Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយប្រាំមួយ

ការបើកសម្ដែងអំពីការជំនុំជម្រះ៖ ចាប់ពី 9/11 ដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ – ការវិភាគតាមទំនាយ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតលើអ្នករស់ បានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយការជំនុំជម្រះអនុវត្តទណ្ឌកម្មចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។ រយៈពេលទាំងពីរនៃការជំនុំជម្រះនោះ តំណាងឲ្យកិច្ចការរបស់ទូតសារដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ទូតសារទីបីនៃសេចក្តីសញ្ញា និងអេលីយ៉ាទីបី ដែលជាការបញ្ចប់នៃទូតសារអេលីយ៉ាដែលបានចាប់ផ្តើមក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite។

នៅក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ ការបំពេញ​សម្រេច​នៃ​អ្នកនាំសារ​នៃ​សេចក្តីសញ្ញា ទ្រង់​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ផែនដី​ពិតប្រាកដ​ពីរដង ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​រូបកាយ​របស់​ទ្រង់ និង​ព្រះវិហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់។ ព្រះវិហារ​ផែនដី​ពិតប្រាកដ​របស់​ទ្រង់​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ជា​ព្រះវិហារ​រោងឧបោសថ​នៅ​ទីរហោស្ថាន បន្ទាប់​មក​ជា​ព្រះវិហារ​របស់​សាឡូម៉ូន បន្ទាប់​មក​ជា​ព្រះវិហារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ស្ថាបនា​ឡើងវិញ​បន្ទាប់ពី​ការ​ជា​ឈ្លើយ​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នៅ​បាប៊ីឡូន ហើយ​ជា​ព្រះវិហារ​ដដែល​នោះ បន្ទាប់ពី​គម្រោង​ជួសជុល​កែលម្អ​អស់​រយៈពេល​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ ដែល​អនុវត្ត​ដោយ​ហេរ៉ូឌ។

វត្តមានផ្ទាល់កាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានព្រះពរ​ដល់ព្រះពន្លាត្រសាល និង​ព្រះវិហាររបស់សាឡូម៉ូន ប៉ុន្តែមិនបានប្រទានព្រះពរ​ដល់ព្រះវិហារដែលត្រូវបានស្ថាបនាឡើងវិញបន្ទាប់ពីការជាប់ជាឈ្លើយនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ព្រះវិហារដែលត្រូវបានកែលម្អឡើងវិញនោះបានទទួលព្រះពរ​ដោយវត្តមានផ្ទាល់កាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះវិហារដែលហេរ៉ូឌបានកែលម្អឡើងវិញ ព្រះគ្រីស្ទបានជម្រះព្រះវិហារពីរដង ដើម្បីបំពេញតាម ម៉ាឡាគី ជំពូកទី៣។ ក្នុងការជម្រះលើកទីមួយ ព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់ព្រះវិហារថាជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះបិតារបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងការជម្រះព្រះវិហារលើកចុងក្រោយ ព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់វាថាជាផ្ទះរបស់ពួកយូដា។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ពួក​មីឡែរ៉ាយិត ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សង់​ព្រះវិហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​មួយ​ក្នុង​រយៈពេល​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1798 រហូត​ដល់ 1844។ នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ដោយ​ជា​ការ​បំពេញ​តាម ម៉ាឡាគី ជំពូក 3 ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ដល់​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​ភ្លាមៗ ដូច្នេះ​បាន​ជម្រះ​ពួក​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ខ្លៅ​ចេញ។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ក្នុង​នាម​ជា​ទេវតា​ទី​បី ដើម្បី​សម្រេច​ការ​ជម្រះ​លើក​ទី​ពីរ និង​ចុង​ក្រោយ ប៉ុន្តែ​ដូច​ជា​នៅ​ដើម​កំណើត​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ដែរ អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​ខ្វះ​សេចក្ដី​ជំនឿ​ដែល​ចាំបាច់​ដើម្បី​បញ្ចប់​កិច្ចការ​នោះ។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីបំពេញការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីពីរ ដែលត្រូវបានសម្រេចឡើង នៅពេលព្រហ្មចារីល្ងង់ត្រូវបានជម្រះចេញ ក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នៅពេលដែលពួកគេភ្ញាក់ដឹងខ្លួនចំពោះសេចក្តីពិតថា ពួកគេមិនយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ ១៩៨៩ នោះឡើយ។ ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនោះតំណាងឱ្យសារភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលជាសារសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ នៅពេលដាក់វា​នៅក្នុងបរិបទនៃពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់។ សារនៃខចុងក្រោយទាំងប្រាំមួយនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខ ៤៤ នៃខទាំងនោះថា «ដំណឹងពីទិសខាងកើត និងពីទិសខាងជើង»។

សារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយវាក៏ជាសារនៃទិសខាងកើត និងទិសខាងជើងផងដែរ។ ទិសខាងកើត និងទិសខាងជើង តំណាងឲ្យសាសនាអ៊ីស្លាម និងសម្តេចប៉ាបរាជាធិបតេយ្យ រៀងៗខ្លួន ហើយក្នុងនាមជាសារ វាតំណាងឲ្យសារដែលត្រូវបានក្លែងបន្លំដោយអាដវែនទីសម៍ឡូឌីសេ រវាងថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលកំពុងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។ ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ តំណាងឲ្យសាសនាអ៊ីស្លាម (ទិសខាងកើត) ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យតំណាងឲ្យសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ (ទិសខាងជើង)។

គ្រែស្លាប់សម្រាប់អាដវេនទីសឹមឡាវឌីកេ ត្រូវបានតំណាងនៅចន្លោះសញ្ញាសម្គាល់ទាំងពីរនោះ ដូចដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយមរណភាពរបស់ហោរាមិនស្ដាប់បង្គាប់ម្នាក់ នៅចន្លោះសត្វលា និងសត្វតោ។ គ្រែស្លាប់សម្រាប់អ្នកដែលទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ត្រូវបានតំណាងដោយ «ដំណឹងពីទិសខាងកើត និងខាងជើង» ដែលធ្វើឲ្យអំណាចប៉ាបខឹងសម្បារ និងចាប់ផ្ដើមការបៀតបៀនចុងក្រោយលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ សារនោះចាប់ផ្ដើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលជាកន្លែង និងជាពេលដែលអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបីវាយប្រហារយ៉ាងភ្លាមៗ។ ការវាយប្រហារដែលមិនបានរំពឹងទុកនោះ បង្កើតឲ្យមានការបំផ្លាញជាតិ ហើយបង្កឲ្យបណ្ដាប្រជាជាតិខឹងសម្បារ ដូច្នេះហើយផ្ដល់កម្លាំងជំរុញខាងសេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយ ដើម្បីនាំបណ្ដាប្រជាជាតិទាំងអស់មករួមគ្នាប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្លាម ក្រោមឧបការណ៍នៃសហភាពបីមុខរបស់នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ។

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​អេលីយ៉ា​ទី​បី សារ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​វេទនា​ទី​បី ជូន​ដំណឹង​ដល់​នាគ សត្វ​សាហាវ និង​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ​ថា អ៊ីស្លាម​គឺ​ជា​ឧបករណ៍​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រើ ដើម្បី​ដាក់​ទោស​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ដោយ​សារ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​សញ្ញា​នៃ​សិទ្ធិ​អំណាច​របស់​សម្តេច​ប៉ាប។ ដូច​ជា​រ៉ូម​ទាំង​បី បាប៊ីឡូន​ទាំង​បី អេលីយ៉ា​ទាំង​បី និង​អ្នក​នាំ​សារ​ទាំង​បី​ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ វេទនា​ទី​បី​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ការ​អនុវត្ត​បី​ដង​នៃ​វេទនា​ទាំង​បី។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ ហើយ​បាន​ឮ​ទេវតា​មួយ​ហោះ​កាត់​កណ្ដាល​មេឃ ដោយ​និយាយ​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា វេទនា វេទនា វេទនា ដល់​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​លើ​ផែនដី ព្រោះ​សំឡេង​ត្រែ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ទេវតា​ទាំង​បី ដែល​នៅ​មិន​ទាន់​ផ្លុំ​នៅ​ឡើយ! វិវរណៈ ៨:១៣។

ស៊ីស្ទើរ វ៉ៃត៍ បានគាំទ្រយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះសៀវភៅរបស់ស្មីត៍ គឺ *ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ* ដោយបញ្ជាក់ថា អ្នកអាដវិនទីស្តថ្ងៃទីប្រាំពីរគ្រប់រូបគួរតែមានសៀវភៅនោះ ទោះបីនាងមិនបានបញ្ជាក់ដោយត្រង់ដូចដែលខ្ញុំទើបតែសរសេរនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតនោះមានស្រាប់នៅក្នុងការគាំទ្ររបស់នាង។

> «ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់អំពាវនាវរកកម្មករ​ឲ្យចូលទៅក្នុង​វិស័យ​លក់សៀវភៅ ដើម្បីឲ្យសៀវភៅ​ដែលផ្ទុកពន្លឺ​នៃសេចក្ដីពិត​សម្រាប់សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​អាចត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ។ ប្រជាជន​ក្នុងលោក​ត្រូវការដឹង​ថា ទីសំគាល់​នៃគ្រា​កំពុងតែបានសម្រេច។ ចូរយកសៀវភៅ​ដែលនឹងបំភ្លឺ​ពួកគេ​ទៅឲ្យពួកគេ។ Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, និង The Desire of Ages គួរតែត្រូវបាននាំទៅកាន់ពិភពលោក​នៅពេលនេះ។ សេចក្ដីបង្រៀន​ដ៏អស្ចារ្យ​ដែលមាននៅក្នុង Daniel and Revelation ត្រូវបានមនុស្សជាច្រើន​នៅអូស្ត្រាលី​អានដោយចំណាប់អារម្មណ៍​យ៉ាងខ្លាំង។ សៀវភៅនេះ​បានក្លាយជា​មធ្យោបាយ​នាំឲ្យព្រលឹង​ដ៏មានតម្លៃ​ជាច្រើន​បានស្គាល់​សេចក្ដីពិត។ អ្វីៗទាំងអស់​ដែលអាចធ្វើបាន គួរតែត្រូវបានធ្វើ ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយ Thoughts on Daniel and the Revelation។ ខ្ញុំមិនដឹងថាមានសៀវភៅណាផ្សេងទៀត​ដែលអាចជំនួសកន្លែង​សៀវភៅនេះបានឡើយ។ វាគឺជា​ព្រះហស្ត​ជំនួយ​របស់ព្រះ»។

