Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយហាសិបប្រាំមួយ

ការបើកសម្ដែងនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល៖ ទស្សនវិស័យមីឡើរ៉ាយស្តីអំពីសេចក្ដីពិតព្យាករណ៍សម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងចាប់ផ្តើមការពិចារណារបស់យើងអំពីនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល ដោយអនុវត្តគោលការណ៍ដែលតំណាងដោយ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ដែលបញ្ជាក់ថា ទ្រង់តែងតែកំណត់ចុងបញ្ចប់ឲ្យស្របនឹងដើមកំណើតជានិច្ច។ ដូច្នេះ បេលតេសាស្សារ ដែលជាដានីយ៉ែល នៅក្នុងខដំបូងបំផុតនៃនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល ក៏នឹងត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងផ្នែកចុងក្រោយនៃនិមិត្តដូចគ្នានោះផងដែរ។ យើងបានកំណត់រួចហើយថា បេលតេសាស្សារ តំណាងឲ្យរាស្ត្រសម្ពន្ធមេត្រីរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលយល់អំពី “chazon” គឺជានិមិត្តនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យ “thing” នៅក្នុងខមួយ។ និមិត្តនៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នោះ គឺជា “seven times” នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ ដែលស្មើនឹងពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ។ បេលតេសាស្សារ ក៏យល់អំពី “vision” នៅក្នុងខមួយផងដែរ ដែលគឺជានិមិត្ត “mareh” នៃពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ដែលតំណាងឲ្យការបង្ហាញមកភ្លាមៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីមួយ ហើយក៏តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីបីផងដែរ ពីព្រោះចលនាទាំងពីរនេះសុទ្ធតែបំពេញពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់។ នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ មានយ៉ាងហោចណាស់សេចក្ដីពិតប្រាំ ដែលជាផ្នែកមួយនៃចលនាមីឡឺរ៉ាយ ហើយតំណាងឲ្យសេចក្ដីពិតដែលចលនារបស់ទេវតាទីបីក៏ត្រូវតែជួបប្រទះ និងយល់ដឹងផងដែរ។ ចលនាទាំងពីរបំពេញពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ហើយព្រហ្មចារីឆ្លាតវៃនៃចលនាទាំងពីរត្រូវបានទាមទារឲ្យយល់អំពីសេចក្ដីពិតទំនាយនោះ។ ចលនាទាំងពីរត្រូវតែយល់អំពីសេចក្ដីពិតទំនាយដំបូងដែលមីឡឺរត្រូវបានដឹកនាំឲ្យទទួលស្គាល់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ “ប្រាំពីរដង” ក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។ បទពិសោធន៍ និងការយល់ដឹងស្របគ្នាបីផ្សេងទៀត ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងខណ្ឌខ្លះៗចុងក្រោយនៃជំពូកនេះ។

> ហើយ​ចាប់​ពី​ពេល​ដែល​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ស្ងាត់សូន្យ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង នោះ​នឹង​មាន​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ថ្ងៃ។ មាន​ពរ​ហើយ​អ្នក​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ឯ​អ្នក​វិញ ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ចុះ ដ្បិត​អ្នក​នឹង​បាន​សម្រាក ហើយ​នឹង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​អ្នក នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ។ ដានីយ៉ែល 12:11–13។

នៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ប្រជារាស្ត្រដែលនៅសល់របស់ព្រះ មានលក្ខណៈព្យាករណ៍សំខាន់បីយ៉ាង។ ពួកគេកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ មានសេចក្តីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ ហើយកាន់ខ្ជាប់នូវវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។

> ហើយគាត់មានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា «ចូរសរសេរចុះ ថា មានពរ​ហើយ អស់អ្នកដែលត្រូវបានហៅមកចូលរួម​ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កូនចៀម»។ ហើយគាត់មានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំទៀតថា «ទាំងនេះជា​ព្រះបន្ទូល​ពិត​របស់ព្រះ»។ រួចខ្ញុំក៏ដួលនៅទៀបជើងរបស់គាត់ ដើម្បីថ្វាយបង្គំគាត់។ ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំថា «កុំធ្វើដូច្នោះឡើយ! ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើរួមជាមួយអ្នក និងជាមួយបងប្អូនរបស់អ្នក ដែលមានសក្ខីភាពអំពីព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះ។ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះវិញ ដ្បិតសក្ខីភាពអំពីព្រះយេស៊ូវ គឺជាវិញ្ញាណនៃពាក្យទំនាយ»។ វិវរណៈ 19:9, 10។

ពួកមីឡឺរីតបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថា «ការប្រចាំថ្ងៃ» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យសាសនាពហុទេវនិយម ហើយថា «ពេលដែលការប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបាន «ដកចេញ» នោះគឺជាឆ្នាំ 508។ ការបដិសេធសេចក្តីពិតនោះ គឺជាការបដិសេធសិទ្ធិអំណាចរបស់ «ទីបន្ទាល់របស់ព្រះយេស៊ូវ» ដែល «ជាវិញ្ញាណនៃសេចក្តីទំនាយ» ពីព្រោះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីទំនាយបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកមីឡឺរីតបានត្រឹមត្រូវក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេចំពោះ «ការប្រចាំថ្ងៃ»។

> «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ ទាក់ទងនឹង “Daily” ថា ពាក្យ “sacrifice” គឺជាពាក្យដែលប្រាជ្ញារបស់មនុស្សបានបំពេញបន្ថែមចូល ហើយមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អត្ថបទដើមទេ; ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា ដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារស្រែកអំពីម៉ោងនៃសេចក្តីជំនុំជម្រះ។ កាលដែលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “Daily”; ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្តីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់ក៏បានបន្តតាមមក»។ Review and Herald, November 1, 1850.

ពួក​មីឡឺរ៉ាយត៍​បាន​យល់​ថា ការ​ប្រឆាំង​របស់​សាសនា​បាហេន​ចំពោះ​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច​របស់​សម្តេចប៉ាប​នៅ​ឆ្នាំ 538 ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ​នៅ​ឆ្នាំ 508។ ពួក​មីឡឺរ៉ាយត៍​ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​ពួក​គេ​នៅ​មាន​កម្រិត។ ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ បេលតេសាសារ នៅ​ក្នុង​ខទី​មួយ នឹង​ឃើញ​ថា ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 508 ដល់ 538 តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ព្យាករណ៍​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រៀប​ធៀប​ជា​គំរូ​ដោយ​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ត្រៀម​ខ្លួន​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​បាន​នាំ​មុខ​ការ​ទទួល​អំណាច​របស់​ទ្រង់​នៅ​ពេល​ពិធី​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ទ្រង់។ ពួក​គេ​នឹង​ឃើញ​ថា រយៈពេល​ព្យាករណ៍​នោះ​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ព្យាករណ៍​ពី​ឆ្នាំ 1776 ដល់ 1798 ផង​ដែរ ហើយ​ថា រយៈពេល​ទាំង​បី​នោះ​សុទ្ធ​តែ​តំណាង​ឲ្យ​ពេលវេលា​នៃ​ការ​បោះត្រា​លើ​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យពួកមីឡេរីត និងសេចក្តីពិតសំខាន់ៗប្រាំយ៉ាង ព្រមទាំងបទពិសោធន៍ ដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយបេលតេសាសារ។ សេចក្តីពិត និងបទពិសោធន៍ទីបីរបស់ពួកមីឡេរីត គឺ «ទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” … ព្រះអម្ចាស់បានប្រទាន … ដល់អ្នកដែលបានលើកសម្រែកអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ»។ ការបដិសេធសេចក្តីពិតនោះ គឺជាការបដិសេធសំណេររបស់ Ellen White ដែលជាវិញ្ញាណនៃទំនាយ។ សេចក្តីពិត និងបទពិសោធន៍ទីបួនរបស់ពួកមីឡេរីត និងអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីបី គឺទំនាយអំពីមួយពាន់បីរយសាមសិបប្រាំឆ្នាំ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងឆ្នាំដែល «ប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបានដកចេញ គឺនៅឆ្នាំ 508។

