Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយហាសិប

ការបកស្រាយ​អំពី អេសេគាល ៣៧ និង​សារៈសំខាន់​របស់វា​ចំពោះ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

បន្ទាប់ពីអេសេគាលបានពិពណ៌នាអំពីដំណើរការដែលប្រជាជាតិទាំងពីរប្រែក្លាយទៅជាមួយ នោះគាត់ក៏បានបញ្ជាក់ថា ប្រជាជាតិនោះនឹងស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចដាវីឌ ហើយថា ទ្រង់នឹងចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេ ហើយថា រោងឧបាសនារបស់ទ្រង់នឹងស្ថិតនៅជាមួយពួកគេ។

> ពួកគេនឹងមិនធ្វើឲ្យខ្លួនសៅហ្មងទៀតឡើយ ដោយសាររូបព្រះក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេ ឬដោយសាររបស់គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេ ឬដោយសារអំពើរំលងណាមួយរបស់ពួកគេទេ; ប៉ុន្តែ អញនឹងសង្គ្រោះពួកគេចេញពីគ្រប់ទីលំនៅរបស់ពួកគេ ដែលនៅទីនោះពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយអញនឹងសម្អាតពួកគេឲ្យបរិសុទ្ធ; ដូច្នេះ ពួកគេនឹងបានជាប្រជារាស្ត្ររបស់អញ ហើយអញនឹងបានជាព្រះរបស់ពួកគេ។ ហើយដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់អញ នឹងបានជាស្តេចលើពួកគេ; ហើយពួកគេទាំងអស់នឹងមានអ្នកគង្វាលតែម្នាក់: ពួកគេនឹងដើរតាមច្បាប់វិនិច្ឆ័យរបស់អញផង ហើយកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់អញ ហើយប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យទាំងនោះ។ ហើយពួកគេនឹងរស់នៅក្នុងស្រុកដែលអញបានប្រទានដល់យ៉ាកុប ជាអ្នកបម្រើរបស់អញ ដែលនៅក្នុងស្រុកនោះ បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានរស់នៅ; ហើយពួកគេនឹងរស់នៅទីនោះ គឺពួកគេ និងកូនចៅរបស់ពួកគេ និងកូនចៅនៃកូនចៅរបស់ពួកគេ ជារៀងរហូត; ហើយដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់អញ នឹងបានជាមេដឹកនាំរបស់ពួកគេជារៀងរហូត។ លើសពីនេះទៅទៀត អញនឹងធ្វើសេចក្តីសញ្ញានៃសន្តិភាពជាមួយពួកគេ; វានឹងបានជាសេចក្តីសញ្ញាអស់កល្បជានិច្ចជាមួយពួកគេ: ហើយអញនឹងតាំងពួកគេឡើង ហើយនឹងបង្កើនពួកគេ ហើយនឹងដាក់ទីបរិសុទ្ធរបស់អញនៅកណ្តាលពួកគេជារៀងរហូត។ រោងឧបោសថរបស់អញក៏នឹងស្ថិតនៅជាមួយពួកគេដែរ: មែនហើយ អញនឹងបានជាព្រះរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងបានជាប្រជារាស្ត្ររបស់អញ។ ហើយសាសន៍ដទៃនឹងដឹងថា អញ ជាព្រះយេហូវ៉ា ជាអ្នកធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលបានវិសុទ្ធ នៅពេលដែលទីបរិសុទ្ធរបស់អញស្ថិតនៅកណ្តាលពួកគេជារៀងរហូត។ អេសេគាល 37:23–28។

អេសេគាល ជំពូក ៣៧ កំពុងបង្ហាញយ៉ាងលម្អិតបំផុតអំពីការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ដំបងទាំងពីរ ដែលត្រូវក្លាយជាជាតិតែមួយ នៅពេលដែលភាពជាព្រះត្រូវបានរួមបញ្ចូលជាមួយមនុស្សជាតិ ហើយពួកគេនឹងមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ជាតិតែមួយនោះ គឺជាក្រុមជំនុំរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលជាមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ដំបងទាំងពីរ គឺជាពេលវេលាពីរនៃការបែកខ្ញែកសម្រាប់នគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងរបស់អ៊ីស្រាអែល។ ដំបងទាំងពីរនោះ គឺជាពួកអ្នកដែលប៉ូលកំណត់ថាជា «រូបកាយ» នៅពេលដែលគាត់ក៏កំណត់ព្រះគ្រីស្ទថាជា «ក្បាល» នៃរូបកាយនោះផងដែរ។ អេសេគាលកំណត់ «ក្បាល» របស់ប៉ូល ថាជា «ស្តេចដាវីឌ» ហើយ «រូបកាយ» ថាជា «ជាតិតែមួយ»។

ក្នុង​សារដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ដល់​អាឌվենទីស៊ីម​នៅ​ឆ្នាំ 1856 ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ស៊េរី​មិនទាន់​បញ្ចប់​អំពី «ប្រាំពីរ​ដង» របស់ Hiram Edson នៅ​ឆ្នាំ 1856 នោះ Edson បាន​យោង​ទៅ​កាន់​ទំនាយ​អេសាយ ជំពូក ៧ អំពី​រយៈពេល​ហុកសិបប្រាំ​ឆ្នាំ ជា​ចំណុច​យោង​ព្រះគម្ពីរ​សម្រាប់​ចំណុច​ចាប់ផ្តើម​នៃ​រយៈពេល​ទាំងពីរ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង»។ ទំនាយ​ពេលវេលា​ហុកសិបប្រាំ​ឆ្នាំ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​ដ៏​អាថ៌កំបាំង​មួយ ស្រដៀង​នឹង​បទគម្ពីរ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ​ដែល​ចែង​ថា «អ្នក​ណា​មាន​ត្រចៀក ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ស្តាប់​ចុះ»។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មាន​ភ្នែក​ដែល​អាច​យល់ឃើញ ហើយ​មាន​ត្រចៀក​ដែល​អាច​យល់​បាន នោះ​នៅ​ក្នុង​បទគម្ពីរ​នោះ​មាន​អ្វី​មួយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ខ្លាំង។

