Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខដប់ប្រាំមួយ

និមិត្តសញ្ញា

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

មុន​នឹង​យើង​ពិចារណា​អំពី​ជំពូក​ទី​បី​នៃ​ដានីយ៉ែល យើង​នឹង​ពិចារណា​អំពី​និមិត្តសញ្ញា​ទំនាយ​ខ្លះៗ ដែល​អាច​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​យល់​ជំពូក​នោះ​បាន​ពេញលេញ​ជាង​មុន។ ដានីយ៉ែល ហាណានា មីសាអែល និង​អសារីយ៉ា ត្រូវ​បាន​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ប្រើ ដើម្បី​តំណាង​ឲ្យ​និមិត្តសញ្ញា​ទំនាយ​ជាក់លាក់​មួយ​ចំនួន ដោយ​ផ្អែក​លើ​បរិបទ​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ប្រើ។ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​អ្នក​ថ្លៃថ្នូរ​បួន​នាក់ ដោយ​គ្មាន​ការ​បែងចែក​អ្វី​ឡើយ រហូត​ដល់​ចុង​ជំពូក ដែល​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​មាន​អំណោយទាន​នៃ «ការយល់ដឹង​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​និមិត្ត និង​សុបិន»។

> សម្រាប់​កុមារ​ទាំង​បួន​នេះ ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ចំណេះដឹង និង​ជំនាញ​ក្នុង​គ្រប់​ការ​សិក្សា និង​ប្រាជ្ញា​ទាំង​អស់​ដល់​ពួក​គេ ហើយ​ដានីយ៉ែល​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ក្នុង​គ្រប់​និមិត្ត និង​សុបិន​ទាំង​អស់។ ដានីយ៉ែល ១:១៧

ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ ក្នុង​នាម​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «បួន» ពួក​គេ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ទូទាំង​ពិភពលោក។ «បួន» ជា​និមិត្តសញ្ញា​មួយ​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​សកលលោក​ទាំង​មូល ហើយ​ព្យាការី​ទាំង​អស់​កំពុង​និយាយ​អំពី​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។ បុរស​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ខទី​ដប់​ប្រាំពីរ ការ​បែងចែក​មួយ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​រវាង ដានីយ៉ែល និង​បុរស​ដ៏​មាន​តម្លៃ​បី​នាក់ ដែល​តំណាង​នូវ​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ការ​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​បី និង​មួយ»។

និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ការរួមបញ្ចូល​គ្នា​បី និង មួយ» ត្រូវ​បាន​រកឃើញ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ដែល​បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​សរសេរ។ វា​តំណាង​ឲ្យ​សេចក្ដី​ពិត​ជា​ច្រើន អាស្រ័យ​លើ​បរិបទ។ វា​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទាំង​បី ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ «ពេលវេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​បិទ​នៃ​ពេល​សាកល្បង។ សារ​ទាំង​បី​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ទុក​នៅ​ក្នុង​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ ហើយ​ចលនា​នោះ​ត្រូវ​បាន​បន្ត​តាម​ដោយ​ទេវតា​ទី​បួន​នៃ វិវរណៈ ជំពូក 18 ដូច្នេះ​ហើយ​ជា​ការរួមបញ្ចូល​គ្នា​បី និង មួយ។

នៅក្នុងបរិបទខ្លះ វាអាចតំណាងឲ្យចលនានៃសារទេវតាទីមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ដោយលេខមួយ រួមបញ្ចូលជាមួយនឹងចលនានៃសារទេវតាទីបីដោយលេខបី។ ដូច្នេះ «ការរួមបញ្ចូលបី និង មួយ» ក៏អាចត្រូវបានតំណាងថា «ការរួមបញ្ចូលមួយ និង បី» ផងដែរ។ «ការរួមបញ្ចូលបី-មួយ» ជានិមិត្តសញ្ញា អាចដំណើរការជានិមិត្តសញ្ញាបាន ដោយមួយ—នៅមុនបី ឬក៏បី—នៅមុនមួយ។ នៅក្នុងឡដុតភ្លើងរបស់ស្តេចនេប៊ូក្នេសារ ក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទីបី យើងឃើញជាមុនសិនបុរសសុចរិតទាំងបី ហើយបន្ទាប់មកមានទីបួនមួយ ដែលស្រដៀងនឹងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។

