Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយដប់ពីរ

បើកបង្ហាញនិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍របស់អ៊ីស្មាអែល៖ ពីអ្នកបាញ់ធ្នូទៅជាអ្នកបោះត្រាលើមនុស្ស 144,000 នាក់

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​កុមារ​នោះ; ហើយ​គាត់​បាន​ធំ​ឡើង ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បាញ់​ធ្នូ​ម្នាក់។ លោកុប្បត្តិ 21:20។

អ៊ីស្មាអែល​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បាញ់​ធ្នូ ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សង្គ្រាម ហើយ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការវិនិច្ឆ័យ​ដោយ​អំណាច​ប្រតិបត្តិ ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម។

> សំឡេងរបស់អ្នកទាំងឡាយដែលរត់គេច និងរួចផុតចេញពីស្រុកបាប៊ីឡូន ដើម្បីប្រកាសនៅស៊ីយ៉ូនអំពីការសងសឹករបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃយើង គឺការសងសឹកសម្រាប់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់។ ចូរប្រមូលពួកអ្នកបាញ់ធ្នូទាស់នឹងបាប៊ីឡូនមក៖ អស់អ្នកទាំងឡាយណាដែលទាញធ្នូ ចូរបោះទីជំរំជុំវិញវា កុំឲ្យមាននរណាម្នាក់រត់រួចឡើយ៖ ចូរសងវាវិញតាមអំពើរបស់វា តាមគ្រប់ការទាំងអស់ដែលវាបានធ្វើ ចូរធ្វើដល់វាវិញដូច្នោះចុះ៖ ដ្បិតវាបានអួតអាងទាស់នឹងព្រះយេហូវ៉ា ទាស់នឹងព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃអ៊ីស្រាអែល។ យេរេមា ៥០:២៨, ២៩។

អ្នកបាញ់ធ្នូសងសឹកក្រុងបាប៊ីឡូនតាមអំពើរបស់នាង ហើយការសងសឹកនោះចាប់ផ្ដើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ មកដល់ ដោយសំឡេងទីពីរនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ នៅពេលដែលការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិជាបន្តបន្ទាប់លើបាប៊ីឡូន ចាប់ផ្ដើមឡើង។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​ស្ថានសួគ៌​និយាយ​ថា ចូរ​ចេញ​មក​ពី​នាង​ចុះ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អញ​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​នូវ​សេចក្តី​វេទនា​របស់​នាង​ឡើយ។ ដ្បិត​អំពើ​បាប​របស់​នាង​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ។ ចូរ​សង​ដល់​នាង​ដូច​ជា​នាង​បាន​សង​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ចូរ​សង​ទ្វេ​ដង​ដល់​នាង តាម​អំពើ​របស់​នាង៖ ក្នុង​ពែង​ដែល​នាង​បាន​ចាក់​ពេញ​នោះ ចូរ​ចាក់​ឲ្យ​នាង​ទ្វេ​ដង​វិញ។ តាម​បរិមាណ​ដែល​នាង​បាន​លើក​តម្កើង​ខ្លួន​ឯង ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​សុខ​ស្រួល នោះ​ចូរ​ផ្តល់​ទារុណកម្ម និង​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​ដល់​នាង​ប៉ុន្នោះ​ដែរ៖ ដ្បិត​នាង​និយាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា អញ​អង្គុយ​ជា​មហាក្សត្រី ហើយ​មិន​មែន​ជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ទេ ក៏​នឹង​មិន​ឃើញ​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​ឡើយ។ វិវរណៈ 18:4–7។

អ៊ីស្មាអែល និង​មាតា​របស់​គាត់​គឺ​ហាការ ត្រូវ​បាន​រារាំង​មិន​ឲ្យ​ទទួល​មរតក​ជា​កូន​ច្បង ហើយ​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ។ ដូច្នេះ ការច្រណែន បាន​ក្លាយ​ជា​កម្លាំង​ជំរុញ​ព្យាករណ៍​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម ហើយ​សង្គ្រាម​ជា​កិច្ចការ​ព្យាករណ៍​របស់​ពួកគេ។ ការលើកឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​នោះ រួម​មាន​ការ​រារាំង​ដែល​សារ៉ា​បាន​ដាក់​លើ​អ៊ីស្មាអែល និង​មាតា​របស់​គាត់ ហើយ «ការរារាំង» នោះ​បាន​ក្លាយ​ជា​លក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​សំខាន់​មួយ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម តាមរយៈ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ និង​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ។ កូនចៅ​របស់​អ៊ីស្មាអែល ត្រូវ​ជា​មនុស្ស​ព្រៃ ដែល​ដៃ​របស់​ពួកគេ​ប្រឆាំង​នឹង​មនុស្ស​គ្រប់​រូប ហើយ​លក្ខណៈ​ព្រៃ​របស់​ពួកគេ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​លា​អារ៉ាប់​ព្រៃ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​វង្ស​សេះ។ ដូច្នេះ សង្គ្រាម​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​មួយ និង​ទី​ពីរ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​អ្នក​ចម្បាំង​ជិះ​លើ​សេះ​ដែល​កំពុង​ខឹង​សម្បារ។

