Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ប៉ែតសិបប្រាំបួន

ការស្រាយបំភ្លឺអំពីគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយ៖ ការពិនិត្យសិក្សាប្រវត្តិសាស្ត្រអំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ» ក្នុងសាសនាអាឌវេនទីស្ទ៍

Author

Jeff Pippenger

Published

February 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទទីប៉ែតសិបមួយនៃស៊េរីអត្ថបទស្ដីអំពីសៀវភៅដានីយ៉ែលនេះ យើងបានដាក់បញ្ចូលអត្ថបទមួយពី Manuscript Releases, volume 20, 17–22 ដែលនៅទីនោះ បងស្រី វ៉ៃត៍ បានកំណត់យ៉ាងច្បាស់ថា សេចក្ដីបង្រៀនដែលថា “the daily” តំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះ ត្រូវបានផ្ដល់ដល់អែលឌើរ Prescott និង Daniells ដោយ “ទេវតាដែលត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីស្ថានសួគ៌”។ តាមពិត នាងមិនបានកំណត់ដោយផ្ទាល់នូវគំនិតខុសរបស់ពួកគេអំពី “the daily” ដូចដែលខ្ញុំបានធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្របានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់លើសលប់ថា នេះហើយជាអ្វីដែលពួកគេកំពុងព្យាយាមបង្កើតឡើងឲ្យក្លាយជាសេចក្ដីពិត។ ពួកគេកំពុងស្វែងរកការសរសេរឡើងវិញនូវផ្នែកខ្លះៗនៃសៀវភៅរបស់ Uriah Smith គឺ Daniel and the Revelation ដែលគាំទ្រការយល់ដឹងអំពី “the daily” ដែលនាងបានកំណត់នៅក្នុង Early Writings ទំព័រ​ចិតសិបបួន ថាជាទស្សនៈត្រឹមត្រូវ។

W. W. Prescott បានបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីមួយមានចំណងជើងថា The Protestant ដែលក្នុងនោះប្រធានបទតែមួយគត់គឺការលើកតម្កើងទស្សនៈមិនពិតអំពី «the daily»។ គាត់ និងប្រធានសន្និបាតទូទៅ A. G. Daniells បានក្លាយជាចុងលំពែងរបស់សាតាំង ដើម្បីបន្តកិច្ចខិតខំរបស់ Prescott ក្នុងការបង្កើតគោលលទ្ធិមិនពិតនោះឲ្យក្លាយជាទស្សនៈគោលត្រឹមត្រូវនៅក្នុងអាដվենទីសុម ប៉ុន្តែ ខណៈដែល Ellen White នៅមានជីវិត ការជោគជ័យរបស់ពួកគេនៅក្នុងកិច្ចប្រឹងប្រែងរបស់សាតាំងនោះត្រូវបានទប់ស្កាត់មិនឲ្យសម្រេច។ នៅឆ្នាំ 1931 Daniells បានរាយការណ៍ថា នៅក្នុងឆ្នាំដដែលនោះដែលអត្ថបទពី Manuscript Releases ត្រូវបានសរសេរ (1910) គាត់ (Daniells) បានមានជំនួបសន្ទនាមួយជាមួយ Sister White អំពីប្រធានបទ «the daily» ហើយថា នាងបាននាំឲ្យគាត់ជឿថា ទស្សនៈរបស់គាត់ និងរបស់ Prescott គឺត្រឹមត្រូវ។

វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការយល់ដឹងអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ ព្រោះឥឡូវនេះយើងកំពុងចាប់ផ្ដើមការពិចារណារបស់យើងអំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងដែលបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1989 នៅពេលដែលបន្ទាត់កំណែទម្រង់ដ៏បរិសុទ្ធ និងខចុងក្រោយប្រាំមួយនៃដានីយ៉ែលជំពូក 11 ត្រូវបានបើកត្រា។ ដើម្បីទទួលស្គាល់ពន្លឺដែលបានកើតឡើងជាមួយនឹងការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀត ក្នុងការបំពេញខទីសែសិបនៃដានីយ៉ែលជំពូក 11 នោះ ត្រូវតែយល់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវអំពី “the daily” និងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានតំណាងដោយ “the daily” ព្រោះប្រវត្តិសាស្ត្រនោះបង្ហាញអំពីការកើតឡើងម្ដងទៀតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះនៅក្នុងខទីសែសិប ដល់ ខទីសែសិបប្រាំ នៃដានីយ៉ែលជំពូក 11។ ខទាំងនោះបញ្ជាក់ថា សារដែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងខទាំងនោះ គឺជា “ដំណឹងពីទិសកើត និងទិសជើង” ដែលនាំឲ្យកើតមានការបៀតបៀនចុងក្រោយលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ។

