Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខម្ភៃប្រាំមួយ

សម័យទាំងប្រាំពីររបស់នេប៊ូក្នេសា៖ បណ្តាញទំនាយមួយដែលបើកបង្ហាញអំពីពហុទេវនិយម បាបាលនិយម និងសហរដ្ឋអាមេរិក

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

និមិត្តសញ្ញានៃនេប៊ូក្នេសា ក្នុងជំពូកទីបួន គួរឲ្យអស្ចារ្យណាស់។ «ប្រាំពីរគ្រា» របស់គាត់ បានជារូបតំណាងនៃរយៈពេលទាំងឡាយ ដែលសាសនាពហុទេវនិយម (ការ​ប្រចាំថ្ងៃ) និងអំណាចប៉ាប (ការរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់ស្ងៀម) បានជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈ និងពលបរិវារ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮ​អ្នកបរិសុទ្ធ​ម្នាក់​កំពុង​និយាយ ហើយ​អ្នកបរិសុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ទៅកាន់​អ្នកបរិសុទ្ធ​ជាក់លាក់​នោះ ដែល​កំពុង​និយាយ​ថា៖ «ការនិមិត្ត​អំពី​យញ្ញបូជា​ប្រចាំថ្ងៃ និង​អំពើរំលង​ដែល​បំផ្លាញចោល ដើម្បី​ប្រគល់​ទាំង​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពលបរិវារ​ឲ្យ​ត្រូវបាន​ជាន់ឈ្លី​ក្រោមជើង នឹង​មាន​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន?» ដានីយ៉ែល 8:13

ការជាន់ឈ្លី «ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងកងទ័ព» ដូចដែលបានកត់សម្គាល់នៅក្នុងខទីដប់បី តំណាងឲ្យ «ប្រាំពីរគ្រា» ដែលជាគ្រាចុងក្រោយនៃសេចក្ដីព្រះពិរោធពីរយ៉ាងរបស់ព្រះ; ហើយ «ប្រាំពីរគ្រា» របស់នេប៊ូក្នេសារ កំពុងតំណាងឲ្យ «ប្រាំពីរគ្រា» ដែលជាគ្រាទីមួយនៃសេចក្ដីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ប៉ុន្តែទាំងពីរត្រូវបានតំណាងថាជាបន្ទាត់តែមួយតាមន័យទំនាយ។

> ហើយ​យើង​នឹង​លាត​ខ្សែ​វាស់​របស់​សាម៉ារី​មក​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​នឹង​ដាក់​ដុំ​ដែក​សម្រួត​របស់​វង្ស​អាហាប់​មក​លើ​វា; ហើយ​យើង​នឹង​ជូត​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​ជា​មនុស្ស​ជូត​ចាន​មួយ គឺ​ជូត​វា ហើយ​បង្វែរ​វា​ឲ្យ​ប្រែ​ក្រឡាប់​ចុះ។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ២១:១៣

ដានីយែល ជំពូក ៨ និងខ ១៣ កំពុងនិយាយអំពីខ្សែទីពីរនៃសេចក្តីកំហឹងរបស់ព្រះ ដែលបាននាំមកលើអាណាចក្រខាងត្បូង គឺយូដា ដោយចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស.។ “ប្រាំពីរដង” របស់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យខ្សែទីមួយនៃសេចក្តីកំហឹងរបស់ព្រះ ដែលបាននាំមកលើអាណាចក្រខាងជើង គឺអ៊ីស្រាអែល ដោយចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស.។ “ប្រាំពីរដង” របស់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ដែលសាសនាពហុទេវនិយមបានជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលបរិវារ បន្ទាប់មកតាមដោយមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ដែលសាសនាប៉ាបបានជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលបរិវារ។

