Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយដប់ប្រាំមួយ

ការលាតត្រដាងអំពីថ្ងៃនៃការសងសឹក៖ ការសិក្សាព្យាករណ៍អំពីការព្រមានរបស់យេរេមា និងជំនាន់ចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទមុន យើងបានពិចារណាអំពីយេរេមា ជំពូក៥០ ហើយនៅក្នុងបទនោះមានសេចក្តីជំនុំជម្រះលើក្រុងបាប៊ីឡូន ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិកនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ហើយបញ្ចប់ដោយព្រះពិរោធរបស់ព្រះ។ សេចក្តីជំនុំជម្រះអនុវត្តន៍គឺជាថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមនៅឆ្នាំ 70 គ.ស.។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមដែលរ៉ូមបានអនុវត្តនៅឆ្នាំ 70 គ.ស. នោះ ត្រូវបានជាគំរូទុកជាមុនដោយការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមដែលនេប៊ូក្នេសារបានប្រព្រឹត្ត។ រួមគ្នា ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនេះបានផ្តល់សាក្សីពីរអំពីសេចក្តីជំនុំជម្រះអនុវត្តន៍លើស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស ដែលក៏ជាស្រីពេស្យានៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក១៧ ផងដែរ។

យេរេមាបានជម្រាបយើងថា នៅពេលសេចក្តីសងសឹករបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានសម្រេចលើបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ដោយចាប់ផ្តើមពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នោះ «នៅគ្រានោះ និងនៅពេលនោះ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា គេនឹងស្វែងរកអំពើទុច្ចរិតរបស់អ៊ីស្រាអែល តែមិនឃើញមានឡើយ ហើយអំពើបាបរបស់យូដា ក៏នឹងរកមិនឃើញដែរ ដ្បិតយើងនឹងអត់ទោសដល់ពួកអ្នកដែលយើងទុកសល់»។ នៅគ្រានោះ ការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ នឹងបានសម្រេចរួចហើយ។

> «បងប្អូនទាំងឡាយ អ្នករាល់គ្នាកំពុងធ្វើអ្វីនៅក្នុងកិច្ចការដ៏ធំនៃការរៀបចំខ្លួននេះ? អស់អ្នកដែលកំពុងរួមខ្លួនជាមួយលោកិយ កំពុងទទួលយកទម្រង់របស់លោកិយ ហើយកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់សញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ រីឯអស់អ្នកដែលមិនទុកចិត្តលើខ្លួនឯង ដែលកំពុងបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះ ហើយកំពុងសម្អាតព្រលឹងរបស់ខ្លួនដោយការគោរពតាមសេចក្ដីពិត អ្នកទាំងនេះកំពុងទទួលយកទម្រង់ស្ថានសួគ៌ ហើយកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ត្រារបស់ព្រះនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលក្រឹត្យនោះត្រូវបានប្រកាសចេញ ហើយស្នាមត្រាត្រូវបានបោះប៉ះ ចរិតលក្ខណៈរបស់ពួកគេនឹងនៅតែបរិសុទ្ធ និងឥតសៅហ្មងអស់កល្បជានិច្ច»។ Testimonies, volume 5, 216.

ការជំនុំជម្រះអនុវត្តចាប់ផ្ដើមដោយសំឡេងទីពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ដែលអំពាវនាវដល់បុរសនិងស្ត្រីឲ្យរត់គេចចេញពីបាប៊ីឡូន ហើយយេរេមាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ថ្ងៃរបស់ពួកគេបានមកដល់ហើយ គឺជាពេលនៃការពិនិត្យមើលពួកគេ។ សំឡេងរបស់អ្នកដែលរត់គេច និងគេចផុតចេញពីស្រុកបាប៊ីឡូន ដើម្បីប្រកាសនៅស៊ីយ៉ូនអំពីការសងសឹករបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃយើង គឺការសងសឹកសម្រាប់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់។ ចូរហៅអ្នកបាញ់ធ្នូទាំងឡាយមកប្រឆាំងនឹងបាប៊ីឡូន៖ អស់អ្នកដែលទាញធ្នូ ចូរបោះទ័ពឡោមវាជុំវិញទៅ; កុំឲ្យមាននរណាម្នាក់រួចផុតឡើយ៖ ចូរសងវាតាមអំពើរបស់វា; តាមគ្រប់ការដែលវាបានធ្វើ ចូរធ្វើដល់វាវិញដូច្នោះ»។ ការជំនុំជម្រះរបស់នាងត្រូវបានអនុវត្តដោយ «អ្នកបាញ់ធ្នូ»។ ការយោងដំបូងបំផុតអំពីអ្នកបាញ់ធ្នូក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺទាក់ទងនឹងអ៊ីស្មាអែល។

> ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​កុមារ​នោះ; ហើយ​ទេវតា​របស់​ព្រះ​បាន​ហៅ​ហាការ​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​នាង​ថា៖ «ហាការ​អើយ នាង​មាន​អ្វី? កុំ​ខ្លាច​ឡើយ; ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​កុមារ​នោះ​នៅ​កន្លែង​ដែល​វា​នៅ។ ចូរ​ក្រោក​ឡើង លើក​កុមារ​នោះ​ឡើង ហើយ​កាន់​វា​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​នាង​ចុះ; ដ្បិត​អញ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ទៅ​ជា​ប្រជាជាតិ​ដ៏​ធំ​មួយ»។ ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បើក​ភ្នែក​នាង ហើយ​នាង​បាន​ឃើញ​អណ្ដូង​ទឹក​មួយ; នាង​ក៏​ទៅ​ចាក់ទឹក​បំពេញ​ថង់​ទឹក ហើយ​ឲ្យ​កុមារ​នោះ​ផឹក។ ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​កុមារ​នោះ; វា​ក៏​ធំ​ឡើង ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បាញ់​ធ្នូ។ លោកុប្បត្តិ 21:17–20។

“ម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំ” នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ បញ្ជាក់អំពីការចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិទៅលើស្រីពេស្យារបស់ទីក្រុងរ៉ូម ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ក្នុង “ម៉ោង” នោះ “វេទនាទីបីមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំត្រែឡើង។” វេទនាទីបី គឺជាត្រែទីប្រាំពីរ។ គឺពួកអ្នកបាញ់ព្រួញនៃសាសនាឥស្លាមដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីនាំមកនូវការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់ទៅលើអស់អ្នកដែលអនុវត្តសញ្ញារបស់អំណាចសម្តេចប៉ាប (ការថ្វាយបង្គំថ្ងៃអាទិត្យ) ហើយបៀតបៀនអស់អ្នកដែលកាន់ខ្ជាប់សញ្ញារបស់អំណាចព្រះ (ការថ្វាយបង្គំថ្ងៃសប្ប័ទ)។

នៅក្នុងលូកា ជំពូក ២១ ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងការឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ពួកសិស្សអំពីការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម និងព្រះវិហារ ទ្រង់បានផ្តល់នូវនិទានកថាប្រវត្តិសាស្ត្រមួយ ដែលក៏តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃគ្រាចុងក្រោយផងដែរ។ ទ្រង់បានយោងដល់ «ថ្ងៃនៃការសងសឹក» ដែលជាលក្ខណៈព្យាករណ៍ដ៏សំខាន់មួយនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ក្នុងនាមជាព្រះមេស្ស៊ី ដែលទ្រង់បានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងការប្រកាសបើកដំបូងអំពីព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ ដោយការអានពីព្យាការីអេសាយទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅណាសារ៉ែត។ ការប្រកាសនៅណាសារ៉ែត និងបទគម្ពីរពីអេសាយនោះ មិនត្រឹមតែតំណាងឲ្យព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏តំណាងឲ្យសាររបស់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ផងដែរ ហើយជាពិសេសជាងនេះទៅទៀត គឺការងារ និងព្រះរាជកិច្ចរបស់ចលនានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

> ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​ស្ថិត​លើ​ខ្ញុំ ពីព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ចាក់​ប្រេង​តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ប្រកាស​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​មនុស្ស​ទន់ភ្លន់; ទ្រង់​បាន​ចាត់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រុំ​ព្យាបាល​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​បាក់បែក ឲ្យ​ប្រកាស​សេរីភាព​ដល់​ពួក​ឈ្លើយ ហើយ​ការ​បើក​ទ្វារ​គុក​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ចង; ឲ្យ​ប្រកាស​ឆ្នាំ​ដែល​ជា​ព្រះគុណ​ទទួល​យក​បាន​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា និង​ថ្ងៃ​សងសឹក​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង; ឲ្យ​សម្រាល​ទុក្ខ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​កាន់​ទុក្ខ; ឲ្យ​កំណត់​ទុក​សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​កាន់​ទុក្ខ​នៅ​ស៊ីយ៉ូន ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​បាន​សោភ័ណភាព​ជំនួស​ផេះ ប្រេង​នៃ​អំណរ​ជំនួស​ការ​កាន់​ទុក្ខ និង​សម្លៀកបំពាក់​នៃ​ការ​សរសើរ​ជំនួស​វិញ្ញាណ​ដ៏​សោកសៅ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ហៅ​ពួកគេ​ថា​ជា​ដើមឈើ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត ជា​ដំណាំ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​បាន​សិរីរុងរឿង។ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​សង់​ឡើង​វិញ​នូវ​ទី​រំលាយ​ចាស់ៗ ពួកគេ​នឹង​លើក​ឡើង​វិញ​នូវ​កន្លែង​ស្ងាត់ជ្រងំ​ពី​មុនៗ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ជួសជុល​ទីក្រុង​ដែល​ខូចខាត គឺ​កន្លែង​ស្ងាត់ជ្រងំ​នៃ​ជំនាន់​ជា​ច្រើន។ ហើយ​ជន​បរទេស​នឹង​ឈរ​ចិញ្ចឹម​ហ្វូង​សត្វ​របស់​អ្នក ហើយ​កូនចៅ​របស់​ជន​ដទៃ​នឹង​ជា​អ្នក​ភ្ជួរ​របស់​អ្នក និង​ជា​អ្នក​ថែ​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក។ ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់គ្នា​នឹង​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា​ជា ពួក​សង្ឃ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា; មនុស្ស​នឹង​ហៅ​អ្នក​ថា​ជា អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង; អ្នក​នឹង​បរិភោគ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​នៅ​ក្នុង​សិរីរុងរឿង​របស់​ពួកគេ អ្នក​នឹង​អួតខ្លួន។ ជំនួស​ការ​អាម៉ាស់​របស់​អ្នក អ្នក​នឹង​បាន​ទ្វេដង; ហើយ​ជំនួស​ការ​ខ្មាស់អៀន ពួកគេ​នឹង​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​ខ្លួន: ដូច្នេះ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ពួកគេ ពួកគេ​នឹង​កាន់កាប់​បាន​ទ្វេដង: អំណរ​ដ៏​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​នឹង​មាន​ដល់​ពួកគេ។ ដ្បិត​យើង គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា ស្រឡាញ់​យុត្តិធម៌ យើង​ស្អប់​ការ​ប្លន់​សម្រាប់​តង្វាយ​ដុត; ហើយ​យើង​នឹង​ដឹកនាំ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​សេចក្តី​ពិត ហើយ​យើង​នឹង​តាំង​សេចក្តី​សញ្ញា​ដ៏​នៅ​អស់កល្ប​ជាមួយ​ពួកគេ។ ហើយ​ពូជពង្ស​របស់​ពួកគេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​សាសន៍​ដទៃ និង​កូនចៅ​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ: អស់​អ្នក​ដែល​ឃើញ​ពួកគេ​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ពួកគេ ថា​ពួកគេ​ជា​ពូជពង្ស​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ប្រទាន​ពរ។ ខ្ញុំ​នឹង​អរ​សប្បាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​ព្រះយេហូវ៉ា ព្រលឹង​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​រីករាយ​ក្នុង​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ; ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​បំពាក់​ខ្ញុំ​ដោយ​សម្លៀកបំពាក់​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ ទ្រង់​បាន​គ្រប​ខ្ញុំ​ដោយ​អាវ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត ដូច​កូន​កម្លោះ​តុបតែង​ខ្លួន​ដោយ​គ្រឿង​អលង្ការ ហើយ​ដូច​កូន​ក្រមុំ​តាក់តែង​ខ្លួន​ដោយ​គ្រឿង​អលង្ការ​របស់​នាង។ ដ្បិត ដូច​ផែនដី​បង្កើត​ពន្លក​របស់​វា​ឲ្យ​ដុះ​ឡើង និង​ដូច​សួន​ច្បារ​ធ្វើ​ឲ្យ​របស់​ដែល​បាន​សាបព្រោះ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ដុះ​ឡើង​យ៉ាង​ដូច្នោះ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​សេចក្តី​សុចរិត និង​ការ​សរសើរ​ដុះ​ឡើង​នៅ​មុខ​សាសន៍​ទាំង​អស់។ អេសាយ 61:1–11។

មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ដែលត្រូវបានបោះត្រាក្នុង អេសេគាល ជំពូក ៩ គឺជាអស់អ្នកដែលកំពុងកាន់ទុក្ខដោយសារអំពើបាបនៅក្នុងព្រះវិហារ និងនៅក្នុងលោកិយ។ «ឆ្នាំដែលព្រះអម្ចាស់ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យទទួលយក និងថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះនៃយើង» គឺជាពេលដែលអស់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខនៅក្នុង ស៊ីយ៉ូន ត្រូវបានសម្រាលទុក្ខ ហើយក្លាយជា «ដើមឈើនៃសេចក្តីសុចរិត» ដើម្បី «លើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់»។ ពួកគេលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ដ្បិត «នៅគ្រាទាំងនោះ និងនៅពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា អំពើទុច្ចរិតរបស់អ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវស្វែងរក ប៉ុន្តែមិនឃើញមានឡើយ»។ អស់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខ គឺជាអស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រា ហើយពួកគេក៏ជាអស់អ្នកដែល «នឹងសង់ឡើងវិញទីកន្លែងបាក់បែកពីបុរាណ» ដែល «នឹងលើកឡើងវិញនូវសេចក្តីស្ងាត់ជ្រងំពីមុន» ហើយដែល «នឹងជួសជុលទីក្រុងដែលខូចខាត គឺជាសេចក្តីស្ងាត់ជ្រងំនៃមនុស្សជំនាន់ជាច្រើន»។ ពួកគេនឹង «ត្រូវបានហៅថា ជាសង្ឃរបស់ព្រះអម្ចាស់» ហើយមនុស្សទាំងឡាយនឹងហៅពួកគេថា «ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនៃយើង»។

សេចក្តីសុចរិតរបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ត្រូវ «ផុសឡើងនៅមុខសាសនាទាំងអស់» នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ក្នុងម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំ។ សេចក្តីសុចរិតរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្កឲ្យកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ព្រោះវា «ដូចផែនដីបង្កើតឲ្យពន្លករបស់វាផុសឡើង ហើយដូចសួនច្បារបង្កឲ្យអ្វីៗដែលបានសាបព្រួសនៅក្នុងវាផុសឡើងដែរ; ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា នឹងបង្កឲ្យសេចក្តីសុចរិត និងការសរសើរផុសឡើង»។ ការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ បានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលភ្លៀងក្រោយបានមកដល់ នៅថ្ងៃទី ១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ នៅពេលនោះហើយ ដែលពន្លកនៃផែនដីត្រូវបានបង្កើតឲ្យផុសឡើង។ អេសាយបានបញ្ជាក់ថា ពេលណាពន្លកទាំងនោះផុសឡើង។

> កាលណាវាបាញ់ចេញមក ទ្រង់នឹងវាស់វែងក្នុងការទាស់ទែងជាមួយវា; ទ្រង់បានទប់ខ្យល់កាចរបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃនៃខ្យល់បូព៌ា។ ដូច្នេះ អំពើទុច្ចរិតរបស់យ៉ាកុបនឹងត្រូវបានជម្រះចេញដោយរឿងនេះ; ហើយនេះជាផលទាំងមូលនៃការដកយកអំពើបាបរបស់គាត់ចេញ គឺនៅពេលដែលគាត់ធ្វើឲ្យថ្មទាំងអស់នៃអាសនៈដូចជាថ្មសដែលត្រូវបានវាយបំបែកជាបំណែកៗ ព្រមទាំងព្រៃបូជា និងរូបព្រះទាំងឡាយនឹងមិនអាចឈរឡើងបានទៀតឡើយ។ អេសាយ 27:8, 9

ក្នុង «ថ្ងៃនៃខ្យល់កើត» ដែលជាខ្យល់ដ៏ខ្លាំងរបស់ទ្រង់ ដែល «ទ្រង់ទប់» នោះ ការ «លូតលាស់ចេញ» របស់ពន្លកទាំងឡាយនឹងចាប់ផ្តើម នៅពេលដែលភ្លៀងត្រូវបាន «កំណត់ខ្នាត»។ ពាក្យ «ទប់» មានន័យថា ត្រូវបានរារាំង។ នៅពេលខ្យល់ទាំងបួនត្រូវបានរារាំងដោយទេវតាទាំងបួនក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៧ ការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ចាប់ផ្តើម។ នៅពេលនោះ ភ្លៀងចុងក្រោយចាប់ផ្តើម «ប្រោះ» ដោយសមប្រមាណ ពីព្រោះពាក្យ «ខ្នាត» ក្នុងខនេះមានន័យថា សមប្រមាណ។ នៅដើមដំបូងនៃអំឡុងពេលនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានកំណត់ខ្នាត ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃអំឡុងពេលនោះ វាគ្មានខ្នាតកំណត់ឡើយ។