> ប៉ុន្តែ ដំណឹងពីទិសខាងកើត និងពីទិសខាងជើង នឹងធ្វើឲ្យគាត់កើតការភ័យរន្ធត់។ ដូច្នេះ គាត់នឹងចេញទៅដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីបំផ្លាញ ហើយកម្ទេចមនុស្សជាច្រើនឲ្យអស់ទៅ។ ហើយគាត់នឹងដំឡើងតង់នៃរាជវាំងរបស់គាត់ នៅចន្លោះសមុទ្រទាំងឡាយ ក្នុងភ្នំបរិសុទ្ធដ៏រុងរឿង; ប៉ុន្តែ គាត់នឹងមកដល់ទីបញ្ចប់របស់គាត់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់នឹងជួយគាត់ឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:44, 45។

សារនៃខទីសែសិប ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលសហភាពសូវៀតដួលរលំនៅឆ្នាំ ១៩៨៩ គឺជាសារភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលនឹងបណ្តាលឲ្យសម្តេចប៉ាប (ស្តេចខាងជើង) «ចេញទៅដោយសេចក្តីកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីបំផ្លាញ ហើយលុបបំបាត់មនុស្សជាច្រើនឲ្យអស់ស្រុង»។ «ដំណឹង» តាមន័យទំនាយ គឺជាសារ។

> ហើយតើពួកគេនឹងប្រកាសយ៉ាងដូចម្តេចបាន លើកលែងតែត្រូវបានចាត់ឲ្យទៅ? ដូចមានសេចក្តីចែងទុកមកថា៖ ជើងរបស់ពួកអ្នកដែលប្រកាសដំណឹងល្អអំពីសេចក្តីសុខសាន្ត ហើយនាំដំណឹងរីករាយអំពីការល្អៗ មើលទៅស្រស់ស្អាតយ៉ាងណា! រ៉ូម 10:15

សារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាសារដែលត្រូវបានប្រកាសដោយអ្នកយាមនៃថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ព្រះ ដែលច្រៀងបទចម្រៀងអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូរ និងបទចម្រៀងរបស់ម៉ូសេ និងកូនចៀម។

> ឱ ជើង​នៃ​អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​ល្អ មក​លើ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ មាន​សោភ័ណភាព​យ៉ាង​ណា គឺ​អ្នក​ដែល​ប្រកាស​សេចក្ដី​សុខសាន្ត អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​អំពី​ការ​ល្អ អ្នក​ដែល​ប្រកាស​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ អ្នក​ដែល​និយាយ​ទៅ​កាន់​ស៊ីយ៉ូន​ថា ព្រះ​របស់​អ្នក​ទ្រង់​សោយរាជ្យ! ពួក​អ្នក​យាម​របស់​អ្នក​នឹង​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង ពួក​គេ​នឹង​ច្រៀង​រួម​គ្នា​ដោយ​សំឡេង​តែ​មួយ ដ្បិត​ពួក​គេ​នឹង​ឃើញ​ផ្ទាល់​ភ្នែក នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​នាំ​ស៊ីយ៉ូន​ត្រឡប់​មក​វិញ។ អេសាយ 52:7, 8។

«ដំណឹង» នៅក្នុងខទីសែសិបបួន នៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ធ្វើឲ្យមនុស្សនៃអំពើបាបកើតកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយការបង្ហូរឈាមចុងក្រោយរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានបំពេញសម្រេច។ សារនោះ គឺជាសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលរីកធំឡើងទៅជាសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។

> «គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានកាត់ទោសឡើយ រហូតទាល់តែពួកគេបានទទួលពន្លឺ ហើយបានឃើញកាតព្វកិច្ចនៃបញ្ញត្តិទីបួន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលក្រឹត្យនឹងត្រូវប្រកាសចេញមក ដើម្បីបង្ខំឲ្យគោរពសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ហើយសម្រែកយ៉ាងខ្លាំងនៃ “ទេវតាទីបី” នឹងព្រមានមនុស្សទាំងឡាយអំពីការថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា នោះបន្ទាត់បែងចែករវាងអ្វីដែលមិនពិត និងអ្វីដែលពិត នឹងត្រូវបានគូសយ៉ាងច្បាស់។ បន្ទាប់មក អស់អ្នកដែលនៅតែបន្តក្នុងការរំលងក្រឹត្យវិន័យ នឹងទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ»។ Signs of the Times, November 8, 1899.

