Article

# ទីប្រាំបី គឺមកពីចំណោមទាំងប្រាំពីរ — លេខបី

ដានីយ៉ែល ជំពូក ២

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សំណួរដែលយើងនឹងស្វែងរកដំណោះស្រាយនៅក្នុងអត្ថបទនេះ គឺថា ការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ស្របគ្នាយ៉ាងដូចម្តេចនឹងការលើកឡើងជាលើកចុងក្រោយអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៧។ ខ្ញុំមានបំណងលើកឡើងនូវសំណួរខ្លះៗអំពីអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដនៅក្នុងរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេសា និងអំពីជំហររបស់អ្នកត្រួសត្រាយ ដែលថា ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេតំណាងឲ្យចំណុចពេលដែលថ្មនោះនឹងវាយប៉ះជើងរូបសំណាក។

អ្នកស្រី White បញ្ជាក់ថា យើងបានឈានដល់ចំណុចដែល «កិច្ចការបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយជើងនៃរូបសំណាក ដែលក្នុងនោះដែកត្រូវបានលាយជាមួយដីឥដ្ឋទន់» ដែលនាងបានពណ៌នាបន្ថែមថា ជា «ការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងអំណាចសាសនាចក្រ និងអំណាចរដ្ឋ»។

> «យើង​បាន​មក​ដល់​សម័យ​មួយ ដែល​កិច្ចការ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ជើង​នៃ​រូប​សំណាក​នោះ ដែល​ក្នុង​នោះ​ដែក​ត្រូវ​បាន​លាយ​ជាមួយ​ដីឥដ្ឋ​សើម។ ព្រះ​មាន​ប្រជាជន​មួយ គឺ​ជា​ប្រជាជន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ជ្រើសរើស​ហើយ ដែល​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ដឹង​ខុស​ត្រូវ​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​តែ​បាន​ញែក​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ ហើយ​ពួកគេ​មិន​ត្រូវ​ក្លាយ​ជា​មិន​បរិសុទ្ធ​ដោយ​ដាក់​ឈើ ស្មៅ​ស្ងួត និង​ជញ្ជ្រាំង​លើ​គ្រឹះ​ឡើយ។ ព្រលឹង​រាល់​រូប​ដែល​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ នឹង​ឃើញ​ថា លក្ខណៈ​សម្គាល់​ដាច់​ដោយ​ឡែក​នៃ​ជំនឿ​របស់​យើង គឺ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ទី​ប្រាំពីរ។ ប្រសិន​បើ​រដ្ឋាភិបាល​នឹង​គោរព​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដូច​ដែល​ព្រះ​បាន​បង្គាប់ នោះ​វា​នឹង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​កម្លាំង​របស់​ព្រះ និង​ក្នុង​ការ​ការពារ​ជំនឿ​ដែល​បាន​ប្រគល់​ម្តង​ជា​សម្រេច​ដល់​ពួក​បរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​នយោបាយ​រដ្ឋ​នឹង​គាំទ្រ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ក្លែងក្លាយ ហើយ​នឹង​លាយបញ្ចូល​ជំនឿ​សាសនា​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​នឹង​ការ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ចំពោះ​កូន​ចៅ​របស់​សាសនាចក្រ​ប៉ាប​នេះ ដោយ​លើក​វា​ឲ្យ​ខ្ពស់​ជាង​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ និង​បាន​ប្រទាន​ពរ ដោយ​កំណត់​វា​ដាច់​ដោយ​ឡែក​សម្រាប់​មនុស្ស​ឲ្យ​កាន់​ទុក​ជា​បរិសុទ្ធ ទុក​ជា​ទី​សម្គាល់​រវាង​ទ្រង់ និង​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់​រហូត​ដល់​មួយ​ពាន់​ជំនាន់។ ការ​លាយបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​អំណាច​សាសនាចក្រ និង​អំណាច​រដ្ឋ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ដែក និង​ដីឥដ្ឋ។ សហភាព​នេះ​កំពុង​ធ្វើ​ឲ្យ​អំណាច​ទាំងមូល​របស់​សាសនាចក្រ​ទាំងឡាយ​ចុះ​ខ្សោយ។ ការ​ប្រគល់​អំណាច​របស់​រដ្ឋ​ដល់​សាសនាចក្រ​បែប​នេះ​នឹង​នាំ​មក​នូវ​លទ្ធផល​អាក្រក់។ មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ស្ទើរ​តែ​ឆ្លង​កាត់​ចំណុច​នៃ​ការ​អត់ឱន​របស់​ព្រះ​ហើយ។ ពួកគេ​បាន​យក​កម្លាំង​របស់​ខ្លួន​ទៅ​វិនិយោគ​ក្នុង​នយោបាយ ហើយ​បាន​រួបរួម​ជាមួយ​សាសនាចក្រ​ប៉ាប។ ប៉ុន្តែ ពេល​វេលា​នឹង​មក​ដល់ ដែល​ព្រះ​នឹង​ដាក់ទោស​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់​ក្លាយ​ជា​មោឃៈ ហើយ​អំពើ​អាក្រក់​របស់​ពួកគេ​នឹង​ត្រឡប់​មក​លើ​ខ្លួន​ពួកគេ​វិញ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

ពេលវេលាដែលយើងបានមកដល់ ដែលក្នុងនោះ កិច្ចការបរិសុទ្ធរបស់ព្រះកំពុងត្រូវបានលាយបញ្ចូលជាមួយនឹងនយោបាយសាសនាចក្រ និងនយោបាយរដ្ឋ នោះជាការពិពណ៌នាអំពីរយៈពេលមួយដែលកំពុងដំណើរការទៅមុខជាបន្តបន្ទាប់។ នាងបាននិយាយថា ការលាយបញ្ចូលនេះ «កំពុងបន្ថយអំណាចទាំងមូលរបស់ពួកសាសនាចក្រ» ហើយវា «នឹងនាំមកនូវផលអាក្រក់» ហើយថា «ពេលវេលានឹងមកដល់ នៅពេលដែលព្រះនឹងផ្តន្ទាទោសដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានធ្វើឲ្យក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ក្លាយជាឥតប្រសិទ្ធភាព»។

ការ​លាយបញ្ចូល​គ្នា​រវាង​ព្រះវិហារ និង​រដ្ឋ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អំណាច​របស់​ព្រះវិហារ​ទន់ខ្សោយ គឺ​ជា​ការ​ពិពណ៌នា​អំពី​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុង​ពើរគ៉ាម៉ុស ដែល​ក្នុង​នោះ ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​រវាង​យុទ្ធសាស្ត្រ​របស់​ព្រះវិហារ និង​យុទ្ធសាស្ត្រ​របស់​រដ្ឋ បាន​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ធ្លាក់ចេញ​ពី​សេចក្ដីជំនឿ ដែល​កើត​ឡើង​មុន​ការ​បើក​សម្ដែង​នៃ​មនុស្ស​នៃ​អំពើបាប។ ពើរគ៉ាម៉ុស និង​អធិរាជ ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​សម្របសម្រួល​រវាង​គ្រីស្ទសាសនា និង​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូបព្រះ កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​នគរ​ទី​បួន​នៃ ដានីយ៉ែល ២។ ការ​សម្របសម្រួល​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ២ ដោយ​ការ​ប្រើ​ពាក្យ «ដីឥដ្ឋ»។

> បពិត្រ​ព្រះរាជា ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ ហើយ​មើល៍! មាន​រូប​ធំ​មួយ។ រូប​ធំ​នោះ ដែល​មាន​ពន្លឺ​រុងរឿង​យ៉ាង​វិសេស បាន​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់ ហើយ​រូបរាង​របស់​វា​គួរ​ឲ្យ​ស្ញែងខ្លាច។ ក្បាល​របស់​រូប​នេះ​ជា​មាស​សុទ្ធ ទ្រូង និង​ដៃ​ទាំងពីរ​របស់​វា​ជា​ប្រាក់ ពោះ និង​ភ្លៅ​របស់​វា​ជា​លង្ហិន ជើង​របស់​វា​ជា​ដែក ហើយ​បាតជើង​របស់​វា​មួយ​ផ្នែក​ជា​ដែក និង​មួយ​ផ្នែក​ជា​ដីឥដ្ឋ។ ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​រហូត​ដល់​មាន​ថ្ម​មួយ​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​មក ដោយ​មិន​មែន​ដោយ​ដៃ​មនុស្ស ដែល​បាន​បុក​រូប​នោះ​ត្រង់​បាតជើង​របស់​វា ដែល​ជា​ដែក និង​ដីឥដ្ឋ ហើយ​បាន​បំបែក​វា​ជា​កម្ទេច។ ដានីយ៉ែល ២៖៣១–៣៤។

នៅ​ពេល​ការ​បកស្រាយ​របស់​ដានីយ៉ែល​បន្ត​ទៅ​មុខ​ទៀត នោះ​វា​មិន​មែន​ជា «ដីឥដ្ឋ» ទៀត​ឡើយ ប៉ុន្តែ​វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ដីឥដ្ឋ​កខ្វក់ ឬ «ដីឥដ្ឋ​ល្បាប់»។

> ហើយ​ដោយសារ​អ្នក​បាន​ឃើញ​ជើង និង​ម្រាម​ជើង ដែល​មួយ​ផ្នែក​ជា​ដីឥដ្ឋ​របស់​ជាងស្មូន ហើយ​មួយ​ផ្នែក​ជា​ដែក នោះ​នគរ​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បែងចែក​ចេញ​ជា​ផ្នែកៗ; ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​នោះ​នឹង​មាន​កម្លាំង​នៃ​ដែក ពីព្រោះ​អ្នក​បាន​ឃើញ​ដែក​លាយ​ជាមួយ​ដីឥដ្ឋ​សើម។ ដានីយ៉ែល 2:41។

ឥដ្ឋដ៏បរិសុទ្ធ ដែលជា​ឥដ្ឋ​របស់​ជាងស្មូន បាន​ប្រែក្លាយ​ទៅ​ជា​ភក់ល្បាប់។ ព្រះជាម្ចាស់​គឺជា​ជាងស្មូន​ដ៏ទេវភាព ហើយ​ស្នាដៃ​របស់​ទ្រង់​មិន​ដែល​ជា​ភក់ល្បាប់​ឡើយ។

> ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​អើយ ទ្រង់​ជា​ព្រះបិតា​របស់​យើង​ហើយ; យើង​ជា​ដីឥដ្ឋ ហើយ​ទ្រង់​ជា​ជាងស្មូន​របស់​យើង; ហើយ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ជា​ស្នាព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់។ អេសាយ ៦៤:៨។

នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​បាកាន ក្រុម​ជំនុំ​ស្ម៊ីណា​គឺ​ជា​ដីឥដ្ឋ​សុទ្ធ។ នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ពើហ្គាម៉ុស ដែល​ជា​នគរ​ទី​បួន​ក្នុង ដានីយ៉ែល ២ ដីឥដ្ឋ​បាន​ប្រែ​ទៅ​ជា​ដីឥដ្ឋ​លាយ​ភក់។ អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​រៀបរាប់​ជាលើក​ដំបូង​ក្នុង​បទគម្ពីរ​នោះ​ថា​គ្រាន់តែ​ជា «ដីឥដ្ឋ» ហើយ​បន្ទាប់​មក​ថា «ដីឥដ្ឋ​របស់​ជាង​ស្មូន» នោះ ប្រែ​ទៅ​ជា «ដីឥដ្ឋ​លាយ​ភក់» នៅ​ពេល​ការ​បកស្រាយ​បន្ត​ទៅ​មុខ។ ពើហ្គាម៉ុស​គឺ​ជា​កន្លែង​ដែល​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង ដើម្បី​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​ធីយ៉ាទីរ៉ា ឬ​ក្រុង​រ៉ូម​សម្តេច​ប៉ាប។ ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ពី «ដីឥដ្ឋ» ទៅ​ជា «ដីឥដ្ឋ​លាយ​ភក់» គឺ​ជា​ការ​ធ្លាក់​ចេញ​ពី​ជំនឿ ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​ធីយ៉ាទីរ៉ា ដែល​ប៉ូល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា​ជា «ការ​ធ្លាក់​ចេញ​ពី​ជំនឿ​ជាមុន​សិន» ក្នុង ថែស្សាឡូនិកាទី២។

ពួកមីលើរ៉ាយត៍មិនអាចឃើញលើសពីនគរទីបួន គឺទីក្រុងរ៉ូមបានឡើយ ហើយបានរំពឹងថា ការយាងមកលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទនឹងជាព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយបន្ទាប់ ព្រោះថ្មដែលវាយបំផ្លាញជើងរូបសំណាកនោះតំណាងឲ្យការយាងមកលើកទីពីរ។ ប៉ុន្តែ តើព្រះគ្រីស្ទបានបង្កើតនគរមួយនៅឆ្នាំ 1798 ឬ? ព្រះអង្គពិតជាបានយាងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដើម្បីទទួលនគរមួយ ប៉ុន្តែ តើនគរនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលនោះឬ?

ចម្លើយ​ចំពោះ​សំណួរ​ទីមួយ​ក្នុង​ចំណោម​សំណួរ​ទាំងពីរ​នោះ គឺ​ថា ព្រះគ្រីស្ទ​មិន​បាន​បង្កើត​នគរ​អស់កល្ប​របស់​ទ្រង់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 ឡើយ។ សំណួរ​ទីពីរ ថា តើ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បង្កើត​នគរ​អស់កល្ប​របស់​ទ្រង់​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ឬ​អត់ នោះ ក៏​ជា​ទេ​ដែរ។

តើមាននគរមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងសម័យរ៉ូមមិនជឿឬ? ខ្ញុំសួរដូច្នេះ ពីព្រោះអ្នកត្រួសត្រាយបានយល់ថា នគរទីបួនគឺជារ៉ូមទាំងមិនជឿ និងបាប៉ាស៊ី ដែលកំណត់ឆ្នាំ 1798 ជាចុងបញ្ចប់នៃនគរទីបួន នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទនឹងបង្កើតនគរមួយដ៏ស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។ ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរវិវរណៈកំណត់អត្តសញ្ញាណនគរបួនដែលបន្តបន្ទាប់ពីរ៉ូមមិនជឿ។

ប្រសិនបើ​នគរទីបួន​នៃ​ដែក​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ គ្រាន់តែ​តំណាង​ឲ្យ​ក្រុងរ៉ូម​បែប​ពហុទេវនិយម ដែលក្នុងនោះ​ការ​សម្រុះសម្រួល​របស់ កុងស្តង់ទីន ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ដីឥដ្ឋ​ដែល​បាន​ប្រែក្លាយ​ជា​ដីឥដ្ឋ​សើម​នោះ តើ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បង្កើត​នគរ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ​ឬ? ចម្លើយ​គឺ បាទ/ចាស។ នៅ​ឯ​ឈើឆ្កាង ដែលជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់ Pergamos មិនមែន Thyatira ទេ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ស្ថាបនា​នគរ​របស់​ទ្រង់ គឺ​នគរ​នៃ «ព្រះគុណ»។ មាន​នគរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​មួយ​ត្រូវបាន​ស្ថាបនា​ឡើង​នៅ​ឯ​ឈើឆ្កាង ហើយ​បល្ល័ង្ក​នៃ​នគរ​នោះ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​បល្ល័ង្ក​មួយ​ដែល​ត្រូវបាន​ស្ថាបនា​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ។ បល្ល័ង្ក​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​នៃ «សិរីល្អ» របស់​ទ្រង់។

