Article

# ប៉ានីអូម — លេខប្រាំមួយ

សញ្ញាសម្គាល់ព្យាករណ៍ក្នុង ដានីយ៉ែល ១១៖ ការរលំរលាយរបស់សហភាពសូវៀត ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ និងការកើនឡើងនៃរ៉ូមសម័យទំនើប

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ជាមួយនឹងការរលំរលាយរបស់សហភាពសូវៀត ក្នុងឆ្នាំ 1989 ខទីសែសិបនៃ ដានីយ៉ែល 11 បានសម្រេច។ ខទីសែសិបមួយ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចជាខទីដប់ប្រាំមួយផងដែរ។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1989 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ខទីសែសិបគឺទទេ។ ការរលំរលាយរបស់សហភាពសូវៀតក្នុងឆ្នាំ 1989 ក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងខទីដប់នៃ ដានីយ៉ែល 11 ផងដែរ ដែលដំបូងបានសម្រេចដោយ អាន់ទីយ៉ូខុស ម៉ាញ៉ុស។

អង់ទីយ៉ូកុស ទី៣ ម៉ាញុស ស្តេចសេល៊ូស៊ីដដែលហៅថា «ស្តេចខាងជើង» បានសោយរាជ្យពីឆ្នាំ 223–187 មុន គ.ស. ហើយបានស្វែងរកដើម្បីយកដែនដីដែលបានបាត់បង់ទៅឱ្យពួកប៉្តូឡេមេ (គឺ «ស្តេចខាងត្បូង») វិញ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមស៊ីរីលើកទីបី (246–241 មុន គ.ស.)។ យុទ្ធនាការរបស់គាត់ក្នុងសង្គ្រាមស៊ីរីលើកទីបួន (219–217 មុន គ.ស.) មានគោលបំណងដណ្តើមយកកូអេលេស៊ីរី ហ្វូនីស៊ី និងប៉ាឡេស្ទីនមកវិញ។ នៅឆ្នាំ 219 មុន គ.ស. អង់ទីយ៉ូកុសបានដង្ហែទ័ពចុះទៅខាងត្បូង ដោយវាយយកបានសេល៊ូស៊ីអា-អិន-ពៀរីយ៉ា ទីរ៉ុស និងប៉្តូឡេម៉ែស (អាក្រេ) ដោយទទួលបានបន្ទាយរឹងមាំតាមឆ្នេរសមុទ្រមកវិញ។ នៅឆ្នាំ 218 មុន គ.ស. គាត់បានរុលទៅមុខបន្ថែមទៀត ដោយវាយយកបានភីឡាឌែលហ្វៀ (អាម៉ាន់) ហើយបន្តសង្កត់ទៅរកព្រំដែនអេហ្ស៊ីប ដោយមានបំណងយកទឹកដីសេល៊ូស៊ីដដែលបានបាត់បង់មកវិញរហូតដល់ហ្គាសា។ អង់ទីយ៉ូកុសបានផ្អាកការដង្ហែទ័ពរបស់គាត់នៅឆ្នាំ 218 មុន គ.ស. ដើម្បីរឹតបន្តឹងជ័យទាំងឡាយដែលទទួលបាន និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការរុញទៅមុខយ៉ាងសម្រេចក្តី។ ប៉្តូឡេមី ទី៤ ភីឡូប៉ាទ័រ ស្តេចប៉្តូឡេម៉េ បានប្រមូលផ្តុំកងទ័ពមួយដើម្បីប្រឈមមុខនឹងគាត់ ដោយបានពង្រឹងដោយទ័ពអេហ្ស៊ីប។ ខទីដប់នៃដានីយ៉ែល ជំពូក១១ បង្ហាញចលនារបស់អង់ទីយ៉ូកុសនេះ ដូច្នេះហើយបានបង្ហាញជាមុនអំពីការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ 1989 ហើយជាគំរូនៃខទីសែសិប។

> ប៉ុន្តែកូនៗ​របស់គាត់​នឹង​ត្រូវ​បាន​រំជើបរំជួល​ឡើង ហើយ​នឹង​ប្រមូលផ្តុំ​កងទ័ព​ដ៏ធំជាច្រើន; ហើយ​ម្នាក់​មួយ​នឹង​មក​ដោយ​ពិតប្រាកដ ហើយ​ហូរលិច​ឆ្លងកាត់​ទៅ; បន្ទាប់​មក គាត់​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ត្រូវ​បាន​រំជើបរំជួល​ឡើង​ទៀត រហូត​ដល់​បន្ទាយ​របស់គាត់។ ដានីយ៉ែល 11:10។