> ហើយ​បុរស​ទាំង​បី​នេះ គឺ​សាដ្រាក់ មែសាក់ និង​អាបេឌនេកោ បាន​ដួល​ចុះ​ទាំង​ជាប់​ចំណង ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​ឡ​ភ្លើង​ដែល​កំពុង​ឆេះ​យ៉ាង​សន្ធោសន្ធៅ។ រួច​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសារ​មាន​ព្រះទ័យ​ស្ញប់ស្ញែង​យ៉ាង​ខ្លាំង ក៏​ក្រោក​ឡើង​ដោយ​ប្រញាប់ ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​អ្នក​ប្រឹក្សា​របស់​ទ្រង់​ថា «តើ​យើង​មិន​បាន​បោះ​បុរស​បី​នាក់ ទាំង​ជាប់​ចំណង ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​ភ្លើង​ទេ​ឬ?» ពួក​គេ​ទូល​ឆ្លើយ​ថា «ពិត​ណាស់ បពិត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ»។ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​ថា «មើល៍ ខ្ញុំ​ឃើញ​បុរស​បួន​នាក់ បាន​រួច​ពី​ចំណង កំពុង​ដើរ​នៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​ភ្លើង ហើយ​ពួក​គេ​មិន​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​អ្វី​ឡើយ; រូបរាង​របស់​អ្នក​ទី​បួន​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ជា ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ»។ ដានីយ៉ែល 3:23–25.

ដោយ​ពិត​ណាស់ មាន​ទាំង​មូលហេតុ​ដ៏​ទេវភាព​ឥតខ្ចោះ​មួយ និង​ការពិត​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​មួយ ដែល​នឹង​ប្រាប់​យើង​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា ដានីយ៉ែល មិន​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ថ្វាយបង្គំ​រូបសំណាក​មាស​នៅ​ជំពូក​ទី​បី​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​មូលហេតុ​ព្យាករណ៍​មួយ​គឺ​ថា ប្រសិន​បើ ដានីយ៉ែល បាន​មាន​វត្តមាន​នៅ​ទី​នោះ គាត់​នឹង​បាន​បំផ្លាញ​និមិត្តសញ្ញា​ព្យាករណ៍​នៃ​ការរួម​បញ្ចូល​គ្នា​បី និង​មួយ នៅ​ក្នុង​ឡ​ភ្លើង​ដ៏​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​នោះ។ ចំពោះ គេឌាន វា​គឺជា គេឌាន និង​កង​ទាំង​បី​របស់​គាត់ ដែល​មាន​មនុស្ស​មួយ​រយ​នាក់​ក្នុង​មួយ​កង។ ព្រះគ្រីស្ទ ជាញឹកញាប់​បាន​គង់​នៅ​ជាមួយ​សិស្ស​បី​នាក់។

> ហើយ​ក្រោយ​ប្រាំមួយ​ថ្ងៃ ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​នាំ​ពេត្រុស យ៉ាកុប និង​យ៉ូហាន​ជា​បងប្អូន​របស់​គាត់ ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ខ្ពស់​មួយ​ដោយ​ឡែក; ហើយ​ទ្រង់​បាន​ប្រែ​រូប​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួកគេ៖ ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដូច​ព្រះអាទិត្យ ហើយ​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ទ្រង់​ស​ដូច​ពន្លឺ។ ម៉ាថាយ 17:1, 2.

មួយ និង​បី ឬ បី និង​មួយ គឺ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​ដូច​គ្នា ពីព្រោះ​វា​ទាំងអស់​កំពុង​តំណាង​ឲ្យ​ធាតុ​ទំនាយ​មួយ​ចំនួន​នៃ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ ហើយ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ​គឺ​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ការជំនុំ​ជម្រះ។ ថ្ងៃ​នៃ​ការជំនុំ​ជម្រះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ជាមួយ​នឹង​សេចក្តី​ប្រកាស​ថា ការជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​នឹង​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយ​ថ្ងៃ​នៃ​ការជំនុំ​ជម្រះ​បន្ត​រហូត​ដល់​ពេល​សាកល្បង​របស់​មនុស្ស​ចាប់ផ្តើម​បិទ​នៅ​ក្រឹត្យ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ ខណៈ​ដែល​ការជំនុំ​ជម្រះ​អនុវត្ត​របស់​ព្រះ​ចាប់ផ្តើម ហើយ​កើន​ឡើង​ជា​បន្តបន្ទាប់ រហូត​ដល់​ពេល​សាកល្បង​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទាំងស្រុង ហើយ​គ្រោះកាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ​កើត​ឡើង។ ជាមួយ​នឹង​ឡ​ភ្លើង​របស់​នេប៊ូក្នេសារ បុរស​ដ៏​សក្តិសម​ទាំង​បី ដែល​ក្រោយ​មក​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ចូល​រួម​ជាមួយ ពួកគេ​តំណាង​ឲ្យ​ទង់​សញ្ញា។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​ឧទ្ទិស​រូប​មាស ប្រជាជាតិ​ទាំងអស់​ដែល​ជា​ផ្នែក​នៃ​អាណាចក្រ​របស់​នេប៊ូក្នេសារ បាន​មាន​វត្តមាន។