អ៊ីស្លាម​គឺ​ជា​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ ហើយ​វា​សម​ស្រប​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​ដែល​វេទនា​ទាំង​បី​តំណាង​ឲ្យ​ខ្សែ​ព្យាករណ៍​ជាក់​លាក់​បី ពី​ព្រោះ​វិធីសាស្ត្រ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​គឺ «បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់»។ នៅ​ពេល​លក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​នៃ​ខ្សែ​ទាំង​ពីរ​ដំបូង​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​បញ្ចូល​គ្នា នោះ​វា​បង្កើត​ខ្សែ​នៃ​វេទនា​ទី​បី។ ខ្សែ​ព្យាករណ៍​ទាំង​បី​នោះ​សុទ្ធ​តែ​បង្ហាញ​អំពី​រយៈ​ពេល​នៃ​ការ​បោះ​ត្រា​របស់​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។ ខ្សែ​ទាំង​បី​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​រយៈ​ពេល​នៃ​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ ពី​ព្រោះ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្លាក់​ជា​តំណក់ៗ​នៅ​ពេល​វេទនា​ទី​បី​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងធ្លាក់មកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់»។ Review and Herald, April 21, 1891.

រយៈពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​រយៈពេល​ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយ​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​មក​ដល់​របស់​ទេវតា​ទី​បី​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។ រយៈពេល​នោះ ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង Habakkuk ជំពូក ២ ផង​ដែរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួក Millerite បាន​បំពេញ Habakkuk ជំពូក ២ ហើយ​ដោយ​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ វា​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ទេវតា​បាន​ចុះ​មក​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយ​វា​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ទេវតា​ទី​បី​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។

ក្នុង​បទ​ហាបាគុក ជំពូក ២ បាន​បញ្ជាក់​ថា នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​និមិត្ត និមិត្ត​នោះ​នឹង «និយាយ»។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទី ៣ នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១០ ទេវតា​បាន​ស្រែក (និយាយ) ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ទេវតា​ដដែល​នោះ​បាន​ស្បថ (និយាយ) ថា «ពេលវេលា​នឹង​មិន​មាន​ទៀត​ឡើយ»។ អ្នកយាម​របស់​ហាបាគុក​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី ១ នៃ​ជំពូក ២ ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​សីហា ឆ្នាំ 1840 ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​នោះ​អ្នកយាម​ទាំងឡាយ​លើក​សំឡេង​របស់​ខ្លួន​ឡើង។

ក្នុង​ការ​បះបោរ​ឆ្នាំ 1888 ដែល​បង​ស្រី White កំណត់​ថា​តំណាង​ឲ្យ​ទេវតា​នៃ​វិវរណៈ​ជំពូក​ដប់ប្រាំបី ដែល​ត្រូវ​បំភ្លឺ​ផែនដី​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះអង្គ អ្នក​យាម (Jones និង Waggoner) បាន​បន្លឺ «សំឡេង» របស់​ពួកគេ​ដូច​ជា​ត្រែ ដើម្បី​បង្ហាញ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ពី​អំពើ​រំលង​របស់​ពួកគេ ពីព្រោះ​សារ​របស់​ពួកគេ​គឺ​ជា​សារ​ទៅ​កាន់​ឡៅឌីសេ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដោយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ឆ្នាំ 1888 ព្រះអម្ចាស់​បាន​នាំ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់​របស់​យេរេមា ជា​កន្លែង​ដែល​អ្នក​យាម​មិន​ត្រូវ​បាន​ស្តាប់​តាម។ ការ​ចុះ​មក​របស់​ទេវតា​គូស​សម្គាល់​ការ​មក​ដល់​តាម​ព្យាករណ៍​របស់​អ្នក​យាម។

“សំឡេង” ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 បានត្រូវប្រកាសតាមរយៈអ្នកយាម ហើយយេរេមាត្រូវបានប្រាប់ថា បើគាត់នឹងត្រឡប់មកកាន់សេចក្តីជំនឿរបស់គាត់ និងការទុកចិត្តលើព្រះវិញ បន្ទាប់ពីសេចក្តីខកចិត្តរបស់គាត់ នោះគាត់នឹងក្លាយជាព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះ។ នៅពេលនិមិត្តដែលបានពន្យារពេលនោះ ទីបំផុតបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 វា “បាននិយាយ”។ រយៈកាលនៃបទទីពីរនៃហាបាគុក ដែលបានសម្រេចក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លឺរីត បង្ហាញពីរយៈកាលនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