បាបាលនិយម គ្រាន់តែជាសាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណដែលគ្របបាំងដោយការប្រកាសថាជាគ្រីស្ទសាសនា​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូចជាអាចហៅបានថា «សាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក»។ ក្នុងសាសនាកាតូលិក គ្មានអ្វីសោះដែលតំណាងឲ្យព្រះគ្រីស្ទ ឬគ្រីស្ទសាសនា។ ពិភពលោកបានរៀនការពិតនោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃយុគងងឹត ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1798 មក ពិភពលោកបានភ្លេចវា។ អំណាចសម្ដេចប៉ាបមានចិត្តដូចគ្នានឹងសាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណ។ សាសនា និងពិធីបុណ្យរបស់សាសនាទាំងនោះ គឺដូចគ្នាបេះបិទ។ ការវិនិច្ឆ័យ «ប្រាំពីរពេល» របស់នេប៊ូក្នេសារ មានន័យថា គាត់ត្រូវបានប្រទានចិត្តរបស់សត្វមួយ។ ចិត្តរបស់សត្វដែលគាត់បានទទួលនោះ គឺជាចិត្តដែលតំណាងឲ្យសាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណ មិនថាជាសាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណដោយបើកចំហ ឬជាសាសនាព្រាហ្មណ៍បុរាណដែលគ្របបាំងក្នុងទម្រង់ជាសាសនាកាតូលិកក្តី។ បងស្រី White កំណត់អត្តសញ្ញាណថា នាគនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 12 គឺជាសាតាំង ប៉ុន្តែក្នុងន័យទីពីរ វាជារ៉ូមព្រាហ្មណ៍បុរាណ។

> «ដូច្នេះ ខណៈដែលនាគ ជាសំខាន់ បង្ហាញតំណាងឲ្យសាតាំង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងន័យទីពីរ វាគឺជានិមិត្តសញ្ញានៃរ៉ូមបែបពហុទេវនិយម»។ The Great Controversy, 439.

សត្វដែល​នេប៊ូក្នេសារ​តំណាង​ឲ្យ​អស់​រយៈពេល «ប្រាំពីរ​កាល» នោះ គឺ​ជា​សត្វ​របស់​នាគ​អស់​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ជា​សត្វ​របស់​កាតូលិក​និយម​អស់​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ​ទៀត។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំង​នោះ នេប៊ូក្នេសារ​គឺ​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​គឺ​ជា​ហោរា​ក្លែងក្លាយ។ តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ នេប៊ូក្នេសារ​តំណាង​ឲ្យ​នាគ សត្វ និង​ហោរា​ក្លែងក្លាយ ដែល​ជា​អំណាច​បី​ផ្នែក​ដែល​បង្កើត​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ ហើយ​ដែល​នាំ​ពិភពលោក​ទៅ​កាន់​អើម៉ាគេដូន។ នេប៊ូក្នេសារ​តំណាង​ឲ្យ​បាប៊ីឡូន​តាម​ពិត ហើយ​ដោយ​ការ​នោះ គាត់​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​អំណាច​ទាំង​បី​ដែល​បង្កើត​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ​នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។

ដើម្បីស្គាល់និមិត្តរូបដែលទើបតែបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនោះ ជាការសំខាន់ដែលត្រូវកំណត់ទីតាំងរបស់នេប៊ូក្នេសារ​នៅក្នុងឆ្នាំ 1798 ជាមុនសិន នៅពេលដែលរាជ្យរបស់គាត់ត្រូវបានស្តារឡើងវិញនៅចុងបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរគ្រា»។ យើងនឹងបង្កើតសញ្ញាសម្គាល់នេះនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៤ មុនពេលយើងចាប់ផ្ដើមបន្តពិនិត្យជំពូកនោះតាមលំដាប់ប្រព័ន្ធកាន់តែច្បាស់លាស់។

នៅ “គ្រាចុងបញ្ចប់” ក្នុងឆ្នាំ 1798 សៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា ហើយសៀវភៅនោះបានបំពេញគោលបំណងរបស់វា ក្នុងការបង្ហាញពន្លឺដែលកាន់តែកើនឡើង ដែលនឹងសាកល្បង បន្សុទ្ធ និងបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ ការបើកត្រាសៀវភៅដានីយ៉ែល គឺជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្តើមដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន ដែលផ្អែកលើសេចក្តីពិតដែលបានបើកបង្ហាញនៅពេលនោះ។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​ចុះ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក ហើយ​បោះត្រា​ទុក​រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​បន្សុទ្ធ ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​ត្រូវ​បាន​សាកល្បង; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​អាក្រក់​នោះ គ្មាន​អ្នក​ណា​នឹង​យល់​ទេ; ប៉ុន្តែ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា​នឹង​យល់»។ ដានីយ៉ែល ១២:៩, ១០។