> «អស់អ្នកដែលបានស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីពិតជាយូរមកហើយ កំពុងតែដេកលក់។ ពួកគេត្រូវការឲ្យបានបរិសុទ្ធដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ សាររបស់ទេវតាទីបី ត្រូវតែប្រកាសដោយសំឡេងខ្លាំង។ បញ្ហាដ៏ធំធេងកំពុងស្ថិតនៅចំពោះមុខយើង។ យើងគ្មានពេលត្រូវបាត់បង់ឡើយ។ សូមព្រះហាមឃាត់ កុំឲ្យយើងអនុញ្ញាតឲ្យរឿងតូចតាចបាំងពន្លឺ ដែលគួរតែត្រូវបានផ្តល់ទៅកាន់លោកិយ។» Manuscript Releases, volume 21, 444.

សៀវភៅនោះ ដែលអស់អ្នកដែលបានបដិសេធទស្សនៈរបស់ក្រុម Millerite អំពី “the daily” ក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ក៏បានបដិសេធដែរ ត្រូវបានកំណត់ថាជា “ព្រះហស្តជំនួយរបស់ព្រះ”។ ប្រសិនបើប្រជាជនរបស់ព្រះបានទទួលការទទួលខុសត្រូវឲ្យផ្សព្វផ្សាយសៀវភៅដែលបានរៀបរាប់ក្នុងសេចក្តីយោងមុន នោះមានន័យថា ប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវតែមានសៀវភៅនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនផងដែរ។ សៀវភៅនោះគឺជាគោលដៅនៃការវាយប្រហាររបស់អស់អ្នកដែលបានលើកស្ទួយទស្សនៈ “ថ្មី” អំពី “the daily” ក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ពីព្រោះវាជាសៀវភៅដែលពួកគេចង់សរសេរឡើងវិញ ហើយដកចេញនូវទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “the daily”។

ពេល​អ្នកស្រី វ៉ៃត៍ បាន​យោង​ទៅ​កាន់​មេដឹកនាំ​សំខាន់​ពីរ​រូប​ក្នុង​ការ​បះបោរ​ទាក់ទង​នឹង «សេចក្តី​ប្រចាំថ្ងៃ» ក្នុង​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល នាង​បាន​ចង្អុលបង្ហាញ​ជា​ញឹកញាប់​ថា ពួកគេ (Prescott និង Daniells) មិន​មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ «វែកញែក​ពី​មូលហេតុ​ទៅ​កាន់​ផលវិបាក» ឡើយ។ អ្នក​កែប្រែ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ពួក​អាត់វេនទីស្ត​ឡាវឌីសេ​ដូច​ជា​មាន​បញ្ហា​ដូច​គ្នា​នេះ​ផង​ដែរ។

បុរសដឹកនាំទាំងឡាយ ដែលតាមរយៈប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបះបោរចាប់ពីឆ្នាំ 1888 តទៅ នៅចំណុចណាមួយក្នុងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ បានទទួលយកសេចក្តីបង្រៀនមិនពិតអំពី “the daily”។ ការបះបោររបស់ពួកគេគឺជា “ផល” ហើយការយល់ដឹងខុសអំពី “the daily” គឺជា “មូលហេតុ”។ ពួកអ្នកកែប្រែប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពួកអាដվենទីស្តឡាវឌីសេ នាំអ្នកដែលគ្មានចំណេះដឹងឲ្យជឿថា ពួកអ្នកបះបោរខាងប្រវត្តិសាស្ត្រអាដվենទីស្តទាំងនោះ ពិតប្រាកដមិនបានស្ថិតក្នុងការបះបោរឡើយ ទោះបីជាសក្ខីកម្មដែលបានកែប្រែរបស់ពួកគេ មិនដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយសក្ខីកម្មនៃព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃពាក្យទំនាយក៏ដោយ។ ពីព្រោះពួកគេមិនចាត់ទុក “ផល” ថាជាការបះបោរ ទើបពួកគេបិទលទ្ធភាពនៃការស្វែងរក “មូលហេតុ”។

> ដូច​សត្វ​ស្លាប​ដែល​ហើរ​វង្វេង ហើយ​ដូច​លលក​ដែល​ហើរ​ទៅ​មក​យ៉ាង​ឥត​ទិសដៅ នោះ​បណ្តាសា​ដែល​គ្មាន​មូលហេតុ ក៏​នឹង​មិន​មក​ដែរ។ សុភាសិត 22:6។

ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវតែស្គាល់ការបះបោរ ហើយនៅពេលដែលពួកគេស្គាល់ហើយ ពួកគេត្រូវស្វែងរកមូលហេតុ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវកែតម្រូវមូលហេតុនោះ។ ក្នុងអត្ថបទខាងក្រោមនេះ អ្នកស្រី White កំពុងអធិប្បាយលើរឿងរបស់អាខាន។

> «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​នៅ​ទីនេះ​កំពុង​បង្ហាញ​ថា ទ្រង់​ទត​មើល​អំពើ​បាប​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​អះអាង​ថា​ជា​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់ ដែល​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ទ្រង់។ អស់​អ្នក​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​កិត្តិយស​ជា​ពិសេស ដោយ​ឲ្យ​បាន​ឃើញ​ការ​សម្ដែង​ដ៏​អស្ចារ្យ​នៃ​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ទ្រង់ ដូចជា​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ហើយ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​នោះ​ក៏​នៅ​តែ​ហ៊ាន​មិន​អើពើ​នឹង​សេចក្តី​បង្គាប់​ដ៏​ច្បាស់លាស់​របស់​ទ្រង់ នោះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​កម្មវត្ថុ​នៃ​ព្រះ​កំហឹង​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​ចង់​បង្រៀន​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់​ថា ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់ និង​អំពើ​បាប គឺ​គួរ​ឲ្យ​ទ្រង់​ខឹង​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ស្រាល​ឡើយ។ ទ្រង់​បង្ហាញ​យើង​ថា នៅ​ពេល​ដែល​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​ថា​មាន​បាប ពួកគេ​គួរ​តែ​ចាត់​វិធានការ​ដាច់ខាត​ភ្លាមៗ ដើម្បី​ដក​អំពើ​បាប​នោះ​ចេញ​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ខ្លួន ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ព្រះ​ពិរោធ​របស់​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​លើ​ពួកគេ​ទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ បើ​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​ត្រូវ​បាន​មើល​រំលង​ដោយ​អស់​អ្នក​ដែល​កាន់​មុខ​តំណែង​ទទួល​ខុសត្រូវ នោះ​ព្រះ​ពិរោធ​របស់​ទ្រង់​នឹង​ស្ថិត​លើ​ពួកគេ ហើយ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ក្នុង​នាម​ជា​អង្គ​កាយ​មួយ​ទាំងមូល នឹង​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​អំពើ​បាប​ទាំង​នោះ។ តាម​រយៈ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ទ្រង់​ចំពោះ​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់​កាល​ពី​អតីតកាល ព្រះអម្ចាស់​បង្ហាញ​ពី​សារៈសំខាន់​ចាំបាច់​នៃ​ការ​បរិសុទ្ធ​ក្រុមជំនុំ​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​ខុសឆ្គង​ទាំងឡាយ។ មនុស្ស​បាប​ម្នាក់​អាច​បញ្ចេញ​សេចក្តី​ងងឹត ដែល​នឹង​រារាំង​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​មិន​ឲ្យ​ចូល​មក​ដល់​ក្រុមជំនុំ​ទាំងមូល។ នៅ​ពេល​ប្រជាជន​ដឹង​ថា​សេចក្តី​ងងឹត​កំពុង​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​មិន​ដឹង​ពី​មូលហេតុ​ទេ នោះ​ពួកគេ​គួរ​តែ​ស្វែង​រក​ព្រះ​ដោយ​អស់​ពី​ចិត្ត ដោយ​សេចក្តី​ទាបទន់​យ៉ាង​ខ្លាំង និង​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន​ឯង រហូត​ទាល់​តែ​អំពើ​ខុសឆ្គង​ទាំងឡាយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់​ព្រួយ​ព្រះទ័យ ត្រូវ​បាន​ស្វែង​រក​ឃើញ ហើយ​ដក​ចេញ​ទៅ។»

> «ការរើសអើងដែលបានកើតឡើងប្រឆាំងនឹងយើង ព្រោះយើងបានស្តីបន្ទោសអំពើខុសឆ្គងទាំងឡាយដែលព្រះបានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញថាមានស្ថិតនៅ ហើយសម្រែកចោទប្រកាន់ថា យើងមានភាពតឹងរ៉ឹង និងសាហាវនោះ គឺអយុត្តិធម៌។ ព្រះទ្រង់បង្គាប់ឲ្យយើងនិយាយ ហើយយើងនឹងមិននៅស្ងៀមឡើយ។ ប្រសិនបើអំពើខុសឆ្គងទាំងឡាយលេចច្បាស់ក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយបាវបម្រើរបស់ព្រះឆ្លងកាត់វាទៅដោយព្រងើយកន្តើយ នោះពួកគេជាក់ស្តែងកំពុងគាំទ្រ និងរាប់ជាសុចរិតដល់មនុស្សមានបាប ហើយពួកគេក៏មានទោសដូចគ្នា និងប្រាកដជាទទួលការមិនគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដូចគ្នា ដ្បិតពួកគេនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបរបស់អ្នកដែលមានទោស។ ក្នុងនិមិត្ត ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញទៅកាន់ករណីជាច្រើន ដែលការមិនគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបានកើតឡើង ដោយសារការធ្វេសប្រហែសរបស់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់ ក្នុងការដោះស្រាយអំពើខុសឆ្គង និងអំពើបាបទាំងឡាយដែលមានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ អ្នកដែលបានដោះសារអំពើខុសឆ្គងទាំងនេះ ត្រូវបានប្រជាជនគិតថា មានចរិតស្លូតបូត និងគួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់ ព្រោះពួកគេបានគេចវេះពីការបំពេញកាតព្វកិច្ចច្បាស់លាស់តាមព្រះគម្ពីរ។ ភារកិច្ចនោះមិនសមគាប់នឹងអារម្មណ៍របស់ពួកគេទេ ដូច្នេះពួកគេបានជៀសវាងវា»។ Testimonies, volume 3, 265.