វាជាការចាំបាច់ណាស់ ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ថា ថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ រហូតដល់ថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤ បង្ហាញអំពីការបោះត្រានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលជារយៈពេលដែលភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានបង្ហូរចុះ។ វាជាការចាំបាច់ ពីព្រោះសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវតែត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។ រយៈពេលពិសេស ដែលជាការបោះត្រានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ នោះ ត្រូវបានតំណាងឡើងម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្នុងបន្ទាត់ព្យាករណ៍ទាំងឡាយ ហើយករណីនេះក៏មាននៅក្នុងហាបាគុក ជំពូក២ ផងដែរ ដែលអ្នកស្រី វ៉ៃត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់ថា កំពុងបានសម្រេចនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លើរ៉ាយ។ លោកស្រីក៏បានបង្រៀនម្តងហើយម្តងទៀតថា ប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លើរ៉ាយ ត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

> «បានត្បាញភ្ជាប់ជាមួយនឹងសេចក្ដីទំនាយទាំងឡាយដែលពួកគេបានចាត់ទុកថា អនុវត្តចំពោះពេលវេលានៃការយាងមកជាលើកទីពីរ នោះ មានសេចក្ដីបង្រៀនដែលបានសម្របសម្រួលជាពិសេសសម្រាប់ស្ថានភាពនៃភាពមិនប្រាកដប្រជា និងការរង់ចាំដោយអន្ទះសាររបស់ពួកគេ ហើយលើកទឹកចិត្តពួកគេឲ្យរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ក្នុងសេចក្ដីជំនឿថា អ្វីដែលពេលនោះនៅតែងងឹតចំពោះការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យច្បាស់វិញនៅពេលសមគួរ»។

> ក្នុងចំណោមទំនាយទាំងនេះ មានទំនាយមួយគឺ ហាបាគុក ២:១–៤៖ «ខ្ញុំនឹងឈរនៅលើយាមរបស់ខ្ញុំ ហើយឈរលើប៉ម ហើយនឹងរង់ចាំមើលថា ទ្រង់នឹងមានបន្ទូលអ្វីមកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងឆ្លើយយ៉ាងណា នៅពេលខ្ញុំត្រូវបានស្តីបន្ទោស។ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ឆ្លើយមកខ្ញុំ ហើយមានបន្ទូលថា ចូរសរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឲ្យច្បាស់លាស់លើបន្ទះទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យអ្នកដែលអានវា អាចរត់បាន។ ដ្បិតនិមិត្តនេះនៅសម្រាប់ពេលកំណត់មួយទៀត ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់ វានឹងថ្លែងចេញ ហើយមិនកុហកឡើយ។ ទោះបីវាយឺតយ៉ាវក៏ដោយ ចូររង់ចាំវាចុះ ព្រោះវានឹងមកជាពិតប្រាកដ វាមិនយឺតយ៉ាវឡើយ។ មើលចុះ ព្រលឹងរបស់អ្នកដែលកើនអំណួត មិនត្រង់នៅក្នុងខ្លួនគាត់ទេ ប៉ុន្តែមនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារជំនឿរបស់ខ្លួន។»

> តាំងពីដើមឆ្នាំ 1842 មក ការណែនាំដែលបានផ្តល់ក្នុងទំនាយនេះឲ្យ «សរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឲ្យវាច្បាស់លាស់លើតារាង ដើម្បីឲ្យអ្នកដែលអានវាអាចរត់បាន» បានជំរុញឲ្យ Charles Fitch រៀបចំតារាងទំនាយមួយ ដើម្បីបង្ហាញនិមិត្តទាំងឡាយក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ។ ការបោះពុម្ពផ្សាយតារាងនេះ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការបំពេញតាមបញ្ជាដែលបានប្រទានដោយហាបាគុក។ ទោះយ៉ាងណា នៅពេលនោះ គ្មាននរណាម្នាក់បានកត់សម្គាល់ថា ការពន្យារពេលដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមាននៅក្នុងការសម្រេចនៃនិមិត្ត—គឺជារយៈពេលនៃការទ្រាំរង់ចាំ—ត្រូវបានបង្ហាញក្នុងទំនាយដដែលនោះឡើយ។ បន្ទាប់ពីការខកចិត្ត បទគម្ពីរនេះបានលេចឡើងថាមានន័យសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង៖ «ដ្បិតនិមិត្តនេះនៅសម្រាប់ពេលកំណត់មួយ ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់វានឹងនិយាយ ហើយមិនកុហកទេ៖ ទោះបីវាពន្យារពេលក៏ដោយ ចូររង់ចាំវាចុះ ព្រោះវានឹងមកជាក់ជាពុំខាន វានឹងមិនពន្យារពេលឡើយ.... មនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្លួន»។

