Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ​មួយ​រយ​ហាសិប​បី

និមិត្តសញ្ញាខាងវិញ្ញាណនៃនគរខាងជើង និង​នគរខាងត្បូង៖ ដំណើរឆ្លងកាត់​ព្រះវិហារ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ និង​ធម្មជាតិ​មនុស្ស

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នគរខាងជើងតំណាងឲ្យធម្មជាតិទាបនៅក្នុងព្រះវិហារនៃមនុស្សជាតិ វាតំណាងឲ្យរូបកាយនៅក្នុងព្រះវិហារនៃក្រុមជំនុំ វាតំណាងឲ្យសាច់ឈាមមនុស្សនៅក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះគ្រីស្ទ។ ព្រះគ្រីស្ទបានស្ថាបនាព្រះវិហារទាំងអស់ ហើយទ្រង់បានដាក់គ្រឹះទាំងអស់ ហើយថ្មដំបូងនៅក្នុងព្រះវិហារមីឡឺរីតគឺជាគោលលទ្ធិនៃ “ប្រាំពីរដង” ដែលត្រូវបានតំណាងដោយដំបងពីររបស់អេសេគាល។ ក្នុងការបះបោរឆ្នាំ 1863 អាដវិន្ទិ즘លៅឌីសេបានបដិសេធ “ថ្មជ្រុង” ព្យាករណ៍របស់ពួកគេ ដែលក៏បានកើតឡើងផងដែរ​ក្នុងការសាងសង់ព្រះវិហារផែនដី។ ថ្មដែលត្រូវបានបដិសេធនោះ ត្រូវបានកំណត់ទុកឲ្យត្រូវជ្រើសរើសនៅចុងបញ្ចប់នៃការសង់ព្រះវិហារ ទោះបីវាបានក្លាយជាថ្មជំពប់សម្រាប់រយៈពេលសាងសង់ទាំងមូលក៏ដោយ។ ទោះយ៉ាងណា ព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍បានកំណត់សម្គាល់ថា ថ្មជំពប់ដែលត្រូវបានបដិសេធ នឹងក្លាយជាក្បាលនៃជ្រុងនៅទីបំផុត។

ដំបង​នៃ «ប្រាំពីរដង» ដូចដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​នគរ​ខាង​ត្បូង គឺជា «ក្បាល» ទាក់ទង​នឹង​នគរ​ខាង​ជើង។ វា​ជា «ក្បាល» ពីព្រោះ​ក្នុង​នគរ​ខាង​ត្បូង​នោះ​ឯង ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជ្រើសរើស​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ទីក្រុង​របស់​ទ្រង់ ជាទី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ និង​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់។ រហូត​ដល់​ដំបង​ទាំង​ពីរ​ត្រូវបាន​ភ្ជាប់​ចូល​គ្នា ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 1798 រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 1844 «ក្បាល» បាន​ជា​នគរ​ទាប​ជាង គឺ​នគរ​ខាង​ត្បូង។ ក្រោយ​ពី​យ៉ូហាន ក្នុង​ឆ្នាំ 1844 ត្រូវបាន​ប្រាប់​ឲ្យ​លះបង់​នគរ​ខាង​ជើង​ចោល ពីព្រោះ​វា​ត្រូវបាន​ប្រគល់​ឲ្យ​សាសន៍​ដទៃ នគរ​ខាង​ត្បូង​ក៏​ត្រូវបាន​ទុក​ឲ្យ​ជា​ទង់​សញ្ញា​មួយ​ដែល​ឈរ​តែ​ឯង​ជា​ជាតិ​មួយ ឬ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់ នោះ​គឺជា​ផែនការ។ ផែនការ​នោះ​ត្រូវបាន​រារាំង​ដោយ​ការ​បះបោរ​ឆ្នាំ 1863 និង «ការ​បះបោរ​នៅ​កាដែស» ដំបូង​របស់​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប។

នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ព្រះអម្ចាស់បាននាំសាសនាចក្រឡាវឌីសេរបស់ទ្រង់ត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នាំ 1863 ត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នាំ 1888 ត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នាំ 1919 ហើយត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នាំ 1957 គឺទៅកាន់ «ការបះបោរលើកទីពីរនៅកាដេស»។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងការបះបោរនោះ សេចក្តីសន្យាដែលថា ថ្មដែលគេបានបដិសេធនឹងក្លាយជាថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់ ឥឡូវនេះកំពុងតែបានសម្រេច។ វាត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងពួកអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងថាជា មួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលក្នុងចំណោមពួកគេ ព្រះគ្រីស្ទបានសម្រេចការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាព និងមនុស្សភាពជារៀងរហូត។

ប៉ូល​បាន​កំណត់​សភាព​ធម្មជាតិ​ទាប​ថា​ជា​សាច់ឈាម ហើយ​សភាព​ធម្មជាតិ​ខ្ពស់​ថា​ជា​ចិត្ត​គំនិត។ លោក​បាន​កំណត់​រូបកាយ (សភាព​ធម្មជាតិ​ទាប) ថា​ជា​សេចក្តី​ស្លាប់។