> «ការបង្ហូរយ៉ាងធំធេងនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ដែលបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ នឹងមិនមកឡើយ ដរាបណាយើងមិនទាន់មានប្រជាជនមួយដែលបានទទួលការបំភ្លឺ ហើយដែលស្គាល់ដោយបទពិសោធន៍ថា ការក្លាយជាអ្នកធ្វើការរួមជាមួយព្រះមានន័យដូចម្តេច។ កាលណាយើងមានការឧទ្ទិសខ្លួនទាំងស្រុង ដោយអស់ពីចិត្ត ចំពោះការបម្រើព្រះគ្រីស្ទ ព្រះនឹងទទួលស្គាល់ការពិតនោះដោយការបង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយឥតកំណត់; ប៉ុន្តែ ការនេះនឹងមិនកើតមានឡើយ ខណៈដែលភាគធំបំផុតនៃពួកជំនុំមិនមែនជាអ្នកធ្វើការរួមជាមួយព្រះ។ ព្រះមិនអាចបង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់បានឡើយ នៅពេលដែលភាពអាត្មានិយម និងការលួងលោមខ្លួនឯងត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់បែបនេះ; នៅពេលដែលអាកប្បកិរិយាមួយកំពុងគ្របដណ្តប់ ដែលបើដាក់ចេញជាពាក្យ នោះវានឹងបង្ហាញចម្លើយរបស់កាអ៊ីននោះថា— “តើខ្ញុំជាអ្នកថែរក្សាប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឬ?” ប្រសិនបើសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យនេះ ប្រសិនបើសញ្ញាទាំងឡាយដែលកំពុងកាន់តែច្រើនឡើងនៅគ្រប់ទិស ដែលធ្វើបន្ទាល់ថា ទីបញ្ចប់នៃគ្រប់ការទាំងអស់បានខិតជិតមកដល់ហើយ មិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដាស់ថាមពលដែលកំពុងដេកលង់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលអះអាងថាស្គាល់សេចក្តីពិតទេ នោះសេចក្តីងងឹតដែលសមាមាត្រនឹងពន្លឺដែលបានចែងចាំងមក នឹងគ្របសង្កត់ព្រលឹងទាំងនេះ។ គ្មានសូម្បីតែស្រមោលនៃលេសណាមួយសម្រាប់ភាពព្រងើយកន្តើយរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេអាចយកមកថ្វាយព្រះបាននៅក្នុងថ្ងៃដ៏ធំនៃការរាប់គណនាចុងក្រោយឡើយ។ នឹងគ្មានហេតុផលណាមួយសម្រាប់លើកឡើងថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនរស់នៅ មិនដើរ និងមិនធ្វើការនៅក្នុងពន្លឺនៃសេចក្តីពិតដ៏វិសុទ្ធនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយដោយរបៀបនេះ បង្ហាញដល់លោកីយ៍ដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យងងឹតដោយអំពើបាប តាមរយៈអាកប្បកិរិយា ការអាណិតអាសូរ និងសេចក្តីខ្នះខ្នែងរបស់ពួកគេថា អំណាច និងសេចក្តីពិតពិតនៃដំណឹងល្អ មិនអាចត្រូវបានបដិសេធបានឡើយ»។ Review and Herald, July 21, 1896.