> ហើយ​ទ្រង់​នឹង​លើក​បដា​មួយ​ឡើង​សម្រាប់​ប្រជាជាតិនានា​ពី​ចម្ងាយ ហើយ​នឹង​ផ្លុំ​សញ្ញា​ហៅ​ពួកគេ​ពី​ចុង​ផែនដី; ហើយ​មើល៍ ពួកគេ​នឹង​មក​ដោយ​ល្បឿន​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស។ អេសាយ 5:26។

ការជាប់ជាឈ្លើយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល គឺជានិមិត្តសញ្ញាសំខាន់មួយទៀតដែលត្រូវស្គាល់ ហើយវាត្រូវបានរកឃើញម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងព្រះបន្ទូលដែលបានបំផុសគំនិត។ ចាប់ពីយេហូយ៉ាគីមដល់ស៊ីរូស តំណាងឲ្យរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំពិតប្រាកដនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល។ ក្នុងពង្សាវតារក្សត្រទី២ រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំតំណាងឲ្យអំឡុងពេលដែលដីនឹងសម្រាក ហើយរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា។ ក្នុងអេសាយា ២៣ រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នេះ ពួកវាក៏តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នានៃស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម និងស្នែងនៃប្រូតេស្តង់ពិតផងដែរ។ បងស្រីវ៉ាយត៍បានភ្ជាប់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនេះជាមួយនឹងរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃយុគងងឹតរបស់អំណាចសម្តេចប៉ាប។

> «សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះវិហាររបស់ព្រះមានសេរីភាពក្នុងការបន្តដំណើរទៅដល់ការបំពេញផែនការដ៏ទេវភាពសម្រាប់សេចក្តីសង្គ្រោះនៃពូជមនុស្សដែលបានបាត់បង់។ អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍ មនុស្សរបស់ព្រះបានទទួលទុក្ខដោយការរឹតត្បិតសេរីភាពរបស់ពួកគេ។ ការប្រកាសដំណឹងល្អក្នុងភាពបរិសុទ្ធរបស់វា ត្រូវបានហាមឃាត់ ហើយទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតត្រូវបានដាក់លើអស់អ្នកដែលហ៊ានមិនគោរពតាមបញ្ជារបស់មនុស្ស។ ជាលទ្ធផល ចម្ការទំពាំងបាយជូរខាងសីលធម៌ដ៏ធំរបស់ព្រះអម្ចាស់ ស្ទើរតែត្រូវបានទុកឲ្យនៅទំនេរទាំងស្រុង។ ប្រជាជនត្រូវបានដកហូតពីពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ភាពងងឹតនៃកំហុស និងអបិយជំនឿបានគំរាមកំហែងនឹងលុបបំបាត់ចំណេះដឹងអំពីសាសនាពិត។ ព្រះវិហាររបស់ព្រះនៅលើផែនដី ពិតប្រាកដណាស់ស្ថិតនៅក្នុងភាពជាប់ឃុំឃាំង ក្នុងអំឡុងពេលដ៏យូរនៃការបៀតបៀនយ៉ាងឥតមេត្តានេះ ដូចគ្នានឹងកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដែលត្រូវបានឃុំឃាំងនៅបាប៊ីឡូនក្នុងអំឡុងសម័យនៃការនិរទេសដែរ»។ Prophets and Kings, 714.

នៅពេលដែលបានយល់ថា ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញា រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំក៏តំណាងឲ្យមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃយុគងងឹតផងដែរ នោះរូបភាពប្រៀបធៀបនៃ «បីឆ្នាំកន្លះ» ឬ «សែសិបពីរខែ» ឬ «គ្រា គ្រា និងកន្លះគ្រា» ដែលតំណាងជានិមិត្តសញ្ញាដល់យុគងងឹត នឹងពង្រីកន័យ និងការអនុវត្តនៃចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តសញ្ញានោះ។

នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ត្រូវបានកំណត់ថាជារយៈពេលចាប់ពីការផ្តល់អំណាចដល់សារទីមួយ រហូតដល់ការជំនុំជម្រះ។ រយៈពេលនោះមាននៅក្នុងរាល់ចលនាកែទម្រង់ដ៏បរិសុទ្ធទាំងអស់ ហើយដោយហេតុនោះ ចិតសិបឆ្នាំតំណាងឲ្យបន្ទាត់ផ្សេងៗនៃសេចក្តីពិត ដែលមិនផ្តោតលើធាតុនៃពេលវេលាទេ ប៉ុន្តែពិភាក្សាអំពីគោលបំណងនៃរយៈពេលនោះ។ ឧទាហរណ៍ រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំត្រូវបានម៉ាឡាគីតំណាងថាជារយៈពេលដែលទូតនៃសេចក្តីសញ្ញាបរិសុទ្ធសម្អាតពួកកូនប្រុសរបស់លេវី។ បងស្រីវ៉ាយត៍បានភ្ជាប់ការសម្អាតពួកលេវីរបស់ម៉ាឡាគី ជាមួយនឹងការសម្អាតព្រះវិហារពីរដងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ រយៈពេលដដែលនោះ គឺជារយៈពេលនៃពេលវេលាបោះត្រានៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ វាក៏ជារយៈពេលដែលភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះជាបន្តបន្ទាប់ផងដែរ។ រយៈពេលដដែលនោះក៏ជាពេលនៃការសាកល្បងអំពីរូបសត្វតិរច្ឆានផងដែរ ដែលនាំទៅដល់សញ្ញារបស់សត្វតិរច្ឆាន។ រយៈពេលនោះក៏ជាពាក្យទំនាយ «ថ្ងៃនៃការរៀបចំ» ផងដែរ ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយដែលក៏ជា «ថ្ងៃនៃថ្ងៃសប្ប័ទ» ផងដែរ។ រយៈពេលនោះមានទាំងពេលនៃការកំចាត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ និងពេលនៃការប្រមូលផ្តុំ ដែលទាំងពីរនេះសុទ្ធតែជាធាតុនៃ «ប្រាំពីរពេល»។

នៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល យេហូយ៉ាគីម គឺជានិមិត្តរូបនៃការផ្តល់អំណាចដល់សារទីមួយ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងនឹងស្តេចទាំងពីរដែលបន្តបន្ទាប់ពីគាត់ គាត់គ្រាន់តែជាទេវតាទីមួយក្នុងចំណោមទេវតាបី ដែលនាំទៅដល់ ហើយបញ្ចប់នៅឯការជំនុំជម្រះ។ ស៊ីរូស គឺជានិមិត្តរូប មិនត្រឹមតែអំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ក៏ជា “ទីសម្គាល់” នៃការរំដោះផងដែរ។ ដានីយ៉ែល គឺជាធាតុមួយនៃការរួមបញ្ចូលគ្នា បីនិងមួយ ហើយក៏ជាផ្នែកមួយនៃការតំណាងជាសកលបួនផ្នែកនៃប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះផងដែរ។ ដានីយ៉ែល ក៏ជានិមិត្តរូបនៃអ្នកនាំសារអេលីយ៉ា ហើយគាត់ក៏ជាគំរូតំណាងឲ្យយ៉ូហាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈផងដែរ។ គាត់ក៏ជានិមិត្តរូបនៃអ្នកទាំងឡាយដែលទទួលត្រារបស់ព្រះផងដែរ។ ឈ្មោះ “ដានីយ៉ែល” មានន័យថា “ចៅក្រមរបស់ព្រះ” ឬ “ព្រះនៃការជំនុំជម្រះ” ដូច្នេះហើយ គាត់ជានិមិត្តរូបនៃការជំនុំជម្រះ ហើយក៏ជានិមិត្តរូបនៃឡៅឌីសេផងដែរ ពីព្រោះ ឡៅឌីសេ មានន័យថា “ប្រជាជនដែលត្រូវបានជំនុំជម្រះ” ឬ “ប្រជាជនដែលស្ថិតនៅក្រោមការជំនុំជម្រះ”។ ការជំនុំជម្រះរបស់ឡៅឌីសេ នៅទីបំផុត ត្រូវបានផ្អែកលើការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះចំណេះដឹងដែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល។

នេប៊ូក្នេសា ជានិមិត្តរូបទាំងស្នែងសាធារណរដ្ឋ និងស្នែងប្រូតេស្តង់ពិតរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយគាត់ក៏ជានិមិត្តរូបនៃសហរដ្ឋអាមេរិកតាំងពីដើមរហូតដល់ចុងបញ្ចប់របស់វាផងដែរ។ នៅពេលដែលយើងមកដល់ ដានីយ៉ែល ជំពូក ៤ និង ៥ យើងនឹងឃើញថា នេប៊ូក្នេសា តំណាងឲ្យ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» នៅឆ្នាំ 1798 ហើយ បេលសាសារ តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នេប៊ូក្នេសា បានក្លាយទៅជា​អ្នកគ្រប់គ្រងដែលដូចកូនចៀម និងបានប្រែចិត្ត នៅចុងបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរពេល» នៃការផ្តន្ទាទោស ប៉ុន្តែកូនប្រុសរបស់គាត់វិញ បញ្ចប់ដោយការនិយាយដូចនាគ មុនពេលការបំផ្លាញរបស់គាត់មកដល់។