ប្រវត្តិរបស់មេដឹកនាំទាំងឡាយដែលបានបះបោរនៅក្នុងសាសនា​អេដវែនទីស បញ្ជាក់ឲ្យឃើញការពិតថា ជំហានមួយក្នុងចំណោមជំហានទាំងឡាយ ដែលស្ទើរតែតែងតែត្រូវបានឃើញនៅក្នុងការបះបោររបស់ពួកគេ គឺថា នៅចំណុចណាមួយក្នុងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ពួកគេបានទទួលយកទស្សនៈខុសអំពី «the daily»។ ដូច្នេះ សៀវភៅរបស់ Smith ទោះបីមិនមែនជាការបំផុសគំនិតដោយព្រះ និងមានបញ្ហាខាងគោលលទ្ធិមួយចំនួនក៏ដោយ ក៏នៅតែផ្តល់នូវទិដ្ឋភាពទូទៅដ៏ល្អប្រសើរមួយអំពីការយល់ដឹងរបស់អ្នកត្រួសត្រាយចំពោះ វិវរណៈ ជំពូក ៨ និង ៩ ដែលនៅទីនោះ យើងឃើញប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃត្រែទាំងប្រាំមួយដំបូងត្រូវបានបង្ហាញចេញ។ យើងនឹងយោងទៅលើសេចក្តីអធិប្បាយរបស់ Smith ពីសៀវភៅរបស់គាត់ Daniel and Revelation ខណៈដែលយើងចាប់ផ្តើមពិចារណាអំពីការអនុវត្តបីជាន់នៃវេទនាទាំងបី។

បងស្រី វ៉ៃត៍ ប្រាប់យើងថា វីល្លៀម មីឡ្លឺរ បានទទួលពន្លឺដ៏អស្ចារ្យមួយអំពីសៀវភៅវិវរណៈ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់គាត់អំពីជំពូកទីដប់បី និងជំពូកទីដប់ប្រាំមួយដល់ទីដប់ប្រាំបី គឺមិនត្រឹមត្រូវទេ ព្រោះគាត់ស្ថិតនៅត្រង់ទស្សនវិស័យខុសក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដើម្បីឃើញថា មានអំណាចបំផ្លាញបំផ្លាញបី មិនមែនពីរទេ។ ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់គាត់ គឺស្ថិតលើជំពូកទីពីរដល់ទីប្រាំបួន នៃសៀវភៅវិវរណៈ។

> «ទាំងអ្នកអធិប្បាយ និងប្រជាជនបានចាត់ទុកព្រះគម្ពីរវិវរណៈថាជាសៀវភៅអាថ៌កំបាំង ហើយមានសារៈសំខាន់តិចជាងផ្នែកផ្សេងៗនៃព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានឃើញថា សៀវភៅនេះពិតជាវិវរណៈមួយ ដែលបានប្រទានឲ្យជាពិសេសសម្រាប់ប្រយោជន៍របស់អ្នកដែលត្រូវរស់នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ ដើម្បីណែនាំពួកគេឲ្យដឹងច្បាស់អំពីទីតាំងពិតរបស់ខ្លួន និងកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន។ ព្រះបានដឹកនាំគំនិតរបស់ William Miller ទៅកាន់ព្រះបន្ទូលទំនាយ ហើយបានប្រទានពន្លឺយ៉ាងខ្លាំងដល់គាត់អំពីសៀវភៅវិវរណៈ»។ Early Writings, 231.

មីឡើរ បានបង្ហាញការយល់ដឹងរបស់គាត់អំពីក្រុមជំនុំ ត្រា ត្រែ និងពែងដូចតទៅ។

> «ព្រះវិហារទាំងប្រាំពីរនៃអាស៊ី គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងទម្រង់ទាំងប្រាំពីររបស់នាង ទាំងក្នុងវេនវល់ និងការប្រែប្រួលទាំងអស់របស់នាង ទាំងក្នុងភាពចម្រើនរុងរឿង និងភាពលំបាកវេទនាទាំងអស់របស់នាង ចាប់តាំងពីសម័យសាវករហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។ ត្រាទាំងប្រាំពីរ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រតិបត្តិការរបស់អំណាច និងស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី មកលើព្រះវិហារ និងនៃការការពារប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដោយព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នានោះ។ ត្រែទាំងប្រាំពីរ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការវិនិច្ឆ័យទោសពិសេស និងធ្ងន់ធ្ងរទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកលើផែនដី ឬនគររ៉ូម។ ហើយចានទាំងប្រាំពីរ គឺជាគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកលើរ៉ូមប៉ាប។ រួមបញ្ចូលជាមួយនឹងទាំងនេះ មានព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនផ្សេងទៀត ត្រូវបានត្បាញបញ្ចូលគ្នាដូចជាស្ទឹងសាខា ហើយបំពេញទន្លេដ៏ធំនៃព្យាករណ៍នេះ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់ទាំងមូលនាំយើងចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃអនន្តកាល»។

