Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយដប់ប្រាំបី

ការព្រមានទំនាយដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម៖ ការពិពណ៌នាជានិមិត្តរូបអំពីព្រឹត្តិការណ៍នៅចុងកាល

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំនៃការព្រមាន ចាប់ពីឆ្នាំ 63 រហូតដល់ឆ្នាំ 70 ដែលត្រូវបានប្រកាសដោយបុរសម្នាក់ ដែលបាន «ដើរឡើងដើរចុះតាមផ្លូវនានានៃក្រុងយេរូសាឡិម ប្រកាសអំពីវេទនាទាំងឡាយដែលនឹងមកលើទីក្រុងនេះ» នោះ ត្រូវបានជារូបសម្គាល់ជាមុនដោយការព្រមានដែលបានប្រទានដល់ក្រុងយេរូសាឡិមអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ជាដំបូងក្នុងព្រះរាជកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយបន្ទាប់មកទៀតបីឆ្នាំកន្លះក្នុងកិច្ចបម្រើរបស់ពួកសិស្ស។ អត្ថបទមុនៗបានបញ្ជាក់រួចហើយថា ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិមអាចនឹងត្រូវបាននាំមកនៅឯកាកបាទ ឬក្រោយមកទៀតនៅពេលការគប់ដុំថ្មស្ទេផាន ប៉ុន្តែការអត់ធ្មត់យូររបស់ព្រះបានពន្យារពេលសេចក្ដីជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់លើទីក្រុង និងលើប្រជាជននោះ។

> «ហើយលើអ្នកណាក៏ដោយដែលថ្មនោះធ្លាក់លើ វានឹងកិនអ្នកនោះឲ្យខ្ទេចជាម្សៅ»។ មិនយូរប៉ុន្មាន ប្រជាជនដែលបានបដិសេធព្រះគ្រីស្ទ នឹងឃើញទីក្រុងរបស់ពួកគេ និងជាតិរបស់ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញ។ សិរីល្អរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបាក់បែក ហើយត្រូវបានបំបាត់បំបែកដូចជាធូលីនៅមុខខ្យល់។ ហើយអ្វីទៅដែលបានបំផ្លាញពួកយូដា? នោះគឺជាថ្មដាដែល បើពួកគេបានសង់លើវា នោះវានឹងជាសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។ នោះគឺជាសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ព្រះដែលត្រូវបានមើលងាយ សេចក្ដីសុចរិតដែលត្រូវបានបដិសេធ ព្រះគុណមេត្តាដែលត្រូវបានមើលស្រាល។ មនុស្សបានតាំងខ្លួនប្រឆាំងនឹងព្រះ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលនឹងបានជាសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ពួកគេ បានប្រែក្លាយជាសេចក្ដីវិនាសរបស់ពួកគេវិញ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះបានតែងតាំងសម្រាប់ជីវិត ពួកគេបានឃើញថា វាបានក្លាយជាសម្រាប់សេចក្ដីស្លាប់។ ក្នុងការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទរបស់ពួកយូដា មានការបង្កប់នូវសេចក្ដីវិនាសនៃក្រុងយេរូសាឡឹម។ ឈាមដែលបានហូរនៅលើកាល់វ៉ារី គឺជាទម្ងន់ដែលទម្លាក់ពួកគេចុះទៅក្នុងសេចក្ដីវិនាស សម្រាប់លោកិយនេះ និងសម្រាប់លោកិយខាងមុខ។ ដូច្នេះដែរ វានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយដ៏ធំ នៅពេលដែលការជំនុំជម្រះនឹងធ្លាក់មកលើអ្នកដែលបដិសេធព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាថ្មនៃការជំពប់របស់ពួកគេ នោះពេលនោះនឹងលេចមកដល់ពួកគេដូចជាភ្នំសងសឹកមួយ។ សិរីល្អនៃព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលសម្រាប់មនុស្សសុចរិតជាជីវិត នឹងក្លាយជាភ្លើងឆេះស៊ីសង្រ្គោះសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់។ ពីព្រោះសេចក្ដីស្រឡាញ់ត្រូវបានបដិសេធ ព្រះគុណត្រូវបានមើលងាយ មនុស្សមានបាបនឹងត្រូវវិនាស។