នៅពេលដែលស្តេចនៃភាគខាងជើងនៅក្នុងខទីសែសិប «លិចលង់ហូរកាត់ ហើយឆ្លងកាត់» នោះវាស្របគ្នានឹងស្តេចនៃភាគខាងជើងនៅក្នុងខទីដប់ ដែល «លិចលង់ហូរកាត់ ហើយឆ្លងកាត់»។ នៅក្នុងខទាំងពីរ នោះគឺជាពាក្យហេប្រ៊ូដូចគ្នាទាំងស្រុង ដែលគ្រាន់តែត្រូវបានបកប្រែខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជាកន្សោមដូចគ្នានឹងដែលមាននៅក្នុង អេសាយ 8:8។

> ហើយគាត់​នឹង​ឆ្លង​កាត់​ស្រុក​យូដា; គាត់​នឹង​លិច​លង់ ហើយ​ហូរ​កាត់​ទៅ, គាត់​នឹង​ឡើង​ដល់​សូម្បី​តែ​ក; ហើយ​ការ​លាត​សន្ធឹង​នៃ​ស្លាប​របស់​គាត់​នឹង​បំពេញ​ទទឹង​នៃ​ស្រុក​របស់​អ្នក ឱ អ៊ីម៉ានូអែល។ អេសាយ 8:8។

ខគម្ពីរទាំងបីនេះនីមួយៗកំពុងបញ្ជាក់អំពីស្តេចខាងត្បូងមួយអង្គដែលត្រូវបានយកឈ្នះដោយស្តេចខាងជើងមួយអង្គ។ អានទីយ៉ូកុស ដែលជាស្តេចខាងជើង បានឈ្នះប្តូឡេមី ដែលជាស្តេចខាងត្បូង ដូចដែលសាន៉ាគារីបបានឈ្នះលើយូដា ដែលជាស្តេចខាងត្បូង ហើយដូចដែលស្តេចខាងជើងនៅក្នុងខសែសិបបានបោកបក់យកឈ្នះសហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ 1989 ដែរ។ ខគម្ពីរទាំងបី រួមជាមួយនឹងការសម្រេចជាប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងបីនៃខគម្ពីរទាំងនោះ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណ «គ្រាចុងបញ្ចប់» ថាជាឆ្នាំ 1989។ ដូច្នេះ ខដប់គឺជាឆ្នាំ 1989 ហើយខដប់ប្រាំមួយគឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចគ្នានឹងខសែសិបមួយផងដែរ។

ខទីដប់មួយ ដល់ខទីដប់ប្រាំ គឺជា​បន្ទាត់​មួយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ ដែល​ក៏​មាន​ការ​បំពេញ​សម្រេច​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផងដែរ ហើយ​កំណត់​សម្គាល់​សញ្ញា​សំខាន់ៗ​ជាក់លាក់​ខាង​ព្យាករណ៍​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​លាក់កំបាំង​នៃ​ខទីសែសិប។ មុន​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ 1989 សង្គ្រាម​រ៉ាហ្វៀ និង​ផលវិបាក​បន្ទាប់​របស់​វា ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ខទីដប់មួយ និង​ខទីដប់ពីរ ហើយ​សង្គ្រាម​ប៉ានៀម ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ខទីដប់បី ដល់​ខទីដប់ប្រាំ។

ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក; ពីព្រោះនៅទីនោះហើយដែលរបួសស្លាប់របស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយ ហើយសម្តេចប៉ាបត្រឡប់មកកាន់បល្ល័ង្កនៃផែនដីឡើងវិញ។ ការផ្តល់អំណាចនោះ ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបជាមុនដោយការឡើងគង់លើបល្ល័ង្ករបស់សាសនាប៉ាបក្នុងឆ្នាំ 538 និងដោយការឡើងគង់លើបល្ល័ង្ករបស់រ៉ូមបែបពហុទេវនិយមនៅសមរភូមិ Actium។ កាលណារ៉ូមបែបពហុទេវនិយមត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងលើបល្ល័ង្កតាមទំនាយរួច វាបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងឧត្តមអស់រយៈពេល 360 ឆ្នាំ។ កាលណាសាសនាប៉ាបត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងលើបល្ល័ង្កក្នុងឆ្នាំ 538 រួច នាងបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងឧត្តមអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ។ កាលណារបួសស្លាប់ត្រូវបានព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ សាសនាប៉ាបនឹងគ្រប់គ្រងយ៉ាងឧត្តមសម្រាប់រយៈពេលនិមិត្តរូប 42 ខែ។

