Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខដប់ប្រាំបី

ម៉ោង

Author

Jeff Pippenger

Published

December 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការបំផុសគំនិតបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ជំពូកទីបីនៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ នៅក្នុងអេសាយ ជំពូកទីម្ភៃបី ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស ដែលប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី គឺជាស្រីពេស្យានៅក្នុងវិវរណៈ ដែលប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំពីរ ស្រីពេស្យានោះមានពាក្យ «បាប៊ីឡូនដ៏ធំ» សរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់នាង។

> ហើយ​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ស្លៀកពាក់​ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហម​ឆើតឆាយ ហើយ​តុបតែង​ដោយ​មាស ត្បូង​មាន​តម្លៃ និង​គុជខ្យង កាន់​ពែង​មាស​មួយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​នាង ដែល​ពេញ​ដោយ​សេចក្តី​ស្អប់ខ្ពើម និង​សេចក្តី​កខ្វក់​នៃ​ការ​ផិតក្បត់​របស់​នាង។ ហើយ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​នាង មាន​ឈ្មោះ​មួយ​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​ថា អាថ៌កំបាំង បាប៊ីឡូន​ដ៏​ធំ ជា​មាតា​នៃ​ស្រី​ពេស្យា​ទាំងឡាយ និង​នៃ​សេចក្តី​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ វិវរណៈ 17:4, 5។

មុនឆ្នាំ 1950 វចនានុក្រមភាសាអង់គ្លេសបានកំណត់អត្តសញ្ញាណស្ត្រីដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទាំងពីរនេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា ជាព្រះវិហារកាតូលិករ៉ូម៉ាំង។ ពិភពលោកទាំងមូលបានដឹង បន្ទាប់ពីយុគងងឹតនៃការបៀតបៀនរបស់កាតូលិកដែលបានប្រព្រឹត្តចាប់ពីឆ្នាំ 538 ដល់ 1798 ថា ព្រះវិហាររ៉ូម៉ាំងគឺជាស្រីពេស្យាដែលប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី។ សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីបដិសេធការគ្រប់គ្រងរបស់សាសនាកាតូលិក ហើយក៏បដិសេធការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចនៅលើផែនដីដែលបានបង្កើតទំនាក់ទំនងមិនបរិសុទ្ធជាមួយស្រីពេស្យានោះផងដែរ។ អេសាយ ជំពូក 23 បញ្ជាក់ថា ស្រីពេស្យានោះនឹងត្រូវបានគេបំភ្លេច។ អ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញនិយមន័យនៃស្រីពេស្យានៅក្នុងវិវរណៈ 17 ថាជាព្រះវិហារកាតូលិកនៅក្នុងម៉ាស៊ីនស្វែងរកសម័យទំនើបណាមួយឡើយ ដ្បិតព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យទេ ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានចែងថា នាងនឹងត្រូវបានគេបំភ្លេច។

> ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើងថា ក្រុងទីរ៉ុសនឹងត្រូវបានបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ តាមចំនួនថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ; បន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ ក្រុងទីរ៉ុសនឹងច្រៀងដូចជាស្ត្រីពេស្យា។ ចូរយកពិណមួយ ដើរជុំវិញទីក្រុងទៅ ឱ​ស្ត្រីពេស្យាដែលគេបានបំភ្លេចអើយ; ចូរបន្លឺភ្លេងឲ្យពីរោះ ចូរច្រៀងបទជាច្រើន ដើម្បីឲ្យគេចងចាំអ្នកឡើងវិញ។ ហើយបន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ នឹងកើតមានឡើងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកកាន់ទីរ៉ុស ហើយនាងនឹងត្រឡប់ទៅរកថ្លៃឈ្នួលរបស់នាងវិញ ហើយនឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយនឹងនគរទាំងអស់នៃលោកិយនៅលើផ្ទៃផែនដី។ ហើយទំនិញពាណិជ្ជកម្មរបស់នាង និងថ្លៃឈ្នួលរបស់នាង នឹងបានជាសេចក្តីបរិសុទ្ធដល់ព្រះអម្ចាស់: វានឹងមិនត្រូវបានសន្សំទុក ឬប្រមូលផ្ដុំឡើយ; ដ្បិតទំនិញពាណិជ្ជកម្មរបស់នាងនឹងសម្រាប់ពួកអ្នកដែលរស់នៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យបានបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ និងសម្រាប់សម្លៀកបំពាក់ដែលជាប់យូរ។ អេសាយ 23:15–18។

ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យឡើយ ហើយចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1798 មក ស្ត្រីពេស្យានោះត្រូវបានបំភ្លេចចោល ប៉ុន្តែនៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ នាងនឹងត្រូវបាននឹកចាំឡើងវិញ។ នាងត្រូវបាននឹកចាំឡើងវិញ នៅពេលដែលថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីររបស់ព្រះត្រូវបានវាយប្រហារ ហើយវាគឺជាបញ្ញត្តិតែមួយក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំងដប់ ដែលតែងតែត្រូវនឹកចាំ។ នាងត្រូវបាននឹកចាំឡើងវិញ នៅពេលដែលនាងយកពិណរបស់នាង ធ្វើដំណើរជុំវិញទីក្រុង ហើយបង្កើតបទភ្លេងផ្អែមល្ហែម និងចម្រៀងជាច្រើន។ នាងច្រៀងចម្រៀងរបស់នាង នៅចុងបញ្ចប់នៃចិតសិបឆ្នាំ ដែលជាថ្ងៃរបស់ស្តេចមួយអង្គ។ ស្តេចមួយអង្គ យោងតាម ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ គឺជានគរមួយ។

> នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលកូនចៅមនុស្សរស់នៅ សត្វព្រៃនៃវាល និងបក្សាបក្សីនៃមេឃ ទ្រង់បានប្រគល់ឲ្យស្ថិតនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នក ហើយបានតាំងអ្នកឲ្យជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើទាំងអស់នោះ។ អ្នកគឺជាក្បាលមាសនេះ។ ដានីយ៉ែល 2:38។

«ក្បាល» ឬ «ស្តេច» ទាំងពីរគឺជានិមិត្តរូបនៃនគរមួយ។ នគរដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ថ្ងៃនៃស្តេចមួយ» គឺសហរដ្ឋអាមេរិក។ សហរដ្ឋអាមេរិកបានចាប់ផ្ដើមការគ្រប់គ្រងតាមទំនាយរបស់ខ្លួនក្នុងនាមជាសត្វនៃផែនដី នៅពេលដែលរបួសដ៏សាហាវត្រូវបានបង្កលើស្ត្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូនក្នុងឆ្នាំ 1798។ វាបន្តជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នគរពិតប្រាកដនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលពិតជាបានគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺបាប៊ីឡូន។

> មើល៍, យើងនឹងចាត់ទៅហៅ និងនាំយកគ្រប់វង្សត្រកូលទាំងអស់ពីទិសខាងជើង មក, ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា ព្រមទាំងនេប៊ូក្នេសារ ស្តេចនៃបាប៊ីឡូន ជាអ្នកបម្រើរបស់យើងផង ហើយយើងនឹងនាំពួកគេមកទាស់នឹងស្រុកនេះ ទាស់នឹងប្រជាជនដែលនៅក្នុងស្រុកនេះ ហើយទាស់នឹងជាតិសាសន៍ទាំងអស់នៅជុំវិញនេះ; យើងនឹងបំផ្លាញពួកគេទាំងស្រុង ហើយធ្វើឲ្យគេក្លាយជាទីស្ញប់ស្ញែង ជាទីចំអក និងជាទីស្ងាត់ជ្រងំអស់កល្បជានិច្ច។ លើសពីនេះទៀត យើងនឹងដកយកពីពួកគេនូវសំឡេងនៃសេចក្តីរីករាយ និងសំឡេងនៃសេចក្តីអំណរ សំឡេងកូនកំលោះ និងសំឡេងកូនក្រមុំ សំឡេងត្បាល់កិន និងពន្លឺចង្កៀង។ ហើយស្រុកទាំងមូលនេះនឹងក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ និងជាទីស្ញប់ស្ញែង; រីឯជាតិសាសន៍ទាំងនេះ នឹងបម្រើស្តេចបាប៊ីឡូនអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ ហើយវានឹងកើតឡើងថា កាលណាចិតសិបឆ្នាំបានបំពេញគ្រប់ហើយ នោះយើងនឹងដាក់ទោសស្តេចបាប៊ីឡូន និងជាតិនោះ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា ដោយសារអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងស្រុករបស់ពួកខាល់ដេ ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំអស់កល្បជានិច្ច។ យេរេមា 25:9–12។

