Article

# អនាគតសម្រាប់អាមេរិក និង ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 - លេខប្រាំពីរ

អ្នកបាញ់ធ្នូ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងបានពិភាក្សាអំពី «បន្ទុកនៃជ្រលងនៃនិមិត្ត» ក្នុង អេសាយ ជំពូក ២២ នៅក្នុងអត្ថបទមួយកាលថ្មីៗនេះ។ នៅទីនោះ យើងបានកំណត់ថា «ជ្រលងនៃនិមិត្ត» គឺជានិមិត្តសញ្ញាភូមិសាស្ត្រមួយនៃភាពខុសគ្នារវាងពួកឡាវឌីសេ និងពួកភីឡាឌែលភា ក្នុង «ថ្ងៃចុងក្រោយ»។ អ្វីដែលបានចងពួកព្រហ្មចារីឡាវឌីសេដ៏ល្ងង់ខ្លៅជាបាច់ៗ សម្រាប់ភ្លើងនៃការបំផ្លាញ គឺជា «ពួកអ្នកបាញ់ធ្នូ»។ ពួកអ្នកបាញ់ធ្នូក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយតាមព្រះគម្ពីរ តំណាងឲ្យសាសនាឥស្លាម។

> ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅកាន់​អប្រាហាំ​ថា កុំ​ឲ្យ​ការ​នេះ​ជា​ទុក្ខ​ព្រួយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អ្នក ដោយ​ព្រោះ​ក្មេង​នោះ និង​ដោយ​ព្រោះ​ស្ត្រី​បម្រើ​របស់​អ្នក​ឡើយ។ ក្នុង​គ្រប់​ការ​ដែល​សារ៉ា​បាន​និយាយ​មក​អ្នក ចូរ​ស្តាប់​សំឡេង​របស់​នាង​ចុះ ដ្បិត​ពូជ​របស់​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ហៅ​តាម​រយៈ​អ៊ីសាក។ ហើយ​អំពី​កូន​របស់​ស្ត្រី​បម្រើ​នោះ​ផង​ដែរ យើង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ជា​សាសន៍​មួយ ពី​ព្រោះ​គាត់​ជា​ពូជ​របស់​អ្នក។ រួច​អប្រាហាំ​ក៏​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រឹក​ព្រលឹម យក​នំប៉័ង និង​ថង់​ទឹក​មួយ ឲ្យ​ទៅ​ហាការ ដោយ​ដាក់​លើ​ស្មា​នាង ហើយ​ប្រគល់​កូន​ឲ្យ​នាង​ផង រួច​បញ្ជូន​នាង​ចេញ​ទៅ។ នាង​ក៏​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ ហើយ​វង្វេង​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន​បៀរ-សេបា។ លុះ​ទឹក​ក្នុង​ថង់​អស់​ទៅ នាង​ក៏​ដាក់​កូន​នោះ​នៅ​ក្រោម​គុម្ពោត​មួយ។ រួច​នាង​ក៏​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​ទល់​មុខ​គាត់ ឆ្ងាយ​ចេញ​ទៅ​ប្រហែល​ជា​ចម្ងាយ​បាញ់​ធ្នូ​មួយ ដ្បិត​នាង​បាន​និយាយ​ថា សូម​កុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​កូន​ស្លាប់​ឡើយ។ ដូច្នេះ នាង​ក៏​អង្គុយ​នៅ​ទល់​មុខ​គាត់ លើក​សំឡេង​ឡើង ហើយ​យំ។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​ឮ​សំឡេង​ក្មេង​នោះ ហើយ​ទេវតា​របស់​ព្រះ​បាន​ហៅ​ហាការ​ពី​ស្ថាន​សួគ៌​មក​ថា ហាការ​អើយ តើ​អ្នក​មាន​ទុក្ខ​អ្វី? កុំ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះ​បាន​ឮ​សំឡេង​ក្មេង​នោះ​នៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​នៅ​ហើយ។ ចូរ​ក្រោក​ឡើង លើក​ក្មេង​នោះ​ឡើង ហើយ​ចាប់​ដៃ​គាត់​ឲ្យ​មាំ​ចុះ ដ្បិត​យើង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ជា​សាសន៍​ដ៏​ធំ​មួយ។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បើក​ភ្នែក​នាង ហើយ​នាង​បាន​ឃើញ​អណ្តូង​ទឹក​មួយ។ នាង​ក៏​ទៅ​បំពេញ​ថង់​ទឹក​នោះ ហើយ​ឲ្យ​ក្មេង​នោះ​ផឹក។ ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ក្មេង​នោះ ហើយ​គាត់​ក៏​ធំ​ឡើង ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន ហើយ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បាញ់​ធ្នូ​ម្នាក់។ លោកុប្បត្តិ 21:12–21។

