Article

# ការ​បើក​សម្ដែង​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ — លេខ​ប្រាំ

អេសាយា ជំពូក ៤០៖ ចូរ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង ចូរ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ចុះ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ដប់ប្រាំពីរ​ដំបូង​នៃ​អេសាយ ជំពូក ៤០ នោះ មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ទីតាំង​ជា​ពាក្យ​ទំនាយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ដេក​ស្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ ខណៈ​ដែល​ពិភពលោក​បាន​អរសប្បាយ។ ព្យាការី​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ស្រប​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទំនាយ​ដែល​ពួក​គេ​បង្ហាញ​តែង​តែ​សមស្រប​ជាមួយ​នឹង​ព្យាការី​ដទៃ​ទៀត​ជានិច្ច ដ្បិត​ព្រះ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នៃ​ភាព​ច្របូកច្របល់​ឡើយ។

> ហើយ​វិញ្ញាណ​របស់​ពួក​ហោរា ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ពួក​ហោរា​ដែរ។ ដ្បិត​ព្រះ​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្ដី​ច្របូកច្របល់​ទេ គឺ​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​វិញ ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​ពួក​ជំនុំ​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ។ ១ កូរិនថូស ១៤៖៣២, ៣៣។

ព្រះវិញ្ញាណកំសាន្តចិត្ត ដែលព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថានឹងចាត់មក នៅក្នុងពេលដែលទ្រង់អវត្តមាន ត្រូវបានដាក់បញ្ចូលនៅក្នុងពាក្យដំបូងបំផុត នៃខដំបូងបំផុត នៃជំពូកទាំងម្ភៃប្រាំមួយ ដែលបង្កើតឡើងជានិទានទំនាយចុងក្រោយរបស់អេសាយ។ «ចូរកំសាន្តចិត្ត ចូរកំសាន្តចិត្តប្រជារាស្ត្ររបស់យើង នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ គោលការណ៍នៃការលើកឡើងជាលើកដំបូង បញ្ជាក់ថា ជំពូកទាំងម្ភៃប្រាំមួយបន្ទាប់នេះ ត្រូវយល់ដោយយោងទៅកាន់ការបំពេញឥតខ្ចោះ និងចុងក្រោយ នៃការយាងមករបស់ព្រះវិញ្ញាណកំសាន្តចិត្ត។

> ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​អធិស្ឋាន​សូម​ដល់​ព្រះវរបិតា ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ព្រះ​ដ៏​ជា​អ្នក​លួងលោម​មួយ​អង្គ​ទៀត​ដល់​អ្នករាល់គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​អ្នករាល់គ្នា​ជា​រៀង​រហូត.... ប៉ុន្តែ ព្រះ​ដ៏​ជា​អ្នក​លួងលោម​នោះ គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ព្រះវរបិតា​នឹង​ចាត់​មក​ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ ទ្រង់​នឹង​បង្រៀន​អ្នករាល់គ្នា​អំពី​គ្រប់​ទាំង​អស់ ហើយ​នឹង​រំឭក​អ្នករាល់គ្នា​ពី​គ្រប់​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ដល់​អ្នករាល់គ្នា។ យ៉ូហាន 14:16, 26.

សំឡេង​ហៅ​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយត៍ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់។

> មានពិភពលោកមួយកំពុងដេកស្ថិតនៅក្នុងអំពើអាក្រក់ ក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងការវង្វេង នៅក្នុងស្រមោលនៃសេចក្ដីស្លាប់ជាក់ស្តែង—ដេកលក់ ដេកលក់។ តើអ្នកណាខ្លះកំពុងមានការឈឺចាប់ក្នុងព្រលឹង ដើម្បីដាស់ពួកគេឡើង? តើសំឡេងណាអាចទៅដល់ពួកគេ? ចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបាននាំទៅកាន់អនាគត នៅពេលដែលសញ្ញានឹងត្រូវបានផ្ដល់ឲ្យ។ «មើល៍! កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅទទួលលោកចុះ»។ ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លះនឹងបានពន្យារពេលក្នុងការទទួលយកប្រេង សម្រាប់បំពេញចង្កៀងរបស់ពួកគេឡើងវិញ ហើយយឺតពេលពេកពួកគេនឹងឃើញថា ចរិតលក្ខណៈ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រេងនោះ មិនអាចផ្ទេរបានទេ។ Review and Herald, February 11, 1896.

