Article

# វិវរណៈ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ — លេខ​ដប់ពីរ

ការសាកល្បងពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងដំណើរការពិចារណាវិវរណៈ ជំពូកទីដប់មួយ​ដល់​ជំពូកទីដប់បី ដែលនៅទីនោះ​យើងឃើញគូប្រឆាំងទាំងអស់នៅក្នុងសមរភូមិសាកល្បងចុងក្រោយ​នៃ​មហាវិវាទ ដែលកើតឡើងនៅលើសមរភូមិនៃស្ថានសួគ៌ទីមួយ។ គូប្រឆាំងទាំងនោះគឺ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ និងមហាជនដ៏ធំដែលចេញមកពីបាប៊ីឡូន​ជា​កម្លាំងបន្ទាប់បន្សំ ប្រឆាំងនឹងអង្គការសហប្រជាជាតិ ព្រះវិហារកាតូលិក សហរដ្ឋអាមេរិក និងសាតាំងផ្ទាល់។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ និងមហាជនដ៏ធំ គឺជាកងទ័ពរបស់ព្រះ ដែលតំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីបី ហើយភាគីទាំងពីរនៅក្នុងសង្គ្រាមនោះ ក៏ត្រូវប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះផងដែរ ដែលតំណាងមិនមែនដោយទេវតាទីបីទេ ប៉ុន្តែដោយវេទនាទីបី។

ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណលក្ខណៈមួយចំនួនដែលបានរួមចំណែកដល់ការសម្លាប់ស្នែងសាធារណរដ្ឋ និងស្នែងប្រូតេស្តង់ ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ យើងកំពុងស្វែងរកកំណត់អត្តសញ្ញាណលក្ខណៈព្យាករណ៍ដែលកើតឡើងក្នុងសង្គ្រាមរបស់មនុស្សជាតិនៅស្ថានសួគ៌ទីមួយ ចាប់ពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ រហូតដល់មីកាអែលក្រោកឈរឡើង។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ពិភពលោកទាំងមូលត្រូវបានបង្ខំឲ្យសង់រូបតំណាងមួយដល់សត្វសាហាវ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះគឺជាការធ្វើឡើងវិញនៃប្រវត្តិសាស្ត្រសហរដ្ឋអាមេរិក ចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដែលបែងចែកប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នាទាំងពីរនោះ។ ជាប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នា ទាំងពីរនេះសុទ្ធតែតំណាងឲ្យទីបន្ទាល់មួយចំពោះប្រវត្តិសាស្ត្រមួយទៀត។ អ្វីដែលកើតឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមួយក្នុងចំណោមប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងនោះ ក៏នឹងកើតឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមួយទៀតដែរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រទីពីរនេះហើយដែលជាចំណុចផ្តោតនៃវិវរណៈ ជំពូក ១២ និង ១៣ ហើយយើងមានបំណងយល់អំពីទីបន្ទាល់ទីពីរ ដើម្បីបញ្ចេញពន្លឺព្យាករណ៍លើប្រវត្តិសាស្ត្រទីមួយ ដែលឥឡូវនេះជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។

អំណាច​ទាំង​បី​ដែល​ដឹកនាំ​ពិភពលោក​ទៅ​កាន់​អាម៉ាគេដូន ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ និង​ជំពូក​ទី​ដប់បី។ អំណាច​នាគ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​មុន​សិន។

> ហើយមានទីសម្គាល់អស្ចារ្យមួយទៀតលេចឡើងនៅស្ថានសួគ៌; ហើយមើល៍ នាគក្រហមដ៏ធំមួយ មានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់ ហើយមានមកុដប្រាំពីរនៅលើក្បាលរបស់វា។ ហើយកន្ទុយរបស់វាបានទាញយកភាគទីបីនៃផ្កាយទាំងឡាយនៅស្ថានសួគ៌ ហើយបោះទម្លាក់វាចុះមកផែនដី; ហើយនាគនោះបានឈរនៅមុខស្ត្រីដែលរៀបនឹងសម្រាលកូន ដើម្បីលេបត្របាក់កូនរបស់នាងភ្លាមៗនៅពេលកើតមក។ វិវរណៈ 12:3, 4។

បងស្រី វ៉ាយ បានជូនដំណឹងដល់យើងថា នាគនៅក្នុងជំពូកនេះ គឺសាតាំង ប៉ុន្តែក្នុងន័យទីពីរ វាគឺរ៉ូមបាហានិយម។ ទាំងសាតាំង និងរ៉ូមបាហានិយម សុទ្ធតែជានិមិត្តរូបជាមុននៃអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ស្នែងដប់របស់សត្វសាហាវ តំណាងឲ្យសម្ព័ន្ធភាពអាក្រក់នៃស្តេចដប់រូបនៅក្នុង វិវរណៈ ១៧។ ស្តេចដប់រូបនោះ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង វិវរណៈ ១៧ ហើយនៅទីនោះ ពួកគេត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជានគរទីប្រាំពីរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។ សត្វសាហាវនោះ ត្រូវបានតំណាងថាមានក្បាលប្រាំពីរ និងមកុដប្រាំពីរ ដែលសម្គាល់វាថាជានគរទីប្រាំពីរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ២ ពួកគេត្រូវបានតំណាងថាជាក្រិកខាងវិញ្ញាណ ហើយពួកគេក៏ជាអាហាប់ នៅក្នុងសក្ខីកម្មនៃភ្នំកើមែល ផងដែរ ហើយពួកគេគឺជាសត្រូវដប់រូបនៃ ទំនុកតម្កើង ៨៣។