អ៊ីស្មាអែល ជាកូនប្រុសរបស់ហាការ ត្រូវក្លាយជាបិតានៃជាតិអ៊ីស្លាម ហើយគាត់ត្រូវបានតំណាងថា​ជា «អ្នកបាញ់ធ្នូ»។ ការលើកឡើងដំបូងអំពីអ៊ីស្មាអែល បង្ហាញអត្តសញ្ញាណតួនាទីរបស់គាត់ក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយតាមព្រះគម្ពីរ។

> ហើយ​ទេវតា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​នាង​ថា មើល៍ អ្នក​កំពុង​មាន​គភ៌ ហើយ​នឹង​សម្រាល​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់ ហើយ​អ្នក​ត្រូវ​ដាក់​ឈ្មោះ​គាត់​ថា អ៊ីស្មាអែល ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ទ្រង់​ស្តាប់​ទុក្ខវេទនា​របស់​អ្នក​ហើយ។ ហើយ​គាត់​នឹង​ជា​មនុស្ស​ព្រៃ​ម្នាក់ ដៃ​របស់​គាត់​នឹង​ទាស់​នឹង​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា ហើយ​ដៃ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​នឹង​ទាស់​នឹង​គាត់; ហើយ​គាត់​នឹង​រស់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​បងប្អូន​ទាំង​អស់​របស់​គាត់។ លោកុប្បត្តិ 16:11, 12។

ជាតិ​សាសន៍​អ៊ីស្លាម​នឹង «ប្រឆាំង​នឹង​មនុស្ស​គ្រប់​រូប» ហើយ «ដៃ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប» នឹង «ប្រឆាំង​នឹង​គាត់»។ ពាក្យ​ដែល​បាន​បកប្រែ​ថា «ព្រៃ» គឺ​សំដៅ​លា​ព្រៃ​អារ៉ាប់ ដូច្នេះ តាំង​ពី​ដើម​មក​នៃ​អ៊ីស្មាអែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្យាករណ៍ គាត់​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង «ពូជ​សេះ» ហើយ​គាត់​នឹង​នាំ​ឲ្យ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​នៃ​ពិភពលោក​មក​រួម​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ជាតិ​សាសន៍​របស់​គាត់។

ពួកមីឡេរីតបានសម្គាល់ឃើញថា វេទនាទាំងបីក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃសាសនាឥស្លាម ហើយដោយធ្វើដូច្នេះ ពួកគេបានបង្ហាញសាសនាឥស្លាមជារូបសេះមួយលើតារាងបរិសុទ្ធទាំងពីរនៃ ហាបាគុក។ តារាងទាំងនោះ «ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់» ហើយត្រូវបានទាយទុកជាមុននៅក្នុង ហាបាគុក ជំពូក ២។ ការបដិសេធសេចក្តីពិតដែលថា សាសនាឥស្លាមត្រូវបានតំណាងដោយវេទនាទាំងបីនៃ វិវរណៈ ជំពូក ៨ ខ ១៣ គឺជាការបដិសេធព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ និង ហាបាគុក។ នោះគឺជាការបដិសេធទាំងព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ ហើយ​បាន​ឮ​ទេវតា​មួយ​ហោះ​កាត់​កណ្ដាល​មេឃ ដោយ​ស្រែក​ឡើង​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា វេទនា! វេទនា! វេទនា! ដល់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​រស់នៅ​លើ​ផែនដី ពី​ព្រោះ​សំឡេង​ត្រែ​ផ្សេងៗ​របស់​ទេវតា​បី​អង្គ ដែល​នៅ​សល់​ត្រូវ​ផ្លុំ​ទៀត! វិវរណៈ 8:13។