> «តាមរយៈឧទាហរណ៍ជាច្រើន និងការព្រមានម្តងហើយម្តងទៀត ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញថា តើអ្វីនឹងជាលទ្ធផលសម្រាប់ពួកយូដា ពីការបដិសេធព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ក្នុងពាក្យទាំងនេះ ទ្រង់កំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សទាំងអស់ នៅគ្រប់សម័យកាល ដែលបដិសេធមិនទទួលទ្រង់ជាព្រះប្រោសលោះរបស់ខ្លួន។ ការព្រមាននីមួយៗសុទ្ធតែសម្រាប់ពួកគេ។ ព្រះវិហារដែលត្រូវបានបង្អាប់បរិសុទ្ធភាព កូនប្រុសដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ អ្នកថែចម្ការដ៏ក្លែងក្លាយ និងពួកស្ថាបនិកដែលពោរពេញដោយការមើលងាយ សុទ្ធតែមានគូស្របរបស់វា នៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់មនុស្សបាបគ្រប់រូប។ លុះត្រាតែគាត់ប្រែចិត្ត វិនាសកម្មដែលរឿងទាំងនោះបានបង្ហាញជាមុន នឹងក្លាយជាចំណែករបស់គាត់»។ The Desire of Ages, 600.

រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ដែល​បុរស​នោះ​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ត្រូវ​បាន​បែងចែក​នៅ​ពេល​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​លើក​ទីមួយ​ជា​ពីរ​រយៈពេល​ស្មើ​គ្នា គឺ​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ។ រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៃ​ព្រះរាជកិច្ច​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ និង​របស់​ពួក​សិស្ស តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ​តែងតែ​បង្ហាញ​ចុងបញ្ចប់​ដោយ​ដើមកំណើត។ រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ទុក​មុន​ដោយ “ប្រាំពីរ​គ្រា” ដែល​ប្រឆាំង​នឹង​នគរ​ខាង​ជើង ដែល​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ពីរ​រយៈពេល​ស្មើ​គ្នា គឺ​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ។

នៅពេលរ៉ូមសម័យទំនើបធ្វើឡើងវិញនូវប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់រ៉ូមបុរាណបែបប៉ាហ្គាន និងរ៉ូមបែបសម្តេចប៉ាប ដែលបានជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងជាក់ស្តែង និងខាងវិញ្ញាណ ហើយនៅពេលរ៉ូមសម័យទំនើបធ្វើឡើងវិញនូវប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនៃរយៈពេលទាំងពីរនៃការព្រមាន ដែលត្រូវបានផ្តល់ដោយបុរសម្នាក់ចាប់ពីឆ្នាំ 63 រហូតដល់ឆ្នាំ 70 ហើយនៅពេលរ៉ូមសម័យទំនើបធ្វើឡើងវិញនូវប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលទាំងពីរ ដែលក្នុងនោះព្រះគ្រីស្ទ និងសិស្សទាំងឡាយ បានចេញចូលក្រុងយេរូសាឡឹមអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ នោះរយៈពេលពីរដែលខុសប្លែកពីគ្នានឹងត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ ទោះបីជា​នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ “ពេលវេលាមិនមានទៀតឡើយ” ក៏ដោយ។

រយៈពេលចុងក្រោយនៃរយៈពេលទាំងពីរនោះ គឺជា​សែសិបពីរ​ខែ​ជា​និមិត្តរូប ដែលរ៉ូមសម័យទំនើប​អនុវត្ត​ការ​បៀតបៀន​ចុងក្រោយ​របស់នាង​ប្រឆាំងនឹង​អ្នកស្មោះត្រង់ បន្ទាប់ពី​របួស​ដ៏ស្លាប់​របស់នាង​ត្រូវបាន​ព្យាបាល​នៅក្នុង​ច្បាប់​ថ្ងៃអាទិត្យ​ដែលនឹង​មក​ដល់​ក្នុងពេល​ឆាប់ៗនេះ។ សែសិបពីរ​ខែ​ជា​និមិត្តរូប​នោះ គឺជា​រយៈពេល​ទីពីរ​ក្នុងចំណោម​រយៈពេលទាំងពីរ ហើយជារ​យៈពេល​នៃ​ការជំនុំជម្រះ​ដោយ​អំណាច​អនុវត្ត​របស់​រ៉ូមសម័យទំនើប។ រយៈពេល​នោះ​ត្រូវបាន​នាំមុខ​ដោយ​ការជំនុំជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​លើ​អ្នកមានជីវិត​នៅក្នុង​អាដվենទីស្តិ៍​ឡាវឌីសេ។

បុរសដែលបាននាំសារព្រមានទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹមជាក់ស្តែង បានស្លាប់ក្នុងពេលឡោមព័ទ្ធរបស់ទីតុស។ គាត់មិនបានស្លាប់នៅពេលការបំផ្លាញនោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងពេលឡោមព័ទ្ធដែលមកមុនការបំផ្លាញ ពីព្រោះមិនមានគ្រីស្ទានសូម្បីតែម្នាក់ណាម្នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមឡើយ។