> «ដល់​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ចុងក្រោយ​នៃ​បាប៊ីឡូន ដូច​ជា​ក្នុង​និមិត្តរូប​ដល់​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ដំបូង​របស់​វា បាន​មក​ដល់​សាលក្រម​នៃ​អ្នក​យាម​ដ៏ទេវភាព​ថា៖ «ឱ​ស្តេច​អើយ ... ព្រះបន្ទូល​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដល់​ទ្រង់​ថា នគរ​បាន​ចាកចេញ​ពី​ទ្រង់​ហើយ»។ ដានីយ៉ែល ៤:៣១» ព្យាការី និង​ស្តេច, ៥៣៣។

ដានីយ៉ែល ជំពូក​១ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្រ្តនៃចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍ ចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ រហូតដល់ថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។ វាក៏តំណាងឲ្យថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យផងដែរ។ វាក៏តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីមួយក្នុងចំណោមសារទេវតាទាំងបី ដែលក៏តំណាងជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍ទីពីរនៃប្រវត្តិសាស្រ្តសហរដ្ឋអាមេរិក ចាប់ពីឆ្នាំ ១៧៩៨ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ប្រហែល​ជា​តំណាង​ដ៏សំខាន់​បំផុត​នៃ​ជំពូកទី​មួយ​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល គឺ​ថា វា​ជា​រឿង​ដំបូង​បង្អស់​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ព្យាករណ៍ ដែល​រួម​ផ្សំ​ឡើង​ដោយ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល និង​សៀវភៅ​វិវរណៈ​ជាមួយ​គ្នា។ វា​ជា​សេចក្តី​សាកល្បង​ព្យាករណ៍​ទី​មួយ ក្នុង​ចំណោម​សេចក្តី​សាកល្បង​ព្យាករណ៍​បី ដែល​សិស្ស​នៃ​ពាក្យ​ព្យាករណ៍​ត្រូវ​តែ​ចេះ​ស្ទាត់​ជំនាញ។ វា​ជា​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​តែ “បរិភោគ” ដើម្បី​ឲ្យ​អាច​ឆ្លង​កាត់​សេចក្តី​សាកល្បង​បន្ទាប់ៗ​បាន។

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ Early Writings ដូច​ដែល​បាន​យោង​រួច​មក​ហើយ​ច្រើន​ជាង​មួយ​ដង​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​ទាំងនេះ បង​ស្រី White បាន​កំណត់​ដំណើរការ​សាកល្បង​បី​ជំហាន​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​មួយ ហើយ​បន្ទាប់​មក​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​បន្ទាប់ នាង​បាន​កំណត់​ដំណើរការ​សាកល្បង​បី​ជំហាន​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite។ នាង​បញ្ជាក់​ថា អ្នក​ទាំងឡាយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​បាន​បដិសេធ​សារ​របស់​យ៉ូហាន មិន​អាច​ទទួល​ប្រយោជន៍​ពី​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ឡើយ។ កថាខណ្ឌ​បន្ទាប់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់​ឃើញ ឲ្យ​យល់​ថា ការសាកល្បង​ដំបូង​សម្រាប់​ពួក Millerite គឺ William Miller ដែល​បង​ស្រី White បាន​បញ្ជាក់​ថា គាត់​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជាមុន​ដោយ​ទាំង​យ៉ូហាន បាទីស្ទ និង​អេលីយ៉ា។ សាក្សី​ទាំង​ពីរ​នោះ​នៃ​ការសាកល្បង​ដំបូង បញ្ជាក់​ថា ដានីយ៉ែល ជំពូក​មួយ គឺ​ជា​សារ​របស់​អេលីយ៉ា។ ប្រសិន​បើ​ជំពូក​មួយ​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ នោះ​មិន​អាច​មាន​ប្រយោជន៍​ណា​មួយ​ពី​ជំពូក​ទី​ពីរ និង​ទី​បី​បាន​ឡើយ។

ព្រះយេស៊ូវ និងទេវតាទីពីរ បានមកបន្ទាប់ពី​យ៉ូហាន បាទីស្ទ និងទេវតាទីមួយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវ គឺជាការជំនុំជម្រះនៅលើឈើឆ្កាង ហើយទេវតាទីបីបានមកដល់នៅពេលការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតបានចាប់ផ្តើម។ ការខកចិត្តរបស់សិស្សានុសិស្សនៅឈើឆ្កាង ជានិមិត្តរូបនៃការខកចិត្តដ៏ធំនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ដានីយ៉ែល ជំពូកទីមួយ គឺអេលីយ៉ា ដូចដែលបានតំណាងដោយ​យ៉ូហាន បាទីស្ទ និងវីលៀម មីឡ្លឺរ ប៉ុន្តែមិនអាចបំបែកចេញពីជំពូកទីពីរ និងទីបីបានទេ។ ជាមួយគ្នា ជំពូកទាំងនោះគឺជាដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច ដែលតែងតែជាសារសាកល្បងព្យាករណ៍បីជំហាន ដែលបង្កើត ហើយបន្ទាប់មកបំបែកអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើជំពូកទាំងបីនោះត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា នោះវានឹងក្លាយជាដំណឹងល្អមួយផ្សេងទៀត។

> ប៉ុន្តែ ទោះបីជាយើង ឬទេវតាមួយពីស្ថានសួគ៌ មកប្រកាសដំណឹងល្អណាមួយដល់អ្នករាល់គ្នា ខុសពីដំណឹងល្អដែលយើងបានប្រកាសដល់អ្នករាល់គ្នា នោះសូមឲ្យគាត់ត្រូវបណ្ដាសា។ ដូចដែលយើងបាននិយាយមកហើយ នោះឥឡូវនេះ ខ្ញុំក៏និយាយម្ដងទៀតថា ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ប្រកាសដំណឹងល្អណាមួយដល់អ្នករាល់គ្នា ខុសពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួល នោះសូមឲ្យគាត់ត្រូវបណ្ដាសា។ កាឡាទី 1:8, 9។

ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​មួយ រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​អ្នក​នាំ​សារ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា ឲ្យ​មក​ដល់​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​ភ្លាមៗ ហើយ​វា​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​សំឡេង​មួយ​ដែល​កំពុង​ស្រែក​នៅ​ទី​រហោស្ថាន​ផង​ដែរ។ ទី​រហោស្ថាន​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​រយៈពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ជា​កន្លែង​ដែល​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពលទ័ព​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ជាន់ឈ្លី​នៅ​ក្រោម​ជើង។ ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​មួយ ដានីយ៉ែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន ត្រូវ​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ និង​ធ្លាក់​ជា​ទាសករ។ សារ​នៃ​ជំពូក​ទី​មួយ រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​សារ​នៃ​ជំពូក​ទី​ពីរ ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បន្សុទ្ធ និង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​នឹង​កូនចៅ​របស់​លេវី។ កូនចៅ​របស់​លេវី ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ប្រជាជន​ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើសរើស ព្រោះ​ពួកគេ​បាន​ឈរ​យ៉ាង​ស្មោះត្រង់​ជាមួយ​ម៉ូសេ ក្នុង​វិបត្តិ​នៃ​រូប​មាស​របស់​អើរ៉ុន ហើយ​ជំពូក​ទី​បី​នៃ​ដានីយ៉ែល ក៏​ជា​វិបត្តិ​នៃ​រូប​មាស​ដែរ។

សាដ្រាក់ មេសាក់ និងអាបេដ្នេកោ គឺដូចជាពួកលេវី ដែលត្រូវបានបរិសុទ្ធជាមុន មុនការសាកល្បងអំពី «រូបសត្វ» នៃរូបបដិមាមាស។ នៅក្នុងពិធីនោះ នេប៊ូក្នេសារ បានរៀបចំវង់តន្ត្រី ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុសច្រៀងបទចម្រៀងទាំងឡាយ ហើយអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណដែលបានក្បត់ជំនឿ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ រួចហើយរាំទាំងអាក្រាតកាយតាមតន្ត្រីជុំវិញរូបបដិមាមាស។

សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាសៀវភៅតែមួយ ហើយព្រះគ្រីស្ទជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា កំពុងតែបើកត្រាសៀវភៅ ដែលតំណាងឲ្យ​ការ​វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ សេចក្តីពិតដំបូងបង្អស់បំផុត ដែលទ្រង់ដាក់ចូលក្នុងសៀវភៅនោះ គឺសាររបស់ទេវតាទាំងបី។ ជំពូកបីដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល គឺជាសាររបស់ទេវតាទាំងបី។ សេចក្តីពិតដែលភ្ជាប់ជាមួយសាររបស់ទេវតាទាំងបីនោះ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៤ ត្រូវបាននាំទៅដល់ភាពពេញលេញ នៅពេលដែលគេទទួលស្គាល់ថា សេចក្តីពិតទាំងនោះ ត្រូវបានលើកឡើងជាលើកដំបូងនៅក្នុងជំពូកបីដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល។ នៅក្នុងវិវរណៈ ១៤ សេចក្តីទាំងនោះត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា​ដំណឹងល្អ​ដ៏អស់កល្បជានិច្ច ហើយពួកវាកំពុងហោះនៅកណ្តាលមេឃ ដូច្នេះហើយបានកំណត់អត្តសញ្ញាណសារដែលត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ពិភពលោកទាំងមូល នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ នៅក្នុងជំពូកបីដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល បទពិសោធន៍របស់បុរស និងស្ត្រី ដែលនាំសារនោះទៅកាន់ពិភពលោក ត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាព។ វិវរណៈ ១៤ គឺជាបន្ទាត់ខាងក្រៅនៃសេចក្តីពិត ដែលតំណាងដោយនិមិត្តរូប ដល់សាររបស់ទេវតាទាំងបី។ ដំណឹងល្អ​ដ៏អស់កល្បជានិច្ច និងសាររបស់ទេវតានីមួយៗ ក្នុងចំណោមទេវតាទាំងបី ត្រូវបាននាំទៅដល់ភាពពេញលេញ ដោយបន្ទាត់ខាងក្នុងនៃសេចក្តីពិត ដែលតំណាងនៅក្នុងជំពូកបីដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល។

ជំពូក​បី​ដំបូង​តំណាង​ឲ្យ​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​សេចក្តី​ពិត​ទាំង​នោះ មាន​សេចក្តី​ពិត​មួយ​ថា សារ​ទាំង​បី​គឺ​ជា​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​បី​ជំហាន ដែល​មាន​ការ​សាកល្បង​ខាង​អាហារ​ជា​ដំបូង បន្ទាប់​មក​ដោយ​ការ​សាកល្បង​ខាង​ការ​មើលឃើញ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​នោះ​ដោយ​ការ​សាកល្បង​បញ្ជាក់​ចុង​ក្រោយ។ ពិត​ជា​មាន​វិធី​ផ្សេង​ទៀត​ដើម្បី​ដាក់​ឈ្មោះ​ការ​សាកល្បង​ទាំង​បី​នោះ ប៉ុន្តែ​ស្លាក​ឈ្មោះ​ទាំង​នោះ​អាច​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ ហើយ​ក៏​អាច​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ម្តង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ​ដល់​ជំពូក​ទី​បី​ផង​ដែរ។ ជំពូក​ទាំង​បី​នេះ​ត្រូវ​តែ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​រួម​គ្នា​ថា​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​តែ​មួយ។

> «សារទីមួយ និងសារទីពីរ ត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ 1843 និង 1844 ហើយឥឡូវនេះ យើងស្ថិតនៅក្រោមការប្រកាសនៃសារទីបី; ប៉ុន្តែ សារទាំងបីនោះ នៅតែត្រូវប្រកាសបន្តទៀត។ ឥឡូវនេះ វាមានសារៈសំខាន់មិនចាញ់ពេលណាៗទាំងអស់ឡើយ ដែលសារទាំងនោះត្រូវបាននាំមកនិយាយឡើងវិញដល់អ្នកដែលកំពុងស្វែងរកសេចក្តីពិត។ ដោយប៊ិច និងដោយសំឡេង យើងត្រូវបន្លឺការប្រកាសនោះ ដោយបង្ហាញពីលំដាប់របស់វា និងការអនុវត្តនៃទំនាយទាំងឡាយ ដែលនាំយើងទៅដល់សាររបស់ទេវតាទីបី។ មិនអាចមានសារទីបី ដោយគ្មានសារទីមួយ និងសារទីពីរ បានឡើយ។ សារទាំងនេះ យើងត្រូវផ្តល់ដល់លោកិយ តាមរយៈសំណេរបោះពុម្ព និងតាមរយៈការថ្លែងសុន្ទរកថា ដោយបង្ហាញ នៅក្នុងខ្សែប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ នូវអ្វីៗដែលបានកើតមានហើយ និងអ្វីៗដែលនឹងកើតមានទៅមុខទៀត»។ Selected Messages, សៀវភៅ 2, 104, 105.

ទោះបីមានតែ​មួយថ្ងៃ មួយសប្ដាហ៍ ឬ​ម្ភៃឆ្នាំ នៅចន្លោះប្រវត្តិសាស្ត្រពិតនៃជំពូក​ទី២ និង​ទី៣ ក៏ដោយ ក៏វាកំពុងបង្ហាញដោយនិមិត្តសញ្ញាអំពីការសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់នៃការសាកល្បង​បី។ នេប៊ូក្នេសា​ត្រូវបានធ្វើឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល និង​អស្ចារ្យចិត្ត​ដែលថា ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈ​ព្យាការី​ដានីយ៉ែល អាចដឹងសុបិន​របស់គាត់ ហើយ​ផ្ដល់​ការ​បកស្រាយ​សុបិន​នោះ​យ៉ាងត្រឹមត្រូវរឹងមាំ ដល់ថ្នាក់​ដែលវា​អាច​ត្រូវបាន​យល់ថា​ជា​សេចក្ដីពិត​តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅក្នុង​ជំពូក​ទី៣ នេប៊ូក្នេសា​បានបរាជ័យ​ក្នុង​ការ​សាកល្បង​ទីពីរ​នៃ​ជំពូក​ទី២ ព្រោះ​គាត់​បានសម្រេចចិត្ត​ដាក់​បំណងប្រាថ្នា​មនុស្ស​ដ៏ពេញដោយអំណួត​របស់ខ្លួន ឲ្យនៅលើស​ពី​ការ​សម្ដែង​ដ៏អស្ចារ្យ​នៃ​ព្រះចេស្ដា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបាន​បញ្ជាក់​អត្ថន័យ​ដ៏ទេវភាព​នៃ​សុបិន​សម្ងាត់​នោះ។

ក្នុង​ការ​តម្កល់​រូប​មាស​នៅ​ជំពូក​ទី​បី គាត់​បាន​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​សាកល្បង​ដ៏​សំខាន់​ទី​បី។ សាដ្រាក់ មេសាក់ និង​អាបេដ្នេកោ បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​សាកល្បង​ដ៏​សំខាន់​នោះ។ នេប៊ូក្នេសារ​បាន​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ​សាហាវ ហើយ​អ្នក​ដ៏​សក្ដិសម​ទាំង​បី​បាន​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ។ ជំពូក​ទាំង​បី​ដំបូង​នៃ​ដានីយ៉ែល ត្រូវ​តែ​យល់​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ទេវតា​ទាំង​បី​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់​បួន។ ទោះ​បី​ជា​ជំពូក​ទាំង​បី​នោះ​សាមញ្ញ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រោះ​វា​ច្បាស់​លាស់​ខ្លាំង​ដល់​ថ្នាក់​ដែល​ជា​ទូទៅ​គេ​យក​ទៅ​ប្រើ​ជា​រឿង​សម្រាប់​កុមារ​គ្រីស្ទាន​ក្តី តែ​តាម​ពិត វា​អាច​ជា​ជំពូក​ទាំង​បី​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។

យើង​នឹង​បន្ត​ជាមួយ​នឹង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ភាពអួតអាងឥតប្រយោជន៍ និងការគាបសង្កត់ ដែលបានឃើញនៅក្នុងដំណើរដែលស្តេចសាសន៍ដទៃ នេប៊ូក្នេសា បានប្រព្រឹត្ត កំពុងតែត្រូវបានបង្ហាញ ហើយនឹងបន្តត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងសម័យរបស់យើង។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនឹងកើតឡើងម្តងទៀត។ នៅក្នុងយុគសម័យនេះ ការសាកល្បងនឹងស្ថិតនៅលើចំណុចនៃការកាន់អនុវត្តថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពិភពសកលស្ថានសួគ៌កំពុងមើលឃើញមនុស្សជាន់ឈ្លីលើក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ធ្វើឲ្យសេចក្តីរំឭករបស់ព្រះ ដែលជាសញ្ញារវាងទ្រង់ និងប្រជាជនដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ក្លាយជារបស់ឥតតម្លៃ ជាអ្វីមួយដែលត្រូវបានមើលងាយ ខណៈដែលថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយមួយត្រូវបានលើកតម្កើង ដូចដែលរូបមាសដ៏ធំនៅវាលឌូរ៉ាត្រូវបានលើកតម្កើងដូច្នោះដែរ។ មនុស្សដែលអះអាងថាជាគ្រីស្ទាន នឹងអំពាវនាវដល់លោកិយឲ្យគោរពតាមថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយនេះ ដែលពួកគេបានបង្កើតឡើង។ អស់អ្នកដែលបដិសេធមិនព្រម នឹងត្រូវដាក់ឲ្យស្ថិតក្រោមច្បាប់គាបសង្កត់។ នេះហើយជាអាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិត ជាការរៀបចំគ្រោងដោយភ្នាក់ងារសាតាំង ដែលត្រូវបានអនុវត្តឲ្យមានប្រសិទ្ធិភាពដោយមនុស្សនៃអំពើបាប»។ The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

Back to Articles