បាប៊ីឡូនតាមន័យត្រង់បានគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ដោយធ្វើជានិមិត្តរូបនៃនគរនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលនឹងសោយរាជ្យអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប។ នេប៊ូក្នេសារ ស្ដេចនៃបាប៊ីឡូន បានវាយប្រហារយូដាបីដង។ ការវាយប្រហារលើកទីមួយគឺប្រឆាំងនឹងយ៉ូយ៉ាគីម ហើយចិតសិបឆ្នាំនៃទំនាយរបស់យេរេមាក៏បានចាប់ផ្ដើមនៅពេលនោះ។ វាបានបញ្ចប់ដោយការស្លាប់របស់បេលសាសារ នៅពេលដែលព្រះបានដាក់ទោស «ស្ដេចនៃបាប៊ីឡូន» ដូចដែលទ្រង់បានដាក់ទោសស្ដេចយ៉ូយ៉ាគីមនៅដើមចិតសិបឆ្នាំនោះដែរ។ នគរព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញថាជា «ថ្ងៃនៃស្ដេចមួយ» (នគរមួយ) គឺជា «ចិតសិបឆ្នាំ» នោះ គឺបាប៊ីឡូន; ហើយនគរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប ក្នុងអំឡុងពេលដែលស្រីពេស្យារបស់ទីរ៉ុសត្រូវបានបំភ្លេចចោល នោះគឺជាសត្វពីផែនដីក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៣។ ការផ្លាស់ប្តូរពីនគរទីប្រាំទៅនគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ក្នុងឆ្នាំ 1798 គឺជាផ្នែកមួយនៃសេចក្តីពិតដែលយ៉ូហានកំពុងបង្ហាញនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៣។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​នៅ​លើ​ខ្សាច់​សមុទ្រ ហើយ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​កំពុង​ឡើង​មក​ពី​សមុទ្រ មាន​ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​ស្នែង​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ស្នែង​របស់​វា​មាន​មកុដ​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ក្បាល​របស់​វា​មាន​ឈ្មោះ​នៃ​ការ​ប្រមាថ​ព្រះ.... ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​កំពុង​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​កូន​ចៀម ប៉ុន្តែ​វា​និយាយ​ដូច​នាគ។ វិវរណៈ 13:1, 11។

មាត់សមុទ្រ​ដែល​យ៉ូហាន​បាន​ឈរ​លើ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់​បី តំណាង​ឲ្យ​ឆ្នាំ 1798។

> «នៅក្នុងពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាប ត្រូវបានដកហូតកម្លាំងរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវបង្ខំឲ្យបញ្ឈប់ការបៀតបៀន នោះយ៉ូហានបានឃើញអំណាចថ្មីមួយកំពុងកើតឡើង ដើម្បីបន្លឺសំឡេងនាគ ហើយបន្តការងារដ៏ឃោរឃៅ និងប្រមាថព្រះដដែលនោះទៅមុខ។ អំណាចនេះ ជាអំណាចចុងក្រោយដែលនឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងពួកជំនុំ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយសត្វមួយមានស្នែងដូចកូនចៀម។ សត្វទាំងឡាយដែលនៅមុនវាបានឡើងមកពីសមុទ្រ ប៉ុន្តែសត្វនេះបានឡើងមកពីផែនដី ជាតំណាងនៃការកើតឡើងដោយសន្តិវិធីរបស់ជាតិនោះ ដែលវាជានិមិត្តរូប—សហរដ្ឋអាមេរិក»។ Signs of the Times, February 8, 1910.