ការបដិសេធសេចក្ដីពិត គឺជាការត្រូវចងភ្ជាប់ឲ្យឆ្ពោះទៅកាន់ភ្លើងនៃសេចក្ដីវិនាស ហើយសាសនាអាដវែនទីស្តបានចាប់ផ្ដើមការបដិសេធសេចក្ដីពិតជាបន្តបន្ទាប់របស់ខ្លួននៅឆ្នាំ 1863។ សាសនាអ៊ីស្លាមគឺជាបញ្ហាដែលនាំឲ្យប្រជាជាតិទាំងអស់នៃពិភពលោកមករួមជាមួយគ្នាក្នុងអំឡុងគ្រោះវេទនាទីបី។ សាមគ្គីភាពនេះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដែល ក្នុងនាមជាសញ្ញាសម្គាល់ដំបូងនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ក៏ត្រូវតែតំណាងឲ្យសញ្ញាសម្គាល់ចុងក្រោយនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរផងដែរ។ សញ្ញាសម្គាល់ចុងក្រោយនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ក្នុង «ថ្ងៃចុងក្រោយ» គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ បន្ទាប់មកគ្រោះវេទនាទីបីក៏មកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ អំណាចដែលធ្វើឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយកើតកំហឹងគឺសាសនាអ៊ីស្លាម ហើយនៅថ្ងៃចុងក្រោយ សាសនាអ៊ីស្លាមបានធ្វើឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយកើតកំហឹងនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ប៉ុន្តែនៅពេលដំណាលគ្នានោះ ពួកគេក៏ត្រូវបាន «ទប់ឃាត់» ផងដែរ។ នៅពេលនោះ ភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្ដើមធ្លាក់រំភើយជាមុន មុននឹងការចាក់បង្ហូរពេញលេញដែលកើតឡើងនៅពេលកូនក្រមុំរៀបចំខ្លួនរួចរាល់។

> «នៅ​ពេល​នោះ ខណៈ​ដែល​កិច្ចការ​នៃ​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​កំពុង​តែ​បិទ​បញ្ចប់ នោះ​សេចក្ដី​វេទនា​នឹង​កើត​មាន​ឡើង​លើ​ផែនដី ហើយ​បណ្ដា​ជាតិ​សាសន៍​នឹង​ខឹង​ក្រោធ តែ​ត្រូវ​បាន​ទប់​ស្កាត់​ទុក ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​រារាំង​កិច្ចការ​របស់​ទេវតា​ទី​បី។ នៅ​ពេល​នោះ “ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ” ឬ​ការ​ស្រស់​ស្រាយ​មក​ពី​វត្តមាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់ នឹង​មក​ដល់ ដើម្បី​ប្រទាន​អំណាច​ដល់​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំង​របស់​ទេវតា​ទី​បី ហើយ​រៀបចំ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ឲ្យ​អាច​ឈរ​មាំមួន​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គ្រោះកាច​ទាំង​ប្រាំ​ពីរ​ចុង​ក្រោយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​ចេញ»។ Early Writings, 85.

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១ ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៃ​អ្នក​រស់​បាន​ចាប់ផ្តើម ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​បាន​ខឹង​សម្បារ​ដោយសារ​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ទាស់​នឹង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​ចុះ។ ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ចាប់ផ្តើម​ពី​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ ហើយ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៃ​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​បញ្ចប់​នៅ​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ បន្ទាប់​មក​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៃ​ហ្វូង​ចៀម​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះ​ចាប់ផ្តើម។ មាន​អ្វី​ជា​ច្រើន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​សេចក្ដី​ពិត​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​នេះ ប៉ុន្តែ​សេចក្ដី​ពិត​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​កត់ត្រា​ជា​ឯកសារ​យ៉ាង​ល្អ​ក្នុង​ស៊េរី Habakkuk’s Tables។ វា​មាន​សារៈសំខាន់​ក្នុង​ការ​ដាក់​រឿង​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នៅ​ទីនេះ មុន​នឹង​យើង​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​សេចក្ដី​រៀបរាប់​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​១១ វិញ។