> «អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​បន្ត​ដើរ​ឡើង​ចុះ​តាម​ផ្លូវ​នានា​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដោយ​ប្រកាស​អំពី​វេទនា​ទាំងឡាយ​ដែល​នឹង​មក​លើ​ទីក្រុង​នោះ។ ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ គាត់​បាន​សូត្រ​បទ​ទំនួញ​ដ៏​សោក​សៅ​នោះ​ថា៖ “សំឡេង​មួយ​ពី​ទិស​ខាង​កើត! សំឡេង​មួយ​ពី​ទិស​ខាង​លិច! សំឡេង​មួយ​ពី​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ទិស! សំឡេង​មួយ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះវិហារ! សំឡេង​មួយ​ប្រឆាំង​នឹង​កូន​កំលោះ និង​កូន​ក្រមុំ! សំឡេង​មួយ​ប្រឆាំង​នឹង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល!”—Ibid. អង្គ​ចម្លែក​នេះ​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ឃុំ និង​វាយ​ដោយ​រំពាត់ ប៉ុន្តែ​មិន​មាន​ពាក្យ​ត្អូញត្អែរ​ណា​មួយ​ចេញ​ពី​បបូរ​មាត់​របស់​គាត់​ឡើយ។ ចំពោះ​ការ​ប្រមាថ និង​ការ​ធ្វើ​បាប គាត់​បាន​ឆ្លើយ​តប​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ថា៖ “វេទនា អើយ វេទនា​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម!” “វេទនា អើយ វេទនា​ដល់​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នោះ!” សំឡេង​ព្រមាន​របស់​គាត់​មិន​បាន​បញ្ឈប់​ឡើយ រហូត​ដល់​គាត់​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​ដែល​គាត់​បាន​ទាយ​ទុក​ជា​មុន​នោះ»។ The Great Controversy, 29, 30.

បុរសនោះបានស្លាប់ក្នុងពេលការលោមព័ទ្ធ ប៉ុន្តែមិនមែននៅក្នុងការបំផ្លាញចុងក្រោយទេ ហើយការបំផ្លាញចុងក្រោយនោះតំណាងឲ្យការបិទបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បង និងគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ។ ដូច្នេះ បុរសនោះគឺជានិមិត្តរូបនៃសារដើម្បីចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹមនៅពេលការលោមព័ទ្ធលើកទីមួយ។ នៅពេលនោះ ពួកគ្រីស្ទានបានរត់ភៀសខ្លួន ហើយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះដំបូង បុរសនោះគឺជានិមិត្តរូបនៃក្រុមមួយដែលមិនស្លាប់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមទេ ហើយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះទីពីរ គាត់គឺជានិមិត្តរូបនៃគ្រីស្ទានចុងក្រោយដែលស្លាប់មុនពេលបិទបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បង។ ក្នុងរយៈពេលដំបូង គាត់កំពុងសម្គាល់ពួកមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ហើយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះទីពីរ គាត់តំណាងឲ្យហ្វូងមនុស្សយ៉ាងធំដែលស្លាប់ក្នុងអំឡុងរយៈពេលទីពីរ។

សាររបស់បុរសនោះ ត្រូវបានអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រកត់ត្រាទុក ហើយត្រូវបានបង្ហាញដោយសំឡេងប្រាំមួយ។ នៅពេលចុងក្រោយគាត់ត្រូវបានឃុំឃាំង សារទីប្រាំពីរ និងជាសារចុងក្រោយរបស់គាត់ គឺ «វេទនា, វេទនា» ដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម និងប្រជាជនរបស់វា។ «សំឡេង» ដំបូងដែលត្រូវបានកត់ត្រាទុក គឺជា «សំឡេងពីទិសខាងកើត» ហើយសារចុងក្រោយរបស់គាត់គឺ «វេទនា»។ ធាតុដំបូងនៃសាររបស់គាត់ និងធាតុចុងក្រោយនៃសាររបស់គាត់ គឺជានិមិត្តសញ្ញាព្រះគម្ពីរដែលតំណាងឲ្យសាសនាអ៊ីស្លាម ដ្បិតសាសនាអ៊ីស្លាមគឺជាកូនចៅនៃ «ទិសខាងកើត» ក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយពួកគេត្រូវបានតំណាងដោយ «ខ្យល់ពីទិសខាងកើត»។ ការនិយាយពាក្យ «វេទនា» ពីរដង ក្នុងសារចុងក្រោយរបស់គាត់ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីចុងបញ្ចប់នៃបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប នៅពេលស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដីស្រែកឡើងបីដងថា «អនិច្ចា, អនិច្ចា ក្រុងដ៏ធំនោះ»។ ពាក្យក្រិកដែលត្រូវបានបកប្រែថា «អនិច្ចា» នៅក្នុងខទាំងបីនៃវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី ត្រូវបានបកប្រែថា «វេទនា» នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី ខទីដប់បី។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ និង​បាន​ឮ​ទេវតា​មួយ​ហោះ​កាត់​កណ្តាល​មេឃ ប្រកាស​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា វេទនា! វេទនា! វេទនា! ដល់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ដោយ​សារ​សំឡេង​ត្រែ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ទេវតា​ទាំង​បី ដែល​នៅ​មិន​ទាន់​ផ្លុំ​នៅ​ឡើយ! វិវរណៈ 8:13។