អំណាចផែនដីទីពីររបស់សត្រូវ ដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១២ និង ១៣ គឺជាសត្វសាហាវដែលឡើងមកពីសមុទ្រ ដែលបងស្រី White បានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់ថា ជាសាសនាកាតូលិក។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​លើ​ខ្សាច់​នៃ​សមុទ្រ ហើយ​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ឡើង​មក​ពី​សមុទ្រ មាន​ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​ស្នែង​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ស្នែង​របស់​វា​មាន​មកុដ​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ក្បាល​របស់​វា​មាន​ឈ្មោះ​នៃ​ការ​ប្រមាថ​ព្រះ។ ហើយ​សត្វ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នោះ មាន​រូបរាង​ដូច​ជា​ខ្លា​ដំបង ហើយ​ជើង​របស់​វា​ដូច​ជា​ជើង​ខ្លាឃ្មុំ ហើយ​មាត់​របស់​វា​ដូច​ជា​មាត់​សិង្ហៈ ហើយ​នាគ​បាន​ប្រគល់​អំណាច​របស់​ខ្លួន បល្ល័ង្ក​របស់​ខ្លួន និង​អំណាច​យ៉ាង​ធំ​ដល់​វា។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្បាល​មួយ​នៃ​វា ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​របួស​ដល់​ស្លាប់ ហើយ​របួស​ដ៏​ស្លាប់​នោះ​បាន​ជា​សះស្បើយ​វិញ ហើយ​មនុស្ស​ទាំង​មូល​លើ​ផែនដី​បាន​ភ្ញាក់ផ្អើល ហើយ​ដើរ​តាម​សត្វ​នោះ។ វិវរណៈ 13:1–3។

នៅ​ក្នុង​ខទី​មួយ យ៉ូហាន​កំពុង​ឈរ​នៅ​មាត់​សមុទ្រ ហើយ​គាត់​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ឡើង​ពី​សមុទ្រ មក​ក្រោយ​មក​ទៀត គាត់​ក៏​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី។ ស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍​បាន​កំណត់​ថា ពេលវេលា​ដែល​យ៉ូហាន​បាន​ឃើញ​សត្វ​ទាំង​ពីរ​នោះ​គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ពី​ព្រោះ​នោះ​ជា​ឆ្នាំ​ដែល​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប​ត្រូវ​បាន «ដកហូត​កម្លាំង​របស់​វា» ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ទទួល​របួស​មួយ​ដ៏​ស្លាប់ ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​នឹង​ត្រូវ​បាន​ព្យាបាល។

> «នៅ​ពេល​ដែល​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ត្រូវ​បាន​ដកហូត​កម្លាំង​របស់​ខ្លួន ហើយ​ត្រូវ​បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​បញ្ឈប់​ពី​ការ​បៀតបៀន នោះ​យ៉ូហាន​បាន​ឃើញ​អំណាច​ថ្មី​មួយ​កំពុង​ឡើង​មក ដើម្បី​បន្លឺ​សំឡេង​របស់​នាគ​ឡើង​វិញ ហើយ​បន្ត​កិច្ចការ​ដ៏​ឃោរឃៅ និង​ពាក្យ​ប្រមាថ​ព្រះ​ដដែល​នោះ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ អំណាច​នេះ ដែល​ជា​អំណាច​ចុង​ក្រោយ​ដែល​នឹង​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​ជំនុំ និង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សត្វ​មួយ​ដែល​មាន​ស្នែង​ដូច​កូន​ចៀម។ សត្វ​ទាំងឡាយ​ដែល​នៅ​មុន​វា​បាន​ឡើង​មក​ពី​សមុទ្រ; ប៉ុន្តែ​សត្វ​នេះ​បាន​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​កើត​ឡើង​ដោយ​សន្តិវិធី​របស់​ជាតិ​ដែល​វា​ជា​និមិត្តរូប—សហរដ្ឋអាមេរិក»។ Signs of the Times, February 8, 1910.

