Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយដប់បួន

ជំនាន់ចុងក្រោយ៖ ការបើកបង្ហាញអំពីការសម្រេចព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់អេសេគាល និងការបោះត្រាលើមនុស្ស ១៤៤,០០០ នាក់

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ជំនាន់ដែលបានឃើញការមកដល់នៃវេទនាទីបី នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។ បទគម្ពីរពីអេសេគាល ដែលបញ្ជាក់សេចក្តីពិតនេះ ត្រូវបានពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍យល់ថាមានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់ជាមួយនឹងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ហើយដូច្នេះជាមួយនឹងហាបាគុក ជំពូក ២ ផងដែរ។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ និមិត្តក្នុងហាបាគុក ជំពូក ២ ដែល «នឹងមិនយឺតយ៉ាវទៀតឡើយ» ហើយដែលបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ បានតំណាងទុកជាមុនអំពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ប៉ុន្តែ ការព្យាករណ៍របស់អេសេគាលអំពីនិមិត្តដែលនឹងមិនត្រូវបានពន្យារពេលតទៅទៀត ត្រូវបានបំពេញយ៉ាងពេញលេញឥតខ្ចោះនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រាអ្នកមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការមកដល់នៃវេទនាទីបី នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។

> ហើយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ តើ​សុភាសិត​អ្វី​នោះ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​និយាយ​ថា “ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​អូស​បន្លាយ ហើយ​និមិត្ត​ទាំង​អស់​ក៏​បរាជ័យ” នោះ? ដូច្នេះ ចូរ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​បន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ អញ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​សុភាសិត​នេះ​បញ្ឈប់​ទៅ ហើយ​គេ​នឹង​មិន​ប្រើ​វា​ជា​សុភាសិត​នៅ​ក្នុង​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចូរ​និយាយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា “ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ​ជិត​មក​ដល់​ហើយ និង​ការ​សម្រេច​របស់​និមិត្ត​គ្រប់​យ៉ាង​ផង​ដែរ”។ ដ្បិត នឹង​មិន​មាន​និមិត្ត​ឥតប្រយោជន៍ ឬ​ការ​ទស្សន៍ទាយ​បោក​បញ្ឆោត​ណា​មួយ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ។ ព្រោះ​អញ​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា៖ អញ​នឹង​និយាយ ហើយ​ពាក្យ​ដែល​អញ​នឹង​និយាយ នោះ​នឹង​កើត​មាន​ឡើង​ពិតប្រាកដ។ វា​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​អូស​បន្លាយ​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​ក្នុង​ជំនាន់​អ្នក​រាល់​គ្នា ឱ​វង្ស​បះបោរ​អើយ អញ​នឹង​និយាយ​ពាក្យ​នោះ ហើយ​អញ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​វា​កើត​មាន» នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ មើល​ចុះ ពួក​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​និយាយ​ថា “និមិត្ត​ដែល​គាត់​ឃើញ​នោះ គឺ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ជា​ច្រើន​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ ហើយ​គាត់​ព្យាករណ៍​អំពី​គ្រា​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ណាស់”។ ដូច្នេះ ចូរ​និយាយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​បន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ នឹង​មិន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ណា​មួយ​របស់​អញ​ត្រូវ​បាន​អូស​បន្លាយ​ទៀត​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​អញ​បាន​មាន​បន្ទូល​នោះ នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច» នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ អេសេគាល ១២:២១–២៨។

ព្យាការីទាំងអស់សុទ្ធតែថ្លែងអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយ «និមិត្តឥតប្រយោជន៍» និង «ការទស្សន៍ទាយលួងលោម» «នៅក្នុងពូជវង្សអ៊ីស្រាអែល» នោះ គឺជាភ្លៀងចុងក្រោយក្លែងក្លាយ ជាសារនៃ «សន្តិភាព និងសុវត្ថិភាព» ដែលអះអាងថា «និមិត្តដែលគាត់ឃើញ នោះសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើននៅខាងមុខ ហើយគាត់ព្យាករអំពីគ្រាដែលនៅឆ្ងាយ។» នេះហើយជា «ការជជែកដេញដោល» របស់ហាបាគុក ដ្បិតអ្នកដែលបង្ហាញ «និមិត្តឥតប្រយោជន៍» នោះ តវ៉ាប្រឆាំងនឹង «និមិត្តដែលគាត់ឃើញ»។ ពួកគេអះអាងថា «និមិត្តដែលគាត់ឃើញ នោះសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើននៅខាងមុខ ហើយគាត់ព្យាករអំពីគ្រាដែលនៅឆ្ងាយ។» អ្នកនាំសារនៃសារអំពីសន្តិភាព និងសុវត្ថិភាពអះអាងថា «ថ្ងៃទាំងឡាយត្រូវបានពន្យារចេញ ហើយនិមិត្តគ្រប់យ៉ាងក៏បរាជ័យ» មែនទេ តើគាត់មិនបានទាយទុកជាមុនអំពីថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 ទេឬ? អ្នកនាំសារនៃ «និមិត្តឥតប្រយោជន៍» ក៏ត្រូវបានអេសេគាលកំណត់អត្តសញ្ញាណផងដែរ នៅក្នុងខពីរដំបូងនៃជំពូកនេះ។

> ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ក៏​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ អ្នក​រស់​នៅ​កណ្តាល​វង្ស​សាសន៍​បះបោរ​មួយ ដែល​មាន​ភ្នែក​សម្រាប់​មើល តែ​មិន​មើល​ឃើញ​ឡើយ; ពួក​គេ​មាន​ត្រចៀក​សម្រាប់​ស្តាប់ តែ​មិន​ស្តាប់​ឮ​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​វង្ស​សាសន៍​បះបោរ​មួយ»។ អេសេគាល 12:1, 2

ព្យាការីទាំងអស់ស្របគ្នានឹងគ្នា ហើយទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែនិយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយនៅពេលព្រះគ្រីស្ទបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកយូដាដែលចូលចិត្តជជែករករឿង ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ នោះទ្រង់បានដកស្រង់ព្រះគម្ពីរអេសាយ ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណពួកយូដាដែលចូលចិត្តជជែករករឿងទាំងនោះ ដែលកាលនោះកំពុងត្រូវបានលែងលះចេញពីព្រះ ថាជាមនុស្សដែលមានភ្នែកសម្រាប់មើល ប៉ុន្តែមិនឃើញ ហើយមានត្រចៀកសម្រាប់ស្តាប់ ប៉ុន្តែមិនឮ។ ឥឡូវនេះ ដូចកាលនោះដែរ អេសេគាលកំពុងមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកមនុស្សអួតអាងនៃអាដវេនទីសម៍ឡៅឌីសេ ដែលជាពួកយូដាដែលចូលចិត្តជជែករករឿងនៃសម័យរបស់យើង ដែលលើកសារស្តីពីសន្តិភាព និងសុវត្ថិភាពមួយឡើង ដោយប្រឆាំងនឹងសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយក្បួនច្បាប់ដែលទ្រង់បានដាក់ចូលក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដូច្នេះ ការទស្សន៍ទាយរបស់ទ្រង់ក៏កំពុងសំដៅទៅលើថ្ងៃចុងក្រោយ យ៉ាងជាក់លាក់ជាងថ្ងៃទាំងឡាយដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកយូដាដែលចូលចិត្តជជែករករឿងនោះផងដែរ។

> ដូច្នេះ ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ពួកគេដោយពាក្យប្រៀបធៀប ពីព្រោះពួកគេមើលឃើញ តែមិនឃើញទេ; ហើយឮ តែមិនស្តាប់ឮទេ ហើយក៏មិនយល់ដែរ។ ហើយសេចក្តីទំនាយរបស់អេសាយត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងពួកគេ ដូចដែលបានចែងថា ដោយការស្តាប់ អ្នករាល់គ្នានឹងស្តាប់ តែមិនយល់ទេ; ហើយដោយការមើលឃើញ អ្នករាល់គ្នានឹងមើលឃើញ តែមិនដឹងច្បាស់ទេ។ ដ្បិតចិត្តរបស់ប្រជាជននេះបានក្លាយជារឹងក្រាស់ ហើយត្រចៀករបស់ពួកគេធ្ងន់ក្នុងការស្តាប់ ហើយភ្នែករបស់ពួកគេ ពួកគេបានបិទវា ក្រែងលោពួកគេនឹងមើលឃើញដោយភ្នែករបស់ខ្លួន ហើយស្តាប់ឮដោយត្រចៀករបស់ខ្លួន ហើយយល់ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយត្រឡប់មកវិញ ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសពួកគេឲ្យជាសះស្បើយ។ ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាមើលឃើញ; ហើយត្រចៀករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាស្តាប់ឮ។ ដ្បិត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ព្យាការីជាច្រើន និងមនុស្សសុចរិតជាច្រើនបានប្រាថ្នាចង់ឃើញការទាំងនេះដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងឃើញ តែមិនបានឃើញទេ; ហើយចង់ស្តាប់ឮការទាំងនេះដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងស្តាប់ឮ តែមិនបានស្តាប់ឮទេ។ ម៉ាថាយ 13:13–17។