សត្វសាហាវដែលឡើងពីសមុទ្រ ត្រូវបានបំបែកចេញពីសត្វសាហាវនៃផែនដី ដោយខ្សាច់នៃសមុទ្រ។ នគរទីប្រាំនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ នៅឆ្នាំ 1798 (ឆ្នេរសមុទ្រ) តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានកន្លងផុតទៅ ហើយនគរទីប្រាំមួយគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនាពេលអនាគត។ ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍មិនបានឃើញសេចក្តីពិតនេះទេ។ វីល្យាម មីល្លឺរ បានទទួលការយល់ដឹងអំពីអំណាចនាគនៃសាសនាព្រាហ្មណ៍ និងទំនាក់ទំនងរបស់វាជាមួយនឹងនគរបន្ទាប់ ដែលត្រូវបានតំណាងជា​សត្វសាហាវនៃសាសនាកាតូលិក។ វិវរណៈ ជំពូក 13 បើកបង្ហាញរឿងនៃហោរាក្លែងក្លាយ ដែលជាអំណាចទីបីក្នុងចំណោមអំណាចទាំងបី ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អាម៉ាគេដូន។ រឿងនេះចាប់ផ្ដើមនៅលើឆ្នេរសមុទ្រនៃឆ្នាំ 1798។

សហរដ្ឋអាមេរិក​ចាប់ផ្ដើម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​និមិត្តរូប​នៃ​កូនចៀម ប៉ុន្តែ​បញ្ចប់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​រាជ្យ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខ​មួយ ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់បី​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ ដ្បិត​ខ​នោះ​កំណត់​ទាំង​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​ការ​បញ្ចប់​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី​នៅ​ក្នុង​ប្រយោគ​តែមួយ។

> ខ្ញុំក៏បានឃើញសត្វមួយទៀតកំពុងឡើងមកពីផែនដី; ហើយវាមានស្នែងពីរ ដូចជាកូនចៀម ហើយវានិយាយដូចជានាគ។ វិវរណៈ 13:11

នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកនិយាយដូចនាគ វានឹងអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ មុនពេលវាសម្រេចការបង្ខំឲ្យគោរពបូជានៅថ្ងៃអាទិត្យ សាសនាចក្រប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿនឹងរួមមកជាមួយគ្នា ហើយកាន់កាប់អំណាចនយោបាយលើរដ្ឋាភិបាលដែលបានក្បត់ជំនឿ ខណៈដែលពួកគេបង្កើតរូបសំណាករបស់សត្វសាហាវ។ នៅពេលការបំភ្លឺដោយព្រះវិញ្ញាណកំណត់អត្តសញ្ញាណ (ហើយវាក៏ធ្វើដូច្នោះម្តងហើយម្តងទៀត) ថាពិធីឧទ្ទិសរូបសំណាកមាសរបស់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះវាកំពុងសម្គាល់ចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូបរបស់សត្វសាហាវនៃផែនដី។ ដានីយ៉ែល ជំពូក១ ដល់ ជំពូក៣ តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទាំងបីនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក១៤។ ទេវតាទីបីក្លាយជាសេចក្តីពិតដ៏មានជីវិតនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់។

នៅក្នុងន័យទំនាយ ជំពូកទីមួយ​ដល់ទីបី​ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យ​រយៈពេល​និមិត្តសញ្ញា​ចិតសិបឆ្នាំ​របស់​សត្វពី​ផែនដី​ក្នុង​វិវរណៈ ១៣។ ការសាកល្បង​អាហារ​ដែល​ត្រូវបាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ជំពូកទីមួយ និង​និមិត្តសញ្ញា​របស់​យេហូយ៉ាគីម បញ្ជាក់ថា ជំពូកទីមួយ ក្នុងន័យទំនាយ ចាប់ផ្ដើម​នៅពេល​ដែល​ទេវតាទីមួយ​បាន​ទទួល​អំណាច មិនថា​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ឬ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ទេវតាទីបី។

បាប៊ីឡូន គឺជាជាតិដែលបានគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ហើយឆ្នាំទាំងនោះ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសហរដ្ឋអាមេរិក។ ចិតសិបឆ្នាំរបស់បាប៊ីឡូន មិនបានបញ្ចប់ឡើយ រហូតដល់ពេលយូរបន្ទាប់ពីការឧទ្ទិសរូបមាសរបស់នេប៊ូក្នេហ្សា ប៉ុន្តែតាមន័យទំនាយ ចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូបដែលអេសាយប្រើនៅក្នុងជំពូកម្ភៃបី បញ្ចប់នៅក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកបី។ នៅពេលវង់ភ្លេងរបស់នេប៊ូក្នេហ្សា បន្លឺតន្ត្រីសម្រាប់ពិធីឧទ្ទិស នោះសញ្ញារបស់សត្វសាហាវត្រូវបានអនុវត្តបង្ខំ ហើយនៅពេលនោះ ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស និងនៃបាប៊ីឡូន ចាប់ផ្តើមច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាងដល់ស្តេចទាំងឡាយនៅលើផែនដី ខណៈដែលអ៊ីស្រាអែលដែលបានក្បត់ជំនឿ ក្រាបថ្វាយបង្គំ ហើយរាំ។

> នេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានធ្វើរូបសំណាកមាសមួយ ដែលមានកម្ពស់ហុកសិបហត្ថ និងទទឹងប្រាំមួយហត្ថ; ទ្រង់បានតាំងវាឡើងនៅវាលឌូរ៉ា ក្នុងខេត្តបាប៊ីឡូន។ បន្ទាប់មក នេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានចាត់ឲ្យប្រមូលមេដឹកនាំ ទេសាភិបាល អភិបាល មន្រ្តីវិនិច្ឆ័យ មន្រ្តីថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិ ទីប្រឹក្សា មន្រ្តីរដ្ឋបាល និងអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងអស់នៃបណ្តាខេត្ត ឲ្យមកចូលរួមពិធីឧទ្ទិសរូបសំណាកដែលនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានតាំងឡើង។ រួចមក មេដឹកនាំ ទេសាភិបាល អភិបាល មន្រ្តីវិនិច្ឆ័យ មន្រ្តីថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិ ទីប្រឹក្សា មន្រ្តីរដ្ឋបាល និងអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងអស់នៃបណ្តាខេត្ត បានប្រមូលផ្តុំគ្នាមកចូលរួមពិធីឧទ្ទិសរូបសំណាកដែលនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានតាំងឡើង; ហើយពួកគេឈរនៅមុខរូបសំណាកដែលនេប៊ូក្នេសា បានតាំងឡើង។ បន្ទាប់មក អ្នកប្រកាសម្នាក់បានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំងថា៖ ឱ ប្រជាជន សាសន៍ទាំងឡាយ និងភាសាទាំងឡាយអើយ គេបង្គាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាថា នៅវេលាណាដែលអ្នករាល់គ្នាឮសំឡេងស្នែង ខ្លុយ ពិណ សាក់ប៊ុត ព្សាល់ទ្រី ឌុលស៊ីមឺរ និងភ្លេងគ្រប់ប្រភេទ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវដួលក្រាបថ្វាយបង្គំរូបសំណាកមាសដែលនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានតាំងឡើង។ ហើយអ្នកណាដែលមិនដួលក្រាបថ្វាយបង្គំ នោះនៅម៉ោងនោះឯងនឹងត្រូវបោះចូលទៅក្នុងកណ្ដាលគុកភ្លើងដែលឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ ដូច្នេះ នៅវេលានោះ ពេលប្រជាជនទាំងអស់បានឮសំឡេងស្នែង ខ្លុយ ពិណ សាក់ប៊ុត ព្សាល់ទ្រី និងភ្លេងគ្រប់ប្រភេទ ប្រជាជនទាំងអស់ សាសន៍ទាំងឡាយ និងភាសាទាំងឡាយ បានដួលក្រាបថ្វាយបង្គំរូបសំណាកមាសដែលនេប៊ូក្នេសា ជាស្តេច បានតាំងឡើង។ ដានីយ៉ែល ៣៖១–៧។

នៅក្នុង «ពេលវេលា» នោះ ឬនៅក្នុង «ម៉ោង» ដដែលនោះ ដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អ្នកណាក៏ដោយដែលបដិសេធមិនថ្វាយបង្គំរូបមាស នឹង «ត្រូវបានបោះចូលទៅកណ្តាលភ្លើងឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ»។ សៀវភៅតែមួយគត់ក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ដែលមានពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ម៉ោង» គឺសៀវភៅដានីយ៉ែល។ ពាក្យ «ម៉ោង» នៅក្នុងជំពូកទីបី តំណាងឲ្យការមកដល់នៃសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ ពាក្យ «ម៉ោង» ក៏តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីមួយនៅក្នុងជំពូកទីបួនផងដែរ ពីព្រោះនៅទីនោះ វាជានិមិត្តរូបនៃការព្រមានដល់នេប៊ូក្នេសា អំពី «ម៉ោង» នៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះដែលនឹងមកដល់។

> បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែល ដែលឈ្មោះ បេលតេសាសារ បានស្រឡាំងកាំងអស់មួយម៉ោង ហើយគំនិតរបស់គាត់បានធ្វើឲ្យគាត់ព្រួយចិត្ត។ ស្តេចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បេលតេសាសារ កុំឲ្យសុបិននេះ ឬការបកស្រាយរបស់វា ធ្វើឲ្យអ្នកព្រួយឡើយ»។ បេលតេសាសារ ទូលឆ្លើយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំអើយ សូមឲ្យសុបិននេះកើតដល់ពួកអ្នកដែលស្អប់ទ្រង់ ហើយការបកស្រាយរបស់វា កើតដល់សត្រូវរបស់ទ្រង់»។ ដានីយ៉ែល 4:19។

ដានីយ៉ែលបាននាំព្រមាននេះទៅកាន់នេប៊ូក្នេសារ អំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះដែលនឹងមកលើគាត់ ហើយក្រោយមកនេប៊ូក្នេសារបានបដិសេធវា។ ដូច្នេះ «ម៉ោង» នៅក្នុងជំពូកទីបួន ពេលដែលត្រូវបានប្រើម្តងទៀតនៅក្នុងជំពូកនោះ បង្ហាញអំពី «ម៉ោង» ដែលការជំនុំជម្រះបានមកដល់។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡឺរ៉ាយត៍ «ម៉ោង» ទីមួយនៅក្នុងជំពូកទីបួន នឹងតំណាងឲ្យការមកដល់នៃទេវតាទីមួយនៅឆ្នាំ 1798។ សារនោះបានសម្រេចនៅពេលការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ «ម៉ោង» នៅក្នុងជំពូកទីបួន ជាមុនដំបូងជានិមិត្តរូបនៃសារអំពីការជំនុំជម្រះដែលនឹងមក ហើយបន្ទាប់មកវាត្រូវបានប្រើជានិមិត្តរូបថា ការជំនុំជម្រះបានមកដល់ហើយ។ ការប្រើពាក្យ «ម៉ោង» លើកទីមួយ តំណាងឲ្យឆ្នាំ 1798 និងការមកដល់នៃទេវតាទីមួយ ហើយការប្រើលើកទីពីរ តំណាងឲ្យថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 និងការមកដល់នៃទេវតាទីបី។

> នៅ​វេលា​ដដែល​នោះ ការនោះ​បាន​សម្រេច​មក​លើ​ព្រះបាទ​នេប៊ូក្នេសារ ហើយ​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​មនុស្ស ហើយ​បាន​ស៊ី​ស្មៅ​ដូច​ជា​គោ ហើយ​ព្រះកាយ​របស់​ទ្រង់​បាន​សើម​ដោយ​ទឹកសន្សើម​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដរាប​ទាល់តែ​សក់​របស់​ទ្រង់​ដុះ​វែង​ដូច​រោម​ឥន្ទ្រី ហើយ​ក្រចក​របស់​ទ្រង់​ដូច​ក្រញាំ​សត្វ​ស្លាប។ ដានីយ៉ែល 4:33។

ដូច្នេះ «ម៉ោង» នៅក្នុងជំពូកទីបួន គឺជានិមិត្តរូបនៃទាំងឆ្នាំ 1798 និង 1844 ដែលជាចំណុចបញ្ចប់សម្រាប់បណ្ដាសាទាំងពីរនៃ «ប្រាំពីរដង» ដែលបានប្រឆាំងនឹងនគរខាងជើង (ចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស.) និងនគរខាងត្បូង (ចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស.) របស់អ៊ីស្រាអែល។ បណ្ដាសាទាំងពីរនោះ ដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការបែកខ្ញែក និងទាសភាព គឺតំណាងឲ្យការអនុវត្តកំហឹងលើកដំបូង និងលើកចុងក្រោយរបស់ព្រះ ទាស់នឹងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដែលបានក្បត់ជំនឿ។ ទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមដោយការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ ហើយចុងបញ្ចប់រៀងៗខ្លួនរបស់វា តំណាងឲ្យសារព្រមានអំពីការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតរបស់ព្រះដែលកំពុងខិតជិតមកដល់ ឬការមកដល់នៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតនោះ។ ទាំងការជំនុំជម្រះទាំងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបញ្ចប់នៃការជំនុំជម្រះទាំងពីរនៃ «ប្រាំពីរដង» នោះ ត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យ «ម៉ោង» នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកទីបួន។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡេរីត “ម៉ោង” តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​ចលនា​នៅ​ពេល​វេលា​ចុងបញ្ចប់​ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 នៅ​ពេល​ទេវតា​ទីមួយ​បាន​មក​ដល់ ហើយ “ម៉ោង” ទីពីរ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​បួន​តំណាង​ឲ្យ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ចលនា នៅ​ពេល​ទេវតា​ទីបី​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។ ចលនា​មីឡេរីត​របស់​ទេវតា​ទីមួយ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្នុង​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទីបី ដូច្នេះ ការ​ប្រើ​ពាក្យ “ម៉ោង” ទាំងពីរ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​បួន ក៏​សម្គាល់​ពេល​វេលា​ចុងបញ្ចប់​ក្នុង​ឆ្នាំ 1989 ផង​ដែរ ហើយ​ក៏​សម្គាល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ផង​ដែរ។ ចលនា​មីឡេរីត​របស់​ទេវតា​ទីមួយ​បាន​ប្រកាស​អំពី​ការ​បើក​នៃ​ការជំនុំជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត ហើយ​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទីបី​ប្រកាស​អំពី​ការ​បើក​នៃ​ការជំនុំជម្រះ​ប្រតិបត្តិ​របស់​ព្រះ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ដំណាក់កាល ចាប់ផ្តើម​នៅ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ហើយ​បន្ត​ទៅ​មុខ និង​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​រហូត​ដល់​ការ​យាង​មក​ជា​លើក​ទី​ពីរ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​របស់​យើង​អំពី​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​បី ហើយ​នឹង​បញ្ចប់​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី​ពាក្យ «ម៉ោង» នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> មើល៍, ខ្ញុំ​ចាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ ដូច​ជា​ចៀម​នៅ​កណ្ដាល​ហ្វូង​ចចក ដូច្នេះ ចូរ​មាន​ប្រាជ្ញា​ដូច​ពស់ ហើយ​ស្លូតត្រង់​ដូច​ព្រាប។ ប៉ុន្តែ ចូរ​ប្រយ័ត្ន​នឹង​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ព្រោះ​ពួកគេ​នឹង​ចាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រគល់​ទៅ​ក្រុម​ប្រឹក្សា ហើយ​នឹង​វាយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ក្នុង​សាលាប្រជុំ​របស់​ពួកគេ។ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ទៅ​មុខ​អភិបាល និង​ស្ដេច​ទាំងឡាយ ដោយ​ព្រោះ​ខ្ញុំ ដើម្បី​ជា​ទី​បន្ទាល់​ទាស់​នឹង​ពួកគេ និង​ពួក​សាសន៍​ដទៃ។ ប៉ុន្តែ កាលណា​ពួកគេ​ប្រគល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើង កុំ​ខ្វល់​ថា តើ​ត្រូវ​និយាយ​យ៉ាង​ណា ឬ​និយាយ​អ្វី​ឡើយ ព្រោះ​នៅ​ម៉ោង​នោះ​ឯង នឹង​ត្រូវ​ប្រទាន​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នូវ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​និយាយ។ ដ្បិត មិន​មែន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ​ដែល​និយាយ ប៉ុន្តែ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះបិតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​មាន​បន្ទូល​នៅ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​បង​ប្អូន​នឹង​ប្រគល់​បង​ប្អូន​ទៅ​សេចក្ដី​ស្លាប់ ហើយ​ឪពុក​នឹង​ប្រគល់​កូន ហើយ​កូនៗ​នឹង​ក្រោក​ឡើង​ទាស់​នឹង​មាតាបិតា​របស់​ខ្លួន ហើយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ត្រូវ​សម្លាប់។ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ស្អប់ ដោយ​ព្រោះ​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ​អ្នក​ណា​ដែល​ស៊ូទ្រាំ​រហូត​ដល់​ចុង​បំផុត អ្នក​នោះ​នឹង​បាន​សង្គ្រោះ។ ប៉ុន្តែ កាលណា​ពួកគេ​បៀតបៀន​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ ចូរ​រត់​ទៅ​ទីក្រុង​មួយ​ទៀត ដ្បិត​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រាកដ​ថា អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មិន​ទាន់​ដើរ​គ្រប់​ទីក្រុង​ទាំងអស់​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ផង មុន​ដែល​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​យាង​មក។ សិស្ស​មិន​ធំ​ជាង​គ្រូ​របស់​ខ្លួន​ទេ ហើយ​អ្នក​បម្រើ​ក៏​មិន​ធំ​ជាង​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​ដែរ។ គ្រប់គ្រាន់​ហើយ​សម្រាប់​សិស្ស ដែល​គេ​បាន​ដូច​គ្រូ​របស់​ខ្លួន និង​សម្រាប់​អ្នក​បម្រើ ដែល​គេ​បាន​ដូច​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន។ បើ​ពួកគេ​បាន​ហៅ​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ថា បេលសេប៊ុល នោះ​ពួកគេ​នឹង​ហៅ​ពួក​អ្នក​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​គាត់​យ៉ាង​ណា​ទៀត! ដូច្នេះ កុំ​ខ្លាច​ពួកគេ​ឡើយ ដ្បិត​គ្មាន​អ្វី​ដែល​គ្រប​បាំង​ទុក ដែល​នឹង​មិន​ត្រូវ​បើក​សម្ដែង​ឡើយ ហើយ​ក៏​គ្មាន​អ្វី​ដែល​លាក់​ទុក ដែល​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​ដែរ។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក្នុង​ទី​ងងឹត នោះ​ចូរ​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ពន្លឺ ហើយ​អ្វី​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក នោះ​ចូរ​ប្រកាស​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ។ ហើយ​កុំ​ខ្លាច​ពួក​អ្នក​ដែល​សម្លាប់​បាន​តែ​រូបកាយ ប៉ុន្តែ​មិន​អាច​សម្លាប់​ព្រលឹង​បាន​ឡើយ តែ​ចូរ​ខ្លាច​ព្រះអង្គ​ដែល​អាច​បំផ្លាញ​ទាំង​ព្រលឹង និង​រូបកាយ​នៅ​ក្នុង​នរក​បាន។ ម៉ាថាយ 10:16–28។

Back to Articles