យ៉ូហាន​កំពុង​មើល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រោយ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​សត្វ​សាហាវ​ចេញ​ពី​សមុទ្រ ដែល​ជា​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប។ ដោយ​មើល​ទៅ​មុខ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ គាត់​ឃើញ​សត្វ​សាហាវ​ចេញ​ពី​ផែនដី ដែល​ជា​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ នេះ​ហើយ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​សត្វ​សាហាវ​ចេញ​ពី​សមុទ្រ​ត្រូវ​បាន​ស្ថាបនា​ឡើង​តាម​និមិត្ត​សញ្ញា​ទំនាយ​ដូច្នេះ។ ដោយ​មើល​ត្រឡប់​ពី​ឆ្នាំ 1798 យ៉ូហាន​ដំបូង​ឃើញ «ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​ស្នែង​ដប់» ដែល​សម្គាល់​ចំណុច​មួយ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល​ស្នែង​បី​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ដើម្បី​ធ្វើ​កន្លែង​ឲ្យ​ស្នែង​តូច​ដ៏​មាំមួន​របស់​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ដែល​បាន​ពោល​ពាក្យ​អួតអាង​ធំៗ។

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​សេចក្តី​ពិត​អំពី​សត្វ​ទី​បួន ដែល​ខុស​ប្លែក​ពី​សត្វ​ទាំង​អស់​ដទៃ​ទៀត គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​លើស​លប់ ដែល​ធ្មេញ​របស់​វា​ជា​ដែក ហើយ​ក្រចក​របស់​វា​ជា​លង្ហិន; វា​បាន​លេប​បំផ្លាញ បំបែក​ជា​កំណាត់ៗ ហើយ​ជាន់​អ្វី​ដែល​សល់​ដោយ​ជើង​របស់​វា; ហើយ​អំពី​ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល​នៅ​លើ​ក្បាល​របស់​វា និង​អំពី​ស្នែង​មួយ​ទៀត​ដែល​បាន​ដុះ​ឡើង ហើយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​វា ស្នែង​បី​បាន​ដួល​រលំ; គឺ​ស្នែង​នោះ​ដែល​មាន​ភ្នែក ហើយ​មាន​មាត់​និយាយ​ពាក្យ​ធំៗ​ជា​ខ្លាំង ដែល​ទិដ្ឋភាព​របស់​វា​មើល​ទៅ​ខ្លាំង​ក្លា​ជាង​ស្នែង​ដទៃ​ជា​គូកន​របស់​វា។ ដានីយ៉ែល 7:19, 20។

មុនពេលស្នែងទាំងបីនៃពួក Heruli, Ostrogoths និង Vandals ត្រូវបានដកចេញ នោះក្រុងរ៉ូមបែបពហុទេវនិយមត្រូវបានតំណាងដោយ «មកុដដប់»។ មកុដដប់នោះតំណាងឲ្យក្រុងរ៉ូមបែបពហុទេវនិយម។ បន្ទាប់មក យ៉ូហានបានកំណត់សត្វខ្លារខិនថាជាប្រទេសក្រិក បន្ទាប់មកសត្វខ្លាឃ្មុំថាជា Medo-Persia ហើយបន្ទាប់មកសត្វតោថាជាបាប៊ីឡូន។

> ទីមួយមានសភាពដូចសត្វតោ ហើយមានស្លាបដូចឥន្ទ្រី៖ ខ្ញុំបានមើលរហូតដល់ស្លាបរបស់វាត្រូវបានបោចចេញ ហើយវាត្រូវបានលើកឡើងពីដី ឲ្យឈរលើជើងដូចជាមនុស្ស ហើយចិត្តរបស់មនុស្សមួយត្រូវបានប្រទានឲ្យវា។ ហើយមើលចុះ មានសត្វមួយទៀត ទីពីរ ដូចខ្លាឃ្មុំ ហើយវាលើកខ្លួនឡើងម្ខាងមួយ ហើយវាមានឆ្អឹងជំនីបីនៅក្នុងមាត់វា ចន្លោះធ្មេញរបស់វា៖ ហើយគេបាននិយាយដូច្នេះទៅកាន់វាថា ចូរក្រោកឡើង ស៊ីបំផ្លាញសាច់ជាច្រើន។ បន្ទាប់ពីនេះ ខ្ញុំបានមើល ហើយមើលចុះ មានមួយទៀត ដូចខ្លាដំបង ដែលមានស្លាបបក្សីបួននៅលើខ្នងរបស់វា; សត្វនោះក៏មានក្បាលបួនដែរ; ហើយអំណាចគ្រប់គ្រងត្រូវបានប្រទានឲ្យវា។ ដានីយ៉ែល 7:4–6។

មិនមានធាតុណាមួយនៃសាសនាកាតូលិកដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទឡើយ ហើយសត្វតិរច្ឆានដែលឡើងពីសមុទ្រ តំណាងឲ្យការប្រមូលផ្តុំរួមគ្នានៃរាជាណាចក្រព្រហ្មញ្ញសាសនាទាំងអស់មុនៗ ដែលមាននៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ។ សត្វតិរច្ឆានពីសមុទ្រត្រូវបានពណ៌នាតាមលំដាប់ប្រវត្តិសាស្ត្របញ្ច្រាស ពីព្រោះយ៉ូហានកំពុងសម្លឹងថយក្រោយទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ជាមុនសិន គាត់បានឃើញអំណាចដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលស្នែងទាំងបីត្រូវបានដកចេញ—សម្តេចប៉ាប។ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញស្នែងដប់ដែលមានមកុដដប់—រ៉ូមព្រហ្មញ្ញសាសនា។ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញខ្លារខិន—ក្រិក។ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញខ្លាឃ្មុំ—មេឌូ-ពែរ្ស។ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញសិង្ហ—បាប៊ីឡូន។ សេចក្តីពិពណ៌នាអំពីសត្វតិរច្ឆានពីសមុទ្រនេះ រួមមានធាតុពីរាជាណាចក្រព្រហ្មញ្ញសាសនាមុនៗនីមួយៗ ហើយសេចក្តីពិពណ៌នានេះបញ្ជាក់ថា សម្តេចប៉ាបគឺជាការប្រមូលផ្តុំចម្រុះនៃគ្រប់ទម្រង់នៃព្រហ្មញ្ញសាសនាដែលធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្រះគម្ពីរ។ មិនមានធាតុណាមួយនៃសាសនាកាតូលិកដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទឡើយ។ អ្វីៗណាដែលអាចបង្ហាញថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្នុងសាសនាកាតូលិក នោះគឺជាក្លែងក្លាយ។