សម័យនៃការសាកល្បងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ និងការបោះត្រានៃមួយសែនសែសិបបួនពាន់ នោះចាប់ផ្តើមឡើងដោយការវាស់វែងនៃការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ពីព្រោះស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់បានឈានដល់ពេលនៃការច្រូតកាត់ហើយ។ ភ្លៀងនោះនាំឲ្យទាំងពីរប្រភេទឈានដល់ភាពពេញវ័យ; បន្ទាប់មក នៅចុងបញ្ចប់នៃសម័យសាកល្បង ស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់នឹងត្រូវបំបែកចេញពីគ្នា ហើយស្រូវសាលីនឹង «ដឹងដោយបទពិសោធន៍ថា មានន័យដូចម្តេចក្នុងការធ្វើជាកម្មកររួមជាមួយព្រះ»។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹង «មានការលះបង់ខ្លួនទាំងស្រុង ដោយអស់ពីចិត្ត ចំពោះការបម្រើព្រះគ្រីស្ទ; ព្រះនឹងទទួលស្គាល់ការពិតនោះ ដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយឥតកំណត់»។

«ថ្ងៃនៃខ្យល់បូព៌ាដ៏កាចសាហាវ» បានមកដល់នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយការជជែកវែកញែករបស់ហាបាគុកអំពីសារសន្តិភាព និងសុវត្ថិភាពក្លែងក្លាយនៃសារភ្លៀងចុងក្រោយ ផ្ទុយនឹងសារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះ បានចាប់ផ្ដើមឡើង។ នៅពេលនោះ រុក្ខជាតិទាំងឡាយ ទាំងស្រូវសាលី និងស្មៅពុល បានចាប់ផ្ដើមដុះពន្លក និងបង្កើតផលដែលពួកវានឹងសម្ដែងចេញនៅពេលជំនុំជម្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗ។

> «ម្តងទៀត ពាក្យប្រៀបធៀបទាំងនេះបង្រៀនថា នឹងមិនមានពេលសាកល្បងទៀតឡើយ បន្ទាប់ពីការជំនុំជម្រះ។ នៅពេលកិច្ចការនៃដំណឹងល្អបានបញ្ចប់ ការបំបែករវាងមនុស្សល្អ និងមនុស្សអាក្រក់នឹងកើតមានភ្លាមៗ ហើយវាសនារបស់មនុស្សនីមួយៗក្នុងក្រុមទាំងពីរ នឹងត្រូវបានកំណត់ជាស្ថាពរជារៀងរហូត»។ Christ’s Object Lessons, 123.

ក្រុមមួយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យនៅក្នុងអេហ្សេគាល ជំពូក ៨ ហើយក្រុមមួយទៀតទទួលត្រារបស់ព្រះនៅក្នុងអេហ្សេគាល ជំពូក ៩។ នៅក្នុងលូកា ជំពូក ២១ ព្រះគ្រីស្ទកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយទ្រង់បានដាក់បង្ហាញទីសំគាល់មួយដែលសម្គាល់ជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។ ទ្រង់បានកំណត់ទីសំគាល់នោះ ដែលគ្រីស្ទានត្រូវតែស្គាល់ ដើម្បីរត់គេចពីការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម។

> ហើយកាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយកងទ័ព នោះចូរដឹងថា សេចក្ដីវិនាសរបស់វាជិតមកដល់ហើយ។ នៅពេលនោះ អស់អ្នកដែលនៅស្រុកយូដា ត្រូវរត់ទៅឯភ្នំៗ; អស់អ្នកដែលនៅកណ្ដាលក្រុង ត្រូវចេញទៅក្រៅ; ហើយអស់អ្នកដែលនៅតាមជនបទ មិនត្រូវចូលទៅក្នុងក្រុងនោះឡើយ។ ដ្បិតទាំងនេះជាថ្ងៃនៃការសងសឹក ដើម្បីឲ្យគ្រប់ការទាំងអស់ដែលបានចែងទុកមក បានសម្រេចពេញលេញ។ លូកា 21:20–22។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បញ្ជាក់​អត្តលក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​បន្ថែម​ទៀត​នៃ​ទីសម្គាល់​នោះ «មួយ​បន្ទាត់​លើ​មួយ​បន្ទាត់» ដ្បិត​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​កត់ត្រា​មិន​ត្រឹមតែ​ដោយ​លូកា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​ដោយ​ម៉ាថាយ និង​ម៉ាកុស​ផង​ដែរ។

> ហើយដំណឹងល្អនៃព្រះរាជ្យនេះ នឹងត្រូវប្រកាសផ្សាយទៅទូទាំងលោកិយ សម្រាប់ជាសក្ខីភាពដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ ហើយក្រោយមក ទីបញ្ចប់នឹងមកដល់។ ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញ «អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលនាំឲ្យវិនាស» ដែលបានទាយទុកដោយដានីយ៉ែល ហោរា ឈរនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ (អ្នកណាអាន សូមឲ្យយល់ចុះ) នោះសូមឲ្យពួកអ្នកដែលនៅស្រុកយូដា រត់ភៀសទៅកាន់ភ្នំទាំងឡាយ។ ម៉ាថាយ 24:14–16។