> ហើយ​នៅ​ក្នុង​ម៉ោង​ដដែល​នោះ ក៏​មាន​ការ​រញ្ជួយ​ដី​យ៉ាង​ធំ​មួយ​កើត​ឡើង ហើយ​មួយ​ភាគ​ដប់​នៃ​ក្រុង​ក៏​ដួល​រលំ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​រញ្ជួយ​ដី​នោះ មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់; រីឯ​អ្នក​ដែល​នៅ​សល់​វិញ មាន​សេចក្ដី​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌។ វេទនា​ទី​ពីរ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ; ហើយ​មើល៍ វេទនា​ទី​បី​កំពុង​មក​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ វិវរណៈ 11:13, 14។

«ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» ដែលបានសម្គាល់ការបំផ្លាញរបបនៃជាតិសាសន៍បារាំងក្នុងបដិវត្តន៍បារាំង តំណាងឲ្យការបំផ្លាញរបបនៃសហរដ្ឋអាមេរិកនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ការបោះបង់ជំនឿរបស់ជាតិនឹងត្រូវបានបន្ទាប់ដោយវិនាសកម្មរបស់ជាតិ ហើយនៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានបំផ្លាញ ផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវរញ្ជួយរហូតដល់គល់មូលដ្ឋានរបស់វា ដូច្នេះហើយមាននិមិត្តសញ្ញា «ការរញ្ជួយដី»។ នៅពេលនោះ «វេទនាទីបីមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ សាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅលើតារាងបរិសុទ្ធទាំងពីរ ថាជាវេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ នៃវិវរណៈជំពូក ៩ ហើយបើវេទនាទីមួយគឺសាសនាអ៊ីស្លាម និងវេទនាទីពីរក៏គឺសាសនាអ៊ីស្លាមដែរ នោះវេទនាទីបីត្រូវតែជាសាសនាអ៊ីស្លាម ពីព្រោះដោយសក្ខីភាពរបស់ពីរនាក់ ការណាមួយត្រូវបានបញ្ជាក់ស្ថಾಪនា។ សហរដ្ឋអាមេរិកនឹងត្រូវសាសនាអ៊ីស្លាមវាយប្រហារម្ដងទៀត នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ដោយនិយាយអំពីជ្រលងឆ្អឹងរបស់ហេសេគាល បងស្រី វ៉ៃត បានកត់ត្រាសេចក្តីដូចតទៅនេះ។

> «ទេវតាទាំងឡាយកំពុងទប់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងថា​ជា​សេះកាចសាហាវ​មួយ កំពុងស្វែងរកការផ្តាច់ខ្លួនឲ្យរួច ហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវសេចក្ដីវិនាស និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។»

> «តើយើងនឹងដេកលង់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃលោកអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? ឱ បើសិនជាយើងអាចមានក្នុងពួកជំនុំរបស់យើង នូវព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់ឡើងវិញ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារក៏តឹងចង្អៀតដែរ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារចង្អៀតនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានព្រំដែនឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

សារ​នៃ «ខ្យល់​ទាំង​បួន» ដែល​ប្រោស​ឲ្យ​ព្យាការី​ទាំង​ពីរ​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ ឈរ​ឡើង​វិញ នោះ​គឺ​ជា​សារ​នៃ​សេះ​កំហឹង​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ពេញ​ទាំង​សក្ខីភាព​នៃ​ព្រះគម្ពីរ ហើយ​ក៏​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ភ្នែក​ឃើញ​នៅ​លើ​បន្ទះ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំង​ពីរ​របស់ ហាបាគុក ផង​ដែរ។ សារ​ដែល​នាំ​អេលីយ៉ា និង​ម៉ូសេ​ឲ្យ​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន គឺ​ជា​សារ​នៃ​វេទនា​ទី​បី ដែល​មក​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន​វិញ ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ ហើយ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​វាយ​ប្រហារ​ម្ដង​ទៀត នោះ​ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​ទង់​សម្គាល់​ដល់​បណ្ដា​ប្រជាជាតិ។

គ្រោះវេទនាទីបីរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម ក៏ជាត្រែទីប្រាំពីរផងដែរ។ ការចាប់ផ្ដើមនៃការបន្លឺសំឡេងត្រែទីប្រាំពីរ គឺនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤ នៅពេលដែលការវិនិច្ឆ័យបានចាប់ផ្ដើម។