> ផ្នែកមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់អេសេគាល ក៏បានក្លាយជាប្រភពនៃកម្លាំង និងការលួងលោមដល់អ្នកជឿផងដែរ៖ «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានមកដល់ខ្ញុំថា កូនមនុស្សអើយ សុភាសិតអ្វីនេះដែលអ្នករាល់គ្នាមាននៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដោយថា ថ្ងៃកាលត្រូវបានអូសបន្លាយ ហើយនិមិត្តគ្រប់យ៉ាងក៏បរាជ័យទៅ? ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ.... ថ្ងៃកាលជិតមកដល់ហើយ ហើយការសម្រេចនៃនិមិត្តគ្រប់យ៉ាងក៏ដូច្នោះដែរ.... យើងនឹងនិយាយ ហើយព្រះបន្ទូលដែលយើងនិយាយ នោះនឹងកើតមានឡើង; វានឹងមិនត្រូវបានអូសបន្លាយទៀតឡើយ»។ «ពួកវង្សអ៊ីស្រាអែលនិយាយថា និមិត្តដែលគាត់ឃើញ នោះសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើននៅខាងមុខ ហើយគាត់ទាយអំពីគ្រាដែលនៅឆ្ងាយ។ ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ គ្មានព្រះបន្ទូលណាមួយរបស់យើងនឹងត្រូវអូសបន្លាយទៀតឡើយ ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលដែលយើងបាននិយាយ នោះនឹងត្រូវបានសម្រេច»។ អេសេគាល 12:21–25, 27, 28។ សង្គ្រាមដ៏ធំ, 391–393។

ពួកមីឡេរីត មិនត្រឹមតែបានឃើញខ្លួនឯងថាកំពុងបំពេញទំនាយអំពីក្រមុំដប់នាក់ និងហាបាគុកជំពូក២ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យឃើញថា ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពួកគេកំពុងបំពេញទំនាយទាំងនេះនោះ ក៏ជាការកំណត់សម្គាល់របស់អេសេគាលអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលនោះផងដែរ ដែលនៅទីនោះ «ផលនៃគ្រប់ទស្សនៈទាំងអស់» ត្រូវបានបំពេញ។ ខ្សែប្រវត្តិសាស្ត្រដែលតំណាងឲ្យការបោះត្រានៃមនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជាកន្លែងដែលផលនៃគ្រប់ទស្សនៈទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញ!

បន្ទាត់ទាំងឡាយដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលនៃភ្លៀងក្រោយ និងការបោះត្រានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ នោះត្រូវបាននាំមកដាក់ជាមួយគ្នា ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ តែងតែមានសញ្ញាសម្គាល់របស់ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា។

ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយ ចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងរបស់ទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ ហើយបញ្ចប់ដោយសំឡេងដដែលនោះ។ ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងទីមួយនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ហើយបញ្ចប់ដោយសំឡេងទីពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៨។ ហាបាគុក ជំពូក ២ ចាប់ផ្តើមដោយសំឡេងរបស់ពួកអ្នកយាម ហើយបញ្ចប់ដោយសំឡេងរបស់អ្នកយាមរបស់យេរេមា។ វេទនាកាលទីមួយ ចាប់ផ្តើមដោយមូហាំម៉ាត់ ហើយបញ្ចប់ដោយមូហាំម៉ាត់ ទី២។ វេទនាកាលទីពីរ ចាប់ផ្តើមដោយការដោះលែងទេវតាទាំងបួននៃឥស្លាម ហើយបញ្ចប់ដោយការទប់ឥស្លាម។

វិធីសាស្ត្រដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» របស់អេសាយ ហើយបន្ទាត់ទាំងឡាយដែលត្រូវបាននាំមកផ្សំចូលគ្នា ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងស្ថាបនាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នោះជានិច្ចកាលមានសញ្ញាសម្គាល់របស់អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា។ វេទនាទីមួយនៃវិវរណៈ ជំពូក ៩ ចាប់ផ្តើមដោយមហាម៉ាត់ ហើយបញ្ចប់ដោយមហាម៉ាត់ ទី២។ រយៈពេលនោះត្រូវបានបែងចែកជាសង្គ្រាមពីរប្រភេទ គឺប្រភេទទីមួយជា ការវាយប្រហារដែលគ្មានរបៀបរៀបរយលើក្រុងរ៉ូម ដែលបានចាប់ផ្តើមយ៉ាងពិតប្រាកដដោយអាប៊ូបាការ ហើយបន្ទាប់មកមានរយៈពេលមួយរយហាសិបឆ្នាំ ដែលក្នុងនោះសង្គ្រាមមានការរៀបចំជាលើកដំបូងរបស់សាសនាឥស្លាម ត្រូវបានអនុវត្ត។