> ហើយដំណឹងល្អត្រូវតែត្រូវបានប្រកាសជាមុនសិន ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ កាលណាគេនាំអ្នករាល់គ្នាទៅ ហើយប្រគល់អ្នករាល់គ្នាឡើង នោះកុំគិតជាមុនអំពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងនិយាយឡើយ ក៏កុំរៀបចំទុកជាមុនផងដែរ; ប៉ុន្តែអ្វីក៏ដោយដែលត្រូវបានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា ក្នុងម៉ោងនោះ ចូរនិយាយអ្វីនោះចុះ៖ ដ្បិតមិនមែនអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកនិយាយទេ គឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធវិញ។ ឥឡូវនេះ បងប្អូននឹងក្បត់បងប្អូនឲ្យដល់សេចក្តីស្លាប់ ហើយឪពុកនឹងក្បត់កូន; កូនៗនឹងក្រោកឡើងទាស់នឹងឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន ហើយនឹងបណ្តាលឲ្យពួកគេត្រូវសម្លាប់។ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវមនុស្សទាំងអស់ស្អប់ ដោយព្រោះនាមរបស់ខ្ញុំ៖ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលអត់ធ្មត់រហូតដល់ទីបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងបានសង្គ្រោះ។ ប៉ុន្តែ កាលណាអ្នករាល់គ្នាបានឃើញភាពគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមនៃសេចក្តីវិនាស ដែលព្យាការីដានីយ៉ែលបាននិយាយអំពី កំពុងឈរនៅកន្លែងដែលមិនគួរឈរ (អ្នកណាដែលអាន សូមឲ្យយល់ចុះ) នោះសូមឲ្យអ្នកដែលនៅស្រុកយូដាភៀសខ្លួនទៅភ្នំ។ ម៉ាកុស 13:10–14។

មុនពេលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយ ដែលជាការបំពេញសម្រេចចុងក្រោយ និងពេញលេញនៃ «ថ្ងៃនៃការសងសឹក» ត្រូវបានអនុវត្តលើមនុស្សពីរក្រុម នោះដំណឹងល្អនៃព្រះរាជ្យត្រូវតែត្រូវបានប្រកាស និងផ្សព្វផ្សាយក្នុងចំណោមគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ជាមុនសិន។ សារនៃដំណឹងល្អនេះ ត្រូវបានប្រគល់ឲ្យដល់បណ្តាជាតិសាសន៍ទាំងឡាយ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ចូលជាធរមាន ខណៈដែលមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា។ «ថ្ងៃនៃការសងសឹក» តំណាងឲ្យរយៈពេលនៃការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិលើស្រីពេស្យាបាប៊ីឡូន ដែលចាប់ផ្តើមដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបញ្ចប់នៅពេលមីកាអែលឈរឡើង ការអនុគ្រោះសម្រាប់មនុស្សត្រូវបានបិទបញ្ចប់ ហើយព្រះពិរោធរបស់ព្រះត្រូវបានចាក់ទម្លាក់ចេញក្នុងគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយ។

រយៈពេលនោះគឺជា «ម៉ោង» ដែលម៉ាកុសបានកំណត់សម្គាល់ ហើយជា «ម៉ោង» នៃ «ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» និងជា «ម៉ោង» ដែលស្តេចទាំងដប់ព្រមព្រៀងគ្នាប្រគល់នគរទីប្រាំពីររបស់ពួកគេទៅឲ្យអំណាចសម្តេចប៉ាប។ នៅពេលព្រលឹងចុងក្រោយបានទទួលយកដំណឹងល្អដែលត្រូវបានផ្សាយទៅកាន់គ្រប់ជាតិសាសន៍ នោះរយៈពេលសាកល្បងក៏ត្រូវបិទ ហើយព្រះពិរោធរបស់ព្រះត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះដោយឥតមេត្តា។ រយៈពេលនោះចាប់ផ្ដើមដោយដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់គ្រប់ជាតិសាសន៍ ខណៈដែលទង់សញ្ញាត្រូវបានលើកឡើង ហើយបញ្ចប់នៅពេលមនុស្សចុងក្រោយឆ្លើយតបទៅនឹងសារដំណឹងល្អដែលត្រូវបានប្រកាស អធិប្បាយ និងផ្សាយដោយទង់សញ្ញានោះ។ រយៈពេលនោះគឺជា «ថ្ងៃនៃការសងសឹក»។

ក្នុង​ដំណឹងល្អ​លូកា ជំពូក​ម្ភៃមួយ ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​ចង្អុលបង្ហាញ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ ដ្បិត​ទ្រង់​កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ជំនាន់​ចុង​ក្រោយ ដែល​នឹង​មិន​ស្លាប់​មុន​ការ​យាង​មក​ជា​លើក​ទី​ពីរ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ទ្រង់​កំណត់​ទីសម្គាល់​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​នៃ​ការ​បំផ្លាញ ដែល​ព្យាការី​ដានីយ៉ែល​បាន​និយាយ​អំពី។ ទីសម្គាល់​នោះ​គឺ នៅ​ពេល​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​នៃ​ការ​បំផ្លាញ ឈរ​នៅ​ក្នុង «ទី​បរិសុទ្ធ» ហើយ​នៅ​ពេល​វា «ឈរ​នៅ​កន្លែង​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​វា​ឈរ» ដែល​ក៏​ជា​ពេល​ដែល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម «ត្រូវ​បាន​ព័ទ្ធជុំវិញ​ដោយ​កងទ័ព» ផង​ដែរ។

នៅពេលក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានកងទ័ពឡោមព័ទ្ធនៅក្នុងឆ្នាំ 66 ដោយ Cestius គ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្រុងយេរូសាឡឹមបានរត់ភៀសចេញពីទីក្រុង ហើយ Sister White បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា គ្មានគ្រីស្ទបរិស័ទម្នាក់ណាស្លាប់ឡើយក្នុងអំឡុងការបំផ្លាញដែលនៅទីបំផុតបានបញ្ចប់នៅក្នុងឆ្នាំ 70។ Cestius បានចាប់ផ្តើមការឡោមព័ទ្ធមួយ ហើយបន្ទាប់មកបានដកថយទៅវិញដោយមូលហេតុដែលមើលទៅមិនស្គាល់ច្បាស់ ហើយគ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្នុងទីក្រុងបានរត់ភៀសចេញ ស្របតាមការព្រមានដែលភ្ជាប់ជាមួយនឹងទីសំគាល់នោះ។ នៅក្នុងឆ្នាំ 70 Titus បានបំពេញការបំផ្លាញឲ្យចប់សព្វគ្រប់ ដោយបានបង្កើតការឡោមព័ទ្ធម្តងទៀត។ ការឡោមព័ទ្ធរបស់ Cestius គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីដែលត្រូវបានហៅថា សង្គ្រាមយូដា–រ៉ូម៉ាំងលើកទីមួយ ហើយការឡោមព័ទ្ធ និងការបំផ្លាញដែលបានសម្រេចដោយ Titus គឺជាចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមយូដា–រ៉ូម៉ាំងលើកទីមួយ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងមូលនោះបានបន្តអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ បានចាប់ផ្តើម និងបញ្ចប់ដោយការឡោមព័ទ្ធ ហើយនៅដើមដំបូងមានទីសម្គាល់មួយសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះត្រូវបានព្រះគ្រីស្ទកំណត់ថាជាថ្ងៃនៃការសងសឹករបស់ព្រះ ដែលជាធាតុជាក់លាក់មួយដែលទ្រង់ត្រូវបញ្ជាក់ក្នុងព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់។ ថ្ងៃទាំងនោះតំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិលើស្ត្រីពេស្យានៃក្រុងរ៉ូម ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ហើយបញ្ចប់នៅពេលកាលកំណត់នៃការសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបានបិទ។ នៅដើមនៃការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិលើស្ត្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូន មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ដែលជាទីសម្គាល់មួយ។ នៅពេលហ្វូងចៀមផ្សេងទៀតរបស់ព្រះឃើញទីសម្គាល់នោះ ពួកគេត្រូវរត់ចេញពីបាប៊ីឡូន ដែលការបំផ្លាញរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម។

យើង​នឹង​បន្ត​ពិចារណា​អំពី លូកា ជំពូក​ទី​ម្ភៃមួយ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

Back to Articles