> ខ្ញុំក៏បានឃើញក្បាលមួយក្នុងចំណោមក្បាលទាំងឡាយរបស់វា ដូចជាត្រូវរបួសដល់ស្លាប់; ប៉ុន្តែរបួសដ៏សាហាវរបស់វាត្រូវបានព្យាបាលឲ្យជា: ហើយមនុស្សទូទាំងលោកបានអស្ចារ្យតាមសត្វនោះ។ ហើយពួកគេបានក្រាបថ្វាយបង្គំនាគ ដែលបានប្រទានអំណាចដល់សត្វនោះ: ពួកគេក៏បានក្រាបថ្វាយបង្គំសត្វនោះ ដោយនិយាយថា តើមានអ្នកណាដូចសត្វនោះ? តើអ្នកណាអាចធ្វើសង្គ្រាមនឹងវាបាន? ហើយបានប្រទានឲ្យវាមាត់មួយ សម្រាប់និយាយការធំៗ និងពាក្យប្រមាថព្រះ; ហើយអំណាចក៏បានប្រទានឲ្យវា បន្តអំណាចរយៈពេលសែសិបពីរខែ។ វិវរណៈ 13:3–5

ខ ២៧ និយាយអំពីស្តេចទាំងពីរនេះថា៖

> ហើយ​ចិត្ត​របស់​ស្ដេច​ទាំង​ពីរ​នេះ​នឹង​តាំង​ចិត្ត​ធ្វើ​អំពើ​អាក្រក់ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​និយាយ​កុហក​នៅ​តុ​តែ​មួយ ប៉ុន្តែ​ការ​នោះ​នឹង​មិន​ចម្រើន​ឡើយ ដ្បិត​ទី​បញ្ចប់​នោះ​នៅ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក។ ដានីយ៉ែល 11:27.

ស្តេចទាំងពីរនៅក្នុងខា​ម្ភៃប្រាំពីរ គឺជាស្តេចទាំងឡាយដែលបានរៀបរាប់ក្នុងពីរខាមុន ដែលបន្ទាប់មកបានប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិ Actium។

> ហើយ​គាត់​នឹង​កម្រើក​អំណាច និង​សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​ខ្លួន​ទាស់​នឹង​ស្តេច​ខាង​ត្បូង ដោយ​កងទ័ព​ដ៏​ធំ​មួយ; ហើយ​ស្តេច​ខាង​ត្បូង​នឹង​ត្រូវ​បាន​កម្រើក​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម ដោយ​កងទ័ព​ដ៏​ធំ​សម្បើម និង​ខ្លាំង​ក្លា​បំផុត​មួយ; ប៉ុន្តែ​គាត់​នឹង​មិន​អាច​ឈរ​បាន​ទេ ដ្បិត​គេ​នឹង​គិត​គូរ​ឧបាយ​កល​ទាស់​នឹង​គាត់។ មែន​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​បរិភោគ​ពី​ចំណែក​អាហារ​របស់​គាត់​នឹង​បំផ្លាញ​គាត់ ហើយ​កងទ័ព​របស់​គាត់​នឹង​ជន់​លិច​ចេញ​ទៅ; ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ដួល​ស្លាប់។ ដានីយ៉ែល 11:25, 26។

អាស្រ័យហេតុនេះ ខទីម្ភៃប្រាំពីរ បង្កើតឲ្យមានភាពមិនប្រក្រតីមួយ ដែលត្រូវយល់ឲ្យបានច្បាស់ មុនពេលយើងបន្តទៅមុខ។ នៅក្នុងខទីម្ភៃបួន «ពេលវេលា» តំណាងឲ្យរយៈពេល ៣៦០ ឆ្នាំ ដែលចាប់ផ្តើមនៅសមរភូមិ Actium ហើយបញ្ចប់នៅពេលកំណត់ក្នុងឆ្នាំ 330។

ស្តេចខាងត្បូងនៅក្នុងសង្គ្រាមនោះ គឺជា ក្លេអូបាត្រា ដែលបានចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយនឹង ម៉ាក អាន់តូនី។ អុកតាវីយុស គឺជាស្តេចខាងជើង ដែលនឹងយកឈ្នះពួកគេទាំងពីរ។ នៅពេលដែលបានកំណត់ទុកជាមុន (៣១ មុន គ.ស.) ស្តេចទាំងពីរនោះ ដែលកាលពីមុនបានអង្គុយនៅតុតែមួយ ហើយបាននិយាយកុហកគ្នាទៅវិញទៅមក នឹងប្រឈមមុខគ្នានៅក្នុងសមរភូមិអាក់ទីយូម។