> ដ្បិត​យើង​ដឹង​ថា ក្រឹត្យវិន័យ​ជា​ខាង​វិញ្ញាណ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ជា​ខាង​សាច់ឈាម ដែល​ត្រូវ​បាន​លក់​ឲ្យ​នៅ​ក្រោម​អំពើ​បាប។ ដ្បិត​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រព្រឹត្ត នោះ​ខ្ញុំ​មិន​យល់ព្រម​ទេ ព្រោះ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ស្អប់ នោះ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ធ្វើ។ ដូច្នេះ បើ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​ស្គាល់​ថា ក្រឹត្យវិន័យ​នោះ​ល្អ។ ដូច្នេះ ឥឡូវ​នេះ អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ការ​នោះ​មិន​មែន​ជា​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ គឺ​ជា​អំពើ​បាប​ដែល​ស្នាក់នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ​វិញ។ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ គឺ​នៅ​ក្នុង​សាច់ឈាម​របស់​ខ្ញុំ គ្មាន​អ្វី​ល្អ​ស្នាក់នៅ​ទេ ព្រោះ​ការ​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ​ល្អ​នោះ​មាន​នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ហើយ ប៉ុន្តែ​របៀប​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ដែល​ល្អ​នោះ ខ្ញុំ​រក​មិន​ឃើញ​ទេ។ ដ្បិត​អំពើ​ល្អ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​ទេ ប៉ុន្តែ​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ នោះ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ធ្វើ។ ដូច្នេះ បើ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ នោះ​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ការ​នោះ​មិន​មែន​ជា​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ គឺ​ជា​អំពើ​បាប​ដែល​ស្នាក់នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ​វិញ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ក្រឹត្យ​មួយ​ថា កាល​ណា​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ​ល្អ នោះ​អំពើ​អាក្រក់​ក៏​នៅ​ជិត​ខ្ញុំ​ដែរ។ ដ្បិត​នៅ​មនុស្ស​ខាង​ក្នុង ខ្ញុំ​រីករាយ​នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ក្រឹត្យ​មួយ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​អវយវៈ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ច្បាំង​ទាស់​នឹង​ក្រឹត្យ​នៃ​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​របស់​ក្រឹត្យ​នៃ​អំពើ​បាប ដែល​នៅ​ក្នុង​អវយវៈ​របស់​ខ្ញុំ។ ឱ មនុស្ស​វេទនា​អើយ ដែល​ជា​ខ្ញុំ​នេះ! តើ​អ្នក​ណា​នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រួច​ពី​រូបកាយ​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នេះ? រ៉ូម 7:14–24។

ប៉ុលបានដឹងថា នៅក្នុង «សាច់ឈាម» របស់គាត់ «គ្មានអ្វីល្អសោះ» ស្នាក់នៅឡើយ។ ទំនោរទាំងឡាយ ទាំងដែលទទួលមកតាមកំណើត និងទាំងដែលបានបណ្តុះបណ្តាលឡើង ដែលមាននៅក្នុងសាច់ឈាមរបស់គាត់ (រូបកាយរបស់គាត់) សុទ្ធតែធ្វើការនាំគាត់ឲ្យចូលទៅក្នុងអំពើបាបប៉ុណ្ណោះ។ ទំនោរទាំងនោះតំណាងឲ្យក្រឹត្យវិន័យនៃអំពើបាប ប៉ុន្តែប៉ុលប្រាថ្នាចង់កាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ មិនមែនក្រឹត្យវិន័យនៃអំពើបាបទេ។ ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ដែលប៉ុលបានកំណត់ថាជា «ក្រឹត្យវិន័យនៃគំនិត» របស់គាត់ (ធម្មជាតិខ្ពស់ជាងរបស់គាត់)។ សម្រែករបស់គាត់គឺថា «តើនរណានឹងរំដោះខ្ញុំចេញពីរូបកាយនៃសេចក្តីស្លាប់នេះ?» ជាក់ជាមិនខាន ប៉ុលបានដឹងថា គឺជាព្រះភាវៈទេដែលនឹងនាំមកនូវការរំដោះ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានដឹងដែរថា កិច្ចការនៃការរំដោះនោះទាមទារការចូលរួមពីខ្លួនគាត់ផងដែរ។

> ដូច្នេះហើយ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាតែងតែបានស្តាប់បង្គាប់ មិនមែនតែក្នុងពេលខ្ញុំនៅមានវត្តមានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ កាន់តែច្រើនឡើងទៀតក្នុងពេលខ្ញុំអវត្តមាន ចូរបំពេញសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ខ្លួនដោយសេចក្ដីភ័យខ្លាច និងការញ័រខ្លួន។ ដ្បិត ព្រះជាម្ចាស់ទេដែលកំពុងប្រតិបត្តិការនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ទាំងឲ្យមានបំណងចិត្ត និងឲ្យបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះហឫទ័យដ៏ប្រសើររបស់ទ្រង់។ ភីលីព 2:12, 13។