នៅភ្នំកាមែល នៅពេលអេលីយ៉ាបានតស៊ូប្រយុទ្ធនឹងពួកហោរារបស់យេសេបិល និងស្វាមីក្បត់ជំនឿរបស់នាង នោះយេសេបិលស្ថិតនៅផ្ទះវិញក្នុងសាម៉ារី។ ស្ត្រីពេស្យាពីទីរ៉ូត្រូវបានភ្លេចចោលក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសត្វលោកិយមានស្នែងពីរ។ យេសេបិលតែងតែលាក់ខ្លួននៅឆ្ងាយជានិច្ច ហើយនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ពីរ និងទីដប់បី ពិភពលោកអស្ចារ្យតាមនាង ប៉ុន្តែនាងមិនត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាអស្ចារ្យមួយដែលគេអស្ចារ្យតាមនៅស្ថានសួគ៌ ដូចជាអង្គការសហប្រជាជាតិ សហរដ្ឋអាមេរិក និងសាតាំងនោះទេ។ នាងស្ថិតត្រឡប់ទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជាការរបស់នាងនៅសាម៉ារី—ទីក្រុងរ៉ូម។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសត្វសាហាវពីផែនដី គឺជាកន្លែងដែលការសាកល្បងអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ សម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់។ ការសាកល្បងនោះកើតឡើងក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមនៃស្ថានសួគ៌ទីមួយ។ នេះហើយជាអ្វីដែលយើងប្រាថ្នាចង់ពិចារណានៅចំណុចនេះ។ ខ្ញុំនឹងជំនួសពាក្យ «គាត់» ដោយ «សហរដ្ឋអាមេរិក» នៅក្នុងខទាំងឡាយដែលយើងនឹងពិចារណាឥឡូវនេះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; ហើយ​សហរដ្ឋអាមេរិក​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​កូនចៀម ប៉ុន្តែ​សហរដ្ឋអាមេរិក​និយាយ​ដូច​នាគ។ ហើយ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ប្រើ​អំណាច​ទាំងអស់​របស់​សត្វ​ទីមួយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​វា ហើយ​បង្ខំ​ផែនដី និង​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី​ឲ្យ​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​ទីមួយ ដែល​របួស​ដ៏​ស្លាប់​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ។ ហើយ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់​ថ្នាក់​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក​លើ​ផែនដី​នៅ​ចំពោះ​មុខ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ហើយ​បញ្ឆោត​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី ដោយសារ​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងនោះ ដែល​សហរដ្ឋអាមេរិក​មាន​អំណាច​ធ្វើ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​សត្វ​នោះ ដោយ​និយាយ​ទៅ​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី​ថា ពួកគេ​គួរ​ធ្វើ​រូប​សំណាក​មួយ​ឲ្យ​សត្វ​នោះ ដែល​បាន​រង​របួស​ដោយ​ដាវ ហើយ​នៅ​រស់។ ហើយ [សហរដ្ឋអាមេរិក] មាន​អំណាច​ផ្ដល់​ជីវិត​ដល់​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ​អាច​និយាយ​បាន​ផង ហើយ​បង្ក​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ព្រម​ថ្វាយបង្គំ​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ ហើយ​សហរដ្ឋអាមេរិក​បង្ខំ​មនុស្ស​ទាំងអស់ ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ ទាំង​អ្នក​មាន​ទាំង​អ្នក​ក្រ ទាំង​អ្នក​សេរី​ទាំង​អ្នក​ជា​បាវ​បម្រើ ឲ្យ​ទទួល​សញ្ញា​មួយ​នៅ​ដៃ​ស្តាំ​របស់​ខ្លួន ឬ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ខ្លួន៖ ហើយ​ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​អាច​ទិញ ឬ​លក់​បាន លើកលែងតែ​អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ញា​នោះ ឬ​ឈ្មោះ​របស់​សត្វ​នោះ ឬ​លេខ​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា។ វិវរណៈ 13:11–17។

ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់បី នាគ​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​មិន​ទាន់​ទទួល​សាសនា​គ្រីស្ទ បាន​ប្រគល់​របស់​បី​យ៉ាង​ដល់​សម្តេច​ប៉ាប ខណៈ​ដែល​វា​បាន​តាំង​សម្តេច​ប៉ាប​ឡើង​លើ​បល្ល័ង្ក​នៃ​ផែនដី។