សំណួរត្រូវបានសួរឡើងថា «សំឡេងអ្វីអាច» «ដាស់ឲ្យភ្ញាក់» អស់អ្នកដែល «កំពុងដេកលក់»? «សំឡេង» ដែលដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់នៅក្នុងអេសាយ ជំពូក ៤០ គឺជា «សំឡេង» ដែល «ស្រែកឡើង» នៅក្នុង «ទីរហោស្ថាន»។

> ចូរនិយាយដោយពាក្យលួងលោមចិត្តដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយស្រែកប្រាប់នាងថា ការតស៊ូរបស់នាងបានបញ្ចប់ហើយ ថាអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងត្រូវបានអត់ទោសហើយ ដ្បិតនាងបានទទួលពីព្រះហស្តរបស់ព្រះយេហូវ៉ាទ្វេដងសម្រាប់អំពើបាបទាំងអស់របស់នាង។ «សំឡេង» របស់អ្នកដែល «ស្រែក» នៅទីរហោស្ថាន.... អេសាយ 40:2, 3។

សារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ក៏ជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយផងដែរ។

> «អ្នកកំពុងដាក់ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ឲ្យឆ្ងាយពេកហើយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងមក ដូចជា [ភ្លាមៗដូច] សំឡេងអំពាវនាវនៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ហើយដោយអំណាចខ្លាំងជាងដប់ដង»។ Spalding and Magan, 5.

និមិត្តសញ្ញាមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាជាច្រើនដែលមាននៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលតំណាងឲ្យសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជានិមិត្តសញ្ញាដែលត្រូវបានស្គាល់តាមរយៈការធ្វើឲ្យពាក្យ ឬឃ្លា កើតមានជាពីរដង។ ការធ្វើឲ្យពាក្យ ឬឃ្លា កើតមានជាពីរដង គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសំឡេងហៅនៅអធ្រាត្រ ឬសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ និមិត្តរូបនៃការធ្វើឲ្យ “ចូរលួងលោម” កើតមានជាពីរដង នាំឲ្យការចាប់ផ្ដើមនៃអេសាយ ជំពូក ៤០ ស្ថិតនៅក្នុងពេលរង់ចាំ ជាពេលដែលសារដែលត្រូវបានតំណាងថាជាសំឡេងហៅនៅអធ្រាត្រ ក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីស្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានប្រកាស។ នៅពេលនោះ ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ចាត់ព្រះវិញ្ញាណជាព្រះលួងលោមមក ដើម្បីដាស់ស្រីព្រហ្មចារីដែលកំពុងដេកលក់ ដែលតាមបែបព្យាករណ៍ត្រូវបានតំណាងថាជាការដេកលក់ ហើយក្នុងអត្ថបទព្យាករណ៍ខ្លះថាជាការដេកលក់ គឺជាដំណេកនៃសេចក្តីស្លាប់។ ខទីមួយនៃអេសាយ ៤០ ត្រូវបានកំណត់ទីតាំងតាមបែបព្យាករណ៍ថា ស្ថិតនៅបីថ្ងៃកន្លះតាមនិមិត្តសញ្ញា «បន្ទាប់ពី» ការខកចិត្តនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 ពីព្រោះនោះគឺជាពេលដែលព្រះវិញ្ញាណជាព្រះលួងលោមត្រូវបានចាត់មក ដើម្បីដាស់អ្នកដែលកំពុងដេកលក់។ បីថ្ងៃកន្លះ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃទីរហោស្ថាន ហើយនៅទីនោះ គឺជាកន្លែងដែល “សំឡេង” ចាប់ផ្ដើម “ស្រែកឡើង”។