គោលបំណងទំនាយនៃការបើកត្រាសៀវភៅដែលរួមមានសៀវភៅដានីយ៉ែល និងសៀវភៅវិវរណៈ គឺដើម្បីសាកល្បងជំនាន់ដែលនៅរស់ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលសៀវភៅនោះត្រូវបានបើកត្រា។ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ មានទំនាយពេលវេលាបី ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ។ ទីមួយ គឺមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ដែលអំណាចរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយ។

> ប៉ុន្តែ ឱ​ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទ​ទុក​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បោះត្រា​សៀវភៅ​នេះ រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់៖ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​រត់​ទៅ​រត់​មក ហើយ​ចំណេះ​ដឹង​នឹង​កើន​ឡើង។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល​បាន​មើល ហើយ មើល៍! មាន​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​ពីរ​នាក់​ឈរ​នៅ​ទីនោះ ម្នាក់​នៅ​ខាង​មួយ​នៃ​ច្រាំង​ទន្លេ ហើយ​ម្នាក់​ទៀត​នៅ​ខាង​នោះ​នៃ​ច្រាំង​ទន្លេ។ ហើយ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក​ទន្លេ​ថា តើ​ត្រូវ​រង់ចាំ​យូរ​ប៉ុនណា​ទៀត ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងនេះ? ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក​ទន្លេ កាល​ដែល​លោក​បាន​លើក​ដៃ​ស្ដាំ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​លោក​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ថា ការ​ទាំងនេះ​នឹង​មាន​រយៈ​ពេល​មួយ​កាល ពីរ​កាល និង​កន្លះ​កាល; ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​បាន​បញ្ចប់​ការ​បំបែក​កម្លាំង​របស់​ប្រជាជន​បរិសុទ្ធ នោះ​ការ​ទាំងនេះ​ទាំងអស់​នឹង​បាន​សម្រេច​ចប់​សព្វគ្រប់។ ដានីយ៉ែល 12:4–7។

រយៈកាលទំនាយពីរផ្សេងទៀតនៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ គឺមួយពាន់ពីររយកៅសិបថ្ងៃ និងមួយពាន់បីរយសាមសិបប្រាំថ្ងៃ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ។ នោះ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ទាំង​នេះ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​ចុះ ដានីយ៉ែល​អើយ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក និង​បោះ​ត្រា​ទុក​រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្អាត ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​ត្រូវ​បាន​សាកល្បង ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​អាក្រក់​ណា​ម្នាក់​នឹង​យល់​ទេ ប៉ុន្តែ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា​នឹង​យល់។ ហើយ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​ហិនហោច​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង នោះ​នឹង​មាន​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ថ្ងៃ។ មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ណា​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ដានីយ៉ែល 12:8–12។

នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំងនេះ ពាក្យ «គ្រាចុងបញ្ចប់» ត្រូវ​បាន​យោង​ដល់​ពីរ​ដង ហើយ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ន័យ​ថា​ជា​ចំណុច​ដែល​ពាក្យ​របស់​ដានីយ៉ែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា។ ពាក្យ​ដែល​ជា​ប្រធានបទ​នៃ​ការ​បើក​ត្រា​នៅ «គ្រាចុងបញ្ចប់» នោះ គឺ​រយៈពេល​ទំនាយ​បី គឺ មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប (គ្រា ព្រម​ទាំង​គ្រា និង​កន្លះ​មួយ), មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប, និង​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ។ ក្នុង​ចំណោម​រយៈពេល​ទាំង​បី នោះ ពីរ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា «ថ្ងៃ»។ ក្នុង​ចំណោម​រយៈពេល​ទាំង​បី នោះ ពីរ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​រយៈពេល​ទី​បី​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ចុង​បំផុត​នៃ​ឆ្នាំ 1843។ គឺ​នៅ​ចុង​បំផុត​នៃ​ឆ្នាំ 1843 នេះ​ឯង ដ្បិត​ខ​នោះ​ចែង​ថា «មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់…»