ការ​រំដោះ​ចេញ​ពី​រូបកាយ​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ដោយ​អំណាច​ដ៏​ទេវភាព ដែល​បាន​ភ្ជាប់​ជា​មួយ​អំណាច​មនុស្ស ហើយ​នោះ​ហើយ​ជា​គំរូ​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រទាន​សម្រាប់​មនុស្ស​ទាំងឡាយ។ ទោះ​បី​ជា​ច្បាប់​នៃ​អំពើ​បាប​កំពុង​ប្រតិបត្តិ​យ៉ាង​សកម្ម​នៅ​ក្នុង​សភាវៈ​ទាប​នៃ​រូបកាយ​ក៏​ដោយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​រក្សា​សភាវៈ​ទាប​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​ចុះ​ចូល​ចំពោះ​ច្បាប់​របស់​ព្រះ ដោយ​ប្រគល់​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់​ចុះ​ចូល​ដល់​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះវរបិតា។ លោក​ប៉ុល​អាច​រក​ឃើញ​ការ​រំដោះ​បាន ប្រសិន​បើ​គាត់​ប្រគល់​ឆន្ទៈ​របស់​ខ្លួន​ចុះ​ចូល​ដល់​ព្រះហឫទ័យ​នៃ​ទេវភាព។ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ គាត់​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ការ​សង្គ្រោះ​របស់​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​សម្រេច ហើយ​នេះ​ហើយ​ជា​អ្វី​ដែល​បង​ស្រី វ៉ាយត៍ មាន​ន័យ​នៅ​ពេល​ដែល​នាង​និយាយ​អំពី​កិច្ចការ​នៃ​ការ​លុប​បំបាត់​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី​ជីវិត​របស់​យើង។

> «ព្រលឹងគ្រប់រូបដែលបដិសេធមិនប្រគល់ខ្លួនថ្វាយព្រះ នោះស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃកម្លាំងមួយផ្សេងទៀត។ គាត់មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។ គាត់អាចនិយាយអំពីសេរីភាព ប៉ុន្តែគាត់ស្ថិតនៅក្នុងភាពជាទាសករដ៏អន់ថយបំផុត។ គាត់មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យមើលឃើញសម្រស់នៃសេចក្តីពិតឡើយ ពីព្រោះចិត្តគំនិតរបស់គាត់ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំង។ ខណៈដែលគាត់បញ្ឆោតខ្លួនឯងថាកំពុងដើរតាមការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្លួន គាត់វិញកំពុងស្តាប់បង្គាប់តាមឆន្ទៈរបស់មេដឹកនាំនៃសេចក្តីងងឹត។ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមក ដើម្បីបំបែកច្រវាក់នៃទាសភាពអំពើបាបចេញពីព្រលឹង។ «ដូច្នេះ បើព្រះរាជបុត្រាប្រោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេរីភាព អ្នករាល់គ្នានឹងមានសេរីភាពពិតប្រាកដមែន»។ «ក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិត ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ» បានធ្វើឲ្យយើង «រួចសេរីពីក្រឹត្យវិន័យនៃអំពើបាប និងសេចក្តីស្លាប់»។ រ៉ូម 8:2។

> «នៅក្នុងកិច្ចការនៃការប្រោសលោះ គ្មានការបង្ខិតបង្ខំឡើយ។ មិនមានកម្លាំងខាងក្រៅណាមួយត្រូវបានប្រើប្រាស់ឡើយ។ ក្រោមឥទ្ធិពលនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ មនុស្សត្រូវបានទុកឲ្យមានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើសថា ខ្លួននឹងបម្រើអ្នកណា។ ក្នុងការផ្លាស់ប្តូរដែលកើតមានឡើង នៅពេលព្រលឹងប្រគល់ខ្លួនចុះចូលដល់ព្រះគ្រីស្ទ នោះមានអត្ថន័យខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃសេរីភាព។ ការបណ្តេញអំពើបាបចេញ គឺជាសកម្មភាពរបស់ព្រលឹងខ្លួនឯង។ ជាការពិត យើងគ្មានអំណាចណាមួយដើម្បីរំដោះខ្លួនយើងឲ្យរួចពីការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំងបានឡើយ; ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងប្រាថ្នាចង់បានការរំដោះឲ្យរួចពីអំពើបាប ហើយក្នុងសេចក្តីខ្វះខាតដ៏ធំរបស់យើង ស្រែកអំពាវនាវរកអំណាចមួយដែលនៅក្រៅពីខ្លួនយើង និងខ្ពស់ជាងខ្លួនយើង នោះអំណាចទាំងឡាយនៃព្រលឹងត្រូវបានបំពាក់ដោយថាមពលដ៏ទេវភាពនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយវាទាំងនោះស្តាប់បង្គាប់តាមការបង្គាប់របស់ឆន្ទៈ ក្នុងការបំពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។»

> «លក្ខខណ្ឌតែមួយគត់ ដែលធ្វើឲ្យសេរីភាពរបស់មនុស្សអាចមានបាន គឺការក្លាយជាមួយតែមួយជាមួយព្រះគ្រីស្ទ។ “សេចក្តីពិតនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេរីភាព”; ហើយព្រះគ្រីស្ទគឺជាសេចក្តីពិត។ អំពើបាបអាចឈ្នះបាន តែក្នុងករណីដែលវាធ្វើឲ្យចិត្តគំនិតទន់ខ្សោយ និងបំផ្លាញសេរីភាពនៃព្រលឹងប៉ុណ្ណោះ។ ការចុះចូលចំពោះព្រះ គឺជាការស្តារឡើងវិញដល់ខ្លួនឯង—ដល់សិរីល្អ និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរពិតរបស់មនុស្ស។ ក្រឹត្យវិន័យដ៏ទេវភាព ដែលយើងត្រូវបាននាំឲ្យចុះចូលនោះ គឺជា “ក្រឹត្យវិន័យនៃសេរីភាព”។ យ៉ាកុប ២:១២។» The Desire of Ages, 466.