> ប៉ុន្តែ នៅក្នុងគ្រានៃសំឡេងរបស់ទេវតាទីប្រាំពីរ ពេលដែលគាត់នឹងចាប់ផ្តើមផ្លុំត្រែ នោះអាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានបញ្ចប់ ដូចដែលទ្រង់បានប្រកាសដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ គឺពួកព្យាការី។ វិវរណៈ 10:7។

«ថ្ងៃ​នៃ​សំឡេង​របស់​ទេវតា​ទី​ប្រាំពីរ» គឺ​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត ដែល​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។ នៅ​ពេល​នោះ ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​មនុស្ស​ស្លាប់​បាន​ចាប់​ផ្ដើម។ កាល​ណា​វេទនា​ទី​បី​មក​ដល់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ការ​ផ្លុំ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ម្តង​ទៀត។ ការ​ផ្លុំ​នេះ​មិន​មែន​ជា​ការ​ចាប់​ផ្ដើម​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ទី​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​លើ​វង្ស​នៃ​ព្រះ ហើយ​ជា​ការ​ចាប់​ផ្ដើម​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​លើ​ហ្វូង​ចៀម​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះ។

> ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំត្រែឡើង; ហើយមានសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងនៅស្ថានសួគ៌ ដោយនិយាយថា នគរទាំងឡាយនៃលោកិយនេះបានក្លាយទៅជានគររបស់ព្រះអម្ចាស់នៃយើង និងរបស់ព្រះគ្រីស្ទរបស់ទ្រង់; ហើយទ្រង់នឹងសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ចតទៅ។ ហើយពួកចាស់ទុំម្ភៃបួននាក់ ដែលអង្គុយនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះលើកៅអីរបស់ខ្លួន បានទម្លាក់ខ្លួនក្រាបមុខចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះ ដោយពោលថា ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់ព្រះការទាំងអស់អើយ យើងខ្ញុំសូមអរព្រះគុណដល់ទ្រង់ ជាព្រះអង្គដែលគង់នៅ ដែលបានគង់នៅ ហើយដែលនឹងយាងមក; ពីព្រោះទ្រង់បានយកព្រះចេស្តាដ៏ធំរបស់ទ្រង់មកប្រើ ហើយបានសោយរាជ្យ។ វិវរណៈ 11:15–17។

«អាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះ» គឺជាព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងយើង ដែលជាសេចក្ដីសង្ឃឹមនៃសិរីល្អ ដែលបានសម្រេចរួចរាល់នៅក្នុងរយៈពេលនោះ នៅពេលដែលម៉ូសេ និង អេលីយ៉ា ឈរឡើង ហើយត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ដោយសារព្រះសារ​មួយពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណឥស្លាម។ ប្រសិនបើព្រះសារនោះត្រូវបានទទួល វាចងព្រលឹងមួយសម្រាប់ឃ្លាំងសួគ៌; ប៉ុន្តែ សម្រាប់អស់អ្នកដែលបដិសេធព្រះសារនោះ វាគឺជាព្រះសាររបស់ពួកអ្នកបាញ់ធ្នូរបស់ឥស្លាម ដែលចងពួកគេជាបាច់ៗ ដើម្បីឲ្យត្រូវដុតក្នុងភ្លើងនៃសេចក្ដីវិនាស។ ព្រះសារនៃត្រែទីប្រាំពីរ បោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ជាមុន មុនពេលពួកគេត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ដើម្បីនាំហ្វូងផ្សេងទៀតរបស់ព្រះចូលមក។ ហោរាទាំងពីរដែលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ នោះ ត្រូវតែបានបោះត្រាជាមុនសិន មុនពេលពិភពលោកអាចត្រូវបានព្រមាន។