បាតុភូត​នៃ​ប្រជាជន​មួយ​ក្រុម​ដែល​ឮ ប៉ុន្តែ​មិន​ឮ ហើយ​ឃើញ ប៉ុន្តែ​មិន​ឃើញ គឺ​ជា​លក្ខណៈ​របស់​ប្រជាជន​ព្រះ​មួយ​ក្រុម​ពីមុន ដែល​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​នៃ​ការ​ត្រូវ​បាន​រំលង​ចោល។ បាតុភូត​ព្យាករណ៍​នោះ​គឺ​ជា​ការ​សម្រេច​ពេញលេញ​នៃ​ទំនាយ​របស់​អេសាយ​អំពី​ស្ថានភាព​បែប​នោះ។ ដូច​ជា​ព្យាការី​ទាំង​អស់ អេសាយ រួម​ជាមួយ​ព្រះគ្រីស្ទ កំពុង​មាន​បន្ទូល​អំពី​គ្រា​ចុង​ក្រោយ។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ដែល​ស្តេច​អ៊ូស៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ព្រះអម្ចាស់​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​មួយ ខ្ពស់ ហើយ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ខ្ពស់ ហើយ​ជាយ​ព្រះពស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ពេញ​ព្រះវិហារ។ នៅ​ខាង​លើ​ទ្រង់ មាន​ពួក​សេរ៉ាហ្វ៊ីម​ឈរ​នៅ​ទីនោះ៖ ម្នាក់ៗ​មាន​ស្លាប​៦; ដោយ​ស្លាប​២ គេ​បិទ​មុខ​របស់​ខ្លួន ដោយ​ស្លាប​២ គេ​បិទ​ជើង​របស់​ខ្លួន ហើយ​ដោយ​ស្លាប​២ គេ​ហោះ។ ហើយ​ម្នាក់​ស្រែក​ទៅ​កាន់​ម្នាក់​ទៀត​ថា បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពល​បរិវារ; ផែនដី​ទាំង​មូល​ពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់។ ហើយ​សសរ​ទ្វារ​កក្រើក​ដោយ​សំឡេង​របស់​អ្នក​ដែល​ស្រែក ហើយ​ដំណាក់​នោះ​ពេញ​ដោយ​ផ្សែង។ នោះ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា វេទនា​ដល់​ខ្ញុំ! ដ្បិត​ខ្ញុំ​ត្រូវ​វិនាស​ហើយ; ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មាន​បបូរមាត់​មិន​ស្អាត ហើយ​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​កណ្ដាល​ប្រជាជន​មាន​បបូរមាត់​មិន​ស្អាត​ដែរ: ដ្បិត​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ព្រះមហាក្សត្រ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពល​បរិវារ។ នោះ​ម្នាក់​ក្នុង​ពួក​សេរ៉ាហ្វ៊ីម​បាន​ហោះ​មក​រក​ខ្ញុំ ដោយ​មាន​ធ្យូង​ភ្លើង​មួយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​គេ ដែល​គេ​បាន​យក​ចេញ​ពី​អាសនៈ​ដោយ​ប្រើ​ដង្កៀប: ហើយ​គេ​យក​វា​ប៉ះ​មាត់​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​និយាយ​ថា មើល​ចុះ នេះ​បាន​ប៉ះ​បបូរមាត់​របស់​អ្នក​ហើយ; ហើយ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​បាប​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ជម្រះ​ហើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា យើង​នឹង​ចាត់​អ្នក​ណា​ទៅ ហើយ​អ្នក​ណា​នឹង​ទៅ​ជំនួស​យើង? នោះ​ខ្ញុំ​ទូល​ថា ទូលបង្គំ​នៅ​ទីនេះ​ហើយ; សូម​ចាត់​ទូលបង្គំ​ទៅ។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ទៅ ប្រាប់​ប្រជាជន​នេះ​ថា អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ​មែន តែ​មិន​យល់​ទេ; ហើយ​ឃើញ​មែន តែ​មិន​យល់​ឃើញ​ទេ។ ចូរ​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​របស់​ប្រជាជន​នេះ​ធាត់ ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រចៀក​របស់​គេ​ធ្ងន់ ហើយ​បិទ​ភ្នែក​របស់​គេ; ក្រែង​គេ​នឹង​ឃើញ​ដោយ​ភ្នែក​របស់​គេ ឮ​ដោយ​ត្រចៀក​របស់​គេ យល់​ដោយ​ចិត្ត​របស់​គេ ហើយ​ប្រែ​ចិត្ត ហើយ​បាន​ជា​សះស្បើយ។ អេសាយ ៦:១–១០។