> ដ្បិតក្បាលនៃស៊ីរីគឺដាម៉ាស ហើយក្បាលនៃដាម៉ាសគឺរេស៊ីន; ហើយក្នុងរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំ អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រូវបំបាក់ ដើម្បីមិនឲ្យនៅជាប្រជាជនទៀត។ ហើយក្បាលនៃអេប្រាអ៊ីមគឺសាម៉ារី ហើយក្បាលនៃសាម៉ារីគឺកូនរបស់រេម៉ាលា។ បើអ្នករាល់គ្នាមិនជឿទេ នោះអ្នករាល់គ្នាក៏ពិតជាមិនត្រូវបានតាំងឲ្យរឹងមាំដែរ។ អេសាយ ៧:៨, ៩។

ព្រះបន្ទូលទំនាយរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. ហើយក្នុងអំឡុងហុកសិបប្រាំឆ្នាំនោះ ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស. នគរខាងជើងរបស់អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានអាស្ស៊ីរនាំទៅជាទាសករ ហើយនៅពេលឆ្នាំទាំងនោះបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ម៉ាណាសេត្រូវបាននាំទៅជាឈ្លើយដោយបាប៊ីឡូន។ ហុកសិបប្រាំឆ្នាំទាំងនោះក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរក្នុងការសម្រេចនានានៃចុងបញ្ចប់នៃការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយរបស់ជាតិទាំងពីរ ដែលត្រូវក្លាយជាដំបងតែមួយនៅក្នុងនិទានរបស់អេសេគាល។ ពួកវាបានសម្គាល់ឆ្នាំ 1798, 1844 និង 1863 តាមលំដាប់។ នៅក្នុងខគម្ពីរដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណសារដែលត្រូវបានបដិសេធនៅឆ្នាំ 1863 នោះ មានការបើកសម្ដែងព្យាករណ៍ពិសេសមួយ ដែលទំនាយនោះត្រូវបានដាក់បញ្ចូលនៅក្នុងនោះ។

វាគឺជាការបើកសម្ដែងថា “ក្បាល” នៃប្រជាជាតិមួយ គឺជាទីក្រុងរាជធានីរបស់វា ហើយ “ក្បាល” នៃទីក្រុងរាជធានី គឺជាស្តេច។ វាផ្ដល់សាក្សីពីរដល់ការបើកសម្ដែងនេះ ហើយបន្ទាប់មកនាំទំនាយ និងការបើកសម្ដែងទាំងមូលទៅដល់សេចក្ដីបញ្ចប់ ដោយពាក្យអាថ៌កំបាំងថា «បើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមជឿទេ នោះអ្នករាល់គ្នាពិតជាមិនអាចត្រូវបានបង្កើតឲ្យមានស្ថិរភាពឡើយ»។ ប្រសិនបើអ្នកមិនជឿថា ស្តេចជាក្បាល ហើយថា ក្បាលគឺជាទីក្រុងរាជធានីទេ នោះអ្នកនឹងមិនត្រូវបានបង្កើតឲ្យមានស្ថិរភាពឡើយ។

ប្រជាជាតិរបស់អេសេគាល ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការភ្ជាប់ដំបងទាំងពីរនៃនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងចូលគ្នា នោះត្រូវមានស្តេចមួយរូប ដែលជាក្បាល ពោលគឺជាទីក្រុងរាជធានីនៃប្រជាជាតិនោះ។ អត្ថបទទាំងមូលរបស់អេសេគាលកំពុងនិយាយអំពីលក្ខណៈទំនាយនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សជាតិ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបន្លឺឡើងនៃត្រែទីប្រាំពីរ នៃឥស្លាមនៃវេទនាទីបី។

ថ្ងៃ​នៃ​ការ​បន្លឺ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់ បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ប្រកាស​ថា «ពេលវេលា​នឹង​មិន​មាន​ទៀត​ទេ» គឺ​ថ្ងៃ​ទី​២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៨៤៤ នៅ​ពេល​ទេវតា​ទី​បី​បាន​មក​ដល់។ នៅ​ចំណុច​នោះ យ៉ូហាន​បាន​ជួប​ប្រទះ​នូវ​ភាព​ល្វីង​ជូរចត់​នៃ​កាលបរិច្ឆេទ​នោះ ហើយ​នៅ​ទីនោះ និង​នៅ​ពេល​នោះ គាត់​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​វាស់​ព្រះវិហារ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​ទុក​ចោល​ប្រវត្តិ​នៃ​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ជាន់​ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពលទ័ព ដ្បិត​រយៈ​ពេល​នោះ​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឲ្យ​សាសន៍​ដទៃ។

