Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខពីររយ

ការបើកបង្ហាញតាមទំនាយ៖ ការប្រមូលផ្តុំលើកទីពីរ និងសារៈសំខាន់របស់វាក្នុងវិជ្ជាចុងកាលសាស្ត្រអាដវិនទីស្ត៍

Author

Jeff Pippenger

Published

May 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងពិចារណាអំពីកំឡុងពេលទំនាយដែលត្រូវបានតំណាងថាជាការប្រមូលផ្តុំលើកទីពីរ ដែលត្រូវបានសម្គាល់ដោយហោរា អេសាយ ហើយបន្ទាប់មកដោយបងស្រី វ៉ាយត៍។

> នៅថ្ងៃនោះ នឹងមានឫសនៃយេសេ ដែលឈរឡើងជាបដាសម្រាប់ប្រជាជនទាំងឡាយ; សាសន៍ដទៃនឹងមកស្វែងរកទ្រង់ ហើយទីសម្រាករបស់ទ្រង់នឹងមានសិរីល្អ។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតឡើងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងលើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ឡើងម្ដងទៀត ជាលើកទីពីរ ដើម្បីប្រមូលយកសំណល់នៃប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលនៅសេសសល់ ពីអាស្ស៊ីរី ពីអេហ្ស៊ីប ពីប៉ាត្រូស ពីគូស ពីអេឡាម ពីស៊ីណារ ពីហាម៉ាត និងពីកោះទាំងឡាយនៃសមុទ្រ។ ហើយទ្រង់នឹងលើកបដាឡើងសម្រាប់បណ្តាសាសន៍ទាំងឡាយ ហើយនឹងប្រមូលពួកដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញនៃអ៊ីស្រាអែល ហើយនឹងប្រមូលពួកយូដាដែលត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយពីជ្រុងទាំងបួននៃផែនដីមកជាមួយគ្នា។ ការច្រណែនរបស់អេប្រាអិមក៏នឹងបាត់ទៅដែរ ហើយពួកសត្រូវរបស់យូដានឹងត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញ; អេប្រាអិមនឹងមិនច្រណែននឹងយូដាទៀតឡើយ ហើយយូដានឹងមិនបៀតបៀនអេប្រាអិមទៀតឡើយ។ អេសាយ 11:10–13។

នៅពេលដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយត្រូវបានប្រមូលផ្តុំឡើងជាលើកទីពីរ នោះនឹងមានការរួបរួមគ្នាមួយក្នុងចំណោមសិស្សទាំងនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលដប់ថ្ងៃមុនបុណ្យទី៥០ ហើយដែលអេសាយបានសំដៅដល់ថាជាពេលមួយដែល «សេចក្តីច្រណែនរបស់អេប្រាអ៊ីមនឹងបាត់ទៅ ហើយពួកសត្រូវរបស់យូដានឹងត្រូវកាត់ផ្ដាច់ចេញ; អេប្រាអ៊ីមនឹងមិនច្រណែនយូដាទៀតឡើយ ហើយយូដានឹងមិនរំខានអេប្រាអ៊ីមទៀតឡើយ»។

> «ការសាកល្បងទាំងឡាយនឹងមកលើរាស្ត្ររបស់ព្រះ ហើយស្មៅអាក្រក់នឹងត្រូវបានញែកចេញពីស្រូវ។ ប៉ុន្តែ កុំឲ្យអេប្រាអ៊ីមច្រណែននឹងយូដាទៀតឡើយ ហើយយូដានឹងមិនបៀតបៀនអេប្រាអ៊ីមទៀតទេ។ ពាក្យសម្ដីសប្បុរស ទន់ភ្លន់ ពេញដោយមេត្តាករុណា នឹងហូរចេញពីចិត្ត និងបបូរមាត់ដែលបានបរិសុទ្ធវិញ។ វាជារឿងចាំបាច់យ៉ាងខ្លាំងដែលយើងត្រូវមានឯកភាព ហើយប្រសិនបើយើងទាំងអស់គ្នាស្វែងរកសេចក្តីស្លូតបូត និងសេចក្តីទាបទន់របស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះយើងនឹងមានគំនិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយនឹងមានឯកភាពខាងវិញ្ញាណ»។ Review and Herald, March 19, 1895.

ការរួបរួមគ្នា​ជា​ធាតុ​មួយ​នៃ​កិច្ចការ​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​សម្រេច នៅ​ពេល​ទ្រង់​ប្រមូល​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ ជា​លើក​ទីពីរ។ សាមគ្គីភាព​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ដប់​ថ្ងៃ​ដែល​នាំ​ទៅ​ដល់​បុណ្យ​ទី៥០ និង​ដោយ​ប្រាំមួយ​ថ្ងៃ​នៃ​កិច្ចប្រជុំ​ជំរំ​នៅ Exeter ហើយ​អាច​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 1856 រហូត​ដល់ 1863 ប្រសិន​បើ​អ្នក​ដែល​បាន​ឆ្លងកាត់​ការ​ខកចិត្ត​យ៉ាង​ធំ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 មិន​បាន​វង្វេង​ផ្លូវ​ទេ។

> “ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលនៃការសង្ស័យ និងភាពមិនប្រាកដប្រជា ដែលបានតាមមកបន្ទាប់ពីការខកចិត្ត នោះ អ្នកជឿលើការយាងមកវិញជាច្រើនបានបោះបង់ជំនឿរបស់ខ្លួន។ ការមិនចុះសម្រុងគ្នា និងការបែកបាក់បានកើតឡើង.... ដូច្នេះ កិច្ចការនោះត្រូវបានរារាំង ហើយលោកិយត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត។ បើសិនជាសាសនិកអាដវេនទីសទាំងមូលបានរួបរួមគ្នាលើព្រះបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ នោះប្រវត្តិរបស់យើងនឹងមានភាពខុសប្លែកយ៉ាងទូលំទូលាយប៉ុនណា!”