អេសាយ អេហ្សេគាល និង​ព្រះគ្រីស្ទ សុទ្ធតែ​ជា​តំណាង​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ នៅ​ពេល​ដែល​សារ​ពិត និង​សារ​ក្លែងក្លាយ​អំពី​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ជជែក​ដេញដោល គឺ​ជា​ការ​បំពេញ​តាម Habakkuk ជំពូក​ទី​ពីរ។ តាម​ព្រះយេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ការ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បំពេញ នោះ​មនុស្ស​សុចរិត​កំពុង “មើលឃើញ” ពាក្យប្រៀបប្រដូច​ទាំងឡាយ ដែល​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​ទំនាយ។ ពួក “ប្រាជ្ញា” កំពុង​យល់​អំពី​សារ​ទំនាយ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ ប៉ុន្តែ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ពួក​យូដា​អ្នក​ប្រកែកវិវាទ មិន​ឃើញ ហើយ​មិន​ឮ​ទេ ហើយ​តាម​អេហ្សេគាល ពួកគេ​ផ្សព្វផ្សាយ​សារ​អំពី​សន្តិភាព និង​សុវត្ថិភាព ដោយ​អះអាង​ថា​ការ​បំពេញ​នៃ​សេចក្តី​ព្យាករណ៍​ទាំង​នោះ​នៅ​ឆ្ងាយ​ណាស់​ក្នុង​អនាគត។ ពួកគេ​មិន​បាន​បដិសេធ​សេចក្តី​ព្យាករណ៍​ទាំង​នោះ​ទេ; ពួក​យូដា​អ្នក​ប្រកែកវិវាទ​បាន​គ្រាន់តែ​ទទួល​ស្គាល់​ដោយ​បបូរមាត់​ចំពោះ​សេចក្តី​ព្យាករណ៍​អំពី​ព្រះមេស្ស៊ី​ដែល​នឹង​យាង​មក​ប៉ុណ្ណោះ; ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​គ្រាន់តែ​ដាក់​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ​ទៅ​ក្នុង​អនាគត​ដ៏​ឆ្ងាយ​ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស​ព្រះពរ​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​នឹង “មើលឃើញ” សារ​ទំនាយ​នៃ​សម័យ​របស់​ពួកគេ។

នៅក្នុងសម័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះគឺជាសារដែលបានមកដល់នៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ខណៈដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមក។ ការយាងចុះមកនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក បានជារូបស្រមោលជាមុននៃការយាងចុះមករបស់ទេវតានៃ វិវរណៈ ១០ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០។ ការយាងចុះមកដ៏ទេវភាពក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនោះ បានសម្គាល់ការមកដល់នៃសារសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្នសម្រាប់សម័យនោះ៖ សម្រាប់ព្រះយេស៊ូវ នោះគឺជាសារអំពីការសោយទិវង្គត និងការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ដូចដែលបានតំណាងដោយបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះអង្គ។ សម្រាប់ពួកមីល្លឺរ៉ាយ នោះគឺជាសារអំពីសាសនាឥស្លាមនៃវេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ ដែលបានបញ្ជាក់សារសាកល្បងនៃទំនាយអំពីពេលវេលា។ ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនោះ ស្របគ្នាជាមួយការមកដល់នៃសារសាកល្បងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលបងស្រីវ៉ៃត៍បានកត់ត្រាដូចតទៅ៖

> «សារទាំងអស់ដែលបានប្រទានចាប់ពីឆ្នាំ 1840–1844 ត្រូវធ្វើឲ្យមានអានុភាពខ្លាំងឡើងឥឡូវនេះ ពីព្រោះមានមនុស្សជាច្រើនដែលបានបាត់បង់ទិសដៅរបស់ខ្លួន។ សារទាំងនេះត្រូវទៅដល់ក្រុមជំនុំទាំងអស់។»

> ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «ភ្នែក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ពរ ពីព្រោះ​វា​ឃើញ; ហើយ​ត្រចៀក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ពរ ពីព្រោះ​វា​ឮ។ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ប្រាកដ​ថា ព្យាការី​ជា​ច្រើន និង​មនុស្ស​សុចរិត​ជា​ច្រើន បាន​ប្រាថ្នា​ចង់​ឃើញ​អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ ប៉ុន្តែ​មិន​បាន​ឃើញ​វា​ឡើយ; ហើយ​ចង់​ឮ​អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ ប៉ុន្តែ​មិន​បាន​ឮ​វា​ឡើយ» [Matthew 13:16, 17]។ មាន​ពរ​ហើយ ភ្នែក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ឃើញ​ការ​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ត្រូវ​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1843 និង 1844។

> «សារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ហើយ។ ហើយ​មិន​គួរ​មាន​ការ​ពន្យារ​ពេល​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​សារ​នោះ​ឡើង​វិញ​ទេ ពីព្រោះ​ទី​សម្គាល់​នៃ​សម័យ​កាល​កំពុង​តែ​សម្រេច​បំពេញ​ហើយ; កិច្ចការ​បិទ​បញ្ចប់​ត្រូវ​តែ​បាន​ធ្វើ។ កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​មួយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ខ្លី។ មិន​យូរ​ទៀត​ទេ សារ​មួយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​តាម​ការ​តែងតាំង​របស់​ព្រះ ដែល​នឹង​រីក​ធំ​ឡើង​ជា​សំឡេង​ហៅ​ដ៏​ខ្លាំង។ បន្ទាប់​មក ដានីយ៉ែល​នឹង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​គាត់ ដើម្បី​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម​របស់​គាត់។»

> «ការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកជំនុំរបស់យើងត្រូវតែត្រូវបានលើកឲ្យភ្ញាក់ឡើង។ យើងកំពុងឈរនៅលើព្រំប្រទល់នៃព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោក ហើយសាតាំងមិនត្រូវឲ្យមានអំណាចលើប្រជាជនរបស់ព្រះ ដោយបណ្តាលឲ្យពួកគេដេកលក់ក្នុងសភាពខាងវិញ្ញាណឡើយ។ អំណាចសម្តេចប៉ាបនឹងលេចមកក្នុងឥទ្ធិពលរបស់វា។ ឥឡូវនេះ មនុស្សទាំងអស់ត្រូវតែភ្ញាក់ឡើង ហើយស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរ ពីព្រោះព្រះនឹងធ្វើឲ្យអ្នកស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់បានដឹងនូវអ្វីដែលនឹងកើតមាននៅគ្រាចុងក្រោយ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវតែមកដល់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដោយព្រះចេស្តា....»

> «នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​បាន​បង្ហាញ​មក​ខ្ញុំ​ថា យើង​កំពុង​ដេកលក់ ហើយ​មិន​ស្គាល់​ពេលវេលា​នៃ​ការ​យាង​មក​ពិនិត្យ​មើល​របស់​ព្រះ​ចំពោះ​យើង​ទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ​យើង​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ ហើយ​ស្វែងរក​ទ្រង់​ដោយ​អស់​ពី​ចិត្ត នោះ​ទ្រង់​នឹង​ឲ្យ​យើង​រក​ឃើញ​ព្រះអង្គ​បាន»។ Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

សារដែលត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបដោយសារពិតបច្ចុប្បន្ននៃព្រះមេស្ស៊ីក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងសារពិតបច្ចុប្បន្ននៃឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 នោះ ចង្អុលបង្ហាញទៅមុខដល់ថ្ងៃចុងក្រោយ នៅពេលដែលសាររបស់ពួក Millerite ត្រូវបានធ្វើម្តងទៀត។ អស់អ្នកនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងនោះដែលត្រូវបានតំណាងថាមិនអាច «មើលឃើញ និងឮ» បាន «មិនស្គាល់ពេលវេលានៃការយាងមកសួរសុខទុក្ខរបស់ពួកគេឡើយ»។ នៅពេលអេសាយបង្ហាញការយោងជាលើកដំបូងអំពីអ្នកនាំសារនៃសារក្លែងក្លាយនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលមើលឃើញ ប៉ុន្តែមិនឃើញ នោះគាត់កំណត់សម្គាល់ពេលវេលាដែលសម័យកាលនេះចាប់ផ្តើម គឺសម័យកាលដែលបងស្រី White បាននិយាយថា «ជាសារមួយដែលព្រះបានកំណត់តែងតាំង ដែលនឹងរីកធំឡើងទៅជាសំឡេងហៅយ៉ាងខ្លាំង»។ «ការកំណត់តែងតាំងរបស់ព្រះ» តំណាងឲ្យពេលវេលាជាក់លាក់មួយ ដែលសារនោះនឹងមកដល់ ហើយនៅក្នុងខទីបីនៃជំពូកទីប្រាំមួយនៃគម្ពីរអេសាយ អេសាយបានកំណត់ច្បាស់លាស់អំពីពេលវេលានោះ។

> ហើយម្នាក់បានស្រែកទៅម្នាក់ទៀតថា៖ «បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ; ផែនដីទាំងមូលពេញដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់»។ អេសាយ ៦:៣

អ្នកស្រី វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់ថា នៅពេលទេវតាទាំងឡាយស្រែកហៅគ្នាទៅវិញទៅមកថា «បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ» ក្នុងបទគម្ពីរដែលអេសាយតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលមានភ្នែក សម្រាប់មើល ប៉ុន្តែមិនឃើញ នោះបានសម្រេចឡើងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។

> «នៅពេលដែលពួកគេ [ពួកទេវតា] ឃើញអនាគត នៅពេលដែលផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំពេញដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់ បទចម្រៀងនៃការសរសើរដោយជ័យជម្នះត្រូវបានបន្ទរពីម្នាក់ទៅម្នាក់ ដោយសំនៀងដ៏ផ្អែមល្ហែមថា “បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺព្រះអម្ចាស់នៃពលបរិវារ”។ ពួកគេពេញចិត្តយ៉ាងពេញលេញក្នុងការលើកតម្កើងព្រះ; ហើយនៅក្នុងវត្តមានរបស់ទ្រង់ ក្រោមស្នាមញញឹមនៃការយល់ព្រមរបស់ទ្រង់ ពួកគេមិនប្រាថ្នាអ្វីលើសពីនេះទៀតឡើយ។ ក្នុងការបង្ហាញរូបអង្គរបស់ទ្រង់ ក្នុងការបំពេញការបម្រើរបស់ទ្រង់ និងការថ្វាយបង្គំទ្រង់ មហិច្ឆតាខ្ពស់បំផុតរបស់ពួកគេបានសម្រេចដល់ពេញលេញហើយ»។ Review and Herald, December 22, 1896.

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់បានចាប់ផ្តើម ហើយភ្លៀងក្រោយបានចាប់ផ្តើមស្រកស្រាល ហើយការជជែកវែកញែករបស់ហាបាកុកបានចាប់ផ្តើម ខណៈដែលពាក្យប្រៀបធៀបអំពីក្រមុំព្រហ្មចារីទាំងដប់កំពុងត្រូវបានធ្វើឡើងជាថ្មី។ នៅចំណុចនោះ ទំនាយរបស់អេសេគាលបានសម្រេចគ្រប់លក្ខណ៍យ៉ាងពេញលេញ។ ព្រះបន្ទូលទំនាយនឹងមិនត្រូវពន្យារពេលទៀតឡើយ ហើយជំនាន់ដែលបានឃើញថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាជំនាន់ចុងក្រោយនៃភពផែនដី ដ្បិតនិមិត្តនៅចុងបញ្ចប់នៃអាដវេនទីស៊ឹមប្រកាសអំពីការបិទពេលសាកល្បងនៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សាក្សីទីពីរមួយចំពោះសេចក្តីពិតនេះ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងព្រះគម្ពីរលូកា ជំពូក ២១។

> ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រាកដ​ថា ជំនាន់​នេះ​នឹង​មិន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ឡើយ ដរាប​ទាល់​តែ​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់​បាន​សម្រេច។ ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី​នឹង​កន្លង​ផុត​ទៅ ប៉ុន្តែ​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ឡើយ។ លូកា 21:32, 33

នៅក្នុងលូកា ជំពូក ២១ ព្រះយេស៊ូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។ ទ្រង់ទើបតែបានផ្ដល់សេចក្តីសង្ខេបអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ចាប់តាំងពីការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមនៅឆ្នាំ 70 រហូតដល់ប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានចាកចេញពីនិទានបទនៃការកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយដោយផ្ទាល់ ហើយបានលើកឡើងជាពាក្យប្រៀបធៀបមួយ ដែលគ្រាន់តែធ្វើការស្ទួនឡើងវិញ និងពង្រីកលើប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយដែលទ្រង់បានបង្ហាញ។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានផ្ដល់សាក្សីផ្ទៃក្នុងពីរចំពោះនិទានបទតែមួយនោះ ហើយទ្រង់បានបញ្ចប់ដោយកំណត់ថា «ជំនាន់» ដែលបានឃើញព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះ នឹងរស់នៅរហូតដល់ការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ ដូច្នេះ តាមបរិបទ គឺបានកំណត់អត្តសញ្ញាណជំនាន់ដែលត្រូវបានតំណាងដោយមួយរយសែសិបបួនពាន់។

ប្រវត្តិនៃការបិទត្រាលើមនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជាប្រវត្តិនៃជំនាន់ចុងក្រោយ ហើយពួកគេមិនបានសាកស្លាប់ឡើយ ទោះបីជាពួកគេរស់នៅក្នុងគ្រាដែលមេឃ និងផែនដីកន្លងផុតទៅក៏ដោយ។

> ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នឹង​មក​ដូច​ជា​ចោរ​នៅ​ពេល​យប់ ដែល​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ ផ្ទៃ​មេឃ​នឹង​កន្លង​ផុត​ទៅ​ដោយ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ធាតុ​ទាំងឡាយ​នឹង​រលាយ​ដោយ​កម្ដៅ​ដ៏​សន្ធោសន្ធៅ ផែនដី​ផង និង​ការ​ទាំងប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ផែនដី​នោះ នឹង​ត្រូវ​ឆេះ​អស់។ ដូច្នេះ ដោយ​ឃើញ​ថា របស់​ទាំងនេះ​ទាំងអស់​នឹង​ត្រូវ​រលាយ តើ​អ្នក​រាល់គ្នា​គួរ​តែ​ជា​មនុស្ស​បែប​ណា ក្នុង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​គ្រប់​យ៉ាង និង​ក្នុង​សេចក្ដី​គោរព​ព្រះ ដោយ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ និង​ប្រញាប់​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​មក​ដល់​នៃ​ថ្ងៃ​របស់​ព្រះ ដែល​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ ផ្ទៃ​មេឃ​ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ​នឹង​ត្រូវ​រលាយ ហើយ​ធាតុ​ទាំងឡាយ​នឹង​រលាយ​ដោយ​កម្ដៅ​ដ៏​សន្ធោសន្ធៅ? ២ ពេត្រុស ៣៖១០–១២។

ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានតំណាងឲ្យឃើញនៅក្នុងការប្រែរូបរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «ម៉ូសេនៅលើភ្នំនៃការប្រែរូប គឺជាសាក្សីម្នាក់ចំពោះជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទលើបាប និងសេចក្តីស្លាប់។ លោកតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលនឹងចេញមកពីផ្នូរនៅពេលការរស់ឡើងវិញរបស់ពួកសុចរិត។ អេលីយ៉ា ដែលត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ដោយមិនបានឃើញសេចក្តីស្លាប់ តំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលនឹងនៅរស់លើផែនដីនៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយដែលនឹងត្រូវ “ផ្លាស់ប្ដូរ ក្នុងមួយរំពេច ក្នុងការព្រិចភ្នែកមួយ នៅពេលត្រែចុងក្រោយ”; នៅពេលដែល “រូបកាយមរណៈនេះត្រូវពាក់អមរភាព” ហើយ “រូបកាយដែលពុករលួយនេះត្រូវពាក់សភាពមិនពុករលួយឡើយ”។ ១ កូរិនថូស 15:51–53។ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌ ដូចដែលទ្រង់នឹងលេចមកនៅពេលទ្រង់យាងមក “ជាលើកទីពីរ ដោយគ្មានបាប ដើម្បីសេចក្តីសង្គ្រោះ”។ ដ្បិតទ្រង់នឹងយាងមក “ក្នុងសិរីល្អនៃព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ជាមួយនឹងទេវតាបរិសុទ្ធ”។ ហេព្រើរ 9:28; ម៉ាកុស 8:38។ ឥឡូវនេះ ព្រះសន្យារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះចំពោះពួកសិស្ស បានសម្រេចហើយ។ នៅលើភ្នំនោះ នគរនាពេលអនាគតនៃសិរីល្អ ត្រូវបានបង្ហាញជារូបតូចមួយ,—ព្រះគ្រីស្ទជាព្រះមហាក្សត្រ ម៉ូសេជាតំណាងនៃពួកបរិសុទ្ធដែលបានរស់ឡើងវិញ ហើយអេលីយ៉ាជាតំណាងនៃអ្នកដែលត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌»។ The Desire of Ages, 421.

អេលីយ៉ា ដែលមិនបានស្លាប់ តំណាងឲ្យមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលមិនស្លាប់ ហើយម៉ូសេតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលស្លាប់។ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ក្រុមមនុស្សទាំងពីរនោះត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៧ គឺជាមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ និងហ្វូងមនុស្សយ៉ាងធំ។ នៅពេលត្រាទីប្រាំត្រូវបានបើកនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៦ អ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយអំណាចសម្តេចប៉ាបក្នុងសម័យអន្ធកាល ត្រូវបានប្រទានអាវស។

> «ហើយ​កាល​ទ្រង់​បាន​បើក​ត្រា​ទី​ប្រាំ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នៅ​ក្រោម​អាសនៈ​នូវ​វិញ្ញាណ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ដោយ​ព្រោះ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ និង​ដោយ​ព្រោះ​សក្ខីភាព​ដែល​ពួកគេ​បាន​កាន់​ខ្ជាប់៖ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ស្រែក​ឡើង​ដោយ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ដ៏​បរិសុទ្ធ និង​ពិត​អើយ តើ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត ទ្រង់​មិន​ទាន់​ជំនុំជម្រះ និង​សងសឹក​ឈាម​របស់​យើង លើ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ? ហើយ​អាវ​ស​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ដល់​ពួកគេ​ម្នាក់ៗ [ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ថា បរិសុទ្ធ និង​ស្អាត​សុទ្ធ] ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​ពួកគេ​ថា ពួកគេ​គួរ​តែ​សម្រាក​នៅ​ទៀត​មួយ​រយៈ​ខ្លី រហូត​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​រួម​របស់​ពួកគេ និង​បងប្អូន​របស់​ពួកគេ ដែល​នឹង​ត្រូវ​សម្លាប់​ដូច​ជា​ពួកគេ បាន​គ្រប់​ចំនួន» [វិវរណៈ 6:9–11]។ នៅ​ទី​នេះ ទិដ្ឋភាព​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​យ៉ូហាន ដែល​មិន​មែន​ជា​ការ​ពិត​ជាក់ស្តែង​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មួយ​នៅ​អនាគត»។ Manuscript Releases, volume 20, 197.

ពួកអ្នកស្លាប់ដើម្បីសក្ខីកម្មកំពុងសួរថា តើព្រះជាម្ចាស់នឹងសងសឹកចំពោះការសម្លាប់ពួកគេនៅពេលណា។ មុនពេលគាត់ត្រូវបានសម្លាប់ អ្នកស្លាប់ដើម្បីសក្ខីកម្មម្នាក់មានសេចក្តីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវរួចហើយ ព្រោះការសម្ដែងចេញនៃសេចក្តីជំនឿនោះឯងបានជំរុញឲ្យអំណាចសម្តេចប៉ាបសម្លាប់គាត់។ អាវសមានន័យតំណាងឲ្យសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែអាវសដែលបានប្រទានដល់ព្រលឹងទាំងនេះ ដែលត្រូវបានសម្លាប់ នោះ ត្រូវបានប្រទានដល់ពួកគេក្រោយការស្លាប់ដើម្បីសក្ខីកម្មរបស់ពួកគេ។ អាវទាំងនោះជានិមិត្តសញ្ញានៃការស្លាប់ដើម្បីសក្ខីកម្ម មិនមែនត្រឹមតែសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ។ អ្នកស្លាប់ដើម្បីសក្ខីកម្មម្នាក់មានអាវនៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទមុនពេលគាត់ត្រូវបានសម្លាប់។ ហ្វូងមនុស្សដ៏ធំនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៧ បានទទួលអាវស ដូច្នេះហើយ នេះតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលស្លាប់ក្នុងអំឡុងពេលការបង្ហូរឈាមនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់។ ដូច្នេះ មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានតំណាងដោយអេលីយ៉ា ហើយអ្នកស្មោះត្រង់ដែលស្លាប់ក្នុងព្រះអម្ចាស់ ត្រូវបានតំណាងដោយម៉ូសេនៅលើភ្នំនៃការប្រែរូប។

មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជាជំនាន់ដែលមិនស្លាប់ ហើយពួកគេគឺជាជំនាន់ដែលព្រះគ្រីស្ទកំពុងសំដៅដល់ ថាជាអ្នកដែលនៅរស់នៅពេលដែលផ្ទៃមេឃ និងផែនដីកន្លងផុតទៅ ក្នុងលូកា ជំពូក ២១។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «ការសម្លាប់អេបិល គឺជាគំរូដំបូងនៃសេចក្តីសត្រូវ ដែលព្រះបានប្រកាសថានឹងមានរវាងពស់ និងពូជរបស់ស្ត្រី—រវាងសាតាំង និងពួកអ្នកក្រោមអំណាចរបស់វា និងព្រះគ្រីស្ទ និងពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់។ ដោយសារអំពើបាបរបស់មនុស្ស សាតាំងបានទទួលការគ្រប់គ្រងលើពូជមនុស្សទាំងមូល ប៉ុន្តែព្រះគ្រីស្ទនឹងប្រទានឲ្យពួកគេអាចបោះបង់នឹមរបស់វាចោលបាន។ រាល់ពេលដែល ព្រលឹងមួយ តាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះមេមៀលរបស់ព្រះ លះបង់ការបម្រើអំពើបាប កំហឹងរបស់សាតាំងក៏ត្រូវបានបញ្ឆេះឡើង។ ជីវិតបរិសុទ្ធរបស់អេបិលបានធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងនឹងការអះអាងរបស់សាតាំងថា មនុស្សមិនអាចរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះបានឡើយ។ នៅពេលកាអ៊ីន ដែលត្រូវបានជំរុញដោយវិញ្ញាណរបស់មេអាក្រក់ បានឃើញថាគាត់មិនអាចគ្រប់គ្រងអេបិលបានទេ គាត់ក៏ខឹងសម្បាយ៉ាងខ្លាំងដល់ថ្នាក់បានបំផ្លាញជីវិតរបស់អេបិល។ ហើយនៅគ្រប់ទីកន្លែងណាដែលមានអ្នកណាម្នាក់ឈរឡើងដើម្បីការពារសេចក្តីសុចរិតនៃក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ វិញ្ញាណដដែលនោះនឹងត្រូវបានសម្ដែងឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ នេះជាវិញ្ញាណដែលតាមរយៈគ្រប់សម័យកាល បានដំឡើងបង្គោលទោស និងបញ្ឆេះគំនរឈើឆេះសម្រាប់សិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែអំពើឃោរឃៅទាំងឡាយដែលបានគរលើអ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ត្រូវបានញុះញង់ឡើងដោយសាតាំង និងពួកពលរបស់វា ពីព្រោះពួកវាមិនអាចបង្ខំគាត់ឲ្យចុះចូលក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកវាបានឡើយ។ នេះគឺជាកំហឹងរបស់សត្រូវដែលត្រូវបានផ្ដួលចាញ់។ រាល់ទុក្ករបុគ្គលរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានស្លាប់ក្នុងនាមជាអ្នកឈ្នះ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា «ពួកគេបានឈ្នះវា [“ពស់ចាស់នោះ ដែលហៅថា អារក្ស និង សាតាំង”] ដោយសារព្រះលោហិតរបស់ព្រះមេមៀល និងដោយសារពាក្យនៃសក្ខីភាពរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមិនបានស្រឡាញ់ជីវិតរបស់ខ្លួនរហូតដល់សេចក្តីស្លាប់ឡើយ»។ វិវរណៈ 12:11, 9។ Patriarchs and Prophets, 77.»

Back to Articles