ការប្រកាសរបស់បុរសនោះថា «វេទនា, វេទនា» តំណាងឲ្យការអនុវត្តបីដងនៃវេទនាទាំងបី ពីព្រោះធាតុនៃវេទនាទីមួយ ដែលរួមផ្សំជាមួយធាតុនៃវេទនាទីពីរ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» បង្ហាញកំណត់អត្តសញ្ញាណធាតុនៃវេទនាទីបី ដូចជាការបញ្ចេញពាក្យថា «អាឡាស់, អាឡាស់» បីដងដោយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដីក្នុងជំពូកដប់ប្រាំបី តំណាងឲ្យវេទនាទីបី ដូចដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយវេទនាទីមួយ និងទីពីរ។ ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃសាររបស់បុរសនោះ បានក្លាយជាគំរូតំណាងដល់សាររបស់អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី។

ការបង្ហាញដំបូងនៃសាររបស់គាត់ គឺជាសំឡេងមួយពី «ទិសខាងកើត» ហើយ «ទិសខាងកើត» គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសាសនាអ៊ីស្លាម ប៉ុន្តែវាក៏ជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃទេវតាដែលបិទត្រា ដែលឡើងមកពីទិសខាងកើតផងដែរ។

> បន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាបួនរូបឈរនៅជ្រុងទាំងបួននៃផែនដី កំពុងទប់ខ្យល់ទាំងបួននៃផែនដី ដើម្បីកុំឲ្យខ្យល់បក់លើផែនដី ឬលើសមុទ្រ ឬលើដើមឈើណាមួយឡើយ។ ហើយខ្ញុំបានឃើញទេវតាម្នាក់ទៀតឡើងមកពីទិសខាងកើត មានត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅ; ហើយទេវតានោះបានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំងទៅកាន់ទេវតាបួនរូប ដែលបានទទួលអំណាចឲ្យបំផ្លាញផែនដី និងសមុទ្រ ថា៖ «កុំបំផ្លាញផែនដី ឬសមុទ្រ ឬដើមឈើទាំងឡាយឡើយ ដរាបណាយើងបានបោះត្រាលើថ្ងាសនៃអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនៃយើងសិន»។ ហើយខ្ញុំបានឮចំនួននៃអ្នកដែលបានបោះត្រានោះ គឺមានមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ពីគ្រប់កុលសម្ព័ន្ធនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ វិវរណៈ ៧:១–៤។

នៅក្នុងដំណើររឿងអំពីអេលីយ៉ានៅលើភ្នំកើម៉ែល កាលដែលលោកសម្លឹងទៅសមុទ្រ ហើយឃើញពពកមួយ នោះលោកកំពុងសម្លឹងទៅទិសខាងលិច ដ្បិតភ្នំកើម៉ែលស្ថិតនៅជិតសមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេ។

> ហើយកាលដល់លើកទីប្រាំពីរ នោះគាត់បាននិយាយថា មើល៍ មានពពកតូចមួយកំពុងកើតឡើងពីសមុទ្រ ដូចជាបាតដៃមនុស្ស។ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា ចូរឡើងទៅ ទូលប្រាប់អាហាប់ថា «ចូររៀបចំរទេះរបស់ព្រះអង្គ ហើយចុះទៅចុះ ក្រែងភ្លៀងនឹងរារាំងព្រះអង្គ»។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ 18:44

អេលីយ៉ា​នឹង​ត្រូវ​បាន​ឈរ​បែរមុខ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច គឺ​ក្នុង​ទិស​ដៅ​នៃ​សមុទ្រ​មេឌីទែរ៉ាណេ។ នៅក្នុង លូកា ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ ព្រះគ្រីស្ទ​មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​សារ​របស់​ទ្រង់​ថា​ជា​សារ​នៃ​ការ​បំបែក។