> ហើយសត្វសាហាវដែលខ្ញុំបានឃើញនោះ មានរូបរាងដូចខ្លាឃ្មុំផ្កាយ ហើយជើងរបស់វាដូចជាជើងខ្លាឃ្មុំ ហើយមាត់របស់វាដូចជាមាត់សិង្ហៈ; ហើយនាគបានប្រគល់អំណាច បល្ល័ង្ក និងសិទ្ធិអំណាចយ៉ាងធំដល់វា។ វិវរណៈ 13:2។

ស្តេចទាំងដប់ ដែលតំណាងឲ្យរ៉ូមបូជារូបព្រះ (ប្រទេសបារាំងជាស្តេចសំខាន់បំផុតក្នុងចំណោមស្តេចទាំងដប់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអាហាប់) បានប្រគល់អ្វីបីយ៉ាងដល់សាសនាចក្របាប៉ា គឺ អំណាច បល្ល័ង្ក និងសិទ្ធិអំណាច។ នៅពេលអធិរាជកុងស្តង់ទីនបានផ្លាស់ទីរដ្ឋធានីចេញពីទីក្រុងរ៉ូមនៅភាគខាងលិច ទៅកាន់ភាគខាងកើត ហើយបានធ្វើឲ្យកុងស្តង់ទីណូបុលក្លាយជារដ្ឋធានីថ្មីនៃអាណាចក្ររ៉ូម នៅឆ្នាំ 330 នោះ រ៉ូមបូជារូបព្រះក៏បានប្រគល់ «បល្ល័ង្ក» របស់ខ្លួនឲ្យដល់សាសនាចក្រនៃរ៉ូម។

នៅពេលដែលក្លូវីស ស្តេចនៃជនហ្វ្រាំង (បារាំង) បានប្រែចិត្តមកកាន់សាសនាកាតូលិក ហើយបានចាប់ផ្តើមធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងអំណាចទាំងឡាយដែលបានតស៊ូប្រឆាំងនឹងការឡើងកាន់បល្ល័ង្កនៃផែនដីរបស់សម្តេចប៉ាប នៅក្នុងឆ្នាំ 496 នោះ ទីក្រុងរ៉ូមបែបពហុទេវនិយមក៏បានប្រគល់ “អំណាច” របស់ខ្លួនដល់សម្តេចប៉ាប។

ក្នុង​ឆ្នាំ ៥៣៣ យូស្ទីនៀន​បាន​ចេញ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​មួយ ដែល​កំណត់​សាសនាចក្រ​ក្រុង​រ៉ូម​ថា​ជា​ទាំង​ប្រមុខ​នៃ​សាសនាចក្រ​ទាំង​អស់ ហើយ​ក៏​ជា​អ្នក​កែ​តម្រូវ​ពួក​អ្នក​កាន់​លទ្ធិ​ខុសឆ្គង​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​នោះ អំណាច​របស់​ក្រុង​រ៉ូម​ពហុទេវនិយម​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឲ្យ​ដល់​ស្ថាប័ន​សម្តេចប៉ាប។

នៅក្នុងខទីដប់ពីរ «វា [សហរដ្ឋអាមេរិក] ប្រើអំណាចទាំងអស់របស់សត្វទីមួយនៅចំពោះមុខវា»។ អំណាចដែលត្រូវបានសម្តេចប៉ាបប្រើប្រាស់ ត្រូវបានតំណាងដោយក្លូវីស ដែលបានប្រគល់កម្លាំងយោធា និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួនថ្វាយដល់សម្តេចប៉ាប។ ហេតុនេះហើយបានជា សាសនាកាតូលិកហៅក្លូវីសថា «កូនច្បងនៃព្រះវិហារកាតូលិក» ហើយហៅប្រទេសបារាំងថា «បុត្រីច្បងបំផុតនៃព្រះវិហារកាតូលិក»។ សហរដ្ឋអាមេរិកនឹងធ្វើកិច្ចការកខ្វក់ដដែលនោះសម្រាប់សម្តេចប៉ាប ដែលក្លូវីសបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 496។

អំណាច​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់ ដើម្បី​បង្ខំ​ឲ្យ «ផែនដី និង​អ្នក​ដែល​ស្នាក់​នៅ​លើ​នោះ ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​សាហាវ​ទីមួយ ដែល​របួស​ដ៏​ស្លាប់​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ​ឡើង​វិញ»។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ប្រើ​កម្លាំង​យោធា និង​អំណាច​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​បង្ខំ​ឲ្យ​ពិភពលោក​ទាំងមូល​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ជា​ថ្ងៃ​សម្រាក។ ស្ត្រី​ផិត​ក្បត់​នៃ​ក្រុង​ទីរ នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិត​ក្បត់​ជាមុន​សិន​ជាមួយ​នឹង​សត្វ​សាហាវ​នៃ​ផែនដី នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ ហើយ​បន្ទាប់​មក នាង​នឹង​ចេញ​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិត​ក្បត់​ជាមួយ​ស្តេច​ទាំងអស់​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ផែនដី។

នៅក្នុងខទីដប់បី «[សហរដ្ឋអាមេរិក] ធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងធំ ដល់ថ្នាក់វាធ្វើឲ្យភ្លើងចុះពីស្ថានសួគ៌មកលើផែនដី នៅមុខមនុស្សទាំងឡាយ»។ ភ្លើងតំណាងឲ្យសារមួយដែលមិនបរិសុទ្ធ។ អណ្ដាតភ្លើងនៅថ្ងៃបុណ្យទីហាសិប តំណាងឲ្យសារដ៏បរិសុទ្ធមួយ ដែលភ្ជាប់មកជាមួយនឹងសមត្ថភាពក្នុងការបញ្ជូនសារនោះទៅកាន់ពិភពលោកទាំងមូល។ ភ្លើងដែលត្រូវបាននាំចុះពីស្ថានសួគ៌ដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ក៏នឹងមានឥទ្ធិពលទៅលើគ្រប់ជាតិសាសន៍ និងគ្រប់ភាសាផងដែរ។

នៅក្នុងខទីដប់បួន សហរដ្ឋអាមេរិកបញ្ឆោត «អស់អ្នកដែលនៅលើផែនដី ដោយសារអព្ភូតហេតុទាំងនោះ ដែល [សហរដ្ឋអាមេរិក] មានអំណាចធ្វើនៅចំពោះមុខសត្វនោះ ហើយនិយាយទៅកាន់អស់អ្នកដែលនៅលើផែនដីថា គួរឲ្យពួកគេធ្វើរូបមួយថ្វាយសត្វនោះ ដែលបានរបួសដោយដាវ ហើយរស់ឡើងវិញ»។ ការបញ្ឆោតដែលត្រូវបានប្រើដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីបញ្ឆោតពិភពលោក ត្រូវបានតំណាងដោយភ្លើងដែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌នៅក្នុងខមុន។ ភ្លើងពីស្ថានសួគ៌បង្កើតអព្ភូតហេតុ ដែលសហរដ្ឋអាមេរិកប្រើដើម្បីបញ្ជាពិភពលោកឲ្យបង្កើតរដ្ឋាភិបាលតែមួយសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល ដែលរួមមានការផ្សំរវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ដោយសាសនាចក្រជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើទំនាក់ទំនងនោះ។

នេះហើយជាអ្វីដែលទំនាក់ទំនងរវាងអាហាប់ និងយេសេបិលបានតំណាង នៅពេលដែលអេលីយ៉ាត្រូវបានលើកឡើង។ ការប្រយុទ្ធរបស់អេលីយ៉ានៅភ្នំកាមែល បានសម្រេចបំពេញនៅដើមកំណើតនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងអំឡុងចលនានៃទេវតាទីមួយ ចាប់ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ដោយមានគោលបំណងដើម្បីបំបែកសម្គាល់ហោរាពិតនៃប្រូតេស្តង់ពីហោរាក្លែងក្លាយទាំងអស់នៃប្រូតេស្តង់។

វាបានសម្រេចម្តងទៀតនៅពេលចុងបញ្ចប់នៃសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងអំឡុងការសាកល្បងនៃការបង្កើតរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយបញ្ចប់នៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

ការបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ដ៏ពេញលេញរបស់អេលីយ៉ា កើតឡើងមុនថ្ងៃដ៏មហិមា និងគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងនៃព្រះអម្ចាស់ ដែលជាគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយ។ ដូច្នេះ ភ្នំកើមែល អេលីយ៉ា អាហាប់ និងយេសេបិល ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងកិច្ចការរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ដែលបង្ខំផែនដីទាំងមូលឲ្យទទួលយករដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាសនាចក្រកាតូលិក។ សហរដ្ឋអាមេរិកសម្រេចអំពើនេះតាមរយៈអំណាចយោធារបស់ខ្លួន កម្លាំងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន និងប្រព័ន្ធទំនាក់ទំនងបោកបញ្ឆោតដែលខូចពុករលួយ និងមានឥទ្ធិពលដូចការសម្មោហនកម្ម ដែលខ្លួនដឹកនាំ និងត្រួតត្រា ដូចដែលត្រូវបានហៅថា “មហាវិថីព័ត៌មាន” នៃបណ្តាញវើលដ៍វ៉ាយវែប។

នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់ប្រាំ យើង​ត្រូវ​បាន​ជូន​ដំណឹង​ថា «[សហរដ្ឋ​អាមេរិក] មាន​អំណាច​ប្រទាន​ជីវិត​ដល់​រូប​សត្វ​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​រូប​សត្វ​នោះ​អាច​ទាំង​និយាយ ហើយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មិន​ព្រម​ថ្វាយបង្គំ​រូប​សត្វ​នោះ ត្រូវ​សម្លាប់»។ ដូច្នេះ ការ​គំរាម​កំហែង​ដោយ​សេចក្ដី​ស្លាប់ តាម​រយៈ​អំណាច​យោធា​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ស្ដេច​ដ៏​ចម្បង​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ធ្វើ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​ពិភពលោក​តែ​មួយ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​មាន​អំណាច​និយាយ។ សកម្មភាព​នៃ​ការ​និយាយ​នេះ ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​តាម​រយៈ​អំណាច​នីតិប្បញ្ញត្តិ និង​តុលាការ។ សាខា​នីតិប្បញ្ញត្តិ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ស្ថិត​នៅ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ហើយ​សាខា​តុលាការ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​ហេក ប្រទេស​ហូឡង់។ ក្រុង​ហេក​តំណាង​ឲ្យ​ពិភព​ចាស់ ហើយ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក​តំណាង​ឲ្យ​ពិភព​ថ្មី។ ទាំង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក និង​ប្រទេស​ហូឡង់ សុទ្ធ​តែ​មាន​ប្រវត្តិ​កន្លង​មក​ដែល​ពួក​គេ​បាន​លេច​ធ្លោ​ជា​អ្នក​ការពារ​ដ៏​ចម្បង​នៃ​សេរីភាព និង​ស្វេច្ឆភាព ប៉ុន្តែ​ទាំង​ពីរ​នឹង​បញ្ចប់​ប្រវត្តិ​របស់​ខ្លួន​រៀងៗ​ខ្លួន ដោយ​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។

> «ដ្បិត​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ពិសេស​នៃ​ការ​ជម្លោះ​ទូទាំង​ពិភព​គ្រីស្ទសាសនា ហើយ​អាជ្ញាធរ​ខាង​សាសនា និង​ខាង​លោកិយ​បាន​រួម​គ្នា​បង្ខំ​ឲ្យ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ការ​បដិសេធ​យ៉ាង​ខ្ជាប់ខ្ជួន​របស់​មនុស្ស​ភាគ​តិច​មួយ​ក្រុម​តូច​មិន​ព្រម​ចុះ​ចូល​តាម​ការ​ទាមទារ​ដ៏​ពេញនិយម នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ក្លាយ​ជា​វត្ថុ​នៃ​ការ​ស្អប់ខ្ពើម​ជា​សកល.... ហើយ​នៅ​ទី​បំផុត នឹង​មាន​ក្រឹត្យ​មួយ​ចេញ​ប្រឆាំង​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​ញែក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​នៃ​បញ្ញត្តិ​ទី​បួន​ជា​បរិសុទ្ធ ដោយ​ប្រកាស​ថា​ពួក​គេ​សម​នឹង​ទទួល​ទណ្ឌកម្ម​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​បំផុត ហើយ​ផ្តល់​សេរីភាព​ដល់​ប្រជាជន បន្ទាប់​ពី​ពេល​កំណត់​មួយ ឲ្យ​សម្លាប់​ពួក​គេ​បាន។ សាសនារ៉ូម៉ាំង​នៅ​ក្នុង​ពិភព​ចាស់ និង​ព្រូតេស្តង់​ដែល​ក្បត់​ជំនឿ​នៅ​ក្នុង​ពិភព​ថ្មី នឹង​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​ស្រដៀង​គ្នា​ចំពោះ​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​បញ្ញត្តិ​ដ៏​ទេវភាព​ទាំង​អស់។»

> «ប្រជាជនរបស់ព្រះនឹងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងឆាកនៃទុក្ខវេទនា និងសេចក្ដីលំបាកទាំងនោះ ដែលហោរាបានពិពណ៌នាថា ជាគ្រានៃសេចក្ដីវេទនារបស់យ៉ាកុប»។ The Great Controversy, 615, 616.

នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់ប្រាំមួយ និង​ដប់ប្រាំពីរ បន្ទាប់ពី​រូបសំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច​ឲ្យ​និយាយ “[សហរដ្ឋអាមេរិក] បង្ខំ​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ ទាំង​អ្នក​មាន​ទាំង​អ្នក​ក្រ ទាំង​អ្នក​សេរី​ទាំង​អ្នក​ជាប់​បម្រើ ឲ្យ​ទទួល​សញ្ញា​មួយ​នៅ​លើ​ដៃ​ស្ដាំ​របស់​ខ្លួន ឬ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ខ្លួន៖ ហើយ​មិន​ឲ្យ​អ្នក​ណា​អាច​ទិញ ឬ​លក់​បាន​ឡើយ លើកលែងតែ​អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ញា​នោះ ឬ​ឈ្មោះ​របស់​សត្វ​សាហាវ ឬ​លេខ​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា។”

ការបង្កើតរូបសត្វសាហាវ គឺជាការសាកល្បងដែលនាំមុខមុនការសាកល្បងអំពីសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។ ប្រសិនបើយើងមិនឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបង្កើតរូបសត្វសាហាវទេ នោះយើងនឹងបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងអំពីសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ។ វាជាការសាកល្បងពីរផ្សេងគ្នា ហើយវាក៏ជាប្រភេទនៃការសាកល្បងពីរផ្សេងគ្នាផងដែរ។