ពាក្យ “cometh” មានន័យថា ប៉ះដល់។ ដូច្នេះ មានពរ​ហើយ អ្នកណាដែលរង់ចាំ ហើយក៏ប៉ះដល់ថ្ងៃទីមួយនៃឆ្នាំ 1844 ផងដែរ។ រយៈពេលពន្យារនៃពាក្យប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ បានចាប់ផ្តើមនៅពេលការខកចិត្តលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡឺរីតកើតឡើង ហើយការខកចិត្តនោះបានមកដល់នៅថ្ងៃចុងក្រោយបង្អស់នៃឆ្នាំ 1843 ហើយថ្ងៃចុងក្រោយបង្អស់នៃឆ្នាំ 1843 នោះ ប៉ះដល់ថ្ងៃទីមួយបង្អស់នៃឆ្នាំ 1844។ ព្រះពរនៃការរង់ចាំបានចាប់ផ្តើមនៅពេលរយៈពេលពន្យារបានចាប់ផ្តើមនៅការខកចិត្តលើកដំបូង។

មានអ្វីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវពិចារណានៅក្នុងខទាំងនេះ ប៉ុន្តែចំណុចដែលយើងកំពុងពិចារណានៅទីនេះ គឺតួនាទីព្យាការីរបស់ដានីយ៉ែល។ គោលបំណងនៃគម្ពីរដានីយ៉ែល ដែលដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យនៅក្នុងបទគម្ពីរនេះ គឺដើម្បីបង្កើតដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន នៅពេលដែលគម្ពីរនោះត្រូវបានបើកត្រា។ ដានីយ៉ែលត្រូវបានប្រាប់ឲ្យទៅតាមផ្លូវរបស់គាត់ រហូតដល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់ នៅពេលដែលគម្ពីរនោះត្រូវបានបើកត្រា។ សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកនេះ សង្កត់ធ្ងន់ទៅលើអ្វីដែលនឹងកើតឡើង នៅពេលដែលពេលវេលាចុងបញ្ចប់មកដល់។

> ប៉ុន្តែ អ្នកចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នករហូតដល់ទីបញ្ចប់ចុះ ដ្បិតអ្នកនឹងបានសម្រាក ហើយនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់អ្នក នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ។ ដានីយ៉ែល 12:13។

សៀវភៅដានីយ៉ែល ត្រូវឈរនៅក្នុងកេរ្តិ៍ភាគរបស់វា នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយតាមទំនាយរបស់ដានីយ៉ែល។

> «នៅពេល​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​កិច្ចការ​ពិសេស​មួយ​ដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ឲ្យ​ធ្វើ គាត់​ត្រូវ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណែក និង​ទីកន្លែង​របស់​ខ្លួន ដូច​ដានីយ៉ែល​បាន​ធ្វើ គឺ​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ការ​ហៅ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​បំពេញ​ព្រះបំណង​របស់​ទ្រង់»។ Manuscript Releases, volume 6, 108.

នៅ​ពេល​វេលា​ចុង​បញ្ចប់​ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 ដានីយ៉ែល​បាន​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ភាគ​កំណត់​របស់​ខ្លួន ដូច​ដែល​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់​បី​ថា «នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ»។ ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​និរទេស​របស់​នេប៊ូក្នេសារ​អស់ «ប្រាំពីរ​កាលកំណត់» បញ្ជាក់​ឆ្នាំ 1798 ព្រោះ​វា​បាន​បញ្ចប់ «នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ»។

> នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​គ្រា​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ នេប៊ូក្នេសារ បាន​លើក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ប្រាជ្ញា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដល់​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រសិទ្ធ​ពរ​ដល់​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​សរសើរ និង​គោរព​ដល់​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ដែល​អំណាច​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះអង្គ​ជា​អំណាច​គ្រប់គ្រង​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ហើយ​នគរ​របស់​ព្រះអង្គ​ស្ថិត​នៅ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ៖ ហើយ​អស់​ទាំង​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​លើ​ផែនដី ត្រូវ​បាន​រាប់​ទុក​ថា​គ្មាន​អ្វី​សោះ៖ ហើយ​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ក្នុង​ពួក​ពលបរិវារ​នៃ​ស្ថានសួគ៌ និង​ក្នុង​ចំណោម​អស់​ទាំង​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​លើ​ផែនដី៖ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ឃាត់​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ ឬ​ទូល​សួរ​ព្រះអង្គ​ថា «ព្រះអង្គ​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី?» ឡើយ។ នៅ​ពេល​ដដែល​នោះ ស្មារតី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដល់​ខ្ញុំ; ហើយ​សម្រាប់​សិរីរុងរឿង​នៃ​នគរ​របស់​ខ្ញុំ កិត្តិយស និង​ភាព​ភ្លឺ​រុងរឿង​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដល់​ខ្ញុំ; ហើយ​ពួក​ទីប្រឹក្សា និង​ពួក​អភិបាល​របស់​ខ្ញុំ​បាន​មក​ស្វែង​រក​ខ្ញុំ; ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​រឹងមាំ​ឡើង​វិញ​ក្នុង​នគរ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​សេចក្តី​ថ្លៃថ្នូរ​ដ៏​វិសេស​វិសាល​ត្រូវ​បាន​បន្ថែម​ដល់​ខ្ញុំ។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ នេប៊ូក្នេសារ សូម​សរសើរ លើកតម្កើង និង​គោរព​ដល់​ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​ស្ថានសួគ៌ ដែល​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះអង្គ​សុទ្ធ​តែ​ជា​សេចក្តី​ពិត ហើយ​ផ្លូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះអង្គ​ជា​សេចក្តី​យុត្តិធម៌: ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​អំនួត ព្រះអង្គ​អាច​បន្ទាប​ចុះ​បាន។ ដានីយ៉ែល 4:34–37។