> សេចក្តីប្រកាសដែលសិស្សានុសិស្សបានប្រកាសក្នុងព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់នោះ ត្រឹមត្រូវពេញលេញក្នុងគ្រប់ប្រការទាំងអស់ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ដែលវាបានចង្អុលបង្ហាញកំពុងតែកើតឡើងនៅពេលនោះផ្ទាល់។ “ពេលវេលាបានគ្រប់កំណត់ហើយ នគរព្រះជាម្ចាស់បានខិតជិតមកដល់ហើយ” នេះជាសាររបស់ពួកគេ។ នៅពេលផុតកំណត់នៃ “ពេលវេលា” នោះ គឺហុកសិបប្រាំបួនសប្ដាហ៍នៃ ដានីយ៉ែល 9 ដែលត្រូវបន្តរហូតដល់ព្រះមេស្ស៊ី “ព្រះអង្គដែលត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំង” នោះ ព្រះគ្រីស្ទបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងដោយព្រះវិញ្ញាណ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយយ៉ូហាននៅទន្លេយ័រដាន់។ ហើយ “នគរព្រះជាម្ចាស់” ដែលពួកគេបានប្រកាសថាបានខិតជិតមកដល់នោះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសេចក្តីសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នគរនេះមិនមែនជា ចក្រភពនៅលើផែនដី ដូចដែលពួកគេត្រូវបានបង្រៀនឲ្យជឿនោះឡើយ។ ក៏មិនមែនជា នគរអនាគតដ៏អមតៈនោះដែរ ដែលនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេល “នគរ និងអំណាចគ្រប់គ្រង និងសិរីរុងរឿងនៃនគរនៅក្រោមមេឃទាំងមូល នឹងត្រូវបានប្រគល់ឲ្យប្រជាជននៃពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត” នោះឡើយ; គឺនគរអស់កល្បជានិច្ចនោះ ដែលក្នុងនោះ “អំណាចគ្រប់គ្រងទាំងអស់នឹងបម្រើ និងស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ”។ ដានីយ៉ែល 7:27។ តាមការប្រើប្រាស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ពាក្យ “នគរព្រះជាម្ចាស់” ត្រូវបានប្រើសំដៅទាំងនគរនៃព្រះគុណ និងនគរនៃសិរីល្អ។ នគរនៃព្រះគុណត្រូវបានបង្ហាញដោយប៉ុលក្នុងសំបុត្រទៅកាន់ជនជាតិហេប្រឺ។ បន្ទាប់ពីបានចង្អុលទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះអន្តរាគមន៍ដ៏ពោរពេញដោយព្រះមេត្តាករុណា ដែល “មានព្រះទ័យស្ទាក់ស្ទើរជាមួយនឹងអារម្មណ៍នៃភាពទន់ខ្សោយរបស់យើង” នោះ សាវកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ដូច្នេះ ចូរឲ្យយើងចូលមកជិតបល្ល័ង្កនៃព្រះគុណដោយក្លាហាន ដើម្បីឲ្យយើងបានទទួលព្រះមេត្តាករុណា និងរកឃើញព្រះគុណ”។ ហេប្រឺ 4:15, 16។ បល្ល័ង្កនៃព្រះគុណតំណាងឲ្យនគរនៃព្រះគុណ ព្រោះការមានបល្ល័ង្កបញ្ជាក់ថាមាននគរមួយ។ ក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចជាច្រើនរបស់ព្រះអង្គ ព្រះគ្រីស្ទប្រើពាក្យ “នគរស្ថានសួគ៌” ដើម្បីសំដៅទៅលើកិច្ចការនៃព្រះគុណដ៏ទេវភាពលើចិត្តរបស់មនុស្ស។

> ដូច្នេះ បល្ល័ង្កនៃសិរីល្អ តំណាងឲ្យនគរនៃសិរីល្អ ហើយនគរនេះត្រូវបានសំដៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះថា៖ «កាលណាព្រះបុត្រានៃមនុស្សនឹងយាងមកក្នុងសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយទេវតាបរិសុទ្ធទាំងអស់នៅជាមួយទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងគង់លើបល្ល័ង្កនៃសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយគ្រប់ទាំងសាសន៍នឹងត្រូវប្រមូលមកនៅចំពោះទ្រង់»។ ម៉ាថាយ 25:31, 32។ នគរនេះនៅតែស្ថិតក្នុងអនាគត។ វានឹងមិនត្រូវបានបង្កើតឡើងឡើយ រហូតដល់ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «នគរនៃព្រះគុណត្រូវបានបង្កើតឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការធ្លាក់ចុះរបស់មនុស្ស នៅពេលដែលផែនការមួយត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ការប្រោសលោះពូជពង្សដែលមានទោស។ នៅពេលនោះ វាមានស្រាប់នៅក្នុងព្រះបំណង និងដោយព្រះសន្យារបស់ព្រះ; ហើយតាមរយៈសេចក្តីជំនឿ មនុស្សអាចក្លាយជាពលរដ្ឋរបស់នគរនោះបាន។ ទោះជាយ៉ាងណា វាមិនទាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាក់ស្តែងទេ រហូតដល់ការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមបេសកកម្មនៅលើផែនដីរបស់ទ្រង់ហើយ ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលនឿយហត់ដោយសារភាពរឹងរូស និងការមិនដឹងគុណរបស់មនុស្ស ក៏អាចដកថយពីការបូជានៅកាល់វ៉ារីបានដែរ។ នៅក្នុងសួនកេតសេម៉ានី ពែងនៃទុក្ខវេទនាបានញ័រនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់។ សូម្បីតែនៅពេលនោះ ទ្រង់ក៏អាចជូតញើសឈាមចេញពីព្រះភាលារបស់ទ្រង់ ហើយទុកឲ្យពូជពង្សដែលមានទោសវិនាសទៅក្នុងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនបានដែរ។ ប្រសិនបើទ្រង់បានធ្វើដូច្នោះ មនុស្សដែលបានធ្លាក់ចុះនឹងគ្មានការប្រោសលោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រគល់ជីវិតរបស់ទ្រង់ចុះ ហើយដោយដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ទ្រង់បានស្រែកឡើងថា «បានសម្រេចហើយ» នៅពេលនោះ ការសម្រេចបំពេញនៃផែនការប្រោសលោះត្រូវបានធានា។ ព្រះសន្យានៃសេចក្តីសង្គ្រោះ ដែលបានប្រទានដល់គូស្វាមីភរិយាដែលមានបាបនៅក្នុងអេដែន ត្រូវបានអនុម័តបញ្ជាក់។ នគរនៃព្រះគុណ ដែលពីមុនមានស្រាប់ដោយព្រះសន្យារបស់ព្រះ នៅពេលនោះត្រូវបានបង្កើតឡើង»។ The Great Controversy, 347.

ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បង្កើត​នគរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​មួយ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្យាការណ៍​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​បិសាចសាសនា មិន​មែន​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម​សាសនបុព្វបុរស​ទេ។ ព្រះអង្គ​ក៏​បង្កើត​នគរ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ពេល​ការ​យាង​មក​លើក​ទីពីរ​របស់​ព្រះអង្គ​ផងដែរ ដែល​រួម​បញ្ចូល​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ នៅ​ពេល​ខ្យល់​ទាំង​បួន​នៃ​អ៊ីស្លាម​ត្រូវ​បាន​ដោះលែង។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងតែមកលើអ្នកទាំងឡាយដែលបរិសុទ្ធ—នៅពេលនោះ គ្រប់គ្នានឹងទទួលវា ដូចកាលពីមុន។»

> «នៅពេលទេវទូតទាំងបួនលែងដៃ ព្រះគ្រីស្ទនឹងស្ថាបនារាជ្យរបស់ទ្រង់ឡើង។ គ្មាននរណាម្នាក់ទទួលភ្លៀងចុងក្រោយឡើយ លុះត្រាតែជាអ្នកដែលកំពុងប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។ ព្រះគ្រីស្ទនឹងជួយយើង។ មនុស្សទាំងអស់អាចឈ្នះបាន ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះ តាមរយៈព្រះលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ស្ថានសួគ៌ទាំងមូលកំពុងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកិច្ចការនេះ។ ទេវទូតក៏ចាប់អារម្មណ៍ដែរ»។ Spalding and Magan, 3.

នៅពេលខ្យល់ទាំងបួនត្រូវបានលែងចេញ ព្រះគ្រីស្ទតាំងនគររបស់ទ្រង់ឡើង។ ទាំងភ្លៀងចុងក្រោយ និងការលែងចេញនៃខ្យល់ទាំងបួន សុទ្ធតែតំណាងឲ្យព្រឹត្តិការណ៍ដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ហើយមិនមែនមួយណាតំណាងឲ្យចំណុចមួយក្នុងពេលវេលាទេ។ ខ្យល់ទាំងបួនតំណាងឲ្យសាសនាឥស្លាម។

> «ទេវតាទាំងឡាយកំពុងទប់ខ្ទប់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចសាហាវមួយ កំពុងព្យាយាមផ្ទុះរួច ហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល នាំមកនូវការបំផ្លាញ និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។»

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមបំផុតនៃពិភពអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់នៅ។ យើងត្រូវការឃើញថា ផ្លូវនោះតូចចង្អៀត ហើយទ្វារក៏ចង្អៀតដែរ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារចង្អៀតនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគឺឥតព្រំដែន»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

ពួកទេវតាកំពុងចាប់ទប់សេះដ៏កាចសាហាវនៃសាសនាឥស្លាម ដែលកំពុងស្វែងរកការរួចផុត ដោយនាំមរណភាព និងសេចក្ដីវិនាសអន្តរាយទៅតាមផ្លូវរបស់វា នៅក្នុងកំឡុងពេលដែលព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះត្រូវបានផ្លុំចូលលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ បន្ទាប់មក ពួកគេឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយមានជីវិត។ មុនពេលព្រះវិញ្ញាណត្រូវបានផ្លុំចូលលើពួកគេ ប្រជាជនរបស់ព្រះគឺស្លាប់ ពីព្រោះដង្ហើមនៃព្រះវិញ្ញាណបណ្ដាលឲ្យពួកគេឈរឡើង ហើយមានជីវិត។ នៅពេលដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ និយាយថា ឥឡូវនេះយើងបានមកដល់គ្រាមួយ ដែលជើងនៃរូបសំណាកដែលលាយឡំដោយដែក និងដីឥដ្ឋសើម តំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ នោះការចាក់បង្ហូរភ្លៀងចុងក្រោយនៅតែស្ថិតនៅក្នុងអនាគត។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងធ្លាក់មកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ទេវតាដ៏មានអំណាចមួយនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់លោក។» Review and Herald, April 21, 1891.

មាន​សំឡេង​ពីរ​នៅក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់ប្រាំបី។

> «នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចជាសាធារណៈរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានសម្អាតព្រះវិហារពីការបំពានបំភ្លៃដ៏ប្រមាថវិសុទ្ធរបស់វា។ ក្នុងចំណោមសកម្មភាពចុងក្រោយៗនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គ មានការសម្អាតព្រះវិហារជាលើកទីពីរ។ ដូច្នេះ ក្នុងកិច្ចការចុងក្រោយសម្រាប់ការព្រមានដល់លោកិយ មានការហៅពីរយ៉ាងដាច់ដោយឡែកត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយ»។ Selected Messages, book 2, 118.

សំឡេងទីមួយ​គឺជា​ការ​ហៅ​ឲ្យ​ភ្ញាក់ឡើង​សម្រាប់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ហើយ​សំឡេង​ទីពីរ​គឺជា​ការ​ហៅ​ឲ្យ​ភ្ញាក់ឡើង​សម្រាប់​កូន​ចៅ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះ ដែល​នៅ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បាប៊ីឡូន។

> «មានលោកិយមួយកំពុងដេកស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីអាក្រក់ ក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងការភាន់ច្រឡំ នៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់ផ្ទាល់—ដេកលក់ ដេកលក់។ តើអ្នកណាខ្លះកំពុងមានការឈឺចាប់ក្នុងព្រលឹងចិត្ត ដើម្បីដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់ឡើង? តើសំឡេងណាអាចទៅដល់ពួកគេបាន? ចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបាននាំទៅកាន់អនាគត នៅពេលដែលសញ្ញានឹងត្រូវបានប្រកាសថា “មើល៍ កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅទទួលទ្រង់ចុះ។” ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លះនឹងបានពន្យារពេល ក្នុងការទៅយកប្រេងសម្រាប់បំពេញចង្កៀងរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយយឺតពេលពេកហើយ ពួកគេនឹងឃើញថា អត្តចរិត ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រេង នោះ មិនអាចផ្ទេរឲ្យគ្នាបានឡើយ»។ Bible Echo, May 4, 1896.