> ហើយទេវតាដែលខ្ញុំបានឃើញឈរលើសមុទ្រ និងលើផែនដី បានលើកដៃរបស់ខ្លួនឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាព្រះអង្គដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងស្ថានសួគ៌នោះ ផែនដី និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងផែនដីនោះ ហើយសមុទ្រ និងអ្វីៗដែលនៅក្នុងសមុទ្រនោះ ថា នឹងមិនមានពេលវេលាទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងគ្រានៃសំឡេងរបស់ទេវតាទីប្រាំពីរ កាលណាគាត់ចាប់ផ្តើមផ្លុំត្រែ អាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានបញ្ចប់ ដូចដែលព្រះអង្គបានប្រកាសដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺពួកហោរា។ ហើយសំឡេងដែលខ្ញុំបានឮពីស្ថានសួគ៌ នោះបាននិយាយមកខ្ញុំម្តងទៀតថា ចូរទៅយកសៀវភៅតូចដែលបើករួចហើយ នៅក្នុងដៃរបស់ទេវតាដែលឈរលើសមុទ្រ និងលើផែនដីនោះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ឯ​ទេវតា​នោះ ហើយ​និយាយ​ទៅ​គាត់​ថា សូម​ឲ្យ​សៀវភៅ​តូច​នោះ​មក​ខ្ញុំ។ ហើយ​គាត់​មាន​ពាក្យ​មក​ខ្ញុំ​ថា ចូរ​យក​វា ហើយ​បរិភោគ​វា​ទាំងមូល​ទៅ; វា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ពោះ​របស់​អ្នក​ជូរចត់ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​មាត់​របស់​អ្នក វា​នឹង​ផ្អែម​ដូច​ទឹកឃ្មុំ។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​យក​សៀវភៅ​តូច​នោះ​ពី​ដៃ​ទេវតា ហើយ​បរិភោគ​វា​ទាំងមូល; ហើយ​វា​នៅ​ក្នុង​មាត់​របស់​ខ្ញុំ​ផ្អែម​ដូច​ទឹកឃ្មុំ៖ ហើយ​កាលណា​ខ្ញុំ​បាន​បរិភោគ​វា​រួច​ហើយ ពោះ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ជូរចត់។ ហើយ​គាត់​មាន​ពាក្យ​មក​ខ្ញុំ​ថា អ្នក​ត្រូវ​ទាយទំនាយ​ម្តង​ទៀត​នៅ​មុខ​ជនជាតិ​ជា​ច្រើន ទាំង​ប្រជាជន ទាំង​សាសន៍ ទាំង​ភាសា និង​ស្តេច​ទាំងឡាយ។ ហើយ​មាន​គេ​ឲ្យ​ដើម​ត្រែង​មួយ​ដល់​ខ្ញុំ ស្រដៀង​នឹង​ដំបង​មួយ៖ ហើយ​ទេវតា​ឈរ​ឡើង ទាំង​និយាយ​ថា ចូរ​ក្រោក​ឡើង ហើយ​វាស់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ និង​អាសនៈ ព្រមទាំង​អស់​អ្នក​ដែល​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ក្នុង​នោះ។ ប៉ុន្តែ​ទីលាន​ខាង​ក្រៅ​ព្រះវិហារ ចូរ​ទុក​ចោល កុំ​វាស់​វា​ឡើយ; ដ្បិត​វា​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​សាសន៍​ដទៃ​ហើយ៖ ហើយ​ក្រុង​បរិសុទ្ធ​នោះ ពួក​គេ​នឹង​ជាន់​ឈ្លី​នៅ​ក្រោម​ជើង​អស់​រយៈពេល​សែសិប​ពីរ​ខែ។ វិវរណៈ 10:5–11:2។

ព្រះវិហារដែលយ៉ូហានត្រូវវាស់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 គឺជាព្រះវិហារដែលមានអ្នកថ្វាយបង្គំ «នៅក្នុងនោះ»។ ទីលានខាងក្រៅត្រូវទុកចោល។ ព្រះវិហារដែលមានអាសនៈ ហើយក៏មានអ្នកថ្វាយបង្គំនៅក្នុងនោះផងដែរ គឺជាទីបរិសុទ្ធនៃទីសក្ការៈស្ថានសួគ៌។ មានអាសនៈមួយនៅក្នុងទីលានខាងក្រៅ ប៉ុន្តែអាសនៈនោះត្រូវទុកចោល ដូច្នេះអាសនៈតែមួយគត់ផ្សេងទៀតនៅក្នុងទីសក្ការៈស្ថានរបស់ព្រះ គឺអាសនៈគ្រឿងក្រអូប ដែលស្ថិតនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ នៅពេលការមកដល់នៃទេវតាទីបីក្នុងឆ្នាំ 1844 ដែលជាគំរូសម្គាល់ដល់ការមកដល់របស់ទេវតាទីបីនៅដើមនៃពេលវេលាបោះត្រា នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ព្រះវិហារនោះមានតែពីរបន្ទប់ប៉ុណ្ណោះ។

ទីបរិសុទ្ធ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រះវិហារ ដែល​ប៉ូល​បាន​កំណត់​សម្គាល់​ថា​ជា​រូបកាយ ហើយ​ទី​បរិសុទ្ធ​បំផុត​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ក្បាល​នៃ​រូបកាយ​នោះ។ ទី​បរិសុទ្ធ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​មនុស្សជាតិ ហើយ​ទី​បរិសុទ្ធ​បំផុត​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ទេវភាព។ អាសនៈ​បូជា និង​ផ្សែង​ដែល​ឡើង​ពី​អាសនៈ​បូជា ដែល​ឡើង​ទៅ ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​បំផុត តំណាង​ឲ្យ​ចំណុច​ដែល​មនុស្សជាតិ​បាន​តភ្ជាប់​ជាមួយ​ទេវភាព។ មនុស្សជាតិ​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ​បំផុត​បាន​តែ​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​បទពិសោធន៍​របស់​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទី​បរិសុទ្ធ។