> «ព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលលោកិយអំពីបាប អំពីសេចក្តីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ។ លោកិយអាចត្រូវបានព្រមានបានតែដោយឃើញអ្នកដែលជឿសេចក្តីពិត ត្រូវបានញែកបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិត ដោយប្រព្រឹត្តតាមគោលការណ៍ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងបរិសុទ្ធ បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ក្នុងន័យដ៏ខ្ពស់ថ្លៃ នូវបន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកដែលកាន់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងអ្នកដែលជាន់ឈ្លីវានៅក្រោមជើងរបស់ខ្លួន។ ការញែកបរិសុទ្ធដោយព្រះវិញ្ញាណ សម្គាល់ឲ្យឃើញភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលមានត្រារបស់ព្រះ និងអ្នកដែលកាន់ថ្ងៃសម្រាកក្លែងក្លាយមួយ។ នៅពេលការសាកល្បងមកដល់ នោះនឹងត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា សញ្ញារបស់សត្វសាហាវគឺជាអ្វី។ វាគឺជាការកាន់ថ្ងៃអាទិត្យ។ អ្នកដែលបន្ទាប់ពីបានឮសេចក្តីពិតហើយ នៅតែបន្តចាត់ទុកថ្ងៃនេះថាបរិសុទ្ធ គឺកំពុងផ្ទុកហត្ថលេខារបស់មនុស្សនៃអំពើបាប អ្នកដែលបានគិតថានឹងផ្លាស់ប្ដូរពេលវេលា និងក្រឹត្យវិន័យ។ Bible Training School, December 1, 1903.»

នៅពេលដែលមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញាសម្រាប់បណ្ដាជាតិនានា នោះបណ្ដាជាតិនានានឹងខឹងក្រោធ។ អំណាចដែលបង្កឲ្យបណ្ដាជាតិនានាខឹងក្រោធនៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរគឺសាសនាអ៊ីស្លាម។ សាសនាអ៊ីស្លាមនឹងវាយប្រហារសហរដ្ឋអាមេរិកម្តងទៀតនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> ហើយ​សាសន៍​ទាំងឡាយ​បាន​ខឹង​សម្បារ ហើយ​សេចក្តី​ក្រោធ​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ដល់ និង​ពេល​វេលា​របស់​មនុស្ស​ស្លាប់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​វិនិច្ឆ័យ ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ពួក​ហោរា និង​ពួក​បរិសុទ្ធ និង​អស់​អ្នក​ដែល​កោតខ្លាច​ព្រះនាម​ទ្រង់ ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ ហើយ​ដើម្បី​បំផ្លាញ​អស់​អ្នក​ដែល​បំផ្លាញ​ផែនដី។ ហើយ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បើក​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់ គេ​បាន​ឃើញ​ហិប​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មាន​ផ្លេកបន្ទោរ សំឡេង ផ្គរ​រន្ទះ ការរញ្ជួយ​ដី និង​ព្រិល​ធំ។ វិវរណៈ 11:18, 19។

បន្ទាប់ពីលំដាប់នៃព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយទាំងនេះ យ៉ូហានបានបង្ហាញអំពីពួកជំនុំ ដែលត្រូវធ្វើជាទង់សញ្ញា។

> ហើយមានទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យមួយលេចឡើងនៅស្ថានសួគ៌ គឺស្ត្រីម្នាក់ស្លៀកពាក់ដោយព្រះអាទិត្យ ហើយព្រះចន្ទស្ថិតនៅក្រោមជើងនាង ហើយនៅលើក្បាលនាងមានមកុដមួយធ្វើពីផ្កាយដប់ពីរ។ ហើយនាងមានផ្ទៃពោះ ក៏ស្រែកឡើង ដោយឈឺចាប់ក្នុងការសម្រាលកូន ហើយរងទុក្ខវេទនា ដើម្បីសម្រាល។ វិវរណៈ 12:1។

នៅ​ទីនេះ ពួកជំនុំ​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ត្រូវ​បាន​ជាន់ឈ្លី ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ខណៈ​ដែល​ទង់​សញ្ញា​របស់​ព្រះ​កំពុង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​សិរីល្អ​នៃ​ព្រះអាទិត្យ។ ពួកគេ​កំពុង​ឈរ​លើ​ព្រះចន្ទ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ស្រមោល​នៃ​ផ្កាយ​ទាំង​ដប់ពីរ​នៅ​លើ​មកុដ​របស់​នាង។ ស្រមោល​នោះ​គឺ​ជា​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់ពីរ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ដែល​ជា​និមិត្តរូប​ជាមុន និង​ឆ្លុះបញ្ចាំង​អំពី​សិស្ស​ទាំង​ដប់ពីរ ដែល​ជា​ផ្កាយ​ទាំង​ដប់ពីរ​នៅ​ក្នុង​មកុដ​របស់​នាង។ ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ កំពុង​ជា​និមិត្តរូប​ជាមុន​អំពី​ទី​បញ្ចប់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ នៅ​ក្នុង​រូបភាព​ប្រៀបប្រដូច​នេះ។

