Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយដប់បី

ការបើកសម្ដែងអំពីការអនុវត្តបីជាន់នៃទំនាយ៖ ការយល់ដឹងអំពីសារៈសំខាន់នៃថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ក្នុងបរិបទព្រះគម្ពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រាចុងក្រោយ ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ «ផ្លូវបុរាណ» របស់យេរេមា នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ទ្រង់បានកំណត់រួចហើយនូវច្បាប់នៃការអនុវត្តទំនាយបីស្រទាប់។

> ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ចូរ​ឈរ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ ហើយ​មើល ហើយ​សួរ​រក​ផ្លូវ​បុរាណ​ទាំងឡាយ ថា ផ្លូវ​ល្អ​នៅ​ឯណា ហើយ​ចូរ​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នោះ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​រក​បាន​សេចក្ដី​សម្រាក​សម្រាប់​ព្រលឹង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា យើង​នឹង​មិន​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នោះ​ទេ។ ម្យ៉ាង​ទៀត យើង​បាន​តាំង​អ្នក​យាម​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​និយាយ​ថា ចូរ​ស្ដាប់​សំឡេង​ត្រែ។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា យើង​នឹង​មិន​ស្ដាប់​ទេ»។ យេរេមា ៦៖១៦, ១៧។

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បាននាំរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណវិញ នោះពួកគេនឹងបានឃើញការសម្រាក (ភ្លៀងចុងក្រោយ) ហើយនៅពេលនោះ ពួកអ្នកយាមក៏ត្រូវបានប្រទានសារនៃត្រែផងដែរ។ បណ្តាព្យាការីទាំងអស់បានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងពេញលេញបំផុតអំពីចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដូច្នេះ សារនៃត្រែនៅថ្ងៃចុងក្រោយ នឹងជាត្រែចុងក្រោយបំផុត គឺជាត្រែទីប្រាំពីរ ដែលជាវេទនាទីបី។

នៅពេលដែលប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គនៅថ្ងៃចុងក្រោយ បានចាប់ផ្ដើមដើរនៅក្នុងផ្លូវបុរាណ វាត្រូវបានទទួលស្គាល់ថា លក្ខណៈសម្គាល់នៃវេទនាទីមួយ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណមេដឹកនាំប្រវត្តិសាស្ត្រនិមិត្តរូបជាក់លាក់មួយ (Mohammed) ហើយវេទនាទីពីរ ក៏បានធ្វើដូចគ្នានោះដែរ (Osman)។ គេបានរកឃើញថា ត្រែទាំងបួនដំបូងនីមួយៗ ក៏មានមេដឹកនាំនិមិត្តរូបជាក់លាក់សម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណត្រែនោះផងដែរ ហើយបន្ទាប់មក គេក៏បានទទួលស្គាល់ថា Osama bin Laden គឺជាមេដឹកនាំនិមិត្តរូបនៃវេទនាទីបី។

ម៉ូហាំម៉ែត ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងអារ៉ាប៊ី ហើយ អូស្មាន គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃចក្រភពអូតូម៉ង់នៅក្នុងប្រទេសតួកគី ហើយ អូសាម៉ា ប៊ីន ឡាដិន តំណាងឲ្យភេរវកម្មឥស្លាមទូទាំងពិភពលោក ទោះបីជាគាត់ ដូចជាម៉ូហាំម៉ែតដែរ ជាជនអារ៉ាប៊ីក៏ដោយ។

វាក៏ត្រូវបានទទួលស្គាល់ផងដែរថា វេទនាទីមួយបានបង្កការខូចខាតដល់កងទ័ពរបស់រ៉ូម ហើយវេទនាទីពីរបានសម្លាប់កងទ័ពរបស់រ៉ូម។ បន្ទាប់មក ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាចំណុចដែលអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបីបានបង្កការខូចខាតដល់កងទ័ពរបស់រ៉ូម (សហរដ្ឋអាមេរិក) ប៉ុន្តែនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់ វានឹងសម្លាប់កងទ័ពរបស់រ៉ូម ខណៈដែលសហរដ្ឋអាមេរិកឈានដល់ទីបញ្ចប់របស់ខ្លួនជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ហើយប្រគល់អធិបតេយ្យភាពជាតិរបស់ខ្លួនទៅដល់សម្ព័ន្ធភាពបីផ្នែករបស់នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ។

គេបានទទួលស្គាល់ថា សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាសត្វពីផែនដីដែលមានស្នែងអំណាចពីរ។ លក្ខណៈទំនាយដ៏សំខាន់មួយនៃសត្វពីផែនដី គឺថា វាប្រែពីកូនចៀមទៅជានាគ។ តាមន័យទំនាយ ស្នែងតំណាងឲ្យកម្លាំង ហើយកម្លាំងរបស់សត្វពីផែនដីគឺ សាធារណរដ្ឋនិយម និង ប្រូតេស្តង់និយម ដែលត្រូវបានតំណាងជាស្នែងទាំងពីររបស់សត្វពីផែនដី។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ សេចក្តីខ្លាំងទាំងពីររបស់សត្វពីផែនដីបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាអំណាចយោធា និង អំណាចសេដ្ឋកិច្ច។ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបីបានវាយប្រហារលើផែនដី ដែលជានិមិត្តរូបនៃសត្វពីផែនដី គឺប៉ង់តាហ្គោន ដែលជានិមិត្តរូបនៃអានុភាពយោធារបស់វា និង អគារភ្លោះនៅទីក្រុងញូវយ៉ក ដែលជានិមិត្តរូបនៃកម្លាំងសេដ្ឋកិច្ចរបស់វា។