ស្តេចទាំងពីរនៅតុតែមួយ ស្របទៅនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសង្គ្រាមប៉ានីយ៉ូម (ខ១៣ ដល់ ខ១៥) ដែលនៅទីនោះមានសម្ព័ន្ធភាពរវាង អង់ទីយ៉ូខុស ម៉ាញូស និង ភីលីព នៃម៉ាសេដូន។ សម្ព័ន្ធភាពប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ស្របគ្នានឹងសម្ព័ន្ធភាពនិមិត្តរូបដែលតំណាងដោយឈ្មោះ ប៉ានីយ៉ូម នៅសម័យព្រះគ្រីស្ទ គឺ កេសារា ភីលីពី។ សម្ព័ន្ធភាពនោះក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរនៅក្នុងខសែសិប នៅពេលសហភាពសូវៀតត្រូវបានបោសសំអាតចេញនៅឆ្នាំ 1989 តាមរយៈសម្ព័ន្ធភាពរវាង រេហ្គែន និង សម្តេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២។ ស្តេចទាំងពីរនិយាយកុហកគ្នាទៅវិញទៅមកមុនឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. ដែលស្របគ្នានឹងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហេតុនេះហើយ ការកុហករបស់ពួកគេកើតឡើងមុនខ១៦ គឺក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលតំណាងដោយខ១៣ ដល់ ខ១៥ ដែលបានសម្រេចនៅក្នុងសង្គ្រាមប៉ានីយ៉ូម ដប់ប្រាំពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមរ៉ាហ្វៀ ហើយមួយរយសាមសិបប្រាំពីរឆ្នាំមុនពេល ប៉ំពេ ឈ្នះក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីបំពេញតាមខ១៦។

នៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំបី អុកតាវីយុស ជាអ្នកឈ្នះលើទាំងក្លេអូបាត្រា (ស្តេចខាងត្បូង) និងម៉ាក អាន់តូនី «វិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញដោយមានទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើន; ហើយចិត្តរបស់គាត់នឹងប្រឆាំងនឹងសញ្ញាសម្ពន្ធដ៏បរិសុទ្ធ; ហើយគាត់នឹងប្រព្រឹត្តការដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ»។ អ៊ុយរាយ៉ា ស្ម៊ីធ កំណត់ថា ជ័យជម្នះទាំងពីរនេះគឺសមរភូមិអាក់ទីអុំ នៅឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. និងការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម នៅឆ្នាំ 70 គ.ស. ដូច្នេះ ខទីម្ភៃប្រាំបី កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រមួយ ដែលចាប់ផ្តើមនៅសមរភូមិអាក់ទីអុំ ដែលជាការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេល 360 ឆ្នាំ និងការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម នៅឆ្នាំ 70 គ.ស.

> រួច​មក គាត់​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​គាត់​វិញ ដោយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យ៉ាង​ច្រើន; ហើយ​ចិត្ត​របស់​គាត់​នឹង​ប្រឆាំង​នឹង​សេចក្ដី​សញ្ញា​បរិសុទ្ធ; ហើយ​គាត់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​គាត់​វិញ។ ដានីយ៉ែល 11:28។

ឃ្លាចុងក្រោយនៃខាទីម្ភៃបួន («សូម្បីតែសម្រាប់ពេលកំណត់មួយ») ទៅមុខ បង្ហាញពីបន្ទាត់ប្រវត្តិសាស្ត្រមួយ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. ហើយបញ្ចប់នៅឃ្លាចុងក្រោយនៃខាទីសាមសិបមួយ («នឹងដាក់អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ») ដែលត្រូវបានបំពេញនៅឆ្នាំ 538។ បន្ទាត់នេះចាប់ផ្តើមដោយសង្គ្រាម Actium ដែលសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃទីក្រុងរ៉ូមមិនជឿព្រះ គ្រប់គ្រងដោយអធិបតេយ្យយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់អស់រយៈពេលបីរយហុកសិបឆ្នាំ។ បន្ទាត់នេះបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 538 ដោយទីក្រុងរ៉ូមសម្តេចប៉ាបចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រងដោយអធិបតេយ្យយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់អស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ។ នៅក្នុងខាទាំងនេះ និងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានបំពេញខាទាំងនេះ ពេលកំណត់នៅឆ្នាំ 330 តំណាងឲ្យការបែងចែកមួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទីក្រុងរ៉ូមមិនជឿព្រះ ក្នុងនាមជានគរទីបួននៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដំបូងនៃការគ្រប់គ្រងដោយអធិបតេយ្យយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់អស់រយៈពេលបីរយហុកសិបឆ្នាំ នោះក៏មានរយៈពេលពីររយប្រាំបីឆ្នាំនៃការរលាយបែកបាក់នៃចក្រភព ដែលកើតមានមុនការដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបឡើងកាន់បល្ល័ង្កនៅក្នុងខាទីសាមសិបមួយ នៅឆ្នាំ 538។ នៅក្នុងលំដាប់នៃខាទាំងប្រាំបីនោះ មានតែខាទីម្ភៃប្រាំពីរប៉ុណ្ណោះ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណការបំពេញតាមប្រវត្តិសាស្ត្រមួយ ដែលបានកើតឡើងមុនសង្គ្រាម Actium នៅឆ្នាំ 31 មុន គ.ស.