នៅទីនោះ ពួកគេត្រូវបរិភោគព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ដូចដែលបានតំណាងដោយនំប៉័ងនៅលើតុព្រះនំប៉័ងសម្ដែង។ នៅទីនោះ ពួកគេត្រូវឲ្យពន្លឺរបស់ខ្លួនភ្លឺចាំងនៅចំពោះមនុស្សទាំងឡាយ ហើយលើកតម្កើងព្រះវរបិតាស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌របស់ពួកគេ ដូចដែលបានតំណាងដោយចង្កៀងប្រាំពីរសាខា ដែលយើងត្រូវបានប្រាប់ថា តំណាងឲ្យពួកជំនុំ។ នៅទីនោះ ពួកគេត្រូវភ្ជាប់ជាមួយនឹងទេវភាព ខណៈដែលសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ពួកគេឡើងទៅជាមួយនឹងគុណសម្បត្តិរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានផ្ទាល់នៃព្រះដ៏ទេវភាព។

ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844 ស្ថាបត្យករនៃព្រះវិហារ​បានលើកសង់​ព្រះវិហារ​មួយនៃ​មនុស្សជាតិ ដែល​ទ្រង់​មាន​ព្រះបំណង​នឹង​បញ្ចូល​ឲ្យ​រួម​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះវិហារ​នៃ​ទេវភាព​របស់​ទ្រង់ ប៉ុន្តែ​មនុស្សជាតិ​បានបះបោរ។ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2001 ទ្រង់​កំពុង​លើកសង់​ព្រះវិហារ​នៃ​មនុស្សជាតិ​ម្ដងទៀត ដែល​តំណាង​ដោយ​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិបបួន​ពាន់​នាក់។ តាម​យោង​តាម​អេសេគាល «ស្តេច​ដាវីឌ» នឹង​សោយរាជ្យ​លើ​ជាតិ​នោះ ដែល​ត្រូវ​បាន​បម្លែង​ពី​ជ្រលង​នៃ​ឆ្អឹង​ស្លាប់​ស្ងួត​របស់​ឡៅឌីសេ ទៅ​ជា​កងទ័ព​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពល ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​ទង់​សញ្ញា​មួយ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។

នគរខាងត្បូង គឺយូដា ជាទីតាំងនៃទីក្រុងរាជធានីយេរូសាឡិម ហើយប្រជាជាតិ ស្តេច និងរាជធានី តំណាងឲ្យ «ក្បាល»។ ប្រាកដណាស់ បើអ្នកជឿ អ្នកនឹងត្រូវបានបញ្ជាក់ឲ្យមាំមួន។ ក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូង យូដា​ជា «ក្បាល» ពីព្រោះនៅទីនោះមានរាជធានី ហើយនោះជាទីក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសសម្រាប់ដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ នគរខាងជើង​ជា «រូបកាយ»។ ដោយសារការបោះបង់ចោលសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់សាឡូម៉ូន ព្រះអម្ចាស់បានលើកសត្រូវឡើងប្រឆាំងនឹងសាឡូម៉ូន។ ក្នុងចំណោមសត្រូវទាំងនោះ មានយេរ៉ូបោមម្នាក់ ដែលបានក្លាយជាស្តេចទីមួយនៃនគរអ៊ីស្រាអែលខាងជើងដែលបានបែកចេញ។

> ហើយ​យេរ៉ូបោម កូន​របស់​នេបាត ជា​ជន​អេប្រាថី​ពី​សេរេដា ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​សាឡូម៉ូន ដែល​ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ឈ្មោះ​ថា សេរូអា ជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ គឺ​គាត់​នេះ​ឯង​បាន​លើក​ដៃ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្តេច។ ហើយ​នេះ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​គាត់​បាន​លើក​ដៃ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្តេច៖ សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​មីឡូ ហើយ​ជួសជុល​ប្រេះ​បាក់​របស់​ទីក្រុង​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​គាត់។ រីឯ​បុរស​នោះ គឺ​យេរ៉ូបោម ជា​មនុស្ស​ក្លាហាន​ខ្លាំង​ពូកែ​ម្នាក់ ហើយ​សាឡូម៉ូន​បាន​ឃើញ​ថា យុវជន​នោះ​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម ដូច្នេះ​ទ្រង់​បាន​តែងតាំង​គាត់​ឲ្យ​គ្រប់គ្រង​លើ​កិច្ចការ​ទាំងមូល​នៃ​ពូជ​អំបូរ​យ៉ូសែប។ ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ កាល​យេរ៉ូបោម​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទំនាយ​អហ៊ីយ៉ា​ជន​ស៊ីឡូ បាន​ជួប​គាត់​តាម​ផ្លូវ ហើយ​គាត់​បាន​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ថ្មី​មួយ ហើយ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នៅ​តែ​ឯង​ក្នុង​វាល។ ហើយ​អហ៊ីយ៉ា​បាន​ចាប់​សម្លៀកបំពាក់​ថ្មី​ដែល​នៅ​លើ​ខ្លួន​គាត់ ហើយ​ហែក​វា​ជា​ដប់ពីរ​កំណាត់។ រួច​គាត់​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​យេរ៉ូបោម​ថា៖ «ចូរ​យក​ដប់​កំណាត់​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ចុះ ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា មើល៍ អញ​នឹង​ហែក​រាជាណាចក្រ​ចេញ​ពី​ដៃ​សាឡូម៉ូន ហើយ​នឹង​ប្រគល់​អំបូរ​ដប់​ឲ្យ​ដល់​អ្នក។ (ប៉ុន្តែ គាត់​នឹង​មាន​មួយ​អំបូរ ដោយ​យល់​ដល់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​អញ និង​ដោយ​យល់​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​ទីក្រុង​ដែល​អញ​បាន​ជ្រើសរើស​ចេញ​ពី​គ្រប់​អំបូរ​ទាំងអស់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល)៖»