នៅពេលដែលក៏បានទទួលស្គាល់ផងដែរថា ប្រវត្តិសាស្ត្រដំបូងនៃវេទនាទីមួយ និងប្រវត្តិសាស្ត្រចុងបញ្ចប់នៃវេទនាទីពីរ ទាំងពីរបានបង្ហាញជាគំរូមួយនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ នោះក៏បានទទួលស្គាល់ថា នៅពេលវេទនាទីបីមកដល់ ពេលដែលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានបំផ្លាញចុះ វាត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថា ដំណើរការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់បានចាប់ផ្តើមហើយ។

> «តើឥឡូវនេះមានពាក្យណាដែលខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបានបោកបក់បំផ្លាញដោយរលកជំនន់សមុទ្រឬ? ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយដូច្នោះឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងមើលឃើញអគារធំៗកំពុងត្រូវបានសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ទៀត ខ្ញុំបាននិយាយថា “ឈុតឆាកដ៏គួរឱ្យរន្ធត់អ្វីខ្លះនឹងកើតឡើង នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់នឹងក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង! ពេលនោះ ពាក្យនៃ វិវរណៈ 18:1–3 នឹងត្រូវបានបំពេញសម្រេច”។ ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងនឹងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានទទួលពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកំពុងនឹងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កនោះទេ ក្រៅតែពីខ្ញុំដឹងថា ថ្ងៃមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបំផ្លាញចុះ ដោយការបង្វិល និងការបំផ្លាញបំផ្លាស់របស់ព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពីពន្លឺដែលបានប្រទានឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្ដីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងលោកិយ។ ពាក្យតែមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែមួយនៃព្រះចេស្តាដ៏មានឫទ្ធានុភាពរបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏ធំស្កឹមស្កៃទាំងនេះនឹងរលំចុះ។ ឈុតឆាកនានានឹងកើតឡើង ដែលភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់វា យើងមិនអាចស្រមៃបានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.

«សេចក្តីវិនាសដែលមាននៅក្នុងលោកិយ» គឺជាចរិតរបស់សាសនាឥស្លាម ដ្បិតចរិតរបស់វាត្រូវបានតំណាងថាជា អាប៉ុលល្យូន និង អាបាដូន នៅក្នុងជំពូកទី៩ ខទី១១ នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។

> ហើយពួកវាមានស្តេចម្នាក់គ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃជ្រោះអន្ធកាល ដែលឈ្មោះរបស់គាត់នៅក្នុងភាសាហេព្រើរគឺ អាបាដដូន ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាសាក្រិក គាត់មានឈ្មោះថា អាប៉ុល្លីយ៉ូន។ វិវរណៈ 9:11 (ប្រាំបួន ដប់មួយ)

អត្ថន័យ​នៃ​ឈ្មោះ ឬ​លក្ខណៈ​របស់​ស្តេច​ដែល​គ្រប់គ្រង​សាសនា​អ៊ីស្លាម ទាំង​ក្នុង​ភាសា​ហេប្រឺ និង​ភាសា​ក្រិក ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ឈ្មោះ​ទាំង​ពីរ គឺ «សេចក្ដី​ស្លាប់» និង «សេចក្ដី​វិនាស» ដែល​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ នៅ​ពេល​ដែល​អគារ​ធំៗ​នៃ​ក្រុង​ញូវយ៉ក​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ឲ្យ​ដួល​រលំ។ នៅ​ចំណុច​នោះ វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ខ ១ ដល់ ៣ បាន​ចាប់​ផ្ដើម​សម្រេច​ឡើង។

គេបានទទួលស្គាល់ថា ការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីបុរសព្រៃនៃសាសនាឥស្លាមក្នុងសៀវភៅលោកុប្បត្តិ បានប្រើពាក្យហេប្រឺសម្រាប់ «លាព្រៃអារ៉ាប៊ី» ដែលត្រូវបានបកប្រែក្នុងខនោះថា​ជា «បុរសព្រៃ»។ និមិត្តសញ្ញានៃសាសនាឥស្លាមគឺជាវង្សសេះ ហើយនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ វាក៏ត្រូវបានតំណាងដោយសេះសង្គ្រាមផងដែរ។ នៅលើគំនូសតាងបរិសុទ្ធនៃហាបាគុក ដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានជូនដំណឹងថា «មិនត្រូវកែប្រែ» នោះ សាសនាឥស្លាមក៏ត្រូវបានតំណាងដោយសេះសង្គ្រាមដែរ។