ខ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ បញ្ជាក់អំពីការជួបគ្នារវាងស្តេចពីរអង្គមួយ មុនដល់ «ពេលកំណត់» ហើយ​ខ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំបួន បញ្ជាក់អំពី «ពេលកំណត់» មួយ។ «ពេលកំណត់» នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ គឺជា​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​រយៈពេល​បី​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ ហើយ «ពេលកំណត់» នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំបួន គឺជា​ការ​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​បី​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ។ ទាំង​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​ការ​បញ្ចប់ សុទ្ធតែ​តំណាង​ឲ្យ «ពេលកំណត់» មួយ។

អំណាចកាន់តែរឹងមាំរបស់រ៉ូមមិនជឿព្រះ បានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលវាបានយកឈ្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្រទីបី ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 8:9។

> ហើយ​ពី​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​វា​ទាំង​នោះ មាន​ស្នែង​តូច​មួយ​លេច​ចេញ​មក ដែល​បាន​រីក​ធំ​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ទៅ​ខាង​ត្បូង ទៅ​ខាង​កើត ហើយ​ទៅ​កាន់​ស្រុក​ដ៏​ប្រសើរ។ ដានីយ៉ែល ៨:៩។

ការផ្តល់អំណាចបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលសង្គ្រាមអាក់ទីយូម ហើយបន្តមកដោយការចុះចូលរបស់ស្ដេចខាងត្បូង (អេស៊ីព្ទ) នៅក្នុងខទី៩ នៃជំពូកទី៨។

ចុងបញ្ចប់​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ក្រុង​រ៉ូម​មិនជឿ​ជា​នគរ​ទី​បួន​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 538 នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុង​រ៉ូម​ប៉ាប​បាន​ឈ្នះ​ឧបសគ្គ​ភូមិសាស្ត្រ​ទី​បី​របស់​វា។ រយៈពេល​ទាំងមូល​ចំនួន​ប្រាំ​រយ ហុកសិប​ប្រាំបី ឆ្នាំ ចាប់ពី​សមរភូមិ​អាក់ទីយូម រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 538 ចាប់ផ្តើម​ដោយ​ក្រុង​រ៉ូម​មិនជឿ​យក​ឈ្នះ​ឧបសគ្គ​ទី​បី​របស់​វា ហើយ​ក្លាយ​ជា​នគរ​ទី​បួន​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ ហើយ​វា​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុង​រ៉ូម​ប៉ាប​យក​ឈ្នះ​ឧបសគ្គ​ភូមិសាស្ត្រ​ទី​បី​របស់​វា។

ក្នុងនាមជានគរទីបួននៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងបង្ហាញអំពីពីររយៈពេល គឺ រយៈពេលដំបូងនៅពេលរ៉ូមលើកតម្កើងខ្លួនវា បន្ទាប់មកដោយរយៈពេលមួយដែលពិពណ៌នាអំពីការធ្លាក់ចុះរបស់រ៉ូម។ ការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលដំបូងនៃការលើកតម្កើងនេះ ក៏ជាការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលទាំងមូលដែលរ៉ូមមិនជឿព្រះបានគ្រប់គ្រងជានគរទីបួននៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ រយៈពេលដំបូងនៃការលើកតម្កើងរបស់រ៉ូម ចាប់ផ្តើម និង បញ្ចប់ដោយពេលវេលាដែលបានកំណត់មួយ ហើយវាក៏ចាប់ផ្តើមដោយការរួមបញ្ចូលគ្នានៃនគរខាងជើង និង នគរខាងត្បូងផងដែរ។ វាបញ្ចប់ដោយការបែងចែកទៅជានគរខាងកើតមួយ និង នគរខាងលិចមួយ។ ការចាប់ផ្តើម និង ការបញ្ចប់ដោយពេលវេលាដែលបានកំណត់មួយ ហើយការចាប់ផ្តើម និង ការបញ្ចប់នោះ តំណាងឲ្យការបែងចែកទាំងបួននៃនគររបស់អាឡិចសាន់ឌើរ។