> ដោយព្រោះពួកគេបានបោះបង់ចោលយើង ហើយបានថ្វាយបង្គំអាស្តារ៉ុត ជាព្រះនាងរបស់ពួកស៊ីដូន កេមូស ជាព្រះរបស់ពួកម៉ូអាប់ និងមីលកូម ជាព្រះរបស់ពួកកូនចៅអាំម៉ូន ហើយមិនបានដើរតាមផ្លូវរបស់យើង ដើម្បីប្រព្រឹត្តអ្វីដែលត្រឹមត្រូវនៅចំពោះភ្នែកយើង និងកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យ និងសេចក្តីវិនិច្ឆ័យរបស់យើង ដូចដាវីឌ ជាបិតារបស់គាត់បានធ្វើឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា យើងនឹងមិនដកយកនគរទាំងមូលចេញពីដៃរបស់គាត់ទេ ប៉ុន្តែយើងនឹងតែងតាំងគាត់ជាម្ចាស់អំណាចគ្រប់គ្រងអស់មួយជីវិតរបស់គាត់ ដោយព្រោះដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ដែលយើងបានជ្រើសរើស គឺដោយព្រោះគាត់បានកាន់តាមបញ្ញត្តិ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់យើង។ ប៉ុន្តែយើងនឹងដកយកនគរចេញពីដៃកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយនឹងប្រគល់វាដល់អ្នក គឺដប់កុលសម្ព័ន្ធ។ ហើយចំពោះកូនប្រុសរបស់គាត់ យើងនឹងឲ្យមួយកុលសម្ព័ន្ធ ដើម្បីឲ្យដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង មានពន្លឺមួយនៅចំពោះមុខយើងជានិច្ចនៅក្រុងយេរូសាឡឹម គឺជាក្រុងដែលយើងបានជ្រើសរើសសម្រាប់ដាក់ព្រះនាមរបស់យើងនៅទីនោះ។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ 11:26–36។

ជាតិនោះ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង នៅពេលអេសេគាលបានភ្ជាប់ដំបងទាំងពីរចូលគ្នា នឹងមាន «ដាវីឌ» ជាស្តេច ហើយដាវីឌបានគ្រប់គ្រងពីក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលជារាជធានី ជាទីក្រុងដែលព្រះបានជ្រើសរើសដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ កុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់នៅភាគខាងជើង គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃរូបកាយ ហើយក្រុងយេរូសាឡឹមគឺជានិមិត្តសញ្ញានៃក្បាល។ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ម៉ាណាសេ យូដាត្រូវបាននាំទៅជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន ក្នុងឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ដូច្នេះបានចាប់ផ្តើមការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៃ «ប្រាំពីរដង» ទាស់នឹងនគរខាងត្បូង។ នៅពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់បានបដិសេធក្រុងយេរូសាឡឹម។

> ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះអម្ចាស់មិនបានបែរចេញពីសេចក្ដីក្រោធដ៏សាហាវនៃព្រះពិរោធដ៏ធំរបស់ទ្រង់ឡើយ ដែលព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់បានឆេះឡើងទាស់នឹងយូដា ដោយព្រោះការបង្កហេតុទាំងអស់ដែលម៉ាន៉ាសេសបានបង្កហេតុដល់ទ្រង់។ ហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «យើងនឹងដកយូដាចេញពីចំពោះមុខយើងដែរ ដូចដែលយើងបានដកអ៊ីស្រាអែលចេញ ហើយយើងនឹងបោះបង់ទីក្រុងយេរូសាឡឹមនេះ ដែលយើងបានជ្រើសរើស ព្រមទាំងព្រះវិហារដែលយើងបាននិយាយថា “ឈ្មោះរបស់យើងនឹងនៅទីនោះ”»។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ២៣:២៦, ២៧

វា​គឺ​នៅ​ក្នុង «ព្រះវិហារ» នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើសរើស​ដាក់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ក្រុង​និង​ព្រះវិហារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បោះបង់​ចោល ប៉ុន្តែ​សាការី​បាន​ប្រកាស​សេចក្តី​សន្យា​មួយ​ថា ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ជ្រើសរើស​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ម្តង​ទៀត។

> បន្ទាប់មក ទេវតារបស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ឆ្លើយ​ថា ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពលបរិវារ​អើយ តើ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត ទ្រង់​នឹង​មិន​បង្ហាញ​ព្រះមហាករុណា​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ដល់​ទីក្រុង​ទាំងឡាយ​របស់​យូដា ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះពិរោធ​នឹង​ពួកវា​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នេះ? ហើយ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ឆ្លើយ​ទៅ​ទេវតា​ដែល​និយាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ ដោយ​ពាក្យ​ល្អ និង​ពាក្យ​កម្សាន្ត​ចិត្ត។ ដូច្នេះ ទេវតា​ដែល​សន្ទនា​ជាមួយ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​មក​ខ្ញុំ​ថា ចូរ​ប្រកាស​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពលបរិវារ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា អញ​មាន​សេចក្តី​ច្រណែន​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​ចំពោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស៊ីយ៉ូន។ ហើយ​អញ​មាន​សេចក្តី​មិន​ពេញ​ព្រះទ័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​សាសន៍​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​សុខសាន្ត ពីព្រោះ​អញ​គ្រាន់តែ​មាន​ព្រះពិរោធ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​ជួយ​បង្កើន​ទុក្ខវេទនា​ឡើង។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា អញ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ​ដោយ​ព្រះមហាករុណា ដំណាក់​របស់​អញ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង់​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ទីនោះ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពលបរិវារ ហើយ​ខ្សែ​វាស់​នឹង​ត្រូវ​លាត​សន្ធឹង​ចេញ​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