ឃ្លា «ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ» តំណាងឲ្យពេលវេលានៃទីបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ នៅពេលនោះ នេប៊ូក្នេសារ ត្រូវបានបង្កើតឲ្យរឹងមាំក្នុងនគររបស់គាត់ ដែលមិនមែនជាប្រវត្តិនៃសត្វទាំងឡាយនៃសាសនាមិនជឿ និងអំណាចសម្តេចប៉ាបទៀតឡើយ។ នៅចំណុចនោះ នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យមនុស្សម្នាក់ដែលបានប្រែចិត្តពេញលេញ ហើយដោយការនោះ គាត់ក៏តំណាងឲ្យសត្វនៃផែនដីក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលបានចាប់ផ្តើមគ្រងរាជ្យនៅឆ្នាំ 1798 ហើយវាបានចាប់ផ្តើមដូចជាកូនចៀម ទោះបីជាវាត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនថា នៅទីបំផុតវានឹងនិយាយដូចជានាគក៏ដោយ។ គាត់តំណាងឲ្យសត្វនៃផែនដី ដែលនឹងគ្រងរាជ្យរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូប ដើម្បីបំពេញការនៃ អេសាយ 23 ដូចគ្នានឹងនគរពិតប្រាកដរបស់គាត់បានគ្រងរាជ្យចិតសិបឆ្នាំពិតប្រាកដដែរ។ និមិត្តរូបនេះ «តឹងរឹងឥតចន្លោះ»។

នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យខ្សែតំណព្យាករណ៍​មួយ​រវាងអំណាច​ទាំងបី ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១២ និង ១៣។ នៅទីនោះ ពួកវាត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថា​ជា​នាគ សត្វសាហាវពីសមុទ្រ និង​សត្វសាហាវពីផែនដី។ នៅក្នុង វិវរណៈ ១៦ ពួកវាត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថា​ជា​អំណាច​ទាំងបី ដែលនាំពិភពលោក​ទៅកាន់​អើម៉ាគេដូន។ «ប្រាំពីរគ្រា» របស់​នេប៊ូក្នេសារ ភ្ជាប់​សត្វសាហាវ​ទាំងបី​នោះ​ចូលគ្នា ពីព្រោះ​បាប៊ីឡូន​តាមព្យញ្ជនៈ​បង្ហាញពី​បាប៊ីឡូន​ខាងវិញ្ញាណ ហើយ​ខ្សែបន្ទាត់​ព្យាករណ៍​ដដែល​ដែលមាននៅក្នុង​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ត្រូវបានយកមកបន្តនៅក្នុង​សៀវភៅ​វិវរណៈ ដ្បិត​សៀវភៅ​ទាំងពីរ​នោះ​ធ្វើឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក​គ្រប់លក្ខណ៍។

នេប៊ូក្នេសារតំណាងឲ្យឆ្នាំ 1798 ជាតំណភ្ជាប់ព្យាករណ៍មួយរវាងនាគ សត្វ និងព្យាការីក្លែងក្លាយ។ ឆ្នាំ 1798 គឺជា «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» សម្រាប់សាររបស់ទេវតាទីមួយ និងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លើរ៉ាយត៍។ វីល្លៀម មីល្លើរ ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យដាក់រចនាសម្ព័ន្ធព្យាករណ៍ទាំងមូលរបស់គាត់លើការទទួលស្គាល់របស់គាត់អំពីនាគនៃសាសនាបូជាព្រះក្លែងក្លាយ និងសត្វនៃសាសនាកាតូលិក ប៉ុន្តែគាត់មិនបានឃើញសហរដ្ឋអាមេរិកថាជាសត្វផែនដី និងជាព្យាការីក្លែងក្លាយទេ។ គាត់អាចឃើញប្រវត្តិសាស្ត្រមុន «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» ក្នុងឆ្នាំ 1798 បាន ប៉ុន្តែអនាគតនៅតែជាអនាគត។ នៅ «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» ក្នុងឆ្នាំ 1989 អំណាចទាំងបីនោះនឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់នៅពេលនោះ។

ការបើកត្រានៃការយល់ស្គាល់ទំនាយអំពីនាគ និងសត្វសាហាវ នៅឆ្នាំ 1798 ត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេ​អ៊ូឡាយ ក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរ ទីប្រាំបី និងទីប្រាំបួន។ ការបើកត្រានៃការយល់ស្គាល់ទំនាយអំពីនាគ សត្វសាហាវ និងព្យាការីក្លែងក្លាយ នៅឆ្នាំ 1989 ត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេ​ហ៊ីដេកែល ក្នុងជំពូកទីដប់ ទីដប់មួយ និងទីដប់ពីរ។ នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីមួយ ដែលបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយគាត់ជាគំរូជាមុននៃបេលសាស្សារ ដែលតំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីបី ដែលបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1989។ ដោយហេតុនេះ សុបិនទីពីររបស់នេប៊ូក្នេសារ ក្នុងជំពូកទីបួន តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីមួយ។

«គ្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ» របស់​នេប៊ូក្នេសារ​បាន​បញ្ចប់​នៅ «ពេលវេលា​នៃ​ទីបញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 ជាមួយ​នឹង​ការ​មក​ដល់​នៃ​សារ​ព្រមាន​អំពី​ការជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​នឹង​មក​ដល់។ នៅ «ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ» គាត់​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ប្រែចិត្ត​រួច​ហើយ ដូច្នេះ​ហើយ គាត់​តំណាង​ឲ្យ​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ​នៃ​សត្វ​ពី​ផែនដី នៅ​ពេល​ដែល​វា​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​កូន​ចៀម។ ក្នុង​ពេល​ដំណាល​គ្នា គាត់​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​បែប​ភីឡាដែលហ្វៀ​នៃ​សត្វ​ពី​ផែនដី​ផង​ដែរ។

ក្នុងនាម​ជា​ស្ដេច​ទីមួយ​នៃ​បាប៊ីឡូន គាត់​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​បែលសាសារ ស្ដេច​ចុងក្រោយ​នៃ​បាប៊ីឡូន។ ការ​ជំនុំជម្រះ​លើ​គាត់​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​និមិត្តរូប​ដោយ​ការ​ជំនុំជម្រះ​លើ​នីមរ៉ូឌ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ក៏​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​លើ​បែលសាសារ​ផងដែរ។ ការ​ជំនុំជម្រះ​លើ​គាត់​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បើក​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។

> ព្រះបាទ​នេប៊ូក្នេសារ ជាស្តេច ទូលទៅកាន់​បណ្ដាជន សាសន៍ទាំងឡាយ និង​ភាសាទាំងអស់ ដែល​ស្នាក់នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំងមូល​ថា សូម​ឲ្យ​សេចក្ដីសុខសាន្ត​បាន​ចម្រើន​ដល់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ជាបរិបូរ។ ទូលបង្គំ​យល់ថា គួរបង្ហាញ​អំពី​ទីសំគាល់ និង​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងឡាយ ដែល​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ទូលបង្គំ។ ទីសំគាល់​របស់​ទ្រង់​ធំ​ប៉ុណ្ណា! ហើយ​ការ​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់​មាន​ឫទ្ធានុភាព​ប៉ុណ្ណា! នគរ​របស់​ទ្រង់​ជា​នគរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច ហើយ​អធិបតេយ្យភាព​របស់​ទ្រង់​ស្ថិតស្ថេរ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ។ ទូលបង្គំ គឺ​នេប៊ូក្នេសារ បាន​សុខសាន្ត​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​ទូលបង្គំ ហើយ​កំពុង​រុងរឿង​នៅ​ក្នុង​វាំង​របស់​ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​សុបិន​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ភ័យខ្លាច ហើយ​គំនិត​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​ទូលបង្គំ និង​និមិត្ត​ដែល​នៅ​ក្នុង​ក្បាល​របស់​ទូលបង្គំ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ព្រួយបារម្ភ។ ដានីយ៉ែល ៤៖១–៥។

សុបិននោះបានធ្វើឲ្យ​នេប៊ូក្នេសារ​មាន​ភ័យខ្លាច ហើយ​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​សុបិន​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ដំណឹងល្អ​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​របស់​ទេវតា​ទីមួយ ដែល​បង្គាប់​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ឲ្យ «កោតខ្លាច​ព្រះ»។

> ហើយខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតហោះកាត់កណ្ដាលមេឃ មានដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច សម្រាប់ប្រកាសដល់ពួកអ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដល់គ្រប់ជាតិ គ្រប់ពូជសាសន៍ គ្រប់ភាសា និងគ្រប់ប្រជាជន ដោយនិយាយដោយសំឡេងខ្លាំងថា៖ «ចូរកោតខ្លាចព្រះ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ព្រោះម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ ហើយចូរថ្វាយបង្គំដល់ព្រះអង្គដែលបានបង្កើតមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ»។ វិវរណៈ 14:6, 7។

ដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច គឺជាសារមានបីជំហាន។ ជំហានទីមួយ ដូចដែលបានតំណាងដោយទេវតាទីមួយ គឺត្រូវកោតខ្លាចព្រះ; ជំហានទីពីរ គឺត្រូវថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់; ហើយជំហានទីបី ត្រូវបានតំណាងដោយម៉ោងនៃសេចក្ដីជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់។ «សិរីល្អ» តំណាងឲ្យអត្តចរិត ហើយពាក្យ «ចូរទៅ» លើកទីពីរ ក្នុងរឿងនៃការបះបោររបស់និមរ៉ូឌ គឺជាកន្លែងដែលអត្តចរិតរបស់ទីក្រុង និងប៉ម ត្រូវបានស៊ើបអង្កេត។ នោះគឺជាសេចក្ដីជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត។ ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងព្រះវិហារ និងរដ្ឋ គឺជារូបភាពនៃសត្វសាហាវ ហើយជំហានទីពីររបស់និមរ៉ូឌ គឺនៅក្នុងការបង្ហាញរូបភាពនៃសត្វសាហាវនោះ; ប៉ុន្តែ ជំហានទីពីរនៃដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច បង្កើតឲ្យមានការលើកតម្កើងអត្តចរិតរបស់ព្រះ មិនមែនរបស់និមរ៉ូឌទេ។

ការភ័យខ្លាចរបស់នេប៊ូក្នេសារ ជានិមិត្តរូបនៃការសាកល្បងលើកដំបូង ដូចជាការជ្រើសរើសរបស់ដានីយ៉ែលមិនបរិភោគអាហាររបស់បាប៊ីឡូនដែរ ពីព្រោះដានីយ៉ែលបានកោតខ្លាចព្រះ។ ទេវតាទីមួយបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកបានទទួលអំណាចនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840។ សុបិនរបស់នេប៊ូក្នេសារ កំណត់ទីតាំងការមកដល់នៃសារទីមួយ នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1798។

> ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សុបិន​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​គំនិត​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​ខ្ញុំ និង​និមិត្ត​ទាំងឡាយ​នៃ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​វឹកវរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​ឲ្យ​នាំ​យក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំងអស់​នៃ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បក​ស្រាយ​សុបិន​នោះ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង។ បន្ទាប់​មក ពួក​គ្រូ​មន្តអាគម ពួក​ហោរាសាស្ត្រ ពួក​ខាល់ដេ និង​ពួក​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ បាន​ចូល​មក ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​សុបិន​នោះ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​គេ ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​មិន​អាច​ប្រាប់​ការ​បក​ស្រាយ​របស់​វា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​បាន​ឡើយ។ តែ​នៅ​ទី​បំផុត ដានីយ៉ែល​បាន​ចូល​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា បេលតេសាស្សារ តាម​ឈ្មោះ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​នៅ​ក្នុង​គាត់​មាន​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​បរិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​សុបិន​នោះ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​គាត់ ដោយ​និយាយ​ថា ឱ បេលតេសាស្សារ ជា​ប្រធាន​នៃ​ពួក​គ្រូ​មន្តអាគម​អើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​បរិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក ហើយ​គ្មាន​អាថ៌កំបាំង​ណា​មួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​លំបាក​ឡើយ ចូរ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​និមិត្ត​ទាំងឡាយ​នៃ​សុបិន​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ និង​ការ​បក​ស្រាយ​របស់​វា​ផង។ ដានីយ៉ែល 4:5–9។

ការមកដល់នៃសារទីមួយនៅគ្រាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់នេប៊ូក្នេសារ សម្គាល់ចំណុចដែលសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា។

> ប៉ុន្តែ​ឯង ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បោះត្រា​សៀវភៅ​នេះ​ទុក ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់៖ មនុស្ស​ជាច្រើន​នឹង​រត់​ទៅ​មក ហើយ​ចំណេះ​ដឹង​នឹង​កើន​ឡើង។ … ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ឯង​ចុះ ដានីយ៉ែល​អើយ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក ហើយ​បោះត្រា​ទុក ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ មនុស្ស​ជាច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្អាត ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​ត្រូវ​បាន​សាកល្បង; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​អាក្រក់​ណា​ម្នាក់​នឹង​យល់​ទេ; តែ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា​នឹង​យល់។ ដានីយ៉ែល 12:4, 9, 10។

នៅពេលសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រានៅ «គ្រាចុងបញ្ចប់» មនុស្សទាំងឡាយត្រូវបានហៅឲ្យមកស៊ើបអង្កេតអំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ហើយការហៅនោះនៅទីបំផុតបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។ ប្រភេទមួយមិនអាចយល់បាន ហើយប្រភេទមួយទៀតអាចយល់បាន។ បុរសមានប្រាជ្ញានៃបាប៊ីឡូន ដែលត្រូវបានតំណាងថា «ពួកគ្រូមន្តអាគម ពួកហោរាតារា ពួកខាល់ដេ និងពួកទស្សន៍ទាយ» មិនអាចយល់បានទេ ប៉ុន្តែដានីយ៉ែលបានយល់។ «បុរសមានប្រាជ្ញា» នៃបាប៊ីឡូនមិនអាចយល់បាន ហេតុនេះហើយបានជាពួកគេតំណាងឲ្យមនុស្សអាក្រក់។ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យពួកមានប្រាជ្ញា។

យើង​នឹង​បន្ត​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​បួន ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «អស់អ្នកដែលមិនស្មោះត្រង់ចំពោះកិច្ចការរបស់ព្រះ គឺខ្វះគោលការណ៍; មូលហេតុជំរុញរបស់ពួកគេមិនមានលក្ខណៈដែលនាំឲ្យពួកគេជ្រើសរើសអ្វីដែលត្រឹមត្រូវក្រោមគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់ឡើយ។ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវមានអារម្មណ៍ជានិច្ចថា ពួកគេស្ថិតនៅក្រោមព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលជានិយោជករបស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គដែលបានទតមើលពិធីជប់លៀងដ៏ប្រមាថបរិសុទ្ធរបស់បេលសាសារ ទ្រង់មានព្រះវត្តមាននៅក្នុងស្ថាប័នទាំងអស់របស់យើង ក្នុងបន្ទប់គណនេយ្យរបស់ពាណិជ្ជករ ក្នុងរោងជាងឯកជន; ហើយព្រះហស្តដែលមិនមានឈាមនោះ កំពុងកត់ត្រាការធ្វេសប្រហែសរបស់អ្នកយ៉ាងពិតប្រាកដ ដូចដែលវាបានកត់ត្រាការវិនិច្ឆ័យដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចលើស្តេចប្រមាថព្រះនោះដែរ។ ការផ្តន្ទាទោសរបស់បេលសាសារ ត្រូវបានសរសេរដោយអក្សរភ្លើងថា៖ “អ្នកត្រូវបានថ្លឹងក្នុងជញ្ជីង ហើយត្រូវបានឃើញថាខ្វះ”; ហើយបើអ្នកខកខានមិនបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលព្រះបានប្រទានឲ្យអ្នកទេ ការផ្តន្ទាទោសរបស់អ្នកក៏នឹងដូចគ្នានោះដែរ»។ Messages to Young People, 229.

Back to Articles