ពេលវេលាពីរដែលបានកំណត់នៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំពីរ និងខទីម្ភៃប្រាំបួន តំណាងឲ្យសញ្ញាសម្គាល់ដើម និងសញ្ញាសម្គាល់ចុង ដែលពិពណ៌នាអំពីរយៈពេលដែលរ៉ូមគ្រប់គ្រងដោយអធិបតេយ្យភាពខ្ពស់បំផុត។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងការបំពេញតាមខសែសិបមួយ និងខដប់ប្រាំមួយ នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ រយៈពេលសម្រាប់រ៉ូមសម័យទំនើបក្នុងការគ្រប់គ្រងដោយអធិបតេយ្យភាពខ្ពស់បំផុត អស់រយៈពេលសែសិបពីរខែជានិមិត្តសញ្ញា ចាប់ផ្ដើមឡើង។ ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទីមួយនៃខទីម្ភៃប្រាំពីរ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយពេលវេលាដែលបានកំណត់ទីពីរ តំណាងឲ្យពេលដែលជាតិសាសន៍ចុងក្រោយលើផែនដី ធ្វើតាមគំរូរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក និងអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចុងក្រោយ ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ វាបញ្ជាក់អំពីការអនុវត្តទូទាំងពិភពលោកនៃសប្ប័ទរូបព្រះ។

សញ្ញាសម្គាល់ព្យាករណ៍ទាំងពីរនោះ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក រហូតដល់ការអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យទូទាំងពិភពលោក ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យទាំងពីរនោះ គឺជាពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុកទាំងពីរ នៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំពីរ និងខទីម្ភៃប្រាំបួន។ ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុកដំបូងនៅក្នុងខទីម្ភៃប្រាំពីរ ក៏ត្រូវបានតំណាងជាគំរូទុកជាមុនដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់កុងស្តង់ទីននៅឆ្នាំ 321 ផងដែរ ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់សម្តេចប៉ាបនៅក្រុមប្រឹក្សា Orleans ក្នុងឆ្នាំ 538 តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យទូទាំងពិភពលោក។

នៅក្នុងបរិបទនៃខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំ សង្គ្រាមប៉ានីអុំ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនាំមុខច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៃខទីដប់ប្រាំមួយ។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ការជួបគ្នារបស់ស្តេចទាំងពីរ ដែលកុហកគ្នាទៅវិញទៅមក ត្រូវបានបំពេញ។ ខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំ ជាផ្នែកមួយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីដប់ដល់ខទីដប់ប្រាំមួយ។ ខទាំងនោះកំណត់អត្តសញ្ញាណសង្គ្រាមស៊ីរីលើកទីបួននៅក្នុងខទីដប់ សង្គ្រាមរ៉ាហ្វៀនៅក្នុងខទីដប់មួយ និងផលវិបាកបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមនោះនៅក្នុងខទីដប់ពីរ។ ខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឆ្នាំ 200 មុន គ.ស. នៅពេលសង្គ្រាមប៉ានីអុំត្រូវបានបំពេញ ហើយនៅពេលរ៉ូមបាកាន ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាពួកចោរប្លន់នៃប្រជាជនរបស់អ្នក ចូលមកក្នុងនិទានទំនាយ។

ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ កំណត់អត្តសញ្ញាណការរលំរលាយរបស់សហភាពសូវៀតក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ ហើយខ ១៦ កំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ការជួបគ្នារវាងស្តេចពីរអង្គ ដែលនិយាយកុហកគ្នាទៅវិញទៅមក មុនពេលវេលាដែលបានកំណត់មកដល់ ដែលជាសង្គ្រាមអាក់ទីយ៉ូម នោះ កើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខ ៤០ ដែលដើរតាមពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ ហើយបញ្ចប់នៅត្រង់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ខ ២៧ ជាសញ្ញាសម្គាល់មួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃខ ៤០ ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីឆ្នាំ ១៩៨៩ ប៉ុន្តែមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ “ការជួបគ្នា” នៅក្នុងខ ២៧ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់មួយ មុនការផ្តល់អំណាចដល់រ៉ូមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ មានសញ្ញាសម្គាល់ជាច្រើនដែលនាំទៅដល់ការផ្តល់អំណាចដល់អំណាចសម្តេចប៉ាបនៅឆ្នាំ ៥៣៨ ហើយសញ្ញាសម្គាល់ទាំងនេះក៏កើតឡើងមុនពេលវេលាដែលបានកំណត់ផងដែរ។ មួយក្នុងចំណោមសញ្ញាសម្គាល់ទំនាយទាំងនោះគឺ ព្រះរាជក្រឹត្យរបស់យុស្ទីនាន ក្នុងឆ្នាំ ៥៣៣ ដែលបានបំពេញសេចក្តីយោងនៅក្នុងខ ៣០ អំពីការមាន “ការយល់ព្រមជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលបោះបង់ចោលសេចក្តីសញ្ញា”។