វិវរណៈ ជំពូក ១១ អេសេគាល ជំពូក ៣៧ ម៉ាថាយ ជំពូក ២៥ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerites (រួមទាំងសញ្ញាសម្គាល់ដូចគ្នានៃប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ដែលកើតមានឡើងក្នុងគ្រប់ចលនាកែទម្រង់ទាំងអស់) បានរួមគ្នាបញ្ជាក់អំពី «ដំណើរការជាក់លាក់មួយ» នៃការដាស់ព្រហ្មចារីដែលកំពុងដេកឲ្យភ្ញាក់ឡើង។ ដំណើរការនោះចាប់ផ្តើមដោយព្រហ្មចារីទាំងនោះបានដេកលក់នៅពេលមានការខកចិត្ត។ រយៈពេលនៃពេលពន្យារដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលមានការខកចិត្ត ទីបំផុតត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាពេលពន្យារនោះ។ ផ្នែកចុងក្រោយនៃពេលពន្យារគឺជាការអភិវឌ្ឍន៍នៃសារនៃសម្រែកកណ្តាលអធ្រាត្រ។ នៅពេលសារនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងហើយ នោះវាត្រូវបានប្រកាសរហូតដល់វាឈានដល់កំពូលរបស់វា គឺការជំនុំជម្រះ។

អ្នកនាំសារ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «សំឡេង» នៅក្នុង អេសាយ បានសួរថា តើសារដែលត្រូវប្រកាសនោះជាអ្វី។ គាត់ត្រូវបានប្រាប់ដោយភាសានិមិត្តរូប ឲ្យបង្ហាញសាររបស់សាសនាអ៊ីស្លាម។ សារព្យាករណ៍របស់សាសនាអ៊ីស្លាម មិនអាចបំបែកចេញពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះបានឡើយ ពីព្រោះសាសនាអ៊ីស្លាមគឺជាអំណាចត្រែ ហើយត្រែទាំងប្រាំពីរ នៅក្នុង វិវរណៈ តំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះលើអំណាចទាំងឡាយដែលអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ អំណាចទាំងនោះគឺ រ៉ូមពហុទេវនិយម នៅឆ្នាំ 321 ដែលជានិមិត្តរូបនៃនាគ; រ៉ូមសម្តេចប៉ាប នៅឆ្នាំ 538 ដែលជានិមិត្តរូបនៃសត្វ; ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលជានិមិត្តរូបនៃហោរាក្លែងក្លាយ។

ពាក់ព័ន្ធនឹងការកំណត់អត្តសញ្ញាណអំពីអ្វីដែលជាសារដែល “សំឡេង” ដែលបានស្រែកនៅក្នុងទីរហោស្ថានត្រូវប្រកាស នោះមានព្រះបន្ទូលសន្យាថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យឡើយ។ “ព្រះបន្ទូលសន្យា និងការធានា” ថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យឡើយ ត្រូវបានដាក់នៅក្នុងបរិបទទំនាយដូចគ្នានឹងក្នុង Habakkuk ជំពូក ២ ខ ៣ ដែលបានសម្តែងថា៖ «នៅចុងក្រោយ វានឹងនិយាយ ហើយមិនកុហកឡើយ ទោះបីវាពន្យារពេលក៏ដោយ ចូររង់ចាំវា ព្រោះវាប្រាកដជានឹងមក វានឹងមិនពន្យារពេលឡើយ»។ សារនៃ Islam នឹងមិនដែលបរាជ័យឡើយ វាប្រាកដជានឹងមក។ ខចុងក្រោយនៃ Isaiah ជំពូក ៤០ សំដៅទៅលើអស់អ្នកដែលរង់ចាំនិមិត្តក្នុង Habakkuk។

> ប៉ុន្តែ​អស់​អ្នក​ដែល​រង់ចាំ​ព្រះយេហូវ៉ា នឹង​ទទួល​កម្លាំង​ថ្មី​ឡើង​វិញ; ពួកគេ​នឹង​ហោះ​ឡើង​ដោយ​ស្លាប​ដូច​ឥន្ទ្រី; ពួកគេ​នឹង​រត់ ហើយ​មិន​នឿយហត់; ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ដើរ ហើយ​មិន​សន្លប់​ឡើយ។ អេសាយ 40:31។

«ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង» នៃ​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ឥឡូវ​នេះ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា បញ្ជាក់​ពី​សញ្ញាសម្គាល់​បី ដែល​ចាប់ផ្ដើម និង​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​ខកចិត្ត​មួយ។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ជា​និមិត្តរូប​នោះ មាន​សញ្ញាសម្គាល់​បី ដាច់​ពី​គ្នា​ដោយ​រយៈពេល​ពីរ។ ការ​ខកចិត្ត​មួយ​ចាប់ផ្ដើម​ពេលវេលា​នៃ​ការ​ពន្យារ។ ពេលវេលា​នៃ​ការ​ពន្យារ​នាំ​ទៅ​កាន់​សារ និង​ការ​ព្យាករណ៍​ដែល​បាន​កែតម្រូវ​នៃ​សម្រែក​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ។ សារ​នៃ​សម្រែក​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ចាប់ផ្ដើម​រយៈពេល​មួយ​នៃ​ការ​ប្រកាស​សារ​នៃ​សម្រែក​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ដែល​នាំ​ទៅ​កាន់​ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​ពីរ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ការជំនុំជម្រះ។ ជំហាន​ទាំង​បី​នោះ ដែល​ដាច់​ពី​គ្នា​ដោយ​រយៈពេល​ពីរ តំណាង​ឲ្យ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ដូច​ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ហេប្រ៊ូ​ថា «សេចក្ដី​ពិត»។

ក្នុង​អេហ្សេគាល ជំពូក ៣៧ អេហ្សេគាល​ក៏​តំណាង​ឲ្យ «សំឡេង» នៃ​អេសាយ ៤០ ផង​ដែរ។ សំឡេង​នៅ​ក្នុង​អេសាយ ៤០ សួរ​ថា «តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ប្រកាស​អ្វី?» រួច​មក «សំឡេង» នៅ​ក្នុង​អេហ្សេគាល ៣៧ ខ ៧ ក៏ «បាន​ទាយ​ព្រះបន្ទូល​តាម» ដែល «គាត់​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់»។

> ដូច្នេះ ខ្ញុំបានថ្លែងព្រះបន្ទូលទំនាយ តាមដែលខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជា ហើយកាលខ្ញុំកំពុងថ្លែងព្រះបន្ទូលទំនាយ នោះមានសំឡេងមួយ ហើយមើលចុះ មានការញ័ររញ្ជួយមួយ ហើយឆ្អឹងទាំងនោះបានមករួមគ្នា ឆ្អឹងនីមួយៗទៅនឹងឆ្អឹងរបស់វា។ ហើយកាលខ្ញុំមើលទៅ មើលចុះ សរសៃ និងសាច់បានដុះឡើងលើវាទាំងនោះ ហើយស្បែកបានគ្របពីលើវា ប៉ុន្តែមិនមានដង្ហើមនៅក្នុងវាទេ។ អេសេគាល ៣៧:៧, ៨។

ការព្យាករណ៍លើកដំបូងរបស់អេសេគាលបាននាំឲ្យឆ្អឹង និងសាច់មករួមជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែពួកវានៅមិនទាន់មានជីវិតនៅឡើយ។ «ដូច្នេះ» អេសេគាល «បានព្យាករណ៍ដូចដែល» គាត់ «ត្រូវបានបង្គាប់» ជាលើកទីពីរ។ ការព្យាករណ៍លើកទីពីរបាននាំឲ្យរូបកាយទាំងនោះមានជីវិតឡើងវិញ។ ការព្យាករណ៍ទាំងពីរនេះត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយការបង្កើតអាដាម។

> ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​មនុស្ស​ពី​ធូលី​ដី ហើយ​ទ្រង់​បាន​ផ្លុំ​ដង្ហើម​នៃ​ជីវិត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រន្ធ​ច្រមុះ​របស់​គាត់ ដូច្នេះ​មនុស្ស​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​ព្រលឹង​មាន​ជីវិត។ លោកុប្បត្តិ 2:7។

ដំណើរការពីរជំហាននៃការនាំឲ្យឆ្អឹងស្ងួតដែលស្លាប់រស់ឡើងវិញ ត្រូវបានរៀបរាប់ជាលើកដំបូងក្នុងការបង្កើតអាដាម ដូច្នេះវាសង្កត់ធ្ងន់ថា ព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ក៏ជាអំណាចច្នៃប្រឌិតរបស់ទ្រង់ដែរ។ ជាដំបូង ព្រះបាន «បង្កើតរូប» អាដាម ហើយទំនាយទីមួយរបស់អេសេគាលបាននាំឲ្យឆ្អឹង និងរូបកាយរួមជាមួយគ្នា បន្ទាប់មក ព្រះបាន «ផ្លុំដង្ហើមជីវិតចូលក្នុងរន្ធច្រមុះរបស់គាត់; ហើយមនុស្សក៏បានក្លាយជាព្រលឹងមានជីវិត»។