រយៈពេល​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ព្យាករណ៍​អំពី​ពេលវេលា​នៃ «ប្រាំ​ខែ»។ វេទនា​ទី​ពីរ​ក៏​មាន​ព្យាករណ៍​អំពី​ពេលវេលា​មួយ​ដែរ គឺ​បី​រយ​កៅសិប​មួយ​ឆ្នាំ និង​ដប់​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ដូច្នេះ ដោយសារ​រចនាសម្ព័ន្ធ​ព្យាករណ៍​នៃ​វេទនា​ទី​មួយ និង​វេទនា​ទី​ពីរ កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ចុង​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​ចាប់ផ្តើម នោះ​វា​មាន​ការ​បែងចែក​មួយ​រវាង​ការ​បោះត្រា និង​រយៈពេល​ជាក់លាក់​មួយ។ ដំណើរការ​បោះត្រា​ត្រូវបាន​តំណាង​នៅ​ដើម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​វេទនា​ទី​មួយ ហើយ​វា​ត្រូវបាន​តំណាង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​វេទនា​ទី​ពីរ។

អ្វីដែលបន្ទាប់ពីការបោះត្រានៅក្នុងខទី ៤ ក្នុងវេទនាលើកទីមួយ គឺជា «ប្រាំខែ» (មួយរយហាសិបឆ្នាំ)។ «ប្រាំខែ» នេះ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណពីរដង គឺម្ដងនៅក្នុងខទី ៥ ហើយម្ដងទៀតនៅក្នុងខទី ១០។ អ្វីដែលនាំមុខដំណើរការបោះត្រាចាប់ពីថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ក្នុងវេទនាលើកទីពីរ គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយអំពី «ម៉ោង ថ្ងៃ ខែ និងឆ្នាំ» (បីរយកៅសិបមួយឆ្នាំ និងដប់ប្រាំថ្ងៃ) នៅក្នុងខទី ១៥។ ដោយរួមគ្នាជាបន្ទាត់បន្តតែមួយ ត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ ចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់ ដោយគំនូរឧទាហរណ៍អំពីដំណើរការបោះត្រា។

ដូចជា​បន្ទាត់​ពីរ ដែល​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត «បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់» ពួកវា​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នូវ​ការ​ចាប់ផ្តើម និង​ការ​បញ្ចប់​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ដោយ Mohammed ទីមួយ និង Mohammed ទីពីរ។ «បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់» ពួកវា​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​រយៈពេល​ពីរ​ដាច់ដោយឡែក​គ្នា​នៅ​ក្នុង​បន្ទាត់​នីមួយៗ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​កើត​ឡើង​ដោយសារ​បន្ទាត់​នីមួយៗ​មាន​ទំនាយ​អំពី​ពេលវេលា​មួយ។ នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​វេទនា​ទីមួយ អ៊ីស្លាម​ត្រូវ «ធ្វើ​ឲ្យ» រ៉ូម «រង​របួស» ហើយ​នៅ​ក្នុង​វេទនា​ទីពីរ វា​ត្រូវ «សម្លាប់» រ៉ូម។ វេទនា​ទីមួយ​ជា​សង្គ្រាម​ដោយ​លំពែង ដាវ និង​ព្រួញ ហើយ​វេទនា​ទីពីរ​បាន​នាំ​ម្សៅ​កាំភ្លើង​ចូល​មក​ជា​អាវុធ​សង្គ្រាម។

> «ខទី ១០។ ហើយពួកវាមានកន្ទុយដូចជាខ្យាដំរី ហើយនៅក្នុងកន្ទុយរបស់ពួកវាមានមេរោគ; ហើយអំណាចរបស់ពួកវាគឺសម្រាប់ធ្វើទុក្ខមនុស្សអស់រយៈពេលប្រាំខែ។ ១១។ ហើយពួកវាមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃអន្លង់គ្មានបាត ដែលព្រះនាមរបស់ទ្រង់ក្នុងភាសាហេប្រឺគឺ អាបាដូន ប៉ុន្តែក្នុងភាសាក្រិក ទ្រង់មានព្រះនាមថា អាប៉ុល្លីយ៉ូន។»

> «មកទល់ត្រឹមនេះ Keith បានផ្តល់ឲ្យយើងនូវឧទាហរណ៍អំពីការបន្លឺត្រែប្រាំដំបូង។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ យើងត្រូវលាគាត់ ហើយបន្តទៅកាន់ការអនុវត្តនៃលក្ខណៈថ្មីនៃទំនាយដែលត្រូវបានណែនាំនៅទីនេះ គឺរយៈពេលទំនាយ។»