ការបង្កើត​រូបភាព​នៃ​សត្វតិរច្ឆាន ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺ​ជា​សេចក្ដី​ព្រមាន​ខាង​ទំនាយ​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ការ​បិទ​ទ្វារ​នៃ​ពេល​សាកល្បង​ជិត​នឹង​កើត​ឡើង។ នេះ​គឺ​ជា​សារ​របស់​អេលីយ៉ា ដែល​កំណត់​បង្ហាញ​ថា ភ្នំ​កើមែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ជើងមេឃ​ដ៏​ជិត ហើយ​ថា ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវការ​ធានា​ឲ្យ​បាន​នូវ​ប្រេង​នៃ​អត្តចរិត ប្រេង​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និង​ប្រេង​នៃ​សារ​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ មុន​ពេល​ការ​អំពាវនាវ​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស។ ពួកគេ​ត្រូវ​ភ្ញាក់ឡើង ដូច្នេះ នៅពេល​អេលីយ៉ា​សួរ​ពួកគេ​ថា «តើ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ស្ទាក់ស្ទើរ​រវាង​មតិ​ពីរ​ដល់​កាលណា​ទៀត?»—ពួកគេ​នឹង​មិន​នៅ​ស្ងៀម​ឥត​ពាក្យ​ឡើយ ពីព្រោះ​ការ​នៅ​ស្ងៀម​ឥត​ពាក្យ​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​ជា​ការ​ទទួល​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​សត្វតិរច្ឆាន។ ការសាកល្បង​អំពី​រូបភាព​នៃ​សត្វតិរច្ឆាន តំណាង​ឲ្យ​កិច្ចការ​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​សារ​ដែល​ប្រកាស​ការ​បិទ​នៃ​ការជំនុំជម្រះ ដូច​គ្នា​នឹង​សារ​របស់​ពួក​មីល្លែរ៉ៃត៍ ដែល​បាន​ប្រកាស​ការ​បើក​នៃ​ការជំនុំជម្រះ។

ការសាកល្បងអំពីសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ មិនពាក់ព័ន្ធនឹងជម្រើសឡើយ ព្រោះវាមិនមានធាតុណាមួយនៃរយៈពេលសម្រាប់ការសាកល្បងឬការផ្ដល់ឱកាសទេ។ វាជាចំណុចមួយក្នុងពេលវេលា មិនមែនជារយៈពេលនៃពេលវេលាទេ។ វាជាវិបត្តិ ហើយដូច្នេះ វាជាការសាកល្បងដ៏ច្បាស់លាស់មួយ ដែលនឹងបង្ហាញអត្តចរិតរបស់ជនអ៊ីស្រាអែលទាំងនោះ ដែលត្រូវបានអាហាប់ហៅមកភ្នំកើមែល នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងបង្ហាញអត្តចរិតដែលពួកគេបានអភិវឌ្ឍក្នុងអំឡុងរយៈពេលមុននោះ ដែលតាមន័យព្យាករណ៍ ត្រូវបានហៅថា ការសាកល្បងអំពីរូបសំណាករបស់សត្វសាហាវ។

> ហេតុនេះ ដូចដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា «ថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នានឹងស្តាប់ព្រះសំឡេងរបស់ទ្រង់ កុំធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នារឹងរូស ដូចក្នុងគ្រានៃការបះបោរ នៅថ្ងៃនៃការល្បងលក្នុងទីរហោស្ថាន៖ នៅទីនោះ បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានល្បងខ្ញុំ បានសាកល្បងខ្ញុំ ហើយបានឃើញការកិច្ចរបស់ខ្ញុំអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ ហេតុនេះ ខ្ញុំបានទុក្ខព្រួយចំពោះជំនាន់នោះ ហើយបាននិយាយថា ពួកគេតែងតែវង្វេងក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមិនបានស្គាល់ផ្លូវរបស់ខ្ញុំទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានស្បថក្នុងសេចក្តីក្រោធរបស់ខ្ញុំថា ពួកគេនឹងមិនបានចូលទៅក្នុងការសម្រាករបស់ខ្ញុំឡើយ»។ បងប្អូនអើយ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន ក្រែងមាននៅក្នុងនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ចិត្តអាក្រក់នៃការមិនជឿ ដែលនាំឲ្យបោះបង់ចេញពីព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។ ប៉ុន្តែ ចូរលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមករាល់ថ្ងៃ ខណៈដែលនៅតែហៅថា «ថ្ងៃនេះ» ក្រែងមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានធ្វើឲ្យរឹងរូស ដោយការបោកបញ្ឆោតរបស់អំពើបាប។ ដ្បិត យើងបានក្លាយជាអ្នកមានចំណែកក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ប្រសិនបើយើងកាន់ខ្ជាប់សេចក្តីទុកចិត្តដើមរបស់យើងឲ្យមាំមួនរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ដរាបណាមានព្រះបន្ទូលថា «ថ្ងៃនេះ បើអ្នករាល់គ្នានឹងស្តាប់ព្រះសំឡេងរបស់ទ្រង់ កុំធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នារឹងរូស ដូចក្នុងគ្រានៃការបះបោរ»។ ហេប្រឺ ៣:៧–១៥។

Back to Articles