«ដំណឹងពីទិសខាងកើត និងខាងជើង» ដែលធ្វើឲ្យសម្តេចប៉ាបមានកំហឹង ហើយរីកធំឡើងទៅជាសំឡេងអំពាវនាវយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចេញជាធរមាន ហើយសារនោះគឺជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ ឃ្លា «សំឡេងខ្លាំង» គឺជាពាក្យសព្ទទំនាយមួយ ដែលតំណាងឲ្យអំណាចដែលកំពុងកើនឡើង។

> «សេចក្តីពិត​សម្រាប់​សម័យ​នេះ គឺ​ជា​សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី ដែល​ត្រូវ​ប្រកាស​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង មានន័យ​ថា ដោយ​អំណាច​កាន់តែ​កើន​ឡើង ខណៈ​ដែល​យើង​កំពុង​ខិត​ជិត​ទៅរក​ការ​សាកល្បង​ចុងក្រោយ​ដ៏​ធំ​នោះ»។ The 1888 Materials, 1710.

“ដំណឹង” នៅក្នុងខ៤៤ គឺជាសារភ្លៀងចុងក្រោយ មុនពេលកាលសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបិទ ខណៈដែល​មីកែល​ឈរ​ឡើង។ នេះគឺជាសារភ្លៀងចុងក្រោយដដែល ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ប៉ុន្តែវារីកធំឡើងទៅជាសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង ឬសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានបោះត្រា ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះដោយឥតកំណត់។ នេះគឺជាសារភ្លៀងចុងក្រោយដដែល ដែលបានសម្គាល់រយៈពេលនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

វា​គឺ​ជា​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ក្លែង​បន្លំ​ដោយ​សារ «សន្តិភាព និង​សុវត្ថិភាព» ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​អាដվենទីសម៍​ឡៅឌីសេ ពី​ការ​មក​ដល់​របស់ «លា» រហូត​ដល់​ការ​មក​ដល់​របស់ «សិង្ហ»។ រយៈពេល​រវាង​ថ្ងៃទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 និង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​ជិត​នឹង​មក​ដល់ គឺ​ជា​គ្រែ​មរណភាព​ខាង​វិញ្ញាណ​សម្រាប់​អាដվենទីសម៍​ឡៅឌីសេ ហើយ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​វិនិច្ឆ័យ​បន្ទាប់​ពី​ផ្ទះ​របស់​ព្រះ (យេរូសាឡឹម) ត្រូវ​បាន​វិនិច្ឆ័យ នោះ​ក៏​ស្លាប់​ក្នុង​ផ្នូរ​ដដែល​នោះ​ផង​ដែរ។ គ្រែ​មរណភាព​សម្រាប់​អាដվենទីសម៍​ឡៅឌីសេ​ស្ថិត​នៅ​រវាង​លា និង​សិង្ហ ហើយ​សារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ ហើយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ស្លាប់ គឺ​ជា «ដំណឹង​ពី​ទិស “កើត”» (និមិត្តរូប​នៃ​អ៊ីស្លាម) និង​ទិស​ជើង (និមិត្តរូប​នៃ​សម្តេចប៉ាប)។ វា​គឺ​ជា​សារ​ដដែល​នោះ ដែល​ជា​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី។

ខណ្ឌប្រាំមួយចុងក្រោយនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩ គឺជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងគ្រាមួយដែលសារភ្លៀងចុងក្រោយក្លែងក្លាយអំពី «សេចក្តីសុខសាន្ត និង សុវត្ថិភាព» កំពុងត្រូវបានប្រកាស។ ការសាកល្បងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដំបូងបង្អស់ប្រឈមមុខនឹងព្រះវិហាររបស់ព្រះ ពីព្រោះការជំនុំជម្រះចាប់ផ្តើមនៅទីនោះ ហើយបន្ទាប់មកវាប្រឈមមុខនឹងហ្វូងចៀមឯទៀត ដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហាររបស់ព្រះ។ ដោយហេតុនេះហើយ ការយល់ដឹងអំពី «ការកុហក» ដែលត្រូវបាននាំចូលមកក្នុងអាដវិនទីសសាសនានៃលៅឌីសេ ក្នុងជំនាន់ទីបី គឺជាការចាំបាច់យ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះ ខណៈដែលព្រះកំពុងចាក់ទម្លាក់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់លើអ្នកទាំងឡាយដែលទ្រង់កំពុងបោះត្រា ទ្រង់ក៏កំពុងចាក់ទម្លាក់ការភាន់ច្រឡំដ៏ខ្លាំងលើអ្នកទាំងឡាយដែលមិនទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នៃសេចក្តីពិតក្នុងពេលតែមួយផងដែរ។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ជជែក​វិវាទ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដប់ប្រាំ​ឆ្នាំ​ដំបូង​នៃ​សតវត្ស​ទីម្ភៃ​អំពី «ជានិច្ច» នោះ បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​បាន​ការពារ​ជំហរ​មីល្លើរ៉ាយត៍​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​ថា «ជានិច្ច» គឺ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​សាសនា​ពហុទេវនិយម គឺ F. C. Gilbert។ Gilbert គឺ​ជា​អ្នក​ប្រែចិត្ត​ចេញ​ពី​សាសនា​យូដា ហើយ​អាច​អាន និង​និយាយ​ភាសា​ហេប្រឺ​បាន​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ។ គាត់​បាន​ការពារ​ជំហរ​អ្នក​ត្រួសត្រាយ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ដោយ​ផ្អែក​លើ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​គាត់​អំពី​ភាសា​ហេប្រឺ។ នៅ​ឆ្នាំ 1910 គឺ​ជា​ឆ្នាំ​ដដែល​ដែល​បងស្រី White បាន​សរសេរ​អត្ថបទ​ដើម​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចុះ​ទុក​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍ ហើយ​ដែល​បាន​កំណត់​ថា​ទស្សនៈ​របស់ Daniells និង Prescott អំពី «ជានិច្ច» នោះ បាន​មក​ពី​ទេវតា​របស់​សាតាំង នោះ Gilbert បាន​មាន​ការ​សម្ភាស​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ជាមួយ​បងស្រី White អំពី​បញ្ហា «ជានិច្ច»។