> ចូរប្រកាសឡើងវិញថា ព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ ក្រុងទាំងឡាយរបស់យើងនឹងនៅតែរីកសាយភាយដោយសារការចម្រើនឡើងវិញ; ហើយព្រះយេហូវ៉ានឹងនៅតែលួងលោមស៊ីយ៉ូន ហើយនឹងនៅតែជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹម។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំលើកភ្នែកឡើងមើល ហើយឃើញ មើល៍ មានស្នែងបួន។ ខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់ទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំថា ស្នែងទាំងនេះជាអ្វី? ហើយលោកឆ្លើយមកខ្ញុំថា នេះជាស្នែងដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយយូដា អ៊ីស្រាអែល និងក្រុងយេរូសាឡឹម។ រួចព្រះយេហូវ៉ាបានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញជាងបួននាក់។ ខ្ញុំក៏សួរថា អ្នកទាំងនេះមកធ្វើអ្វី? លោកក៏មានប្រសាសន៍ថា ទាំងនេះហើយជាស្នែងដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយយូដា ដល់ថ្នាក់គ្មាននរណាម្នាក់អាចលើកក្បាលឡើងបាន; ប៉ុន្តែអ្នកទាំងនេះបានមកដើម្បីធ្វើឲ្យពួកវាភ័យខ្លាច ដើម្បីបណ្តេញស្នែងរបស់សាសន៍ទាំងឡាយដែលបានលើកស្នែងរបស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងដែនដីយូដា ដើម្បីខ្ចាត់ខ្ចាយវា។

> ខ្ញុំលើកភ្នែករបស់ខ្ញុំឡើងម្តងទៀត ហើយមើលទៅ ហើយមើលចុះ មានបុរសម្នាក់កាន់ខ្សែវាស់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ នោះខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «អ្នកទៅណា?» ហើយគាត់បានឆ្លើយមកខ្ញុំថា៖ «ទៅវាស់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីមើលថាទទឹងរបស់វាប៉ុនណា ហើយបណ្តោយរបស់វាប៉ុនណា»។ ហើយមើលចុះ ទេវតាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំបានចេញទៅ ហើយទេវតាម្នាក់ទៀតបានចេញទៅជួបគាត់ ហើយបាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «រត់ទៅ និយាយទៅកាន់យុវជននេះថា ‘ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងមានមនុស្សរស់នៅ ដូចជាទីក្រុងដែលគ្មានកំពែង ដោយព្រោះមានមនុស្ស និងហ្វូងសត្វយ៉ាងច្រើននៅក្នុងនោះ។ ដ្បិតយើង នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា នឹងធ្វើជាកំពែងភ្លើងនៅជុំវិញនាង ហើយនឹងជាសិរីល្អនៅកណ្តាលនាង។’» «ហូ! ហូ! ចូរចេញមក ហើយរត់គេចចេញពីស្រុកខាងជើង» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា «ដ្បិតយើងបានបំបែកអ្នករាល់គ្នាឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយទៅដូចជាខ្យល់ទាំងបួននៃមេឃ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ «ឱ ស៊ីយ៉ូនអើយ ចូរសង្គ្រោះខ្លួនចេញ អ្នកដែលរស់នៅជាមួយកូនស្រីនៃបាប៊ីឡូន។ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ បន្ទាប់ពីសិរីល្អ ទ្រង់បានចាត់ខ្ញុំទៅកាន់បណ្តាជាតិនានាដែលបានប្លន់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិតអ្នកណាដែលប៉ះពាល់ដល់អ្នករាល់គ្នា អ្នកនោះកំពុងប៉ះពាល់ដល់កែវភ្នែករបស់ទ្រង់»។

> ដ្បិត មើល៍ ខ្ញុំនឹងក្រវាត់ដៃរបស់ខ្ញុំលើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងត្រូវជាចំណីលួចដល់បាវបម្រើរបស់ខ្លួន; ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារបានចាត់ខ្ញុំមក។ ចូរច្រៀង ហើយអរសប្បាយចុះ ឱកូនស្រីស៊ីយ៉ូនអើយ; ដ្បិត មើល៍ ខ្ញុំមក ហើយខ្ញុំនឹងស្នាក់នៅកណ្ដាលអ្នក នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងមានជាតិសាសន៍ជាច្រើនភ្ជាប់ខ្លួននឹងព្រះយេហូវ៉ា ហើយពួកគេនឹងក្លាយជាប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំ; ហើយខ្ញុំនឹងស្នាក់នៅកណ្ដាលអ្នក ហើយអ្នកនឹងដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារបានចាត់ខ្ញុំមករកអ្នក។ ហើយព្រះយេហូវ៉ានឹងទទួលយូដាជាមរតក ជាចំណែករបស់ទ្រង់ នៅក្នុងស្រុកបរិសុទ្ធ ហើយទ្រង់នឹងជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹមជាថ្មីម្ដងទៀត។ ឱសាច់ឈាមទាំងអស់អើយ ចូរស្ងៀមស្ងាត់នៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា; ដ្បិត ទ្រង់បានក្រោកឡើងពីលំនៅបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ហើយ។ សាការី 1:12–2:13។

ព្រះបន្ទូលសន្យាថា ព្រះអម្ចាស់នឹងជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹមម្តងទៀត បានសម្រេចពេញលេញ នៅពេលអ៊ីស្រាអែលបុរាណបានស្ថាបនាក្រុងយេរូសាឡឹមឡើងវិញ បន្ទាប់ពីការជាប់ឃុំជាទាសកររបស់ពួកគេនៅបាប៊ីឡូន ប៉ុន្តែពួកហោរាបាននិយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ ច្រើនជាងអំពីថ្ងៃនានាដែលពួកគេរស់នៅ។ ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបាន «លើកឡើងចេញពីព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់» នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ នៅពេលដែលទ្រង់បានក្រោកឡើង ហើយផ្លាស់ទីពីទីបរិសុទ្ធ ទៅទីបរិសុទ្ធបំផុត នៅពេលនោះ «មនុស្សទាំងអស់» ត្រូវ «ស្ងៀមស្ងាត់» នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតថ្ងៃបុណ្យធួនបាបតាមគំរូពិតប្រាកដបានមកដល់ហើយ ស្របតាមហាបាគុក ២:២០។

> ប៉ុន្តែ ព្រះយេហូវ៉ា​គង់​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ ចូរ​ឲ្យ​ផែនដី​ទាំងមូល​ស្ងៀម​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ។ ហាបាគុក ២៖២០។

នៅពេលនោះ យ៉ូហាន ក្នុងជំពូកទីដប់មួយ នៃសៀវភៅវិវរណៈ ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យវាស់ព្រះវិហារ ដែលសាការីយ៉ាបានឃើញ នៅពេលដែលគាត់ «លើក» «ភ្នែករបស់គាត់ឡើងម្ដងទៀត ហើយមើលទៅ នោះមានបុរសម្នាក់កាន់ខ្សែវាស់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់»។ បន្ទាប់មក សាការីយ៉ាបាននិយាយថា «តើអ្នកទៅណា?» ហើយយ៉ូហានបាននិយាយទៅកាន់សាការីយ៉ាថា «ទៅវាស់ក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីឃើញថាទទឹងរបស់វាប៉ុនណា ហើយបណ្ដោយរបស់វាប៉ុនណា»។ ប្រវត្តិនៃការស្ថាបនាក្រុងយេរូសាឡិមឡើងវិញ បន្ទាប់ពីការជាប់ឃុំឃាំងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ហើយប្រវត្តិដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1798 ប៉ុន្តែបានបញ្ចប់ដោយការបះបោរ នៅពេលដែលទេវតាទីបីបានមកដល់ក្នុងឆ្នាំ 1844 ទាំងពីរនេះសុទ្ធតែកំណត់សម្គាល់អំពីកិច្ចការដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

នគរខាងត្បូង ទីក្រុងយេរូសាឡឹម និងស្តេចដាវីឌ សុទ្ធតែជា «ក្បាល» ដែលព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ។ នគរខាងជើងតំណាងឲ្យ «រូបកាយ» ហើយនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចព្រះទ័យម្តងទៀតថា នឹង «អាណិតមេត្តាចំពោះយេរូសាឡឹម» ហើយនឹង «កម្សាន្តនាង» ហើយម្តងទៀតនឹង «ជ្រើសរើសនាង» ទ្រង់កំពុងសម្គាល់ទៅលើការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលរួមមានការភ្ជាប់ឆ្អឹងស្ងួតស្លាប់របស់ឡាវឌីកេឲ្យរួមគ្នាឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់មកការរស់ឡើងវិញនៃឆ្អឹងទាំងនោះទៅជាកងទ័ពដ៏មានឥទ្ធិពលមួយ។

ការងារនោះត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៣៧ ហើយវាត្រូវបានតំណាងដោយនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូង ដែលផ្តល់ជាឧបមាដល់ការងារនៃការបំពេញសេចក្តីសន្យានៃសេចក្តីសញ្ញា ក្នុងការសរសេរក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់លើដួងចិត្ត និងគំនិតរបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ក្នុងចំណោមដំបងទាំងពីរ មានតែមួយប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានកំណត់ថាជាក្បាល ហើយបើអ្នកជឿ បើភ្នែករបស់អ្នកអាចមើលឃើញ និងត្រចៀករបស់អ្នកអាចយល់បាន នោះវាកំណត់ដំបងមួយទៀតថាជារូបកាយ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «លើ​មូលដ្ឋាន​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​ផ្ទាល់​បាន​ដាក់​រួច​ហើយ នោះ ពួក​សាវក​បាន​ស្ថាបនា​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ។ ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ រូបភាព​នៃ​ការ​សាងសង់​ព្រះវិហារ ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ញឹកញាប់ ដើម្បី​បង្ហាញ​អំពី​ការ​ស្ថាបនា​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ។ សាការី​បាន​យោង​ទៅ​កាន់​ព្រះគ្រីស្ទ​ថា​ជា “មែក” ដែល​នឹង​សង់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ លោក​ក៏​និយាយ​អំពី​សាសន៍​ដទៃ​ថា​កំពុង​ជួយ​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ​ដែរ៖ “អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ នឹង​មក ហើយ​សង់​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់;” ហើយ​អេសាយ​ប្រកាស​ថា “កូន​ចៅ​របស់​ជន​បរទេស នឹង​សង់​កំពែង​របស់​អ្នក​ឡើង​វិញ”។ សាការី 6:12, 15; អេសាយ 60:10.»

> ដោយសរសេរអំពីការសាងសង់ព្រះវិហារនេះ ពេត្រុសបានមានប្រសាសន៍ថា «ដោយមកឯទ្រង់ ដូចជាថ្មរស់មួយ ដែលមនុស្សបានបដិសេធពិតមែន ប៉ុន្តែជាថ្មដែលព្រះបានជ្រើសរើស ហើយមានតម្លៃវិសេស អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាថ្មរស់ ត្រូវបានស្ថាបនាឡើងជាព្រះដំណាក់ខាងវិញ្ញាណ ជាពួកសង្ឃបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ ដែលព្រះទទួលយកបាន ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។ ១ ពេត្រុស ២៖៤, ៥។

> «នៅក្នុងរណ្ដៅថ្មនៃពិភពជនជាតិយូដា និងសាសន៍ដទៃ ពួកសាវកបានខិតខំធ្វើការ ដោយនាំយកថ្មចេញមកដើម្បីដាក់លើគ្រឹះ។ នៅក្នុងលិខិតរបស់គាត់ទៅកាន់អ្នកជឿនៅក្រុងអេភេសូរ ប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា ‘ដូច្នេះ បច្ចុប្បន្ននេះ អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាមនុស្សចម្លែក និងជនបរទេសទៀតទេ ប៉ុន្តែជាពលរដ្ឋរួមជាមួយពួកបរិសុទ្ធ ហើយជាសមាជិកនៃគ្រួសាររបស់ព្រះ; ហើយត្រូវបានស្ថាបនាលើគ្រឹះនៃពួកសាវក និងពួកហោរា ដោយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់ជាថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់បំផុត; ក្នុងទ្រង់ អគារទាំងមូលដែលបានផ្គុំប្រកបគ្នាយ៉ាងសមស្រប កំពុងរីកចម្រើនឡើងទៅជាព្រះវិហារបរិសុទ្ធមួយក្នុងព្រះអម្ចាស់: ក្នុងទ្រង់ អ្នករាល់គ្នាក៏កំពុងត្រូវបានស្ថាបនារួមគ្នាឡើងផងដែរ សម្រាប់ជាទីលំនៅរបស់ព្រះដោយព្រះវិញ្ញាណ។’ អេភេសូរ 2:19–22.»

> ហើយ​ទៅកាន់​ពួក​កូរិនថូស គាត់​បាន​សរសេរ​ថា៖ «តាម​ព្រះគុណ​នៃ​ព្រះ ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​ខ្ញុំ ដូច​ជា​ជាងសំណង់​ដ៏​មាន​ប្រាជ្ញា ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​គ្រឹះ​ហើយ ហើយ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​កំពុង​សង់​លើ​គ្រឹះ​នោះ។ ប៉ុន្តែ សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ប្រយ័ត្ន​ថា តើ​ខ្លួន​សង់​លើ​គ្រឹះ​នោះ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច។ ដ្បិត គ្មាន​នរណា​អាច​ដាក់​គ្រឹះ​ផ្សេង​ទៀត ក្រៅ​ពី​គ្រឹះ​ដែល​បាន​ដាក់​រួច​ហើយ​នោះ​ទេ គឺ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ។ ឥឡូវ​នេះ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​សង់​លើ​គ្រឹះ​នេះ ដោយ​មាស ប្រាក់ ត្បូង​មាន​តម្លៃ ឈើ ស្មៅ ស្បូវ នោះ​កិច្ចការ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ច្បាស់ ពី​ព្រោះ​ថ្ងៃ​នោះ​នឹង​ប្រកាស​វា ដ្បិត​វា​នឹង​ត្រូវ​សម្ដែង​ឡើង​ដោយ​ភ្លើង ហើយ​ភ្លើង​នឹង​ល្បងល​កិច្ចការ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ថា មាន​សណ្ឋាន​យ៉ាង​ណា»។ ១ កូរិនថូស ៣:១០–១៣។

> «ពួកសាវកបានស្ថាបនាលើគ្រឹះដ៏មាំមួន គឺថ្មដ៏អស់កល្បជានិច្ច។ មកលើគ្រឹះនេះ ពួកគេបាននាំយកថ្មទាំងឡាយដែលពួកគេបានកាត់យកពីលោកិយមកសង់។ ពួកអ្នកសង់មិនបាននឿយហត់ធ្វើការដោយគ្មានឧបសគ្គឡើយ។ ការងាររបស់ពួកគេត្រូវបានធ្វើឲ្យលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ដោយការប្រឆាំងរបស់ពួកសត្រូវនៃព្រះគ្រីស្ទ។ ពួកគេត្រូវតែតស៊ូប្រឆាំងនឹងភាពលម្អៀង ភាពអគតិ និងសេចក្តីស្អប់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលកំពុងសង់លើគ្រឹះក្លែងក្លាយ។ មនុស្សជាច្រើនដែលបានខិតខំធ្វើការជាអ្នកសង់សាសនាចក្រ អាចត្រូវបានប្រដូចទៅនឹងពួកអ្នកសង់កំពែងនៅសម័យនេហេមា ដែលអំពីពួកគេមានសេចក្តីចែងទុកថា៖ «ពួកអ្នកដែលសង់នៅលើកំពែង និងពួកអ្នកដែលសែងបន្ទុក ជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលលើកដាក់បន្ទុក ម្នាក់ៗដោយដៃម្ខាងបានធ្វើការងារ ហើយដោយដៃម្ខាងទៀតកាន់អាវុធ។» នេហេមា ៤:១៧។» កិច្ចការរបស់ពួកសាវក, 595–597។

Back to Articles