ព្រះបន្ទូលទំនាយលើកទីពីររបស់អេសេគាល ត្រូវបានផ្ញើទៅ “ឯខ្យល់” មិនមែនទៅឯឆ្អឹងទេ ព្រោះគាត់ត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យ “និយាយទៅកាន់ខ្យល់” ថា៖ “ឱដង្ហើមអើយ ចូរមកពីខ្យល់ទាំងបួន ហើយផ្លុំមកលើមនុស្សដែលត្រូវបានសម្លាប់ទាំងនេះ ដើម្បីឱ្យពួកគេបានរស់ឡើងវិញ។” ព្រះបន្ទូលទំនាយលើកទីពីររបស់អេសេគាល ដែលនាំឱ្យសាកសពដែលស្លាប់ទាំងនោះមានជីវិតឡើងវិញ ជាកងទ័ពដ៏មហិមា មិនបានផ្ញើទៅកាន់សាកសពទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ញើទៅកាន់ខ្យល់។ នោះជាបញ្ជាទៅកាន់ខ្យល់ ឱ្យផ្លុំមកលើរូបកាយទាំងនោះ។ លើកដំបូងដែលពាក្យ “ដង្ហើម” ត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺនៅក្នុងការបង្កើតអាដាម ហើយនៅទីនោះវាត្រូវបានកំណត់ថាជាដង្ហើមនៃជីវិត ហើយអ្វីដែលនាំជីវិតចូលមកក្នុងសាកសពទាំងនោះ គឺមកពីខ្យល់ទាំងបួន។

> «ពួកទេវតាកំពុងកាន់ខ្ទប់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះដ៏កាចសាហាវមួយ កំពុងស្វះស្វែងបំបែកខ្លួនឲ្យរួច ហើយស្ទុះរត់ឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវការបំផ្លាញ និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវរបស់វា។»

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅត្រង់គែមបំផុតនៃលោកអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់យើង មានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ទ្រង់ផ្លុំចូលក្នុងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់នៅបាន»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

សំណួរ​ទាំង​ពីរ​នៅ​ទីនេះ​គឺ តើ​យើង​នឹង​ដេក​ឬ? ហើយ​តើ​យើង​នឹង​ស្លាប់​ឬ? … ពាក្យ​ពីរ​សម្រាប់​ស្ថានភាព​ទំនាយ​ដូច​គ្នា។ សារ​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន ដែល​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ទប់ស្កាត់​ដោយ​ទេវតា គឺ​ជា​សារ​ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង និង​រស់​នៅ។ សារ​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន គឺ​ជា​សារ​នៃ​សេះ​ខឹង​របស់​ឥស្លាម។ សារ​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ គឺ​ជា​សារ​បោះត្រា។ សារ​បោះត្រា​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ៧ ខ ១ ដល់ ៣ គឺ​ជា​សារ​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ខ្យល់​ទាំង​បួន​ត្រូវ​បាន​ទប់ស្កាត់ រហូត​ទាល់តែ​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា។

> បន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាបួនរូបឈរនៅជ្រុងទាំងបួននៃផែនដី ទប់ខ្យល់ទាំងបួននៃផែនដី ដើម្បីកុំឲ្យខ្យល់បក់លើផែនដី ឬលើសមុទ្រ ឬលើដើមឈើណាមួយឡើយ។ ហើយខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយរូបទៀតឡើងមកពីទិសខាងកើត មានត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅ៖ ហើយគាត់បានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំងទៅកាន់ទេវតាបួនរូប ដែលបានទទួលអំណាចឲ្យធ្វើបាបផែនដី និងសមុទ្រ ដោយនិយាយថា កុំធ្វើបាបផែនដី សមុទ្រ ឬដើមឈើទាំងឡាយឡើយ ទាល់តែយើងបានបោះត្រាលើថ្ងាសរបស់អ្នកបម្រើនៃព្រះរបស់យើងសិន។ វិវរណៈ ៧៖១–៣។