សញ្ញាសម្គាល់ដទៃទៀតដែលនាំទៅកាន់ពេលកំណត់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់រ៉ូមពហុទេវនិយម គឺឆ្នាំ 330 ដែលពេលនោះរ៉ូមពហុទេវនិយមបានបោះទម្លាក់ ហើយក្នុងពេលដំណាលគ្នាក៏បានប្រគល់ «អាសនៈ» ទៅឲ្យអំណាចបាប៉ាផងដែរ។ នៅឆ្នាំ 496 ក្លូវីសបានប្រគល់ «អំណាច» របស់គាត់ទៅឲ្យសាសនាចក្របាប៉ា។ ក្នុងការសម្រេចបំពេញនៃ Daniel 7 រ៉ូមពហុទេវនិយមបានដក «ស្នែងបី» ចេញសម្រាប់បាប៉ា ដោយស្នែងចុងក្រោយគឺការដកអូស្ត្រូហ្គោតចេញពីទីក្រុងរ៉ូមនៅឆ្នាំ 538។ នៅឆ្នាំ 508 សាសនាពហុទេវនិយមត្រូវបានដាក់មួយឡែកចេញជាសាសនាស្របច្បាប់នៃអាណាចក្រ ហើយត្រូវបានជំនួសដោយសាសនាកាតូលិក។ ឆ្នាំ 538 តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៃខទីសែសិបមួយ ហើយឆ្នាំ 496 តំណាងឲ្យឆ្នាំ 1989 នៅពេលដែល Reagan ដូចជាក្លូវីស បានឧទ្ទិសអំណាចរបស់ខ្លួនដល់សម្តេចបាបនៃរ៉ូម។ ឆ្នាំ 330 កំណត់សម្គាល់អំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ពីព្រោះនៅទីនោះហើយដែលអំណាចបាប៉ាវិលត្រឡប់មកកាន់អាសនៈនៃអំណាចវិញ។

នេះបញ្ជាក់ថា ទាំង 538 និង 330 សុទ្ធតែតំណាងឲ្យពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក គឺខទីដប់ប្រាំមួយ និងខទីសែសិបមួយ។ 496 តំណាងឲ្យឆ្នាំ 1989 ដែលបានបំពេញខទីដប់ និងខទីសែសិប ក្នុងដានីយ៉ែល 11 និងអេសាយ 8:8។ 508 បញ្ជាក់អំពីពេលដែលសាសនាផ្លូវការរបស់អាណាចក្រត្រូវបានដាក់មួយឡែក ដើម្បីជំនួសដោយសាសនាកាតូលិក។ ចាប់ផ្តើមពីក្លូវីស ក្នុងឆ្នាំ 496 រហូតដល់ 508 ការដកចេញ និងការជំនួសជាបន្តបន្ទាប់នៃសាសនាស្របច្បាប់របស់អាណាចក្រត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 330 ការរលាយសាបសូន្យជាបន្តបន្ទាប់នៃរ៉ូមខាងលិច ត្រូវបានតំណាងដោយត្រែទាំងបួនដំបូង ដូច្នេះហើយបញ្ជាក់អំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញជាបន្តបន្ទាប់ ដែលចាប់ផ្តើមនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក។

ការដួលរលំជាបន្តបន្ទាប់របស់រ៉ូមបាកាន់ ក្រោយពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់កុងស្តង់ទីននៅឆ្នាំ 321 បង្ហាញពីការដួលរលំរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងនាមជានគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលឈានមកដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ បន្ទាប់មក ការវិនិច្ឆ័យដោយត្រែទាំងបួន ត្រូវបាននាំមកលើសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចដែល ស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ នៅពេលនាងថ្លែងថា «ការក្បត់សាសនានៅថ្នាក់ជាតិ នឹងត្រូវបានតាមមកដោយការវិនាសជាតិក្នុងថ្នាក់ជាតិ»។ អេសេគាល បន្ថែមសាក្សីអំពីទណ្ឌកម្មបួនប្រការ។

> ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា៖ កូន​មនុស្ស​អើយ កាលណា​ស្រុក​មួយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​យើង ដោយ​រំលង​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ នោះ​យើង​នឹង​លាត​ដៃ​យើង​ទាស់​នឹង​ស្រុក​នោះ ហើយ​បំបាក់​ដំបង​នៃ​នំប៉័ង​របស់​វា ហើយ​ផ្ញើ​ទុរ្ភិក្ស​មក​លើ​វា ហើយ​កាត់​ផ្តាច់​ទាំង​មនុស្ស​ទាំង​សត្វ​ចេញ​ពី​វា។ ទោះ​បើ​មាន​មនុស្ស​ទាំង​បី​នេះ គឺ​នូអេ ដានីយ៉ែល និង​យ៉ូប នៅ​ក្នុង​វា​ក៏​ដោយ ពួក​គេ​នឹង​សង្គ្រោះ​បាន​តែ​ព្រលឹង​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​សារ​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ខ្លួន នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ បើ​យើង​បណ្ដាល​ឲ្យ​សត្វ​សាហាវ​ដ៏​គួរ​ស្ញប់ស្ញែង​ឆ្លង​កាត់​ស្រុក​នោះ ហើយ​វា​បំផ្លាញ​ស្រុក​នោះ ដល់​ថ្នាក់​វា​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់ជ្រងំ ឥត​មាន​អ្នក​ណា​អាច​ឆ្លង​កាត់​បាន ដោយ​ព្រោះ​សត្វ​ទាំង​នោះ ទោះ​បើ​មនុស្ស​ទាំង​បី​នេះ​នៅ​ក្នុង​វា​ក៏​ដោយ ដូច​ជា​យើង​មាន​ព្រះជន్మ​រស់​នៅ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា ពួក​គេ​នឹង​មិន​សង្គ្រោះ​បាន​ទាំង​កូន​ប្រុស​ទាំង​កូន​ស្រី​ឡើយ គឺ​ពួក​គេ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង្គ្រោះ តែ​ស្រុក​នោះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់ជ្រងំ។ ឬ​បើ​យើង​នាំ​ដាវ​មក​លើ​ស្រុក​នោះ ហើយ​ថា “ដាវ​អើយ ចូរ​ឆ្លង​កាត់​ស្រុក​នោះ​ទៅ” ដូច្នេះ​យើង​កាត់​ផ្តាច់​ទាំង​មនុស្ស​ទាំង​សត្វ​ចេញ​ពី​វា ទោះ​បើ​មាន​មនុស្ស​ទាំង​បី​នេះ​នៅ​ក្នុង​វា​ក៏​ដោយ ដូច​ជា​យើង​មាន​ព្រះជន್ಮ​រស់​នៅ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា ពួក​គេ​នឹង​មិន​សង្គ្រោះ​បាន​ទាំង​កូន​ប្រុស​ទាំង​កូន​ស្រី​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​ពួក​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង្គ្រោះ។ ឬ​បើ​យើង​ផ្ញើ​ជំងឺ​រាតត្បាត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ ហើយ​ចាក់​បង្ហូរ​សេចក្តី​កំហឹង​របស់​យើង​មក​លើ​វា​ក្នុង​ឈាម ដើម្បី​កាត់​ផ្តាច់​ទាំង​មនុស្ស​ទាំង​សត្វ​ចេញ​ពី​វា ទោះ​បើ​នូអេ ដានីយ៉ែល និង​យ៉ូប នៅ​ក្នុង​វា​ក៏​ដោយ ដូច​ជា​យើង​មាន​ព្រះជន್ಮ​រស់​នៅ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា ពួក​គេ​នឹង​មិន​សង្គ្រោះ​បាន​ទាំង​កូន​ប្រុស​ឬ​កូន​ស្រី​ឡើយ គឺ​នឹង​សង្គ្រោះ​បាន​តែ​ព្រលឹង​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​សារ​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ខ្លួន។ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ ចុះ​កាន់​តែ​យ៉ាង​ណា​ទៅ​ទៀត កាលណា​យើង​ផ្ញើ​សេចក្តី​ជំនុំជម្រះ​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទាំង​បួន​របស់​យើង​មក​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​ដាវ ទុរ្ភិក្ស សត្វ​សាហាវ​ដ៏​គួរ​ស្ញប់ស្ញែង និង​ជំងឺ​រាតត្បាត ដើម្បី​កាត់​ផ្តាច់​ទាំង​មនុស្ស​ទាំង​សត្វ​ចេញ​ពី​វា? ប៉ុន្តែ មើល​ចុះ នៅ​ក្នុង​វា​នឹង​មាន​សំណល់​មួយ​នៅ​សល់ ដែល​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ចេញ​មក ទាំង​កូន​ប្រុស​ទាំង​កូន​ស្រី។ មើល​ចុះ ពួក​គេ​នឹង​ចេញ​មក​រក​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ឃើញ​ផ្លូវ​ប្រព្រឹត្ត និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ពួក​គេ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អំពី​អាក្រក់​ដែល​យើង​បាន​នាំ​មក​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​អំពី​គ្រប់​ទាំង​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​នាំ​មក​លើ​វា។ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា កាលណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​ផ្លូវ​ប្រព្រឹត្ត និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ពួក​គេ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា គ្រប់​ទាំង​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​វា មិន​មែន​ធ្វើ​ដោយ​ឥត​ហេតុផល​ឡើយ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ អេសេគាល 14:12–23។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

Back to Articles