ដោយសេចក្តីស្លាប់ដ៏សាហាវបំផុតដោយព្រោះភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែដោយឈាមរបស់ពួកគេ ពួកគេបានទិញសេរីភាព និងសិទ្ធិពិសេសទាំងឡាយសម្រាប់យើង ដែលមនុស្សជាច្រើនដែលអះអាងថាជាព្រូតេស្តង់ កំពុងប្រគល់បោះបង់យ៉ាងងាយស្រួលទៅឲ្យអំណាចនៃអំពើអាក្រក់។ ប៉ុន្តែ តើយើងគួរតែប្រគល់បោះបង់សិទ្ធិពិសេសដែលបានទិញមកដោយតម្លៃដ៏ថ្លៃនេះឬ? តើយើងគួរតែប្រមាថព្រះនៃស្ថានសួគ៌ ហើយបន្ទាប់ពីទ្រង់បានរំដោះយើងចេញពីនឹមរ៉ូម៉ាំងហើយ នោះវិញដាក់ខ្លួនយើងឲ្យស្ថិតនៅក្រោមចំណងទាសភាពនៃអំណាចប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទនេះម្តងទៀតឬ? តើយើងនឹងបង្ហាញភាពថយចុះរបស់យើង ដោយចុះហត្ថលេខាបោះបង់សេរីភាពខាងសាសនារបស់យើង សិទ្ធិរបស់យើងក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់តាមសេចក្តីណែនាំរបស់មនសិការរបស់ខ្លួនឯងឬ?»

> «សំឡេងរបស់លូថើរ ដែលបានបន្លឺឆ្លងកាត់ភ្នំនិងជ្រលងភ្នំ ដែលបានរញ្ជួយអឺរ៉ុបដូចជាដោយការរញ្ជួយដី បានហៅឲ្យចេញមកនូវកងទ័ពនៃសាវកដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយសេចក្តីពិតដែលពួកគេបានការពារនោះ មិនអាចត្រូវបានបំបិទបានឡើយ ដោយគំនរអុសសម្រាប់ដុត ដោយទារុណកម្ម ដោយគុកងងឹត ដោយសេចក្តីស្លាប់; ហើយនៅតែសព្វថ្ងៃនេះ សំឡេងរបស់កងទ័ពដ៏ថ្លៃថ្នូនៃពួកទុក្ករបុគ្គល កំពុងប្រាប់យើងថា អំណាចរ៉ូមគឺជាការក្បត់សាសនាដែលបានទាយទុកសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ ជាអាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិត ដែលប៉ូលបានឃើញថាចាប់ផ្ដើមដំណើរការរួចហើយ សូម្បីតែនៅក្នុងជំនាន់របស់គាត់។ សាសនាកាតូលិករ៉ូមកំពុងពង្រីកឥទ្ធិពលយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ អំណាចប៉ាបកំពុងកើនឡើង ហើយអ្នកទាំងឡាយដែលបានបង្វែរត្រចៀករបស់ខ្លួនចេញពីការស្តាប់សេចក្តីពិត កំពុងស្តាប់រឿងព្រេងបោកបញ្ឆោតរបស់នាង។ វិហារតូចៗរបស់ប៉ាប មហាវិទ្យាល័យរបស់ប៉ាប មណ្ឌលស្ត្រីសន្យាព្រហ្មចារី និងវត្តអារាម កំពុងកើនឡើង ហើយលោកប្រូតេស្តង់ហាក់ដូចជាកំពុងដេកលក់។ ពួកប្រូតេស្តង់កំពុងបាត់បង់សញ្ញាសម្គាល់នៃភាពខុសប្លែក ដែលបានធ្វើឲ្យពួកគេខុសពីលោកិយ ហើយពួកគេកំពុងបន្ថយចម្ងាយរវាងខ្លួនគេនិងអំណាចរ៉ូម។ ពួកគេបានបង្វែរត្រចៀករបស់ខ្លួនចេញពីការស្តាប់សេចក្តីពិត; ពួកគេមិនស្ម័គ្រចិត្តទទួលយកពន្លឺដែលព្រះបានបំភ្លឺលើផ្លូវរបស់ពួកគេ ដូច្នេះហើយពួកគេកំពុងចូលទៅក្នុងសេចក្តីងងឹត។ ពួកគេនិយាយដោយមើលងាយអំពីគំនិតដែលថា នឹងមានការរស់ឡើងវិញនៃការបៀតបៀនដ៏សាហាវឃោរឃៅកាលពីអតីតកាល ពីសំណាក់ពួករ៉ូម៉ាំងកាតូលិក និងអ្នកដែលភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយពួកគេ។ ពួកគេមិនទទួលស្គាល់ការពិតដែលថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានទាយទុកយ៉ាងពេញលេញអំពីការរស់ឡើងវិញបែបនោះទេ ហើយក៏មិនព្រមទទួលស្គាល់ថា ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយនឹងរងទុក្ខបៀតបៀនដែរ ទោះបីព្រះគម្ពីរបាននិយាយថា «នាគក៏ខឹងនឹងស្ត្រីនោះ ហើយចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនឹងពូជសំណល់របស់នាង គឺអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ហើយមានសក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។