ព្រះបន្ទូលទំនាយទីពីររបស់អេសេគាល ត្រូវបានផ្ញើទៅកាន់ខ្យល់ ហើយជីវិតដែលខ្យល់បាននាំមកដល់រូបកាយទាំងនោះ បានមកពីសារនៃខ្យល់ទាំងបួន។ នៅក្នុងខទីប្រាំបីដល់ខទីដប់ នៃអេសេគាល ជំពូកសាមសិបប្រាំពីរ ពាក្យដែលបង្ហាញឡើងថា «ខ្យល់» ឬ «ដង្ហើម» គឺជាពាក្យហេប្រ៊ូដដែលដូចគ្នានៅគ្រប់ករណីទាំងអស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្លុំចូលទៅក្នុងអាដាម នូវដង្ហើមនៃជីវិត ហើយនៅក្នុងអេសេគាល ដង្ហើមនៃជីវិត គឺជាសារនៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ដែលមកពីខ្យល់ទាំងបួន។ សារនោះនាំមកនូវអំណាចច្នៃប្រឌិតរបស់ព្រះទៅដល់រូបកាយទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានប្រមូលមកជាមួយគ្នានៅក្នុងជ្រលងនៃសេចក្តីស្លាប់ ដោយសារដំបូង។ សារនៃខ្យល់ទាំងបួន គឺជាសារអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលនាំមកនូវការជំនុំជម្រះលើសហរដ្ឋអាមេរិក ដោយសារច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នោះគឺជាសារនៃការយំកណ្តាលអធ្រាត្រ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំងនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ចាប់ផ្តើមដោយការខកចិត្តមួយ ដែលជាការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលពន្យារពេល។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១ ពេលដែលព្យាការីទាំងពីរត្រូវបានសម្លាប់នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ រយៈពេលពន្យារពេលបានចាប់ផ្តើម។ អេសេគាលស្ថិតនៅក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានសួរអេសេគាលថា តើសាក្សីទាំងពីរ ដែលស្លាប់នៅលើផ្លូវ អាចរស់ឡើងវិញបានឬទេ។

> ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់បានសណ្ឋិតលើខ្ញុំ ហើយទ្រង់បាននាំខ្ញុំចេញទៅដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់ ហើយដាក់ទុកខ្ញុំនៅកណ្ដាលជ្រលងភ្នំ ដែលពេញដោយឆ្អឹង។ ទ្រង់បានឲ្យខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ជុំវិញវាទាំងនោះ ហើយមើលចុះ មានឆ្អឹងជាច្រើនណាស់នៅលើផ្ទៃជ្រលងភ្នំ; ហើយមើលចុះ វាស្ងួតខ្លាំងណាស់។ ទ្រង់មានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កូនមនុស្សអើយ ឆ្អឹងទាំងនេះអាចរស់ឡើងវិញបានឬ?» ខ្ញុំទូលឆ្លើយថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា អើយ ទ្រង់ជ្រាបហើយ»។ អេសេគាល 37:1–3។

នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ប្រាំពីរ នៅ​ពេល​អេសេគាល​ថ្លែង​ទំនាយ​ដំបូង​ក្នុង​ចំណោម​ទំនាយ​ទាំង​ពីរ នោះ​សារ​នោះ​មាន​តែ​ថា៖ «ឱ ឆ្អឹង​ស្ងួត​ទាំងឡាយ​អើយ ចូរ​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់»។ យ៉ូហាន នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ បាន​កត់ត្រា​ថា៖ «មាន​ពរ​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​របស់​សៀវភៅ​នេះ»។ អេសេគាល​តំណាង​ឲ្យ​ឆ្អឹង​ស្ងួត​ដែល​ស្លាប់​ទាំង​នោះ ដែល​មាន​ពរ ដូច​ជា​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​បង្គាប់​របស់​អេសេគាល​ឲ្យ​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់​គឺ​ជា​សេចក្ដីពិត។ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ពីរ​នៃ​គម្ពីរ​អេសេគាល បទពិសោធន៍​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា មនុស្ស​បុត្រា​អើយ ចូរ​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ឯង​ឡើង ហើយ​យើង​នឹង​និយាយ​នឹង​ឯង។ ហើយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្ញុំ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ។ អេសេគាល 2:1, 2.

នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ កាលណាសាកសពទាំងនោះឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ព្រះវិញ្ញាណជាព្រះអ្នកលួងលោមចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេក៏ឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន។ គឺព្រះអ្នកលួងលោមនោះហើយដែលធ្វើឲ្យពួកគេឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន។

> ហើយ​ក្រោយ​ពី​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ជីវិត​ពី​ព្រះ​បាន​ចូល​ក្នុង​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន​វិញ; ហើយ​សេចក្តី​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ។ វិវរណៈ 11:11

ការក្រោកឈររបស់មនុស្សស្លាប់ គឺជាជំហានទីមួយ ក្នុងដំណើរការពីរជំហាន ដែលលើកពួកគេចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេ ឲ្យក្លាយជាទង់សញ្ញាដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលជំនុំជម្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នៅពេលពួកគេក្រោកឈរនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ «សេចក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង» កើតមានលើអស់អ្នកដែលឃើញពួកគេ។

> ហើយគាត់នឹងឆ្លងទៅកាន់ទីជម្រកដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ ដោយសារភ័យខ្លាច ហើយមេដឹកនាំរបស់គាត់នឹងភ័យខ្លាចចំពោះទង់សញ្ញា នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះអង្គដែលមានភ្លើងរបស់ព្រះអង្គនៅស៊ីយ៉ូន ហើយមានឡភ្លើងរបស់ព្រះអង្គនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ អេសាយ 31:9

សារនៃ «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite គឺជាផ្នែកទីពីរនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ សាររបស់ទេវតាទីពីរបានបង្កើតការបំបែកមួយរវាងពួក Millerite ចេញពីពួកក្រុមជំនុំទាំងឡាយ ដែលនៅពេលនោះត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាកូនស្រីទាំងឡាយរបស់បាប៊ីឡូន ហើយពួកស្មោះត្រង់ត្រូវបានអំពាវនាវឲ្យចេញមក ហើយមកឈរជាមួយនឹងពួក Millerite។ «រូបកាយ» មួយនៃអ្នកជឿត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារនោះ ហើយបន្ទាប់មក ជំហានទីពីរគឺសារនៃ «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ដែលបានរួមចូល និងបន្ថែមអំណាចដល់សារទីពីរ។ បន្ទាប់មក ពួក Millerite បានក្លាយជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងមួយ ដែលបាននាំយកសារនោះដូចជារលកជំនោរធំឆ្លងកាត់ទូទាំងស្រុក។ ដំណើរការពីរជំហាននោះ គឺជាសំឡេងទាំងពីរនៃ វិវរណៈ 18 ហើយវាជាដំណើរការដូចគ្នាទាំងស្រុងនឹងការរស់ឡើងវិញនៃឆ្អឹងស្ងួតរបស់មនុស្សស្លាប់នៅក្នុង អេសេគាល ដែលត្រូវបានសម្លាប់នៅតាមផ្លូវក្នុង វិវរណៈ 11។

> «ទេវតា​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​មក​ជួយ​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​ទាំងឡាយ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​បន្លឺ​ឡើង​គ្រប់​ទីកន្លែង​ថា ចូរ​ចេញ​ពី​នាង​មក ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើបាប​របស់​នាង ហើយ​កុំ​ឲ្យ​ទទួល​រង​ពី​គ្រោះកាច​របស់​នាង​ឡើយ; ដ្បិត​អំពើបាប​របស់​នាង​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ។ សារ​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​ជា​ការ​បន្ថែម​ទៅ​នឹង​សារ​ទី​បី ហើយ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​វា ដូច​ដែល​សំឡេង​ហៅ​នៅ​កណ្តាល​អធ្រាត្រ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​ពីរ​នៅ​ឆ្នាំ 1844 ដែរ»។ Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