យើងដឹងថា គាត់បានមានការជួបសម្ភាសន៍មួយ ពីព្រោះភ្លាមៗនោះ (នៅថ្ងៃបន្ទាប់) គាត់បានសរសេរសេចក្តីសង្ខេបនៃការសម្ភាសន៍ដែលគាត់បានមានជាមួយនាង Sister White។ នៅឆ្នាំ 1931 A. G. Daniells បានអះអាងថា គាត់បានមានការជួបសម្ភាសន៍ជាមួយនាង Sister White អំពីប្រធានបទ “the daily” ក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ—1910។ Daniells បានអះអាងថា នាង Sister White មិនបានទុកសេចក្តីសន្និដ្ឋានណាមួយឲ្យគាត់ក្រៅពីថា “the daily” គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃកិច្ចបម្រើនៅទីសក្ការៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ ការអះអាងរបស់ Daniells អំពីការសម្ភាសន៍មួយនោះ មិនត្រឹមតែជា «ការកុហក» ប៉ុណ្ណោះទេ វាជា «ការកុហក» នៃព្យាករណ៍ ដែលបង្កើតការល្បួងឲ្យវង្វេងយ៉ាងខ្លាំង។

សម្រាប់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​អាច​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ចូល​ដល់​ផែនទី​ឆ្នាំ 1843 និង 1850 នោះ គួរ​ឲ្យ​យល់​ថា នៅ​ពេល​ផែនទី​ឆ្នាំ 1843 ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​នៅ​ឆ្នាំ 1842 ពួក Millerites នៅ​តែ​ជឿ​ថា ទី​បរិសុទ្ធ​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្អាត ក្នុង​ការ​បំពេញ​ទំនាយ​នៃ​រយៈ​ពេល​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ គឺ​ជា​ផែនដី។ នៅ​ពេល​ពួក​គេ​បោះពុម្ព​ផែនទី​ឆ្នាំ 1850 ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដឹង​ហើយ​ថា ទី​បរិសុទ្ធ​ដែល​ត្រូវ​សម្អាត​នោះ គឺ​ជា​ទី​បរិសុទ្ធ​នៅ​ស្ថានសួគ៌។ ដោយ​ហេតុ​នេះ ផែនទី​ឆ្នាំ 1843 មិន​មាន​រូប​បង្ហាញ​អំពី​ទី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ផែនទី​ឆ្នាំ 1850 មាន​រូប​បង្ហាញ​អំពី​ទី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ។ នេះ​ជា​រឿង​សំខាន់ ព្រោះ Daniells បាន​អះអាង​ថា ក្នុង​ការ​សម្ភាសន៍​របស់​គាត់​ជាមួយ Sister White គាត់​បាន​បង្ហាញ​ផែនទី​ឆ្នាំ 1843 ដល់​នាង ហើយ​គាត់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​អំពី​ទី​បរិសុទ្ធ​នៅ​លើ​ផែនទី​នោះ។ ការ​នោះ​មិន​អាច​កើត​មាន​បាន​ឡើយ ព្រោះ​នៅ​លើ​ផែនទី​ឆ្នាំ 1843 គ្មាន​ទី​បរិសុទ្ធ​ទេ។ ការ​អះអាង​របស់​គាត់​អំពី​ការ​សម្ភាសន៍​នោះ គឺ​ជា «កុហក»។

នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងសិក្សាប្រវត្តិនេះនៅឆ្នាំ 2009 ហើយបានដឹងថា បុរសនៅទាំងសងខាងនៃបញ្ហានោះ សុទ្ធតែអះអាងថា បានមានការសម្ភាសន៍ជាមួយលោកស្រី White អំពីប្រធានបទ «the daily» ខ្ញុំបានផ្ញើអ៊ីមែលទៅកាន់ Ellen White Estate ហើយសួរថា តើពួកគេមានសិទ្ធិចូលប្រើសៀវភៅកំណត់ហេតុដែលបានកត់ត្រាការសម្ភាសន៍របស់លោកស្រី White នៅឆ្នាំ 1910 ដែរឬទេ។ ពួកគេបានឆ្លើយតបថា ពួកគេនៅតែមានសៀវភៅកំណត់ហេតុនោះ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាអ៊ីមែលរបស់ខ្ញុំ និងការឆ្លើយតបពី Ellen White Estate។

ថ្ងៃចន្ទ ទី១៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០០៩

ជូនចំពោះអ្នកណាដែលពាក់ព័ន្ធ៖

ខ្ញុំបានឮថា មានសៀវភៅកំណត់ហេតុមួយដែលបានកត់ត្រាថា នរណាខ្លះបានចូលសម្ភាសន៍ជាមួយ Sister White និងសម្ភាសន៍ទាំងនោះពាក់ព័ន្ធនឹងប្រធានបទអ្វី។ ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមផ្ទៀងផ្ទាត់ ឬបដិសេធថា តើ A. G. Daniells បានមានសម្ភាសន៍ជាមួយ Sister White នៅឆ្នាំ 1910 ទាក់ទងនឹងប្រធានបទ “daily” ដែរឬទេ។ ខ្ញុំដឹងថា មានសក្ខីកម្មប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបញ្ជាក់ថា សម្ភាសន៍នោះបានកើតឡើង ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងសួរថា តើមានកំណត់ត្រាណាមួយនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ហេតុផ្លូវការ ដែលពិតជាបានកត់ត្រារឿងនេះដែរឬទេ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់ថា F. C. Gilbert ក៏បានមានសម្ភាសន៍ជាមួយ Sister White នៅឆ្នាំ 1910 លើប្រធានបទ “daily” ផងដែរ ហើយខ្ញុំចង់ដឹងថា តើអាចបញ្ជាក់រឿងនោះបានដែរឬទេ ដោយផ្អែកលើសៀវភៅកំណត់ហេតុដែលត្រូវបានរក្សាទុកដោយបុគ្គលិករបស់លោកស្រីក្នុងអំឡុងពេលនោះ។ ប្រហែលជាមិនមានសៀវភៅកំណត់ហេតុបែបនោះឡើយ ឬប្រហែលជាបើមាន ក៏លោកអ្នកមិនបញ្ចេញព័ត៌មាននោះទេ ឬក៏ប្រហែលជាវាហួសលទ្ធភាពរបស់លោកអ្នកក្នុងការពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់ឲ្យខ្ញុំ ទោះបីជាវាមានស្រាប់ក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ទោះក្នុងករណីណាក៏ដោយ ខ្ញុំចង់សួរ។ ជំនួយណាមួយដែលលោកអ្នកអាចផ្តល់ឲ្យបាន នឹងត្រូវបានខ្ញុំកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំង។

ជេហ្វ ជាទីគោរព,

សូមអរគុណចំពោះអ៊ីមែលរបស់អ្នក។ យើងពិតជាមានកំណត់ហេតុអំពីដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់ Ellen White ដែលគ្រប់គ្រាន់សមរម្យ ដោយផ្អែកលើលិខិត កំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ និងកាលវិភាគដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយរបស់នាង ប៉ុន្តែមិនមាន «សៀវភៅកំណត់ហេតុដំណើរ» ដូច្នោះទេ។

ប្រហែលជាលោកអ្នកបានអានរួចហើយអំពីការទស្សនកិច្ចរបស់ A G Daniells ជាមួយ Ellen White នៅក្នុង EGW Biography, vol. 6, The Later Elmshaven Years, ទំព័រ 256, 257។ យើងមិនបានរកឃើញកំណត់ត្រាឯករាជ្យណាមួយអំពីការសម្ភាសន៍នេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ យើងមានលិខិតមួយពី Elder Gilbert ចុះថ្ងៃទី 1 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1910 ដែលបង្ហាញពីផែនការរបស់គាត់ក្នុងការទៅនៅ St. Helena (កន្លែងដែល Ellen White រស់នៅ) នៅថ្ងៃទី 6-9 ខែមិថុនា។ នេះគឺជាវិសាលភាពទាំងមូលនៃឯកសារគាំទ្រដែលខ្ញុំបានដឹង។