> «សាសនាប៉ាប​គឺជា​សាសនា​នៃ​សភាព​ធម្មជាតិ​របស់​មនុស្ស ហើយ​មហាជន​នៃ​មនុស្សជាតិ​ស្រឡាញ់​គោលលទ្ធិ​មួយ​ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើបាប ហើយ​ទន្ទឹមនឹង​នោះ​ក៏​ដោះលែង​ពួកគេ​ពី​ផលវិបាក​របស់​វា​ផងដែរ។ មនុស្ស​ត្រូវតែ​មាន​សាសនា​ណាមួយ​មួយ ហើយ​សាសនា​នេះ ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ឧបាយកល​របស់​មនុស្ស ប៉ុន្តែ​ទាមទារ​ថា​មាន​សិទ្ធិអំណាច​ដ៏ទេវភាព នោះ​សមស្រប​នឹង​ចិត្ត​ខាង​សាច់ឈាម។ មនុស្ស​ដែល​គិត​ថា​ខ្លួន​មាន​ប្រាជ្ញា និង​យល់ដឹង បែរ​ចេញ​ដោយ​អំណួត​ពី​ខ្នាតគំរូ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត គឺ​បញ្ញត្តិ​ទាំង​ដប់ ហើយ​មិន​គិត​ថា ការស្វែងរក​អំពី​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​ព្រះ ស្រប​នឹង​កិត្យានុភាព​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ពួកគេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ខុស ទៅ​ក្នុង​មាគ៌ា​ដែល​ត្រូវ​ហាមឃាត់ ក្លាយ​ជា​អ្នក​ពឹងផ្អែក​លើ​ខ្លួនឯង អួតអាង​ខ្លួនឯង តាម​លំនាំ​របស់​សម្តេច​ប៉ាប មិន​មែន​តាម​លំនាំ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ទេ។ ពួកគេ​ត្រូវតែ​មាន​ទម្រង់​សាសនា​មួយ​ដែល​ទាមទារ​តិច​បំផុត​អំពី​ភាព​ខាង​វិញ្ញាណ និង​ការ​បដិសេធ​ខ្លួនឯង ហើយ​ដោយសារ​ប្រាជ្ញា​របស់​មនុស្ស​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ មិន​នាំ​ពួកគេ​ឲ្យ​ស្អប់ខ្ពើម​សាសនាប៉ាប​ទេ នោះ​ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ទាក់ទាញ​ដោយ​ធម្មជាតិ​ទៅ​រក​បទប្បញ្ញត្តិ និង​គោលលទ្ធិ​របស់​វា។ ពួកគេ​មិន​ចង់​ដើរ​ក្នុង​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទេ។ ពួកគេ​គិត​ថា​ខ្លួន​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​ច្រើន​លើសលប់​ពេក ដល់ថ្នាក់​មិន​ស្វែងរក​ព្រះ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន និង​ដោយ​ចិត្ត​ទាបទន់ ព្រមទាំង​ដោយ​ចំណេះដឹង​ដ៏ឆ្លាតវៃ​អំពី​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ដោយ​មិន​ខ្វល់​នឹង​ស្គាល់​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ចិត្ត​របស់​ពួកគេ​បើក​ចំហ​ទាំងស្រុង​ចំពោះ​ការ​បោកបញ្ឆោត ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ទទួល​យក និង​ជឿ​ការ​កុហក។ ពួកគេ​សុខចិត្ត​ឲ្យ​សេចក្តី​មិនពិត​ដែល​គ្មាន​ហេតុផល​បំផុត ដែល​មិន​សមស្រប​គ្នា​បំផុត ត្រូវ​បាន​យក​មក​បំភាន់​លើ​ពួកគេ​ថា​ជា​សេចក្តីពិត។

> «ស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃការបោកបញ្ឆោតរបស់សាតាំងគឺសាសនាប៉ាប; ហើយ ខណៈដែលបានបង្ហាញរួចហើយថា សម័យមួយនៃភាពងងឹតខាងបញ្ញាដ៏ខ្លាំងក្លា គឺអំណោយផលដល់លទ្ធិរ៉ូម៉ាំង នោះក៏នឹងត្រូវបានបង្ហាញផងដែរថា សម័យមួយនៃពន្លឺខាងបញ្ញាដ៏ខ្លាំងក្លា ក៏អំណោយផលដល់អំណាចរបស់វាដែរ; ព្រោះគំនិតរបស់មនុស្សផ្តោតលើឧត្តមភាពរបស់ខ្លួនឯង ហើយមិនចូលចិត្តរក្សាព្រះឲ្យស្ថិតក្នុងចំណេះដឹងរបស់ខ្លួនឡើយ។ រ៉ូមអះអាងអំពីភាពមិនអាចខុសឆ្គងបាន ហើយពួកប្រូតេស្តង់កំពុងដើរតាមបន្ទាត់ដដែលនោះ។ ពួកគេមិនមានបំណងប្រាថ្នាស្វែងរកសេចក្តីពិត ហើយបន្តពីពន្លឺមួយទៅកាន់ពន្លឺដ៏ធំជាងនោះឡើយ។ ពួកគេសង់ជញ្ជាំងព័ទ្ធខ្លួនដោយអគតិ ហើយហាក់ដូចជាស្ម័គ្រចិត្តឲ្យគេបោកបញ្ឆោត និងបោកបញ្ឆោតអ្នកដទៃផងដែរ។»

> «ប៉ុន្តែ ទោះបីជាទស្សនៈរបស់ពួកជំនុំទាំងឡាយធ្វើឲ្យអស់សង្ឃឹមក៏ដោយ ក៏មិនចាំបាច់ត្រូវបាក់ទឹកចិត្តឡើយ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មានប្រជារាស្ត្រមួយក្រុមដែលនឹងរក្សាភក្ដីភាពរបស់ខ្លួនចំពោះសេចក្ដីពិតរបស់ទ្រង់ ដែលនឹងយកព្រះគម្ពីរ និងព្រះគម្ពីរតែប៉ុណ្ណោះ ជាវិន័យសម្រាប់ជំនឿ និងគោលលទ្ធិរបស់ខ្លួន ដែលនឹងលើកស្តង់ដារឡើង និងកាន់ទង់ជ័យឲ្យខ្ពស់ ដែលលើទង់នោះមានសរសេរថា «បទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ»។ ពួកគេនឹងឲ្យតម្លៃដល់ដំណឹងល្អដ៏បរិសុទ្ធ ហើយនឹងយកព្រះគម្ពីរជាមូលដ្ឋាននៃជំនឿ និងគោលលទ្ធិរបស់ខ្លួន។»

> «សម្រាប់ពេលវេលាដូចនេះ នៅពេលដែលមនុស្សកំពុងបោះបង់ចោលក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ ការអធិស្ឋានរបស់ដាវីឌក៏សមស្របយ៉ាងណា— “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ នេះ​ជា​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ធ្វើការ​ហើយ ដ្បិត​គេ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់​ទៅ​ជា​អសារ​ឥតការ”។ យើងកំពុងឈានមកដល់ពេលមួយ ដែលការមើលងាយស្ទើរតែទូទាំងសកលលោកនឹងត្រូវគរលើក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ហើយប្រជាជនដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះនឹងត្រូវបានសាកល្បងយ៉ាងខ្លាំង; ប៉ុន្តែ តើពួកគេនឹងបាត់បង់ការគោរពចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដោយសារអ្នកដទៃមិនបានឃើញ និងមិនបានទទួលស្គាល់សេចក្តីទាមទារដែលចងក្រងជាប់របស់វាឬ? សូមឲ្យប្រជាជនដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ដូចដាវីឌ ចេះគោរពក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះឲ្យសមាមាត្រនឹងការដែលមនុស្សបោះបង់វាចោល និងគរលើវានូវការមិនគោរព និងការមើលងាយ»។ Signs of the Times, February 19, 1894.

ពីរឆ្នាំ​មុន​ពេល​អ្នកប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវបាន​មេដឹកនាំ​ម្នាក់​នៃ​ពួកជំនុំ Seventh-day Adventist ខាង​ឡាវឌីសេ ផ្តល់​មេដាយ​មាស​មួយ គឺ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1975 មាន​បណ្តឹង​មួយ​ត្រូវបាន​ដាក់​ប្តឹង​ប្រឆាំង​នឹង​ពួកជំនុំ Seventh-day Adventist; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California) ដែល​ក្នុង​នោះ Equal Employment Opportunity Commission បាន​ប្តឹង​ស្ថាប័ន​បោះពុម្ពផ្សាយ​របស់​ពួកជំនុំ ជំនួស​មុខ​ឲ្យ​បុគ្គលិក​ស្ត្រី​ពីររូប—Merikay Silver (អតីត​អ្នកកែសម្រួល​ម្នាក់ ដែល​បាន​ចាកចេញ​ទៅ​ហើយ​នៅ​ពេល​បណ្តឹង​ត្រូវបាន​ដាក់) និង Lorna Tobler—ដោយ​ចោទប្រកាន់​ថា មាន​ការ​រើសអើង​ដោយ​ផ្អែក​លើ​ភេទ ក្នុង​ប្រាក់ឈ្នួល និង​អត្ថប្រយោជន៍។ ពួកជំនុំ​បាន​ការពារ​ការ​អនុវត្ត​របស់​ខ្លួន​មួយ​ផ្នែក ដោយ​លើក​យក​ការ​លើកលែង​ខាង​សាសនា និង​ដោយ​ពិភាក្សា​អំពី​រចនាសម្ព័ន្ធ​អភិបាលកិច្ច​របស់​ខ្លួន។

នៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដោយសម្បថមួយ ចុះថ្ងៃទី ៦ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៧៦ (ជាផ្នែកមួយនៃលិខិតសង្ខេបការពារដែលបានដាក់ជូនតុលាការ) Neal C. Wilson (នៅពេលនោះជាប្រធានផ្នែក North American Division របស់ពួកជំនុំ ហើយក្រោយមកជាប្រធាន General Conference ពីឆ្នាំ ១៩៧៩–១៩៩០) បានលើកឡើងអំពីទស្សនៈជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកជំនុំចំពោះសាសនាចក្រកាតូលិករ៉ូម៉ាំង។ សេចក្តីថ្លែងការណ៍នោះត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងបរិបទនៃការតស៊ូប្រឆាំងនឹងការពិពណ៌នាពួកជំនុំថាមាន «ឋានានុក្រម» ស្រដៀងនឹងប្រព័ន្ធប៉ាប។ សម្រង់ពាក់ព័ន្ធពេញលេញមានដូចតទៅ៖ «ទោះបីជាវាជាការពិតថា មានរយៈពេលមួយនៅក្នុងប្រវត្តិជីវិតរបស់ពួកជំនុំ Seventh-day Adventist ដែលនិកាយនេះបានប្រកាន់យកទស្សនៈប្រឆាំងនឹងសាសនាចក្រកាតូលិករ៉ូម៉ាំងយ៉ាងច្បាស់លាស់ក៏ដោយ ហើយពាក្យ “ឋានានុក្រម” ត្រូវបានប្រើក្នុងន័យបង្អាប់ដើម្បីសំដៅទៅលើទម្រង់នៃការគ្រប់គ្រងពួកជំនុំតាមបែបប៉ាបក៏ដោយ ឥរិយាបថនោះនៅខាងពួកជំនុំ មិនមែនជាអ្វីលើសពីការបង្ហាញចេញនៃអារម្មណ៍ប្រឆាំងនឹងប៉ាបដែលរីករាលដាលយ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងចំណោមនិកាយប្រូតេស្តង់អភិរក្សនិយម នៅដើមសតវត្សនេះ និងនៅចុងសតវត្សមុនប៉ុណ្ណោះទេ ហើយឥឡូវនេះ តាមដែលពាក់ព័ន្ធនឹងពួកជំនុំ Seventh-day Adventist វាត្រូវបានបោះចោលទៅក្នុងគំនរអសារប្រវត្តិសាស្ត្ររួចហើយ»។

នេះ​បង្ហាញ​ពី​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ចេញ​ពី​ការ​បកស្រាយ​ព្យាករណ៍​តាម​ប្រពៃណី​របស់​ព្រះវិហារ ដែល​បាន​កំណត់​អាណាចក្រ​សម្តេច​ប៉ាប​ថា​ជា «សត្វ» ឬ​អង់ទីគ្រីស្ទ ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ។ អ្នក​រិះគន់​ទាំង​នៅ​ក្នុង និង​ក្រៅ​ព្រះវិហារ បាន​បកស្រាយ​វា​ថា​ជា​ការ​បន្ថយ​សារៈសំខាន់ ឬ​ការ​បោះបង់​ចោល​ជំហរ​ប្រឆាំង​កាតូលិក​នោះ ដើម្បី​សម្រប​ខ្លួន​ឲ្យ​ស្រប​នឹង​ចលនា​ឯកុមេនិច​សម័យ​ទំនើប ឬ​នឹង​ការ​ការពារ​ផ្លូវ​ច្បាប់។ វីលសុន ក្នុង​ឆ្នាំ 1985 បាន​កំណត់​អធិបតី​នៃ​ផ្នែក​នានា​របស់​ព្រះវិហារ​ថា​ជា «ខាឌីណាល់» នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ថ្លែង​ថា «… មិន​មាន “ខាឌីណាល់” ម្នាក់​ពី​បណ្ដា​ប្រទេស​ទាំងអស់​នៃ​អាស៊ី​បូព៌ា​ឆ្ងាយ​ទេ ខណៈ​ដែល​ប្រហែល​ជា​នឹង​មាន “ខាឌីណាល់” ពីរ​នាក់​ពី​អាហ្វ្រិក»។

បងស្រី​វ៉ៃត៍​បាន​ថ្លែង​ថា ព្រះវិហារ​ដែល​បាន​ថយចេញ​ពី​សេចក្តី​ជំនឿ​នោះ​ហើយ គឺ​ជា​ព្រះវិហារ​ដែល​បន្ថយ​ចម្ងាយ​រវាង​ខ្លួន​នឹង​សម្តេច​ប៉ាប! ការសម្របសម្រួល​របស់​ជំនាន់​ទី​បី ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​យំ​សោក​ឲ្យ​ថាមមូស នៅ​ក្នុង អេសេគាល ជំពូក ៨ ហើយ​ដោយ​ការសម្របសម្រួល​របស់​ពើរកាម៉ុស​ផង​ដែរ។ ជំនាន់​ទី​មួយ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 1863 រហូត​ដល់ 1888 តំណាង​ឲ្យ​ព្រះវិហារ​អេភេសូរ ជា​ព្រះវិហារ​មួយ​ដែល​បាន​បាត់បង់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដំបូង​របស់​ខ្លួន ហើយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដំបូង​របស់​ចលនា​មីល្លឺរ៉ាយ គឺ​ជា​សារ​ព្យាករណ៍ ហើយ​ជំពូក​ទី​មួយ​នៃ​សារ​ព្យាករណ៍​នោះ គឺ “ប្រាំពីរ​ដង” ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​មួយ​ឡែក​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1863។

ចាប់ពីឆ្នាំ 1888 ដល់ឆ្នាំ 1919 ជំនាន់ទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយ ស្មឺរណា និងបន្ទប់សម្ងាត់របស់អេសេគាល បានឃើញការស្លាប់នៃវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ដ្បិត Sister White ត្រូវបានបញ្ចុះសពនៅឆ្នាំ 1915។ សេចក្តីលម្អិតបន្ថែមអំពីជំនាន់ទាំងបួន គឺចាំបាច់សម្រាប់បំពេញសក្ខីកម្ម ប៉ុន្តែការបះបោរដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ត្រូវតែយល់ឲ្យបានច្បាស់ ដើម្បីឲ្យអាចដឹងគុណបានយ៉ាងពេញលេញថា តើប្រជាជនក្បត់ជំនឿមួយអាច “ហាមឃាត់” សំណេររបស់ Ellen White បានដោយរបៀបណា ឬតើពួកគេអាចលើកតម្កើងថ្ងៃដំបូងនៃសប្ដាហ៍ថាជាអ្វីដែលអាចទទួលយកបានដោយរបៀបណា។ យូដាសធ្វើការជាមួយនឹង “អ្នកស្រវឹងរបស់អេប្រាអ៊ីម” ដែល “គ្រប់គ្រងប្រជាជននេះ” នៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយពួកអ្នកដែលគ្រប់គ្រងក្រុងយេរូសាឡិម ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ នោះត្រូវបានតំណាងដោយក្រុមសានហេដ្រីន។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​កូន​របស់​ព្រះ នោះ ការអត់ធ្មត់​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​តិចតួច​ប៉ុណ្ណា ពាក្យសម្តី​ជូរចត់​ត្រូវ​បាន​និយាយ​ចេញ​ប៉ុន្មាន និង​ការថ្កោលទោស​ជាច្រើន​ប៉ុណ្ណា​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​អ្នកជំនឿ​ដូច​យើង។ មនុស្ស​ជាច្រើន​បាន​មើល​ទៅ​លើ​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រុមជំនុំ​ផ្សេងៗ​ថា​ជា​មនុស្សបាប​ដ៏​ធំៗ ប៉ុន្តែ​ព្រះអម្ចាស់​មិន​បាន​ទត​ដូច្នោះ​ចំពោះ​ពួកគេ​ទេ។ អ្នក​ដែល​មើល​ទៅ​លើ​សមាជិក​នៃ​ក្រុមជំនុំ​ផ្សេងៗ​ដូច្នេះ ត្រូវការ​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ក្រោម​ព្រះហស្ត​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះ។ អ្នក​ដែល​ពួកគេ​ថ្កោលទោស​នោះ ប្រហែល​ជា​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ មាន​ឱកាស និង​អភ័យឯកសិទ្ធិ​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើ​ពួកគេ​បាន​មាន​ពន្លឺ​ដែល​សមាជិក​ជាច្រើន​ក្នុង​ក្រុមជំនុំ​របស់​យើង​បាន​ទទួល នោះ​ពួកគេ​ប្រហែល​ជា​បាន​រីកចម្រើន​ក្នុង​អត្រា​ដ៏​ខ្លាំង​ជាង​នេះ​ឆ្ងាយ ហើយ​បាន​តំណាង​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន​ដល់​លោកិយ​បាន​ល្អ​ជាង​នេះ។ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​អួតអាង​អំពី​ពន្លឺ​របស់​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​បរាជ័យ​មិន​ដើរ​តាម​ពន្លឺ​នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​មាន​បន្ទូល​ថា “ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់គ្នា​ថា នៅ​ថ្ងៃ​ជំនុំជម្រះ នោះ​ក្រុង​ទីរ៉ុស និង​ក្រុង​ស៊ីដូន​នឹង​ទ្រាំ​បាន​ងាយ​ជាង​អ្នក​រាល់គ្នា។ ហើយ​អ្នក កាពើណិម [ពួក Seventh-day Adventists ដែល​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​យ៉ាង​ច្រើន] ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ [ខាង​សិទ្ធិអភ័យឯកសិទ្ធិ] នឹង​ត្រូវ​ទម្លាក់​ចុះ​ដល់​ស្ថាននរក​វិញ ដ្បិត​ប្រសិនបើ​កិច្ចការ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​ដែល​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​អ្នក បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​សូដុំ​មែន នោះ​វា​នឹង​នៅ​ស្ថិត​រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​ថា នៅ​ថ្ងៃ​ជំនុំជម្រះ នោះ ស្រុក​សូដុំ​នឹង​ទ្រាំ​បាន​ងាយ​ជាង​អ្នក​ទៅ​ទៀត។” នៅ​ពេល​នោះ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​តប​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី​អើយ ទូលបង្គំ​សូម​អរព្រះគុណ​ដល់​ទ្រង់ ពីព្រោះ​ទ្រង់​បាន​លាក់​សេចក្តី​ទាំងនេះ​ពី​អ្នក​ប្រាជ្ញ និង​អ្នក​ឈ្លាសវៃ [តាម​ការ​ប៉ាន់ស្មាន​របស់​ខ្លួន] ហើយ​បាន​បើក​សម្ដែង​វា​ដល់​ទារក​តូចៗ។”»

> «ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ពីព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទាំង​អស់​នេះ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​យើង​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រលឹម ហើយ​និយាយ ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​ស្តាប់​ទេ ហើយ​យើង​បាន​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទេ ដូច្នេះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ចំពោះ​ព្រះវិហារ​នេះ ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ដោយ​នាម​របស់​យើង ដែល​ក្នុង​នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទុក​ចិត្ត ហើយ​ចំពោះ​ទី​កន្លែង​ដែល​យើង​បាន​ប្រទាន​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា និង​ដល់​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដូច​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ស៊ីឡូ។ ហើយ​យើង​នឹង​បោះ​បង់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ពី​មុខ​យើង ដូច​ដែល​យើង​បាន​បោះ​បង់​បងប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទាំង​អស់ គឺ​ពូជពង្ស​ទាំង​មូល​របស់​អេប្រាអិម»។

> «ព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតស្ថាប័ននានាដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចំណោមយើង ហើយស្ថាប័នទាំងនេះត្រូវតែបានគ្រប់គ្រង មិនមែនដូចជាស្ថាប័នលោកិយត្រូវបានគ្រប់គ្រងនោះទេ ប៉ុន្តែតាមរបៀបរៀបចំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ស្ថាប័នទាំងនេះត្រូវតែបានគ្រប់គ្រងដោយមានភ្នែកមើលតែមួយទៅកាន់សិរីល្អរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យព្រលឹងដែលកំពុងវិនាសបានទទួលការសង្គ្រោះដោយគ្រប់មធ្យោបាយ។ ចំពោះប្រជាជនរបស់ព្រះ សក្ខីភាពទាំងឡាយនៃព្រះវិញ្ញាណបានមកដល់ហើយ ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការស្តីបន្ទោស ការព្រមាន និងដំបូន្មានទាំងឡាយឡើយ។»

> «ចូរស្តាប់ការនេះឥឡូវនេះ ឱ​ប្រជាជនល្ងង់ខ្លៅ ហើយឥតយល់ដឹង​អើយ ដែលមានភ្នែក តែមិនឃើញ មានត្រចៀក តែមិនឮ៖ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនកោតខ្លាចយើងទេឬ? តើអ្នករាល់គ្នាមិនញ័រខ្លាចនៅចំពោះមុខយើងទេឬ? យើងជាអ្នកដែលបានដាក់ខ្សាច់ជាព្រំប្រទល់សម្រាប់សមុទ្រ ដោយក្រឹត្យអស់កល្បជានិច្ច ដើម្បីឲ្យវាមិនអាចលើសកន្លងវាបានឡើយ។ ទោះបីរលករបស់វាកក្រើកឡើង ក៏មិនអាចឈ្នះបាន; ទោះបីវាគ្រហឹមឡើង ក៏មិនអាចលើសកន្លងព្រំប្រទល់នោះបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជននេះមានចិត្តរឹងរូស និងបះបោរ; ពួកគេបានបះបោរ ហើយបានចាកចេញទៅ។ ហើយពួកគេក៏មិននិយាយក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនថា ចូរយើងកោតខ្លាចព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើង ដែលប្រទានភ្លៀងទាំងមុនទាំងក្រោយតាមរដូវកាលរបស់វា; ទ្រង់រក្សាទុកសប្តាហ៍ដែលបានកំណត់សម្រាប់ការច្រូតកាត់ឲ្យយើង។ អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្វែររឿងទាំងនេះចេញទៅ ហើយអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នាបានឃាត់ទុកសេចក្តីល្អពីអ្នករាល់គ្នា.... ពួកគេមិនវិនិច្ឆ័យសេចក្តីក្តីទេ គឺសេចក្តីក្តីរបស់កូនកំព្រា ទោះជាយ៉ាងណា ពួកគេនៅតែចម្រើនឡើង; ហើយសិទ្ធិរបស់អ្នកខ្វះខាត ពួកគេមិនវិនិច្ឆ័យឡើយ។ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា តើយើងមិននឹងផ្ដន្ទាទោសចំពោះការទាំងនេះទេឬ? តើព្រលឹងរបស់យើងមិននឹងសងសឹកលើសាសនាជាតិដូចនេះទេឬ?»

> «តើព្រះអម្ចាស់ត្រូវបង្ខំឲ្យមានព្រះបន្ទូលថា “កុំអធិស្ឋានសម្រាប់ប្រជាជននេះឡើយ ក៏កុំលើកសម្រែក ឬសេចក្ដីអធិស្ឋានសម្រាប់ពួកគេ ហើយកុំទូលអង្វរដល់យើងឡើយ ដ្បិតយើងនឹងមិនស្តាប់អ្នកទេ” ឬ? “ដូច្នេះ ភ្លៀងបានត្រូវទប់ទុក ហើយគ្មានភ្លៀងចុងរដូវឡើយ.... ចាប់តាំងពីពេលនេះទៅ តើអ្នកនឹងមិនស្រែកមករកយើងថា ឱព្រះវរបិតារបស់ទូលបង្គំ ព្រះអង្គជាព្រះមគ្គុទ្ទេសក៍នៃវ័យយុវភាពរបស់ទូលបង្គំទេឬ?”» Review and Herald, August 1, 1893.

Back to Articles