> «អំណាច​របស់​ពួកវា​គឺ​ដើម្បី​ធ្វើ​ទុក្ខ​ដល់​មនុស្ស​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ខែ។—1. សំណួរ​កើត​ឡើង​ថា តើ​មនុស្ស​ណា​ខ្លះ​ដែល​ពួកវា​ត្រូវ​ធ្វើ​ទុក្ខ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ខែ​នោះ?—ដោយ​មិន​សង្ស័យ គឺ​ជា​មនុស្ស​ដដែល​នឹង​អ្នក​ដែល​ពួកវា​ក្រោយ​មក​ត្រូវ​សម្លាប់ (មើល ខ 15) គឺ “មួយ​ភាគ​បី​នៃ​មនុស្ស” ឬ​មួយ​ភាគ​បី​នៃ​ចក្រភព​រ៉ូម គឺ​ផ្នែក​ក្រិក​របស់​វា។»

> «២. តើពួកគេត្រូវចាប់ផ្តើមការងារនៃការធ្វើទារុណកម្មរបស់ខ្លួននៅពេលណា? ខទី១១ ឆ្លើយសំណួរនេះ។»

> «(១) “ពួកគេមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកគេ”។ ចាប់តាំងពីមរណភាពរបស់ Mohammed រហូតដល់ជិតចុងសតវត្សទីដប់បី ពួក Mohammedan ត្រូវបានបែងចែកជា​បក្សពួកផ្សេងៗ ក្រោមមេដឹកនាំជាច្រើន ដោយគ្មានរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិលទូទៅណាមួយលាតសន្ធឹងគ្រប់គ្រងលើពួកគេទាំងអស់ឡើយ។ ជិតចុងសតវត្សទីដប់បី Othman បានបង្កើតរដ្ឋាភិបាលមួយ ដែលចាប់តាំងពីពេលនោះមកត្រូវបានស្គាល់ថាជា​រដ្ឋាភិបាល ឬអាណាចក្រអូតូម៉ង់ ដែលបានរីកចម្រើនឡើងរហូតដល់លាតសន្ធឹងគ្រប់គ្រងលើកុលសម្ព័ន្ធ Mohammedan សំខាន់ៗទាំងអស់ ដោយបង្រួបបង្រួមពួកគេឲ្យទៅជារាជាណាចក្រដ៏ធំមួយតែមួយ។»

> “(២) លក្ខណៈរបស់ស្ដេច។ «ដែលជាទេវតានៃរណ្តៅជ្រៅឥតបាត»។ ទេវតា​មានន័យថា​អ្នកនាំសារ ជាអ្នកបម្រើ មិនថាល្អ ឬអាក្រក់ ហើយមិនតែងតែជាអង្គវិញ្ញាណនោះទេ។ «ទេវតានៃរណ្តៅជ្រៅឥតបាត» ឬរដ្ឋមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់នៃសាសនាដែលបានចេញមកពីទីនោះ នៅពេលវាត្រូវបានបើកឡើង។ សាសនានោះគឺសាសនាមូហាំម៉ាត់ ហើយស៊ុលតង់គឺជារដ្ឋមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់របស់វា។ «ស៊ុលតង់ ឬ Grand Seignior ដូចដែលគេហៅគាត់ដោយមិនខុសគ្នា ក៏ជាកាលីបអធិបតី ឬសម្តេចសង្ឃផងដែរ ដោយរួមបញ្ចូលនៅក្នុងបុគ្គលរបស់គាត់ទាំងកិត្តិយសខាងវិញ្ញាណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត និងអំណាច世俗អធិបតីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត»។—World As It Is, ទំ. 361។

> «(៣) ព្រះនាមរបស់វា។ ជាភាសាហេប្រឺ “Abaddon” គឺមានន័យថា អ្នកបំផ្លាញ; ជាភាសាក្រិក “Apollyon” គឺជាអ្នកសម្លាប់បំបាត់ ឬបំផ្លាញ។ ការមាននាមពីរផ្សេងគ្នា ក្នុងភាសាពីរផ្សេងគ្នា បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា អ្វីដែលមានបំណងតំណាងឲ្យ គឺជាលក្ខណៈរបស់អំណាចនោះ មិនមែនជាឈ្មោះរបស់វាទេ។ បើដូច្នោះ ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងភាសាទាំងពីរ វាគឺជាអ្នកបំផ្លាញ។ នេះហើយជាលក្ខណៈរបស់រដ្ឋាភិបាលអូតូម៉ង់ជានិច្ចមក។»

> «ប៉ុន្តែ តើនៅពេលណា អូស្មាន់ បានធ្វើការវាយប្រហារលើកដំបូងរបស់គាត់ប្រឆាំងនឹងចក្រភពក្រិក?—យោងតាម Gibbon, Decline and Fall, ជាដើម “អូស្មាន់ បានចូលទៅក្នុងទឹកដីនីកូមេឌា ជាលើកដំបូង នៅថ្ងៃទី 27 ខែ កក្កដា ឆ្នាំ 1299។”