ព្រះទ្រង់ប្រទានពរ—Tim Poirier អនុប្រធាន Ellen G. White Estate

គ្មានកំណត់ត្រាឯករាជ្យណាមួយដែលបង្ហាញថា Daniells ធ្លាប់មានការសម្ភាសន៍មួយអំពីប្រធានបទ «the daily» ឡើយ ប៉ុន្តែមានលិខិតមួយពី Gilbert ដែលបញ្ជាក់ពីបំណងរបស់គាត់ថានឹងទៅស្នាក់នៅផ្ទះរបស់នាង ចាប់ពីថ្ងៃទី៦ ដល់ថ្ងៃទី៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩១០។

នៅក្នុងជីវប្រវត្តិរបស់បងស្រី វ៉ៃត៍ ដែលស្ថាប័ន Ellen White Estate យោងដល់នោះ នៅទីដែលចៅប្រុសរបស់នាងបានលើកឡើងអំពីបញ្ហាសម្ភាសន៍របស់ Daniells គាត់បានកត់ត្រាការអះអាងរបស់ Daniells ទាក់ទងនឹងសម្ភាសន៍ក្លែងក្លាយនៃឆ្នាំ 1910៖

> «នៅពេលមួយ បន្តិចក្រោយមកក្នុងការពិភាក្សាទាំងនោះ អែលឌើរ ដានីអែលស៍ ដោយមាន W. C. White និង C. C. Crisler រួមដំណើរជាមួយ ហើយដោយមានចិត្តអន្ទះសាចង់ទទួលពី Ellen White ផ្ទាល់ថា តើសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់នាងនៅក្នុង Early Writings មានន័យដូចម្តេច បានទៅជួបនាង ហើយលើកយកបញ្ហានោះមកដាក់នៅចំពោះនាង។ ដានីអែលស៍ បានយក Early Writings និងតារាងឆ្នាំ 1843 ទៅជាមួយផង។ គាត់បានអង្គុយនៅជិត Ellen White ហើយសួរនាងដោយសំណួរជាបន្តបន្ទាប់។ របាយការណ៍របស់គាត់អំពីការសម្ភាសន៍នេះ ត្រូវបាន W. C. White បញ្ជាក់ថាត្រឹមត្រូវ៖»

> «ខ្ញុំបានអានសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដែលបានលើកឡើងខាងលើក្នុង​សៀវភៅ Early Writings ជាលើកដំបូងឲ្យបងស្រី White ស្តាប់។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានយកផ្ទាំងគំនូរព្យាករណ៍របស់យើង ដែលអ្នកបម្រើរបស់យើងប្រើក្នុងការបកស្រាយព្យាករណ៍នៃដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ ដាក់បង្ហាញនៅចំពោះមុខនាង។ ខ្ញុំបានទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់នាងទៅកាន់រូបភាពនៃទីបរិសុទ្ធ ហើយក៏ទៅកាន់រយៈពេល ២៣០០ ឆ្នាំផងដែរ ដូចដែលវាបានបង្ហាញនៅលើផ្ទាំងគំនូរនោះ។»

> «ខ្ញុំក៏បានសួរនាងថា តើនាងអាចនឹកចាំនូវអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់នាងទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះបានឬទេ។»

> «ខណៈដែលខ្ញុំនឹកឃើញចម្លើយរបស់នាង នាងបានចាប់ផ្តើមដោយប្រាប់ថា មេដឹកនាំខ្លះៗដែលបានស្ថិតនៅក្នុងចលនាឆ្នាំ 1844 បានខិតខំស្វែងរកកាលបរិច្ឆេទថ្មីៗសម្រាប់ការបញ្ចប់នៃរយៈពេល 2300 ឆ្នាំ។ ការខិតខំនេះគឺដើម្បីកំណត់កាលបរិច្ឆេទថ្មីៗសម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់។ ការនេះកំពុងបង្កឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានស្ថិតនៅក្នុងចលនា Advent។»

> «នៅ​ក្នុង​ភាព​ច្របូកច្របល់​នេះ នាង​បាន​និយាយ​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​នាង​ថា ទស្សនៈ​ដែល​បាន​កាន់ខ្ជាប់ និង​បាន​បង្ហាញ​ទាក់ទង​នឹង​កាលបរិច្ឆេទ​ទាំងឡាយ​នោះ គឺ​ត្រឹមត្រូវ ហើយ​ថា មិន​ត្រូវ​មាន​ការ​កំណត់​ពេល​វេលា​ម្តង​ទៀត​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​មាន​សារ​អំពី​ពេល​វេលា​ម្តង​ទៀត​ដែរ។»

> «បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​សុំ​ឲ្យ​នាង​ប្រាប់​អំពី​អ្វី​ដែល​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​នាង​ទាក់ទង​នឹង​ផ្នែក​ដែល​នៅ​សល់​នៃ «ប្រចាំ​ថ្ងៃ»—ព្រះអង្គម្ចាស់ កងទ័ព ការ​ដក​យក «ប្រចាំ​ថ្ងៃ» ចេញ និង​ការ​បោះ​ទម្លាក់​ទីបរិសុទ្ធ។»

> នាង​បាន​ឆ្លើយ​ថា ចំណុច​ទាំងនេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​ដាក់​បង្ហាញ​នៅ​ចំពោះ​នាង​ក្នុង​និមិត្ត ដូច​ជា​ផ្នែក​អំពី​ពេលវេលា​នោះ​ទេ។ នាង​មិន​ត្រូវ​បាន​នាំ​ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ពន្យល់​អំពី​ចំណុច​ទាំង​នោះ​នៃ​ទំនាយ​ឡើយ។

> «បទសម្ភាសន៍នោះបានបង្កើតសេចក្តីចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅមកលើគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ នាងបាននិយាយដោយសេរី ដោយច្បាស់លាស់ ហើយយ៉ាងពិស្តារ អំពីរយៈពេល២៣០០ឆ្នាំ ប៉ុន្តែទាក់ទងនឹងផ្នែកមួយទៀតនៃទំនាយ នាងបាននៅស្ងៀម។»

> «សេចក្តីសន្និដ្ឋានតែមួយគត់ដែលខ្ញុំអាចទាញយកបានពីការពន្យល់ដោយសេរីរបស់នាងអំពីពេលវេលា និងពីភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់នាងទាក់ទងនឹងការដកយកចេញនៃ “ប្រចាំថ្ងៃ” និងការបោះទម្លាក់ទីសក្ការៈ គឺថា និមិត្តដែលបានប្រទានដល់នាងគឺទាក់ទងនឹងពេលវេលា ហើយនាងមិនបានទទួលការពន្យល់អំពីផ្នែកផ្សេងទៀតនៃពាក្យទំនាយឡើយ។—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931»។ Arthur White, Ellen G. White, volume 6, 257.

ដានីយែលស៍បានអះអាងថា គាត់បានបង្ហាញតារាងឆ្នាំ 1843 ដល់នាង ហើយបានសួរនាងអំពីទីបរិសុទ្ធដែលមិនត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងនោះ។ គាត់ក៏បានអះអាងដែរថា គាត់បានយកសៀវភៅ Early Writings មក ហើយបានសួរនាងជាបន្តបន្ទាប់អំពីអ្វីដែលនាងមានន័យ នៅពេលដែលនាងបានគាំទ្រយ៉ាងច្បាស់លាស់ដល់ការយល់ដឹងរបស់អ្នកត្រួសត្រាយអំពី “the daily” ហើយថា តារាងនោះត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់។ កូនប្រុសរបស់អេលែន វ៉ាយត៍ ដែលជាឪពុករបស់ Arthur L. White អ្នកនិពន្ធជីវប្រវត្តិដែលបានសរសេរសេចក្តីសង្ខេបអំពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលគេសន្មតនេះ បានទទួលយកទស្សនៈសាតាំងរបស់ដានីយែលស៍ និង Prescott អំពី “the daily” ហើយបានធ្វើជាសាក្សីគាំទ្រការអះអាងរបស់ដានីយែលស៍អំពីអ្វីដែលគាត់បានឮក្នុងបទសម្ភាសន៍នោះ។ ពួកគេគ្រាន់តែមិនបានប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះរឿងរ៉ាវប្រឌិតរបស់ខ្លួនទេ ពីព្រោះតារាងឆ្នាំ 1843 មិនបានតំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធណាមួយដែលដានីយែលស៍អាចចង្អុលបង្ហាញបានឡើយ។

ការមិនពិតមួយទៀតដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងបទសម្ភាសន៍នោះ គឺជាពាក្យកុហកដែលថា អត្ថបទពី Early Writings គឺជាការព្រមានប្រឆាំងនឹង «ការកំណត់ពេលវេលា»។ អត្ថបទដែល Daniells តាមដែលគេអះអាងថាបានសួរអំពី នោះមានដូចតទៅ៖

> «ខ្ញុំបានឃើញថា តារាងឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ ហើយថាវាមិនគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; ថាតួលេខទាំងនោះគឺដូចដែលទ្រង់បានសព្វព្រះហឫទ័យ; ថាព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅពីលើ ហើយបានលាក់កំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញវាបានឡើយ រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ។»

> «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ ទាក់ទងនឹង “ប្រចាំថ្ងៃ” (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ “យញ្ញបូជា” ត្រូវបានបន្ថែមឡើងដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អត្ថបទនោះទេ ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា ដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសំឡេងអំពាវនាវអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។ នៅពេលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” ប៉ុន្តែក្នុងភាពច្របូកច្របល់ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានកើតតាមមក។ ពេលវេលាមិនបានជាសេចក្តីសាកល្បងទៀតទេចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ហើយវានឹងមិនត្រូវជាសេចក្តីសាកល្បងម្តងទៀតឡើយ»។ Early Writings, 74, 75.