នារីនោះហៀបនឹងសម្រាលកូនមួយ ដែលបញ្ជាក់អំពីកំណើតរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅចុងសម័យអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះតំណាងឲ្យកំណើតរបស់សាសន៍ដទៃដែលចេញមកពីបាប៊ីឡូន ហើយចូលរួមជាមួយមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ កាលណាអេលីយ៉ា និងម៉ូសេ ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា នាងក៏សម្រាលហ្វូងចៀមផ្សេងទៀតរបស់ព្រះ ដែលនឹងឆ្លើយតបចំពោះទង់សញ្ញានោះ។

«ពិភពលោកអាចត្រូវបានព្រមានបានតែប៉ុណ្ណោះ» ដោយឃើញមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ក្នុងអំឡុងវិបត្តិដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ អ្នកទាំងឡាយដែលចេញពីបាប៊ីឡូន ហើយឈរជាមួយមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងថាជាប្រជាជនយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ក្រុមទាំងពីរនោះ ដែលមានទីតាំងនៅក្នុង វិវរណៈ ៧ ត្រូវបានតំណាងដោយម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា នៅលើភ្នំផ្លាស់ប្រែរូបរាង ហើយព្រះវិហាររបស់ព្រះដែលមានជ័យជម្នះ ដែលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ និងលើកឡើងជាទង់សញ្ញា នឹងរួមជាមួយហ្វូងចៀមឯទៀតរបស់ព្រះ ដែលនៅពេលនោះនៅតែស្ថិតក្នុងបាប៊ីឡូន ក្នុងអំឡុងពេលចុងក្រោយនៃវិបត្តិនោះ។

> ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលនៃព្រះយេហូវ៉ា អស់អ្នកដែលញ័រភ័យចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា ដែលបណ្តេញអ្នករាល់គ្នាចេញដោយព្រោះនាមរបស់ខ្ញុំ បាននិយាយថា «សូមឲ្យព្រះយេហូវ៉ាទទួលសិរីល្អចុះ» ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងលេចមក ដើម្បីជាសេចក្តីអំណរដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់។ មានសំឡេងចលាចលពីទីក្រុង មកមានសំឡេងពីព្រះវិហារ គឺជាសំឡេងរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដែលសងតបដល់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់។ មុនពេលនាងឈឺពោះសម្រាល នាងបានសម្រាលរួចហើយ មុនពេលការឈឺចាប់មកដល់ នាងបានបង្កើតកូនប្រុសម្នាក់។ តើអ្នកណាធ្លាប់ឮការដូចនេះ? តើអ្នកណាធ្លាប់ឃើញការដូចទាំងនេះ? តើផែនដីនឹងអាចបង្កើតផលក្នុងមួយថ្ងៃបានឬ? ឬប្រជាជាតិមួយនឹងកើតមកក្នុងពេលតែមួយបានឬ? ដ្បិត កាលណាស៊ីយ៉ូនឈឺពោះសម្រាលភ្លាម នាងក៏បង្កើតកូនៗរបស់នាងភ្លាម។ តើខ្ញុំនឹងនាំឲ្យដល់ពេលសម្រាល ហើយមិនឲ្យសម្រាលទេឬ? ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា តើខ្ញុំដែលធ្វើឲ្យសម្រាល នឹងបិទផ្ទៃម្តាយឬ? ព្រះរបស់អ្នកមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ។ ចូរអរសប្បាយជាមួយក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយរីករាយជាមួយនាង អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់នាងអើយ! ចូរអរសប្បាយយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនាង អស់អ្នកដែលកាន់ទុក្ខដោយព្រោះនាងអើយ! ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបឺត ហើយឆ្អែតដោយសុដន់នៃការកម្សាន្តចិត្តរបស់នាង ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបៅយក ហើយមានសេចក្តីរីករាយ ដោយសារភាពបរិបូរនៃសិរីរុងរឿងរបស់នាង។ ដ្បិត ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍ ខ្ញុំនឹងពន្លាយសេចក្តីសុខសាន្តទៅកាន់នាងដូចជាទន្លេ ហើយសិរីរុងរឿងនៃសាសន៍ដទៃដូចជាល្បាក់ទឹកហូរ។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបៅ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេពរនៅចំហៀងនាង ហើយត្រូវគេបំពេរនៅលើជង្គង់របស់នាង។ ដូចជាមនុស្សដែលម្តាយរបស់ខ្លួនលួងលោមយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏នឹងលួងលោមអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងនោះដែរ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួលការលួងលោមនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម។ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញការនេះ ចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងអរសប្បាយ ហើយឆ្អឹងរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងរីកលូតលាស់ដូចជាស្មៅខ្ចី ហើយព្រះហស្តរបស់ព្រះយេហូវ៉ានឹងត្រូវស្គាល់ថាស្ថិតនៅលើពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយសេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅលើខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់។ អេសាយ 66:5–14។

អ្នកដែលបានកើតនៅពេលពួកគេឡើងទៅស្ថានសួគ៌ គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានបងប្អូនរបស់ខ្លួន ដែលស្អប់ពួកគេ បណ្ដេញចេញ។ បងប្អូនរបស់ពួកគេដែលស្អប់ពួកគេ ហើយអបអរសាទរនឹងសេចក្ដីស្លាប់របស់ពួកគេ គឺជាអ្នកដែលនិយាយថា ខ្លួនជាសាសន៍យូដា ប៉ុន្តែមិនមែនទេ។ ពួកគេគឺជាអ្នកនៃសាលាប្រជុំរបស់សាតាំង ដែលតាមន័យទំនាយ នឹងមកថ្វាយបង្គំនៅទាបជើងនៃទង់សញ្ញា ដែលរួមមាន «អ្នកដែលត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីអ៊ីស្រាអែល»។

> ហើយទ្រង់នឹងលើកបដាសម្គាល់មួយសម្រាប់បណ្ដាជាតិនានា ហើយនឹងប្រមូលពួកដែលត្រូវបានបណ្ដេញចេញនៃអ៊ីស្រាអែល ហើយនឹងប្រមូលផ្តុំអ្នកដែលត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយនៃយូដា មកពីទិសទាំងបួននៃផែនដី។ អេសាយ 11:12។

> «អ្នក​គិត​ថា អស់​អ្នក​ដែល​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​មុខ​ជើង​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ (Revelation 3:9) នៅ​ទី​បំផុត​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង្គ្រោះ។ នៅ​ទីនេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​មិន​យល់​ស្រប​នឹង​អ្នក; ដ្បិត​ព្រះ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា មនុស្ស​ក្រុម​នេះ​ជា​អ្នក​អាវេនទីស្ត​ដែល​ប្រកាស​ជំនឿ តែ​បាន​ធ្លាក់​ចេញ​ទៅ ហើយ «បាន​ឆ្កាង​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ឡើង​វិញ​សម្រាប់​ខ្លួន​គេ ហើយ​នាំ​ទ្រង់​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​អាម៉ាស់​ជា​សាធារណៈ»។ ហើយ​នៅ​ក្នុង «ម៉ោង​នៃ​ការ​ល្បួង» ដែល​នៅ​មិន​ទាន់​មក​ដល់ ដើម្បី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​លក្ខណៈ​ពិត​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប ពួក​គេ​នឹង​ដឹង​ថា ពួក​គេ​វិនាស​បាត់បង់​ជា​រៀង​រហូត ហើយ​ដោយ​ត្រូវ​បាន​គ្រប​សង្កត់​ដោយ​ទុក្ខ​វេទនា​នៃ​វិញ្ញាណ ពួក​គេ​នឹង​ក្រាប​នៅ​មុខ​ជើង​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ»។ Word to the Little Flock, 12.

អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ត្រចៀក សូម​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ស្តាប់​នូវ​អ្វី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​បន្ទូល​ដល់​ពួក​ជំនុំ​ទាំងឡាយ។

Back to Articles