> «សម្រាប់ខ្ញុំ នេះហើយជាគម្រោងនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់យ៉ូហានក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ ហើយមនុស្សណាដែលប្រាថ្នាចង់យល់សៀវភៅនេះ ត្រូវតែមានចំណេះដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីផ្នែកផ្សេងៗនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ រូបភាពនិងពាក្យប្រៀបប្រដូចដែលបានប្រើក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនេះ មិនត្រូវបានពន្យល់ទាំងអស់នៅក្នុងសៀវភៅដដែលនេះទេ ប៉ុន្តែត្រូវស្វែងរកនៅក្នុងពួកហោរាផ្សេងទៀត ហើយត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងបទគម្ពីរផ្សេងៗទៀត។ ដូច្នេះ ជាក់ស្តែងថា ព្រះបានរៀបចំឲ្យមានការសិក្សាព្រះបន្ទូលទាំងមូល សូម្បីតែដើម្បីទទួលបានចំណេះដឹងយ៉ាងច្បាស់លាស់អំពីផ្នែកណាមួយក៏ដោយ»។ William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

ដូចដែលទូតទីបី ដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្នុងនៃការជំនុំជម្រះលើក្រុមជំនុំ ផ្ទុយនឹងអេលីយ៉ាទីបី ដែលតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅមួយក្នុងការជំនុំជម្រះលើបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ការយល់ដឹងដំបូងរបស់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយ និងត្រាទាំងឡាយបានកំណត់សម្គាល់ទីបន្ទាល់ខាងក្នុង-ខាងក្រៅដដែលនោះ។

> «ត្រា​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ឲ្យ​យើង​កត់សម្គាល់​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​៤ ទី​៥ និង​ទី​៦។ ទិដ្ឋភាព​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ក្រោម​ត្រា​ទាំងនេះ ត្រូវ​បាន​ឲ្យ​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ៦ និង​ខ​ទី​មួយ​នៃ​វិវរណៈ ៨។ ជាក់ស្តែង វា​គ្រប​ដណ្តប់​លើ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​សាសនាចក្រ​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាប់ពាក់ព័ន្ធ ចាប់​តាំង​ពី​ការ​បើក​សម័យការ​នេះ​រហូត​ដល់​ការ​យាង​មក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។»

> «ខណៈដែលក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរបង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រផ្ទៃក្នុងនៃក្រុមជំនុំ ត្រាទាំងប្រាំពីរនាំមកឲ្យឃើញព្រឹត្តិការណ៍ធំៗនៃប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅរបស់វា»។ Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

អ៊ុរីយ៉ា ស្ម៊ីធ កំពុងកំណត់សម្គាល់អំពីការយល់ដឹងរបស់ក្រុមមីល្លេរ៉ាយត៍​ចំពោះទំនាក់ទំនងខាងក្នុង និងខាងក្រៅរបស់បណ្ដាក្រុមជំនុំ ហើយ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ ក៏បង្ហាញទិដ្ឋភាពទូទៅស្រដៀងគ្នាមួយ ដោយពិពណ៌នាជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរត់ស្របគ្នា។

> «ឥឡូវនេះ យើងបានតាមដានពួកជំនុំ ទ្រា និងសត្វទាំងឡាយ ឬភាវៈរស់ ទៅដល់កម្រិតដែលវាអាចប្រៀបធៀបគ្នាថា គ្របដណ្តប់រយៈពេលដូចគ្នា។ ទ្រាមានចំនួនប្រាំពីរ រីឯសត្វមានតែបួនប៉ុណ្ណោះ។ ហើយនៅទីនេះ គួរឲ្យកត់សម្គាល់ថា នៅពេលបើកទ្រាទីមួយ ទីពីរ ទីបី និងទីបួន គេឮសត្វទីមួយ ទីពីរ ទីបី និងទីបួន និយាយថា “ចូរមក ហើយមើលចុះ”; ប៉ុន្តែនៅពេលទ្រាទីប្រាំ ទីប្រាំមួយ និងទីប្រាំពីរ ត្រូវបានបើក នោះមិនឮសំឡេងបែបនោះឡើយ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពួកជំនុំបីចុងក្រោយ និងទ្រាបីចុងក្រោយ ក៏មិនអាចប្រៀបធៀបគ្នាថា គ្របដណ្តប់រយៈពេលដូចគ្នា ដូចដែលពួកជំនុំបួនដំបូង និងទ្រាបួនដំបូងធ្វើនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ ដូចដែលយើងបានបង្ហាញរួចហើយ ពួកជំនុំ ទ្រា និងសត្វទាំងឡាយ ពិតជាស្របគ្នា ក្នុងការគ្របដណ្តប់រយៈពេលដូចគ្នា សម្រាប់ចន្លោះពេលជិត 1800 ឆ្នាំ រហូតដល់យើងមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្នដែលលើសជាងកន្លះសតវត្សបន្តិច។» James White, Review and Herald, February 12, 1857.

យើងទើបតែបានដកស្រង់អ្នកត្រួសត្រាយដើមសំខាន់ៗបីរូបនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite។ ទាំងបីរូបបានកាន់ខ្ជាប់ទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ» ហើយពួកគេទាំងអស់ក៏បានកាន់ខ្ជាប់ទិដ្ឋភាពទូទៅអំពីក្រុមជំនុំ ត្រា និងត្រែ ក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃសេចក្ដីពិតដែល Miller ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យយល់ និងបង្ហាញផងដែរ។

> «នៅពេលដែលមានមនុស្សណាមក ហើយចង់ផ្លាស់ទីម្ជុលមួយ ឬសសរមួយចេញពីគ្រឹះដែលព្រះបានបង្កើតឡើងដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ នោះសូមឲ្យបុរសចាស់ទុំទាំងឡាយដែលជាអ្នកត្រួសត្រាយក្នុងកិច្ចការរបស់យើង និយាយយ៉ាងត្រង់ទៅ ហើយសូមឲ្យអ្នកដែលបានស្លាប់ទៅហើយនោះ និយាយផងដែរ តាមរយៈការបោះពុម្ពអត្ថបទរបស់ពួកគេឡើងវិញក្នុងទស្សនាវដ្តីរបស់យើង។ ចូរប្រមូលកាំរស្មីនៃពន្លឺដ៏ទេវភាពដែលព្រះបានប្រទាន ដូចដែលទ្រង់បានដឹកនាំប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាបន្តបន្ទាប់ មួយជំហានម្តងៗ នៅក្នុងផ្លូវនៃសេចក្តីពិត។ សេចក្តីពិតនេះនឹងឈររឹងមាំឆ្លងកាត់ការសាកល្បងរបស់ពេលវេលា និងការល្បងល។» Manuscript Release, 760, 10.

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ទេវតាដ៏មានឥទ្ធិពលនៃ វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី បានចុះមក ហើយបានចាប់ផ្តើមកិច្ចការនៃការនាំអស់អ្នកដែលនឹងទទួលយក និងបរិភោគ នំបុ័ង ដែលទើបតែចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ «ផ្លូវបុរាណ» នៃ យេរេមា ជំពូកប្រាំមួយ។ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ត្រូវការអស់អ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តខិតខំដើម្បីបានស្ថិតក្នុងចំណោមមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ឲ្យមើលឃើញថា អ្វីដែលបាននាំទ្រង់ឲ្យចុះមកពីស្ថានសួគ៌ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ នោះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការបំពេញនៃទំនាយអំពីពេលវេលាមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការបំពេញនៃទំនាយអំពីពេលវេលា នៃវេទនាលើកទីពីរ។ ទ្រង់ត្រូវការប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យស្វែងរកឡើងវិញនូវផ្លូវបុរាណនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលក្នុងនោះទ្រង់បានស្ថាបនាព្រះវិហាររបស់ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍ ក្នុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៧៩៨ ដល់ ឆ្នាំ ១៨៤៤។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយកម្ទេចកាកសំណល់ និងកាក់ ព្រមទាំងគ្រឿងអលង្ការក្លែងក្លាយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ត្រូវបានបាំងបិទដោយសារលិខិតសារមូលដ្ឋានក្លែងក្លាយមួយ ដែលបានសង់ឡើងលើខ្សាច់ មិនមែនលើថ្មដ៏អស់កល្បជានិច្ចនោះឡើយ។ វាស្ថិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites ជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែល ដូចពេត្រុសបានពណ៌នាទុកថា ពួក Millerites «កាលពីមុនមិនមែនជាប្រជាជនមួយទេ ប៉ុន្តែ» បន្ទាប់មកបានក្លាយជា «ប្រជាជនរបស់ព្រះ» ដែលត្រូវបានលើកឡើង និងសង់ឡើងជា «ព្រះដំណាក់ខាងវិញ្ញាណ ជាពួកសង្ឃបរិសុទ្ធ»។ សិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា បានយាងចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយបានដឹកនាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់នៅគ្រាចុងក្រោយ ចូលទៅក្នុងកិច្ចការសម្អាត «ព្រះវិហារ» នៃប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីការលើកតម្កើងព្រះវិហារ Millerite ឡើង។ កិច្ចការនោះ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយពាក្យទំនាយមួយ ដែលបានទាយទុកថា ព្រះអម្ចាស់នឹងលើកបុរសម្នាក់ឡើងមានឈ្មោះថា Josiah (ដែលមានន័យថា មូលដ្ឋានរបស់ព្រះ)។

នៅពេល​យ៉ូសៀស​ត្រូវ​បាន​ព្រះលើក​ឡើង​សម្រេច​តាម​ពាក្យ​ទំនាយ​របស់​ហោរា​មិនស្តាប់បង្គាប់​នោះ គាត់​បាន​ចាប់ផ្ដើម​កិច្ចការ​ជួសជុល​ព្រះវិហារ ដែល​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​សភាព​រញ៉េរញ៉ៃ។ ក្នុង​កិច្ចការ​ជួសជុល និង​សម្អាត​នោះ «បណ្ដាសា​របស់​ម៉ូសេ» ត្រូវ​បាន​រកឃើញ ហើយ​កាលណា​បាន​អាន​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យ៉ូសៀស នោះ​វា​បាន​នាំ​ឲ្យ​កើត​មាន​កំណែទម្រង់​របស់​យ៉ូសៀស។ យើង​នឹង​ពិភាក្សា​អំពី​ពាក្យ​ទំនាយ​នោះ ដោយ​ភ្ជាប់​នឹង​ការ​រកឃើញ​ឡើងវិញ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» បន្ទាប់​ពី​ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

យើង​នឹង​ចាប់ផ្ដើម​ការសិក្សា​នោះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ដរាបណាអស់អ្នកដែលអះអាងថាកាន់ខ្ជាប់សេចក្តីពិត កំពុងបម្រើសាតាំង ស្រមោលនរករបស់វានឹងកាត់ផ្តាច់ការមើលឃើញរបស់ពួកគេអំពីព្រះ និងស្ថានសួគ៌។ ពួកគេនឹងដូចជាអ្នកដែលបានបាត់បង់សេចក្តីស្រឡាញ់ដំបូងរបស់ខ្លួន។ ពួកគេមិនអាចមើលឃើញសេចក្តីពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចបានឡើយ។ អ្វីដែលព្រះបានរៀបចំទុកសម្រាប់យើង ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសាការី ជំពូក ៣ និង ៤ ហើយ ៤:១២–១៤ ថា៖ “ហើយខ្ញុំបានឆ្លើយម្តងទៀត ហើយទូលទៅគាត់ថា តើមែកដើមអូលីវពីរនេះជាអ្វី ដែលតាមរយៈបំពង់មាសទាំងពីរ បង្ហូរប្រេងមាសចេញពីខ្លួនរបស់វា? ហើយគាត់បានឆ្លើយខ្ញុំ ហើយនិយាយថា តើអ្នកមិនដឹងទេឬថា ទាំងនេះជាអ្វី? ហើយខ្ញុំបាននិយាយថា ទេ ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ។ រួចគាត់បាននិយាយថា ទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងអភិសេកទាំងពីរ ដែលឈរនៅជិតព្រះអម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល។”»

> «ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សម្បូរ​ដោយ​ធនធាន​គ្រប់យ៉ាង។ ទ្រង់​មិន​ខ្វះ​មធ្យោបាយ​ណាមួយ​ឡើយ។ គឺ​ដោយ​សារ​ការ​ខ្វះ​សេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​យើង ភាព​ជាប់​នឹង​ផែនដី​របស់​យើង ពាក្យ​សម្ដី​ថោកទាប​របស់​យើង សេចក្ដី​មិន​ជឿ​របស់​យើង ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​តាម​រយៈ​ការ​សន្ទនា​របស់​យើង បាន​ជា​ស្រមោល​ងងឹត​ប្រមូល​ផ្តុំ​នៅ​ជុំវិញ​យើង។ ព្រះគ្រីស្ទ​មិន​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ក្នុង​ពាក្យ​សម្ដី ឬ​ក្នុង​អត្តចរិត​ថា​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ទាំងស្រុង ហើយ​ជា​អ្នក​ប្រសើរ​ជាង​មនុស្ស​មួយម៉ឺន​ទៀត។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រលឹង​ពេញចិត្ត​នឹង​លើក​ខ្លួន​ឡើង​ទៅ​រក​ភាព​ឥត​ប្រយោជន៍ នោះ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​អាច​ធ្វើ​កិច្ចការ​សម្រាប់​វា​បាន​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ទស្សនវិស័យ​ខ្លី​របស់​យើង​មើល​ឃើញ​តែ​ស្រមោល ប៉ុន្តែ​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​សិរីល្អ​ដែល​នៅ​លើស​ពី​នោះ​បាន​ឡើយ។ ទេវតា​កំពុង​កាន់​ខ្យល់​ទាំង​បួន ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដូច​ជា​សេះ​កាច​សាហាវ​មួយ កំពុង​ស្វែងរក​បំបែក​ឲ្យ​រួច ហើយ​ស្ទុះ​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទៃ​ផែនដី​ទាំងមូល ដោយ​នាំ​មក​នូវ​ការ​បំផ្លាញ និង​សេចក្ដី​ស្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​វា។»

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃពិភពអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ទើរតែគ្មានស្មារតី ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលព្រះអង្គបានផ្លុំចូលក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់នៅ។ យើងត្រូវឃើញថា ផ្លូវនោះតូចចង្អៀត ហើយទ្វារក៏ចង្អៀតដែរ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារចង្អៀតនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានដែនកំណត់ឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

Back to Articles