ក្នុងអត្ថបទនោះ មានសំណួរពីរត្រូវបានសួរ។ តើនរណាកំពុងមានការឈឺចាប់នៃព្រលឹង ដើម្បីដាស់ពួកគេឡើង? តើសំឡេងណាអាចឈានដល់ពួកគេ?

“សំឡេង” ដែលដាស់ឲ្យលោកិយភ្ញាក់ឡើង គឺជាសំឡេងទីពីរនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ដែលហៅហ្វូងចៀមផ្សេងទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ ទាំងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ និងលោកិយ ត្រូវការឲ្យបានដាស់ឡើងដោយសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលគ្រាន់តែជានិមិត្តសញ្ញាមួយទៀតនៃភ្លៀងចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ។

តើពួកមីឡឺរាយត៍ត្រឹមត្រូវឬទេ ក្នុងការកំណត់ថា នៅក្នុងសម័យនៃនគរទីបួន ព្រះគ្រីស្ទនឹងបង្កើតនគរមួយដ៏អស់កល្បជានិច្ច? ត្រឹមត្រូវ។

ព្រះអង្គបានបង្កើតរាជ្យនៃ «ព្រះគុណ» របស់ព្រះអង្គនៅឯឈើឆ្កាង ដែលបានកើតឡើងក្នុងសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីបួននៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នគរនោះគឺ រ៉ូមពហុទេវនិយម។ ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ការធ្លាក់ចុះចេញពីសេចក្តីជំនឿ ដែលនាំមុខសម័យក្រុមជំនុំធាទីរ៉ា តើត្រូវបានតំណាងឬទេ? បាទ/ចាស ពីព្រោះដីឥដ្ឋ ដែលតំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ បានប្រែពីដីឥដ្ឋទៅជាដីឥដ្ឋលាយភក់។ ដូច្នេះ ធាទីរ៉ា ស្ថិតនៅត្រង់ណាក្នុងរូបចម្លាក់នោះ? ឬតើវាមាននៅក្នុងរូបចម្លាក់នោះដែរឬទេ? វាត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងរូបចម្លាក់នោះ ហើយនេប៊ូក្នេសា បំភ្លឺលើសេចក្តីពិតនោះ នៅពេលដែលគាត់ឈានដល់កំពូលនៃអំណួតក្រអឺតក្រទមរបស់គាត់ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៤។

> ស្តេចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើនេះមិនមែនជាបាប៊ីឡូនដ៏ធំ ដែលយើងបានសង់ឡើងសម្រាប់ជារាជវាំងនៃនគរ ដោយឫទ្ធានុភាពនៃអំណាចរបស់យើង និងសម្រាប់សិរីល្អនៃឧត្តមភាពរបស់យើងទេឬ?» ដានីយ៉ែល 4:30។

មុនពេលការជំនុំជម្រះរបស់នេប៊ូក្នេសារ គឺរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ ដែលគាត់រស់ដូចជាសត្វព្រៃនៅទីវាល គាត់បានបង្ហាញអំណួតរបស់ខ្លួន ដោយសួរសំណួរថា តើអាណាចក្រដែលជាបាប៊ីឡូនដ៏ធំនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលគាត់បានសង់ឡើងឬ? ស្ត្រីពេស្យារបស់វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំពីរ មានពាក្យសរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់នាងថា «អាថ៌កំបាំង បាប៊ីឡូនដ៏ធំ មាតានៃស្ត្រីពេស្យា និងនៃអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយនៅផែនដី»។ ព្រះវិហាររ៉ូម៉ាំង ដូចដែលបងស្រី វ៉ៃត៍ ហៅនាង គឺជាបាប៊ីឡូនដ៏ធំ។ ក្បាលមាសនៅក្នុងរូបចម្លាក់នោះ តំណាងឲ្យបាប៊ីឡូនតាមអក្សរ ហើយក៏តំណាងឲ្យបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណផងដែរ គឺជានគរទីប្រាំនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលមានលក្ខណៈពិសេសតែមួយគត់ថា ជាអំណាចដែលបានទទួលរបួសមរណៈ។ នៅក្នុងអេសាយា ជំពូកម្ភៃបី អំណាចសម្តេចប៉ាប ដែលតំណាងដោយក្រុងទីរ៉ុស នឹងត្រូវបានបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ដូចជាសម័យរបស់ស្តេចមួយរូប។ បាប៊ីឡូនតាមអក្សរ ដែលតំណាងដោយនេប៊ូក្នេសារ ក៏បានទទួលរបួសមរណៈមួយផងដែរ ដែលត្រូវបានព្យាបាលវិញ នៅពេលនេប៊ូក្នេសារ ត្រូវបាននិរទេសចេញពីអាណាចក្ររបស់គាត់អស់រយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ។ បាប៊ីឡូនដ៏ធំតាមអក្សរ ជាគំរូសម្គាល់ទុកជាមុននៃបាប៊ីឡូនដ៏ធំខាងវិញ្ញាណ ហើយទាំងពីរនេះបានត្រូវដកហូតអាណាចក្ររបស់ខ្លួនជាបណ្តោះអាសន្ន ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ។ ស្ត្រីពេស្យានៃវិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំពីរ មិនមានពែងប្រាក់នៅក្នុងដៃរបស់នាងទេ ហើយក៏មិនមែនជាពែងលង្ហិន ឬពែងដែកដែរ គឺនាងមានពែងមាស។

> ហើយ​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ស្លៀកពាក់​ដោយ​ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហមឆ្អៅ ហើយ​ត្រូវបាន​តុបតែង​ដោយ​មាស ត្បូង​មាន​តម្លៃ និង​គុជ​ខ្យង កាន់​ពែង​មាស​មួយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​នាង ដែល​ពេញ​ដោយ​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម និង​សេចក្តី​មិន​បរិសុទ្ធ​នៃ​អំពើ​ផិតក្បត់​របស់​នាង។ វិវរណៈ 17:4