ប៉ូល​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «ឱ​មនុស្ស​អភ័ព្វ​វេទនា​ដូច​ខ្ញុំ​អើយ! តើ​នរណា​នឹង​រំដោះ​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​រូបកាយ​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នេះ?» ស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍​បាន​ថ្លែង​ថា «នៅ​ពេល​យើង​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​ដោះលែង​ពី​អំពើ​បាប ហើយ​ក្នុង​សេចក្ដី​ត្រូវការ​ដ៏​ខ្លាំង​របស់​យើង យំ​អំពាវនាវ​រក​អំណាច​មួយ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ក្រៅ និង​ខ្ពស់​ជាង​ខ្លួន​យើង នោះ​អំណាច​នានា​នៃ​ព្រលឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​ដោយ​ថាមពល​ដ៏​ទេវភាព​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ហើយ​អំណាច​ទាំង​នោះ​ក៏​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ការ​បង្គាប់​របស់​ឆន្ទៈ ក្នុង​ការ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះ»។ ក្នុង​ការ​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​ផ្សំរួម​គ្នា​នៃ​មនុស្សភាព​របស់​យើង​ជាមួយ​នឹង​ទេវភាព​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ តាម​រយៈ​ការ​អនុវត្ត​ឆន្ទៈ​របស់​យើង យើង​សម្រេច​បាន​នូវ «អំពើ» នៃ​ការ​ដក​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី «ព្រលឹង» របស់​យើង​ផ្ទាល់។

ប៉ុន្តែ អ្វីដែលយើង «ត្រូវយល់ គឺកម្លាំងពិតរបស់ឆន្ទៈ»។ ឆន្ទៈគឺជា «អំណាចគ្រប់គ្រងនៅក្នុងធម្មជាតិរបស់មនុស្ស ជាអំណាចសម្រេចចិត្ត ឬជ្រើសរើស។ អ្វីៗទាំងអស់ពឹងផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវរបស់ឆន្ទៈ។ ព្រះបានប្រទានអំណាចនៃការជ្រើសរើសដល់មនុស្ស ហើយវាជារបស់ពួកគេដើម្បីអនុវត្ត។ អ្នកមិនអាចផ្លាស់ប្តូរចិត្តរបស់ខ្លួនបានទេ អ្នកមិនអាចដោយខ្លួនឯងប្រគល់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ចិត្តនោះដល់ព្រះបានទេ ប៉ុន្តែ អ្នកអាចជ្រើសរើសបម្រើទ្រង់។ អ្នកអាចប្រគល់ឆន្ទៈរបស់អ្នកដល់ទ្រង់; នោះទ្រង់នឹងប្រតិបត្តិការនៅក្នុងអ្នក ទាំងឲ្យមានបំណង និងឲ្យប្រព្រឹត្ត តាមដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដ៏ល្អរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ធម្មជាតិទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងត្រូវបាននាំឲ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគ្រីស្ទ; សេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នកនឹងផ្តោតលើទ្រង់ ហើយគំនិតរបស់អ្នកនឹងស្របសមនឹងទ្រង់»។

ប៉ូលបានដឹងអំពីសេចក្តីពិតទាំងនេះ ហើយគាត់បានដឹងថា ធម្មជាតិទាបរបស់គាត់ ត្រូវតែត្រូវបានគ្រប់គ្រងឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការចុះចូល ដោយធម្មជាតិខ្ពស់របស់គាត់ តាមរយៈការអនុវត្តឆន្ទៈរបស់គាត់។ ហេតុនេះហើយបានជា ប៉ូលស្លាប់រាល់ថ្ងៃ។

> ខ្ញុំ​សូម​អះអាង​ដោយ​សារ​ការ​អួតអាង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​ខ្ញុំ​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង​ថា ខ្ញុំ​ស្លាប់​រាល់​ថ្ងៃ។ ១ កូរិនថូស ១៥:៣១។

ប៉ូល​បាន​ដឹង​ថា គាត់​ត្រូវ​ឆ្កាង​សភាព​ធម្មជាតិ​ទាប​របស់​ខ្លួន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​ប្រើ​ឆន្ទៈ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​រក្សា​សភាព​ធម្មជាតិ​ទាប​នោះ​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង។ ដូច្នេះ គាត់​បាន​ឆ្កាង​សាច់ឈាម​របស់​ខ្លួន។

> ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​ជា​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ បាន​ឆ្កាង​សាច់ឈាម​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​នឹង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ខាង​សាច់ឈាម និង​តម្រេក​ទាំងឡាយ។ កាឡាទី 5:24។

ប៉ូល​បាន​ដឹង​ថា សាច់ឈាម​បាប​របស់​គាត់​នឹង​នៅ​មាន​ក្នុង​មនុស្សជាតិ​រហូត​ដល់​ការ​យាង​មក​លើក​ទីពីរ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្មោះត្រង់ ក្នុង​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក នឹង​ទទួល​បាន​រូបកាយ​ថ្មី​ដ៏​មាន​សិរីល្អ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា ឆ្នាំ 1798 សម្គាល់​ជា​មូលដ្ឋាន​នៃ​រយៈពេល​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ ដែល​ក្នុង​នោះ​ព្រះវិហារ​របស់​ពួក​មីឡឺរ៉ាយ​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ឡើង ពីព្រោះ​ព្រះគ្រីស្ទ ជា​មូលដ្ឋាន​តែមួយ​គត់ ទ្រង់​ជា​កូនចៀម​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​តាំង​ពី​កំណើត​មូលដ្ឋាន។ នគរ​ខាង​ជើង​គឺ​ជា​រូបកាយ ដែល​តាម​រយៈ​បាប បាន​ឡើង​កាន់​អំណាច​លើ​មនុស្សជាតិ ហើយ​បាន​លើក​ខ្លួន​ឯង​ឡើង​ជា​នគរ​ខាង​ជើង​ក្លែងក្លាយ។ នៅ​ក្នុង ឆ្នាំ 1844 យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ «ទុក​ចេញ» ទីធ្លា​ខាង​ក្រៅ ដែល​នៅ​ក្នុង​ភាសា​ក្រិក​មាន​ន័យ​ថា បដិសេធ​ធម្មជាតិ​ទាប ដែល​បាន​ឡើង​កាន់​អំណាច​លើ​ធម្មជាតិ​ខ្ពស់ ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើសរើស​ដាក់​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់ ហើយ​នៅ​ក្នុង ឆ្នាំ 1798 សាច់ឈាម (ធម្មជាតិ​ទាប) ជាមួយ​នឹង «អារម្មណ៍ និង​តណ្ហា» ត្រូវ​បាន​ឆ្កាង។

នៅមូលដ្ឋាន គ្រីស្ទ​ទ្រង់​បាន​សោយទិវង្គត​ខាង​សាច់ឈាម​នៅពេល​ឆ្កាង ពីព្រោះ​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​កាត់ផ្តាច់​ចេញ​ពី​ពួក​អ្នក​មាន​ជីវិត។ ព្រះរាជាណាចក្រ​ខាង​ត្បូង​ត្រូវ​ក្លាយ​ជា​ប្រជាជាតិ​តែ​មួយ មាន​ស្ដេច​តែ​មួយ ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជាមួយ​ព្រះ ហើយ​ជា​ប្រជាជាតិ​មួយ​ដែល​មាន​ទីសក្ការៈ​របស់​ព្រះ​នៅ​កណ្ដាល​ពួកគេ។ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ «ប្រាំពីរ​ដង» ឥឡូវ​នេះ​ជា «ក្បាល​នៃ​ជ្រុង» ព្រោះ​ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 មក ព្រះ​កំពុង​លើក​ឡើង «កងទ័ព​ខាង​ជើង» របស់​ទ្រង់​ទុក​ជា​ទង់​សញ្ញា។ កងទ័ព​នោះ​ត្រូវ​ជា​ប្រជាជាតិ​តែ​មួយ ហើយ​ប្រជាជាតិ​នោះ​នឹង​ឆ្លុះបញ្ចាំង​តែ​រូប​ភាព​របស់​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​វា​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​ដូច​គ្នា​ដែល​សាតាំង​កំពុង​លើក​ឡើង «ស្នែង» របស់​វា ដែល​ជា​រូប​នៃ​សត្វ​សាហាវ។ នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​អេសេគាល ជំពូក ៣៧ សារ​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ដក​ដង្ហើម​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​ឈរ​ឡើង​ជា​កងទ័ព​នោះ។ សារ​នៃ​ខ្យល់​ទាំង​បួន គឺ​ជា​សារ​នៃ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ជា​កន្លែង​ដែល​អាថ៌កំបាំង​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់។

កិច្ចការបញ្ចប់នៃការបោះត្រាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023។ ពេលវេលានៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានសម្រេចក្នុងអំឡុងពេលនៃការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ ហើយត្រែនោះបន្លឺឡើងបីដងក្នុងដំណើរការបោះត្រា។ វាតែងតែសម្គាល់ការវាយប្រហារមួយរបស់សាសនាឥស្លាមប្រឆាំងនឹងទឹកដីដ៏រុងរឿង។ «ទឹកដីដ៏រុងរឿង» ខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើប ត្រូវបានវាយប្រហារនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយទឹកដីដ៏រុងរឿងបុរាណតាមន័យពិត ត្រូវបានវាយប្រហារនៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023 គឺជាឆ្នាំដដែលដែលសាក្សីទាំងពីរ ដែលបានត្រូវសម្លាប់ បានរស់ឡើងវិញ។ ការវាយប្រហារលើកទីបី គឺនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

ចាប់ពីថ្ងៃទី ៧ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៣ ស្នែងសាធារណរដ្ឋ និង​ស្នែងប្រូតេស្តង់ពិត​របស់សត្វលោកិយពីផែនដី កំពុងសម្រេចការផ្លាស់ប្តូរចុងក្រោយរបស់វា ទៅជា​ស្នែងមួយ​ដែល​និយាយ​ដូច​នាគ ឬ​ដូច​កូនចៀម នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។ ការបង្ហាញពីរ​នៃ​អ្នកប្រឆាំង​ខាងក្នុង និង​ខាងក្រៅ ក្នុង​សង្គ្រាម​វិវាទ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ត្រូវ​បាន​លាតត្រដាង​ឡើង​ក្នុង​ព្រឹត្តិការណ៍​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផែនដី នោះ សុទ្ធតែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​តំណាង​ដោយ​ខ ៤០ នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១។ ការអភិវឌ្ឍ​ចុងក្រោយ​ទាំងពីរ​របស់​ស្នែង​ទាំងពីរ​នោះ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សំឡេង​ត្រែ​ទី ៧ កំពុង​បន្លឺ​ឡើង។ ត្រែ​ទី ៧ គឺជា​វេទនា​ទី ៣ ក្នុង​ចំណោម​ត្រែ​វេទនា​ទាំង​បី។

វេទនាទាំងបី តំណាងឲ្យការអនុវត្តនៃទំនាយជាបីដង ហើយដោយការនោះ វាផ្ដល់សក្ខីភាពដ៏រឹងមាំអំពីសញ្ញាសម្គាល់នៃថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023។ ទាំងក្នុងវេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ សង្គ្រាមរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានអនុវត្តប្រឆាំងនឹងកងទ័ពរបស់រ៉ូម ដែលនៅថ្ងៃចុងក្រោយគឺសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចដែលបានទទួលសក្ខីភាពដោយការឈ្នះលើសហភាពសូវៀត ដែលត្រូវបាននាំឲ្យកើតមានឡើងដោយសម្ព័ន្ធភាពសម្ងាត់មួយរវាងអង់ទីគ្រីស្ទ (សម្តេចប៉ាប John Paul II) និងហោរាក្លែងក្លាយ (Ronald Reagan) នៅឆ្នាំ 1989។

នៅក្នុង​វេទនា​ទីមួយ ដូច​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ​ជំពូក ៩ មាន​ពាក្យ​ទំនាយ​អំពី​រយៈពេល​ប្រាំ​ខែ ដែល​ស្មើ​នឹង​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ។ នៅ​ក្នុង​វេទនា​ទីពីរ មាន​ពាក្យ​ទំនាយ​អំពី​រយៈពេល​បី​រយ​កៅសិប​មួយ​ឆ្នាំ និង​ដប់ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ពាក្យ​ទំនាយ​អំពី​ពេលវេលា​ទាំង​ពីរ​នេះ តំណាង​ឲ្យ​សង្គ្រាម​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម ដែល​សាសនា​អ៊ីស្លាម​បាន​នាំ​មក​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​ពីរ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​វេទនា​ទីមួយ និង​វេទនា​ទីពីរ។ ពាក្យ​ទំនាយ​ទាំង​ពីរ​នោះ​មាន​លទ្ធផល​ខុស​គ្នា​ពីរ​នៃ​សង្គ្រាម​នោះ។ ក្នុង​អំឡុង​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ​ដំបូង សាសនា​អ៊ីស្លាម​ត្រូវ «ធ្វើ​ឲ្យ​រង​ទុក្ខ» ដល់​ក្រុង​រ៉ូម ហើយ​នៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ទំនាយ​នៃ​បី​រយ​កៅសិប​មួយ​ឆ្នាំ និង​ដប់ប្រាំ​ថ្ងៃ សាសនា​អ៊ីស្លាម​ត្រូវ «សម្លាប់» ក្រុង​រ៉ូម។ ពាក្យ​ទំនាយ​ទាំង​ពីរ​នោះ​បាន​ជាប់​ទាក់ទង​គ្នា​ដោយ​ផ្ទាល់។ ការ​បញ្ចប់​នៃ​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ ដែល​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រុង​រ៉ូម​រង​ទុក្ខ បាន​កំណត់​ចំណុច​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​បី​រយ​កៅសិប​មួយ​ឆ្នាំ និង​ដប់ប្រាំ​ថ្ងៃ ដែល​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ត្រូវ​សម្លាប់​ក្រុង​រ៉ូម។ វេទនា​ទីមួយ និង​វេទនា​ទីពីរ ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ដោយ​ការ​បញ្ចប់​នៃ​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ និង​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​បី​រយ​កៅសិប​មួយ​ឆ្នាំ និង​ដប់ប្រាំ​ថ្ងៃ។

សហរដ្ឋអាមេរិក​ឈប់​ជា​នគរ​ទីប្រាំមួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃអាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ​ចូល​ជា​ធរមាន ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ​ផង​ដែរ ដែល​វា​ត្រូវ​បាន «សម្លាប់» តាម​ន័យ​ទំនាយ។ ម៉ោង​នៃ «រញ្ជួយ​ដី​ដ៏​ធំ» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ គឺ​ជា​ច្បាប់​ថ្ងៃអាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ ហើយ​នៅពេល​ម៉ោង​នោះ​មក​ដល់ ត្រែ​ទីប្រាំពីរ​របស់​អ៊ីស្លាម​ក៏​មក​ដល់​ដែរ។ វា​មក​ដល់​ដើម្បី​សម្គាល់​ចុងបញ្ចប់ ឬ​សេចក្ដីស្លាប់​របស់​នគរ​ទីប្រាំមួយ ដែល​ជា​កងទ័ព​របស់​ក្រុងរ៉ូម​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ មុន​សេចក្ដីស្លាប់​នោះ មាន​រយៈពេល​មួយ​រយ​ហាសិប​ឆ្នាំ ដែល​អ៊ីស្លាម​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កងទ័ព​របស់​ក្រុងរ៉ូម​រង​ការ​ឈឺចាប់។ យោង​តាម​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វផ្សាយ​សំខាន់ៗ ដែល​ព្យាយាម​បន្ថយ​សារៈសំខាន់​នៃ​សកម្មភាព​របស់​អ៊ីស្លាម​រ៉ាឌីកាល់​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​សម័យ​ទំនើប ចាប់តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី ៧ ខែ​តុលា ឆ្នាំ ២០២៣ រហូត​ដល់​ពេល​សរសេរ​អត្ថបទ​នេះ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១២ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០២៤ អ៊ីស្លាម​បាន​អនុវត្ត​ការ​វាយប្រហារ​ចំនួន​មួយ​រយ​ហុកសិប​ប្រាំ​លើ​ផលប្រយោជន៍​របស់​អាមេរិក​នៅ​ជុំវិញ​ពិភពលោក។