ដោយ​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 508 មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ នាំ​ទៅ​ដល់​ឆ្នាំ 1843 ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ឆ្នាំ 1843 ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដ្បិត​ទំនាយ​នោះ​ជាក់ស្តែង​កំណត់​ដល់​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​បំផុត​នៃ​ឆ្នាំ 1843 ផង ដោយ​វា​ចែង​ថា «មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ»។ ពាក្យ​ហេប្រឺ​ដែល​បាន​បកប្រែ​ថា «មក​ដល់» គឺ «naga» ហើយ​វា​មាន​ន័យ​ថា «ប៉ះ» ឬ «ដាក់​ដៃ​លើ»។ ដូច្នេះ ទំនាយ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា «មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​រង់ចាំ ហើយ» ប៉ះ ឬ​ដាក់​ដៃ​លើ​ឆ្នាំ 1843។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយ តែងមាន​ព្រះពរ​នៃ​ការ​រង់ចាំ សម្រាប់​ពួក​ក្រមុំ​មាន​ប្រាជ្ញា​ទាំងឡាយ ដែល​បាន​ឆ្លងកាត់​ការ​ខកចិត្ត​លើក​ដំបូង ប៉ុន្តែ​បាន​រង់ចាំ​និមិត្ត​ដែល​ពន្យារ​ពេល។ ដូចដែល​ពួក​មីឡឺរ៉ាយ​បាន​រង់ចាំ «និមិត្ត​ដែល​ពន្យារ​ពេល» ក្នុង​ការ​បំពេញ​នៃ​ពាក្យ​ប្រៀបប្រដូច​អំពី​ក្រមុំ​ដប់​នាក់ និង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ហាបាគុក​ជំពូក​២ នោះ ពួកគេ​បាន​ទទួល​ព្រះពរ។ នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ពន្យារ​នោះ ពួកគេ​បាន​ឃើញ​ថា ខ្លួន​កំពុង​បំពេញ​ពាក្យ​ប្រៀបប្រដូច​នោះ ហើយ​ថា នៅ​ទី​បញ្ចប់ និមិត្ត​នឹង «និយាយ»។ អំឡុង​ពេល​ពន្យារ និង​ការ​ខកចិត្ត​របស់​ពួកគេ មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​ការ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ខុស​ថា ពេល​វេលា​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ​នឹង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1843 ប៉ុន្តែ​តាម​ពិត​និមិត្ត​នោះ​គឺ​សម្រាប់​ឆ្នាំ 1844។ ការ​ខកចិត្ត​របស់​ពួកគេ​មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​បទពិសោធន៍​របស់​ពួកគេ ដែល​បាន​កើតឡើង​នៅ​ពេល​ឆ្នាំ 1843 បាន​បញ្ចប់​ទៅ​ដោយ​គ្មាន​ការ​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ ការ​ខកចិត្ត​របស់​ពួកគេ និង​ព្រះពរ​ដែល​បាន​ប្រកាស​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​បន្ទាប់​មក​បាន​ជ្រើសរើស​រង់ចាំ នោះ​សុទ្ធសឹង​តែ​មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​នៃ​ឆ្នាំ 1843 ដែល «ប៉ះ​ដល់» ឬ «មក​ដល់» 1844។

បទពិសោធន៍នៃការខកចិត្តលើកដំបូង ជាការបំពេញនៃរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ត្រូវបានយល់ដឹង ហើយត្រូវបានកើតឡើងម្ដងទៀតក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយ បេលតែសាសារ។ សេចក្ដីពិត និងបទពិសោធន៍ទីប្រាំ ដែលនឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយ បេលតែសាសារ គឺថា នៅ «ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ» ដានីយ៉ែល នឹង «ឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់»។

> «ដានីយ៉ែល​បាន​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​គាត់​តាំង​ពី​ត្រា​ត្រូវ​បាន​ដោះចេញ ហើយ​ពន្លឺ​នៃ​សេចក្តី​ពិត​បាន​ចាំង​ភ្លឺ​លើ​និមិត្ត​របស់​គាត់។ គាត់​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​គាត់ ដោយ​កាន់​ទុក​ទីបន្ទាល់​ដែល​ត្រូវ​បាន​យល់​នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ»។ Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍បានឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលបានមកពីសៀវភៅដានីយ៉ែល នៅពេលដែលវាត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798។ អ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយបែលតេសាសារ នឹងឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលបានមកពីសៀវភៅដានីយ៉ែល នៅពេលដែលវាត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1989។ ពួកគេក៏នឹងយល់ដែរថា សៀវភៅដានីយ៉ែលមានគោលបំណងពិសេសមួយ ក្នុងការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