> «វាមិនមែនជាព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះដែលការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវពន្យារពេលដូច្នេះឡើយ។ ព្រះមិនបានគ្រោងឲ្យរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ គឺអ៊ីស្រាអែល វង្វេងអស់សែសិបឆ្នាំនៅក្នុងទីរហោស្ថានឡើយ។ ទ្រង់បានសន្យាថានឹងនាំពួកគេចូលទៅដល់ស្រុកកាណានដោយផ្ទាល់ ហើយតាំងពួកគេនៅទីនោះឲ្យជាប្រជាជនបរិសុទ្ធ មានសុខភាពល្អ និងមានសេចក្តីសុខ។ ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលបានឮការប្រកាសនេះមុនគេ មិនបានចូលទៅទេ ‘ដោយព្រោះអសេចក្តីជំនឿ’ (ហេព្រើរ 3:19)។ ចិត្តរបស់ពួកគេពោរពេញដោយការរអ៊ូរទាំ ការបះបោរ និងសេចក្តីស្អប់ខ្ពើម ហើយទ្រង់មិនអាចសម្រេចសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ជាមួយពួកគេបានឡើយ។»

> «អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ការមិនជឿ ការរអ៊ូរទាំ និងការបះបោរ បានបិទទ្វារមិនឲ្យអ៊ីស្រាអែលបុរាណចូលទៅក្នុងស្រុកកាណាន។ អំពើបាបដដែលទាំងនេះបានពន្យារពេលការចូលរបស់អ៊ីស្រាអែលសម័យថ្មីទៅក្នុងកាណានស្ថានសួគ៌។ ក្នុងករណីទាំងពីរ មិនមែនជាសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះដែលមានកំហុសឡើយ។ គឺជាការមិនជឿ ភាពស្រឡាញ់លោកិយ ការមិនបានឧទ្ទិសខ្លួនទាំងស្រុង និងការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងចំណោមប្រជាជនដែលអះអាងថាជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានធ្វើឲ្យយើងស្ថិតនៅក្នុងលោកនៃអំពើបាប និងទុក្ខព្រួយនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ»។ Selected Messages, សៀវភៅទី ១, 68, 69.

ការ​ចុះ​មក​នៃ​ទេវតា​ទី​ពីរ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​អំពី​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​មួយ​នៅ​ពេល​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​សម័យ​ពន្យារ​នោះ ហើយ​បន្ទាប់​មក​បាន​នាំ​ទៅ​កាន់​រយៈពេល​ប្រាំមួយ​ថ្ងៃ​នៅ​ឯ​កិច្ចប្រជុំ​ជំរំ Exeter ដែល​នៅ​ទីនោះ សេចក្តី​ឯកភាព​លើ​សារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​ជាមុន មុន​ការ​បង្ហូរ​ចេញ​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​សារ​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​កិច្ចប្រជុំ​នោះ។

ការចុះមកនៃទេវតាទីបី នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 បានកំណត់សម្គាល់ពីការខ្ចាត់ខ្ចាយមួយក្នុងពេលនៃការខកចិត្តយ៉ាងធំ ហើយបាននាំឲ្យចូលទៅក្នុងរយៈពេលនៃការបង្រៀន ខណៈដែលសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលជាប់ទាក់ទងនឹងទីបរិសុទ្ធបំផុត ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ដល់ឆ្នាំ 1849 ព្រះអម្ចាស់កំពុងលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់មកជាមួយគ្នាជាលើកទីពីរ ហើយដល់ឆ្នាំ 1851 ផ្ទាំងគំនូសតាងឆ្នាំ 1850 កំពុងត្រូវបានដាក់បង្ហាញ។ ផ្ទាំងគំនូសតាងនោះតំណាងឲ្យសារមូលដ្ឋាន ហើយជាសារនោះឯងដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅចំពោះមុខលោកិយជា​ទង់សញ្ញា។

ការប្រមូលផ្តុំសិស្សទាំងឡាយជាលើកទីពីរដោយព្រះគ្រីស្ទ បានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗនៅពេលទ្រង់យាងចុះមក ហើយការប្រមូលផ្តុំនៃអ្នកទាំងឡាយនៅ Exeter បានចាប់ផ្តើមក្នុងអំឡុងពេលនៃរយៈពេលរង់ចាំ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបះបោរឆ្នាំ 1863 ការប្រមូលផ្តុំជាលើកទីពីរ បានចាប់ផ្តើមយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំឆ្នាំចូលទៅក្នុងដំណើរការអប់រំ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលពន្លឺអំពីទីសក្ការៈត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើងនៅឆ្នាំ 1844។ នៅឆ្នាំ 1848 សាសនាឥស្លាមកំពុងធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាក្រោធក្នាញ់។ ការប្រមូលផ្តុំលើកទីពីរ ត្រូវបានតំណាងថាជាកិច្ចការដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយការមកដល់នៃដប់ថ្ងៃដែលបាននាំមុខបុណ្យ Pentecost ហើយក៏ដោយប្រាំមួយថ្ងៃនៃកិច្ចប្រជុំជំរុំនៅ Exeter ផងដែរ ហើយគួរតែត្រូវបានបញ្ចប់ត្រឹមឆ្នាំ 1856។

ការងារនៃការប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ គឺជាកិច្ចការបញ្ចប់របស់ទេវតាទីបី ហើយវាត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> លុះដល់ថ្ងៃសប្ប័ទ ទ្រង់ចាប់ផ្ដើមបង្រៀននៅក្នុងសាលាប្រជុំ; ហើយមនុស្សជាច្រើន កាលបានឮទ្រង់ នោះក៏មានសេចក្ដីអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត ដោយនិយាយថា៖ «តើបុរសនេះបានរបស់ទាំងនេះមកពីណា? ហើយប្រាជ្ញាអ្វីនេះ ដែលបានប្រទានដល់គាត់ ដល់ថ្នាក់ការអស្ចារ្យដ៏មានឫទ្ធានុភាពយ៉ាងនេះ ក៏កើតឡើងដោយដៃរបស់គាត់ផង?» ម៉ាកុស ៦:២

ការបែកខ្ញែកដែលកើតឡើងនៅពេលនិមិត្តសញ្ញាដ៏ទេវភាពចុះមក ចាប់ផ្តើមដំណើរការនៃការសាកល្បងមួយ ដែលទីបំផុតបង្ហាញឲ្យឃើញអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ ហើយដោយការនោះក៏សម្អាតព្រះវិហារផងដែរ។

> អ្នកដែលកាន់ចម្បើងស្រូវនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងបោសសម្អាតលានស្រូវរបស់ទ្រង់យ៉ាងសព្វគ្រប់ ព្រមទាំងប្រមូលស្រូវរបស់ទ្រង់ចូលទៅក្នុងជង្រុក ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងដុតអង្កាមដោយភ្លើងដែលមិនអាចពន្លត់បាន។ ម៉ាថាយ ៣:១២

នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​នោះ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​ទទួល​យក​ព្រះសារ​ពី​ដៃ​របស់​ទេវតា ហើយ​បរិភោគ​វា។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​មួយ​ទៀត ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដោយ​ពាក់​ពពក​ជា​អាវក្រណាត់៖ ហើយ​មាន​ឥន្ទធនូ​នៅ​លើ​ក្បាល​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មុខ​របស់​ទ្រង់​ភ្លឺ​ដូច​ជា​ព្រះអាទិត្យ ហើយ​ជើង​របស់​ទ្រង់​ដូច​ជា​សសរ​ភ្លើង៖ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​ទ្រង់ មាន​សៀវភៅ​តូច​មួយ​បើក​រួច​ហើយ៖ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ជើង​ស្ដាំ​របស់​ទ្រង់​លើ​សមុទ្រ ហើយ​ជើង​ឆ្វេង​របស់​ទ្រង់​លើ​ផែនដី។ វិវរណៈ ១០៖១, ២

នៅពេលទេវតាទីពីរមកដល់ នៅថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ពួកគេបានត្រូវប្រមូលផ្តុំជាលើកដំបូងដោយការបំពេញទំនាយនៃ វិវរណៈ ជំពូក 9 ខ 15 នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់បានលើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់គ្របបាំងកំហុសមួយក្នុងការគណនាតួលេខខ្លះៗនៅលើផ្ទាំងគំនូរ។

> «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា តារាង​ឆ្នាំ 1843 ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ថា វា​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​កែប្រែ​ឡើយ; ថា​លេខ​ទាំងឡាយ​គឺ​ដូច​ជា​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​វា​ជា​ដូច្នោះ; ថា​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ​ស្ថិត​នៅ​លើ​វា ហើយ​បាន​លាក់​កំហុស​មួយ​នៅ​ក្នុង​លេខ​ខ្លះៗ ដូច្នេះ​គ្មាន​នរណា​អាច​មើល​ឃើញ​វា​បាន​ឡើយ រហូត​ទាល់តែ​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ»។ Early Writings, 74.

ការដកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ចេញ បានអនុញ្ញាតឲ្យ សាំយូអែល ស្នូ កំណត់ថ្ងៃខែត្រឹមត្រូវសម្រាប់និមិត្តដែលបានពន្យារពេល។

> «មនុស្សស្មោះត្រង់ទាំងនោះ ដែលពោរពេញដោយការខកចិត្ត ហើយមិនអាចយល់បានថា ហេតុអ្វីបានជា​ព្រះអម្ចាស់​របស់ពួកគេ​មិនបានយាងមក នោះ មិនត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹតឡើយ។ ម្តងទៀត ពួកគេត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់ព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ដើម្បីស្រាវជ្រាវអំពីរយៈកាលទំនាយ។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានដកចេញពីតួលេខទាំងនោះ ហើយកំហុសក៏ត្រូវបានបកស្រាយផងដែរ។ ពួកគេបានឃើញថា រយៈកាលទំនាយបានឈានដល់ឆ្នាំ 1844 ហើយភស្តុតាងដដែលដែលពួកគេបានលើកបង្ហាញ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា រយៈកាលទំនាយបានបិទបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1843 នោះ បានបង្ហាញថា វានឹងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844 វិញ»។ Early Writings, 237.

ប្រវត្តិនៃទេវតាទីមួយ និងទីពីរ មានបន្ទាត់នៃសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវដែលពាក់ព័ន្ធនឹងព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលដែលទ្រង់បានយាងចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 និងថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 ទ្រង់មានសារមួយនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់។ គឺព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដែលបានដឹកនាំការរៀបចំ និងការបោះពុម្ពផ្សាយផ្ទាំងគំនូសតាងឆ្នាំ 1843 នៅខែឧសភា ឆ្នាំ 1842។ គឺព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដែលបានបិទទុកកំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខលើផ្ទាំងគំនូសតាងនោះ។ បន្ទាប់ពីការបែកខ្ញែកនៃការខកចិត្តលើកដំបូងនោះ យេរេមាបានអង្គុយតែឯង ដោយព្រោះព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានដកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ចេញ ហើយដូច្នេះបានបើកត្រាសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ អំពើនៃការលាតព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ចេញ ដើម្បីប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ បានកើតមានចាប់ពីការខកចិត្តលើកដំបូង រហូតដល់កិច្ចប្រជុំជំរំ Exeter ដូចជាពួកសិស្សត្រូវបានប្រមូលជាមួយគ្នាជាចុងក្រោយនៅក្រុងយេរូសាឡិមអស់រយៈពេលដប់ថ្ងៃ មុនការចាក់ទម្លាក់នៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ នៅពេលការមកដល់នៃទេវតាទីបី នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ព្រះអម្ចាស់បានលើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ឡើង។

> ហើយទេវតាដែលខ្ញុំបានឃើញឈរលើសមុទ្រ និងលើផែនដី បានលើកដៃឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាព្រះអង្គដែលបានបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ផែនដី និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ហើយសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ថា ពេលវេលានឹងលែងមានទៀត។ វិវរណៈ ១០៖៥, ៦

ចាប់តាំងពីការប្រជុំលើកដំបូងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ រហូតដល់ថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ប្រវត្តិនៃទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ ត្រូវបានសម្គាល់ដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ទេវតាទីបីបានចុះមក ហើយហ្វូងតូចមីល្លឺរ៉ាយត៍ត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយដោយសារការខកចិត្តដ៏ធំ។ នៅថ្ងៃនោះ ព្រះគ្រីស្ទបានលើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថថា ពេលវេលានឹងមិនមានទៀតឡើយ។

ការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​លើក​ទី​ពីរ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ពី​ឆ្នាំ 1844 រហូត​ដល់ 1863 បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ព្រះគ្រីស្ទ​លើក​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ឡើង ខណៈ​ដែល​ទ្រង់​ក៏​កាន់​សារ​មួយ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​មក នៅ​ឆ្នាំ 1849 ទ្រង់​បាន​លាត​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ជា​លើក​ទី​ពីរ ដើម្បី​ប្រមូល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ដែល​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ប្រជារាស្ត្រ​ទាំង​នោះ​បាន​ត្រូវ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ដោយ​សារ​នៃ Midnite Cry ហើយ​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ នៅ​ពេល​ព្រឹត្តិការណ៍​ដែល​បាន​ទស្សន៍ទាយ​ទុក​មិន​បាន​កើត​ឡើង។ នៅ​កិច្ច​ប្រជុំ​ជំរំ Exeter ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រមូល​ហ្វូង​ចៀម​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​ឯកភាព​លើ​សារ​នោះ ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដប់​ថ្ងៃ​ដែល​បាន​នាំ​មុខ​បុណ្យ Pentecost។ ពួក​មីលើរ៉ាយត៍​ភីឡាឌែលភាន​បាន​ចេញ​ពី​កិច្ច​ប្រជុំ​ជំរំ Exeter ហើយ​បាន​ធ្វើ​បុណ្យ Pentecost ម្តង​ទៀត។ នៅ​ឆ្នាំ 1856 ព្រះគ្រីស្ទ​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ចលនា​ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សភាព Laodicea ពី​ព្រោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ចិត្ត​របស់​អ្នក Laodicea ម្នាក់ ហើយ​គោះ​ទ្វារ ដោយ​ស្វែង​រក​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចូល។

> មើល៍ ខ្ញុំឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយគោះ៖ បើអ្នកណាស្តាប់ឮសំឡេងរបស់ខ្ញុំ ហើយបើកទ្វារ ខ្ញុំនឹងចូលទៅឯគាត់ ហើយនឹងបរិភោគអាហារជាមួយគាត់ ហើយគាត់ជាមួយខ្ញុំ។ វិវរណៈ ៣:២០។

នៅ​ឆ្នាំ 1856 ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​កំពុង​គោះ​នៅ​លើ​ចលនា​មីឡឺរីត​នៃ​ឡាវឌីសេអា ប៉ុន្តែ​ឥត​បាន​ផល​អ្វី​ឡើយ។ នៅ​ឆ្នាំ 1849 គឺ​មុន​នោះ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ ទ្រង់​បាន​ចាប់ផ្តើម​ប្រមូល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ជា​លើក​ទីពីរ ប៉ុន្តែ​ការ​សង្ស័យ និង​ភាព​មិន​ប្រាកដ​បាន​រារាំង​ចលនា​ភីឡាឌែលភា។

> «ប្រសិនបើពួកអាឌվենទីស្ត៍ បន្ទាប់ពីការខកចិត្តដ៏ធំនៅឆ្នាំ 1844 បានកាន់ខ្ជាប់ជំនឿរបស់ខ្លួនយ៉ាងមាំមួន ហើយបានបន្តទៅមុខដោយសាមគ្គីគ្នាក្នុងការដឹកនាំដោយព្រះហឫទ័យដ៏បើកចំហររបស់ព្រះ ដោយទទួលសាររបស់ទេវតាទីបី ហើយក្នុងអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប្រកាសសារនោះទៅកាន់លោកិយ ពួកគេនឹងបានឃើញសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះ ព្រះអម្ចាស់នឹងបានប្រព្រឹត្តការយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាមួយនឹងកិច្ចខិតខំរបស់ពួកគេ កិច្ចការនោះនឹងបានបញ្ចប់ ហើយព្រះគ្រីស្ទនឹងបានយាងមកមុននេះរួចហើយ ដើម្បីទទួលយកប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ទៅកាន់រង្វាន់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងអំឡុងពេលនៃសេចក្តីសង្ស័យ និងភាពមិនប្រាកដប្រជាដែលបានតាមមកក្រោយការខកចិត្តនោះ មានអ្នកជឿអំពីការយាងមកជាច្រើនបានបោះបង់ជំនឿរបស់ខ្លួន.... ដូច្នេះ កិច្ចការនោះត្រូវបានរារាំង ហើយលោកិយត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតក្នុងភាពងងឹត។ ប្រសិនបើសមាជទាំងមូលនៃពួកអាឌվենទីស្ត៍បានរួបរួមគ្នាលើព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើងនឹងបានខុសប្លែកយ៉ាងទូលំទូលាយប៉ុណ្ណា!» Evangelism, 695.

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ព្រះគ្រីស្ទបានប្រមូលរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គនៅគ្រាចុងក្រោយ ដែលបន្ទាប់មកត្រូវបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០។ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ អស់អ្នកដែលត្រូវបានប្រមូលបានយកសៀវភៅលាក់កំបាំងចេញពីព្រះហស្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយបរិភោគវា។ នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ ពួកគេបានបដិសេធបញ្ញត្តិដែលតំណាងដោយព្រះហស្តលើកខ្ពស់របស់ព្រះអង្គ ដែលបានបញ្ជាក់ថា «ពេលវេលានឹងមិនមានទៀតឡើយ»។

ពួក​មីល្លឺរ៉ាយត៍​នៃ​ភីឡាឌែលភា​មិន​បាន​បង្ហាញ​ការ​បះបោរ​ឡើយ​ក្នុង​ការ​ព្យាករណ៍​ខុស​របស់​ពួកគេ​អំពី​ឆ្នាំ 1843 ដ្បិត​ពួកគេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ពន្លឺ​ទាំងអស់​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បើកសម្ដែង​ឲ្យ​ដឹង ប៉ុន្តែ​នៅ​ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 ពួក​ឡាវឌីសេ​នៃ​ចលនា​ទេវតា​ទី​បី​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ពន្លឺ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់។ បន្ទាប់ពី​ឆ្នាំ 1844 ចលនា​ភីឡាឌែលភា​នៃ​ទេវតា​ទី​មួយ «នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​សេចក្ដី​សង្ស័យ និង​ភាព​មិន​ប្រាកដ​ប្រជា» បាន «បោះបង់​សេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​ពួកគេ» ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​ពួក​ឡាវឌីសេ។

ឆ្នាំ 1856 តំណាងឲ្យចំណុចនៃការផ្លាស់ប្តូរនោះ ដោយជានិមិត្តរូបនៃចំណុចនៃការផ្លាស់ប្តូរសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

នៅកន្លែងណាមួយក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំរវាងឆ្នាំ 1849 និង 1856 ចលនា Millerite នៃសម័យ Philadelphia បានតស៊ូប្រឆាំងនឹងព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលកំពុងលាតសន្ធឹងចេញ ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ហើយព្រះបន្ទូលសន្យាគឺថា នៅពេលនោះ ទ្រង់នឹងធ្វើអ្វីមួយលើសជាងអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើកាលពីអតីតកាល។

> ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំថា ទ្រង់បានលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ដើម្បីយកសំណល់នៃប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់មកវិញ ហើយថា កិច្ចខិតខំទាំងឡាយត្រូវតែបង្កើនឡើងទ្វេដងក្នុងគ្រានៃការប្រមូលនេះ។ ក្នុងគ្រានៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានវាយប្រហារ និងត្រូវបានហែកខ្ទេច; ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ក្នុងគ្រានៃការប្រមូល ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រោស និងរុំរបួសប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ក្នុងគ្រានៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ កិច្ចខិតខំដែលបានធ្វើឡើងដើម្បីផ្សាយសេចក្តីពិត មានប្រសិទ្ធិភាពតិចតួចប៉ុណ្ណោះ សម្រេចបានតិចតួច ឬមិនបានអ្វីសោះ; ប៉ុន្តែក្នុងគ្រានៃការប្រមូល ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ កិច្ចខិតខំដើម្បីផ្សាយសេចក្តីពិតនឹងមានប្រសិទ្ធិផលតាមគោលបំណងដែលបានកំណត់។ មនុស្សទាំងអស់គួរតែរួបរួមគ្នា និងមានចិត្តក្លៀវក្លាក្នុងកិច្ចការ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វាជាការគួរឲ្យអាម៉ាស់ណាស់សម្រាប់នរណាម្នាក់ ដែលយកគ្រានៃការខ្ចាត់ខ្ចាយមកយោងធ្វើជាគំរូ ដើម្បីគ្រប់គ្រងយើងឥឡូវនេះក្នុងគ្រានៃការប្រមូល; ដ្បិតបើព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើអ្វីសម្រាប់យើងឥឡូវនេះ លើសជាងអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើកាលนั้นទេ នោះអ៊ីស្រាអែលនឹងមិនត្រូវបានប្រមូលឡើយ។ វាចាំបាច់ដូចគ្នាដែរ ដែលសេចក្តីពិតត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងកាសែតមួយ ដូចជាការប្រកាសអធិប្បាយ។ Review and Herald, November 1, 1850.

ជាក់ស្តែង ព្រះអម្ចាស់បានព្យាយាមដឹកនាំព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ឲ្យឆ្ពោះទៅមុខក្នុងឯកភាព ប៉ុន្តែឯកភាពនោះបានបាក់បែកយ៉ាងច្បាស់ ហើយ «នៅក្នុងរយៈពេលនៃការសង្ស័យ និងភាពមិនប្រាកដប្រជា ដែលបានបន្តបន្ទាប់ពីការខកចិត្ត នោះ អ្នកជឿលើការមកវិញជាច្រើននាក់បានបោះបង់ជំនឿរបស់ពួកគេ»។ The Present Truth (ក្រោយមកគឺជា Review and Herald) បានចាប់ផ្តើមបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ 1849 ហើយដល់ឆ្នាំ 1851 តារាងឆ្នាំ 1850 មានប្រើប្រាស់ហើយ ប៉ុន្តែដល់ឆ្នាំ 1856 សារអំពី «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក 26 ត្រូវបានទុកឲ្យមិនទាន់បញ្ចប់។ សារដែលត្រូវបានបើកត្រានៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 បានកើតឡើងនៅពេលដែលព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ បានមកដល់ទីបញ្ចប់។

ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​គឺ​ជា​គោលលទ្ធិ​ដែល​បាន​ភ្លឺ​ចែងចាំង​លើស​គោលលទ្ធិ​ដទៃ​ទាំងអស់​នៅ​ពេល​នោះ ហើយ​អស់​រយៈ​ពេល​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​សាកល្បង​មួយ​បាន​បន្ត​ទៅ​រហូត​ដល់​ការ​សាកល្បង​ចុងក្រោយ​បាន​មក​ដល់​នៅ​ឆ្នាំ 1856។ ការ​សាកល្បង​នោះ​គឺ​លើ​ការ​សម្រាក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​សម្រាប់​ដីធ្លី ហើយ​វា​បាន​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​មួយ​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ការ​សម្រាក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​សម្រាប់​មនុស្ស។ រយៈ​ពេល​នៃ​ការ​សាកល្បង​នោះ​បាន​ផ្ទុក​ហត្ថលេខា​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា។ ឆ្នាំ 1856 ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​អំពី​សេចក្តី​ពិត​មូលដ្ឋាន​ដំបូង​ដែល​បាន​រក​ឃើញ​ដោយ Miller ដូច្នេះ វា​ក៏​មាន​ហត្ថលេខា​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា​នៅ​កម្រិត​នោះ​ផង​ដែរ។ សេចក្តី​ពិត​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដែល​ជា​ទីសម្គាល់​នៃ​ប្រជាជន​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​ការ​បន្លឺ​ឡើង​នៃ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ នៅ​ពេល​ដែល​អាថ៌កំបាំង​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​អ្នក​ជឿ គឺ​ជា​សេចក្តី​សង្ឃឹម​នៃ​សិរីល្អ បាន​សម្រេច​ពេញលេញ។ “ប្រាំពីរ​ដង” ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ត្រែ​យូប៊ីលេ ដែល​ត្រូវ​បន្លឺ​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ប្រោស​លោះ។

រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំចាប់ពីឆ្នាំ 1856 ដល់ឆ្នាំ 1863 បានតំណាងឲ្យដប់ថ្ងៃនៅក្រុងយេរូសាឡឹមសម្រាប់ពួកសិស្ស ហើយក៏តំណាងឲ្យប្រាំមួយថ្ងៃនៃកិច្ចប្រជុំជំរំ Exeter សម្រាប់ពួក Millerites នៃសម័យភីឡាដែលភា ប៉ុន្តែគួរឲ្យសោកស្តាយ រយៈពេលនោះបានក្លាយជារូបឧទាហរណ៍នៃអ្នកទាំងឡាយដែលបដិសេធមិនព្រមដើរតាមព្រះអម្ចាស់ ខណៈដែលទ្រង់ដឹកនាំពួកគេឆ្លងកាត់អំឡុងពេលផ្លាស់ប្តូរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទេវតាទីមួយ និងទីពីរ ដែលជាអំឡុងពេលប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ បង្ហាញថា ព្រះអម្ចាស់បានលាតព្រះហស្តទ្រង់ ដើម្បីប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ចាប់ពីថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 ហើយវាបង្ហាញពីការឆ្លើយតបដោយការគោរពប្រតិបត្តិ ខណៈដែលពួកប្រាជ្ញបានដើរតាមព្រះគ្រីស្ទចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃកាដែសទីមួយ ដែលជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទេវតាទីបីចាប់ពីឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ឆ្នាំ 1863 បង្ហាញថា ព្រះអម្ចាស់បានលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ម្តងទៀត ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ប៉ុន្តែក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ការបះបោរត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ។ ឥឡូវនេះ ជាលើកទីបី គិតចាប់តាំងពីខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 មក ព្រះអម្ចាស់កំពុងលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ម្តងទៀត ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ហើយពួកគេនឹងបំពេញកាដែសទីពីរ ក្នុងនាមជាភីឡាដែលហ្វានដែលស្តាប់បង្គាប់ ពីព្រោះហត្ថលេខានៃសេចក្តីពិតកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលវេលាទាំងបីនោះថា ការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់ តំណាងឲ្យភីឡាដែលហ្វានដែលស្តាប់បង្គាប់ ខណៈដែលឧទាហរណ៍កណ្ដាលគឺជាល៉ាវឌីសេដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «តើពួកក្រុមជំនុំនឹងស្តាប់តាមសាររបស់ឡៅឌីសេឬទេ? តើពួកគេនឹងប្រែចិត្តឬទេ ឬទោះបីជាសារពិតដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមបំផុត—គឺសាររបស់ទេវតាទីបី—កំពុងត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ពិភពលោកក្តី ពួកគេនឹងនៅតែបន្តក្នុងអំពើបាបឬ? នេះជាសារមេត្តាករុណាចុងក្រោយ ជាការព្រមានចុងក្រោយទៅកាន់ពិភពលោកដែលបានធ្លាក់ចុះ។ ប្រសិនបើក្រុមជំនុំរបស់ព្រះក្លាយជាក្តៅមិនក្តៅ ត្រជាក់មិនត្រជាក់ នោះវាមិនស្ថិតនៅក្នុងព្រះគុណរបស់ព្រះទៀតឡើយ ដូចមិនខុសពីក្រុមជំនុំទាំងឡាយដែលត្រូវបានបង្ហាញថាបានដួលរលំ ហើយបានក្លាយជាទីលំនៅរបស់អារក្ស និងជាទីជាប់ឃុំនៃវិញ្ញាណអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង និងជាទ្រុងនៃសត្វស្លាបមិនបរិសុទ្ធ និងគួរស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ។ អស់អ្នកដែលបានមានឱកាសស្តាប់ និងទទួលសេចក្តីពិត ហើយបានរួបរួមជាមួយនឹងក្រុមជំនុំសេវេនដេយ៍ អែដវិនទីស្ទ ដោយហៅខ្លួនថាជារាស្ត្ររបស់ព្រះដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិ ប៉ុន្តែមិនមានជីវិតខាងវិញ្ញាណ និងការឧទ្ទិសដល់ព្រះលើសជាងក្រុមជំនុំនាមប៉ុណ្ណោះទេ នោះពួកគេនឹងទទួលរងពីគ្រោះកាចរបស់ព្រះយ៉ាងពិតប្រាកដ ដូចគ្នានឹងក្រុមជំនុំទាំងឡាយដែលប្រឆាំងនឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះដែរ។ មានតែអស់អ្នកដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិតប៉ុណ្ណោះ ដែលនឹងបង្កើតជាគ្រួសាររាជវង្សនៅក្នុងលំនៅឋានស្ថានសួគ៌ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងទៅរៀបចំសម្រាប់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់ និងកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់។»

> «អ្នកណាដែលនិយាយថា ខ្ញុំស្គាល់ទ្រង់ តែមិនកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ អ្នកនោះជាមនុស្សកុហក ហើយសេចក្តីពិតមិនស្ថិតនៅក្នុងគាត់ទេ» [១ យ៉ូហាន ២:៤]។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងអស់អ្នកដែលអះអាងថាមានចំណេះដឹងអំពីព្រះ ហើយកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែមិនបង្ហាញការនេះដោយអំពើល្អឡើយ។ ពួកគេនឹងទទួលតាមអំពើរបស់ខ្លួន។ «អ្នកណាដែលស្ថិតនៅក្នុងទ្រង់ អ្នកនោះមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបទេ៖ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប អ្នកនោះមិនបានឃើញទ្រង់ ហើយក៏មិនបានស្គាល់ទ្រង់ដែរ» [១ យ៉ូហាន ៣:៦]។ នេះត្រូវបានសំដៅទៅកាន់សមាជិកពួកជំនុំទាំងអស់ រួមទាំងសមាជិកនៃពួកជំនុំសេវេនដេយអាដវិនទីសផងដែរ។ «កូនតូចៗអើយ កុំឲ្យអ្នកណាមកបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នាឡើយ៖ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តសេចក្តីសុចរិត អ្នកនោះជាសុចរិត ដូចជាទ្រង់ទ្រង់សុចរិតដែរ។ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប អ្នកនោះមកពីអារក្ស ពីព្រោះអារក្សបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបតាំងពីដើមមក។ ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបានលេចមកសម្រាប់ការនេះ គឺដើម្បីបំផ្លាញកិច្ចការរបស់អារក្ស។ អ្នកណាដែលកើតពីព្រះ អ្នកនោះមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបទេ ពីព្រោះពូជរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងគាត់ ហើយគាត់មិនអាចប្រព្រឹត្តអំពើបាបបានទេ ព្រោះគាត់កើតពីព្រះ។ ដោយសារការនេះ កូនរបស់ព្រះ និងកូនរបស់អារក្សត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ៖ អ្នកណាដែលមិនប្រព្រឹត្តសេចក្តីសុចរិត អ្នកនោះមិនមកពីព្រះទេ ហើយដូចគ្នានេះ អ្នកណាដែលមិនស្រឡាញ់បងប្អូនរបស់ខ្លួន ក៏មិនមកពីព្រះដែរ» [១ យ៉ូហាន ៣:៧–១០]។

> «អស់អ្នកដែលអះអាងថាជា​អ្នកអាឌវិនទីស​ដែលកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយនៅតែបន្តរស់នៅក្នុងអំពើបាប គឺជាមនុស្សកុហក​នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះ។ ដំណើរជីវិតដ៏មានបាបរបស់ពួកគេ​កំពុងប្រឆាំងនឹង​កិច្ចការរបស់ព្រះ។ ពួកគេកំពុងនាំអ្នកដទៃឲ្យធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប។ ព្រះបន្ទូលមកពីព្រះដល់សមាជិកគ្រប់រូបនៃពួកជំនុំរបស់យើងថា «ចូរធ្វើផ្លូវរបស់ជើងអ្នកឲ្យត្រង់ ដើម្បីកុំឲ្យអ្វីដែលខ្វិន វង្វេងចេញពីផ្លូវឡើយ ប៉ុន្តែឲ្យវាបានជាសះស្បើយវិញ។ ចូរខំប្រឹងតាមរកសេចក្តីសុខសាន្តជាមួយមនុស្សទាំងអស់ និងសេចក្តីបរិសុទ្ធ ដែលបើគ្មានសេចក្តីនេះ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងឃើញព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន កុំឲ្យអ្នកណាម្នាក់ខ្វះព្រះគុណរបស់ព្រះ កុំឲ្យមានឫសនៃសេចក្តីជូរចត់ណាមួយដុះឡើងមក បង្កការរំខានដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយដោយសារនោះ មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានបំពុល។ កុំឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់ជាមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ ឬជាមនុស្សមិនគោរពរបស់បរិសុទ្ធ ដូចអេសាវ ដែលបានលក់សិទ្ធិបុត្រច្បងរបស់ខ្លួន ដោយសារអាហារតែមួយមាត់។ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថា ក្រោយមក នៅពេលដែលគាត់ចង់ទទួលមរតកព្រះពរនោះ គាត់ត្រូវបានបដិសេធ ពីព្រោះគាត់រកកន្លែងសម្រាប់ការប្រែចិត្តមិនបានឡើយ ទោះបីជាគាត់បានស្វែងរកវា​ដោយទឹកភ្នែកយ៉ាងអស់ពីចិត្តក៏ដោយ» [Hebrews 12:13–17]។

> «នេះ​អាច​អនុវត្ត​ចំពោះ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​អះអាង​ថា​ជឿ​សេចក្តី​ពិត។ ជំនួស​ឲ្យ​ការ​បោះបង់​ចោល​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​តណ្ហា​របស់​ខ្លួន ពួកគេ​បន្ត​ហ៊ាន​ដើរ​ទៅ​មុខ​ក្នុង​ផ្លូវ​អប់រំ​ខុស​មួយ​ក្រោម​វោហារ​បោក​បញ្ឆោត​របស់​សាតាំង។ អំពើ​បាប​មិន​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​ថា​ជា​អំពើ​បាប​ទេ។ សូម្បី​តែ​មនសិការ​របស់​ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បំពុល ចិត្ត​របស់​ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ ហើយ​សូម្បី​តែ​គំនិត​ទាំងឡាយ​ក៏​ពុករលួយ​ជា​និច្ច។ សាតាំង​ប្រើ​ពួកគេ​ជា​នុយ​បោក ដើម្បី​ល្បួង​ព្រលឹង​ទាំងឡាយ​ឲ្យ​ទៅ​កាន់​ការ​ប្រព្រឹត្ត​មិន​បរិសុទ្ធ ដែល​បំពុល​អង្គ​ទាំងមូល។ “អ្នក​ណា​ដែល​មើលងាយ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ម៉ូសេ [ដែល​ជា​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ] អ្នក​នោះ​ត្រូវ​ស្លាប់​ដោយ​ឥត​មេត្តា ដោយ​សារ​សាក្សី​ពីរ ឬ​បី​នាក់៖ ដូច្នេះ តើ​អ្នក​រាល់គ្នា​គិត​ថា គាត់​នឹង​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​សម​នឹង​ទណ្ឌកម្ម​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ជាង​ប៉ុនណា ដែល​បាន​ជាន់​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​នៅ​ក្រោម​ជើង ហើយ​បាន​រាប់​ព្រះលោហិត​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា ដែល​ដោយ​សារ​នោះ​គាត់​បាន​ត្រូវ​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ ថា​ជា​របស់​មិន​បរិសុទ្ធ ហើយ​បាន​ប្រមាថ​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះគុណ? ដ្បិត​យើង​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ការ​សងសឹក​ជា​របស់​អញ អញ​នឹង​សង​វិញ ព្រះអម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ដូច្នេះ។ ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា ព្រះអម្ចាស់​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។ ការ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​ជា​ការ​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​ណាស់” [ហេប្រឺ 10:28–31]។» Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

Back to Articles