> «ការគណនារបស់អ្នកនិពន្ធខ្លះៗបានប្រព្រឹត្តទៅលើការសន្មតថា រយៈពេលនោះគួរតែចាប់ផ្តើមពីការបង្កើតអាណាចក្រអូតូម៉ង់; ប៉ុន្តែ នេះជាកំហុសយ៉ាងច្បាស់; ដ្បិតពួកគេមិនត្រឹមតែត្រូវមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវធ្វើទុក្ខបុកម្នេញមនុស្សអស់រយៈពេលប្រាំខែផងដែរ។ ប៉ុន្តែ រយៈពេលនៃការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ មិនអាចចាប់ផ្តើមមុនការវាយប្រហារលើកដំបូងរបស់អ្នកធ្វើទុក្ខបុកម្នេញបានឡើយ ដែលដូចបានបញ្ជាក់ខាងលើ គឺនៅថ្ងៃទី 27 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1299។»

> «ការគណនាដែលមានបន្ទាប់មកនេះ ដែលបានផ្អែកលើចំណុចចាប់ផ្ដើមនេះ ត្រូវបានធ្វើឡើង និងបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងស្នាដៃមួយដែលមានចំណងជើងថា Christ’s Second Coming ជាដើម ដោយ J. Litch នៅឆ្នាំ 1838។

> «“អំណាច​របស់​ពួក​វា គឺ​ដើម្បី​ធ្វើ​ទុក្ខ​ដល់​មនុស្ស​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ខែ”។ ដល់​ត្រឹម​នេះ​បេសកកម្ម​របស់​ពួក​វា​បាន​ពង្រីក​ដល់​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​តាម​រយៈ​ការ​ប្លន់​ឈ្លានពាន​ជា​និច្ច ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ក្នុង​ន័យ​នយោបាយ​ដើម្បី​សម្លាប់​ពួក​គេ​ឡើយ។ “ប្រាំ​ខែ” គឺ​មួយ​ខែ​មាន​សាមសិប​ថ្ងៃ ដូច្នេះ​ស្មើ​នឹង​មួយ​រយ​ហាសិប​ថ្ងៃ; ហើយ​ថ្ងៃ​ទាំង​នេះ ដោយ​សារ​តែ​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា នោះ​មាន​ន័យ​ថា​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ។ ចាប់​ផ្តើម​ពី​ថ្ងៃ​ទី 27 ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 1299 មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ​នោះ​ឈាន​ទៅ​ដល់​ឆ្នាំ 1449។ ក្នុង​អំឡុង​រយៈ​ពេល​ទាំង​មូល​នោះ ពួក​ទួរគី​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​សង្គ្រាម​ស្ទើរ​តែ​មិន​ចេះ​ចប់​ជាមួយ​ចក្រភព​ក្រិក ប៉ុន្តែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មិន​ទាន់​យក​ឈ្នះ​វា​បាន​ឡើយ។ ពួក​គេ​បាន​ដណ្ដើម​យក និង​កាន់​កាប់​ខេត្ត​ជា​ច្រើន​របស់​ក្រិក ប៉ុន្តែ​ឯករាជ្យ​របស់​ក្រិក​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក​នៅ​កុងស្តង់ទីនូបល។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ 1449 ដែល​ជា​ការ​បញ្ចប់​នៃ​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ​នោះ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​មួយ​បាន​កើត​ឡើង ដែល​ប្រវត្តិ​របស់​វា​នឹង​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​នៅ​ក្រោម​ត្រែ​បន្ទាប់”។ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.»

អ៊ូរីយ៉ា ស្ម៊ីធ កំពុងដកស្រង់ការគណនារបស់ យ៉ូសាយ៉ា លីច អំពីមួយរយហាសិបឆ្នាំ ដែលនៅពេលបញ្ចប់ទៅ នោះតំណាងឲ្យចំណុចចាប់ផ្តើមសម្រាប់ទំនាយនៃបីរយកៅសិបមួយឆ្នាំ និងដប់ប្រាំថ្ងៃ ក្នុងត្រែមប៉ែតបន្ទាប់។ ក្នុងការអធិប្បាយអំពីការព្យាកររបស់ លីច ទាក់ទងនឹងទំនាយពេលវេលាទាំងពីរនេះដែលមានការតភ្ជាប់គ្នា ប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ បានកត់ត្រាថា៖