> «នៅ​ពេល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​កិច្ចការ​ពិសេស​មួយ​ដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ឲ្យ​ធ្វើ គាត់​ត្រូវ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ភារកិច្ច និង​ទីកន្លែង​របស់​ខ្លួន ដូច​ដានីយ៉ែល​បាន​ធ្វើ ដោយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ការ​ហៅ​របស់​ព្រះ ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​បំពេញ​ព្រះបំណង​របស់​ទ្រង់»។ Manuscript Releases, volume 6, 108.

ក្នុង​នាម​ជា​អតីត​ជន​ឡាវឌីសេ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ បែលតេសាសារ នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ការ​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ​ចុង​ក្រោយ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​តាម​រយៈ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ ដែល​ជា​សៀវភៅ​តែមួយ។

> «នៅពេលដែលសៀវភៅ ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ ត្រូវបានយល់ដឹងកាន់តែប្រសើរឡើង អ្នកជឿនឹងមានបទពិសោធន៍ខាងសាសនាដែលខុសប្លែកទាំងស្រុង... ចំណុចមួយដែលប្រាកដជានឹងត្រូវបានយល់ពីការសិក្សាសៀវភៅ វិវរណៈ គឺថា ទំនាក់ទំនងរវាងព្រះ និងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ គឺជិតស្និទ្ធ និងច្បាស់លាស់ដោយដាច់ខាត»។ The Faith I Live By, 345.

ក្នុងនាមជាពួកឡាវឌីសេដើម ពួកគេនឹងបានទទួលស្គាល់ស្ថានភាពឡាវឌីសេរបស់ខ្លួន ហើយទទួលស្គាល់ថា ខាងវិញ្ញាណ ពួកគេស្លាប់ដូចជាជ្រលងឆ្អឹងស្ងួតមួយ ហើយជាការឆ្លើយតបចំពោះសក្ខីភាពត្រង់ទៅអំពីស្ថានភាពស្លាប់ និងវង្វេងបាត់របស់ពួកគេ ពួកគេនឹងទទួលស្គាល់តម្រូវការរបស់ខ្លួនថា ការមានជីវិតគឺជាអាទិភាពទីមួយ។

> «ការស្តារឡើងវិញនៃការគោរពប្រណិប័តន៍ដ៏ពិតប្រាកដនៅក្នុងចំណោមយើង គឺជាតម្រូវការដ៏ធំបំផុត និងបន្ទាន់បំផុត ក្នុងចំណោមតម្រូវការទាំងអស់របស់យើង។ ការស្វែងរកការនេះ គួរតែជាកិច្ចការដំបូងរបស់យើង»។ Selected Messages, book 1, 121.

ការសន្យានៅក្នុងព្រះគម្ពីរគឺថា អស់អ្នកណាដែលស្វែងរក នឹងឃើញ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងដឹកនាំពួកគេឲ្យយល់ថា គឺជាសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ ដែលបង្កើតការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណដែលចាំបាច់។

> «នៅពេលដែលយើង ក្នុងនាមជារាស្ត្រមួយ យល់អំពីន័យនៃសៀវភៅនេះចំពោះយើង នោះនឹងឃើញមានការរស់ឡើងវិញយ៉ាងធំមួយនៅក្នុងចំណោមយើង»។ Testimonies to Ministers, 113.

ចុងបញ្ចប់​នៃ​និមិត្ត​ចុងក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល ដូចដែល​ត្រូវបាន​បង្ហាញ​នៅក្នុង​ជំពូក​ទីដប់ពីរ កំណត់​សម្គាល់​បទពិសោធន៍​ដែល​បង្កើត​រាស្ត្រ​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​របស់​ព្រះ សម្រាប់​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ ដូចដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ បេលតេសសាសារ នៅក្នុង​ខទីមួយ នៃ​និមិត្ត​ចុងក្រោយ។ នៅទីនោះ ដានីយ៉ែល ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ជា បេលតេសសាសារ យល់​ទាំង​និមិត្ត​ខាងក្នុង​នៃ​ពេល​ពីរពាន់​បីរយ​ឆ្នាំ និង​និមិត្ត​ខាងក្រៅ​នៃ​ពេល​ពីរពាន់​ប្រាំរយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ។ គាត់​យល់​អំពី “រឿង​នោះ” និង “និមិត្ត”។ គាត់​យល់​អំពី​និមិត្ត chazon និង​និមិត្ត mareh។ គាត់​យល់​អំពី​ការ​ជាន់ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួក​កងទ័ព ហើយ​និង​ការ​ស្ដារ​ឡើងវិញ​នូវ​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួក​កងទ័ព។ គាត់​យល់​ទាំង​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ Ulai និង​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ Hiddekel។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ត្រូវការការសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះឲ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធ និងជ្រាលជ្រៅជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង; ជាពិសេស សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គួរត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ដូចមិនដែលមានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃកិច្ចការរបស់យើង។ ប្រហែលជាយើងអាចនិយាយតិចជាងមុនក្នុងប្រធានខ្លះៗ អំពីអំណាចរ៉ូម និងសម្តេចប៉ាប; ប៉ុន្តែយើងគួរបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើអ្វីដែលពួកហោរា និងពួកសាវកបានសរសេរ ក្រោមការបំផុសគំនិតនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានរៀបចំការទាំងឡាយយ៉ាងដូច្នេះ ទាំងក្នុងការផ្តល់ទំនាយ និងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានពណ៌នា ដើម្បីបង្រៀនថា ភ្នាក់ងារមនុស្សត្រូវតែត្រូវបានដាក់ឲ្យនៅក្រៅការមើលឃើញ លាក់បាំងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែត្រូវបានលើកតម្កើង។ ចូរអានសៀវភៅដានីយ៉ែល។ ចូររំលឹកឡើងវិញ ជាចំណុចៗ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងនៅទីនោះ។ ចូរមើលពួករដ្ឋបុរស ក្រុមប្រឹក្សា កងទ័ពដ៏មានអំណាច ហើយចូរមើលថា ព្រះបានធ្វើការយ៉ាងដូចម្តេច ដើម្បីបន្ទាបមោទនភាពរបស់មនុស្ស និងបោះសិរីល្អរបស់មនុស្សចុះក្នុងធូលីដី….»

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅក្បែរមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចបំពេញ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុននោះ នឹងកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។»

> «សូមពិចារណាអំពីស្ថានការណ៍នៃជាតិសាសន៍យូដា នៅពេលដែលពាក្យទំនាយរបស់ដានីយ៉ែលត្រូវបានប្រទានមក។»

> «សូមឲ្យយើងចំណាយពេលវេលាបន្ថែមទៀតសម្រាប់ការសិក្សាព្រះគម្ពីរ។ យើងមិនយល់ព្រះបន្ទូលដូចដែលយើងគួរតែយល់នោះទេ។ ព្រះគម្ពីរវិវរណៈបើកឡើងដោយសេចក្ដីបង្គាប់មួយដល់យើង ឲ្យយល់អំពីសេចក្ដីណែនាំដែលមាននៅក្នុងនោះ។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រកាសថា “មានពរ​ហើយ អ្នកដែលអាន និងអ្នកទាំងឡាយដែលឮពាក្យនៃទំនាយនេះ ហើយកាន់តាមសេចក្ដីទាំងឡាយដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះ ដ្បិតពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ”។ នៅពេលដែលយើងជាប្រជារាស្ត្រមួយ យល់ថាសៀវភៅនេះមានន័យអ្វីចំពោះយើង នោះនឹងឃើញមានការរស់ឡើងវិញដ៏ធំមួយនៅក្នុងចំណោមយើង។ យើងមិនទាន់យល់ពេញលេញអំពីមេរៀនទាំងឡាយដែលវាបង្រៀនទេ ទោះបីជាមានសេចក្ដីបង្គាប់ដែលបានប្រទានដល់យើងឲ្យស្វែងរក និងសិក្សាវាក៏ដោយ»។

> «កាលពីអតីតកាល គ្រូបង្រៀនទាំងឡាយបានប្រកាសថា ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ ជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា ហើយប្រជាជនក៏បានបែរចេញពីសៀវភៅទាំងនោះ។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ បានដកស្បៃមុខដែលមានអាថ៌កំបាំងដូចជាបានបាំងមនុស្សជាច្រើនមិនឲ្យលើកវាចេញ ពីផ្នែកទាំងនេះនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ឈ្មោះដ៏ពិតប្រាកដថា “វិវរណៈ” ខ្លួនវា គឺផ្ទុយនឹងពាក្យថា វាជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា។ “វិវរណៈ” មានន័យថា មានអ្វីមួយសំខាន់ត្រូវបានបើកសម្ដែង។ សេចក្តីពិតទាំងឡាយក្នុងសៀវភៅនេះ ត្រូវបានផ្ញើទៅកាន់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយទាំងនេះ។ យើងកំពុងឈរនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃសេចក្តីបរិសុទ្ធទាំងឡាយ ដោយស្បៃមុខត្រូវបានដកចេញហើយ។ យើងមិនត្រូវឈរនៅខាងក្រៅឡើយ។ យើងត្រូវចូលទៅ មិនមែនដោយគំនិតធ្វេសប្រហែស មិនគោរព ឬដោយជំហានប្រញាប់ប្រញាល់ទេ ប៉ុន្តែដោយការគោរពកោតខ្លាច និងសេចក្តីកោតខ្លាចដ៏ព្រះជាម្ចាស់។ យើងកំពុងខិតជិតដល់ពេលដែលពាក្យទំនាយក្នុងសៀវភៅវិវរណៈនឹងត្រូវបានសម្រេច…។»

> «យើង​មាន​ព្រះបញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ និង​ទីបន្ទាល់​របស់​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែល​ជា​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ។ ត្បូង​មាន​តម្លៃ​អស្ចារ្យ​អាច​រក​ឃើញ​បាន​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ស្វែងរក​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​នេះ គួរ​រក្សា​ចិត្តគំនិត​ឲ្យ​ភ្លឺថ្លា។ ពួក​គេ​មិន​គួរ​បណ្តោយ​ខ្លួន​តាម​ចំណង់​អាហារ​ដែល​ប្រែ​ប្រាស ក្នុង​ការ​បរិភោគ ឬ​ក្នុង​ការ​ផឹក​ឡើយ។»

> «បើពួកគេធ្វើដូច្នេះ នោះខួរក្បាលនឹងច្របូកច្របល់; ពួកគេនឹងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងភាពតានតឹងនៃការជីកជ្រៅ ដើម្បីស្វែងរកន័យនៃអ្វីៗទាំងនោះ ដែលទាក់ទងនឹងឆាកបិទបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះបានឡើយ។»

> «នៅពេលដែលសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ ត្រូវបានយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ អ្នកជឿទាំងឡាយនឹងមានបទពិសោធន៍ខាងសាសនាដែលខុសប្លែកទាំងស្រុង។ ពួកគេនឹងត្រូវបានប្រទានឲ្យឃើញទិដ្ឋភាពខ្លះៗនៃទ្វារស្ថានសួគ៌ដែលបានបើកចំហ ដល់ថ្នាក់ដែលចិត្ត និងគំនិតនឹងត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយលក្ខណៈអត្តចរិត ដែលមនុស្សទាំងអស់ត្រូវអភិវឌ្ឍ ដើម្បីទទួលស្គាល់សេចក្ដីសុខសាន្តដ៏មានពរ ដែលនឹងជារង្វាន់សម្រាប់អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ។»

> «ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្វែងរក​ដោយ​ចិត្ត​ទន់ភ្លន់ និង​សុភាព​រាបសារ ដើម្បី​យល់​អំពី​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ។ សៀវភៅ​នេះ​មាន​អត្ថន័យ​ជ្រាលជ្រៅ​អំពី​អមតភាព និង​ពោរពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​យ៉ាង​ច្រើន ដូច្នេះ​អស់​អ្នក​ដែល​អាន ហើយ​ស្រាវជ្រាវ​វា​ដោយ​អស់​ពី​ចិត្ត នឹង​ទទួល​បាន​ពរ​ដែល​បាន​សន្យា​ដល់​អស់​អ្នក ‘ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ការ​ទំនាយ​នេះ ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​នោះ​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​នៅ​ក្នុង​នោះ។’»

> «រឿង​មួយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​យល់​ច្បាស់​ជាក់​ជា​មិន​ខាន​ពី​ការ​សិក្សា​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ—គឺ​ថា ទំនាក់ទំនង​រវាង​ព្រះ និង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជិតស្និទ្ធ និង​ច្បាស់លាស់​មុតមាំ។»

> «មានការភ្ជាប់ដ៏អស្ចារ្យមួយត្រូវបានឃើញរវាងចក្រវាឡនៃស្ថានសួគ៌ និងលោកិយនេះ។ អ្វីៗដែលបានបើកសម្ដែងដល់ដានីយ៉ែល ក្រោយមកត្រូវបានបំពេញបន្ថែមដោយវិវរណៈដែលបានប្រទានដល់យ៉ូហាននៅលើកោះប៉ាតម៉ុស។ សៀវភៅទាំងពីរនេះគួរត្រូវបានសិក្សាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ដានីយ៉ែលបានសាកសួរពីរដងថា តើរយៈពេលប៉ុន្មានទៀត ទើបដល់ទីបញ្ចប់នៃកាលវេលា?»

> «ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ហើយ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​របស់​ទូលបង្គំ​អើយ ចុង​ក្រោយ​នៃ​ការ​ទាំង​នេះ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​ចុះ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក ហើយ​បោះ​ត្រា​រហូត​ដល់​ពេល​វេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​បរិសុទ្ធ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​ត្រូវ​ល្បងល; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់ ហើយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​យល់​ទេ ប៉ុន្តែ​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​នឹង​យល់។ ហើយ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​ការ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការ​ស្ងាត់​ជ្រងំ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង នោះ​នឹង​មាន​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ថ្ងៃ។ មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ចុះ ដ្បិត​អ្នក​នឹង​សម្រាក ហើយ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​អ្នក​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំង​ឡាយ»។

> «គឺជាសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលបានបើកត្រាសៀវភៅនោះ ហើយបានប្រទានដល់យ៉ូហាននូវវិវរណៈអំពីអ្វីដែលត្រូវកើតមាននៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។»

> ដានីយ៉ែលបានឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់ ដើម្បីផ្ទុកសាក្សីភាពរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានបិទត្រាទុករហូតដល់ពេលចុងបញ្ចប់ គឺនៅពេលដែលសាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបានប្រកាសដល់ពិភពលោករបស់យើង។ កិច្ចការទាំងនេះមានសារៈសំខាន់ឥតដែនកំណត់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ; ប៉ុន្តែ ខណៈដែល «មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានបរិសុទ្ធ ហើយត្រូវបានធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង» «មនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់តទៅទៀត ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងយល់ឡើយ»។ នេះពិតប្រាកដណាស់! អំពើបាបគឺជាការរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ; ហើយអស់អ្នកដែលមិនព្រមទទួលយកពន្លឺទាក់ទងនឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ នឹងមិនយល់អំពីការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបីឡើយ។ ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងសេចក្តីវិវរណៈដល់យ៉ូហាន ហើយនាំយើងឲ្យឆ្ពោះទៅមុខដល់ឆាកចុងក្រោយៗនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ។

> «តើបងប្អូនរបស់យើងនឹងចងចាំក្នុងចិត្តឬទេថា យើងកំពុងរស់នៅកណ្ដាលគ្រោះថ្នាក់នៃថ្ងៃចុងក្រោយ? ចូរអានវិវរណៈដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងដានីយ៉ែល។ ចូរបង្រៀនអំពីរឿងទាំងនេះ»។ Testimonies to Ministers, 112–115.

Back to Articles