Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយហុកសិប

សារៈសំខាន់ខាងទំនាយនៃនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល៖ បើកសម្ដែងសេចក្ដីពិតសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ ដានីយ៉ែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថា ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញចេញពីថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខ ដោយដំណើរការបីជំហាននៃដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច។ បន្ទាប់មក កាព្រីយ៉ែលបានផ្តល់ឲ្យដានីយ៉ែលនូវប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃជំពូកទីដប់មួយ ដូច្នេះហើយបានកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពន្លឺនៃទន្លេធំហ៊ីដេកែល។

> «មានតម្រូវការឲ្យមានការសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង។ ជាពិសេស សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គួរត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ ដូចមិនដែលធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិនៃការងាររបស់យើង។ ប្រហែលយើងអាចនិយាយតិចជាងមុនក្នុងបន្ទាត់ខ្លះៗ ទាក់ទងនឹងអំណាចរ៉ូម និងសម្តេចប៉ាប ប៉ុន្តែយើងគួរតែហៅឲ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើអ្វីដែលពួកហោរា និងពួកសាវកបានសរសេរ ក្រោមការបំផុសគំនិតរបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានរៀបចំកិច្ចការទាំងឡាយយ៉ាងដូច្នេះ ទាំងក្នុងការផ្តល់ទំនាយ និងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញ ដើម្បីបង្រៀនថា ភ្នាក់ងារមនុស្សត្រូវរក្សាទុកឲ្យនៅក្រៅពីការមើលឃើញ លាក់ខ្លួនក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានលើកតម្កើង។»

> «សូមអានព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល។ ចូររំលឹកឡើងវិញ ជាចំណុចៗ នូវប្រវត្តិនៃនគរទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងនៅទីនោះ។ ចូរមើលឃើញរដ្ឋបុរស ក្រុមប្រឹក្សា កងទ័ពដ៏មានអំណាច ហើយឃើញថា ព្រះបានប្រព្រឹត្តការដើម្បីបន្ទាបអំនួតរបស់មនុស្ស និងបោះសិរីរុងរឿងរបស់មនុស្សចុះក្នុងធូលី។ មានតែព្រះប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានបង្ហាញថាទ្រង់ធំប្រសើរ។ នៅក្នុងនិមិត្តរបស់ហោរា គេឃើញទ្រង់ទម្លាក់អ្នកគ្រប់គ្រងដ៏ខ្លាំងម្នាក់ចុះ ហើយតែងតាំងម្នាក់ទៀតឡើង។ ទ្រង់ត្រូវបានបើកសម្ដែងថាជាព្រះមហាក្សត្រនៃសកលលោក ជាព្រះដែលហៀបនឹងតាំងនគរអស់កល្បរបស់ទ្រង់ឡើង—ព្រះដ៏ចំណាស់តាំងពីបុរាណ ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ប្រភពនៃប្រាជ្ញាទាំងអស់ ព្រះអធិបតីលើបច្ចុប្បន្ន និងជាព្រះអ្នកបើកសម្ដែងអនាគត។ ចូរអាន ហើយយល់ថា មនុស្សក្រខ្សោយ ប្រេះស្រាំ មានជីវិតខ្លី វង្វេងខុស និងមានទោសយ៉ាងណា ក្នុងការលើកព្រលឹងរបស់ខ្លួនឡើងទៅកាន់អំពើឥតប្រយោជន៍។»

> «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ តាមរយៈអេសាយ បានចង្អុលបង្ហាញយើងទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ជាវត្ថុដ៏សំខាន់បំផុតនៃការយកចិត្តទុកដាក់—ទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចដែលទ្រង់ត្រូវបានបើកសម្ដែងក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ “ដ្បិត មានព្រះបុត្រម្នាក់បានប្រសូត្រមកសម្រាប់យើង មានព្រះរាជបុត្រម្នាក់ត្រូវបានប្រទានមកឲ្យយើង ហើយការគ្រប់គ្រងនឹងស្ថិតនៅលើព្រះអង្គា​របស់ទ្រង់ ហើយព្រះនាមរបស់ទ្រង់នឹងត្រូវហៅថា អស្ចារ្យ ទីប្រឹក្សា ព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាព ព្រះវរបិតាអស់កល្បជានិច្ច ម្ចាស់សន្តិភាព” [អេសាយ 9:6]។»

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលដោយផ្ទាល់ពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់គ្រាចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល គឺជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការសម្រេចបំពេញ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុន នឹងឆាប់បានកើតឡើងគ្រប់យ៉ាង។» Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ​បាន «រៀបចំ​កិច្ចការទាំងឡាយ​យ៉ាង​ដូច្នេះ» ក្នុង​ការ​ប្រទាន​ទំនាយ និង «ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ» នៃ​និមិត្ត​ចុងក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល ដល់​ថ្នាក់​ដែល​ជំពូក​ទីមួយ (ដប់) តំណាង​ឲ្យ​បទពិសោធន៍​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​គ្រា​ចុងក្រោយ ដូច​ជា​ជំពូក​ចុងក្រោយ (ដប់ពីរ) ផង​ដែរ។ ការ​រៀបចំ​នៃ​ជំពូក​ទាំង​បី​នោះ ដែល​បង្កើត​ជា​ពន្លឺ​នៃ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល ដែល «ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ជា​ពិសេស​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​ទាំងនេះ» ត្រូវ​បាន​រចនា​ឡើង​ដើម្បី​ផ្ទុក​និយមន័យ​បី​ជំហាន​នៃ «សេចក្តីពិត»។ ដោយសារ​ជំពូក​ទីមួយ​ស្របគ្នា​នឹង​ជំពូក​ចុងក្រោយ ហើយ​ជំពូក​កណ្ដាល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បះបោរ យើង​មិន​ត្រឹមតែ​មាន​រចនាសម្ព័ន្ធ​នៃ​ពាក្យ​ភាសាហេប្រឺ «សេចក្តីពិត» ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​អក្សរ​ទីមួយ អក្សរ​ទីដប់បី និង​អក្សរ​ចុងក្រោយ​នៃ​អក្ខរក្រម​ភាសាហេប្រឺ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​យើង​ក៏​ឃើញ​ហត្ថលេខា​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា​ផង​ដែរ។

ជំពូកដប់នៃគម្ពីរដានីយ៉ែល កំណត់អត្តសញ្ញាណមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលយល់ទាំងនិមិត្ត «chazon» អំពីរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ និងនិមិត្ត «mareh» អំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។ ពួកគេមិនត្រឹមតែយល់និមិត្តទាំងពីរនោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានបទពិសោធន៍នៃការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយនិមិត្ត «marah» ដែលមានលក្ខណៈស្រីភេទ និងបង្កហេតុ អំពី «ការលេចរូបរាង» ផងដែរ។

> «ចំពោះគំនិត និងព្រលឹង ដូចជាចំពោះរូបកាយផងដែរ វាជាច្បាប់របស់ព្រះថា កម្លាំងត្រូវបានទទួលដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង។ ការហាត់ប្រាណជាអ្វីដែលអភិវឌ្ឍ។ ស្របតាមច្បាប់នេះ ព្រះបានប្រទាននៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ នូវមធ្យោបាយសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍខាងគំនិត និងខាងវិញ្ញាណ។»

> ព្រះគម្ពីរមានគ្រប់គោលការណ៍ទាំងអស់ដែលមនុស្សត្រូវការដើម្បីយល់ សម្រាប់ឲ្យខ្លួនបានសមរម្យទាំងសម្រាប់ជីវិតនេះ ឬសម្រាប់ជីវិតខាងមុខ។ ហើយគោលការណ៍ទាំងនេះ មនុស្សទាំងអស់អាចយល់បាន។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណសម្រាប់ដឹងតម្លៃនៃសេចក្តីបង្រៀនរបស់វា អាចអានវគ្គមួយណាមួយពីព្រះគម្ពីរ ដោយមិនទទួលបានពីវា នូវគំនិតដ៏មានប្រយោជន៍មួយចំនួនឡើយ។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីបង្រៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃព្រះគម្ពីរ មិនអាចទទួលបានដោយការសិក្សាម្តងម្កាល ឬដោយការសិក្សាដែលមិនមានការភ្ជាប់ទាក់ទងគ្នានោះទេ។ ប្រព័ន្ធដ៏ធំនៃសេចក្តីពិតរបស់វា មិនត្រូវបានបង្ហាញឡើងយ៉ាងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអ្នកអានដែលប្រញាប់ប្រញាល់ ឬមិនយកចិត្តទុកដាក់ អាចយល់ឃើញបានឡើយ។ ទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនរបស់វា ស្ថិតនៅជ្រៅឆ្ងាយក្រោមផ្ទៃ ហើយអាចទទួលបានតែដោយការស្រាវជ្រាវយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងការខិតខំប្រឹងប្រែងជាបន្តបន្ទាប់ប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលរួមបញ្ចូលគ្នាធ្វើឲ្យក្លាយជាសមាសភាពដ៏ធំទាំងមូល នោះត្រូវតែស្វែងរក និងប្រមូលផ្តុំឡើង «ទីនេះបន្តិច ទីនោះបន្តិច»។ អេសាយ 28:10។

> «នៅពេលដែលបានស្វែងរកយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងប្រមូលផ្តុំចូលគ្នាដូច្នេះ នោះវានឹងត្រូវបានឃើញថា សមស្របគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ដំណឹងល្អនីមួយៗជាការបំពេញបន្ថែមដល់ដំណឹងល្អផ្សេងៗ ព្រះបន្ទូលទំនាយនីមួយៗជាការបកស្រាយនៃទំនាយមួយទៀត សេចក្តីពិតនីមួយៗជាការអភិវឌ្ឍន៍នៃសេចក្តីពិតផ្សេងមួយទៀត។ និមិត្តរូបទាំងឡាយនៃរបបសាសនាយូដាត្រូវបានធ្វើឲ្យច្បាស់ដោយដំណឹងល្អ។ គោលការណ៍នីមួយៗក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមានទីកន្លែងរបស់វា ហេតុការណ៍នីមួយៗមានអត្ថន័យ និងទិសដៅរបស់វា។ ហើយរចនាសម្ព័ន្ធដ៏ពេញលេញនោះ ទាំងក្នុងគម្រោង និងក្នុងការប្រតិបត្តិ បង្ហាញសាក្សីអំពីព្រះអង្គដែលជាអ្នកនិពន្ធរបស់វា។ គ្មានបញ្ញាណាមួយក្រៅពីបញ្ញារបស់ព្រះដ៏អនន្តទេ ដែលអាចនឹកគិតឬបង្កើតវាបាន។»

> «ក្នុង​ការ​ស្រាវជ្រាវ​រក​ផ្នែក​ផ្សេងៗ និង​សិក្សា​អំពី​ទំនាក់ទំនង​របស់​វា សមត្ថភាព​ខ្ពស់​បំផុត​របស់​ចិត្ត​មនុស្ស​ត្រូវ​បាន​អំពាវនាវ​ឲ្យ​ធ្វើ​សកម្មភាព​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សិក្សា​បែប​នេះ ដោយ​មិន​អភិវឌ្ឍ​កម្លាំង​បញ្ញា​ឡើយ។»