មាសតំណាងឲ្យបាប៊ីឡូនតាមន័យពិត ហើយវាក៏តំណាងឲ្យបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណផងដែរ គឺជានគរទីប្រាំនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលបានទទួលរបួសដ៏ស្លាប់មួយនៅឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលនគរទីប្រាំមួយនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរបានឡើងកាន់បល្ល័ង្ក។ បាប៊ីឡូនតាមន័យពិតនៅក្នុងរូបសំណាកនោះ ត្រូវបានបន្តដោយនគរប្រាក់មួយ ដែលមានអំណាចពីរ គឺពួកមេឌី និងពួកពើស៊ី ហើយស្នែងពើស៊ីនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ បានឡើងមកក្រោយ ហើយខ្ពស់ជាង។ ដារីយុស ជនជាតិមេឌី គឺជាស្នែងទីមួយ ហើយមេទ័ពរបស់គាត់ គឺស៊ីរូស ជាជនជាតិពើស៊ី ដែលនៅទីបំផុតនឹងឡើងកាន់អំណាច បន្ទាប់ពីស្តេចមេឌី ដារីយុស។

ស៊ីរូស​គឺ​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​នឹង​ចាប់ផ្តើម​ដំណើរការ​នៃ​ការ​ដោះលែង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ចេញ​ពី​ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ។ ចក្រភព​មេដូ-ពែរ្ស​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ គឺ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​មាន​ស្នែង​ពីរ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​លទ្ធិ​សាធារណរដ្ឋ​និយម និង​ប្រូតេស្តង់​និយម។ ដារីយុស​តំណាង​ឲ្យ​ស្នែង​នៃ​លទ្ធិ​សាធារណរដ្ឋ​និយម​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​ស៊ីរូស​តំណាង​ឲ្យ​ស្នែង​នៃ​ប្រូតេស្តង់​និយម។ ដូច​ដែល​ស៊ីរូស​បាន​ចាប់ផ្តើម​ដំណើរការ​នៃ​ការ​ដោះលែង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ដើម្បី​ស្ថាបនា​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ព្រះវិហារ​ឡើង​វិញ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក៏​ជា​ទឹកដី​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង ដើម្បី​ដោះលែង​ពួក​ឈ្លើយ​ចេញ​ពី​ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​របស់​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​សង់​ព្រះវិហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​ឡើង ដែល​ពួក​មីល្លើរីត​បាន​ចាក់​គ្រឹះ។ ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​បាប៊ីឡូន​តាម​ន័យ​អក្សរ ដែល​មាន​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ គឺ​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ អស់​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​គឺ​ជា​ស្មា​ប្រាក់​នៅ​ក្នុង​រូបសំណាក​របស់​នេប៊ូក្នេសា។

នគរទីបី ដែលជាលង្ហិន គឺជាប្រទេសក្រិក ដែលតំណាងឲ្យនគរសកលមួយ។ នគរនោះគឺអង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលនៅក្នុង វិវរណៈ ១៧ ជានគរដែលនៅឆ្នាំ 1798 មិនទាន់បានមកដល់នៅឡើយ។ ស្តេចទាំងដប់ក្នុង វិវរណៈ ១៧ យល់ព្រមប្រគល់នគររបស់ខ្លួនដល់សាសនាចក្របាប ដែលជានគរទីប្រាំបី ហើយជានគរមួយក្នុងចំណោមនគរទាំងប្រាំពីរ។ ពួកគេធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ ពីព្រោះពួកគេត្រូវបានបង្ខំដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយពីព្រោះលោកិយកំពុងត្រូវបានបំផ្លាញដោយ «ខ្យល់ទាំងបួន» នៃសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលត្រូវបានដោះលែងក្នុងអំឡុងពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលចាប់ផ្តើមត្រូវបានចាក់ស្រោចយ៉ាងពេញលេញនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។

នៅពេលមានច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់បង្កើតនគរនៃ «សិរីល្អ» របស់ទ្រង់ ដោយទ្រង់លើកប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឡើងជាទង់សញ្ញា ដើម្បីហៅកូនចៅឯទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ ដូច្នេះ ស្នែងនៃលទ្ធិប្រូតេស្តង់កើតឡើងចុងក្រោយ ហើយខ្ពស់ជាងស្នែងដំបូង ស្របតាមស្នែងពីររបស់មេឌូ-ពែរ្ស។ នៅពេលអង្គការសហប្រជាជាតិយល់ព្រមប្រគល់ការគ្រប់គ្រងពិភពលោកទៅឲ្យសាសនាចក្រប៉ាប រួចខ្យល់ទាំងបួននៃឥស្លាមត្រូវបានបញ្ចេញ ហើយនគរពិភពលោកទាំងមូលត្រូវប្រឈមមុខនឹងសង្គ្រាមដែលបានកើតតាមក្រោយមរណភាពរបស់ស្នែងដំបូងនៃក្រិក ដែលត្រូវបានបំបាក់ ហើយបង្កើតស្នែងបួន។

នៅពេលរូបចម្លាក់នោះឈានដល់ជើងដែលជាដែក (អំណាចរដ្ឋ) និងដីឥដ្ឋទន់ (អំណាចសាសនាចក្រ) ព្រមទាំងម្រាមជើងដប់ (ស្តេចដប់រូប) ថ្មដែលត្រូវបានកាត់ចេញពីភ្នំដោយមិនប្រើដៃ ក៏វាយទៅលើជើងរបស់រូបចម្លាក់នោះ។ ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍ត្រឹមត្រូវស្របតាមរូបចម្លាក់របស់ដានីយ៉ែល តាមដែលពួកគេអាចត្រឹមត្រូវបានពីទស្សនៈរបស់ពួកគេនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍។ ប៉ុន្តែ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា តែងតែបង្ហាញចុងបញ្ចប់ដោយការចាប់ផ្តើម ហើយនគរទាំងបួននៃរូបចម្លាក់របស់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យនគរពិតប្រាកដបួន ដែលជាគំរូនៃគូប្រកបខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកវានៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។