វិលលី ស៊ី. វ៉ាយ កូនប្រុសរបស់ សិស្ទើរ វ៉ាយ បានទទួលយកទស្សនៈក្លែងក្លាយអំពី «the daily» ហើយ អាធឺរ កូនប្រុសរបស់គាត់ បានស្វែងរកការបន្តបំព្រង «ការកុហក» ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការសម្ភាសន៍ដែលមិនដែលបានកើតឡើងនោះ ដោយព្យាយាមបង្ហាញថា ការព្រមាននៅក្នុងអត្ថបទដកស្រង់ពី Early Writings គ្រាន់តែ និងដោយផ្តាច់មុខ ជាការព្រមានប្រឆាំងនឹងការកំណត់ពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។ អំណះអំណាងនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅទសវត្សរ៍ 1930 ហើយបានក្លាយជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃ «ការកុហក» នោះ។

យើង​នឹង​លើក​យក​អំណះអំណាង​នោះ​មក​ពិចារណា​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២៣ ខែ​កញ្ញា ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា ទ្រង់​បាន​លាត​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ជា​លើក​ទីពីរ ដើម្បី​ស្តារ​សំណល់​នៃ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​មក​វិញ ហើយ​ថា ត្រូវ​បង្កើន​ការ​ខិតខំ​ទ្វេដង​ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​នេះ។ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​បាន​វាយប្រហារ និង​ហែកហួរ​ចេញ; ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ ព្រះ​នឹង​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ហើយ​រុំ​របួស​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ការ​ខិតខំ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្ដី​ពិត មាន​ប្រសិទ្ធផល​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ សម្រេច​បាន​តិចតួច ឬ​មិន​បាន​អ្វី​សោះ; ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ នៅ​ពេល​ព្រះ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ដើម្បី​ប្រមូល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ការ​ខិតខំ​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្ដី​ពិត​នឹង​មាន​ប្រសិទ្ធផល​តាម​បំណង​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក។ មនុស្ស​គ្រប់​រូប​គួរ​តែ​មាន​ចិត្ត​រួបរួម និង​មាន​សេចក្ដី​ខ្នះខ្នែង​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា វា​ជា​ការ​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​សម្រាប់​អ្នក​ណា​ម្នាក់ ដែល​យោង​ទៅ​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ជា​គំរូ​សម្រាប់​គ្រប់គ្រង​យើង​ឥឡូវ​នេះ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ; ដ្បិត​បើ​ព្រះ​មិន​ធ្វើ​អ្វី​សម្រាប់​យើង​ឥឡូវ​នេះ​លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ នោះ​អ៊ីស្រាអែល​មុខ​ជា​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ឡើយ។ សេចក្ដី​ពិត​ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ក្នុង​កាសែត ក៏​ចាំបាច់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ផ្សាយ​ដោយ​មាត់​ដែរ។»

> «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថា តារាងឆ្នាំ 1843 នោះ ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ហើយថា គ្មានផ្នែកណាមួយនៃវាគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; ថា តួលេខទាំងនោះ គឺដូចជាទ្រង់ព្រះប្រទានឲ្យមាន។ ថា ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់បានគ្របដណ្ដប់ ហើយលាក់កំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់អាចឃើញវាបានឡើយ រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ។»

> «បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទាក់ទង​នឹង “ប្រចាំ​ថ្ងៃ” ថា ពាក្យ “យញ្ញបូជា” គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​បញ្ញា​របស់​មនុស្ស​បាន​បន្ថែម​ចូល ហើយ​មិន​មែន​ជា​របស់​អត្ថបទ​នោះ​ទេ; ហើយ​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ទស្សនៈ​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​អំពី​វា​ដល់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ផ្តល់​សម្រែក​អំពី​ម៉ោង​ជំនុំ​ជម្រះ។ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​សាមគ្គីភាព មុន​ឆ្នាំ 1844 ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន​រួបរួម​គ្នា​លើ​ទស្សនៈ​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​អំពី “ប្រចាំ​ថ្ងៃ”; ប៉ុន្តែ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ 1844 មក ក្នុង​សេចក្តី​ច្របូកច្របល់ ទស្សនៈ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក ហើយ​សេចក្តី​ងងឹត និង​សេចក្តី​ច្របូកច្របល់​ក៏​បាន​តាម​មក​ផង​ដែរ»។ Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles