Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខហុកសិបប្រាំមួយ

ការបើកសម្ដែងនូវសម្រង់តន្ត្រីព្យាករណ៍៖ ពេលវេលានៃការបោះត្រា ភ្លៀងចុងក្រោយ និងការហៅឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន

Author

Jeff Pippenger

Published

January 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

អត្ថបទដែលយើងបានពិចារណាក្នុងអត្ថបទមុន បានមានប្រសាសន៍ថា «ការចាក់បង្ហូរដ៏ធំធេងនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨ «នឹងមិនមកឡើយ ទាល់តែយើងមានប្រជាជនដែលបានទទួលការបំភ្លឺ ដែលដឹងដោយបទពិសោធន៍ថា ការធ្វើជាអ្នករួមការងារជាមួយព្រះ មានន័យដូចម្តេច»។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីសន្យាគឺថា នៅពេល «យើងមានការលះបង់ខ្លួនទាំងស្រុង ដោយអស់ពីចិត្ត ចំពោះការបម្រើព្រះគ្រីស្ទ ព្រះនឹងទទួលស្គាល់ការពិតនោះ ដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយឥតកំណត់»។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃ «ការចាក់បង្ហូរដ៏ធំធេង» នេះ បង្កប់ន័យថា មានការចាក់បង្ហូរមួយដែលតិចជាង (ការវាស់កំណត់)។

នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាព​នៃ វិវរណៈ ១៨ បានចុះមក ប៉ុន្តែ «ភាគធំបំផុត​នៃ​ពួកជំនុំ» នៅពេល​នោះ ហើយ​នៅតែ «មិនមែន​ជា​អ្នករួមការ​ជា​មួយ​ព្រះ​ទេ»។ នៅ​ចន្លោះ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ និង​ចំណុច​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បញ្ជាក់​ថា ទីបំផុត​មាន​ក្រុម​មួយ​ដែល​បាន​ឈាន​ដល់ «ការលះបង់​ខ្លួន​ទាំងស្រុង ដោយ​អស់ពីចិត្ត ដល់​ការ​បម្រើ​ព្រះគ្រីស្ទ» នោះ ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​បាន «វាស់វែង» ការជំនុំជម្រះ​អ្នករស់​កើត​ឡើង ហើយ​ការ​ជំនុំជម្រះ​ចាប់ផ្ដើម​ជាមួយ​នឹង​ដំណាក់​របស់​ព្រះ។

ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ប្រាំបី​នៃ​ព្រះ​វិវរណៈ បាន​កំណត់​សំឡេង​ពីរ ដែល​បងស្រី​វ៉ាយ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ជា​ការ​អំពាវនាវ​ពីរ​ដល់​ពួក​ជំនុំ។ សំឡេង​ទីពីរ (ការ​អំពាវនាវ) គឺ​ជា​ការ​អំពាវនាវ​ឲ្យ​ចេញ​ពី​បាប៊ីឡូន ដែល​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ សំឡេង​ទីមួយ​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ ការ​ចាក់​បង្ហូរ​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​ត្រូវ​បាន «វាស់» ពីព្រោះ​ដំបូង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ត្រូវ​ការ​សម្អាត​ប្រជាជន ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​ទ្រង់​នឹង​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​លើ​ពួក​គេ «ឥត​វាស់» ខណៈ​ដែល​ទ្រង់​លើក​ពួក​គេ​ឡើង​ជា​ទង់​សញ្ញា​មួយ​ក្នុង​ម៉ោង​នៃ​ការ​រញ្ជួយ​ដី​ដ៏​ធំ។ ក្រុម​នោះ​ត្រូវ​ការ​ការ​បន្សុទ្ធ មុន​ពេល​សំឡេង​ទីពីរ​នៃ​ព្រះ​វិវរណៈ​ជំពូក​ទី​ដប់ប្រាំបី​បន្លឺ​ឡើង ពីព្រោះ​ពួក​គេ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​នឹង​ប្រកាស​សារ​នោះ។

នៅ​ក្នុង​ការខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ​នៅ​រដូវ​និទាឃរ​ដូវ ឆ្នាំ 1844 ពួក​ប្រូតេស្តង់​បាន​ក្លាយ​ជា​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់ជំនឿ ហើយ​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​បាន​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពេល​ពន្យារ បាន​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះវិហារ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​កាល​មុន​មិន​មែន​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ។ នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក 18 បាន​ចុះ​មក ហើយ​ជំហាន​ទី​មួយ​នៃ​ការ​សម្អាត និង​ការ​លើក​ឡើង​នូវ​ព្រះវិហារ​ចុង​ថ្ងៃ​របស់​ព្រះ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម ហើយ​វា​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ការ​សាកល្បង​អាដវេនទីស៊ីម​លាវឌីសេ។ នៅ​ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 ជំហាន​ទី​ពីរ​នៃ​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​បាន​ចាប់​ផ្ដើម។ នៅ​ពេល​ព្រះគ្រីស្ទ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ ទ្រង់​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ដំណើរ​ការ​បំបែក​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ដោយ​នៅ​ពេល​នោះ​ទ្រង់​បាន​ជ្រើស​រើស​សិស្ស​ដំបូងៗ ដែល​ជា​គ្រឹះ​របស់​ព្រះវិហារ​គ្រីស្ទាន​ដែល​ទ្រង់​កំពុង​សង់​ឡើង​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ។

នៅ​ដើម​កិច្ចបម្រើ​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ទ្រង់​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ ដែល​ទ្រង់​បាន​កំណត់​ថា​ជា «ដំណាក់​នៃ​ព្រះបិតា​របស់​ទ្រង់» ហើយ​នៅ​ចុង​កិច្ចបម្រើ​របស់​ទ្រង់ កាល​ទ្រង់​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ជា​លើក​ទីពីរ និង​ជា​លើក​ចុងក្រោយ សេចក្តី​ប្រកាស​របស់​ទ្រង់​គឺ «ផ្ទះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ស្ងាត់​ជ្រងំ»។ ប្រជារាស្ត្រ​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មុន​ត្រូវ​បាន​រំលង​ចោល ហើយ​ប្រជារាស្ត្រ​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ថ្មី​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ជា «ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់»។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត រចនាសម្ព័ន្ធ​សាជីវកម្ម​របស់​ពួកជំនុំ​សេវេនដេ អែដវិនទីស្ទ នឹង​នៅ​ស្ងាត់​ជ្រងំ។

> ព្យាការីមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ; ហើយផែនដីបានភ្លឺឡើងដោយសារសិរីល្អរបស់គាត់។ ហើយគាត់បានស្រែកដោយអំណាច ដោយសំឡេងខ្លាំងថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយទៅជាលំនៅរបស់អារក្ស» (វិវរណៈ 18:1, 2)។ នេះគឺជាសារដូចគ្នានឹងសារដែលបានប្រគល់ដោយទេវតាទីពីរ។ បាប៊ីឡូនបានដួលរលំ «ពីព្រោះនាងបានឲ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធនៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង» (វិវរណៈ 14:8)។ ស្រានោះជាអ្វី?—គឺជាគោលលទ្ធិមិនពិតរបស់នាង។ នាងបានប្រគល់ដល់លោកិយនូវថ្ងៃសប្ប័ទមិនពិតមួយ ជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយបាននិយាយសារឡើងវិញនូវពាក្យកុហកដែលសាតាំងបានប្រាប់អេវ៉ាជាលើកដំបូងនៅសួនអេដែន—អមតភាពតាមធម្មជាតិនៃព្រលឹង។ កំហុសជាច្រើនទៀតដែលមានប្រភពដូចគ្នា នាងបានផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងទូលំទូលាយ «ដោយបង្រៀនបញ្ញត្តិរបស់មនុស្សទុកជាគោលលទ្ធិ» (ម៉ាថាយ 15:9)។

> «នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានចាប់ផ្ដើមកិច្ចបម្រើជាសាធារណៈរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានសំអាតព្រះវិហារពីការបំពានដ៏អាស្រូវប្រមាថដល់ភាពបរិសុទ្ធរបស់វា។ ក្នុងចំណោមអំពើចុងក្រោយៗនៃកិច្ចបម្រើរបស់ទ្រង់ គឺការសំអាតព្រះវិហារជាលើកទីពីរ។ ដូច្នេះ ក្នុងកិច្ចការចុងក្រោយសម្រាប់ការព្រមានដល់លោកិយ ការអំពាវនាវពីរដាច់ដោយឡែកត្រូវបានធ្វើទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។ សាររបស់ទេវតាទីពីរគឺ៖ “បាប៊ីឡូនបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ គឺទីក្រុងធំនោះ ពីព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធដោយសារអំពើផិតក្បត់របស់នាង” (វិវរណៈ 14:8)។ ហើយនៅក្នុងសម្រែកយ៉ាងខ្លាំងនៃសាររបស់ទេវតាទីបី មានសំឡេងមួយត្រូវបានឮពីស្ថានសួគ៌ ដោយពោលថា៖ “រាស្ត្ររបស់អញអើយ ចូរចេញពីនាងមក ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលទណ្ឌកម្មរបស់នាងឡើយ។ ដ្បិតអំពើបាបរបស់នាងបានឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងហើយ” (វិវរណៈ 18:4, 5)»។ Review and Herald, December 6, 1892.

ការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីមួយ ស្របគ្នានឹងសំឡេងទីមួយក្នុង វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ហើយសំឡេងទីពីរ គឺជាសម្រែកយ៉ាងខ្លាំងដែលហៅហ្វូងចៀមឯទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ ខ១ ដល់ ខ៣ បានសម្រេចនៅពេលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ។ ការនោះបានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីមួយ ឬការហៅលើកទីមួយ ក្នុងចំណោមការហៅពីរដល់ពួកជំនុំ ត្រូវបានប្រកាសឡើង។ ការហៅលើកទីមួយបានចាប់ផ្តើមនៅពេលព្រះគ្រីស្ទទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះពីស្ថានសួគ៌ ហើយការសាកល្បងសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលបុរាណបានចាប់ផ្តើម។ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីមួយ ឬការហៅលើកទីមួយ ក្នុងចំណោមការហៅពីរដល់ពួកជំនុំ ត្រូវបានធ្វើឡើងដល់ចលនាមីល្លេរីត។

នៅពេល​នោះ ភ្លៀង​ចុងក្រោយ និង​ការ​បោះត្រា​លើ​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ បាន​ចាប់ផ្តើម​ឡើង ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ឆាក​ចុងក្រោយ​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត។ ក្នុង​ឆាក​ចុងក្រោយ​ទាំង​នោះ កិច្ចការ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ការ​លុប​ចេញ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ពី​សៀវភៅ​អំពើ​បាប ឬ​ជា​ការ​លុប​ចេញ​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​គ្រីស្ទាន​ដែល​ប្រកាស​ខ្លួន​ពី​សៀវភៅ​ជីវិត។ រយៈពេល​នោះ​ឯង គឺ​ជា​រយៈពេល​នៃ​ការ​ប្រោះ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ ពីព្រោះ​ព្រះ​នឹង​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដោយ​ឥត​កម្រិត តែ​នៅ​ពេល​ពួក​ជំនុំ​បរិសុទ្ធ​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ ការ​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​នឹង​ឥត​កម្រិត។

> «បងប្អូនទាំងឡាយ អ្នកកំពុងធ្វើអ្វីខ្លះក្នុងកិច្ចការដ៏ធំនៃការរៀបចំ? អស់អ្នកដែលកំពុងរួបរួមជាមួយលោកិយ កំពុងទទួលយកទម្រង់បែបលោកិយ ហើយកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់សញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ អស់អ្នកដែលមិនទុកចិត្តលើខ្លួនឯង ដែលកំពុងបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះ ហើយកំពុងបន្សុទ្ធព្រលឹងរបស់ខ្លួនដោយការគោរពតាមសេចក្ដីពិត អ្នកទាំងនេះកំពុងទទួលយកទម្រង់បែបស្ថានសួគ៌ ហើយកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ត្រារបស់ព្រះនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលក្រឹត្យត្រូវបានប្រកាសចេញទៅ ហើយស្នាមត្រាត្រូវបានបោះបិទ នោះអត្តចរិតរបស់ពួកគេនឹងនៅបរិសុទ្ធ និងឥតសៅហ្មងអស់កល្បជានិច្ច»។ Testimonies, volume 5, 216.

> «កិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលលោកិយអំពីអំពើបាប អំពីសេចក្តីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ។ លោកិយអាចត្រូវបានព្រមានបានតែមួយវិធីប៉ុណ្ណោះ គឺដោយឃើញអ្នកដែលជឿសេចក្តីពិត ត្រូវបានបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិត ហើយប្រព្រឹត្តតាមគោលការណ៍ខ្ពស់ និងបរិសុទ្ធ ដោយបង្ហាញយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់នូវបន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងអ្នកដែលជាន់ឈ្លីបញ្ញត្តិទាំងនោះនៅក្រោមជើងរបស់ខ្លួន។ ការបរិសុទ្ធដោយព្រះវិញ្ញាណ បង្ហាញឲ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលមានត្រារបស់ព្រះ និងអ្នកដែលកាន់តាមថ្ងៃសម្រាកក្លែងក្លាយ។ នៅពេលការសាកល្បងមកដល់ នោះនឹងត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា សញ្ញារបស់សត្វតិរច្ឆានគឺជាអ្វី។ វាគឺជាការកាន់ថ្ងៃអាទិត្យ។ អ្នកដែល បន្ទាប់ពីបានឮសេចក្តីពិតហើយ នៅតែបន្តចាត់ទុកថ្ងៃនេះថាបរិសុទ្ធ នោះកំពុងកាន់ហត្ថលេខារបស់មនុស្សនៃអំពើបាប ដែលបានគិតថានឹងផ្លាស់ប្តូរពេលវេលា និងក្រឹត្យវិន័យ»។ Bible Training School, December 1, 1903.

អេសាយកំណត់សម្គាល់ «ថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត» ដែលលោកក៏ហៅថា «ខ្យល់ដ៏កាចសាហាវ» ដែរ គឺជាខ្យល់ដែលត្រូវបានទប់ឃាត់ (stayeth) ថា ជាចំណុចដែល «ការវាស់វែង» ចាប់ផ្តើម។

> ពេលទ្រង់បណ្តាលឲ្យវាលូតចេញ ទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យវាតាមខ្នាត; ទ្រង់បង្អង់ខ្យល់ដ៏កាចរបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត។ ដូច្នេះហើយ អំពើទុច្ចរិតរបស់យ៉ាកុបនឹងត្រូវបានសម្អាតចេញ; ហើយនេះគឺជាផលទាំងអស់សម្រាប់ដកបាបរបស់គេចេញ គឺនៅពេលដែលគេធ្វើថ្មទាំងអស់នៃអាសនៈឲ្យដូចជាថ្មសដែលត្រូវបានកម្ទេចជាបំណែកៗ នោះបង្គោលអាសេរ៉ា និងរូបព្រះទាំងឡាយនឹងមិនអាចឈរឡើងបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ទីក្រុងដែលមានការពារនឹងត្រូវស្ងាត់ជ្រងំ ហើយទីលំនៅនឹងត្រូវបោះបង់ចោល ទុកឲ្យដូចជាទីរហោស្ថាន: នៅទីនោះ កូនគោនឹងស៊ីស្មៅ ហើយនៅទីនោះវានឹងដេកចុះ និងស៊ីបំផ្លាញមែករបស់វា។ កាលណាមែករបស់វាស្ងួតហើយ វានឹងត្រូវបំបាក់ចេញ: ស្ត្រីៗនឹងមក ហើយយកវាទៅដុតដោយភ្លើង: ដ្បិតនេះជាប្រជាជនដែលឥតមានការយល់ដឹងឡើយ: ហេតុនេះ អង្គដែលបានបង្កើតពួកគេ នឹងមិនអាណិតមេត្តាពួកគេទេ ហើយអង្គដែលបានបង្កើតរូបពួកគេ នឹងមិនបង្ហាញព្រះគុណដល់ពួកគេឡើយ។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានថា ព្រះអម្ចាស់នឹងវាយបោកចេញ ចាប់ពីប្រឡាយនៃទន្លេ រហូតដល់អូរនៃស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវប្រមូលមក ម្នាក់មួយៗ ឱកូនចៅអ៊ីស្រាអែលអើយ។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានថា ត្រែដ៏ធំនឹងត្រូវផ្លុំឡើង ហើយពួកអ្នកដែលជិតវិនាសនៅស្រុកអាស្ស៊ីរី និងពួកអ្នកដែលត្រូវបណ្តេញចេញនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ នឹងមក ហើយថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់នៅលើភ្នំបរិសុទ្ធ ក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម។ អេសាយ 27:6–13។

«ខ្យល់ខាងកើត» គឺជាអំណាចដែលធ្វើឲ្យ «នាវានៃថារស៊ីស» លិចចុះ ហើយនាំមកនូវការជំនុំជម្រះលើស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស។ «ខ្យល់ខាងកើត» គឺជាអំណាចដែលធ្វើឲ្យស្ដេចទាំងឡាយភ័យខ្លាច។ «ខ្យល់ខាងកើត» គឺជាអ្វីដែលនាំមកនូវគ្រោះ «ខ្យល់ក្តៅបំផ្លាញ» មកលើអេស៊ីប ដែលបង្កឲ្យមានអត់ឃ្លានប្រាំពីរឆ្នាំ ខណៈដែលយ៉ូសែប និងផារ៉ោនបាននាំពិភពលោកទាំងមូល (អេស៊ីប) ឲ្យស្ថិតក្រោមទាសភាព ហើយក៏ជា «ខ្យល់ខាងកើត» ដែរ ដែលនាំមកនូវ «កណ្ដូប» ដែលស៊ីបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់ ក្នុងអំឡុងពេលការរំដោះចេញពីអេស៊ីប។ អ៊ីស្លាម គឺជា «ខ្យល់ខាងកើត»។

ចលនាកំណែទម្រង់នៃទំនាយព្រះគម្ពីរ បង្ហាញថា ចលនាកំណែទម្រង់នីមួយៗ មានប្រធានបទពិសេសផ្ទាល់របស់ខ្លួន។ ប្រធានបទនៃចលនាកំណែទម្រង់របស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់ គឺសាសនាអ៊ីស្លាម។ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី បានវាយប្រហារសត្វមហិទ្ធិឫទ្ធិនៅផែនដី ហើយ George W. Bush “ទីពីរ” ក៏បានដាក់ការទប់ឃាត់ភ្លាមៗលើ “ខ្យល់ខាងកើត”។ នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នោះ ដូចដែលបងស្រី White បានកត់ត្រា នៅពេលអគារធំៗនៃទីក្រុង New York ត្រូវបានបំផ្លាញធ្លាក់ចុះ វិវរណៈ ១៨ ខ ១ ដល់ ៣ បានសម្រេច។ ខទាំងបីនោះ តំណាងឲ្យសំឡេងទីមួយក្នុងចំណោមសំឡេងពីរនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៨។ សំឡេងទីពីរ ស្ថិតនៅក្នុងខ ៤ ហើយវាបញ្ជាក់ពីការហៅឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន ដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី ត្រូវបានទប់ឃាត់ដោយទេវតាទាំងបួននៃវិវរណៈ ជំពូក ៧ ខណៈពេលដែលមួយសែនសែសិបបួនពាន់ កំពុងត្រូវបានបោះត្រា។

> «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ ជាព្រះដែលមានព្រះទ័យប្រចណ្ឌ ប៉ុន្តែទ្រង់អត់ធ្មត់យូរចំពោះអំពើបាប និងការរំលងរបស់រាស្ត្រទ្រង់នៅក្នុងជំនាន់នេះ។ ប្រសិនបើរាស្ត្ររបស់ព្រះបានដើរតាមឱវាទរបស់ទ្រង់ កិច្ចការរបស់ព្រះនឹងបានរីកចម្រើន ហើយសារនៃសេចក្តីពិតនឹងត្រូវបាននាំទៅដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅលើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល។ ប្រសិនបើរាស្ត្ររបស់ព្រះបានជឿទ្រង់ ហើយបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ប្រសិនបើពួកគេបានរក្សាព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ទេវតាមិននឹងមកហោះកាត់មេឃ ដោយនាំសារទៅកាន់ទេវតាទាំងបួនដែលត្រូវបញ្ចេញខ្យល់ទាំងបួនឲ្យបក់លើផែនដី ទាំងស្រែកថា «ចាំសិន ចាំសិន ខ្យល់ទាំងបួនកុំឲ្យបក់លើផែនដីឡើយ ដរាបណាខ្ញុំបានបោះត្រាលើថ្ងាសនៃពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះសិន» នោះទេ។ ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះប្រជាជនមិនស្តាប់បង្គាប់ មិនដឹងគុណ មិនបរិសុទ្ធ ដូចជាអ៊ីស្រាអែលពីបុរាណ នោះពេលវេលាត្រូវបានពន្យារឲ្យវែងចេញ ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់អាចឮសារចុងក្រោយនៃព្រះគុណមេត្តា ដែលត្រូវប្រកាសដោយសំឡេងខ្លាំង។ កិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានរារាំង ហើយពេលវេលានៃការបោះត្រាត្រូវបានពន្យារពេល។ មនុស្សជាច្រើនមិនទាន់បានឮសេចក្តីពិតទេ។ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានឱកាសឲ្យពួកគេបានឮ ហើយបានប្រែចិត្ត ហើយកិច្ចការដ៏ធំរបស់ព្រះនឹងបន្តទៅមុខ»។ Manuscript Releases, volume 15, 292.

អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បោះ​ត្រា គឺ​ត្រូវ​បាន​បោះ​ត្រា​មុន​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ពីព្រោះ​ពិភពលោក​អាច​តែ​ត្រូវ​បាន​ព្រមាន ហើយ​ដូច្នេះ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​ចេញ​ពី​បាប៊ីឡូន ដោយ​ការ​ឃើញ​បុរស និង​ស្ត្រី​នៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដោយ​មាន​ត្រា​របស់​ព្រះ។ ការ​បោះ​ត្រា​នៃ​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ប៉ុន្តែ​ពេលវេលា​នៃ​ការ​បោះ​ត្រា ត្រូវ​បាន​ពន្យារ។

ពួកហោរាទាំងអស់កំពុងនិយាយទៅកាន់ជំនាន់ចុងក្រោយ ហើយអត្ថបទនេះត្រូវបានយោងដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ជំនាន់ចុងក្រោយបំផុត។ នៅក្នុងជំនាន់ចុងក្រោយនេះ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះមិនបាន «ដើរតាមឱវាទរបស់ទ្រង់» ទេ ហើយដោយហេតុនោះ ពេលវេលានៃការបោះត្រាត្រូវបានរាំងខ្ទប់ និងពន្យារពេល។ វាត្រូវបានពន្យារពេល និងរាំងខ្ទប់ដោយសត្វសាហាវដែលឡើងពីអន្លង់គ្មានបាត ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែលបានសម្លាប់ហោរាទាំងពីរ។ សត្វសាហាវនោះ ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍បារាំង គឺជាអធិទេពនិយម ហើយវាបានជានិមិត្តរូបជាមុននៃចលនាអធិទេពនិយមដែលត្រូវបាននាំចូលដោយពួកអ្នកដែលបាននាំ «woke-ism» មកក្នុងចលនា Future for America ដែលឥឡូវនេះកំពុងប្រឈមមុខនឹងពិភពលោក ហើយបន្ទាប់មក Future for America ក៏បានឈប់ដើរតាមឱវាទរបស់ព្រះ ហើយបានអនុញ្ញាតឲ្យឥទ្ធិពលរបស់ពួកអ្នកដែលលើកស្ទួយរបៀបវារៈសម័យទំនើបខាងភេទដូចគ្នារបស់ពួកគេ ប្រកបដោយពួកអ្នកដទៃដែលបានលើកស្ទួយការកំណត់ពេលវេលា រាំងខ្ទប់ពេលវេលានៃការបោះត្រា។

> «រឿងជាច្រើនដែលបានបើកសម្ដែងឲ្យខ្ញុំដឹង កំពុងប្រជ្រៀតគ្នានៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ដល់ថ្នាក់ដែលខ្ញុំស្ទើរតែមិនដឹងថាត្រូវបង្ហាញចេញយ៉ាងដូចម្តេច។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនអាចស្ងៀមស្ងាត់បានឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះពិរោធចំពោះមនុស្សដែលលើកខ្លួនឡើងតាំងខ្លួនឯងឲ្យគ្រប់គ្រងលើមនុស្សដទៃទៀត ហើយអនុវត្តផែនការដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានថ្កោលទោស។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះការខ្វះការយល់ឃើញរបស់អ្នក ថាព្រះមិនបានតែងតាំងមនុស្សទាំងនេះឡើយ លើសជាងដែលខ្ញុំអាចពណ៌នាបាន។ របៀបរៀបចំថ្មីនៃកិច្ចការទាំងឡាយនេះ គួរតែធ្វើឲ្យអ្នកមានការព្រួយបារម្ភ ពីព្រោះវាមិនមានការអនុម័តពីស្ថានសួគ៌ឡើយ។»

> «ចិត្តសាច់ឈាមធម្មជាតិ មិនត្រូវនាំយកគោលការណ៍ដែលមានមន្ទិល និងបង្កការខូចបំផ្លាញរបស់ខ្លួន ចូលមកក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះឡើយ។ មិនត្រូវមានការលាក់បាំងគោលការណ៍នៃសេចក្តីជំនឿរបស់យើងឡើយ។ សាររបស់ទេវតាទីបី ត្រូវឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះប្រកាសឡើង។ វាត្រូវតែរីកសាយទៅជាសំឡេងយំខ្លាំង។ ព្រះអម្ចាស់មានពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុកមួយ ដែលទ្រង់នឹងបញ្ចប់កិច្ចការនោះ; ប៉ុន្តែពេលនោះជាពេលណា? នៅពេលសេចក្តីពិតដែលត្រូវប្រកាសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ ត្រូវបានផ្សាយចេញទៅជាសក្ខីភាពដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ នោះទីបញ្ចប់នឹងមកដល់។ ប្រសិនបើអំណាចរបស់សាតាំងអាចចូលមកដល់ក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះផ្ទាល់ ហើយគ្រប់គ្រងអ្វីៗតាមដែលវាចង់បាន នោះពេលវេលានៃការរៀបចំនឹងត្រូវបានពន្យារយូរចេញទៅ។»

> «នេះជាការលាក់កំបាំងនៃចលនាទាំងឡាយដែលបានធ្វើឡើង ដើម្បីប្រឆាំងនឹងបុរសទាំងនោះដែលព្រះបានចាត់ឲ្យមកជាមួយនឹងសារនៃព្រះពរ សម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ បុរសទាំងនេះត្រូវបានស្អប់ខ្ពើម។ ទាំងបុរសទាំងនោះ និងសាររបស់ព្រះ ត្រូវបានមើលងាយ ដូចពិតប្រាកដដដែលនឹងព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់ ដែលត្រូវបានស្អប់ខ្ពើម និងមើលងាយ នៅក្នុងការយាងមកលើកទីមួយរបស់ទ្រង់។ មនុស្សដែលកាន់តំណែងទទួលខុសត្រូវបានបង្ហាញលក្ខណៈសម្បត្តិដដែលៗ ដែលសាតាំងបានបង្ហាញ។ ពួកគេបានស្វែងរកការគ្រប់គ្រងគំនិតរបស់មនុស្ស ដើម្បីនាំយកហេតុផល និងសមត្ថភាពរបស់ពួកគេឲ្យស្ថិតក្រោមអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់មនុស្ស។ មានការខិតខំមួយដើម្បីនាំអ្នកបម្រើរបស់ព្រះឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់មនុស្ស ដែលគ្មានចំណេះដឹង និងប្រាជ្ញារបស់ព្រះ ឬបទពិសោធន៍ក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ គោលការណ៍ទាំងឡាយបានកើតចេញមក ដែលមិនគួរតែបានឃើញពន្លឺថ្ងៃឡើយ។ កូនមិនស្របច្បាប់នោះគួរតែត្រូវបានបំបិទដង្ហើម តាំងពីវាដកដង្ហើមជាលើកដំបូងនៃជីវិត។ មនុស្សដែលមានកំណត់បានកំពុងច្បាំងប្រឆាំងនឹងព្រះ និងសេចក្តីពិត និងអ្នកនាំសារដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសតាំង ដោយរារាំងការងាររបស់ពួកគេតាមគ្រប់មធ្យោបាយដែលពួកគេហ៊ានប្រើ។ សូមពិចារណាថា តើមានគុណតម្លៃអ្វីខ្លះបានកើតចេញពីប្រាជ្ញា និងផែនការរបស់អ្នកទាំងឡាយដែលបានបន្ទាបសាររបស់ព្រះ ហើយដូចជាពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ី បានមើលងាយបុរសទាំងនោះផ្ទាល់ ដែលព្រះបានប្រើ ដើម្បីនាំមកនូវពន្លឺ និងសេចក្តីពិត ដែលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ត្រូវការ»។ The 1888 Materials, 1525.

រយៈពេលនៃការបោះត្រា ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ត្រូវបានរាំងស្ទះ ពីព្រោះតំណាងរបស់សាតាំងត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យចូលមកក្នុង «ព្រះវិហាររបស់ព្រះ» ដ៏ជាក់ស្តែងនោះ។ បញ្ហាដែលគួរត្រូវបានឃើញនៅទីនេះ គឺថា ចាប់ពីឆ្នាំ ១៧៩៨ រហូតដល់ឆ្នាំ ១៨៤៤ ព្រះវិហារមីឡឺរ៉ាយត៍ត្រូវបានស្ថាបនាឡើង ហើយនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញាបានមកដល់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ។ ព្រះវិហារ និងពលកររបស់វា ត្រូវបានបាបាស៊ីជាន់ឈ្លីអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ហើយនៅពេលបាបាស៊ីបានទទួលរបួសដ៏ស្លាប់របស់វា ព្រះគ្រីស្ទបានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចនៃការស្ថាបនាព្រះវិហារមីឡឺរ៉ាយត៍ឡើងវិញ ហើយនិមិត្តសញ្ញានៃព្រះវិហារនោះ គឺជាលេខសែសិបប្រាំមួយ ដោយមានសាក្សីជាច្រើន។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ទេវតានៃ វិវរណៈ ជំពូក ១០ បានចុះមក ហើយការជំនុំជម្រះនៃសាសនាប្រូតេស្តង់បានចាប់ផ្តើម។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះកំពុងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរគ្រប់ប្រការ។

ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ គឺជា «ខ្យល់​ខាង​កើត» ដែល​បំបាក់​នាវា​របស់​តើស៊ីស ហើយ​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​ធំ​ទីរ៉ុស​នោះ​ចុះ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្តេច និង​ពាណិជ្ជករ​ទាំងឡាយ​ស្រែក​ឡើង​បី​ដង​ថា «វេទនា​ហើយ វេទនា​ហើយ» (អាឡាស់ អាឡាស់)។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ដែល​យើង​កំពុង​ពិចារណា​នេះ ថ្ងៃ​នៃ «ខ្យល់​ខាង​កើត» គឺជា​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ «ទប់​ខ្យល់​ដ៏​កាច​សាហាវ​របស់​ទ្រង់»។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ «ខ្យល់​ខាង​កើត» ត្រូវ​បាន​ទប់​ស្កាត់ មិន​ឲ្យ​រារាំង​កិច្ចការ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ឡើយ; ជា​កិច្ចការ​មួយ​ដែល​បាន​សម្រេច​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ប្រធានបទ​អំពី «ខ្យល់​ខាង​កើត» ដែល​ត្រូវ​បាន​ទប់​ស្កាត់ គឺ​កំពុង​កំណត់​សម្គាល់​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ កិច្ចការ​របស់​ទេវតា​ទី​បី និង​ការ​ប្រមូល​យក​កូន​ចៅ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បាប៊ីឡូន ចេញ​មក។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ទេវតា​ទាំង​បួន​កំពុង​កាន់​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ទុក ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា​លើ​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។

> ហើយ​ក្រោយ​ពី​ការ​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​បួន​អង្គ ឈរ​នៅ​ជ្រុង​ទាំង​បួន​នៃ​ផែនដី កំពុង​ទប់​ខ្យល់​ទាំង​បួន​នៃ​ផែនដី ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្យល់​មិន​បក់​លើ​ផែនដី ឬ​លើ​សមុទ្រ ឬ​លើ​ដើម​ឈើ​ណា​មួយ​ឡើយ។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​មួយ​អង្គ​ទៀត ឡើង​មក​ពី​ទិស​ខាង​កើត មាន​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ស្រែក​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ទៅ​កាន់​ទេវតា​បួន​អង្គ ដែល​បាន​ទទួល​អំណាច​ឲ្យ​បំផ្លាញ​ផែនដី និង​សមុទ្រ ដោយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា កុំ​បំផ្លាញ​ផែនដី ឬ​សមុទ្រ ឬ​ដើម​ឈើ​ទាំង​ឡាយ​ឡើយ ដរាប​ដល់​យើង​បាន​បោះ​ត្រា​លើ​ថ្ងាស​នៃ​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​សិន។ វិវរណៈ 7:1–3។

ការបញ្ឈប់ «ខ្យល់ខាងកើត» ការទប់ស្កាត់ «នគរជាតិទាំងឡាយដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីកំហឹង» និងការទប់ស្កាត់ «ខ្យល់ទាំងបួន» ទាំងអស់កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលភ្លៀងចុងក្រោយ ពីព្រោះគឺនៅក្នុងរយៈពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយនោះហើយ ដែលត្រារបស់ព្រះត្រូវបានដាក់លើប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ខ្យល់ទាំងបួនដែលកំពុងត្រូវបានទប់ស្កាត់ដោយទេវតាទាំងបួន គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសាសនាឥស្លាម។

> «ទេវតាទាំងឡាយកំពុងកាន់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចសាហាវមួយ កំពុងស្វែងរកការបំបែកឲ្យរួច ហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវការបំផ្លាញ និងសេចក្តីស្លាប់នៅតាមផ្លូវរបស់វា។»

> «តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃពិភពអស់កល្បជានិច្ចឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? ឱ! សូមឲ្យនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់យើង មានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលក្នុងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់នៅ។ យើងត្រូវឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារនោះតូចចង្អៀត។ ប៉ុន្តែ កាលណាយើងឆ្លងកាត់ទ្វារតូចចង្អៀតនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានព្រំដែនឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

យើងនឹងពិចារណាអំពីសេចក្តីពិតទាំងនេះបន្ថែមទៀតនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ ព្រោះគឺ «នៅក្នុងសម័យនៃស្តេចទាំងនេះ» ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនគរទីប្រាំបីនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែល «មកពីនគរទាំងប្រាំពីរ» នោះ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតនគរមួយដ៏ស្ថិតស្ថេរអស់កល្បជានិច្ច។

> ហើយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​របស់​ស្តេច​ទាំង​នេះ ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​នឹង​បង្កើត​នគរ​មួយ ដែល​មិន​អាច​ត្រូវ​បំផ្លាញ​បាន​ឡើយ; ហើយ​នគរ​នោះ​នឹង​មិន​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​ប្រជាជន​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​កំទេច ហើយ​បំផ្លាញ​អស់​ទាំង​នគរ​ទាំង​នេះ ហើយ​វា​នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​នៅ​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។ ពីព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​ថា ថ្ម​នោះ​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​ភ្នំ ដោយ​ឥត​មាន​ដៃ​ប៉ះពាល់ ហើយ​ថា​វា​បាន​កំទេច​ដែក លង្ហិន ដីឥដ្ឋ ប្រាក់ និង​មាស​ជា​បំណែកៗ; ព្រះ​ដ៏​ធំ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ស្តេច​ដឹង​អំពី​អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​មាន​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ; ហើយ​សុបិន​នោះ​ពិត​ប្រាកដ ហើយ​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា​ក៏​ប្រាកដ​មែន។ ដានីយ៉ែល 2:44, 45។

Back to Articles