> ហើយទេវទូតរបស់ព្រះយេហូវ៉ា មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់នាងថា មើល៍ អ្នកមានផ្ទៃពោះហើយ ហើយនឹងសម្រាលបានកូនប្រុសមួយ ហើយត្រូវដាក់ឈ្មោះគាត់ថា អ៊ីស្មាអែល ព្រោះព្រះយេហូវ៉ាបានឮទុក្ខវេទនារបស់អ្នក។ ហើយគាត់នឹងជាមនុស្សព្រៃ; ដៃរបស់គាត់នឹងប្រឆាំងនឹងមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយដៃរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងប្រឆាំងនឹងគាត់; ហើយគាត់នឹងរស់នៅនៅចំពោះមុខបងប្អូនទាំងអស់របស់គាត់។ លោកុប្បត្តិ 16:11, 12។

ការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីកំណើតរបស់អ៊ីស្មាអែល ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹង «ការទប់ឃាត់» មួយ ដែលបានក្លាយជានិមិត្តសញ្ញាសំខាន់មួយដែលភ្ជាប់ជាមួយនឹងសាសនាអ៊ីស្លាម។

> ឥឡូវនេះ សារ៉ាយ ជាភរិយារបស់អាប់រ៉ាម មិនបានបង្កើតកូនឲ្យគាត់ទេ; ហើយនាងមានអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ ជាជនជាតិអេហ្ស៊ីប ឈ្មោះហាការ។ ហើយសារ៉ាយបាននិយាយទៅកាន់អាប់រ៉ាមថា មើលចុះ ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានរារាំងខ្ញុំមិនឲ្យបង្កើតកូន; សូមអង្វរអ្នក ចូលទៅឯអ្នកបម្រើស្រីរបស់ខ្ញុំចុះ; ប្រហែលជាខ្ញុំនឹងបានកូនដោយសារនាង។ ហើយអាប់រ៉ាមក៏ស្តាប់តាមសំឡេងរបស់សារ៉ាយ។ លោកុប្បត្តិ 16:1, 2។

នៅក្នុងការលើកឡើងជាលើកដំបូងដដែលនោះអំពីសាសនាឥស្លាម ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយកំណើតរបស់អ៊ីស្មាអែល ការចុះចូលត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់។ គំនិតនៃការចុះចូលគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសាសនាឥស្លាម។ ពាក្យ «ឥស្លាម» មានប្រភពមកពីពាក្យអារ៉ាប់ពីរ គឺ «salaam» ដែលមានន័យថា «សន្តិភាព» និង «aslama» ដែលមានន័យថា «ចុះចូល» ឬ «ប្រគល់ខ្លួន»។ សាសនាឥស្លាមបង្រៀនថា អ្នកជឿគួរចុះចូលឆន្ទៈរបស់ខ្លួនចំពោះព្រះហឫទ័យរបស់អាល់ឡោះ (ព្រះជាម្ចាស់) ក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់នៃជីវិត។ បន្ទាប់ពីសារ៉ាបានដឹងថា នាងបានសម្រេចចិត្តខុសដោយលើកទឹកចិត្តអប្រាហាំឲ្យយកហាការ និងបង្កើតអ៊ីស្មាអែល នាងក៏បានទទួលការអនុញ្ញាតពីអប្រាហាំឲ្យប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះហាការ បណ្ដាលឲ្យហាការរត់គេចចេញពីផ្ទះរបស់អប្រាហាំ។ នៅទីនោះ នាងបានទទួលសារមួយពីទេវតា។

> ប៉ុន្តែ អាប់រ៉ាម​បាន​និយាយ​ទៅ​សារ៉ាយ​ថា មើល៍ នាង​បម្រើ​របស់​អ្នក​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដៃ​អ្នក​ហើយ; ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​នាង​តាម​ដែល​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​ចុះ។ ហើយ​កាល​សារ៉ាយ​ប្រព្រឹត្ត​យ៉ាង​តឹងរ៉ឹង​ចំពោះ​នាង នាង​ក៏​រត់​គេច​ចេញ​ពី​មុខ​នាង​ទៅ។ ហើយ​ទេវតា​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​នាង​នៅ​ជិត​ប្រភព​ទឹក​មួយ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន គឺ​នៅ​ជិត​ប្រភព​ទឹក​នោះ​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ស៊ួរ។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ហាការ នាង​បម្រើ​របស់​សារ៉ាយ​អើយ អ្នក​មក​ពី​ណា? ហើយ​អ្នក​នឹង​ទៅ​ណា? នាង​ទូល​ថា ខ្ញុំ​រត់​គេច​ចេញ​ពី​មុខ​សារ៉ាយ​ជា​ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ។ ទេវតា​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​នាង​ថា ចូរ​ត្រឡប់​ទៅ​ឯ​ម្ចាស់​របស់​អ្នក​វិញ ហើយ​ចុះ​ចូល​នៅ​ក្រោម​ដៃ​របស់​នាង​ចុះ។ ទេវតា​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ក៏​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​នាង​ថា អញ​នឹង​បង្កើន​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ឲ្យ​មាន​ច្រើន​លើសលប់ ដល់​ថ្នាក់​មិន​អាច​រាប់​បាន​ដោយ​សារ​មាន​ច្រើន​ក្រៃលែង។ ទេវតា​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ក៏​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​នាង​ថា មើល៍ អ្នក​មាន​ផ្ទៃពោះ​ហើយ ហើយ​នឹង​សម្រាល​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់; អ្នក​ត្រូវ​ដាក់​ឈ្មោះ​គេ​ថា អ៊ីស្មាអែល ពីព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ស្តាប់​ទុក្ខវេទនា​របស់​អ្នក​ហើយ។ ហើយ​គេ​នឹង​ជា​មនុស្ស​ព្រៃ; ដៃ​របស់​គេ​នឹង​ទាស់​នឹង​មនុស្ស​គ្រប់​រូប ហើយ​ដៃ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​នឹង​ទាស់​នឹង​គេ; ហើយ​គេ​នឹង​រស់​នៅ​ទល់​មុខ​បងប្អូន​របស់​គេ​ទាំង​អស់។ លោកុប្បត្តិ 16:6–12។

ការទប់ស្កាត់របស់អ៊ីស្លាម «ការចុះចូល» ដែលតំណាងឲ្យលក្ខណៈនៃសាសនាអ៊ីស្លាម និងតួនាទីរបស់អ៊ីស្លាម សុទ្ធតែមាននៅក្នុងការរំលឹកដំបូងអំពីអ៊ីស្មាអែល ហើយតំណាងឲ្យ DNA ព្យាករណ៍របស់អ៊ីស្លាម ដែលត្រូវបានតំណាងដោយវេទនា​ទាំងបីនៃវិវរណៈ។ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បាននាំរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ត្រឡប់មកកាន់ផ្លូវបុរាណរបស់យេរេមា ពួកគេក៏បានទទួលស្គាល់ផងដែរថា «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលត្រូវបានទប់ទល់ដោយទេវតាទាំងបួននៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ៧ គឺជាខ្យល់ទាំងបួននៃអ៊ីស្លាមជាក់លាក់។

> «ទេវតាទាំងឡាយកំពុងតែទប់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចសាហាវមួយ កំពុងស្វែងរកការផុតរួច ហើយស្ទុះរត់កាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវសេចក្តីវិនាស និងសេចក្តីស្លាប់តាមផ្លូវរបស់វា»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

«សេះកាច» របស់សាសនាអ៊ីស្លាម ដែលក៏ជា «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលត្រូវបាន «ទប់ស្កាត់» ខណៈពេលដែលការបោះត្រាលើមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់កំពុងត្រូវបានសម្រេចនោះ នាំយក «សេចក្តីស្លាប់ និងសេចក្តីវិនាស» (Abaddon និង Apollyon) នៅក្នុង «ផ្លូវ» របស់ពួកវា។ ដូចដែលការទប់ស្កាត់ដែលបានដាក់លើ ហាហ្គារ បានដាក់លក្ខណៈព្យាករណ៍នោះចូលទៅក្នុងនិមិត្តរូបនៃសាសនាអ៊ីស្លាម ដូច្នោះដែរ ខ្យល់ទាំងបួន និងសេះកាច ក៏ត្រូវបានទប់ស្កាត់ផងដែរ ហើយដោយមានសេចក្តីពិតនោះជាមូលដ្ឋាន គេបានទទួលស្គាល់ថា ការចាប់ផ្តើមនៃវេទនាទីមួយ កំណត់សម្គាល់អំពីការទប់ស្កាត់មួយលើសាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលបានតំណាងដោយបញ្ជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Abubakar។

> ហើយ​បាន​បង្គាប់​ដល់​ពួកវា​ថា កុំ​ឲ្យ​បំផ្លាញ​ស្មៅ​នៅ​ផែនដី ឬ​អ្វី​ណា​ដែល​បៃតង ឬ​ដើមឈើ​ណា​មួយ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​ប៉ះពាល់​តែ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ណា​ដែល​គ្មាន​ត្រា​របស់​ព្រះ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ពួកគេ​ប៉ុណ្ណោះ។ វិវរណៈ ៩៖៤

ជាបន្ទាត់លើបន្ទាត់ ការចាប់ផ្ដើមនៃវេទនាទីពីរ ដែលក្នុងការអនុវត្តបីជាន់នៃវេទនាទាំងបី ត្រូវបានដាក់ស្របលើការចាប់ផ្ដើមនៃវេទនាទីមួយ កំណត់អត្តសញ្ញាណការដោះលែងទេវតាទាំងបួន ដែលនៅក្នុងខនេះតំណាងឲ្យការដោះលែងជីហាតដ៏ធំទីពីររបស់អ៊ីស្លាម។

> ដោយ​និយាយ​ទៅកាន់​ទេវតា​ទីប្រាំមួយ​ដែល​កាន់​ត្រែ​ថា ចូរ​ដោះ​លែង​ទេវតា​ទាំង​បួន ដែល​ត្រូវ​បាន​ចង​ទុក​នៅ​ទន្លេ​ធំ​អ៊ុយប្រាត។ វិវរណៈ 9:14។

ដូច្នេះ គេបានយល់ថា នៅដើមវេទនាទីបី សាសនាឥស្លាមនឹងត្រូវបានទាំងលែងឲ្យចេញសកម្មភាព និងទប់ស្កាត់ផងដែរ ដែលនេះគឺជាសក្ខីភាពយ៉ាងច្បាស់របស់ Sister White។

> «នៅពេលនោះ ខណៈដែលកិច្ចការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះកំពុងតែបិទបញ្ចប់ ការលំបាកនឹងកើតមានឡើងលើផែនដី ហើយបណ្តាប្រជាជាតិនឹងខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ស្កាត់មិនឲ្យរារាំងកិច្ចការរបស់ទេវតាទីបីឡើយ។ នៅពេលនោះ “ភ្លៀងចុងក្រោយ” ឬការស្រស់ស្រាយដែលមកពីវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ នឹងមកដល់ ដើម្បីប្រទានអំណាចដល់សំឡេងខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី ហើយរៀបចំពួកបរិសុទ្ធឲ្យអាចឈរមាំមួនបានក្នុងអំឡុងពេលដែលទុក្ខវេទនាចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរនឹងត្រូវចាក់ចេញមក»។ Early Writings, 85.

នៅពេលដែលកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានស្រាវជ្រាវ គេបានឃើញថា សង្គ្រាម និងសមិទ្ធផលរបស់អ៊ីស្លាមអារ៉ាប់នៃវេទនាលើកទីមួយ ត្រូវបានសាសនាអ៊ីស្លាមយល់ថាជា «ជីហាតដ៏ធំលើកទីមួយ» ហើយថា សង្គ្រាមរបស់ចក្រភពអូតូម៉ង់ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលទេវតាទាំងបួនត្រូវបានដោះលែង ត្រូវបានសាសនាអ៊ីស្លាមយល់ថាជា «ជីហាតដ៏ធំលើកទីពីរ»។ ស្របតាមការអនុវត្តបីជាន់ សាសនាអ៊ីស្លាមជឿថា ជីហាតដ៏ធំលើកទីបី និងចុងក្រោយ បានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ ដូចដែល William Miller ធ្លាប់បានសរសេរថា «ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទំនាយ ស្របគ្នា»។

ការអនុវត្ត «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» នៃការដោះលែង និងការទប់ស្កាត់ក្នុងពេលតែមួយ ដូចដែលបានតំណាងដោយការដាក់បន្ទាត់ទំនាយដើមនៃវេទនាទីមួយ និងវេទនាទីពីរ ឲ្យស្របគ្នាលើគ្នា ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងពេញលេញដោយវិញ្ញាណនៃទំនាយ ហើយភ្លាមៗបន្ទាប់ពីអ៊ីស្លាមបានវាយប្រហារនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ប្រធានាធិបតី George W. Bush បានដាក់ទប់ស្កាត់លើអ៊ីស្លាមទូទាំងពិភពលោក ដោយចាប់ផ្តើមសង្គ្រាមរបស់លោកប្រឆាំងនឹងភេរវកម្ម។ ការដោះលែង និងការទប់ស្កាត់ក្នុងពេលតែមួយនៃ «សេះកាចសាហាវ» គឺអ៊ីស្លាម ត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយព្រះគម្ពីរ ដោយវិញ្ញាណនៃទំនាយ ហើយក៏ដោយប្រវត្តិសាស្ត្រផងដែរ។

អស់អ្នកដែល «ដើរតាមកូនចៀម» ត្រឡប់ទៅរកផ្លូវចាស់ៗរបស់ពួកមីឡឺរ៉ាយ តែងរកឃើញ «សេចក្ដីសម្រាក» នោះ ដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់អត្តសញ្ញាណថា ចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលបណ្ដាជាតិនានាខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ស្កាត់ ដូចដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

> «នៅវេលានោះ ខណៈដែលកិច្ចការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះកំពុងតែបិទបញ្ចប់ នឹងមានសេចក្តីវេទនាកើតមានឡើងលើផែនដី ហើយបណ្តាប្រជាជាតិនានានឹងខឹងក្រោធ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ស្កាត់ឲ្យនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ដើម្បីកុំឲ្យរារាំងកិច្ចការរបស់ទេវតាទីបី។ នៅវេលានោះ ‘ភ្លៀងចុងក្រោយ’ ឬការស្រស់ស្រាយដែលមកពីព្រះសម្ដេចអម្ចាស់ នឹងយាងមក ដើម្បីប្រទានអំណាចដល់សំឡេងខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី ហើយរៀបចំពួកបរិសុទ្ធឲ្យអាចឈរមាំមួននៅក្នុងគ្រាដែលគ្រោះកាចទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយនឹងត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ។» Early Writings, 85.

អ្នក​ដែល «ដើរ​តាម​កូន​ចៀម» ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់​របស់​ក្រុម Millerite នឹង​រក​ឃើញ «សេចក្ដី​សម្រាក» ដែល​ជា​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ ដែល​បងស្រី White កំណត់​ថា បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ពេល​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​វិវរណៈ ១៨ បាន​ចុះ​មក នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងធ្លាក់មកលើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ទេវតាដ៏មានអំណាចមួយរូបនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់»។ Review and Herald, April 21, 1891.