ជាមួយនឹងអាណាចក្រនានានៃប្រវត្តិសាស្ត្រ រ៉ូមកើតឡើងជាលេខប្រាំបី ហើយជាផ្នែកមួយនៃទាំងប្រាំពីរ។ ក្នុង ដានីយ៉ែល ៧ រ៉ូមកើតឡើងជាលេខប្រាំបី ហើយជាផ្នែកមួយនៃទាំងប្រាំពីរ។ ក្នុង ដានីយ៉ែល ៨ រ៉ូមកើតឡើងជាលេខប្រាំបី ហើយជាផ្នែកមួយនៃទាំងប្រាំពីរ។ ក្នុង វិវរណៈ ១៧ រ៉ូមកើតឡើងជាលេខប្រាំបី ហើយជាផ្នែកមួយនៃទាំងប្រាំពីរ។ ក្នុង ដានីយ៉ែល ២ ដែលតំណាងឲ្យការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីអាណាចក្រនានានៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ រ៉ូមខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើបកើតឡើងជាលេខប្រាំបី ហើយជាផ្នែកមួយនៃទាំងប្រាំពីរ។ រូបភាពប្រៀបធៀបដំបូង (Alpha) នៃអាណាចក្រនានានៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ កំណត់សម្គាល់អំពីរូបភាពចុងក្រោយ (Omega)។

> «យើងបានមកដល់សម័យមួយ ដែលក្នុងនោះ កិច្ចការដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយជើងនៃរូបសំណាក ដែលដែកត្រូវបានលាយជាមួយដីឥដ្ឋទន់។ ព្រះមានប្រជាជនមួយក្រុម គឺជាប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើស ដែលការយល់ដឹងវិនិច្ឆ័យរបស់ពួកគេត្រូវតែបានញែកជាបរិសុទ្ធ ហើយពួកគេមិនត្រូវក្លាយជាមិនបរិសុទ្ធ ដោយដាក់ឈើ ស្មៅស្ងួត និងចំបើងលើគ្រឹះនោះឡើយ។ ព្រលឹងគ្រប់រូបដែលស្មោះត្រង់ចំពោះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ នឹងឃើញថា លក្ខណៈសម្គាល់ដ៏ខុសប្លែកនៃជំនឿរបស់យើង គឺថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាលគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ ដូចដែលព្រះបានបង្គាប់ នោះវានឹងឈរនៅក្នុងកម្លាំងរបស់ព្រះ ហើយក្នុងការការពារសេចក្តីជំនឿដែលបានប្រគល់ម្តងជាស្ថាពរដល់ពួកបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ រដ្ឋបុរសនយោបាយទាំងឡាយនឹងគាំទ្រថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ហើយនឹងលាយបញ្ចូលជំនឿសាសនារបស់ពួកគេជាមួយការរក្សាថ្ងៃនេះ ដែលជាកូនរបស់សាសនាប៉ាប ដោយលើកវាឡើងខ្ពស់ជាងថ្ងៃសប្ប័ទដែលព្រះអម្ចាស់បានញែកជាបរិសុទ្ធ និងប្រទានពរ ដោយបានកំណត់វាដាច់ដោយឡែកសម្រាប់មនុស្សឲ្យរក្សាវាជាបរិសុទ្ធ ជាទីសម្គាល់រវាងទ្រង់ និងប្រជាជនរបស់ទ្រង់រហូតដល់មួយពាន់ជំនាន់។ ការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងឧបាយកលសាសនាចក្រ និងឧបាយកលរដ្ឋ ត្រូវបានតំណាងដោយដែក និងដីឥដ្ឋ។ សហភាពនេះកំពុងធ្វើឲ្យអំណាចទាំងមូលរបស់ពួកសាសនាចក្រខ្សោយចុះ។ ការផ្តល់អំណាចរបស់រដ្ឋដល់សាសនាចក្រ បែបនេះ នឹងនាំមកនូវលទ្ធផលអាក្រក់។ មនុស្សបានស្ទើរតែឆ្លងផុតចំណុចនៃការអត់ធ្មត់របស់ព្រះហើយ។ ពួកគេបានដាក់កម្លាំងរបស់ខ្លួនក្នុងនយោបាយ ហើយបានរួបរួមជាមួយសាសនាប៉ាប។ ប៉ុន្តែ ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលព្រះនឹងដាក់ទោសពួកអ្នកដែលបានធ្វើឲ្យក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ក្លាយជាមោឃៈ ហើយការងារអាក្រក់របស់ពួកគេនឹងត្រឡប់មកលើខ្លួនពួកគេវិញ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

អាល់ផា និង អូមេហ្គា បានធ្វើឲ្យការយល់ដឹងត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកត្រួសត្រាយអំពីសៀវភៅដានីយ៉ែលទាំងពីរ ក្លាយជា «ថ្មី»។

> ហើយ​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រប់​ទាំង​អស់​ថ្មី​ឡើង​វិញ»។ ហើយ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «ចូរ​សរសេរ​ចុះ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ជា​ពិត ហើយ​ស្មោះត្រង់»។ ហើយ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា៖ «ការ​នេះ​បាន​សម្រេច​ហើយ។ ខ្ញុំ​ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ជា​ដើម និង​ជា​ចុង។ ខ្ញុំ​នឹង​ប្រទាន​ទឹក​ពី​ប្រភព​នៃ​ទឹក​ជីវិត​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​ស្រេក»។ វិវរណៈ ២១:៥, ៦។

Back to Articles