> «ហើយតម្លៃខាងបញ្ញានៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរ មិនស្ថិតតែក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីពិត និងប្រមូលវាមករួមគ្នាប៉ុណ្ណោះទេ។ វាក៏ស្ថិតនៅក្នុងការខិតខំដែលត្រូវការដើម្បីយល់ច្បាស់អំពីប្រធានបទទាំងឡាយដែលបានបង្ហាញផងដែរ។ ចិត្តគំនិតដែលរវល់តែជាមួយនឹងកិច្ចការធម្មតាសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ នឹងក្លាយទៅជាតូចទាប និងទន់ខ្សោយ។ ប្រសិនបើវាមិនដែលត្រូវបានបន្តឹងឲ្យយល់នូវសេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យ និងមានវិសាលភាពឆ្ងាយទូលំទូលាយទេ នោះក្រោយមកមួយរយៈ វានឹងបាត់បង់អំណាចនៃការលូតលាស់។ ក្នុងនាមជាការការពារប្រឆាំងនឹងការធ្លាក់ចុះនេះ និងជាការជំរុញដល់ការអភិវឌ្ឍ នោះគ្មានអ្វីផ្សេងអាចប្រៀបស្មើនឹងការសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានឡើយ។ ជាមធ្យោបាយនៃការបណ្តុះបណ្តាលខាងបញ្ញា ព្រះគម្ពីរមានប្រសិទ្ធភាពជាងសៀវភៅណាផ្សេងទៀត ឬសៀវភៅទាំងអស់ផ្សេងទៀតបូករួមគ្នា។ ភាពមហិមានៃប្រធានបទទាំងឡាយរបស់វា ភាពសាមញ្ញដ៏ថ្លៃថ្នូរនៃពាក្យពេចន៍របស់វា និងសោភ័ណភាពនៃរូបភាពប្រៀបប្រដូចរបស់វា ធ្វើឲ្យគំនិតរហ័សរហួន និងលើកកម្ពស់ឡើង ដូចជាគ្មានអ្វីផ្សេងអាចធ្វើបានឡើយ។ គ្មានការសិក្សាណាផ្សេងទៀតអាចផ្តល់អំណាចខាងបញ្ញាបែបនេះបាន ដូចជាការខិតខំយល់ច្បាស់អំពីសេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យសម្បើមនៃវិវរណៈនោះឡើយ។ ចិត្តគំនិតដែលត្រូវបាននាំមកឲ្យប៉ះពាល់នឹងព្រះគំនិតរបស់ព្រះអនន្តភាពយ៉ាងដូច្នេះ មិនអាចមិនរីកធំឡើង និងរឹងមាំឡើយ។»

> «ហើយអំណាចរបស់ព្រះគម្ពីរនៅក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ធម្មជាតិខាងវិញ្ញាណក៏រឹតតែធំជាងនេះទៅទៀត។ មនុស្ស ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់ការរួមសង្គមជាមួយព្រះ អាចរកឃើញជីវិតពិត និងការអភិវឌ្ឍន៍ពិតរបស់ខ្លួនបានតែក្នុងការរួមសង្គមបែបនោះប៉ុណ្ណោះ។ ដោយត្រូវបានបង្កើតឡើងឲ្យស្វែងរកសេចក្តីអំណរខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ខ្លួននៅក្នុងព្រះ គាត់មិនអាចរកឃើញនៅក្នុងអ្វីផ្សេងទៀតនូវអ្វីដែលអាចបំបាត់សេចក្តីប្រាថ្នារបស់ចិត្ត ឬអាចបំពេញភាពឃ្លាន និងភាពស្រេករបស់ព្រលឹងបានឡើយ។ អ្នកណាដែលសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដោយវិញ្ញាណស្មោះត្រង់ និងអាចទទួលការបង្រៀនបាន ដោយស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីសេចក្តីពិតរបស់ព្រះបន្ទូលនោះ អ្នកនោះនឹងត្រូវបាននាំឲ្យបានទាក់ទងជាមួយព្រះអង្គជាអ្នកនិពន្ធរបស់វា ហើយ លើកលែងតែដោយការជ្រើសរើសរបស់ខ្លួនឯង នោះគ្មានព្រំដែនណាមួយចំពោះលទ្ធភាពនៃការអភិវឌ្ឍន៍របស់គាត់ឡើយ។»

> «នៅក្នុងជួរដ៏ទូលំទូលាយនៃរចនាប័ទ្ម និងប្រធានបទរបស់វា ព្រះគម្ពីរមានអ្វីមួយដែលអាចធ្វើឲ្យគំនិតគ្រប់រូបចាប់អារម្មណ៍ និងទាក់ទាញចិត្តគ្រប់ដួង។ នៅលើទំព័ររបស់វា មានប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបុរាណបំផុត; ជីវប្រវត្តិដែលពិតតាមជីវិតបំផុត; គោលការណ៍នៃការគ្រប់គ្រងសម្រាប់ការត្រួតត្រារដ្ឋ សម្រាប់ការរៀបចំគ្រួសារ—គោលការណ៍ដែលប្រាជ្ញាមនុស្សមិនដែលអាចស្មើបាន។ វាមានទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត កំណាព្យដ៏ផ្អែមល្ហែម និងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែលពោរពេញដោយក្តីរំភើបបំផុត និងគួរឲ្យសង្វេគបំផុត។ ទោះបីជាពិនិត្យមើលតែតាមរបៀបនេះក៏ដោយ ក៏សំណេរនៃព្រះគម្ពីរមានតម្លៃលើសលប់មិនអាចវាស់បាន ជាងស្នាដៃទាំងអស់របស់អ្នកនិពន្ធមនុស្សណាម្នាក់; ប៉ុន្តែវាមានវិសាលភាពទូលំទូលាយជាងអនន្ត មានតម្លៃធំធេងជាងអនន្ត នៅពេលដែលគេពិចារណាវាតាមទំនាក់ទំនងរបស់វាជាមួយគំនិតកណ្តាលដ៏ធំអស្ចារ្យនោះ។ នៅពេលដែលពិនិត្យមើលក្នុងពន្លឺនៃគំនិតនេះ ប្រធានបទនីមួយៗទទួលបានន័យសារៈសំខាន់ថ្មីមួយ។ នៅក្នុងសេចក្តីពិតដែលបានថ្លែងយ៉ាងសាមញ្ញបំផុត មានគោលការណ៍ដែលខ្ពស់ដូចស្ថានសួគ៌ និងគ្របដណ្តប់អស់កល្បជានិច្ច។»

> «ប្រធានបទកណ្ដាលនៃព្រះគម្ពីរ គឺជាប្រធានបទដែលប្រធានបទផ្សេងៗទាំងអស់នៅក្នុងសៀវភៅទាំងមូលត្រូវបានប្រមូលផ្តុំជុំវិញ នោះគឺជាផែនការនៃការប្រោសលោះ ការស្ដារឡើងវិញនូវរូបព្រះក្នុងព្រលឹងមនុស្ស។ ចាប់ពីសេចក្ដីបញ្ជាក់ដំបូងបង្អស់នៃសេចក្ដីសង្ឃឹម ក្នុងព្រះបន្ទូលកាត់ទោសដែលបានប្រកាសនៅសួនអេដែន រហូតដល់សេចក្ដីសន្យាដ៏រុងរឿងចុងក្រោយនៃព្រះវិវរណៈថា “ពួកគេនឹងឃើញព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយព្រះនាមរបស់ទ្រង់នឹងនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ” (វិវរណៈ 22:4) សារសំខាន់នៃគ្រប់សៀវភៅ និងគ្រប់វគ្គបទទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរ គឺជាការបើកសម្ដែងប្រធានបទដ៏អស្ចារ្យនេះ—ការលើកមនុស្សឲ្យខ្ពស់ឡើង—គឺជាព្រះចេស្ដានៃព្រះ “ដែលប្រទានឲ្យយើងមានជ័យជម្នះ ដោយសារព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទរបស់យើង”។ 1 កូរិនថូស 15:57។ ការអប់រំ, 123–125.»

នៅក្នុងអត្ថបទដែលទើបតែបានដកស្រង់ខាងលើ នោះបានបញ្ជាក់ថា ព្រះគម្ពីរ បើពិចារណាតាមផ្លូវណាមួយនៃអក្សរសាស្ត្រក៏ដោយ គឺលើសលប់ឆ្ងាយជាងស្នាដៃណាមួយរបស់មនុស្ស។ អ្នកស្រី White បានមានប្រសាសន៍ថា «នៅក្នុងទំព័ររបស់វា មានប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបុរាណជាងគេ; ជីវប្រវត្តិដែលពិតត្រឹមត្រូវស្របនឹងជីវិតជាងគេ; គោលការណ៍នៃការគ្រប់គ្រងសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងរដ្ឋ សម្រាប់ការរៀបចំគ្រួសារ—គោលការណ៍ដែលប្រាជ្ញារបស់មនុស្សមិនដែលអាចស្មើបានឡើយ។ វាផ្ទុកនូវទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត កំណាព្យដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុត និងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមបំផុត ដ៏ពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនាបំផុត និងដ៏កម្សត់ចិត្តបំផុត» ហើយថា «រចនាសម្ព័ន្ធបែបនេះ គ្មានបញ្ញាណាមួយក្រៅពីព្រះបញ្ញារបស់ព្រះអនន្ត ទើបអាចនឹកឃើញ ឬបង្កើតឡើងបាន»។

ច្បាប់ទាំងអស់នៃមនុស្សជាតិដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ទាំងឡាយដែលផ្តល់រចនាសម្ព័ន្ធដល់អក្សរសិល្ប៍ ត្រូវបានព្រះគម្ពីរលើសលប់ទាំងអស់។ គោលការណ៍ទាំងឡាយដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងសាកលវិទ្យាល័យនៃមនុស្សជាតិ ដែលកំណត់ភាពខុសគ្នារវាងអក្សរសិល្ប៍មធ្យម ឬទាប រហូតដល់ស្នាដៃឯកនៃអក្សរសិល្ប៍មនុស្សជាតិ ត្រូវបានព្រះគម្ពីរលើសលប់ទាំងអស់ដែរ។ ដោយគិតដូច្នេះ គួរឲ្យទទួលស្គាល់ថា ចំណុចកំពូល ដែលជាសេចក្តីបញ្ចប់ដ៏មហិមា នៃសាក្សីព្យាករណ៍នៃព្រះគម្ពីរទាំងមូល ត្រូវបានតំណាងឡើងនៅក្នុងនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល។ វាជាសិលាមុំកំពូលនៃសាក្សីព្យាករណ៍ ហើយនៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍មនុស្សជាតិទាំងមូល គ្មានចំណុចកំពូលណាមួយដែលអាចចូលជិតសាក្សីនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដោយចាប់ផ្តើមពីខទី ១ ហើយបន្តរហូតដល់ជំពូក ១២ ខទី ៤ ឡើយ។

នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ សៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរបានមកជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់នៅទីនោះ ហើយនៅក្នុងវិវរណៈ បន្ទាត់នៃទំនាយដដែលៗត្រូវបានលើកយកមកដូចដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែ ក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងគ្នានឹងគ្នា គម្ពីរដានីយ៉ែលជាការលើកឡើងដំបូង ហើយវិវរណៈជាការលើកឡើងចុងក្រោយ។ អ្វីៗទាំងអស់មានស្រាប់នៅក្នុងការលើកឡើងដំបូង ហើយអ្វីៗទាំងអស់ក៏មានស្រាប់នៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលដែរ ហើយចំណុចកំពូលនៃសៀវភៅនេះ គឺជានិមិត្តដែលបានប្រទាននៅតាមដងទន្លេហ៊ីដដេកែល។ ចំណុចកំពូលនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងនិមិត្តនោះ ចាប់ផ្តើមនៅខទីសែសិប ហើយបន្តរហូតដល់សៀវភៅត្រូវបានបិទត្រានៅខទីបួននៃជំពូកទីដប់ពីរ។ ខទាំងនោះតំណាងឲ្យវគ្គបញ្ចប់ដ៏អធិកអធមនៃសេចក្តីពិតទំនាយទាំងអស់ដែលធ្លាប់ត្រូវបានថ្លែង ឬកត់ត្រាទុកដោយបុរសបរិសុទ្ធក្នុងសម័យបុរាណ រួមទាំងស៊ីស្ទើរ វ៉ាយត៍ផងដែរ។

អ្វីដែលនាំទៅដល់សេចក្តីសន្និដ្ឋាននោះនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនានាខាងក្នុងជំពូក ដែលផ្តល់សាក្សីដល់ការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីខណ្ឌប្រាំមួយចុងក្រោយនៃជំពូកទីដប់មួយ ដែលនៅទីនោះ សត្រូវបីជាន់របស់នាគ សត្វសាហាវ និងព្យាការីក្លែងក្លាយ ឥឡូវនេះកំពុងដឹកនាំពិភពលោកទៅដល់ការបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្ស។ បងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណគោលការណ៍ខាងក្នុងនេះដោយផ្ទាល់។

> «យើងគ្មានពេលត្រូវបាត់បង់ឡើយ។ គ្រាលំបាកកំពុងស្ថិតនៅខាងមុខយើង។ ពិភពលោកកំពុងត្រូវបានកម្រើកឡើងដោយវិញ្ញាណនៃសង្គ្រាម។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ឈុតឆាកនៃសេចក្ដីវេទនាដែលបាននិយាយទុកក្នុងទំនាយនឹងកើតឡើង។ ទំនាយនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូកទី១១ ជិតឈានដល់ការសម្រេចពេញលេញរបស់វាហើយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនដែលបានកើតឡើងក្នុងការសម្រេចទំនាយនេះ នឹងត្រូវកើតឡើងម្ដងទៀត។ នៅក្នុងខទី៣០ មានការនិយាយអំពីអំណាចមួយដែល “នឹងមានទុក្ខព្រួយ រួចត្រឡប់ទៅវិញ ហើយមានសេចក្ដីកំហឹងទាស់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ គាត់នឹងធ្វើដូច្នោះមែន គឺនឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយយល់ព្រមជាមួយពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ។ កងទ័ពនឹងឈរនៅខាងគាត់ ហើយពួកគេនឹងបង្អាប់ទីបរិសុទ្ធដ៏រឹងមាំ ហើយនឹងដកយកយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃចេញ ហើយនឹងដាក់អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ។ ចំណែកឯពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ទាស់នឹងសម្ពន្ធមេត្រី គាត់នឹងបំបាក់ទឹកចិត្តដោយពាក្យលួងលោមបោកបញ្ឆោត ប៉ុន្តែប្រជាជនដែលស្គាល់ព្រះរបស់ខ្លួន នឹងរឹងមាំ ហើយនឹងប្រព្រឹត្តការយ៉ាងក្លាហាន។ ហើយពួកអ្នកមានប្រាជ្ញាក្នុងចំណោមប្រជាជន នឹងបង្រៀនមនុស្សជាច្រើន ទោះជាយ៉ាងណា ពួកគេនឹងដួលដោយដាវ ដោយអណ្ដាតភ្លើង ដោយការជាប់ឃុំ និងដោយការប្លន់ អស់ជាច្រើនថ្ងៃ។ នៅពេលពួកគេដួល ពួកគេនឹងត្រូវបានជួយដោយជំនួយបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើននឹងភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយពួកគេដោយពាក្យលួងលោមបោកបញ្ឆោត។ ហើយក្នុងចំណោមពួកអ្នកមានប្រាជ្ញា អ្នកខ្លះនឹងដួល ដើម្បីសាកល្បងពួកគេ ដើម្បីសម្អាតពួកគេ និងដើម្បីធ្វើឲ្យពួកគេសស្អាត រហូតដល់ពេលចុងបញ្ចប់ ពីព្រោះរឿងនេះនៅសម្រាប់ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក។ ហើយស្តេចនោះនឹងធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្លួន គាត់នឹងលើកតម្កើងខ្លួនឯង ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនឯងធំលើសអស់ទាំងព្រះទាំងឡាយ ហើយនឹងនិយាយពាក្យអស្ចារ្យទាស់នឹងព្រះនៃព្រះទាំងឡាយ ហើយនឹងចម្រើនឡើង រហូតទាល់តែសេចក្ដីព្រះពិរោធបានសម្រេច ព្រោះអ្វីដែលបានកំណត់ទុក នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើង។” ដានីយ៉ែល ១១:៣០–៣៦។

> «ទិដ្ឋភាពដែលស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានពិពណ៌នាក្នុងពាក្យទាំងនេះ នឹងកើតឡើង។ យើងឃើញភស្តុតាងថា សាតាំងកំពុងទទួលបានការគ្រប់គ្រងលើគំនិតចិត្តរបស់មនុស្សយ៉ាងឆាប់រហ័ស គឺមនុស្សដែលគ្មានការកោតខ្លាចដល់ព្រះនៅចំពោះមុខខ្លួន។ សូមឲ្យមនុស្សទាំងអស់អាន ហើយយល់អំពីសេចក្ដីទំនាយនៃសៀវភៅនេះ ដ្បិតឥឡូវនេះយើងកំពុងឈានចូលទៅក្នុងគ្រាលំបាកដែលបាននិយាយទុកថា៖»

> «នៅគ្រានោះ មីកាអែល ជាម្ចាស់អង្គម្ចាស់ដ៏ធំ ដែលឈរជួយការពារពួកកូនចៅនៃប្រជាជនរបស់អ្នក នឹងកើតឡើង; ហើយនឹងមានគ្រានៃសេចក្តីវេទនា ដូចដែលមិនដែលមានឡើយ តាំងពីពេលមានជាតិមករហូតដល់គ្រានោះ: ហើយនៅគ្រានោះ ប្រជាជនរបស់អ្នក នឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ គឺអស់អ្នកណាដែលត្រូវបានឃើញថា មានឈ្មោះសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅ។ ហើយមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលដេកលក់នៅក្នុងធូលីដី នឹងភ្ញាក់ឡើង ខ្លះទៅរកជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយខ្លះទៅរកសេចក្តីអាម៉ាស់ និងការមើលងាយអស់កល្បជានិច្ច។ ហើយពួកអ្នកប្រាជ្ញ នឹងភ្លឺរលោងដូចពន្លឺនៃមេឃ; ហើយពួកអ្នកដែលនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យទៅរកសេចក្តីសុចរិត នឹងដូចផ្កាយទាំងឡាយ អស់កល្បជានិច្ចតទៅ។ ប៉ុន្តែ ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ចូរបិទពាក្យទាំងនេះ ហើយបោះត្រាសៀវភៅនេះ ទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់: មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅមក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង។» ដានីយ៉ែល 12:1–4។ Manuscript Releases, លេខ 13, 394។

ក្នុងអត្ថបទនេះ បងស្រី White ជាដំបូងបានយោងទៅកាន់ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ហើយបន្ទាប់មកបានកំណត់គោលការណ៍នេះថា «ប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនដែលបានកើតឡើងក្នុងការបំពេញព្រះបន្ទូលទំនាយនេះ នឹងត្រូវបានកើតឡើងម្ដងទៀត»។ បន្ទាប់មក នាងបានដកស្រង់ដោយផ្ទាល់ពីខ ៣០ ដល់ ៣៦ ហើយបន្តដោយសេចក្តីថ្លែងការណ៍ថា «ឆាកហេតុការណ៍ស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានពិពណ៌នានៅក្នុងពាក្យទាំងនេះ នឹងកើតឡើង»។ បន្ទាប់ពីបានកំណត់ខ ៣០ ដល់ ៣៦ ហើយនិយាយថា ឆាកហេតុការណ៍ស្រដៀងនឹងខទាំងនោះនឹងកើតឡើង នាងក៏បានកំណត់ដល់ការបិទពេលសាកល្បង នៅពេលមីកែលឈរឡើងក្នុងខ ១ នៃជំពូក ១២។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ នាងកំពុងញែកខទាំងប្រាំពីរនោះចេញដោយឡែក ហើយដាក់វានៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកើតមានភ្លាមៗមុនពេលមីកែលឈរឡើង។

លើសពីម្តងមកហើយ យើងបានពិភាក្សាអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសាមសិប ដល់ខទីសាមសិបប្រាំមួយ និងអំពីរបៀបដែលខទាំងនោះស្របគ្នានឹងខទីសែសិប ដល់ខទីសែសិបប្រាំ នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ហើយឥឡូវនេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមពិចារណាអំពីសម័យកាលផ្សេងៗទៀតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៅក្នុងជំពូក ១១ ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងខប្រាំមួយចុងក្រោយទាំងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា មុននឹងធ្វើដូច្នោះ យើងនឹងបង្ហាញម្តងទៀតនូវសេចក្តីសង្ខេបខ្លីមួយអំពីភាពស្របគ្នារវាងខទីសាមសិប ដល់ខទីសាមសិបប្រាំមួយ និងខទីសែសិប ដល់ខទីសែសិបប្រាំ។

ខទីសាមសិបសម្គាល់ការផ្លាស់ប្ដូរពីរ៉ូមពហុបូជាទៅរ៉ូមសម្តេចប៉ាប។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការផ្លាស់ប្ដូរនោះត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងអត្ថបទទំនាយជាច្រើន ដែលកំណត់ឆ្នាំដូចជា 330, 508, 533 និង 538។ មានសញ្ញាសម្គាល់ទំនាយផ្សេងទៀតនៅក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរពីនគរទីបួនទៅនគរទីប្រាំនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែនៅក្នុងខទីសាមសិបមួយ រ៉ូមពហុបូជាក្រោកឈរគាំទ្រសម្តេចប៉ាប ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយក្លូវីសនៅក្នុងឆ្នាំ 496។ អំណាចពហុបូជាដែលត្រូវបានតំណាងជាដំបូងដោយក្លូវីសនៅក្នុងខនោះ បានសម្រេចកិច្ចការនៃការដកចេញនូវការប្រឆាំងពហុបូជាណាមួយ («ប្រចាំថ្ងៃ») ចំពោះការកើនឡើងនៃអំណាចសម្តេចប៉ាបនៅត្រឹមឆ្នាំ 508។ សង្គ្រាមនៃសម័យកាលទាំងនោះនាំមកនូវការបំផ្លាញលើទីក្រុងរ៉ូមក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ទីសក្ការៈនៃកម្លាំង» ហើយនៅត្រឹមឆ្នាំ 538 អំណាចពហុបូជាបានដាក់សម្តេចប៉ាបឡើងលើបល្ល័ង្កនៃផែនដី ហើយបន្ទាប់មក នាងបានអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅក្រុមប្រឹក្សាអ័រឡេអង់។

ខទីសាមសិបពីរដល់ទីសាមសិបប្រាំមួយ កំណត់អត្តសញ្ញាណសង្គ្រាមសម្លាប់រង្គាល ដែលប៉ាបភាពបាននាំមកទាស់នឹងពួកស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ក្នុងអំឡុងពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃយុគសម័យងងឹត។ ទីបំផុត ប៉ាបភាពមកដល់ទីបញ្ចប់របស់នាងនៅក្នុងខទីសាមសិបប្រាំមួយ។ នៅក្នុងខទីសែសិប Reagan បានបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពសម្ងាត់មួយជាមួយនឹងអាទិទេពប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទ ដោយសម្គាល់ពេលដែលការទប់ទល់របស់ប្រូតេស្តង់ត្រូវបានដកចេញ ដូចដែលតំណាងដោយឆ្នាំ 508។ ការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ Reagan ក្នុងការផ្តល់ហិរញ្ញវត្ថុ និងអំណាចយោធា ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយ “កងកម្លាំង” ដែលបានឈរឡើងគាំទ្រប៉ាបភាពនៅក្នុងឆ្នាំ 496។ ការបំផ្លាញទីសក្ការបូជានៃកម្លាំងរបស់រ៉ូមបុរាណ ដែលតំណាងដោយទីក្រុងរ៉ូម គឺជាគំរូនៃការបំផ្លាញរដ្ឋធម្មនុញ្ញសហរដ្ឋអាមេរិក នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ពីព្រោះរដ្ឋធម្មនុញ្ញគឺជាទីសក្ការបូជានៃកម្លាំងសម្រាប់សហរដ្ឋអាមេរិក។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ប៉ាបភាពនឹងត្រូវបានដាក់ឡើងម្តងទៀតលើបល្ល័ង្កនៃផែនដី ដូចដែលតំណាងដោយឆ្នាំ 538។

បន្ទាប់មក នឹងចាប់ផ្តើមសម័យចុងក្រោយនៃការបៀតបៀនយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅដោយអំណាចសម្តេចសង្ឃប៉ាប ដែលនាំមកលើអ្នកស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ដូចដែលបានកើតឡើងក្នុងយុគងងឹត ចាប់ពីឆ្នាំ 538 រហូតដល់ 1798។ ការនេះនឹងនាំទៅដល់ការបិទបញ្ចប់នៃកាលកំណត់សាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិ នៅពេលដែល Michael ឈរឡើង ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលអំណាចសម្តេចសង្ឃប៉ាប ដែលបានរីកចម្រើនអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ បានទទួលការវាយប្រហារនៃរបួសមរណៈ។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «មានឱកាសមួយ កាលដែលខ្ញុំនៅទីក្រុងញូវយ៉ក ក្នុងរដូវយប់ ខ្ញុំត្រូវបានហៅឲ្យមើលឃើញអគារទាំងឡាយកំពុងងើបឡើង ជាន់ហើយជាន់ទៀត ឆ្ពោះទៅកាន់មេឃ។ អគារទាំងនេះត្រូវបានធានាថាមិនឆេះដោយភ្លើងឡើយ ហើយវាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីលើកតម្កើងម្ចាស់និងអ្នកសាងសង់របស់វា។ អគារទាំងនេះកាន់តែខ្ពស់ឡើង ហើយកាន់តែខ្ពស់ឡើងទៀត ហើយនៅក្នុងនោះ សម្ភារៈដែលមានតម្លៃថ្លៃបំផុតត្រូវបានប្រើប្រាស់។ អ្នកទាំងឡាយដែលអគារទាំងនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ មិនបានសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើយើងអាចលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ឲ្យបានល្អបំផុតដោយរបៀបណា?” ព្រះអម្ចាស់មិនស្ថិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេទេ។»

> ខ្ញុំបានគិតថា៖ «អូហ៍ បើអ្នកទាំងឡាយដែលកំពុងយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនមកវិនិយោគយ៉ាងនេះ អាចមើលឃើញផ្លូវដំណើររបស់ខ្លួនដូចដែលព្រះទ្រង់មើលឃើញបានមែន! ពួកគេកំពុងស្ថាបនាអគារដ៏វិចិត្រស្រស់បំព្រងជាច្រើន ប៉ុន្តែ ក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់អ្នកគ្រប់គ្រងសកលលោក ការរៀបចំផែនការ និងការគ្រោងគំនិតរបស់ពួកគេគឺល្ងង់ខ្លៅយ៉ាងណា។ ពួកគេមិនបានសិក្សាដោយអស់ពីអំណាចទាំងមូលនៃចិត្ត និងគំនិតថា តើពួកគេអាចលើកតម្កើងព្រះយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។ ពួកគេបានបាត់បង់ការមើលឃើញពីកាតព្វកិច្ចដំបូងនេះរបស់មនុស្ស»។

> «ខណៈដែលអគារខ្ពស់ស្កឹមស្កៃទាំងនេះកំពុងត្រូវបានសាងសង់ឡើង ម្ចាស់របស់វាបានអរសប្បាយដោយមោទនភាពអំនួត ដោយគិតថា ពួកគេមានប្រាក់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ដើម្បីបំពេញចិត្តខ្លួនឯង និងបង្កឲ្យអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេច្រណែន។ ប្រាក់ជាច្រើនដែលពួកគេបានវិនិយោគដូច្នេះ ត្រូវបានទទួលមកដោយការកៀបយក ដោយការសង្កត់សង្កិនលើអ្នកក្រីក្រ។ ពួកគេបានភ្លេចថា នៅស្ថានសួគ៌មានកំណត់ត្រានៃគ្រប់ប្រតិបត្តិការអាជីវកម្មទាំងអស់ត្រូវបានរក្សាទុក; កិច្ចព្រមព្រៀងមិនយុត្តិធម៌គ្រប់យ៉ាង អំពើបន្លំគ្រប់ប្រភេទ ត្រូវបានកត់ត្រានៅទីនោះ។ ពេលវេលាកំពុងមកដល់ ដែលក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ខ្លួន មនុស្សនឹងឈានទៅដល់ចំណុចមួយ ដែលព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេឆ្លងកាត់ទៅលើសពីនោះទៀតឡើយ ហើយពួកគេនឹងរៀនថា ការអត់ធ្មត់របស់ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រំដែនមួយ។»

> «ទិដ្ឋភាពដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាការព្រមានអំពីភ្លើងឆេះ។ មនុស្សបានសម្លឹងមើលអគារខ្ពស់ៗ ដែលគេគិតថាការពារពីភ្លើងបាន ហើយនិយាយថា៖ “អគារទាំងនេះមានសុវត្ថិភាពពេញលេញហើយ।” ប៉ុន្តែ អគារទាំងនេះត្រូវបានភ្លើងលេបត្របាក់ ដូចជាបង្កើតឡើងពីជ័របិត។ រថយន្តពន្លត់អគ្គីភ័យមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការបំផ្លាញនោះ។ អ្នកពន្លត់អគ្គីភ័យមិនអាចប្រើប្រាស់គ្រឿងចក្រទាំងនោះបានឡើយ។»

> «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្រៀន​ថា នៅ​ពេល​វេលា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មក​ដល់ ប្រសិនបើ​មិន​មាន​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ណាមួយ​កើត​មាន​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​អំណួត និង​មាន​មហិច្ឆតា​ទេ មនុស្ស​ទាំងឡាយ​នឹង​ឃើញ​ថា ព្រះហស្ត​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ព្រះចេស្តា​ក្នុង​ការ​សង្គ្រោះ ក៏​នឹង​មាន​ព្រះចេស្តា​ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ផង​ដែរ។ អំណាច​លើ​ផែនដី​ណា​មួយ​ក៏​មិន​អាច​រារាំង​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះ​បាន​ឡើយ។ គ្មាន​សម្ភារៈ​ណា​មួយ​អាច​យក​មក​ប្រើ​ក្នុង​ការ​សាងសង់​អគារ ដែល​នឹង​អាច​រក្សា​វា​ឲ្យ​រួច​ពី​ការ​បំផ្លាញ​បាន​ទេ នៅ​ពេល​វេលា​ដែល​ព្រះ​បាន​កំណត់​មក​ដល់ ដើម្បី​ផ្ញើ​ការ​សងសឹក​មក​លើ​មនុស្ស ដោយ​សារ​ការ​មិន​អើពើ​ចំពោះ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ និង​ដោយ​សារ​មហិច្ឆតា​ដ៏​អាត្មានិយម​របស់​ពួកគេ។»

> «សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកអប់រំ និងអ្នកដឹកនាំរដ្ឋ ក៏មិនមានមនុស្សច្រើនទេដែលយល់ដឹងអំពីមូលហេតុទាំងឡាយដែលស្ថិតនៅជាមូលដ្ឋាននៃស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់សង្គម។ អ្នកដែលកាន់កាប់ខ្សែបង្ហាប់នៃការគ្រប់គ្រងរដ្ឋាភិបាល មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហានៃការបាក់បែកខាងសីលធម៌ ភាពក្រីក្រ ភាពទាល់ត្រង់ និងឧក្រិដ្ឋកម្មដែលកំពុងកើនឡើងបានឡើយ។ ពួកគេកំពុងតែតស៊ូដោយឥតប្រយោជន៍ ដើម្បីដាក់ឲ្យប្រតិបត្តិការពាណិជ្ជកម្មស្ថិតលើមូលដ្ឋានដែលមានសុវត្ថិភាពជាងមុន។ ប្រសិនបើមនុស្សទាំងឡាយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសេចក្តីបង្រៀននៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះឲ្យច្រើនជាងនេះ ពួកគេនឹងរកឃើញដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាទាំងឡាយដែលធ្វើឲ្យពួកគេច្របូកច្របល់»។

> បទគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីស្ថានភាពនៃលោកិយ មុនពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ អំពីមនុស្សទាំងឡាយដែលដោយការប្លន់យក និងការកេងប្រវ័ញ្ច កំពុងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងសម្បើម នោះមានសេចក្តីបានសរសេរថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានគរទ្រព្យទុកសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ។ មើល៍ ឈ្នួលរបស់ពួកកម្មករ ដែលបានច្រូតស្រែរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាបានកេងទុកដោយការបោកបញ្ឆោត នោះកំពុងស្រែកឡើង ហើយសម្រែករបស់ពួកអ្នកច្រូតបានឮចូលទៅដល់ព្រះករណ៌របស់ព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលបរិវារ។ អ្នករាល់គ្នាបានរស់នៅលើផែនដីដោយសុខស្រួល និងដោយការលង់លក់ក្នុងសេចក្តីសុខ; អ្នករាល់គ្នាបានចិញ្ចឹមចិត្តរបស់ខ្លួន ដូចជានៅថ្ងៃសម្លាប់សត្វ។ អ្នករាល់គ្នាបានកាត់ទោស និងសម្លាប់មនុស្សសុចរិត; គាត់មិនតស៊ូប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នាទេ»។ យ៉ាកុប 5:3–6។

> «ប៉ុន្តែ តើនរណាអានការព្រមានដែលបានផ្តល់ឲ្យដោយទីសម្គាល់នៃកាលៈទេសៈ ដែលកំពុងសម្រេចយ៉ាងឆាប់រហ័ស? តើវាបង្កើតការចាប់អារម្មណ៍អ្វីលើមនុស្សលោកិយ? តើមានការផ្លាស់ប្តូរអ្វីដែលឃើញបានក្នុងឥរិយាបថរបស់ពួកគេ? គ្មានលើសពីអ្វីដែលបានឃើញក្នុងឥរិយាបថរបស់អ្នកស្រុកនៃពិភពលោកសម័យណូអេឡើយ។ ដោយលង់មុខក្នុងកិច្ចការនិងសេចក្ដីសប្បាយរីករាយខាងលោកិយ មនុស្សមុនទឹកជំនន់ «មិនបានដឹងឡើយ រហូតទាល់តែទឹកជំនន់មកដល់ ហើយបានបោកយកពួកគេទាំងអស់ទៅ»។ ម៉ាថាយ 24:39។ ពួកគេបានទទួលការព្រមានដែលផ្ញើមកពីស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនព្រមស្តាប់។ ហើយសព្វថ្ងៃនេះ ពិភពលោក ដោយមិនអើពើទាំងស្រុងចំពោះសំឡេងព្រមានរបស់ព្រះ កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្ពោះទៅកាន់សេចក្ដីវិនាសអស់កល្បជានិច្ច។»

> លោកិយ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​កូរ​ឲ្យ​កម្រើក​ដោយ​វិញ្ញាណ​នៃ​សង្គ្រាម។ ទំនាយ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់មួយ នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ជិត​បាន​សម្រេច​គ្រប់​លក្ខណៈ​របស់​វា​ហើយ។ មិន​យូរ​ទៀត ទស្សនភាព​នៃ​គ្រា​វេទនា​ដែល​បាន​ថ្លែង​ទុក​ក្នុង​ទំនាយ​ទាំង​នោះ នឹង​កើត​ឡើង។ សក្ខីកម្ម ភាគ​ទី 9, 12–14.

Back to Articles