ទេវតាដ៏មានអំណាចនោះបានចុះមក នៅពេលអគារទាំងឡាយនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់បានចាប់ផ្តើម ហើយភ្លៀងចុងក្រោយក៏បានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ប្រោះ។ អស់អ្នកដែលត្រូវបានដឹកនាំឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណរបស់យេរេមា ហើយបានរកឃើញ “ការសម្រាក” ដែលជាភ្លៀងចុងក្រោយ នោះក៏បានទទួលស្គាល់ថា “ការសម្រាក និងការស្រស់ថ្លាឡើងវិញ” របស់អេសាយ ក៏ជាភ្លៀងចុងក្រោយដែរ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃការសាកល្បងដែលនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ បានប្រឈមមុខនឹងរាស្ត្ររបស់ព្រះ ហើយជាពិសេសគឺពួក “មនុស្សចំអក” ដែល “គ្រប់គ្រងក្រុងយេរូសាឡឹម”។ ពួកគេបានមកដល់ការយល់ដឹងថា ការសាកល្បងនោះមានពីរផ្នែក ព្រោះវាតំណាងឲ្យសាររបស់អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី ហើយសំខាន់ដូចគ្នានោះផង វាតំណាងឲ្យវិធីសាស្ត្រព្រះគម្ពីរដែលបានបង្កើតសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។

> ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​ពួកគេ​ថា៖ «នេះ​ហើយ​ជា​ការ​សម្រាក ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​ឲ្យ​អ្នក​នឿយហត់​បាន​សម្រាក; ហើយ​នេះ​ហើយ​ជា​ការ​ស្រស់ថ្លា​ឡើង​វិញ» ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ទេ។ ដូច្នេះ ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ទៅ​ដល់​ពួកគេ​ជា​បញ្ញត្តិ​លើ​បញ្ញត្តិ បញ្ញត្តិ​លើ​បញ្ញត្តិ; បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់; ត្រង់​នេះ​បន្តិច ហើយ​ត្រង់​នោះ​បន្តិច; ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​ដើរ​ទៅ ហើយ​ដួល​ថយ​ក្រោយ ហើយ​ត្រូវ​បំបែក ត្រូវ​ជាប់​អន្ទាក់ ហើយ​ត្រូវ​ចាប់​យក។ ហេតុដូច្នេះ ចូរ​ស្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ចុះ ឱ​បុរស​អ្នក​ប្រមាថ​ទាំងឡាយ ដែល​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​នេះ ដែល​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ អេសាយ 28:12–14។

ការដើរនៅក្នុងផ្លូវចាស់ៗ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ មក​ឃើញ​ថា ពាក្យប្រៀបប្រដូច​អំពី​ស្ត្រីព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ ដែល «បង្ហាញ​អំពី​បទពិសោធន៍​របស់​ប្រជាជន​អាដវេនទីស្ត» នោះ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត «យ៉ាង​ត្រឹម​អក្សរ​ទាំង​ស្រុង» ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា​របស់​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។ ទីបន្ទាល់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល​ក្នុង​នោះ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ជា​លើក​ដំបូង បាន​បញ្ជាក់​ថា ហាបាគុក ជំពូក ២ មាន​ការ​តភ្ជាប់​ដោយ​ផ្ទាល់​ជាមួយ និង​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​នោះ។ ដូច្នេះ «ការជជែក​ដេញដោល» ក្នុង ហាបាគុក ២ តំណាង​ឲ្យ​ការ​សាកល្បង​អំពី​ការ​សម្រាក និង​ការ​ស្រស់ស្រាយ​ឡើង​វិញ ដែល​ពួក​មនុស្ស​ចំអក​មើលងាយ​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ស្តាប់។ ខណៈ​ដែល​អ្នក​សិក្សា​ព្រះគម្ពីរ​ដ៏​ស្មោះត្រង់​បន្ត​ស្រាវជ្រាវ​ផ្លូវ​ចាស់ៗ ពួកគេ​បាន​ដឹង​ថា មិន​ត្រឹម​តែ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​អំពី​ស្ត្រីព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ និង ហាបាគុក ២ ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ជា​ទំនាយ​ដូច​គ្នា ប៉ុន្តែ អេសេគាល ជំពូក ១២ ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ។

> ផ្នែកមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់អេសេគាល ក៏បានក្លាយជាប្រភពនៃកម្លាំង និងការលួងលោមដល់អ្នកជឿផងដែរ៖ «ព្រះបន្ទូលនៃព្រះយេហូវ៉ាបានមកដល់ខ្ញុំថា ឱកូនមនុស្សអើយ សុភាសិតនេះដែលអ្នករាល់គ្នាមាននៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល គឺថា ថ្ងៃទាំងឡាយត្រូវបានពន្យារពេល ហើយទស្សនៈគ្រប់យ៉ាងក៏បរាជ័យ តើមានន័យដូចម្តេច? ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ.... ថ្ងៃទាំងនោះជិតមកដល់ហើយ និងការសម្រេចនៃទស្សនៈគ្រប់យ៉ាង.... យើងនឹងនិយាយ ហើយព្រះបន្ទូលដែលយើងនឹងនិយាយ នោះនឹងកើតឡើងជាក់ជាមិនខាន វានឹងមិនត្រូវបានពន្យារពេលទៀតឡើយ»។ «ពួកវង្សអ៊ីស្រាអែលនិយាយថា ទស្សនៈដែលគាត់ឃើញនោះ គឺសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើននៅខាងមុខ ហើយគាត់ទាយអំពីគ្រាដែលនៅឆ្ងាយ។ ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ គ្មានព្រះបន្ទូលណាមួយរបស់យើងនឹងត្រូវពន្យារពេលទៀតឡើយ ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលដែលយើងបានមានព្រះបន្ទូល នោះនឹងបានសម្រេច»។ អេសេគាល 12:21–25, 27, 28»។ មហាវិវាទ, 393។

រយៈពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ចលនា​អាដវិនទីស្ត​ពី​ឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 នោះ តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ ដែល​នៅ​ពេល​នោះ «ផល​នៃ​គ្រប់​ទាំង​និមិត្ត» «នឹង​កើត​មាន​ឡើង»។ ប្រវត្តិ​ព្យាករណ៍​នៃ​វេទនា​ទី​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ស្រប​លើ​ប្រវត្តិ​ព្យាករណ៍​នៃ​វេទនា​ទី​ពីរ កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រវត្តិ​ព្យាករណ៍​នៃ​វេទនា​ទី​បី ដែល​ជា​ប្រវត្តិ​ព្យាករណ៍​នៃ​ការ​បោះត្រា​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។ វា​ក៏​ជា​ប្រវត្តិ​នៃ​ឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ផង​ដែរ។ វា​ក៏​ជា​ប្រវត្តិ​ដែល​កិច្ចការ​របស់​អ្នក​នាំ​សារ ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​ព្រះរាជទូត​នៃ​សេចក្ដីសញ្ញា ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង។ វា​ជា​ប្រវត្តិ​ដែល​ស្នែង​ទាំង​ពីរ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី​ឆ្លង​កាត់​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​មួយ ពី​ទី​ប្រាំ​មួយ ទៅ​ដល់ «ទី​ប្រាំបី» ដែល «កើត​ចេញ​ពី​ទាំង​ប្រាំពីរ»។ វា​ជា​ប្រវត្តិ​ដែល​ហោរា​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់​មួយ​នៃ​វិវរណៈ។

ទោះជាយ៉ាងសំខាន់ដែរ គឺជាការពិតថា ព្រោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យឡើយ ដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងគោលការណ៍ដែលថា ព្យាការីទាំងអស់កំពុងនិយាយអំពីគ្រាចុងក្រោយលើសសម័យណាផ្សេងទៀត នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 «ថ្ងៃទំនាយបានមកដល់ហើយ» ដែល «ពាក្យទាំងឡាយដែល» ព្រះបានមានបន្ទូល «នឹងកើតមានឡើង» ហើយ «វានឹងមិនត្រូវពន្យារពេលទៀតឡើយ»។

ការបះបោរនៅឆ្នាំ 1863 បានកំណត់ឲ្យអាដវេនទីសម៌ឡាវឌីសេត្រូវវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន រហូតទាល់តែពួកគេទាំងអស់ស្លាប់។ ព្រះអម្ចាស់បានត្រឡប់មកកាន់ប្រវត្តិនោះវិញនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើជាមួយអ៊ីស្រាអែលបុរាណនៅកាដេស។

ការមកដល់កាដែសជាលើកដំបូង បានបណ្តាលឲ្យមានការបះបោររបស់អ្នកស៊ើបការណ៍ទាំងដប់ ហើយនាំឲ្យមកដល់រយៈពេលវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសែសិបឆ្នាំ ពួកគេបានត្រឡប់មកកាដែសវិញ ហើយនៅទីនោះ ម៉ូសេបានវាយថ្មដាជាលើកទីពីរ ហើយត្រូវបានរារាំងមិនឲ្យចូលទៅក្នុងទឹកដីសន្យា ប៉ុន្តែពួកគេបានចូលទៅជាមួយយ៉ូស្វេ។ ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ កំណត់សម្គាល់អំពីជំនាន់ចុងក្រោយ ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនពន្យារព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់តទៅទៀតឡើយ។

យើង​នឹង​ពិភាក្សា​អំពី​ការពិត​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ប្រវត្តិនៃជីវិតនៅទីរហោស្ថានរបស់អ៊ីស្រាអែល ត្រូវបានកត់ត្រាទុកសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់អ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលសម័យ។ ការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះចំពោះពួកអ្នកដើរវង្វេងនៅវាលខ្សាច់ ក្នុងគ្រប់ការធ្វើដំណើរទៅមករបស់ពួកគេ ក្នុងការប្រឈមនឹងភាពអត់ឃ្លាន ការស្រេកទឹក និងភាពនឿយហត់ ហើយក្នុងការសម្ដែងព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់យ៉ាងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះពួកគេ ទាំងនេះជាពាក្យប្រៀបប្រដូចដ៏ទេវភាពមួយ ដែលពោរពេញដោយការព្រមាន និងសេចក្ដីបង្រៀនសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ជំនាន់។ បទពិសោធន៍ដ៏ចម្រុះរបស់ជនហេព្រើរ ជាសាលានៃការរៀបចំសម្រាប់លំនៅដ្ឋានដែលបានសន្យារបស់ពួកគេនៅកាណាន។ ព្រះមានបំណងឲ្យរាស្ត្ររបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ ពិចារណាឡើងវិញ ដោយចិត្តទាបទន់ និងវិញ្ញាណដែលអាចទទួលការបង្រៀនបាន អំពីការសាកល្បងដ៏ក្ដៅគគុក ដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណបានឆ្លងកាត់ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានទទួលសេចក្ដីបង្រៀនក្នុងការរៀបចំខ្លួនសម្រាប់កាណានស្ថានសួគ៌។»

> «ថ្មនោះ ដែលត្រូវបានវាយតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះ ហើយបានបញ្ចេញទឹករស់របស់វា ចេញមក គឺជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានវាយ និងជាំខ្ទេច ដើម្បីឲ្យដោយព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ អាចមានប្រភពទឹកមួយត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់សេចក្ដីសង្គ្រោះនៃមនុស្សដែលកំពុងវិនាស។ ដូចដែលថ្មនោះត្រូវបានវាយតែម្ដង ដូច្នោះដែរ ព្រះគ្រីស្ទក៏ត្រូវ “ថ្វាយតែម្ដង ដើម្បីទទួលយកអំពើបាបរបស់មនុស្សជាច្រើន”។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលម៉ូសេបានវាយថ្មនៅកាដេសដោយការប្រញាប់ប្រញាល់ និមិត្តរូបដ៏ស្រស់ស្អាតនៃព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបំផ្លាញ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង មិនត្រូវបានបូជាជាលើកទីពីរទេ។ ដូចដែលយញ្ញបូជាដ៏ធំនោះត្រូវបានថ្វាយតែម្ដងប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ អ្វីដែលចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះពរនៃព្រះគុណរបស់ទ្រង់ គឺគ្រាន់តែទូលសូមក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះ គឺបង្ហូរចេញនូវសេចក្ដីប្រាថ្នានៃចិត្ត នៅក្នុងសេចក្ដីអធិស្ឋានដោយការប្រែចិត្ត។ សេចក្ដីអធិស្ឋានបែបនោះ នឹងនាំយករបួសទាំងឡាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ មកនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់នៃពលបរិវារ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះលោហិតដែលផ្តល់ជីវិត នឹងហូរចេញជាថ្មី ដូចដែលត្រូវបាននិមិត្តសម្គាល់ដោយការហូរចេញនៃទឹករស់ សម្រាប់អ៊ីស្រាអែលដែលស្រេកទឹក។»

> «មានតែដោយសារជំនឿរស់នៅក្នុងព្រះ និងដោយការគោរពតាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ដោយសុភាពរាបសា ប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សអាចសង្ឃឹមថានឹងទទួលការពេញព្រះហឫទ័យពីព្រះបាន។ ក្នុងឱកាសនៃអព្ភូតហេតុដ៏មហិមានោះនៅកាដែស មូសេដែលនឿយហត់ដោយសារការរអ៊ូរទាំ និងការបះបោររបស់ប្រជាជនជាបន្តបន្ទាប់ បានបាត់បង់ការយល់ឃើញចំពោះព្រះជាជំនួយដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់ព្រះចេស្តារបស់គាត់; គាត់មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងបញ្ជានោះទេថា «ចូរនិយាយទៅកាន់ថ្ម ហើយវានឹងបញ្ចេញទឹករបស់វា»; ហើយដោយគ្មានព្រះកម្លាំង ទ្រង់បានទុកឲ្យគាត់បង្ខូចកំណត់ត្រារបស់ខ្លួន ដោយការបង្ហាញនូវកំហឹង និងភាពទន់ខ្សោយរបស់មនុស្ស។ បុរសដែលគួរតែ ហើយអាចនឹងឈរនៅក្នុងភាពបរិសុទ្ធ មាំមួន និងមិនស្វែងរកប្រយោជន៍ខ្លួនឯងរហូតដល់ការងាររបស់គាត់បានបញ្ចប់ នោះ ត្រូវបានឈ្នះនៅទីបំផុត។ ព្រះត្រូវបានបង្អាប់មុខនៅចំពោះមុខសន្និបាតអ៊ីស្រាអែល ខណៈដែលទ្រង់អាចត្រូវបានលើកកិត្តិយស និងព្រះនាមរបស់ទ្រង់ត្រូវបានលើកតម្កើង។»

> «ការជំនុំជម្រះដែលត្រូវបានប្រកាសភ្លាមៗប្រឆាំងនឹងលោកម៉ូសេ គឺឈឺចាប់ និងបន្ទាបបន្ថោកយ៉ាងខ្លាំងបំផុត—គឺថា លោក រួមជាមួយនឹងអ៊ីស្រាអែលដែលបះបោរ ត្រូវស្លាប់មុននឹងឆ្លងទន្លេយ័រដាន់។ ប៉ុន្តែ តើមនុស្សអាចអះអាងថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ ដោយសារតែកំហុសតែមួយនោះឬ? ព្រះបានប្រទានកិត្តិយសដល់លោកម៉ូសេ ដូចដែលទ្រង់មិនបានប្រទានដល់មនុស្សណាម្នាក់ផ្សេងទៀតដែលនៅរស់នៅពេលនោះឡើយ។ ទ្រង់បានសម្អាងបុព្វហេតុរបស់លោក ម្តងហើយម្តងទៀត។ ទ្រង់បានឮសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់លោក ហើយបានមានព្រះបន្ទូលជាមួយលោកទល់មុខគ្នា ដូចមនុស្សនិយាយជាមួយមិត្តសម្លាញ់។ តាមសមាមាត្រនឹងពន្លឺ និងចំណេះដឹងដែលលោកម៉ូសេបានទទួល នោះទោសកំហុសរបស់លោកក៏ត្រូវបានបង្កើនឡើងដែរ»។ Signs of the Times, October 7, 1880.

Back to Articles