> តើ​អ្នករាល់គ្នា​ស្មាន​ថា ខ្ញុំ​បាន​មក ដើម្បី​នាំ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​មក​លើ​ផែនដី​ឬ? ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នករាល់គ្នា​ថា ទេ គឺ​មិនមែន​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ការ​បែងចែក​វិញ។ ដ្បិត​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ នឹង​មាន​មនុស្ស​ប្រាំ​នាក់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​មួយ​បែងចែក​គ្នា គឺ​បី​ទាស់​នឹង​ពីរ ហើយ​ពីរ​ទាស់​នឹង​បី។ ឪពុក​នឹង​បែងចែក​ទាស់​នឹង​កូនប្រុស ហើយ​កូនប្រុស​ទាស់​នឹង​ឪពុក ម្តាយ​ទាស់​នឹង​កូនស្រី ហើយ​កូនស្រី​ទាស់​នឹង​ម្តាយ ម្តាយក្មេក​ទាស់​នឹង​កូនប្រសាស្រី ហើយ​កូនប្រសាស្រី​ទាស់​នឹង​ម្តាយក្មេក។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​បណ្ដាជន​ថា កាល​ណា​អ្នករាល់គ្នា​ឃើញ​ពពក​មួយ​ឡើង​ពី​ទិស​ខាង​លិច ភ្លាម​នោះ​អ្នករាល់គ្នា​និយាយ​ថា ភ្លៀង​កំពុង​មក ហើយ​ក៏​កើត​មាន​ដូច្នោះ​មែន។ ហើយ​កាល​ណា​អ្នករាល់គ្នា​ឃើញ​ខ្យល់​ខាង​ត្បូង​បក់​មក អ្នករាល់គ្នា​និយាយ​ថា នឹង​មាន​កម្ដៅ ហើយ​វា​ក៏​កើត​មាន​ដូច្នោះ​មែន។ ឱ​ពួក​មនុស្ស​មាន​ពុត​អើយ អ្នករាល់គ្នា​ចេះ​វិនិច្ឆ័យ​សភាព​មេឃ និង​ផែនដី ប៉ុន្តែ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នករាល់គ្នា​មិន​វិនិច្ឆ័យ​សម័យ​នេះ? លូកា 12:51–56។

សាររបស់ទូតទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹម មានហត្ថលេខារបស់ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ពីព្រោះការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់ កំណត់អត្តសញ្ញាណអ៊ីស្លាមនៃវេទនា​ទីបី ហើយជាមួយនឹងសំឡេងពី “ទិសខាងកើត” វាក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណសាររបស់អ៊ីស្លាមថាជាសារនៃការបោះត្រាផងដែរ។ “សំឡេងទីពីរ” ពី “ទិសខាងលិច” កំណត់អត្តសញ្ញាណភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលជាភ្លៀងចុងបញ្ចប់ ហើយព្យាការីទាំងអស់កំពុងថ្លែងអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ។ សារពី “ទិសខាងលិច” ជានិមិត្តរូបនៃសារភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ ប្រភេទមួយមិនអាចស្គាល់សារភ្លៀងចុងក្រោយបានទេ ព្រោះពួកគេ “មិនយល់សម័យកាលនេះ”។

ធាតុបន្ទាប់នៃសាររបស់ទូតគឺជាសំឡេងនៃ «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលជាទាំងសារនៃការបោះត្រា និងសារនៃសេះកាចក្រហាយរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយវេទនាទីបី។ ធាតុបន្ទាប់គឺប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារ ដោយហេតុនេះកំណត់អត្តសញ្ញាណសាររបស់ហោរាទាំងអស់ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណមនុស្សមួយក្រុមដែលកំពុងត្រូវបានរំលងចោល ពីព្រោះពួកគេបានដាក់មូលដ្ឋាននៃការទាមទារសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ខ្លួន មិនមែនក្នុងព្រះគ្រីស្ទទេ ប៉ុន្តែក្នុងព្រះវិហារ និងក្នុងមរតករបស់ខ្លួនក្នុងនាមជារាស្ត្រដែលព្រះបានជ្រើសរើស។ ពួកគេគឺជាអ្នកទាំងឡាយនៅទូទាំងប្រវត្តិសាស្ត្របរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានតំណាងថាកំពុងប្រកាសថា «ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺយើងនេះហើយ»។ សារប្រឆាំងនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារ គឺជាសារឡៅឌីសេ។