សញ្ញាសម្គាល់ទីមួយ​នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​លាក់កំបាំង​នៃ​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​ការខកចិត្ត ដែល​ចាប់ផ្ដើម​ពេលវេលា​នៃ​ការយឺតយ៉ាវ។ ពេលវេលា​នៃ​ការយឺតយ៉ាវ គឺ​ជា​រយៈពេល​មួយ​ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ថា​ជា​បីថ្ងៃ​កន្លះ ដែល​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ទីរហោស្ថាន។ នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ការ​វង្វេង​អស់​សែសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្នុង​ទីរហោស្ថាន យ៉ូស្វេ​បាន​នាំ​កងទ័ព​ដ៏​ខ្លាំងក្លា​មួយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដែនដី​សន្យា។ នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​បីថ្ងៃ​កន្លះ អេសេគាល​ត្រូវបាន​នាំ​ទៅ​កាន់​ជ្រលង​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់ ហើយ​ត្រូវបាន​ប្រាប់​ឲ្យ​បង្គាប់​ដល់​សាកសព​ទាំងនោះ​ឲ្យ «ស្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់»។ អេសេគាល​គឺ​ជា «សំឡេង» មួយ​ដែល​កំពុង​ស្រែក​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ទីរហោស្ថាន។ បញ្ជា​ឲ្យ​ស្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ នាំ​ឲ្យ​អវយវៈ​នៃ​រូបកាយ​មក​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា ប៉ុន្តែ​ពួកវា​នៅ​មិនទាន់​មាន​ជីវិត​នៅឡើយ​ទេ ពួកវា​នៅ​មិនទាន់​ជា​កងទ័ព​នៅឡើយ​ទេ ពួកវា​នៅ​មិនទាន់​បាន​បោះត្រា​នៅឡើយ​ទេ។ «ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់» ដែល​អេសេគាល​បាន​ថ្លែង​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ពីរ បញ្ជាក់​ថា នៅពេល​ដែល​ព្រះដួងចិត្ត​មកដល់ រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​ឈរ​ឡើង ខណៈ​ដែល​ពួកគេ​ស្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ក្នុង​ពេល​តែមួយ។ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​ចាត់​ព្រះដួងចិត្ត​មក បីថ្ងៃ​កន្លះ​បន្ទាប់ពី​ពួកគេ​ត្រូវបាន​សម្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ។

បន្ទាប់ពីឈរឡើងហើយ រូបកាយទាំងឡាយ «ដែលមិនទាន់មានជីវិត» នឹងត្រូវបានប្រទានពាក្យទំនាយទីពីរ។ «សំឡេងនៃអ្នកដែលស្រែកនៅទីរហោស្ថាន» ក្នុងអេសាយ សួរថា តើពាក្យទំនាយអ្វីដែលគាត់ត្រូវស្រែកប្រកាស? «សារ» ដែលទាំងអេសេគាល និង «សំឡេង» ក្នុងអេសាយ ជំពូក ៤០ ត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យប្រកាស នោះគឺជាសារនៃសាសនាអ៊ីស្លាម។ នៅពេលពាក្យទំនាយនោះត្រូវបានប្រកាស «អាដាម» ក៏រស់ឡើងជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមួយ។ បន្ទាប់មក សាក្សីទាំងពីរដែលមានជីវិត ប្រកាសសារអំពីការជំនុំជម្រះរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមលើសហរដ្ឋអាមេរិក ពីព្រោះការអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់។ ការជំនុំជម្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ទីបីនៃប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ នៅពេលវាត្រូវបានបំពេញ កងទ័ពនោះត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញាទៅស្ថានសួគ៌ ហើយត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៤។

> «ខ្ញុំបានមានបទពិសោធន៍ក្នុងសាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី។ ទេវតាទាំងនោះត្រូវបានតំណាងថាកំពុងហោះកាត់កណ្ដាលមេឃ ប្រកាសសារព្រមានមួយទៅកាន់ពិភពលោក ហើយមានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់ចំពោះប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ។ គ្មាននរណាម្នាក់ឮសំឡេងរបស់ទេវតាទាំងនេះឡើយ ព្រោះពួកវាជានិមិត្តរូបតំណាងឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះ ដែលកំពុងធ្វើការដោយសមស្របស្របគ្នាជាមួយសកលលោកនៃស្ថានសួគ៌។ បុរស និងស្ត្រី ដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ហើយត្រូវបានញែកជាបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិត ប្រកាសសារទាំងបីនេះតាមលំដាប់របស់វា»។ Selected Messages, book 2, 387.

ទង់សញ្ញាដែលត្រូវបានលើកឡើង គឺជាទេវតាទីបី ដែលកំពុងហោះនៅកណ្ដាលមេឃ ព្រមានមនុស្សជាតិមិនឲ្យទទួលយកសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ កងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែបន្តប្រកាសសារនោះដល់លោកិយ រហូតដល់មីកាអែលក្រោកឈរ ហើយរយៈពេលនៃការសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបានបិទបញ្ចប់។

យើង​នឹង​បន្ត​គំនិត​ទាំងនេះ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ មាន​សំឡេង​ស្រែក​ឡើង​ថា មើល៍ កូន​កំលោះ​មក​ហើយ; ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ទទួល​លោក។ ម៉ាថាយ 25:6។

Back to Articles