> «នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៨៤០ ការ​បំពេញ​ទំនាយ​ដ៏គួរ​ឲ្យ​កត់សម្គាល់​មួយ​ទៀត​បាន​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការ​ចាប់អារម្មណ៍​យ៉ាង​ទូលំទូលាយ។ ពីរ​ឆ្នាំ​មុន​នោះ យ៉ូស៊ីយ៉ា លីត់ច៍ ក្នុង​ចំណោម​អ្នកបម្រើ​ព្រះ​ដ៏​សំខាន់ៗ​ដែល​បាន​ផ្សព្វផ្សាយ​អំពី​ការ​យាង​មក​ជា​លើក​ទីពីរ បាន​បោះពុម្ព​ការ​បកស្រាយ​អំពី វិវរណៈ ៩ ដោយ​ព្យាករ​អំពី​ការ​ដួលរលំ​នៃ​ចក្រភព​អូតូម៉ង់។ តាម​ការ​គណនា​របស់​គាត់ អំណាច​នេះ​ត្រូវ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្ដួលរំលំ... នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​១៨៤០ នៅ​ពេល​ដែល​អំណាច​អូតូម៉ង់​នៅ​កុងស្តង់ទីណូបល​អាច​ត្រូវ​បាន​រំពឹង​ថា​នឹង​ត្រូវ​បំបាក់។ ហើយ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា នេះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​ជា​ករណី​នោះ​មែន។»

> «នៅពេលជាក់លាក់ដូចដែលបានកំណត់នោះ ប្រទេសទួរគី តាមរយៈឯកអគ្គរាជទូតរបស់ខ្លួន បានទទួលយកការការពារពីអំណាចសម្ព័ន្ធមិត្តនានានៃអឺរ៉ុប ហើយដោយហេតុនេះ បានដាក់ខ្លួននៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រជាជាតិគ្រីស្ទាន។ ព្រឹត្តិការណ៍នោះបានបំពេញសេចក្តីទាយទុកជាមុនយ៉ាងត្រឹមត្រូវឥតខ្ចោះ។ នៅពេលដែលរឿងនេះត្រូវបានគេដឹង មនុស្សជាច្រើនបានជឿជាក់អំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃគោលការណ៍នៃការបកស្រាយទំនាយដែល Miller និងសហការីរបស់គាត់បានទទួលយក ហើយកម្លាំងជំរុញដ៏អស្ចារ្យមួយត្រូវបានផ្ដល់ដល់ចលនាការយាងមកវិញ។ បុរសដែលមានការសិក្សាជ្រៅជ្រះ និងមានឋានៈ បានរួមជាមួយ Miller ទាំងក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ និងក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយទស្សនៈរបស់គាត់ ហើយចាប់ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 កិច្ចការនោះបានរីកសាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ The Great Controversy, 334, 335.

វេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ ត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាដោយទំនាយពេលវេលាពីរដែលជាប់ទាក់ទងគ្នា។ វេទនាទីមួយ ចាប់ផ្តើមដោយរូបភាពនៃការបោះត្រា ហើយវេទនាទីពីរ បញ្ចប់ដោយប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 រហូតដល់ការបន្លឺសូរត្រែទីប្រាំពីរ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដែលក៏ជារូបភាពនៃការបោះត្រាផងដែរ។ ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់ មានហត្ថលេខារបស់អាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ពីព្រោះ ដូចជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សម្ពន្ធមេត្រីសម្រាប់មួយសប្ដាហ៍ អំឡុងពេលនោះត្រូវបានបែងចែកជាពីរផ្នែក។ អំឡុងពេលទីមួយ ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងមហាំម៉ាត់ទីមួយ ហើយបញ្ចប់ជាមួយនឹងមហាំម៉ាត់ទីពីរ។ អំឡុងពេលទីពីរ ចាប់ផ្តើមដោយ “សំឡេងមួយចេញពីស្នែងទាំងបួននៃអាសនៈមាសដែលនៅចំពោះព្រះ” ហើយវាបញ្ចប់ដោយ “សំឡេង” របស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលស្បថ “ដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាព្រះអង្គដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ និងផែនដី និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ និងសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ថានឹងលែងមានពេលវេលាទៀតហើយ”។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «សំណួរណាមួយដែលសាតាំងអាចបង្កឡើងក្នុងចិត្ត ដើម្បីបង្កើតសេចក្តីសង្ស័យទាក់ទងនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ធំធេងនៃដំណើរដែលប្រជាជនរបស់ព្រះបានឆ្លងកាត់កាលពីអតីតកាល នោះនឹងធ្វើឲ្យឧត្តមភាពសាតាំងរបស់វាពេញចិត្ត ហើយជាការប្រមាថចំពោះព្រះ។ ដំណឹងអំពីការយាងមកឆាប់ៗរបស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់ពិភពលោករបស់យើង ដោយព្រះចេស្តា និងសិរីល្អដ៏មហិមា គឺជាសេចក្តីពិត ហើយនៅក្នុងឆ្នាំ 1840 សំឡេងជាច្រើនត្រូវបានលើកឡើងក្នុងការប្រកាសដំណឹងនេះ»។ Manuscript Releases, volume 9, 134.

Back to Articles