រយៈពេលមួយរយហាសិបឆ្នាំនៃសាសនាអ៊ីស្លាមដែលធ្វើឲ្យកងទ័ពនៃទីក្រុងរ៉ូមរងទុក្ខ និងនាំទៅដល់ការសម្លាប់កងទ័ពនៃទីក្រុងរ៉ូមក្នុងវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ត្រូវបានធ្វើឡើងម្ដងទៀតនៅក្នុងប្រវត្តិនៃវេទនាទីបី ដ្បិតនោះជារបៀបដែលការអនុវត្តព្យាករណ៍បីជាន់ដំណើរការ។ ការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ ដែលជាការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលជាពេលដែលការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សជាតិកើតឡើង ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការភ្ជាប់ដំបងទាំងពីរ មានសញ្ញាសម្គាល់បី។ សញ្ញាសម្គាល់ទីមួយគឺទឹកដីដ៏រុងរឿងខាងវិញ្ញាណ ហើយសញ្ញាសម្គាល់ចុងក្រោយក៏ជាទឹកដីដ៏រុងរឿងខាងវិញ្ញាណដែរ។ សញ្ញាសម្គាល់កណ្ដាលគឺទឹកដីដ៏រុងរឿងតាមន័យអក្សរ។

នៅក្នុងឆ្នាំ ២០២៣ សូរ​ផ្លុំ​លើក​ទី​ពីរ​ពី​ត្រំពែត​ព្រមាន​នៃ​វេទនា​ទី​បី បាន​កំណត់​សម្គាល់​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​សង្គ្រាម​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម ខណៈ​ដែល​វា​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រយៈពេល​មួយ ដែល​វា​នឹង «ធ្វើ​ឲ្យ» សត្វ​លោកិយ​រង​ទុក្ខ។ ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ សាក្សី​ទាំង​ពីរ គឺ​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ និង​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ពិត បាន​មាន​ជីវិត​ឡើង​វិញ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​រួម​របស់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​ស្នែង​និមិត្តរូប​ចុង​ក្រោយ​របស់​ពួក​គេ។ សម្រាប់​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ នោះ​គឺ​ជា​ការ​រួម​បញ្ចូល​អំណាច​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់​សេចក្ដី​ជំនឿ​ទាំង​អស់ ជាមួយ​អំណាច​សាធារណរដ្ឋ​ក្បត់​សេចក្ដី​ជំនឿ​ទាំង​អស់ ដើម្បី​បង្កើត​ស្នែង​តែ​មួយ ដែល​ជា​រូប​របស់​សត្វ។ ចំពោះ​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ពិត នោះ​គឺ​ជា​ការ​រួម​បញ្ចូល​នៃ​ទេវភាព​ជាមួយ​មនុស្សជាតិ ខណៈ​ដែល​ស្នែង​នោះ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពី​លក្ខណៈ​ឡាវឌីសេ ទៅ​ជា​លក្ខណៈ​ភីឡាឌែលភា ដើម្បី​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អ្វី​ដែល​ផ្ទុយ​ពី​រូប​របស់​សត្វ។ ឆ្នាំ ២០២៣ បាន​កើត​ឡើង​ក្រោយ​ពី​ឆ្នាំ ២០០១ ចំនួន​ម្ភៃ​ពីរ​ឆ្នាំ ដូច្នេះ​វា​តំណាង​ឲ្យ​ការ​តភ្ជាប់​និមិត្តរូប​នៃ​ទេវភាព​ដែល​បាន​រួម​បញ្ចូល​ជាមួយ​មនុស្សជាតិ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងអស់នេះកើតឡើងនៅក្នុងខទីសែសិបនៃដានីយ៉ែល ១១ ដែលជាខដែលត្រូវបានបើកបង្ហាញ ហើយបង្កើតឲ្យមានការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅឆ្នាំ ១៩៨៩ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេហ៊ីដេកែល។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃខនោះ កិច្ចការចុងក្រោយនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតក៏ត្រូវបានបំពេញសម្រេចផងដែរ ដែលជាពន្លឺដែលត្រូវបានបើកបង្ហាញនៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ហើយដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេអ៊ូឡាយ។ ដើមខទីសែសិបកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ហើយចុងខនោះកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៩៨៩ ហើយទន្លេទាំងពីរនោះរួមបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិប ដូចជាទន្លេទីគ្រីស និងអ៊ុយហ្វ្រាត (អ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល) ធ្វើដូច្នោះដែរ មុនពេលពួកវាហូរទៅដល់ឈូងសមុទ្រពែរ្ស។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​ស្ថិត​លើ​ខ្ញុំ ពីព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ចាក់​ប្រេង​តាំង​ខ្ញុំ ឲ្យ​ប្រកាស​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​សុភាព​រាបសា ទ្រង់​បាន​ចាត់​ខ្ញុំ​មក ដើម្បី​រុំ​ព្យាបាល​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ខ្ទេចខ្ទាំ ដើម្បី​ប្រកាស​សេរីភាព​ដល់​ពួក​ឈ្លើយ និង​ការ​បើក​ទ្វារ​គុក​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ចំណង ដើម្បី​ប្រកាស​ឆ្នាំ​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ និង​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សងសឹក​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង ដើម្បី​កំសាន្ត​ចិត្ត​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​កាន់ទុក្ខ ដើម្បី​ប្រទាន​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​កាន់ទុក្ខ​នៅ​ស៊ីយ៉ូន ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​មកុដ​ជំនួស​ផេះ ប្រេង​នៃ​សេចក្ដី​អំណរ​ជំនួស​ការ​កាន់ទុក្ខ និង​អាវ​នៃ​ការ​សរសើរ​តម្កើង​ជំនួស​វិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្ដី​ធ្ងន់ធ្ងរ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា ជា​ដើមឈើ​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត ជា​ដំណាំ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​បាន​ទទួល​សិរីល្អ។

> ហើយពួកគេ​នឹង​សង់​ឡើងវិញ​នូវ​ទីកន្លែង​បំផ្លាញ​ចាស់ៗ ពួកគេ​នឹង​លើក​ឡើងវិញ​នូវ​ទីកន្លែង​ស្ងាត់ជ្រងំ​ពីមុនៗ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ជួសជុល​ទីក្រុង​ដែល​ខ្ទេចខ្ទាំ គឺ​ជា​ទីកន្លែង​ស្ងាត់ជ្រងំ​អស់​ជា​ច្រើន​ជំនាន់។ ហើយ​ជនបរទេស​នឹង​ឈរ​មើល​ថែ​ហ្វូង​ចៀម​របស់​អ្នក ហើយ​កូនចៅ​របស់​ជន​អន្យជាតិ​នឹង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ភ្ជួរ​ស្រែ និង​អ្នក​ថែ​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក។ ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់គ្នា​នឹង​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា​ជា ពួកបូជាចារ្យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ មនុស្ស​ទាំងឡាយ​នឹង​ហៅ​អ្នក​រាល់គ្នា​ថា​ជា អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ អ្នក​រាល់គ្នា​នឹង​បរិភោគ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​អ្នក​រាល់គ្នា​នឹង​អួតខ្លួន​ក្នុង​សិរីល្អ​របស់​ពួកគេ។ ជំនួស​ឲ្យ​សេចក្តី​អាម៉ាស់​របស់​អ្នក​រាល់គ្នា អ្នក​រាល់គ្នា​នឹង​ទទួល​បាន​ទ្វេដង ហើយ​ជំនួស​ឲ្យ​សេចក្តី​ខ្មាសអៀន ពួកគេ​នឹង​អរសប្បាយ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ពួកគេ ពួកគេ​នឹង​កាន់កាប់​បាន​ទ្វេដង ហើយ​សេចក្តី​អំណរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​នឹង​មាន​ដល់​ពួកគេ។

> ដ្បិត​យើង​គឺ​ព្រះ​យេហូវ៉ា ស្រឡាញ់​សេចក្តី​យុត្តិធម៌ យើង​ស្អប់​ការ​ប្លន់​យក​សម្រាប់​តង្វាយ​ដុត​បូជា ហើយ​យើង​នឹង​ដឹកនាំ​ការ‌ងារ​របស់​ពួក​គេ​ដោយ​សេចក្តី​ពិត ហើយ​យើង​នឹង​តាំង​សេចក្តី​សញ្ញា​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ជាមួយ​ពួក​គេ។ ពូជ​ពង្ស​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​ស្គាល់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​កូន​ចៅ​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ៖ អស់​អ្នក​ដែល​ឃើញ​ពួក​គេ នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ពួក​គេ​ថា ពួក​គេ​ជា​ពូជ​ពង្ស​ដែល​ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ប្រទាន​ពរ។ យើង​នឹង​អរ​សប្បាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​ព្រះ​យេហូវ៉ា ព្រលឹង​របស់​យើង​នឹង​រីករាយ​ក្នុង​ព្រះ​នៃ​យើង ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​បំពាក់​យើង​ដោយ​សម្លៀក​បំពាក់​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ ទ្រង់​បាន​គ្រប​បាំង​យើង​ដោយ​អាវ​ធំ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត ដូច​កូន​កំលោះ​តែង​ខ្លួន​ដោយ​គ្រឿង​លម្អ ហើយ​ដូច​កូន​ក្រមុំ​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​គ្រឿង​អលង្ការ​របស់​នាង។ ដ្បិត ដូច​ផែនដី​បង្កើត​ពន្លក​របស់​វា ហើយ​ដូច​សួន​ច្បារ​ធ្វើ​ឲ្យ​របស់​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សាបព្រោះ​នៅ​ក្នុង​នោះ ដុះ​ឡើង​វិញ នោះ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​សេចក្តី​សុចរិត និង​ការ​សរសើរ ដុះ​ឡើង​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អស់​ទាំង​សាសន៍។ អេសាយ 61:1–11។

Back to Articles