> «មិនចាំបាច់អស្ចារ្យចិត្តឡើយដែលក្រុមជំនុំមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យរស់រវើកដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ មនុស្សប្រុស និងមនុស្សស្រីកំពុងដាក់ការបង្រៀនដែលព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានចោល។ សេចក្ដីកំហឹង និងសេចក្ដីលោភលន់កំពុងទទួលជ័យជម្នះ។ ព្រះវិហារនៃព្រលឹងពេញទៅដោយអំពើអាក្រក់។ គ្មានកន្លែងសម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ មនុស្សដើរតាមផ្លូវអាក្រក់វៀចវេររបស់ខ្លួន។ ពួកគេមិនព្រមស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះឡើយ។ ពួកគេប្រគល់ខ្លួនឯងទៅក្នុងដៃរបស់ខ្លួន ដោយបដិសេធការកែតម្រូវ និងការព្រមាន រហូតដល់ជើងចង្កៀងត្រូវបានផ្លាស់ចេញពីទីកន្លែងរបស់វា ហើយការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណត្រូវបានច្របូកច្របល់ដោយគំនិតរបស់មនុស្ស។ ទោះបីខ្វះខាតក្នុងការបម្រើក៏ដោយ ពួកគេនៅតែធ្វើឲ្យខ្លួនឯងសុចរិត ដោយនិយាយថា “ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺយើងនេះហើយ”។ ពួកគេដាក់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចោល ដើម្បីដើរតាមពន្លឺនៃការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្លួនឯង»។ Review and Herald, April 8, 1902.

បន្ទាប់មក អ្នកនាំសារបានលើកសំឡេងនៃសារព្រមានរបស់ខ្លួនឡើង ប្រឆាំងនឹងកូនកំលោះ និងកូនក្រមុំៗ ទុកជានិមិត្តសញ្ញានៃវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ពីព្រោះ បន្ទាត់ព្យាករណ៍នៃគ្រាចុងក្រោយ នឹងដូចគ្នាបេះបិទនឹងបន្ទាត់ព្យាករណ៍នៅសម័យណូអេដែរ គឺនៅពេលដែលពួកគេកំពុងរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅពេលដដែលនោះដែលទឹកជំនន់នៃសេចក្ដីវិនាសហិនហោច ហៀបនឹងជន់លិចលើមហិច្ឆតា និងផែនការខាងលោកីយ៍របស់ពួកគេ។

> ព្រះគម្ពីរប្រកាសថា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ មនុស្សនឹងត្រូវបានជាប់រវល់ក្នុងការប្រកបការណ៍លោកិយ ការសប្បាយរីករាយ និងការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិ។ ពួកគេនឹងខ្វាក់ចំពោះសេចក្ដីពិតអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូលថា «ដូចជានៅក្នុងសម័យនៃលោកណូអេ ការយាងមករបស់បុត្រមនុស្សក៏នឹងដូច្នោះដែរ។ ដ្បិត ដូចជានៅថ្ងៃទាំងឡាយមុនទឹកជំនន់ ពួកគេបានបរិភោគ និងផឹក រៀបការ និងឲ្យកូនរៀបការ រហូតដល់ថ្ងៃដែលលោកណូអេចូលទៅក្នុងទូកធំ ហើយមិនបានដឹងឡើយ ទាល់តែទឹកជំនន់មកដល់ ហើយបានបោកបក់យកពួកគេទាំងអស់ទៅ ដូច្នោះដែរ ការយាងមករបស់បុត្រមនុស្សក៏នឹងដូច្នោះដែរ»។ ម៉ាថាយ 24:37–39។

> «ដូច្នេះដែរ នៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ។ មនុស្សកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុងការតាមប្រមាញ់រកកម្រៃ និងការបំពេញចិត្តខ្លួនឯង ដូចជាមិនមានព្រះ មិនមានស្ថានសួគ៌ ហើយក៏មិនមានជីវិតក្រោយនេះដែរ។ នៅសម័យលោកណូអេ ការព្រមានអំពីទឹកជំនន់ត្រូវបានផ្ញើមក ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សភ្ញាក់ផ្អើលពីអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ ហើយហៅពួកគេឲ្យប្រែចិត្ត។ ដូច្នេះ សារអំពីការយាងមកឆាប់ៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក៏ត្រូវបានបំណងទុកដើម្បីកម្រើកមនុស្សឲ្យភ្ញាក់ពីការលង់លក់របស់ពួកគេក្នុងរឿងលោកិយ។ វាមានបំណងធ្វើឲ្យពួកគេភ្ញាក់ដឹងអំពីសេចក្តីពិតអស់កល្បជានិច្ច ដើម្បីឲ្យពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការអញ្ជើញមកកាន់តុរបស់ព្រះអម្ចាស់។»

> “ការអញ្ជើញនៃដំណឹងល្អ ត្រូវប្រកាសទៅកាន់ពិភពលោកទាំងមូល—‘ដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ និងវង្សត្រកូល និងភាសា និងប្រជាជនទាំងអស់។’ វិវរណៈ 14:6។ សារព្រមាន និងសេចក្តីមេត្តាចុងក្រោយនេះ ត្រូវបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់វា។ វាត្រូវទៅដល់មនុស្សគ្រប់ថ្នាក់ ទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកខ្ពស់ និងអ្នកទាប។ ព្រះគ្រីស្ទមានព្រះបន្ទូលថា ‘ចូរចេញទៅតាមផ្លូវធំៗ និងតាមរបងសួនច្បារ ហើយបង្ខំឲ្យពួកគេចូលមក ដើម្បីឲ្យផ្ទះរបស់ខ្ញុំបានពេញ។’” Christ’s Object Lessons, 228.

ធាតុចុងក្រោយនៃសេចក្តីព្រមាន ត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់នៅក្នុងអត្ថបទមុន។ សារដែលត្រូវបានតំណាងថាជាសំឡេងប្រឆាំងនឹង «ប្រជាជនទាំងអស់» គឺជាដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច ដែលបញ្ជាក់អំពីសេចក្តីចាំបាច់នៃការបំពេញតាមតម្រូវការរបស់ដំណឹងល្អ ដើម្បីឲ្យបានសង្គ្រោះ។ តម្រូវការដំបូងនៃដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច គឺត្រូវកោតខ្លាចព្រះ ហើយសេចក្តីកោតខ្លាចនោះ មានមូលដ្ឋានលើសេចក្តីពិតថា គឺអំពើបាបរបស់យើងដែលបានដាក់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ នៅលើឈើឆ្កាង។

គ្រប់ធាតុទាំងអស់នៃអ្នកនាំសារទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងអំឡុងពេលប្រាំពីរឆ្នាំនៃកិច្ចបម្រើរបស់គាត់ បានតំណាងឲ្យដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច ដែលជាដំណឹងល្អដដែលនោះឯង ដែលត្រូវបានប្រកាសក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន ចាប់ពីឆ្នាំ 27 ដល់ឆ្នាំ 34។ វាក៏ជាដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ចដែលត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងរយៈពេលពីរចុងក្រោយនៃគ្រាចុងបញ្ចប់ផងដែរ ហើយវាជាក់លាក់ទាក់ទងនឹងសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដោយជាសារអំពីឥស្លាមនៃវេទនាទីបី។ វាបង្ហាញអំពីការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ការបំបែកស្រូវសាលីចេញពីស្មៅអាក្រក់ ស្ថានភាពឡាវឌីសេនៃស្មៅអាក្រក់ និងការអនុវត្តទំនាយបីជាន់ជានិមិត្តរូបនៃវិធីសាស្ត្ររបស់ភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលគឺជា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។

សារនៃ​រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ ត្រូវបាន​ដាក់​តាំង​ជា​សាសន៍ទំនាយ​នៅ​ក្នុង «ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សងសឹក» ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​លើក​ឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​បំផុត​អំពី​សារ និង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​សារ និង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអង្គ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ម្តង​ទៀត​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ដោយ​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។ បន្ទាប់​មក ពួកគេ​នឹង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សារ​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​សាសន៍ទំនាយ​នៃ «ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សងសឹក​របស់​ព្រះ»។ មាន​គំរូ​ព្រះគម្ពីរ​ពីរ​ប្រភេទ​អំពី «ការ​សងសឹក» របស់​ព្រះ ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ គឺ​ការ​សងសឹក​របស់​ព្រះ​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ក៏​ជា​ការ​សងសឹក​របស់​ព្រះ​លើ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះអង្គ​ផង​ដែរ។

«រយៈពេលប្រាំពីរដង» ក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ បង្ហាញអំពីការសងសឹករបស់ព្រះលើប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលបះបោរ ហើយការសងសឹកនោះរួមមានទាំងការជាន់ឈ្លីព្រះវិហារ និងពលបរិវារ ទាំងតាមន័យពិត និងតាមន័យវិញ្ញាណ។ នៅក្នុងនិមិត្តសញ្ញានៃការជាន់ឈ្លីព្រះវិហារ និងពលបរិវារ ក៏មានការតំណាងនិមិត្តសញ្ញានៃការសងសឹករបស់ព្រះលើសត្រូវរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ការសងសឹករបស់ព្រះទាស់នឹងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានតំណាងថា ជាការខ្ជាក់ចេញនូវ Adventism ឡៅឌីសេ នៅពេលឆាប់មកដល់នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នៅសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវនោះ ការសងសឹករបស់ទ្រង់លើបាប៊ីឡូនសម័យទំនើបក៏ចាប់ផ្តើមផងដែរ។

ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតលើមនុស្សរស់ ដែលធ្វើលើអាដវេនទីសាសន៍ឡៅឌីសេ ដែលបន្តដោយការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិលើស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស និងលើសត្វសាហាវដែលនាងជិះលើវា ហើយសោយរាជ្យលើវា នោះគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលនៅទីនោះផលប៉ះពាល់នៃរាល់និមិត្តទាំងអស់ត្រូវបានសម្រេច។ រាល់និមិត្តទាំងអស់ត្រូវអនុវត្តចំពោះអំឡុងពេលព្យាករណ៍ទាំងពីរនោះ ពីព្រោះវិធីសាស្ត្រនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាការអនុវត្តបន្ទាត់ព្យាករណ៍លើបន្ទាត់ព្យាករណ៍។ នៅដើមប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនោះ ព្រះយេស៊ូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ “ទីសម្គាល់” មួយ ដែលបញ្ជាក់ថា អ្នកដែលរស់នៅត្រង់ចំណុចនោះ ស្ថិតនៅក្នុងជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។

រយៈពេលទីមួយបានចាប់ផ្តើម នៅពេលដែលការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ បានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ នៅក្នុង waymark នោះហើយ ដែល «សញ្ញា» ដែលព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុង លូកា 21 ត្រូវបានដាក់ឡើង។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ឥឡូវនេះ បងប្អូនអើយ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះហឫទ័យឲ្យយើងកាន់ទីតាំងរបស់យើងជាមួយនឹងបុរសដែលកាន់ចង្កៀងគោម; យើងចង់កាន់ទីតាំងរបស់យើងនៅកន្លែងដែលមានពន្លឺ ហើយនៅកន្លែងដែលព្រះបានប្រទានឲ្យត្រែបន្លឺសំឡេងយ៉ាងច្បាស់លាស់។ យើងចង់ឲ្យត្រែបន្លឺសំឡេងយ៉ាងច្បាស់លាស់។ យើងបានស្ថិតនៅក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ហើយយើងបានស្ថិតនៅក្នុងការសង្ស័យ ហើយពួកជំនុំក៏ជិតនឹងស្លាប់ហើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នៅទីនេះយើងអានឃើញថា៖ “ហើយបន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ; ហើយផែនដីក៏បានភ្លឺឡើងដោយសារសិរីល្អរបស់គាត់។ ហើយគាត់បានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយសំឡេងដ៏មាំមួនថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយទៅជាទីលំនៅរបស់អារក្ស និងជាទីឃុំឃាំងនៃវិញ្ញាណអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង និងជាទ្រុងនៃសត្វស្លាបមិនស្អាត និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ” [វិវរណៈ 18:1, 2]។»

> «ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ តើយើងនឹងដឹងអ្វីមួយអំពីសារនោះបានដោយរបៀបណា ប្រសិនបើយើងមិនស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែលអាចស្គាល់អ្វីមួយនៃពន្លឺពីស្ថានសួគ៌ នៅពេលវាមកដល់យើង? ហើយយើងក៏នឹងទទួលយកការបោកបញ្ឆោតដ៏ងងឹតបំផុតភ្លាមៗ នៅពេលវាមកដល់យើងពីនរណាម្នាក់ដែលយល់ស្របជាមួយយើង ទោះបីយើងមិនមានសូម្បីតែភស្តុតាងតិចតួចមួយថា ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានចាត់គេមកក៏ដោយ។ ព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូលថា ‘ខ្ញុំមកក្នុងព្រះនាមនៃព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនទទួលខ្ញុំទេ’ [សូមមើល យ៉ូហាន 5:43]។ ឥឡូវនេះ នេះហើយជាកិច្ចការដែលបានកំពុងប្រព្រឹត្តទៅនៅទីនេះ ចាប់តាំងពីកិច្ចប្រជុំនៅមីនេអាពូលីសមក។ ពីព្រោះព្រះបានផ្ញើសារមួយក្នុងព្រះនាមរបស់ទ្រង់ ដែលមិនស្របតាមគំនិតរបស់អ្នក ដូច្នេះ [អ្នកសន្និដ្ឋានថា] វាមិនអាចជាសារមកពីព្រះបានឡើយ»។ Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles