Article

# អេលីយ៉ា - លេខ​មួយ

ទីមួយ និង ទីចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សេចក្តីថ្លែងការណ៍បិទបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ បានដាក់ចេញនូវសេចក្តីសន្យាអំពីហោរា អេលីយ៉ា ដែលនឹងលេចមកជាមួយនឹងសារមួយ មុនថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចនៃព្រះអម្ចាស់។

> មើលចុះ ខ្ញុំនឹងចាត់អេលីយ៉ា ជាព្យាការី មកឯអ្នករាល់គ្នា មុនថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់៖ ហើយលោកនឹងបង្វែរចិត្តរបស់ឪពុកទាំងឡាយទៅរកកូនៗ ហើយចិត្តរបស់កូនៗទៅរកឪពុករបស់ពួកគេ ក្រែងលោខ្ញុំមកវាយផែនដីដោយបណ្តាសា។ ម៉ាឡាគី 4:5, 6។

ព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា «ថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់ព្រះអម្ចាស់» ឬ «សេចក្តីបណ្តាសា» ដែលព្រះទ្រង់វាយ «ផែនដីដោយវា» នោះ ក៏ត្រូវបានបង្ហាញដោយនិមិត្តរូបផងដែរ​ថា​ជា «គ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ» ឬ «ព្រះពិរោធរបស់ព្រះ» នៅក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ។ ជំពូកទីដប់ប្រាំនៃវិវរណៈណែនាំអំពីបរិបទទំនាយដែលនាំទៅកាន់ការចាក់ចេញនៃគ្រោះកាចចុងក្រោយដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងទាំងប្រាំពីរ​នៅក្នុងជំពូកទីដប់ប្រាំមួយ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទី​សម្គាល់​មួយ​ទៀត​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ធំ និង​អស្ចារ្យ គឺ​ទេវតា​ប្រាំពីរ​មាន​គ្រោះកាច​ចុងក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដ្បិត​នៅ​ក្នុង​គ្រោះកាច​ទាំង​នោះ សេចក្តី​កំហឹង​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​សម្រេច។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ដូច​ជា​សមុទ្រ​កញ្ចក់​មួយ​លាយ​ជាមួយ​នឹង​ភ្លើង។ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឈ្នះ​លើ​សត្វ​សាហាវ លើ​រូប​របស់​វា លើ​សញ្ញា​របស់​វា និង​លើ​ចំនួន​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា ឈរ​នៅ​លើ​សមុទ្រ​កញ្ចក់​នោះ ទាំង​កាន់​ពិណ​របស់​ព្រះ។ ហើយ​ពួក​គេ​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​របស់​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ និង​បទ​ចម្រៀង​របស់​កូន​ចៀម​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា​គ្រប់​យ៉ាង​អើយ កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់​ធំ​ធេង ហើយ​អស្ចារ្យ​ណាស់! ឱ​ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​ពួក​បរិសុទ្ធ​អើយ ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់​សុចរិត ហើយ​ពិត​ត្រង់។ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​អើយ តើ​នរណា​មិន​កោតខ្លាច​ទ្រង់ ហើយ​មិន​លើក​តម្កើង​ព្រះនាម​ទ្រង់? ដ្បិត​មាន​តែ​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​បរិសុទ្ធ។ ដ្បិត​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងអស់​នឹង​មក​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់ ព្រោះ​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់​បាន​សម្ដែង​ឲ្យ​ឃើញ​ហើយ»។

> បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំបានមើល ហើយ មើលចុះ ព្រះវិហារនៃត្រសាលឧត្ដមសក្ខីភាពនៅស្ថានសួគ៌ ត្រូវបានបើកចំហ។ ហើយទេវតាទាំងប្រាំពីរ បានចេញពីព្រះវិហារ ដោយកាន់ទុក្ខវេទនាទាំងប្រាំពីរ ស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯកសុទ្ធភ្លឺស ហើយមានខ្សែក្រវាត់មាសក្រវាត់នៅទ្រូង។ ហើយសត្វមានជីវិតមួយក្នុងចំណោមសត្វមានជីវិតទាំងបួន បានប្រគល់ពែងមាសទាំងប្រាំពីរ ដែលពេញដោយព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដល់ទេវតាទាំងប្រាំពីរ គឺព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ចតទៅ។ ហើយព្រះវិហារ ត្រូវបានបំពេញដោយផ្សែង ដែលមកពីសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងពីព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចចូលទៅក្នុងព្រះវិហារបានឡើយ ទាល់តែទុក្ខវេទនាទាំងប្រាំពីររបស់ទេវតាទាំងប្រាំពីរ បានសម្រេចចប់សព្វគ្រប់។ វិវរណៈ 15:1–8។

ហេតុដែល «គ្មាននរណាម្នាក់អាចចូលទៅក្នុងព្រះវិហារបាន រហូតទាល់តែគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីររបស់ទេវតាទាំងប្រាំពីរត្រូវបានបំពេញសម្រេច» គឺថា ឱកាសដើម្បីទទួលបានសេចក្តីសង្គ្រោះត្រូវបានបិទនៅពេលព្រះវិហារត្រូវបានពេញដោយផ្សែងនៅក្នុងជំពូកទីដប់ប្រាំ។ ពេលវេលាសាកល្បងដែលមនុស្សជាតិត្រូវបានប្រទានឲ្យសម្រាប់ប្រែចិត្ត ហើយស្វែងរកសេចក្តីសង្គ្រោះ នោះក៏បានបញ្ចប់នៅពេលនោះដែរ។ នៅពេលឈានដល់ចំណុចនោះក្នុងកាលវេលា «ថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឲ្យរន្ធត់របស់ព្រះអម្ចាស់» ដែលយ៉ូហានហៅថា «គ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ» នឹងត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ មុនការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ម៉ាឡាគីបានហៅថ្ងៃនោះថា «គួរឲ្យរន្ធត់» ហើយអេសាយកំណត់សម្គាល់វាថាជា «កិច្ចការចម្លែក» របស់ព្រះ។

> ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ក្រោក​ឡើង​ដូច​ជា​នៅ​ភ្នំពេរ៉ាស៊ីម ទ្រង់​នឹង​មាន​ព្រះពិរោធ​ដូច​ជា​នៅ​ជ្រលង​គីបៀន ដើម្បី​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់ គឺ​កិច្ចការ​ដ៏​ចម្លែក​របស់​ទ្រង់ ហើយ​សម្រេច​អំពើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​អំពើ​ដ៏​ចម្លែក​របស់​ទ្រង់។ ដូច្នេះ ឥឡូវ​នេះ កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ចំអក​ឡើយ ក្រែង​ចំណង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បាន​រឹត​បន្តឹង​ឲ្យ​ខ្លាំង​ឡើង ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ពី​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​នៃ​ពលបរិវារ អំពី​សេចក្តី​វិនាស​មួយ ដែល​បាន​សម្រេច​ទុក​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល។ អេសាយ 28:21, 22.

ទោះបីជា «កិច្ចការចម្លែក» របស់ព្រះគ្របដណ្តប់ «ផែនដីទាំងមូល» ក៏ដោយ ការបំផុសគំនិតបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ការបង្ហូរចេញនៃគ្រោះកាចទាំងនោះពាក់ព័ន្ធនឹងការបះបោររបស់ជាតិមួយ។

> «ប្រជាជាតិនានាបរទេសនឹងដើរតាមគំរូរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ ទោះបីជានាងជាអ្នកនាំមុខក៏ដោយ ក៏វិបត្តិដដែលនោះនឹងមកលើប្រជាជនរបស់យើងនៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃពិភពលោកដែរ»។ Testimonies, volume 6, 395.

> «នៅពេលដែលអាមេរិក ដែនដីនៃសេរីភាពខាងសាសនា នឹងរួមដៃជាមួយសម្តេចប៉ាប ក្នុងការបង្ខំមនសិការ និងបង្ខំមនុស្សឲ្យគោរពថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយ នោះប្រជាជននៃគ្រប់ប្រទេសទាំងអស់នៅលើផែនដី នឹងត្រូវដឹកនាំឲ្យធ្វើតាមគំរូរបស់នាង»។ Testimonies, volume 6, 18.

គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងបំពេញពែងនៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែ «ការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះ» ដែលបងស្រី វ៉ៃត៍ កំណត់ថាជា «ការបំផ្លាញជាតិ» និង «ពេលវេលានៃការវិនិច្ឆ័យបំផ្លាញរបស់ព្រះ» ដូចដែលនាងក៏ហៅប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចាប់ផ្តើមនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ មិនមែនជាគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរនោះទេ។

> «មានពេលមួយកំពុងមកដល់ ដែលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យឥតប្រសិទ្ធភាពនៅក្នុងស្រុករបស់យើង ដោយមានន័យពិសេសមួយ។ អ្នកគ្រប់គ្រងនៃជាតិរបស់យើង តាមរយៈការអនុម័តច្បាប់ នឹងបង្ខំឲ្យគោរពក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យ ហើយដូច្នេះ ប្រជាជនរបស់ព្រះ នឹងត្រូវនាំឲ្យស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធំ។ នៅពេលដែលជាតិរបស់យើង ក្នុងក្រុមប្រឹក្សានីតិបញ្ញត្តិរបស់ខ្លួន នឹងអនុម័តច្បាប់ ដើម្បីចងបង្ខំមនសិការរបស់មនុស្សទាក់ទងនឹងសិទ្ធិសាសនារបស់ពួកគេ ដោយបង្ខំឲ្យកាន់ខ្ជាប់ការគោរពថ្ងៃអាទិត្យ ហើយប្រើអំណាចសង្កត់សង្កិនប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ នោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យឥតប្រសិទ្ធភាពនៅក្នុងស្រុករបស់យើង សម្រាប់គោលបំណងទាំងអស់ជាក់ស្តែង; ហើយការបោះបង់ជំនឿថ្នាក់ជាតិ នឹងត្រូវបានតាមបន្តដោយការវិនាសថ្នាក់ជាតិ»។ Review and Herald, December 18, 1888.

សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ ដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់ថាជា «ការបំផ្លាញជាតិ» ចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យថ្នាក់ជាតិចូលជាធរមាន ហើយសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃ «កិច្ចការចម្លែក» របស់ព្រះ ទោះបីជាកិច្ចការចម្លែករបស់ព្រះ តាមន័យជាក់លាក់ជាងនេះ គឺជាគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរក៏ដោយ។ រូបភាពពេញលេញជាងនៃកិច្ចការចម្លែករបស់ព្រះ លេចចេញមកនៅពេលការរំដោះចេញពីអេហ្ស៊ីប ត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នៃសេចក្តីជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិរបស់ព្រះ។ គ្រោះកាចនៅអេហ្ស៊ីប ទោះបីមានចំនួនដប់ក៏ដោយ ត្រូវបានបែងចែកជាពីរផ្នែក។ បីដំបូង ត្រូវបានបំបែកឲ្យខុសពីប្រាំពីរចុងក្រោយ។ ដូច្នេះ ការរំដោះចេញពីអេហ្ស៊ីប បង្ហាញអំពីរយៈពេលមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយគ្រោះកាចបីដំបូង ដែលចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការបំផ្លាញជាតិរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបន្តរហូតដល់ មីកែល ក្រោកឈរ ហើយរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបានបិទ។

> «ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​នាំ​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ស្វែង​រក​ការ​សង្កត់សង្កិន និង​បំផ្លាញ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ ការ​អត់ធ្មត់​យូរ​របស់​ទ្រង់​ចំពោះ​មនុស្ស​អាក្រក់ ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​កាន់​តែ​ក្លាហាន​ក្នុង​ការ​រំលង ប៉ុន្តែ​ទណ្ឌកម្ម​របស់​ពួកគេ​ទោះ​ជា​យឺត​យ៉ាវ​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​តែ​ប្រាកដ និង​គួរ​ឲ្យ​ស្ញែងខ្លាច ដ្បិត​វា​ត្រូវ​បាន​ពន្យារ​យូរ។ “ព្រះ​យេហូវ៉ា​នឹង​ក្រោក​ឡើង ដូច​នៅ​ភ្នំ​ពេរ៉ាស៊ីម ទ្រង់​នឹង​ព្រះពិរោធ ដូច​នៅ​ច្រក​ភ្នំ​គីបៀន ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​កិច្ចការ​ចម្លែក​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បំពេញ​អំពើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​អំពើ​ចម្លែក​របស់​ទ្រង់។” អេសាយ 28:21។ ចំពោះ​ព្រះ​ដ៏​មេត្តាករុណា​របស់​យើង ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​គឺ​ជា​អំពើ​ចម្លែក​មួយ។ “ដូច​ជា​យើង​រស់​នៅ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា យើង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​នឹង​សេចក្តី​ស្លាប់​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​ទេ។” អេសេគាល 33:11។ ព្រះអម្ចាស់​គឺ “ពេញ​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា និង​ព្រះគុណ យឺត​នឹង​ខឹង ហើយ​បរិបូរ​ដោយ​សេចក្តី​ល្អ និង​សេចក្តី​ពិត … អត់​ទោស​អំពើ​ទុច្ចរិត ការ​រំលង និង​អំពើ​បាប។” ទោះ​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ ទ្រង់ “មិន​អាច​រាប់​ជា​សុចរិត​ដល់​មនុស្ស​មាន​ទោស​បាន​ឡើយ។” “ព្រះ​យេហូវ៉ា​យឺត​នឹង​ខឹង ហើយ​មាន​ឫទ្ធានុភាព​យ៉ាង​ធំ ហើយ​ទ្រង់​មិន​ដោះលែង​មនុស្ស​អាក្រក់​ជា​ដាច់​ខាត​ឡើយ។” និក្ខមនំ 34:6, 7; ណាហ៊ូម 1:3។ ដោយ​អំពើ​គួរ​ឲ្យ​ស្ញែងខ្លាច​ក្នុង​សេចក្តី​សុចរិត ទ្រង់​នឹង​បញ្ជាក់​សិទ្ធិ​អំណាច​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជាន់​កម្ទេច។ ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​នៃ​ការ​សងសឹក​ដែល​កំពុង​រង់ចាំ​អ្នក​រំលង អាច​វិនិច្ឆ័យ​បាន​តាម​រយៈ​ការ​ស្ទាក់ស្ទើរ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ក្នុង​ការ​ប្រតិបត្តិ​យុត្តិធម៌។ ប្រជាជាតិ​ដែល​ទ្រង់​អត់ធ្មត់​ជា​យូរ ហើយ​ដែល​ទ្រង់​នឹង​មិន​វាយ​ប្រហារ រហូត​ទាល់​តែ​វា​បាន​បំពេញ​ខ្នាត​ពេញ​នៃ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​វា​នៅ​ក្នុង​បញ្ជី​របស់​ព្រះ នោះ​នៅ​ទី​បំផុត​នឹង​ផឹក​ពែង​នៃ​ព្រះពិរោធ ដែល​គ្មាន​លាយ​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា​ឡើយ។»

> «កាលណាព្រះគ្រីស្ទបញ្ឈប់ការអង្វររបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ នោះព្រះពិរោធដែលគ្មានការលាយបញ្ចូល ដែលបានគំរាមទុកលើអស់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា ហើយទទួលសញ្ញារបស់វា (វិវរណៈ 14:9, 10) នឹងត្រូវចាក់ស្រោចចេញមក។ គ្រោះកាចដែលបានធ្លាក់លើស្រុកអេស៊ីព្ទ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ជិតនឹងប្រោសលោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានឹងសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាច និងទូលំទូលាយជាងនោះ ដែលនឹងធ្លាក់មកលើលោកីយ៍ មុនពេលការរំដោះចុងក្រោយនៃប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកទទួលវិវរណៈបានមានប្រសាសន៍ ខណៈពេលពិពណ៌នាអំពីគ្រោះវេទនាដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ទាំងនោះថា៖ «ដំបៅអាក្រក់ និងឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងមួយ បានកើតលើមនុស្សទាំងឡាយដែលមានសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ហើយលើអ្នកដែលថ្វាយបង្គំរូបរបស់វា»។ សមុទ្រនោះ «បានក្លាយទៅជាឈាមដូចជាឈាមនៃមនុស្សស្លាប់ម្នាក់ ហើយគ្រប់ព្រលឹងដែលមានជីវិតនៅក្នុងសមុទ្រក៏បានស្លាប់»។ ហើយ «ទន្លេ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ … បានក្លាយទៅជាឈាម»។ ទោះបីជាទណ្ឌកម្មទាំងនេះគួរឱ្យភ័យខ្លាចយ៉ាងណាក៏ដោយ សេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏នៅតែត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងពេញលេញ។ ទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រកាសថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គសុចរិត … ពីព្រោះព្រះអង្គបានជំនុំជម្រះយ៉ាងនេះ។ ដ្បិតពួកគេបានបង្ហូរឈាមនៃពួកបរិសុទ្ធ និងពួកហោរា ហើយព្រះអង្គបានប្រទានឈាមឲ្យពួកគេផឹក ពីព្រោះពួកគេសមនឹងទទួលដូច្នោះ»។ វិវរណៈ 16:2–6។ ដោយការផ្ដន្ទាទោសប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យស្លាប់ ពួកគេពិតជាបានទទួលកំហុសនៃឈាមរបស់អ្នកទាំងនោះ ដូចជាបើឈាមនោះត្រូវបានបង្ហូរដោយដៃរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ដូចគ្នានេះដែរ ព្រះគ្រីស្ទបានប្រកាសថា ពួកយូដានៅសម័យរបស់ព្រះអង្គមានទោសចំពោះឈាមទាំងអស់នៃមនុស្សបរិសុទ្ធដែលបានបង្ហូរតាំងពីសម័យអេបិលមក ដ្បិតពួកគេមានវិញ្ញាណដូចគ្នា ហើយកំពុងស្វែងរកធ្វើកិច្ចការដូចគ្នាជាមួយពួកឃាតករនៃពួកហោរាទាំងនេះ។»

> នៅក្នុងសេចក្ដីវេទនាបន្ទាប់មក អំណាចត្រូវបានប្រទានដល់ព្រះអាទិត្យ «ឲ្យដុតមនុស្សដោយភ្លើង។ ហើយមនុស្សត្រូវបានដុតដោយកម្តៅយ៉ាងខ្លាំង»។ ខ ៨, ៩។ ពួកហោរាបានពិពណ៌នាស្ថានភាពនៃផែនដីនៅគ្រាដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចនេះដូច្នេះថា៖ «ដីនោះកំពុងកាន់ទុក្ខ… ពីព្រោះផលចម្រូតនៅវាលបានវិនាសបាត់ទៅ…. ដើមឈើទាំងអស់នៅវាលបានស្វិតក្រៀមទៅហើយ ពីព្រោះសេចក្ដីអំណរបានស្វិតបាត់ពីពួកកូនមនុស្ស»។ «គ្រាប់ពូជបានពុកនៅក្រោមដុំដីរបស់វា ឃ្លាំងស្រូវត្រូវទុកឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ…. សត្វពាហនៈថ្ងូរយ៉ាងណាទៅ! ហ្វូងគោក្របីក៏វង្វេងចិត្ត ពីព្រោះពួកវាគ្មានស្មៅស៊ី…. ទន្លេនៃទឹកបានរីងស្ងួត ហើយភ្លើងបានលេបត្របាក់វាលស្មៅនៅទីរហោស្ថាន»។ «បទចម្រៀងនៅក្នុងព្រះវិហារនឹងក្លាយទៅជាសម្រែកយំនៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា៖ នឹងមានសាកសពជាច្រើននៅគ្រប់ទីកន្លែង គេនឹងបោះវាចោលដោយស្ងៀមស្ងាត់»។ យ៉ូអែល ១:១០–១២, ១៧–២០; អាម៉ុស ៨:៣។

> «សេចក្តីវេទនាទាំងនេះមិនមែនមានលក្ខណៈសកលទូទាំងពិភពលោកទេ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកស្នាក់នៅលើផែនដីនឹងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់អស់ទាំងស្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វានឹងក្លាយជាការវាយប្រហារដ៏គួរឲ្យខ្លាចបំផុត ដែលមនុស្សស្លាប់បានស្គាល់មករហូត។ ការជំនុំជម្រះទាំងអស់លើមនុស្ស មុនពេលការសាកល្បងត្រូវបានបិទបញ្ចប់ បានលាយបញ្ចូលជាមួយនឹងសេចក្តីមេត្តាករុណា។ ព្រះលោហិតដែលទូលអង្វររបស់ព្រះគ្រីស្ទបានការពារមនុស្សបាបមិនឲ្យទទួលខ្នាតពេញលេញនៃទោសកំហុសរបស់ខ្លួនឡើយ; ប៉ុន្តែនៅក្នុងការជំនុំជម្រះចុងក្រោយ ព្រះពិរោធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញដោយគ្មានលាយបញ្ចូលជាមួយនឹងសេចក្តីមេត្តាករុណាឡើយ។»

> «នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សជាច្រើននឹងប្រាថ្នាចង់បានជម្រកនៃព្រះគុណមេត្តារបស់ព្រះ ដែលពួកគេបានមើលងាយជាយូរមកហើយ។ “មើល៍ ថ្ងៃទាំងឡាយកំពុងមក ដ្បិតព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា យើងនឹងបញ្ជូនទុរ្ភិក្សមួយមកលើស្រុក មិនមែនជាទុរ្ភិក្សខាងនំបុ័ង ឬការស្រេកទឹកទេ ប៉ុន្តែជាទុរ្ភិក្សនៃការស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ពួកគេនឹងវង្វេងពីសមុទ្រមួយទៅសមុទ្រមួយទៀត ហើយពីទិសខាងជើងរហូតដល់ទិសខាងកើត ពួកគេនឹងរត់ទៅរត់មក ដើម្បីស្វែងរកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ប៉ុន្តែមិនអាចរកឃើញឡើយ។” អាម៉ុស 8:11, 12។» The Great Controversy, 627–629.

នៅក្នុងអត្ថបទមុន បានមានសេចក្តីថា៖ «ជាតិសាសន៍ដែលទ្រង់អត់ធ្មត់ចំពោះវាយូរ ហើយទ្រង់នឹងមិនវាយប្រហារវាឡើយ ដរាបណាវាមិនទាន់បានបំពេញ “កម្រិតនៃអំពើទុច្ចរិត” របស់វា នៅក្នុងបញ្ជីគណនារបស់ព្រះ នោះទីបំផុតវានឹងផឹកពែងនៃព្រះពិរោធ ដែលគ្មានការលាយបញ្ចូលដោយសេចក្តីមេត្តាឡើយ»។ នាងក៏បានសរសេរនៅក្នុងកថាខណ្ឌដដែលថា៖ «គ្រោះកាចដែលធ្លាក់លើស្រុកអេស៊ីព្ទ នៅពេលដែលព្រះជិតនឹងរំដោះអ៊ីស្រាអែល នោះមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានឹងសេចក្តីជំនុំជម្រះដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាច និងទូលំទូលាយជាងនោះ ដែលនឹងធ្លាក់មកលើពិភពលោក មុនពេលការរំដោះចុងក្រោយនៃប្រជាជនរបស់ព្រះមកដល់»។ ជាតិនោះ (សហរដ្ឋអាមេរិក) ដែលបំពេញ «កម្រិតនៃអំពើទុច្ចរិត» នឹងរងគ្រោះកាចស្រដៀងនឹងគ្រោះកាចទាំងដប់នៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាច​នានា​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ពីរ​រយៈកាល។ គ្រោះកាច​បី​ដំបូង​បាន​ធ្លាក់​លើ​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ប៉ុន្តែ​គ្រោះកាច​ប្រាំពីរ​ចុងក្រោយ​បាន​ធ្លាក់​តែ​លើ​ជនជាតិ​អេស៊ីប​ប៉ុណ្ណោះ។

> នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​នឹង​ញែក​ស្រុក​កូសែន ដែល​ជា​កន្លែង​ដែល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​មាន​ហ្វូង​រុយ​នៅ​ទី​នោះ​ឡើយ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​បាន​ដឹង​ថា យើង​ជា​ព្រះ​យេហូវ៉ា នៅ​កណ្ដាល​ផែនដី។ និក្ខមនំ 8:22។

គ្រោះកាចបីយ៉ាងដំបូងនៅអេស៊ីបបានធ្លាក់មកគ្រប់ទីកន្លែង ប៉ុន្តែតំបន់កូសិន ជាទីដែលជនហេប្រឺរស់នៅ មិនបានទទួលគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីររបស់អេស៊ីបទេ។ សហរដ្ឋអាមេរិកគឺជាប្រទេសដែលបំពេញពែងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនឲ្យពេញ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានដាក់អនុវត្ត។ នៅចំណុចនោះ ការបោះបង់ជំនឿរបស់ជាតិ ត្រូវបានបន្តដោយការបំផ្លាញរបស់ជាតិ ប៉ុន្តែការវិនិច្ឆ័យទោសដែលបណ្ដាលឲ្យមានការបំផ្លាញរបស់ជាតិ ត្រូវបានលាយឡំជាមួយនឹងសេចក្តីមេត្តាករុណា រហូតដល់មីកាអែលឈរឡើង ហើយពេលវេលានៃព្រះគុណត្រូវបានបិទសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងអស់។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក អ្នកភាគច្រើនក្នុងចំណោមអ្នកដែលឥឡូវនេះអះអាងថាជាអ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ នឹងក្រាបចុះចំពោះអំណាចគ្រប់គ្រង ហើយទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ នៅពេលនោះ បញ្ហាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យក្លាយជាការសាកល្បងខាងវិញ្ញាណសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលបាននៅខាងក្រៅអាដវេនទីស្ត។ ចាប់ពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក រហូតដល់មីកាអែលឈរឡើង គឺជាការប្រមូលចូលយ៉ាងធំរបស់កម្មករម៉ោងទីដប់មួយ ប៉ុន្តែទ្វារបានបិទរួចហើយលើអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះពន្លឺនៃថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ មុនពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់។

> «កាន់តែច្រើនឡើងៗ ពេលថ្ងៃកន្លងផុតទៅ វាកាន់តែបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់ថា សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះកំពុងស្ថិតនៅក្នុងលោកិយ។ ដោយភ្លើង និងទឹកជំនន់ និងការរញ្ជួយដី ព្រះអង្គកំពុងព្រមានដល់អ្នករស់នៅលើផែនដីនេះ អំពីការយាងមកជិតរបស់ព្រះអង្គ។ ពេលវេលាកំពុងខិតជិតមកដល់ នៅពេលដែលវិបត្តិដ៏ធំក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃលោកិយនឹងមកដល់ គឺនៅពេលដែលរាល់ចលនាក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះនឹងត្រូវបានសង្កេតមើលដោយការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង និងដោយសេចក្តីភ័យខ្លាចដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។ សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះនឹងបន្តតាមគ្នាមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស—ភ្លើង និងទឹកជំនន់ និងការរញ្ជួយដី ព្រមទាំងសង្គ្រាម និងការបង្ហូរឈាម។»

> «អូ៎ សូមឲ្យប្រជាជនបានស្គាល់ពេលវេលានៃការយាងមកទស្សនារបស់ខ្លួន! នៅមានមនុស្សជាច្រើនដែលមិនទាន់បានឮសេចក្តីពិតសម្រាប់ការសាកល្បងក្នុងសម័យនេះនៅឡើយ។ នៅមានមនុស្សជាច្រើនដែលព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះកំពុងតែតស៊ូជាមួយ។ ពេលវេលានៃសេចក្តីវិនិច្ឆ័យបំផ្លាញរបស់ព្រះ គឺជាពេលវេលានៃសេចក្តីមេត្តាករុណាសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលមិនធ្លាប់មានឱកាសរៀនដឹងថា អ្វីជាសេចក្តីពិត។ ព្រះអម្ចាស់នឹងទតមើលពួកគេដោយព្រះហឫទ័យទន់ភ្លន់។ ព្រះហឫទ័យនៃសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ត្រូវបានប៉ះពាល់; ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់នៅតែលាតសន្ធឹងចេញដើម្បីសង្គ្រោះ ខណៈដែលទ្វារត្រូវបានបិទចំពោះអ្នកទាំងឡាយដែលមិនព្រមចូល»។

> «សេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះ ត្រូវបានបង្ហាញក្នុងការអត់ធ្មត់យូររបស់ទ្រង់។ ទ្រង់កំពុងទប់ស្កាត់ការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ទ្រង់ ដោយរង់ចាំឲ្យសារព្រមានត្រូវបានប្រកាសទៅដល់មនុស្សទាំងអស់។ អូ ប្រសិនបើប្រជារាស្ត្ររបស់យើងនឹងមានអារម្មណ៍ ដូចដែលពួកគេគួរតែមាន ចំពោះការទទួលខុសត្រូវដែលស្ថិតលើពួកគេ ក្នុងការប្រកាសសារចុងក្រោយនៃសេចក្តីមេត្តាករុណាទៅកាន់លោកិយ នោះការងារដ៏អស្ចារ្យមួយនឹងត្រូវបានសម្រេចឡើង!» Testimonies, volume 9, 97.

ក្នុងអត្ថបទមុន នាងបានបញ្ជាក់ថា «ពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះបំផ្លាញរបស់ព្រះ គឺជាពេលវេលានៃព្រះគុណសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលមិនដែលមានឱកាសរៀនដឹងថា អ្វីជាសេចក្តីពិត»។ នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ នាងបានយោងដល់អំឡុងពេលនោះថា «គ្រានៃសេចក្តីលំបាក»។

> «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​បរិសុទ្ធ គឺ​ជា​ជញ្ជាំង​បំបែក ហើយ​នឹង​នៅ​តែ​ជា​ជញ្ជាំង​បំបែក រវាង​អ៊ីស្រាអែល​ពិត​របស់​ព្រះ និង​អ្នក​មិន​ជឿ; ហើយ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​នោះ​ជា​បញ្ហា​ដ៏​ធំ ដែល​នឹង​បង្រួបបង្រួម​ចិត្ត​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ដែល​កំពុង​រង់ចាំ។ ហើយ​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​បាន​ជឿ ហើយ​បាន​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ហើយ​បាន​ទទួល​ព្រះពរ​ដែល​អម​ដោយ​វា បន្ទាប់​មក​បោះបង់​វា​ចោល ហើយ​រំលង​បញ្ញត្តិ​បរិសុទ្ធ នោះ​ពួកគេ​នឹង​បិទ​ទ្វារ​ក្រុង​បរិសុទ្ធ​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង ជា​ការ​ពិត​ប្រាកដ​ដូចជា​មាន​ព្រះ​មួយ​អង្គ​ដែល​គ្រប់គ្រង​នៅ​ស្ថានសួគ៌​ខាង​លើ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ព្រះ​មាន​កូន​ចៅ ដែល​មិន​ទាន់​ឃើញ និង​មិន​ទាន់​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ។ ពួកគេ​មិន​បាន​បដិសេធ​ពន្លឺ​អំពី​វា​ទេ។ ហើយ​នៅ​ដើម​កាល​នៃ​គ្រា​វេទនា យើង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ខណៈ​ដែល​យើង​ចេញ​ទៅ ហើយ​ប្រកាស​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​កាន់តែ​ពេញលេញ។ ការណ៍​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ និង​ពួក​អាដវេនទីស្ត​តាម​ឈ្មោះ ខឹង​ក្រោធ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពី​ព្រោះ​ពួកគេ​មិន​អាច​បដិសេធ​សេចក្ដី​ពិត​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​បាន​ឡើយ។ ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ ពួក​អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើសរើស​ទាំង​អស់ បាន​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា យើង​មាន​សេចក្ដី​ពិត ហើយ​ពួកគេ​បាន​ចេញ​មក ហើយ​ទ្រាំទ្រ​ការ​បៀតបៀន​ជាមួយ​យើង»។ A Word to the Little Flock, 18, 19.

ទោះបីបានកែប្រែបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ បទអត្ថបទដដែលដែលទើបតែបានដកស្រង់មកនេះ ក៏មាននៅក្នុងសៀវភៅ Early Writings ផងដែរ។ នៅក្នុងសៀវភៅនោះ នាងបានបញ្ចូលសេចក្ដីអធិប្បាយអំពីសេចក្ដីថ្លែងរបស់នាងទាក់ទងនឹង “the time of trouble.” A Word to the Little Flock គឺជាសៀវភៅបោះពុម្ពលើកដំបូងរបស់ពួក Millerites ដែលស្មោះត្រង់ ហើយបានខកចិត្ត បន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍ Great Disappointment នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយជាច្រើនទសវត្សរ៍ក្រោយមក នៅពេលដែលអ្នកកែសម្រួលបានយកផ្នែកខ្លះៗនៃសៀវភៅតូចនោះមកបញ្ចូលក្នុងសៀវភៅ Early Writings ពួកគេបានបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់ថា “the time of trouble” ដែលបានសំដៅដល់នោះ មិនមែនជាគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយទេ ដ្បិតនៅពេលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ នោះគ្មានសេចក្ដីមេត្តាករុណាណាមួយលាយឡំជាមួយនឹងការជំនុំជម្រះទាំងនោះឡើយ។

> «១. នៅទំព័រ ៣៣ មានសេចក្តីដូចខាងក្រោម៖ “ខ្ញុំបានឃើញថា ថ្ងៃសប្ប័ទដ៏បរិសុទ្ធ គឺជា ហើយនឹងនៅតែជា ជញ្ជាំងបំបែករវាងអ៊ីស្រាអែលពិតរបស់ព្រះ និងពួកមិនជឿ; ហើយថា ថ្ងៃសប្ប័ទ គឺជាបញ្ហាដ៏សំខាន់ដែលនឹងបង្រួបបង្រួមចិត្តរបស់ពួកបរិសុទ្ធជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ដែលកំពុងរង់ចាំ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ព្រះទ្រង់មានកូនៗដែលមិនទាន់ឃើញ និងមិនទាន់កាន់ថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពួកគេមិនបានបដិសេធពន្លឺអំពីរឿងនេះទេ។ ហើយនៅដើមនៃគ្រាទុក្ខវេទនា យើងត្រូវបានបំពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ខណៈដែលយើងបានចេញទៅ ហើយប្រកាសអំពីថ្ងៃសប្ប័ទឲ្យបានពេញលេញជាងមុន។”»

> «ទស្សនៈ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​មក​នៅ​ឆ្នាំ 1847 នៅ​ពេល​ដែល​នៅ​មាន​តែ​បងប្អូន​អាត់វេនទីស្ត​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​កំពុង​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំង​នេះ ក៏​មាន​តែ​មួយ​ចំនួន​តិច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​យល់​ថា ការ​កាន់​ថ្ងៃ​នោះ​មាន​សារៈសំខាន់​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​គូរ​បន្ទាត់​បែងចែក​រវាង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ និង​អ្នក​មិន​ជឿ។ ឥឡូវ​នេះ ការ​សម្រេច​របស់​ទស្សនៈ​នោះ​កំពុង​ចាប់ផ្តើម​ឲ្យ​គេ​មើល​ឃើញ​ហើយ។ “ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​គ្រា​វេទនា​នោះ” ដែល​បាន​រៀបរាប់​នៅ​ទីនេះ មិន​សំដៅ​ទៅ​លើ​ពេល​ដែល​គ្រោះកាច​ទាំងឡាយ​នឹង​ចាប់ផ្តើម​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​សំដៅ​ទៅ​លើ​រយៈពេល​ខ្លី​មួយ​មុន​ពេល​គ្រោះ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ ខណៈ​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​គង់​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ។ នៅ​ពេល​នោះ ខណៈ​ដែល​កិច្ចការ​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ​កំពុង​បិទ​បញ្ចប់ សេចក្តី​វេទនា​នឹង​កើត​មាន​ឡើង​លើ​ផែនដី ហើយ​បណ្ដា​ជាតិ​នានា​នឹង​ខឹង​សម្បារ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បាន​ទប់ស្កាត់​ទុក ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​រារាំង​កិច្ចការ​របស់​ទេវតា​ទី​បី។ នៅ​ពេល​នោះ “ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ” ឬ​ការ​ស្រស់ស្រាយ​ដែល​មក​ពី​ព្រះភក្ត្រ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ នឹង​មក​ដល់ ដើម្បី​ប្រទាន​អំណាច​ដល់​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំង​របស់​ទេវតា​ទី​បី ហើយ​រៀបចំ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ឲ្យ​អាច​ឈរ​មាំ​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គ្រោះកាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ»។ Early Writings, 85.

នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ការ​បោះបង់​សាសនា​ថ្នាក់​ជាតិ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បន្ត​ដោយ​វិនាសកម្ម​ថ្នាក់​ជាតិ។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នោះ ក្រុម​អាដվենទីស៍​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ពីរ​ពួក៖ ពួក​មួយ​នឹង​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ ហើយ​ពួក​មួយ​ទៀត​នឹង​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ។ វិនាសកម្ម​ថ្នាក់​ជាតិ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទណ្ឌកម្ម​បី​ដំបូង​នៃ​គ្រោះ​មហន្តរាយ​លើ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ។ ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទាំង​នោះ​បន្ត​រហូត​ដល់​ការ​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​ពេល​សាកល្បង​របស់​មនុស្ស​ជាតិ បន្ទាប់​មក​គ្រោះ​មហន្តរាយ​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​គ្មាន​ការ​លាយឡំ​ដោយ​សេចក្ដី​មេត្តា នឹង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ។

ចំណុចរបស់ខ្ញុំ មិនសូវផ្តោតលើប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់អេស៊ីបប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែផ្តោតលើការពិតដែលថា Ellen White កំណត់អត្តសញ្ញាណអេស៊ីបថាជានិមិត្តរូបនៃជាតិដែលបង្ខំឲ្យពិភពលោកទាំងមូលទទួលយកសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ព្រោះក្នុងការធ្វើដូច្នោះ នាងកំពុងប្រើការចាប់ផ្តើមដើម្បីបង្ហាញចុងបញ្ចប់ ដែលជាហត្ថលេខាព្យាករណ៍របស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងនាមជា Alpha និង Omega។ នៅក្នុងរឿងនិទាននៃនិក្ខមនំ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់កំពុងចូលទៅក្នុងសញ្ញាសម្ពន្ធជាមួយអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ទ្រង់បានណែនាំព្រះអង្គទ្រង់ដោយព្រះនាមថ្មីមួយ។

> បន្ទាប់មក ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ម៉ូសេ​ថា ឥឡូវ​នេះ អ្នក​នឹង​ឃើញ​អ្វី​ដែល​យើង​នឹង​ធ្វើ​ចំពោះ​ផារ៉ោន ដ្បិត​ដោយ​ព្រះហស្ត​ដ៏​ខ្លាំងក្លា គាត់​នឹង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ចាកចេញ​ទៅ ហើយ​ដោយ​ព្រះហស្ត​ដ៏​ខ្លាំងក្លា គាត់​នឹង​បណ្តេញ​ពួកគេ​ចេញ​ពី​ស្រុក​របស់​គាត់។

> ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលនឹងម៉ូសេ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងជាព្រះយេហូវ៉ា។ យើងបានលេចមកដល់អាប្រាហាំ ដល់អ៊ីសាក និងដល់យ៉ាកុប ដោយព្រះនាមថា ព្រះដ៏មានព្រះចេស្ដាគ្រប់ព្រះកល្យាណ; ប៉ុន្តែ ដោយព្រះនាមយេហូវ៉ារបស់យើង នោះពួកគេមិនបានស្គាល់យើងទេ។»

> ខ្ញុំក៏បានតាំងសញ្ញារបស់ខ្ញុំជាមួយនឹងពួកគេ ដើម្បីប្រទានដល់ពួកគេនូវស្រុកកាណាន គឺជាស្រុកនៃការស្នាក់នៅជាជនអន្តោប្រវេសន៍របស់ពួកគេ ដែលនៅទីនោះពួកគេជាជនបរទេស។ ហើយខ្ញុំក៏បានឮសំឡេងថ្ងូររបស់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដែលពួកអេស៊ីបកំពុងកាន់ពួកគេឲ្យនៅក្នុងភាពជាទាសករ; ហើយខ្ញុំបាននឹកចាំសញ្ញារបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ដល់កូនចៅអ៊ីស្រាអែលថា យើងជាព្រះយេហូវ៉ា ហើយយើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីក្រោមបន្ទុករបស់ពួកអេស៊ីប ហើយយើងនឹងរំដោះអ្នករាល់គ្នាចេញពីភាពជាទាសកររបស់ពួកគេ ហើយយើងនឹងលោះអ្នករាល់គ្នាដោយព្រះហស្តដែលលាតសន្ធឹងចេញ និងដោយការវិនិច្ឆ័យដ៏ធំៗ៖ ហើយយើងនឹងទទួលអ្នករាល់គ្នាទុកជាប្រជារាស្ត្ររបស់យើង ហើយយើងនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នករាល់គ្នា៖ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងជាព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីក្រោមបន្ទុករបស់ពួកអេស៊ីប។ ហើយយើងនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងស្រុក ដែលយើងបានស្បថថានឹងប្រទានវាដល់អប្រាហាំ ដល់អ៊ីសាក និងដល់យ៉ាកុប; ហើយយើងនឹងប្រទានវាដល់អ្នករាល់គ្នាទុកជាមរតក៖ យើងជាព្រះយេហូវ៉ា។

> លោក​ម៉ូសេ​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ដូច្នោះ​ទៅ​កាន់​ពួក​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​មិន​ស្តាប់​លោក​ម៉ូសេ​ទេ ដោយ​ព្រោះ​ចិត្ត​វិញ្ញាណ​តានតឹង និង​ដោយ​ព្រោះ​ការ​ជា​ទាសករ​ដ៏​សាហាវ។ និក្ខមនំ ៦:១–៩។

នៅទីនេះ ព្រះអម្ចាស់កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណលោកម៉ូសេថាជាតំណាងនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ ដូចយ៉ាកុប អ៊ីសាក និងអាប្រាហាំដែរ។ រហូតដល់សម័យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់លោកម៉ូសេ ព្រះនាម JEHOVAH មិនទាន់ត្រូវបានអាប្រាហាំ និងពូជពង្សរបស់គាត់ស្គាល់នៅឡើយទេ ហើយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបន្តសារឡើងវិញនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់អាប្រាហាំ នៅពេលដែលពួកហេប្រឺត្រូវបានរំដោះចេញពីការជាប់ជាទាសករនៅអេស៊ីប ព្រះអម្ចាស់បានណែនាំការបើកសម្ដែងថ្មីមួយអំពីព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ ពីព្រោះឈ្មោះមួយ តាមន័យព្យាករណ៍ គឺតំណាងឲ្យព្រះលក្ខណៈ។ នៅពេលអាប្រាមបានចូលក្នុងសេចក្តីសញ្ញាជាមួយព្រះអម្ចាស់ ព្រះអម្ចាស់បានផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះរបស់គាត់ទៅជាអាប្រាហាំ។ នៅដើមនៃពាក្យទំនាយអំពីការជាប់ជាទាសករនៅអេស៊ីប តំណាងមនុស្សនៃសេចក្តីសញ្ញាត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះរបស់គាត់ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃពាក្យទំនាយនោះ ព្រះបានណែនាំព្រះនាមថ្មីមួយសម្រាប់ទ្រង់អង្គទ្រង់ផ្ទាល់។

អាប់រ៉ាមបានចូលក្នុងសេចក្ដីសញ្ញា​នៅជំពូក​ទីដប់ប្រាំ ហើយនៅទីនោះ​ការព្យាករណ៍​អំពី​ការ​ជាប់ជាបង្គាប់​នៅអេស៊ីព្ទ​អស់រយៈពេល​បួនរយឆ្នាំ​ត្រូវបាន​ប្រកាសឡើង។ នៅជំពូក​ទីដប់ប្រាំពីរ អាប់រ៉ាម​ត្រូវបាន​ប្រទាន​ពិធី​កាត់ស្បែក ហើយ​ឈ្មោះ​របស់គាត់ និង​របស់​សារ៉ា ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្ដូរ។

បួនរយឆ្នាំក្រោយមក ម៉ូសេត្រូវបានលើកឡើងឡើង ដើម្បីបំពេញទំនាយរយៈពេលបួនរយឆ្នាំរបស់អ័ប្រាហាំ។ អ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក យ៉ាកុប និងម៉ូសេ សុទ្ធតែតំណាងឲ្យមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលចូលទៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយព្រះអម្ចាស់នៅគ្រាចុងក្រោយ។

> «នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផែនដីនេះ សេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះជាមួយនឹងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែត្រូវបានបន្តសាជាថ្មី»។ Review and Herald, February 26, 1914.

ការ​បំបែក​ពួក​អ្នក​រក្សា​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដែល​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ​ហិង្សា ចេញ​ពី​ពួក​អ្នក​រក្សា​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដែល​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ការ​បំបែក​នេះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ប្រៀប​ប្រដូច​អំពី​ព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់។

> «ប្រស្នាប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ក្នុង ម៉ាថាយ 25 ក៏បង្ហាញផងដែរអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអេដវេនទីស្ទ»។ The Great Controversy, 393.

> «ខ្ញុំតែងតែត្រូវបានយោងទៅកាន់ប្រស្នានៃក្រមុំព្រហ្មចារីដប់នាក់ ដែលក្នុងនោះ ប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់ខ្លៅ។ ប្រស្នានេះបានសម្រេច និងនឹងសម្រេចតាមអក្សរពិតប្រាកដបំផុត ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តជាពិសេសសម្រាប់សម័យនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបី វាបានសម្រេចហើយ និងនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃកាលវេលា»។ Review and Herald, August 19, 1890.

ពាក្យប្រៀបធៀបនោះបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែលព្រហ្មចារីទាំងប្រាជ្ញា និងទាំងល្ងង់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite ត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា។ ការចាប់ផ្តើមនៃ Adventism តំណាងឲ្យចុងបញ្ចប់នៃ Adventism ហើយការបំបែកនៅចុងបញ្ចប់នោះគឺជាការសម្រេចនៃពាក្យប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ហើយការបំបែកនៅចុងបញ្ចប់នោះត្រូវបានបង្កឡើងដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> «ជាថ្មីម្តងទៀត ប្រៀបប្រដូចទាំងនេះបង្រៀនថា នឹងមិនមានពេលសាកល្បងណាមួយក្រោយពេលការជំនុំជម្រះឡើយ។ នៅពេលកិច្ចការនៃដំណឹងល្អត្រូវបានបញ្ចប់ នោះការបែងចែករវាងមនុស្សល្អ និងមនុស្សអាក្រក់នឹងកើតមានភ្លាមៗ ហើយវាសនារបស់មនុស្សក្នុងមួយក្រុមនីមួយៗត្រូវបានកំណត់ជាចិន្ត្រៃយ៍»។ Christ’s Object Lessons, 123.

ពាក្យប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ បញ្ជាក់ថា គឺស្ត្រីព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញានៃអាដវែនទីស៊ឹមដែលទទួលត្រារបស់ព្រះ ហើយស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់នៃអាដវែនទីស៊ឹមដែលទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុម័តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ​ថា​ជា​ពួក​ឡាវឌីសេ។

> «សភាពនៃព្រះវិហារ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយព្រហ្មចារីល្ងង់ទាំងនោះ ក៏ត្រូវបាននិយាយអំពីថា ជាសភាពឡាវឌីសេផងដែរ»។ Review and Herald, August 19, 1890.

នៅក្នុង​គ្រាចុងក្រោយ បន្ទាប់ពី​ព្រះជាម្ចាស់​បន្ត​ព្រះសញ្ញា​របស់​ទ្រង់​ឡើងវិញ​ជាមួយ​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ដែល​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ទ្រង់ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​បើក​សម្ដែង​ព្រះនាម​ថ្មី​មួយ​របស់​ទ្រង់ ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ពេល​ទ្រង់​បន្ត​ព្រះសញ្ញា​ឡើងវិញ​នៅ​សម័យ​ម៉ូសេ។ សភាព​របស់​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់ គឺ​ពួកគេ​គ្មាន​ប្រេង ហើយ​សភាព​របស់​ពួក​ឡាវឌីសេ គឺ​ពួកគេ​ខ្វាក់​ពេក​មិន​អាច​ឃើញ​ថា​ពួកគេ​គ្មាន​ប្រេង។ ដូច្នេះ វា​ច្បាស់​ណាស់​ថា ប្រសិនបើ​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ជា​ពួក​ឡាវឌីសេ នោះ​ព្រហ្មចារី​ឈ្លាសវៃ​គឺ​ជា​ពួក​ភីឡាដិលភា។

> ចូរសរសេរទៅកាន់ទូតនៃក្រុមជំនុំនៅក្រុងភីឡាដែលភា​ថា៖ ព្រះអង្គដែលបរិសុទ្ធ ព្រះអង្គដែលពិត ព្រះអង្គដែលកាន់កូនសោររបស់ដាវីឌ ព្រះអង្គដែលបើក ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចបិទបាន ហើយបិទ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចបើកបាន ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ ខ្ញុំស្គាល់អំពើរបស់អ្នកហើយ៖ មើល៍ ខ្ញុំបានដាក់ទ្វារមួយបើកនៅមុខអ្នក ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចបិទវាបានឡើយ ដ្បិតអ្នកមានកម្លាំងតិចតួច ហើយបានរក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំ ហើយមិនបានបដិសេធនាមរបស់ខ្ញុំទេ។

> មើល៍ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកដែលស្ថិតក្នុងសាលាប្រជុំរបស់សាតាំង គឺពួកដែលនិយាយថាខ្លួនជាសាសន៍យូដា តែមិនមែនទេ ហើយកុហកផង នោះមកក្រាបថ្វាយបង្គំនៅមុខជើងអ្នក ហើយឲ្យពួកគេដឹងថា ខ្ញុំបានស្រឡាញ់អ្នក។ ពីព្រោះអ្នកបានកាន់តាមព្រះបន្ទូលអំពីការអត់ធ្មត់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏នឹងរក្សាអ្នកឲ្យរួចពីម៉ោងនៃសេចក្តីល្បួង ដែលនឹងមកលើពិភពលោកទាំងមូល ដើម្បីសាកល្បងពួកដែលរស់នៅលើផែនដី។

> មើល៍! ខ្ញុំមកឆាប់ៗនេះ៖ ចូរកាន់យ៉ាងមុតមាំនូវអ្វីដែលអ្នកមាន ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់ដណ្ដើមយកមកុដរបស់អ្នកទៅ។ អ្នកណាដែលឈ្នះ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកនោះជាសសរមួយនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះនៃខ្ញុំ ហើយអ្នកនោះនឹងមិនចេញទៅក្រៅទៀតឡើយ៖ ហើយខ្ញុំនឹងសរសេរព្រះនាមនៃព្រះនៃខ្ញុំលើអ្នកនោះ ហើយនាមនៃទីក្រុងរបស់ព្រះនៃខ្ញុំ គឺយេរូសាឡិមថ្មី ដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ អំពីព្រះនៃខ្ញុំ៖ ហើយខ្ញុំនឹងសរសេរនាមថ្មីរបស់ខ្ញុំលើអ្នកនោះ។ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលដល់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។ វិវរណៈ 3:7–13។

ពួកភីឡាឌែលភាន តំណាងឲ្យមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយពួកគេត្រូវបានសន្យាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងសរសេរព្រះនាមថ្មីរបស់ទ្រង់លើពួកគេ។ កាលណាព្រះអម្ចាស់យាងចូលក្នុងសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ទ្រង់នឹងប្រកាសព្រះនាមថ្មីមួយរបស់ទ្រង់។ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលប្រាប់អ័ប្រាហាំថា ទ្រង់ជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់ព្រះកិច្ច។

> ហើយកាលអាប់រ៉ាមមានអាយុកៅសិបប្រាំបួនឆ្នាំ ព្រះយេហូវ៉ាបានលេចមកឲ្យអាប់រ៉ាមឃើញ ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «យើងជាព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់ព្រះចេស្តា; ចូរដើរនៅចំពោះមុខយើង ហើយចូរធ្វើឲ្យខ្លួនឯងគ្រប់លក្ខណ៍។ ហើយយើងនឹងតាំងសញ្ញារបស់យើងនៅរវាងយើងនឹងអ្នក ហើយយើងនឹងបង្កើនពូជអ្នកឲ្យច្រើនលើសលប់»។ នោះអាប់រ៉ាមក៏ក្រាបមុខចុះដល់ដី ហើយព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលជាមួយគាត់ថា៖ «ចំពោះយើង វិញ សូមមើល សញ្ញារបស់យើងនៅជាមួយអ្នក ហើយអ្នកនឹងបានជាបិតានៃនគរជាច្រើន។ ឈ្មោះរបស់អ្នកនឹងមិនត្រូវហៅថា អាប់រ៉ាម ទៀតឡើយ ប៉ុន្តែឈ្មោះរបស់អ្នកនឹងត្រូវហៅថា អាប្រាហាំ; ដ្បិតយើងបានតាំងអ្នកឲ្យជាបិតានៃនគរជាច្រើនហើយ»។ លោកុប្បត្តិ 17:1–5។

នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ចូល​ក្នុង​សេចក្តី​សញ្ញា​ជាលើក​ដំបូង​ជាមួយ​នឹង​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស នៅ​សម័យ​អ័ប្រាហាំ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់​ថា​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​គ្រប់យ៉ាង។ នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ពង្រឹង​ទំនាក់ទំនង​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​របស់​ទ្រង់​បន្ថែម​ទៀត នៅ​សម័យ​ម៉ូសេ ជាលើក​ដំបូង ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់​ថា​ជា JEHOVAH។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​យាង​មក ដើម្បី​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន សម្រាប់​មួយ​សប្តាហ៍ ទ្រង់​បាន​ណែនាំ​ព្រះនាម​ថ្មី​មួយ​របស់​ព្រះ ដែល​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់​បាន​បង្ហាញ​តែ​ម្តង​គត់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​នោះ​គឺ​ដោយ​ជន​បាប៊ីឡូន​ម្នាក់។

> បន្ទាប់មក ស្តេចនេប៊ូក្នេសារ មានព្រះទ័យភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់ក្រោកឡើងដោយរហ័ស ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ទីប្រឹក្សារបស់ទ្រង់ថា «តើយើងមិនបានចោលមនុស្សបីនាក់ដែលត្រូវចង ចូលទៅកណ្ដាលភ្លើងទេឬ?» ពួកគេទូលឆ្លើយស្តេចថា «ពិតប្រាកដណាស់ បពិត្រព្រះករុណា។» ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលតបថា «មើល៍ ខ្ញុំឃើញមនុស្សបួននាក់ មិនជាប់ចំណងទេ កំពុងដើរនៅកណ្ដាលភ្លើង ហើយពួកគេមិនមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីឡើយ; ហើយរូបរាងរបស់អ្នកទីបួន មានលក្ខណៈដូចជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។» ដានីយ៉ែល 3:24, 25។

វាងាយស្រួលណាស់ក្នុងការបញ្ជាក់ថា ជំពូកទីបីនៃគម្ពីរដានីយ៉ែលកំពុងកំណត់សម្គាល់អំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ក្នុងដានីយ៉ែល ៣ សាដ្រាក់ មេសាក់ និងអបេឌ្នេហ្គោ តំណាងឲ្យមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ គឺជាអ្នកដែលបន្តសេចក្តីសញ្ញាឡើងវិញជាលើកចុងក្រោយបង្អស់។ ក្នុងដានីយ៉ែល ៣ យើងឃើញរូបបង្ហាញព្យាករណ៍មួយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ និងភ្លៀងចុងក្រោយ។ ព្រះគ្រីស្ទបានស្ថិតនៅ និងនឹងស្ថិតនៅក្នុងភ្លើងនៃការបៀតបៀនជាមួយនឹងបុរសសក្ដិសមទាំងបីរបស់ទ្រង់ ដែលតំណាងមិនត្រឹមតែដល់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដល់សារទេវតាទាំងបីផងដែរ។ នៅក្នុងភ្លើង ដែលជានិមិត្តរូបនៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះ ទ្រង់ត្រូវបានសម្គាល់ដោយព្រះនាមមួយក្នុងចំណោមព្រះនាមរបស់ទ្រង់ ហើយនោះជាព្រះនាមមួយដែលនឹងមិនត្រូវបានណែនាំចូលមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឡើយ រហូតដល់ព្រះគ្រីស្ទយាងមកជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ក្នុងរូបបង្ហាញនៃជំពូកទីបី យើងឃើញអ្នកដែលបន្តសេចក្តីសញ្ញាឡើងវិញនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ កំពុងទាក់ទងជាមួយព្រះគ្រីស្ទក្នុងអំឡុងវិបត្តិចុងក្រោយ ហើយទ្រង់មានព្រះនាមមួយដែលគ្មានមនុស្សណាស្គាល់ឡើយ។

មុន​នឹង​ខ្ញុំ​វង្វេង​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពេក​ពី​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី​ការ​រំដោះ​ចេញ​ពី​អេស៊ីប ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក យើង​គួរ​រំលឹក​ខ្លួន​យើង​ថា មុន​ពេល​គ្រោះ​កាច​ទី​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​គ្រោះ​កាច​ទាំង​ដប់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​អេស៊ីប នោះ​មាន​ការ​កម្រើក​ពិត​ប្រាកដ​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ។

> រួចផារ៉ោនមានបន្ទូលថា៖ «មើល៍ ឥឡូវនេះ ប្រជាជននៅក្នុងស្រុកមានច្រើនណាស់ ហើយអ្នករាល់គ្នាធ្វើឲ្យពួកគេឈប់សម្រាកពីបន្ទុករបស់ខ្លួន»។ នៅថ្ងៃដដែលនោះ ផារ៉ោនបានបង្គាប់ដល់អ្នកត្រួតការលើប្រជាជន និងមន្ត្រីរបស់ពួកគេថា៖ «កុំឲ្យចំបើងដល់ប្រជាជនសម្រាប់ធ្វើឥដ្ឋទៀត ដូចកាលមុនឡើយ។ ចូរឲ្យពួកគេទៅប្រមូលចំបើងសម្រាប់ខ្លួនឯង។ រីឯចំនួនឥដ្ឋដែលពួកគេធ្លាប់ធ្វើកាលមុន នោះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវដាក់លើពួកគេដដែល មិនត្រូវបន្ថយអ្វីសោះ ព្រោះពួកគេខ្ជិល ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេស្រែកថា “សូមឲ្យយើងទៅថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះរបស់យើង”។ ចូរដាក់ការងារឲ្យធ្ងន់លើបុរសទាំងនេះបន្ថែមទៀត ដើម្បីឲ្យពួកគេខិតខំធ្វើការនៅក្នុងនោះ ហើយកុំឲ្យពួកគេយកចិត្តទុកដាក់នឹងពាក្យឥតប្រយោជន៍ឡើយ»។ អ្នកត្រួតការលើប្រជាជន និងមន្ត្រីរបស់ពួកគេក៏ចេញទៅ និយាយនឹងប្រជាជនថា៖ «ផារ៉ោនមានបន្ទូលដូច្នេះថា “យើងមិនឲ្យចំបើងដល់អ្នករាល់គ្នាទៀតទេ។ ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅរកចំបើងដោយខ្លួនឯង តាមទីណាដែលអាចរកបាន ប៉ុន្តែការងាររបស់អ្នករាល់គ្នា មិនត្រូវបន្ថយអ្វីសោះ”»។ ដូច្នេះ ប្រជាជនក៏ត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅទូទាំងស្រុកអេស៊ីប ដើម្បីប្រមូលជញ្ជ្រាំងជំនួសចំបើង។ ហើយអ្នកត្រួតការក៏ជំរុញពួកគេថា៖ «ចូរបំពេញការងាររបស់អ្នករាល់គ្នា គឺភារកិច្ចប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចកាលមានចំបើងដែរ»។ មន្ត្រីនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដែលអ្នកត្រួតការរបស់ផារ៉ោនបានតែងតាំងឲ្យគ្រប់គ្រងលើពួកគេ ត្រូវគេវាយ ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនបានបំពេញភារកិច្ចធ្វើឥដ្ឋរបស់ខ្លួនទាំងម្សិលមិញ ទាំងថ្ងៃនេះ ដូចកាលមុន?»។ បន្ទាប់មក មន្ត្រីនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលក៏ចូលទៅអំពាវនាវដល់ផារ៉ោនថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គដូច្នេះ? គេមិនឲ្យចំបើងដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គទេ តែគេប្រាប់យើងថា “ចូរធ្វើឥដ្ឋទៅ” ហើយមើល៍ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គត្រូវគេវាយ ប៉ុន្តែកំហុសវិញស្ថិតនៅលើប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់»។ ប៉ុន្តែផារ៉ោនមានបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាខ្ជិល អ្នករាល់គ្នាខ្ជិលហើយ ដូច្នេះបានជាអ្នករាល់គ្នានិយាយថា “សូមឲ្យយើងទៅថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះយេហូវ៉ា”។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ចូរទៅធ្វើការ ដ្បិតគ្មានចំបើងឲ្យអ្នករាល់គ្នាទេ តែអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវប្រគល់ចំនួនឥដ្ឋឲ្យគ្រប់»។ ហើយមន្ត្រីនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែលក៏ឃើញថា ខ្លួនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់ បន្ទាប់ពីមានពាក្យថា៖ «មិនត្រូវបន្ថយអ្វីសោះពីចំនួនឥដ្ឋក្នុងភារកិច្ចប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ និក្ខមនំ ៥៖៥–១៩។

មុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនឹងត្រូវបានដាក់អនុវត្ត នឹងមានការរំជើបរំជួលកាន់តែខ្លាំងឡើងប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលកាន់តាមថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ ដូចជាដែលបានកើតមានឡើងមុនគ្រោះវាយប្រហារនានានៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។ ម៉ូសេគឺជាអ្នកដែលទាំងជនអេស៊ីព្ទ និងជនហេព្រើរបានកំណត់សម្គាល់ថាជាអ្នកបង្កហេតុនៃបញ្ហាទាំងអស់ ដូចគ្នានឹងអាហាប់បានចោទប្រកាន់អេលីយ៉ាដែរ។

> ហើយបានកើតមានឡើងថា កាលអហាប់បានឃើញអេលីយ៉ា នោះអហាប់មានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកជាអ្នកដែលនាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលវឹកវរឬ?» ហើយគាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនបាននាំឲ្យអ៊ីស្រាអែលវឹកវរទេ ប៉ុន្តែគឺអ្នក និងវង្សត្រកូលឪពុករបស់អ្នកវិញ ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបោះបង់ចោលបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយអ្នកបានដើរតាមពួកព្រះបាលីម»។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ ១៨៖១៧, ១៨

រឿងរ៉ាវរបស់ម៉ូសេ បង្ហាញឲ្យឃើញប្រវត្តិសាស្ត្រនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយរឿងរ៉ាវរបស់អេលីយ៉ា ក៏បង្ហាញឲ្យឃើញប្រវត្តិសាស្ត្រនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែរ។ ទាំងនៅរួមគ្នា ឬដោយឡែកពីគ្នា ម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា គឺជានិមិត្តសញ្ញា។ នៅក្នុងការប្រែរូបរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពួកគេទាំងពីររួមគ្នាបានតំណាងឲ្យមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលមិនស្លាប់ និងអ្នកទាំងឡាយដែលស្លាប់ក្នុងព្រះអម្ចាស់។ ម៉ូសេត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ចំណែកអេលីយ៉ាមិនដែលស្លាប់ឡើយ។ ពួកគេក៏ជាព្យាការីទាំងពីរ ដែលជាអ្នកធ្វើទុក្ខទោសដល់ប្រជាជន ក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក ១១ ផងដែរ។ សេចក្តីពិតជាច្រើន ត្រូវបានតំណាងដោយម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា ជានិមិត្តសញ្ញា ហើយយើងសង្ឃឹមថានឹងលើកយកមកពិចារណាអំពីរឿងនោះនៅពេលក្រោយ។

> មើល៍ អញនឹងចាត់ឯងឲ្យអេលីយ៉ា ជាព្យាការី មករកអ្នករាល់គ្នា មុនថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់។ ហើយលោកនឹងបង្វែរចិត្តឪពុកទាំងឡាយឲ្យទៅរកកូនៗ ហើយចិត្តកូនៗឲ្យទៅរកឪពុករបស់ពួកគេ ក្រែងអញមកវាយផែនដីដោយសេចក្តីបណ្តាសា។ ម៉ាឡាគី 4:5, 6.

មុនពេលឱកាសសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិត្រូវបិទបញ្ចប់បន្តិច «អេលីយ៉ា ហោរា» នឹងត្រូវមកបង្ហាញខ្លួនជាមួយសារពិសេសមួយ ដែលបង្វែរ «ចិត្តរបស់ឪពុកទាំងឡាយទៅរកកូនៗ ហើយចិត្តរបស់កូនៗទៅរកឪពុកទាំងឡាយរបស់ពួកគេ»។ ហោរាទាំងអស់សុទ្ធតែធ្វើបន្ទាល់អំពីចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោក ហើយពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែស្របគ្នាទៅវិញទៅមក។

> ហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកហោរា ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកហោរាផ្ទាល់។ ដ្បិត ព្រះមិនមែនជាអ្នកបង្កឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់ទេ ប៉ុន្តែជាព្រះនៃសេចក្តីសុខសាន្ត ដូចជាក្នុងក្រុមជំនុំទាំងអស់របស់ពួកបរិសុទ្ធ។ ១ កូរិនថូស ១៤៖៣២, ៣៣។

សាររបស់អេលីយ៉ាមកដល់មុនថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឱ្យស្ញែងខ្លាចរបស់ព្រះអម្ចាស់បន្តិចប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ វាជាសារពិសេសដដែលនោះក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ដែលត្រូវបានបង្ហាញថា​ជា «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។ នៅពេលដែល «វេលាជិតមកដល់ហើយ» សារពិសេសរបស់អេលីយ៉ាបង្ហាញដល់ «អ្នកបម្រើ» របស់ព្រះនូវ «អ្វីៗដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗ»។

> ការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះបានប្រទានដល់ទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញដល់ពួកបាវបម្រើរបស់ទ្រង់នូវការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតមានក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ; ហើយទ្រង់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់មក ហើយបានបញ្ជាក់ការនោះដល់យ៉ូហាន ជាបាវបម្រើរបស់ទ្រង់៖ ដែលបានធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះ និងអំពីសក្ខីភាពនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយអំពីគ្រប់ការទាំងអស់ដែលគាត់បានឃើញ។ មានព្រះពរ​ដល់​អ្នក​ដែល​អាន និងដល់​ពួកអ្នក​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ការព្យាករណ៍​នេះ ហើយ​កាន់តាម​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សរសេរ​ទុក​នៅ​ក្នុង​នោះ ពីព្រោះ​ពេលវេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ វិវរណៈ ១៖១–៣

សូមកត់សម្គាល់ថា នៅពេលម៉ាឡាគីប្រើអេលីយ៉ាជានិមិត្តសញ្ញា លោកបានរួមបញ្ចូលការយោងដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ការកាន់តាមបញ្ញត្តិផងដែរ។

> ចូរចងចាំក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ដែលយើងបានបង្គាប់ដល់គាត់នៅហូរេប សម្រាប់អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ព្រមទាំងបញ្ញត្តិ និងសេចក្តីវិនិច្ឆ័យ។ មើល៍ យើងនឹងចាត់អេលីយ៉ា ជាហោរា មកឯអ្នករាល់គ្នា មុនថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឱ្យខ្លាចរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់៖ ហើយគាត់នឹងបង្វែរចិត្តរបស់ឪពុកទាំងឡាយទៅរកកូនៗ ហើយចិត្តរបស់កូនៗទៅរកឪពុកទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ក្រែងយើងមក ហើយវាយផែនដីដោយបណ្តាសា។ ម៉ាឡាគី 4:4–6។

ខទាំងបីនេះ​គឺជា​ខចុងក្រោយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ហើយ​មាន​ទាំង​សេចក្តីសន្យា​ចុងក្រោយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ព្រមទាំង​ការសង្កត់ធ្ងន់​លើ​ការកាន់តាម​បញ្ញត្តិ​ទាំងដប់​ផងដែរ។ នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​វិវរណៈ មាន «ព្រះពរ» ចំនួន​ប្រាំពីរ ហើយ​ព្រះពរ​ចុងក្រោយ​គឺជា​ព្រះពរ​លើ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​កាន់តាម​បញ្ញត្តិ​ទាំងដប់។

> ខ្ញុំ​ជា​អាល់ផា និង​អូមេហ្គា ជា​ដើម និង​ជា​ចុង ជា​អ្នក​ដំបូង និង​ជា​អ្នក​ចុងក្រោយ។ មាន​ពរ​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​សិទ្ធិ​ដល់​ដើម​ជីវិត ហើយ​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​តាម​ទ្វារ​ទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ២២:១៣, ១៤។

សេចក្តីសន្យាចុងក្រោយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ប្រាប់យើងឲ្យ «នឹកចាំ» បញ្ញត្តិទាំងដប់ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ វាបានសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើបញ្ញត្តិមួយដែលរួមមានពាក្យបង្គាប់ឲ្យ «នឹកចាំ»។

> ចូរនឹកចាំថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីរក្សាវាឲ្យបរិសុទ្ធ។ អស់រយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវធ្វើការងារ និងបំពេញកិច្ចការទាំងអស់របស់អ្នក។ ប៉ុន្តែថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃអ្នក។ នៅថ្ងៃនោះ អ្នកមិនត្រូវធ្វើការងារណាមួយឡើយ ទាំងអ្នក កូនប្រុសរបស់អ្នក កូនស្រីរបស់អ្នក អ្នកបម្រើប្រុសរបស់អ្នក អ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នក សត្វពាហនៈរបស់អ្នក ឬជនបរទេសដែលស្នាក់នៅក្នុងទ្វារទីក្រុងរបស់អ្នកផង។ ដ្បិតក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ព្រះយេហូវ៉ាបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងនោះ ហើយបានសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ហេតុនេះហើយ ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានពរដល់ថ្ងៃសប្ប័ទ និងបានធ្វើឲ្យវាបរិសុទ្ធ។ និក្ខមនំ 20:8–11។

សេចក្តីសន្យាចុងក្រោយនៅក្នុងទាំងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី បានសង្កត់ធ្ងន់លើព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ដោយមានការសង្កត់ធ្ងន់ពិសេសលើថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ម៉ាឡាគីមានប្រសាសន៍ថា «ចូរនឹកចាំ» ហើយយ៉ូហានប្រាប់យើងថា អ្នកមានព្រះពរ ប្រសិនបើអ្នកប្រព្រឹត្តដូច្នោះ។ ថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ រំឭកដល់ការបង្កើតរបស់ព្រះ និងអំណាចច្នៃប្រឌិតរបស់ទ្រង់។ ថ្ងៃសប្ប័ទក៏ក្លាយជាចំណុចនៃវិវាទនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីផងដែរ។ នៅពេលយ៉ូហានកត់ត្រា «ព្រះពរ» លើអស់អ្នកដែលកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ នោះគាត់គ្រាន់តែកត់ត្រានូវអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវ ជាអាល់ផា និងអូមេហ្គា ជាដើម និងចុងបញ្ចប់ ជាទីមុន និងជាទីក្រោយ បានប្រកាសប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ សេចក្តីសន្យាចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ទាក់ទងនឹងថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ ហើយក៏ទាក់ទងនឹងគុណលក្ខណៈនៃទេវភាព ដែលសម្គាល់ទីបញ្ចប់ដោយដើមកំណើតផងដែរ។

សេចក្ដីពិតដំបូងដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ដែលមានន័យថា ការចាប់ផ្ដើមៗ បង្ហាញអត្តសញ្ញាណនៃព្រះបង្កើត ការបង្កើត និងការផ្តោតសំខាន់ពិសេសលើថ្ងៃសប្ប័ទ។ នៅពេលយកមកពិចារណារួមគ្នា ជាបន្ទាត់លើបន្ទាត់ ទាំងការចាប់ផ្ដើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងចុងបញ្ចប់នៃទាំងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងសញ្ញាថ្មី សុទ្ធតែសង្កត់ធ្ងន់លើព្រះជាម្ចាស់ថាជាព្រះបង្កើត បញ្ញត្តិដប់ប្រការ បញ្ញត្តិអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ និងថា ព្រះយេស៊ូវជាការចាប់ផ្ដើម និងចុងបញ្ចប់។

ហោរាអេលីយ៉ាត្រូវបានម៉ាឡាគីប្រើជានិមិត្តសញ្ញា​នៅក្នុងព្រះបន្ទូលសន្យាចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ហើយគាត់ជាហោរាដែលបានប្រឈមមុខនឹងយេសេបិល និងអាហាប់។ សៀវភៅវិវរណៈប្រើយេសេបិលជានិមិត្តសញ្ញានៃអំណាចសម្តេចប៉ាប និងស្តេចដប់ជានិមិត្តសញ្ញានៃអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ការប្រឈមមុខរបស់អេលីយ៉ាជាមួយអាហាប់ និងយេសេបិល តំណាងឲ្យការប្រឈមមុខរបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលត្រូវបានពង្រឹងអំណាចដោយសហរដ្ឋអាមេរិក និងដឹកនាំដោយអំណាចសម្តេចប៉ាប។ ក្នុងនាមជាស្តេចលើកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់នៅភាគខាងជើងនៃអ៊ីស្រាអែល អាហាប់តំណាងឲ្យអំណាចគ្រប់គ្រងលើកុលសម្ព័ន្ធដប់ ដូច្នេះហើយបានធ្វើជាគំរូសម្គាល់អំពីសហរដ្ឋអាមេរិក (អាហាប់) ដែលពង្រឹងអំណាចដល់អង្គការសហប្រជាជាតិ (កុលសម្ព័ន្ធដប់ ឬស្តេចដប់ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៧) ឲ្យអនុវត្តការបៀតបៀនលើអ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ សម្រាប់អំណាចសម្តេចប៉ាប (យេសេបិល)។ នៅពេលម៉ាឡាគីប្រើអេលីយ៉ាដើម្បីតំណាងឲ្យសារមួយដែលមកមុនថ្ងៃដ៏មហានិងគួរឲ្យរន្ធត់របស់ព្រះអម្ចាស់ នោះអេលីយ៉ាតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានបៀតបៀនដោយរ៉ូមសម័យទំនើប (នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ) ដូចដែលគាត់ត្រូវបានយេសេបិលបៀតបៀនអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ។ ការសង្កត់ធ្ងន់លើថ្ងៃសប្ប័ទ ដោយប្រើពាក្យ «ចូរនឹកចាំ» នៅក្នុង ម៉ាឡាគី ៤:៤ បន្ថែមវិបត្តិនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យទៅក្នុងទិដ្ឋភាពព្យាករណ៍ដែលម៉ាឡាគីបានគូសបង្ហាញ។

មានអ្វីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវបន្ថែមទៅក្នុងការពិចារណាអំពីសេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកតាមរយៈការប្រៀបធៀបដើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ជាមួយចុងនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ហើយបន្ទាប់មកប្រៀបធៀបដើមនៃព្រះគម្ពីរទាំងមូលជាមួយចុងនៃព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ យើងឃើញព្រះបង្កើត ការបង្កើត និងថ្ងៃសប្ប័ទដែលរំឭកដល់ការបង្កើតនោះ។ នៅក្នុងម៉ាឡាគី យើងឃើញព្រះបញ្ញត្តិសប្ប័ទត្រូវបានកំណត់ថាជាបញ្ហាវិបត្តិដែលនាំទៅដល់ការបិទនៃរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្ស និងគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ឬដូចដែលម៉ាឡាគីហៅថា «ថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យ និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់ព្រះអម្ចាស់»។ អេលីយ៉ាតំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះដែលប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបីទៅកាន់លោកីយ៍ដែលកំពុងស្លាប់។

> «នៅ​សម័យ​សព្វថ្ងៃ​នេះ ដោយ​វិញ្ញាណ និង​ព្រះចេស្តា​របស់​អេលីយ៉ា និង​របស់​យ៉ូហាន បាទីស្ទ អ្នកនាំសារ​ទាំងឡាយ​ដែល​ព្រះ​បាន​តែងតាំង កំពុង​ហៅ​ការ​យកចិត្តទុកដាក់​របស់​ពិភពលោក​មួយ​ដែល​កំពុង​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ការ​ជំនុំជម្រះ ឲ្យ​មក​កាន់​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏ឧឡារិក​ទាំងឡាយ ដែល​នឹង​កើតឡើង​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ ទាក់ទង​នឹង​ម៉ោង​ចុងក្រោយ​នៃ​ពេលវេលា​សាកល្បង និង​ការ​លេចមក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ​ជា ស្តេច​លើ​អស់ទាំង​ស្តេច និង​ជា​ព្រះអម្ចាស់​លើ​អស់ទាំង​ព្រះអម្ចាស់»។ Prophets and Kings, 715, 716.

ការចាប់ផ្ដើមនៃព្រះគម្ពីរ ដែលក៏ជាការចាប់ផ្ដើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ផងដែរ បង្ហាញអំពីរឿងដដែលនោះដូចគ្នានឹងចុងបញ្ចប់នៃសញ្ញាទាំងពីរ ប៉ុន្តែការចាប់ផ្ដើម និងការបញ្ចប់នីមួយៗ មានសេចក្ដីពិតរបស់ខ្លួនសម្រាប់សង្កត់ធ្ងន់ និងរួមចំណែកដល់សារ។ ក្នុងលោកុប្បត្តិ ការផ្ដោតសំខាន់ស្ថិតលើព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចំណែកក្នុងម៉ាឡាគី ការផ្ដោតសំខាន់ស្ថិតលើសារដែលព្រមានអំពីវិបត្តិដែលនឹងមកដល់។ ចុងបញ្ចប់នៃវិវរណៈ បង្ហាញអំពីអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា។ នៅក្នុងសៀវភៅទីមួយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី យើងអានដូចតទៅនេះ។

> សៀវភៅនៃពង្សាវតាររបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាបុត្ររបស់ដាវីឌ ជាបុត្ររបស់អ័ប្រាហាំ។

> អប្រាហាំ​បង្កើត​អ៊ីសាក; ហើយ​អ៊ីសាក​បង្កើត​យ៉ាកុប; ហើយ​យ៉ាកុប​បង្កើត​យូដា និង​បងប្អូន​របស់​គាត់; ហើយ​យូដា​បង្កើត​ផារេស និង​សារ៉ា​ពី​ថាម៉ារ; ហើយ​ផារេស​បង្កើត​អេសរ៉ូម; ហើយ​អេសរ៉ូម​បង្កើត​អារ៉ាម; ហើយ​អារ៉ាម​បង្កើត​អាមីណាដាប់; ហើយ​អាមីណាដាប់​បង្កើត​ណាសសុន; ហើយ​ណាសសុន​បង្កើត​សាលម៉ូន; ហើយ​សាលម៉ូន​បង្កើត​បូអូស​ពី​រ៉ាហាប; ហើយ​បូអូស​បង្កើត​អូបេឌ​ពី​រូថ; ហើយ​អូបេឌ​បង្កើត​យេសេ; ហើយ​យេសេ​បង្កើត​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច; ហើយ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច​បង្កើត​សាឡូម៉ូន​ពី​នាង​ដែល​ធ្លាប់​ជា​ភរិយា​របស់​អ៊ូរីយ៉ាស; ហើយ​សាឡូម៉ូន​បង្កើត​រ៉ូបោម; ហើយ​រ៉ូបោម​បង្កើត​អាប៊ីយ៉ា; ហើយ​អាប៊ីយ៉ា​បង្កើត​អាសា; ហើយ​អាសា​បង្កើត​យ៉ូសាផាត; ហើយ​យ៉ូសាផាត​បង្កើត​យ៉ូរ៉ាម; ហើយ​យ៉ូរ៉ាម​បង្កើត​អូស៊ីយ៉ាស; ហើយ​អូស៊ីយ៉ាស​បង្កើត​យ៉ូថាម; ហើយ​យ៉ូថាម​បង្កើត​អាខាស; ហើយ​អាខាស​បង្កើត​អេសេគាស; ហើយ​អេសេគាស​បង្កើត​ម៉ាណាសេ; ហើយ​ម៉ាណាសេ​បង្កើត​អាម៉ូន; ហើយ​អាម៉ូន​បង្កើត​យ៉ូស៊ីយ៉ាស; ហើយ​យ៉ូស៊ីយ៉ាស​បង្កើត​យេកូនីយ៉ាស និង​បងប្អូន​របស់​គាត់ នៅ​ប្រហែល​ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​បាប៊ីឡូន។ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​គេ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​បាប៊ីឡូន យេកូនីយ៉ាស​បង្កើត​សាឡាធាល; ហើយ​សាឡាធាល​បង្កើត​សូរ៉ូបាបិល; ហើយ​សូរ៉ូបាបិល​បង្កើត​អាប៊ីអ៊ូឌ; ហើយ​អាប៊ីអ៊ូឌ​បង្កើត​អេលីយ៉ាគីម; ហើយ​អេលីយ៉ាគីម​បង្កើត​អាសោរ; ហើយ​អាសោរ​បង្កើត​សាដុក; ហើយ​សាដុក​បង្កើត​អាខឹម; ហើយ​អាខឹម​បង្កើត​អេលីអ៊ូឌ; ហើយ​អេលីអ៊ូឌ​បង្កើត​អេលាអាសារ; ហើយ​អេលាអាសារ​បង្កើត​ម៉ាថាន; ហើយ​ម៉ាថាន​បង្កើត​យ៉ាកុប; ហើយ​យ៉ាកុប​បង្កើត​យ៉ូសែប ជា​ប្ដី​របស់​នាង​ម៉ារា ដែល​ពី​នាង​នោះ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រសូត​មក ព្រះអង្គ​ដែល​គេ​ហៅ​ថា ព្រះគ្រីស្ទ។

> ដូច្នេះ គ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់ ចាប់ពីអប្រាហាំដល់ដាវីឌ មានដប់បួនជំនាន់; ហើយចាប់ពីដាវីឌរហូតដល់ការនាំទៅជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន មានដប់បួនជំនាន់; ហើយចាប់ពីការនាំទៅជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូនរហូតដល់ព្រះគ្រីស្ទ មានដប់បួនជំនាន់។

> ហេតុនៃកំណើតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺមានដូច្នេះ៖ កាលដែលនាងម៉ារា មាតារបស់ទ្រង់ បានភ្ជាប់ពាក្យនឹងយ៉ូសែបហើយ មុនពួកគេបានរស់នៅរួមគ្នា គេបានឃើញថានាងមានផ្ទៃពោះដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ រីឯយ៉ូសែប ប្តីរបស់នាង ជាមនុស្សសុចរិត ហើយមិនមានបំណងចង់ឲ្យនាងត្រូវអាម៉ាស់ជាសាធារណៈទេ ក៏គិតបំបែកនាងចេញដោយសម្ងាត់។ ប៉ុន្តែកាលដែលគាត់កំពុងគិតអំពីការទាំងនេះ មើល៍ ទេវតារបស់ព្រះអម្ចាស់បានលេចមកឲ្យគាត់ឃើញក្នុងសុបិន្ត ដោយនិយាយថា យ៉ូសែប កូនចៅដាវីឌអើយ កុំខ្លាចក្នុងការយកម៉ារាមកធ្វើជាប្រពន្ធរបស់អ្នកឡើយ ដ្បិតព្រះកុមារដែលបានកើតនៅក្នុងផ្ទៃនាង នោះគឺដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

> នាង​នឹង​បង្កើត​បុត្រា​មួយ ហើយ​អ្នក​ត្រូវ​ហៅ​ព្រះនាម​ទ្រង់​ថា យេស៊ូវ ដ្បិត​ទ្រង់​នឹង​សង្គ្រោះ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប​របស់​ពួកគេ។ ឯ​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​សម្រេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​ដោយ​អ្នក​នាំ​ព្រះបន្ទូល​ថា មើល៍ ព្រហ្មចារី​មួយ​នឹង​មាន​គភ៌ ហើយ​នឹង​បង្កើត​បុត្រា​មួយ ហើយ​គេ​នឹង​ហៅ​ព្រះនាម​ទ្រង់​ថា អេម៉ាញូអែល ដែល​បកប្រែ​ថា ព្រះ​គង់​ជាមួយ​យើង។ កាល​យ៉ូសែប​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​ឡើង នោះ​គាត់​បាន​ធ្វើ​ដូច​ជា​ទេវតា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​គាត់ ហើយ​បាន​នាំ​ភរិយា​របស់​គាត់​មក​នៅ​ជាមួយ។ តែ​គាត់​ពុំ​បាន​រួម​ដំណេក​ជាមួយ​នាង​ឡើយ ដរាប​ដល់​នាង​បាន​បង្កើត​បុត្រា​ច្បង​របស់​នាង ហើយ​គាត់​បាន​ហៅ​ព្រះនាម​ទ្រង់​ថា យេស៊ូវ។ ម៉ាថាយ ១:១–២៥។

ការចាប់ផ្តើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ស្របគ្នានឹងការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ព្រមទាំងការបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ដ្បិតវាសង្កត់ធ្ងន់លើព្រះចេស្តាច្នៃប្រឌិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពីព្រោះព្រះចេស្តាដែលព្រះគ្រីស្ទបានប្រើដើម្បីបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ គឺជាព្រះចេស្តាដូចគ្នាបេះបិទដែលទ្រង់ប្រើដើម្បី «សង្គ្រោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យរួចពីបាបរបស់ពួកគេ»។ ពាក្យ អេម៉ាញូអែល ដូចដែលអត្ថបទនេះបានដកស្រង់ពីសំណេររបស់អេសាយ មានន័យថា «ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយយើង»។ ទ្រង់គង់នៅក្នុងរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដោយផ្សំរួមទេវភាពរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងមនុស្សភាពរបស់យើង ហើយនេះហើយជាការផ្សំរួមដដែលដែលទ្រង់បានសម្រេចឡើង នៅពេលទ្រង់បានយាងមកសោយមនុស្សជាតិក្នុងព្រះនាងម៉ារា។

> «គ្មានអ្វីទាបជាងការគោរពប្រតិបត្តិយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ អាចឆ្លើយតបនឹងស្តង់ដារនៃអ្វីដែលព្រះទ្រង់ទាមទារបានឡើយ។ ទ្រង់មិនបានទុកឲ្យសេចក្តីទាមទាររបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងភាពមិនច្បាស់លាស់ទេ។ ទ្រង់មិនបានបង្គាប់អ្វីមួយណាដែលមិនចាំបាច់ ដើម្បីនាំមនុស្សឲ្យចូលមកក្នុងភាពសុខដុមជាមួយនឹងទ្រង់នោះឡើយ។ យើងត្រូវតែចង្អុលបង្ហាញមនុស្សមានបាបទៅកាន់ឧត្តមគតិនៃអត្តចរិតរបស់ទ្រង់ ហើយនាំពួកគេមកឯព្រះគ្រីស្ទ ដែលមានតែដោយសារព្រះគុណរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ទើបឧត្តមគតិនេះអាចសម្រេចបាន។»

> «ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានទទួលយកលើព្រះអង្គទ្រង់នូវភាពទន់ខ្សោយទាំងឡាយរបស់មនុស្សជាតិ ហើយបានរស់នៅជីវិតឥតមានបាប ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងឡាយមិនមានការភ័យខ្លាចថា ដោយសារភាពខ្សោយនៃសភាពមនុស្ស នោះពួកគេមិនអាចឈ្នះបានឡើយ។ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមក ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងក្លាយជា ‘អ្នកមានចំណែកក្នុងធម្មជាតិដ៏ទេវភាព’ ហើយជីវិតរបស់ទ្រង់ប្រកាសថា ភាពជាមនុស្ស ដែលរួមបញ្ចូលជាមួយភាពទេវភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ»។ Ministry of Healing, 180.

ការចាប់ផ្ដើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី បញ្ជាក់ថា ព្រះយេស៊ូវបានយកធម្មជាតិមនុស្សរបស់យើងមកលើព្រះអង្គ នៅទីណា នៅពេលណា និងដោយមូលហេតុអ្វី។ ព្រះអង្គបានធ្វើដូច្នោះ ដើម្បីបង្ហាញថា អំណាចមនុស្សដែលរួមផ្សំជាមួយអំណាចទេវភាព មិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ អំពើបាបគឺជាការរំលងក្រឹត្យវិន័យ ដែលម៉ាឡាគីថ្លែងថា យើងត្រូវតែ «នឹកចាំ»។ យ៉ូហានប្រាប់យើងថា អស់អ្នកដែលកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យ ហេតុនេះហើយអស់អ្នកដែលមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាប អាចចូលតាមទ្វារស្ថានសួគ៌បាន។ ម៉ាថាយបញ្ជាក់ថា មនុស្សបាបអាចឈ្នះលើអំពើបាបបាន ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានឈ្នះ។ នៅពេលដែលយើងមានព្រះគ្រីស្ទគង់នៅក្នុងយើង («សេចក្ដីសង្ឃឹមនៃសិរីល្អ») យើងមានអំណាចបង្កើត ដែលបានបង្កើតចក្រវាល គង់នៅក្នុងយើង។ លទ្ធភាពនេះ ត្រូវបានប្រទានមកដោយព្រះគ្រីស្ទជ្រើសរើសចូលមកក្នុងគ្រួសារមនុស្ស ហើយសម្រាប់អស់កល្បជានិច្ច ទ្រង់ក្លាយជាមិនត្រឹមតែជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាបុត្រមនុស្សផងដែរ។

មាន​សារ​ពិសេស​មួយ​នៃ​សេចក្ដីពិត ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ពី​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ មុន​ពេល​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​ឱកាស​សាកល្បង​របស់​មនុស្សជាតិ។ សារ​ពិសេស​នោះ​ក៏​ជា «សារ​របស់​អេលីយ៉ា» របស់​ម៉ាឡាគី​ផង​ដែរ ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​នៅ​មុន «ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច»។

នៅ​ដើម​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​ទាំង​ពីរ​ផ្នែក និង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី យើង​ឃើញ​គុណលក្ខណៈ​ជាក់លាក់​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់។ នៅ​ក្នុង​លោកុប្បត្តិ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះបង្កើត ហើយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​វិវរណៈ ព្រះអង្គ​ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា។ នៅ​ដើម​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ព្រះអង្គ​បាន​ក្លាយ​ជា​ព្រះរាជបុត្រ​នៃ​មនុស្ស។ ហើយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ យើង​ឃើញ​គោលការណ៍​ដែល​អ្នកនាំសារ​អេលីយ៉ា​ប្រើ ដើម្បី​សម្រេច​ព្រះសារ​ដែល​គាត់​នឹង​ប្រកាស គឺ​ការ​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​ឪពុក​ទៅ​កាន់​កូនៗ ហើយ​វិញ​មក​វិញ​ផង​ដែរ។

គោលការណ៍ទំនាយដែលអេលីយ៉ាប្រើ ដើម្បីបង្ហាញសារព្រមានរបស់គាត់ គឺពិតប្រាកដដូចជាអ្វីដែលយ៉ូហានត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ អេលីយ៉ា «នឹងបង្វែរចិត្តរបស់ឪពុកទាំងឡាយទៅរកកូនៗ ហើយចិត្តរបស់កូនៗទៅរកឪពុកទាំងឡាយ» ហើយយ៉ូហានត្រូវបានប្រាប់ឲ្យសរសេរអំពីអ្វីៗដែលមាននៅពេលនោះ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ គាត់ក៏នឹងកំពុងសរសេរអំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមកដែរ។ យ៉ូហានត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្ហាញថា គោលការណ៍នៃអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ដំណើរការនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយយ៉ាងដូចម្តេច ហើយអេលីយ៉ានឹងស្ថាបនាសាររបស់គាត់លើគោលការណ៍ដូចគ្នានេះ។ នៅពេលយើងប្រៀបធៀបការចាប់ផ្តើមនៃព្រះគម្ពីរ ជាមួយនឹងចុងបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរ យើងកំពុងប្រៀបធៀបព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ជាមួយនឹងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ឪពុកគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃកូនរបស់ខ្លួន ហើយកូនគឺជាការបញ្ចប់នៃឪពុក។ មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ គឺជាជំនាន់ចុងក្រោយនៃកូនចៅរបស់អាប្រាហាំ ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះបានចូលក្នុងសេចក្តីសញ្ញាជាមួយអាប្រាហាំ ជាប្រភេទនិមិត្តរូបនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅពេលដែលព្រះទ្រង់បន្តសេចក្តីសញ្ញានោះឡើងវិញជាមួយនឹងមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

> ហេតុនេះហើយ វាសម្រេចដោយសេចក្ដីជំនឿ ដើម្បីឲ្យបានដោយព្រះគុណ ដល់ទីបំផុតដែលសេចក្ដីសន្យាអាចប្រាកដមាំមួនដល់ពូជពង្សទាំងអស់ មិនមែនតែដល់អ្នកដែលស្ថិតក្រោមក្រឹត្យវិន័យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដល់អ្នកដែលមានសេចក្ដីជំនឿដូចអ័ប្រាហាំផងដែរ គឺជាឪពុកនៃយើងទាំងអស់គ្នា។ រ៉ូម 4:16។

សាររបស់អេលីយ៉ា​តំណាង​ឲ្យ​គោលការណ៍​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ពីព្រោះ​ពួកបិតា​គឺ​ជា​អាល់ហ្វា ហើយ​កូនចៅ​គឺ​ជា​អូមេហ្គា។ សាររបស់​អេលីយ៉ា​នឹង​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​ពួកបិតា​ទៅរក​កូនចៅ។ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ូហាន បាទីស្ទ​ថា​ជា​អេលីយ៉ា ហើយ Ellen White បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ William Miller ថា​ជា​ទាំង​អេលីយ៉ា និង​យ៉ូហាន បាទីស្ទ។ សារ​របស់​បុរស​តំណាង​ទាំងអស់​នេះ ត្រូវបាន​បង្ហាញ​ថា​ជា​ការ​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​ពួកបិតា​ទៅរក​កូនចៅ ហើយ​ផ្ទុយ​មកវិញ​ផងដែរ។ កិច្ចការ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ឥទ្ធិពល​នៃ​សារ​ក្នុង​ការ​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ទៅរក​ព្រះបិតា​ស្ថានសួគ៌​របស់​ពួកគេ ប៉ុន្តែ​វា​មាន​ន័យ​លើស​ពី​នោះ​ទៀត ពីព្រោះ​វា​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​កិច្ចការ​នោះ។ ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ និមិត្តរូប​មាន​អត្ថន័យ​លើស​ពី​មួយ ហើយ​ត្រូវតែ​កំណត់​ដោយ​បរិបទ។

> «តើ​អ្វី​បាន​ជា​ហេតុ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យ៉ូហាន បាទីស្ទ ធំ​អស្ចារ្យ? គាត់​បាន​បិទ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​បរិមាណ​ដ៏​ច្រើន​នៃ​ប្រពៃណី​ដែល​គ្រូ​បង្រៀន​នៃ​ជាតិ​យូដា​បាន​នាំ​មក​បង្ហាញ ហើយ​បាន​បើក​ចិត្ត​ទទួល​ប្រាជ្ញា​ដែល​មក​ពី​ស្ថាន​លើ។ មុន​ពេល​កំណើត​របស់​គាត់ ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​យ៉ូហាន​ថា៖ “គាត់​នឹង​បាន​ធំ​ក្នុង​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​គាត់​នឹង​មិន​ផឹក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ឬ​ស្រា​ខ្លាំង​ឡើយ; ហើយ​គាត់​នឹង​ពេញ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ…. ហើយ​គាត់​នឹង​បង្វែរ​កូនចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន​ទៅ​ឯ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​នៃ​ពួក​គេ​វិញ។ ហើយ​គាត់​នឹង​ទៅ​នៅ​មុខ​ទ្រង់ ដោយ​វិញ្ញាណ និង​អំណាច​របស់​អេលីយ៉ា ដើម្បី​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​បិតា​ទាំងឡាយ​ទៅ​រក​កូនៗ ហើយ​បង្វែរ​អ្នក​មិន​ស្ដាប់​បង្គាប់​ទៅ​រក​ប្រាជ្ញា​របស់​មនុស្ស​សុចរិត ដើម្បី​រៀបចំ​ប្រជាជន​មួយ​ដែល​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​សម្រាប់​ព្រះអម្ចាស់។” លូកា 1:15–17។» Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

សារនេះត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលជ្រើសរើសស្តាប់ នឹងបង្វែរចិត្តរបស់ខ្លួនទៅកាន់ព្រះវរបិតាស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែ គោលការណ៍ទំនាយសំខាន់ជាបឋម ដែលនឹងត្រូវប្រើដើម្បីបញ្ជូនសារព្រមាន នោះគឺថា ព្រះគ្រីស្ទជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ជាទីមួយ និងទីចុងក្រោយ ជាដើម និងជាចប់។ សាររបស់អេលីយ៉ា មានមូលដ្ឋានលើការបង្ហាញព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ តាមទស្សនៈដែលថា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយក្បួនច្បាប់ដែលគ្រប់គ្រងព្រះគម្ពីរ ក៏ជាគុណលក្ខណៈនៃព្រះអង្គផងដែរ។

> «ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បរិសុទ្ធដូចព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។ វាជាការបើកសម្ដែងអំពីព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ជារូបចម្លងនៃព្រះចរិតរបស់ទ្រង់ ជាការបង្ហាញនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងប្រាជ្ញាដ៏ទេវភាព។ សមោហភាពនៃសកលបង្កើត ពឹងផ្អែកលើការស្របតាមយ៉ាងពេញលេញរបស់សត្វមានជីវិតទាំងអស់ និងអ្វីៗទាំងអស់ ទាំងដែលមានជីវិត និងគ្មានជីវិត ចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះបង្កើត។ ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្រឹត្យវិន័យសម្រាប់ការគ្រប់គ្រង មិនត្រឹមតែសត្វមានជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រតិបត្តិការទាំងអស់នៃធម្មជាតិផងដែរ។ អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យថេរមាំ ដែលមិនអាចមើលរំលងបាន។ ប៉ុន្តែ ខណៈដែលអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងធម្មជាតិត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយក្រឹត្យវិន័យធម្មជាតិ មនុស្សតែម្នាក់គត់ ក្នុងចំណោមអ្វីៗទាំងអស់ដែលរស់នៅលើផែនដី ដែលស្ថិតក្រោមការទទួលខុសត្រូវចំពោះក្រឹត្យវិន័យសីលធម៌។ ចំពោះមនុស្ស ដែលជាស្នាដៃកំពូលនៃការបង្កើត ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានអំណាចឲ្យយល់អំពីតម្រូវការរបស់ទ្រង់ ឲ្យយល់ជ្រាបអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ និងគុណប្រយោជន៍នៃក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងការទាមទារដ៏បរិសុទ្ធរបស់វាលើខ្លួនគាត់ ហើយពីមនុស្ស ត្រូវបានទាមទារឲ្យមានការគោរពប្រតិបត្តិយ៉ាងមិនងាករេ»។ Patriarchs and Prophets, 53.

អ្វីៗទាំងអស់ (ហើយនេះក៏រួមបញ្ចូលព្រះគម្ពីរផងដែរ ពីព្រោះព្រះគម្ពីរគឺជាអ្វីមួយ ហើយបើវាជាអ្វីមួយ នោះវាគឺជាផ្នែកមួយនៃអ្វីៗទាំងអស់) ស្ថិតនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យថេរ។ ព្រះគម្ពីរមានក្រឹត្យវិន័យ ឬបទបញ្ញត្តិថេរ ដែលគ្រប់គ្រងការបកស្រាយដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់វា។ ក្នុងចំណោមបទបញ្ញត្តិទាំងនោះ មានមួយគឺថា ព្រះគម្ពីរកំណត់ចុងបញ្ចប់នៃអ្វីមួយឲ្យជាប់ទាក់ទងនឹងដើមកំណើតនៃអ្វីមួយ។ ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយទ្រង់ជាដើម និងជាចុងក្រោយ ហើយនេះគឺជា «ក្រឹត្យវិន័យថេរ» មួយ និងជាលក្ខណៈមួយនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់។

យើង​បាន​ប្រើ​សេចក្តី​ផ្តើម​អំពី​អេលីយ៉ា​នេះ ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា ការចាប់ផ្តើម និង​ការបញ្ចប់​របស់​ទាំង​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និង​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ស្របគ្នា។ ការបញ្ចប់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ ដែល​ក៏​ជា​ការបញ្ចប់​នៃ​សៀវភៅ​វិវរណៈ​ផង​ដែរ ក៏​ស្របគ្នា​នឹង​ការចាប់ផ្តើម​នៃ​វិវរណៈ​ដែរ។ សាក្សី​ប្រាំ​ចំពោះ​សេចក្តីពិត​ដូចគ្នា ដោយ​ផ្អែក​លើ​គោលការណ៍​មួយ ដែល​ជា​លក្ខណៈ​នៃ​ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ព្រះ គឺ​ថា ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ តែងតែ​បង្ហាញ​ការបញ្ចប់​នៃ​អ្វី​មួយ ដោយ​ការចាប់ផ្តើម​របស់​អ្វី​នោះ​ជានិច្ច។ សេចក្តី​ពិត​នេះ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​អ្វី​ដែល​មាន​ន័យ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា។

> «ចំពោះសាវកយ៉ូហាន នៅលើកោះប៉ាតម៉ុស នោះឈុតឆាកនានាដែលមានសារៈសំខាន់ជ្រាលជ្រៅ និងគួរឲ្យរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ក្នុងបទពិសោធន៍របស់ក្រុមជំនុំ ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់លោក។ ប្រធានបទនានាដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង និងមានសារៈសំខាន់ធំធេង ត្រូវបានបង្ហាញដល់លោកដោយរូបភាព និងនិមិត្តសញ្ញា ដើម្បីឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះមានការយល់ដឹងអំពីគ្រោះថ្នាក់ និងការតស៊ូដែលនៅខាងមុខពួកគេ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពិភពគ្រីស្ទបរិស័ទ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់បំផុតនៃកាលកំណត់ ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់យ៉ូហាន។ ដោយមានភាពច្បាស់លាស់យ៉ាងខ្លាំង លោកបានឃើញស្ថានភាព គ្រោះថ្នាក់ ការតស៊ូ និងការរំដោះចុងក្រោយរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះ។ លោកបានកត់ត្រាសារចុងក្រោយ ដែលនឹងធ្វើឲ្យផលចម្រូតនៃផែនដីទុំគ្រប់លក្ខណ៍ មិនថាជាកណ្ដាប់ស្រូវសម្រាប់ជង្រុកស្ថានសួគ៌ ឬជាបាច់អុសសម្រាប់ភ្លើងនៃថ្ងៃចុងក្រោយឡើយ។»

> នៅក្នុងនិមិត្ត យ៉ូហានបានឃើញការល្បងលដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះនឹងស៊ូទ្រាំដោយព្រោះសេចក្ដីពិត។ គាត់បានឃើញភាពមាំមួនឥតរំញោចរបស់ពួកគេក្នុងការគោរពតាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ទោះនៅចំពោះមុខអំណាចសង្កត់សង្កិនដែលស្វែងរកបង្ខំពួកគេឲ្យមិនស្តាប់បង្គាប់ក៏ដោយ ហើយគាត់ក៏បានឃើញជ័យជម្នះចុងក្រោយរបស់ពួកគេលើសត្វសាហាវ និងរូបឆ្លាក់របស់វា។

> «ក្រោម​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​នាគ​ក្រហម​ដ៏​ធំ​មួយ សត្វ​សាហាវ​មួយ​ដូច​ខ្លា​ដំបង និង​សត្វ​សាហាវ​មួយ​មាន​ស្នែង​ដូច​កូន​ចៀម អំណាច​រដ្ឋាភិបាល​នៅ​លើ​ផែនដី​ដែល​នឹង​ចូលរួម​ជា​ពិសេស​ក្នុង​ការ​ជាន់ឈ្លី​លើ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ និង​បៀតបៀន​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​យ៉ូហាន។ សង្គ្រាម​នេះ​ត្រូវ​បាន​បន្ត​រហូត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​កាលវេលា។ ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ស្ត្រី​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់ និង​កូនៗ​របស់​នាង ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​មាន​ចំនួន​តិច​យ៉ាង​ខ្លាំង។ នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ មាន​តែ​សំណល់​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នៅ​សេសសល់។ អំពី​ពួក​នេះ យ៉ូហាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពួក​គេ​ជា​អ្នក «កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ និង​មាន​សក្ខីភាព​របស់​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។

> «តាមរយៈសាសនាព្រាហ្មណ៍ ហើយបន្ទាប់មកតាមរយៈសាសនាប៉ាប សាតាំងបានប្រើអំណាចរបស់វាអស់ជាច្រើនសតវត្ស ដោយមានបំណងលុបបំបាត់សាក្សីស្មោះត្រង់របស់ព្រះចេញពីផែនដី។ អ្នកសាសនាព្រាហ្មណ៍ និងអ្នកសាសនាប៉ាប ត្រូវបានជំរុញដោយវិញ្ញាណនាគដូចគ្នា។ ពួកគេខុសគ្នាតែត្រង់ថា សាសនាប៉ាប ដោយធ្វើជាលេសថាបម្រើព្រះ គឺជាសត្រូវដែលគ្រោះថ្នាក់ និងសាហាវជាង។ តាមរយៈមធ្យោបាយនៃរូម៉ាំងនិយម សាតាំងបានចាប់ពិភពលោកជាឈ្លើយ។ ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះដែលអះអាងថាជារបស់ព្រះ ត្រូវបានកួចចូលទៅក្នុងជួរនៃការបំភាន់នេះ ហើយអស់រយៈពេលលើសពីមួយពាន់ឆ្នាំ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះបានរងទុក្ខក្រោមកំហឹងរបស់នាគ។ ហើយនៅពេលដែលសាសនាប៉ាប ត្រូវបានដកហូតកម្លាំងរបស់វា ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យបញ្ឈប់ការបៀតបៀន យ៉ូហានបានឃើញអំណាចថ្មីមួយកំពុងលេចឡើង ដើម្បីបន្លឺសំឡេងនាគឡើងវិញ និងបន្តការងារដ៏សាហាវឃោរឃៅ និងពោរពេញដោយការប្រមាថព្រះដដែលនោះ។ អំណាចនេះ ដែលជាអំណាចចុងក្រោយដែលនឹងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងក្រុមជំនុំ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ត្រូវបាននិមិត្តរូបដោយសត្វមួយដែលមានស្នែងដូចកូនចៀម។ សត្វទាំងឡាយដែលមានមុនវាបានឡើងពីសមុទ្រ ប៉ុន្តែសត្វនេះបានឡើងពីដី ដែលតំណាងឱ្យការលេចឡើងដោយសន្តិវិធីនៃជាតិដែលត្រូវបាននិមិត្តរូប។ «ស្នែងពីរដូចកូនចៀម» តំណាងបានយ៉ាងសមស្របដល់លក្ខណៈរបស់រដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិក ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងគោលការណ៍មូលដ្ឋានពីររបស់វា គឺ របបសាធារណរដ្ឋនិយម និងប្រូតេស្តង់និយម។ គោលការណ៍ទាំងនេះគឺជាអាថ៌កំបាំងនៃអំណាច និងសេចក្តីរុងរឿងរបស់យើងជាជាតិមួយ។ អ្នកដែលបានរកឃើញទីជ្រកកោនជាលើកដំបូងនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រអាមេរិក បានអរសប្បាយថាពួកគេបានមកដល់ប្រទេសមួយដែលរួចផុតពីការទាមទារដ៏ក្រអឺតក្រទមរបស់សាសនាប៉ាប និងពីអំណាចផ្តាច់ការនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ស្ដេច។ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តបង្កើតរដ្ឋាភិបាលមួយលើមូលដ្ឋានទូលំទូលាយនៃសេរីភាពស៊ីវិល និងសេរីភាពខាងសាសនា។»

> ប៉ុន្តែ ស្នាមគំនូរដ៏តឹងរឹងនៃខ្មៅដៃទំនាយ បង្ហាញឲ្យឃើញការផ្លាស់ប្តូរមួយនៅក្នុងទិដ្ឋភាពសន្តិភាពនេះ។ សត្វសាហាវដែលមានស្នែងដូចកូនចៀម និយាយដោយសំឡេងនាគ ហើយ «ប្រើអំណាចទាំងមូលរបស់សត្វសាហាវទីមួយនៅចំពោះមុខវា»។ ទំនាយប្រកាសថា វានឹងប្រាប់ដល់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីឲ្យធ្វើរូបសំណាកមួយដល់សត្វសាហាវ ហើយថា «វាបង្ខំមនុស្សទាំងអស់ ទាំងតូចទាំងធំ ទាំងអ្នកមានទាំងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកសេរីទាំងអ្នកជាប់បម្រើ ឲ្យទទួលសញ្ញាសម្គាល់មួយនៅលើដៃស្តាំរបស់ខ្លួន ឬនៅលើថ្ងាសរបស់ខ្លួន; ហើយមិនឲ្យនរណាម្នាក់អាចទិញឬលក់បានឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលមានសញ្ញាសម្គាល់ ឬឈ្មោះរបស់សត្វសាហាវ ឬលេខនៃឈ្មោះរបស់វា»។ ដូច្នេះ ព្រូតេស្តង់និយម ដើរតាមជំហានរបស់សាសនាបាប៉ាស៊ី។

> «គឺនៅក្នុងពេលនេះហើយដែលទេវតាទីបីត្រូវបានឃើញកំពុងហោះនៅកណ្ដាលមេឃ ប្រកាសថា៖ “បើអ្នកណាថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា ហើយទទួលសញ្ញារបស់វានៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃរបស់ខ្លួន អ្នកនោះនឹងផឹកស្រានៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ដែលបានចាក់ចេញដោយឥតលាយចូលក្នុងពែងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ទ្រង់។” “នៅទីនេះមានពួកអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ។” ដោយមានភាពផ្ទុយគ្នាយ៉ាងច្បាស់លាស់នឹងលោកិយ មានក្រុមតូចមួយឈរយ៉ាងមាំមួន ដែលមិនព្រមងាកចេញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគេចំពោះព្រះឡើយ។ ពួកគេនេះហើយជាអ្នកដែលអេសាយបាននិយាយអំពីថា ជាអ្នកជួសជុលការបែកបាក់ដែលបានកើតមានឡើងនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ជាពួកអ្នកដែលកំពុងស្ថាបនាកន្លែងបាក់បែកបុរាណឡើងវិញ លើកស្ទួយគ្រឹះរបស់មនុស្សជាច្រើនជំនាន់ឡើងវិញ។»

> «ការព្រមានដ៏ឱឡារិកបំផុត និងការគំរាមកំហែងដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចបំផុត ដែលធ្លាប់បានផ្ញើទៅកាន់មនុស្សលោក គឺជាសេចក្តីដែលមាននៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីបី។ អំពើបាបដែលនាំឲ្យព្រះពិរោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាក់ចុះមកដោយឥតលាយឡំដោយសេចក្តីមេត្តា ត្រូវតែជាអំពើដែលសាហាវយង់ឃ្នងបំផុត។ តើពិភពលោកត្រូវទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹត ចំពោះធម្មជាតិនៃអំពើបាបនេះឬ?—មិនមែនដូច្នោះឡើយជាដាច់ខាត។ ព្រះជាម្ចាស់មិនប្រព្រឹត្តដូច្នេះចំពោះសត្វលោករបស់ទ្រង់ឡើយ។ ព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់មិនដែលត្រូវបានយកមកដាក់ទោសលើអំពើបាបដែលប្រព្រឹត្តដោយអវិជ្ជាឡើយ។ មុនពេលការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់ត្រូវបាននាំមកលើផែនដី នោះពន្លឺទាក់ទងនឹងអំពើបាបនេះត្រូវតែត្រូវបានបង្ហាញដល់ពិភពលោក ដើម្បីឲ្យមនុស្សបានដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាការជំនុំជម្រះទាំងនេះត្រូវបានប្រតិបត្តិ ហើយដើម្បីឲ្យគេមានឱកាសគេចផុតពីវា។»

> «សារដែលមានការព្រមាននេះ គឺជាសារចុងក្រោយដែលត្រូវប្រកាស មុនពេលការបើកសម្ដែងនៃព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្ស។ ទីសម្គាល់ទាំងឡាយដែលទ្រង់ផ្ទាល់បានប្រទាន បានប្រកាសថា ការយាងមករបស់ទ្រង់ជិតមកដល់ណាស់។ អស់រយៈពេលស្ទើរតែសែសិបឆ្នាំមកហើយ ដែលសាររបស់ទេវតាទីបីបានបន្លឺឡើង។ នៅក្នុងលទ្ធផលនៃការតស៊ូដ៏ធំនោះ មានមនុស្សពីរក្រុមត្រូវបានបង្ហាញឡើង គឺពួកអ្នកដែល «ថ្វាយបង្គំសត្វនោះ និងរូបរបស់វា» ហើយទទួលសញ្ញារបស់វា និងពួកអ្នកដែលទទួល «ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់» ដែលមានព្រះនាមរបស់ព្រះវរបិតាសរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ នេះមិនមែនជាសញ្ញាដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទេ។ ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដែលអស់អ្នកណាដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសេចក្ដីសង្គ្រោះនៃព្រលឹងរបស់ខ្លួន គួរតែសួរស្វែងយល់ដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត និងដោយភាពគួរឲ្យគោរពថា ត្រារបស់ព្រះគឺជាអ្វី? ហើយសញ្ញារបស់សត្វគឺជាអ្វី? តើយើងអាចជៀសវាងមិនឲ្យទទួលវាបានដោយរបៀបណា?»

> «ត្រារបស់ព្រះ គឺជាសញ្ញា ឬគ្រឿងសម្គាល់នៃសិទ្ធិអំណាចរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានឃើញនៅក្នុងបញ្ញត្តិទីបួន។ នេះជាបញ្ញត្តិតែមួយគត់ក្នុងក្រឹត្យវិន័យទាំងដប់ ដែលចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ព្រះជាព្រះបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ហើយបែងចែកយ៉ាងច្បាស់លាស់ព្រះដ៏ពិត ចេញពីព្រះក្លែងក្លាយទាំងអស់។ នៅទូទាំងបទគម្ពីរ សេចក្ដីពិតអំពីព្រះចេស្តានៃការបង្កើតរបស់ព្រះ ត្រូវបានលើកឡើងជាភស្តុតាងថា ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់លើសអាទិទេពរបស់សាសន៍ដទៃទាំងអស់។»

> «ថ្ងៃសប្ប័ទ​ដែល​បាន​បង្គាប់​ដោយ​បញ្ញត្តិ​ទីបួន ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដើម្បី​រំឭក​ដល់​កិច្ចការ​នៃ​ការ​បង្កើត ដូច្នេះ​ដើម្បី​រក្សា​ឲ្យ​គំនិត​របស់​មនុស្ស​បែរ​មុខ​ទៅ​កាន់​ព្រះ​ដ៏​ពិត និង​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​ជានិច្ច។ ប្រសិនបើ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ត្រូវ​បាន​កាន់​រក្សា​ជានិច្ច មិន​ដែល​នឹង​មាន​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ អ្នក​មិន​ជឿ​ថា​មាន​ព្រះ ឬ​អ្នក​មិន​មាន​ជំនឿ​ឡើយ។ ការ​គោរព​រក្សា​យ៉ាង​បរិសុទ្ធ​ចំពោះ​ថ្ងៃ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ នឹង​បាន​នាំ​គំនិត​របស់​មនុស្ស​ទៅ​កាន់​ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​អ្នក​បង្កើត​របស់​ពួក​គេ។ វត្ថុ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ធម្មជាតិ​នឹង​បាន​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​នឹក​ចាំ​ដល់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​នឹង​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​ព្រះ​ចេស្តា និង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​នៃ​បញ្ញត្តិ​ទីបួន គឺ​ជា​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់។ វា​ចង្អុល​បង្ហាញ​ទៅ​កាន់​ព្រះ​ថា​ជា​ព្រះ​អ្នក​បង្កើត ហើយ​ជា​សញ្ញា​នៃ​សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​របស់​ព្រះ​អង្គ​លើ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំងឡាយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្កើត»។

> «ដូច្នេះ តើអ្វីទៅជាសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ បើវាមិនមែនជាសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ដែលលោកិយបានទទួលយកជំនួសសប្ប័ទពិតនោះ?»

> «សេចក្តីប្រកាសព្យាករណ៍ដែលថា អំណាចសម្តេចប៉ាបនឹងលើកតម្កើងខ្លួនឡើងលើអស់ទាំងអ្វីដែលត្រូវបានហៅថាព្រះ ឬដែលត្រូវបានថ្វាយបង្គំ នោះ បានសម្រេចឡើងយ៉ាងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ក្នុងការផ្លាស់ប្តូរថ្ងៃសប្ប័ទពីថ្ងៃទីប្រាំពីរ ទៅជាថ្ងៃដំបូងនៃសប្តាហ៍។ នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលថ្ងៃសប្ប័ទរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានគោរពលើសថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះ នៅទីនោះ មនុស្សនៃអំពើបាបត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងលើព្រះអង្គបង្កើតស្ថានសួគ៌ និងផែនដី។»

> «អស់អ្នកដែលអះអាងថា ព្រះគ្រីស្ទបានផ្លាស់ប្ដូរថ្ងៃសប្ប័ទ កំពុងតែផ្ទុយដោយផ្ទាល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។ ក្នុងសេចក្ដីអធិប្បាយរបស់ទ្រង់លើភ្នំ ទ្រង់បានប្រកាសថា៖ “កុំគិតថា ខ្ញុំបានមកដើម្បីលុបបំបាត់ក្រឹត្យវិន័យ ឬពួកហោរា; ខ្ញុំមិនបានមកដើម្បីលុបបំបាត់ទេ គឺមកដើម្បីបំពេញឲ្យសម្រេច។ ដ្បិត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ដរាបណាផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនៅតែមាន នោះមិនមែនសូម្បីតែអក្សរតូចមួយ ឬសញ្ញាតូចមួយណា នឹងកន្លងផុតពីក្រឹត្យវិន័យឡើយ ទាល់តែគ្រប់ទាំងអស់បានសម្រេច។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលនឹងបំពានបញ្ញត្តិតូចបំផុតមួយក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំងនេះ ហើយបង្រៀនមនុស្សឲ្យធ្វើដូច្នោះផង អ្នកនោះនឹងត្រូវហៅថា តូចបំផុតក្នុងនគរស្ថានសួគ៌; ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាម ហើយបង្រៀនបញ្ញត្តិទាំងនោះ អ្នកនោះនឹងត្រូវហៅថា ធំក្នុងនគរស្ថានសួគ៌។”»

> «កាតូលិករ៉ូមទទួលស្គាល់ថា ការផ្លាស់ប្តូរថ្ងៃសប្ប័ទ ត្រូវបានធ្វើឡើងដោយក្រុមជំនុំរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេលើកយកការផ្លាស់ប្តូរនេះផ្ទាល់ ជាភស្តុតាងនៃសិទ្ធិអំណាចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ក្រុមជំនុំនេះ។ ពួកគេប្រកាសថា ដោយការកាន់តាមថ្ងៃទីមួយនៃសប្តាហ៍ជាថ្ងៃសប្ប័ទ ពួកប្រូតេស្តង់កំពុងទទួលស្គាល់អំណាចរបស់នាង ក្នុងការចែងច្បាប់អំពីកិច្ចការដ៏ទេវភាព។ ក្រុមជំនុំរ៉ូមមិនបានលះបង់ការអះអាងរបស់នាងអំពីភាពមិនអាចខុសឆ្គងបានឡើយ ហើយនៅពេលដែលពិភពលោក និងក្រុមជំនុំប្រូតេស្តង់ទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ដែលនាងបានបង្កើតឡើង ពួកគេក៏ជាក់ស្តែងកំពុងទទួលស្គាល់ការអះអាងរបស់នាង។ ពួកគេអាចយោងទៅសិទ្ធិអំណាចរបស់ពួកសាវក និងបុព្វបុរសនៃក្រុមជំនុំ ដើម្បីការពារការផ្លាស់ប្តូរនេះ ប៉ុន្តែភាពមិនត្រឹមត្រូវនៃហេតុផលរបស់ពួកគេ អាចត្រូវបានមើលឃើញយ៉ាងងាយស្រួល។ អ្នកកាន់សាសនាប៉ាបឆ្លាតគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការមើលឃើញថា ពួកប្រូតេស្តង់កំពុងបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯង ដោយស្ម័គ្រចិត្តបិទភ្នែករបស់ខ្លួនចំពោះអង្គហេតុនៃករណីនេះ។ នៅពេលដែលស្ថាប័នថ្ងៃអាទិត្យកាន់តែទទួលបានការគាំទ្រ គាត់ក៏រីករាយឡើង ដោយមានអារម្មណ៍ជឿជាក់ថា នៅទីបំផុតវានឹងនាំយកពិភពប្រូតេស្តង់ទាំងមូលឲ្យស្ថិតនៅក្រោមទង់ជាតិរបស់រ៉ូម»។ Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles