Article

# រ៉ូមបង្កើតការនិមិត្ត — លេខដប់ប្រាំមួយ

ការសាកល្បងចុងក្រោយ៖ ការយល់ដឹងអំពីនិមិត្តសញ្ញានៃទីក្រុងរ៉ូម និងការអនុវត្តពាក្យទំនាយបីជាន់

Author

Jeff Pippenger

Published

September 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ខុស​នៃ​ការ​វិវាទ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​អំពី​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​ទីក្រុង​រ៉ូម ពឹង​ផ្អែក​លើ​ការ​អនុវត្ត​ខុសឆ្គង​នៃ​ការ​អនុវត្ត​ព្យាករណ៍​បី​ជាន់ ខណៈ​ដែល​ពួក​គេ​អះអាង​ថា រ៉ូម​ទាំង​បី ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ទាំង​បី នៃ​ឆ្នាំ 321, 538 និង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ទិស​ប្រែ​ខុស​មួយ​លើ​ក្បួន និង​ប្រវត្តិ​ព្យាករណ៍​ដែល​ពួក​គេ​ជ្រើស​រើស ដូច​ដែល​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដែរ​ក្នុង​ការ​វិវាទ​អំពី​សត្វល្អិត​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​យ៉ូអែល។ ជំនាន់​ទាំង​បួន ដែល​តាម​ដោយ​សត្វល្អិត​ស៊ី​បំផ្លាញ​ទាំង​បួន​នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​ប្រាំមួយ​ដំបូង​នៃ​យ៉ូអែល បង្ហាញ​អំពី​របៀប​ដែល​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ជា​បន្តបន្ទាប់​តាម​រយៈ​ជំនាន់​ទាំង​បួន ហើយ​ថា​ការ​បំផ្លាញ​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​ដោយ​ការ​ទទួល​យក​ទ្រឹស្តី​សាសនា​របស់​ទីក្រុង​រ៉ូម និង​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់​ជំនឿ​ដោយ​អាដវែនទីស្ត។

ក្នុងវិវាទបច្ចុប្បន្ននេះ អ្នកដែលព្យាយាមយកច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកប្រើដើម្បីកំណត់រ៉ូមទាំងបី កំពុងជៀសវាងសេចក្តីពិតដែលថា តាមពិត មានច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចំនួនបួន ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ហើយថា ឆ្នាំ 321 តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៃឆ្នាំ 538 ជាគំរូទុកជាមុននៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងត្រូវអនុវត្តលើប្រជាជាតិនានាទាំងអស់នៅលើពិភពលោក។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យបួន មិនអាចកំណត់បានថាជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យបីទេ ជាពិសេសនៅពេលដែលការបង្ហាញខ្លួនលើកទីបី ក្នុងការអនុវត្តទំនាយជាបីជាន់ តំណាងឲ្យការសម្រេចបំពេញចុងក្រោយ។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក មិនមែនជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចុងក្រោយទេ ប៉ុន្តែតាមពិត វាសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃស៊េរីមួយនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ខណៈដែលប្រជាជាតិនីមួយៗនៅលើផែនដី ទទួលយកជាបន្តបន្ទាប់នូវសញ្ញានៃអំណាចប៉ាប។

អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់​នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 ត្រូវ​យល់​ថា ការសាកល្បង​ខាង​ទំនាយ​ដែល​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ពួកគេ កើត​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ហើយ​ថា ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​នោះ មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​កំពុង​ទទួល «ប្រេង» ហើយ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​ទៀត​កំពុង​ទទួល «ការបំភាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង»។ តំណាង​ចម្បង​នៃ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​ការបំភាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ដដែល​នោះ​ដែល​មាន​ឃ្លា «ការបំភាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង» ស្ថិត​នៅ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​នោះ សេចក្តី​ពិត​ដែល​ត្រូវ​បាន​ស្រឡាញ់ ឬ​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ គឺ​ជា​សេចក្តី​ពិត​ដែល​កំណត់​ទំនាក់ទំនង​ខាង​ទំនាយ​រវាង​រ៉ូម​ពហុទេព​និយម និង​រ៉ូម​សម្តេចប៉ាប។

ទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍រវាងឆ្នាំ 321 និង 538 ត្រូវបានបង្ហាញដោយទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍រវាងក្រុមជំនុំ Pergamos និងក្រុមជំនុំ Thyatira។ នៅថ្ងៃចុងក្រោយៗ រ៉ូមបុរាណបែបមិនជឿព្រះ ដែលតំណាងដោយ 321 និង Pergamos ជានិមិត្តរូបនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយរ៉ូមសម្តេចប៉ាប ដែលតំណាងដោយ 538 និង Thyatira ជានិមិត្តរូបនៃរ៉ូមសម័យទំនើប។

រ៉ូមទីមួយ នៃឆ្នាំ 321 ជារដ្ឋអំណាចតែមួយឯកតា ហើយរ៉ូមទីពីរ នៃឆ្នាំ 538 ជាអំណាចទ្វេភាគី ដែលតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងព្រះវិហារ និងរដ្ឋ ដោយព្រះវិហារកាន់កាប់អំណាចលើទំនាក់ទំនងនោះ។ រ៉ូមទីបី និងជារ៉ូមចុងក្រោយ ដែលជារ៉ូមសម័យទំនើប គឺជាអំណាចបីប្រភេទ ដែលរួមមាន នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ។

ប៉ូលបានបង្រៀនថា ការមិនយល់អំពីទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍ និងប្រវត្តិសាស្ត្រ រវាងរ៉ូមបិសាចសាសនា (នាគ) និងរ៉ូមសម្តេចប៉ាប (សត្វសាហាវ) គឺជាការបង្ហាញនូវការស្អប់ខ្ពើមចំពោះសេចក្តីពិត ដែលនាំឲ្យកើតមានការល្បួងយ៉ាងខ្លាំង។ ព្យាការីទាំងអស់ រួមទាំងប៉ូលផង បាននិយាយជាពិសេសអំពីគ្រាចុងក្រោយ ដូច្នេះ ទំនាក់ទំនងរវាងអំណាចទាំងពីរនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប៉ូល បង្ហាញតំណាងឲ្យទំនាក់ទំនងរវាងអំណាចទាំងបីនៃរ៉ូមសម័យទំនើបនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ការបដិសេធទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍ ដែល «បង្កើត» សហភាពបីផ្នែករបស់នាគ សត្វសាហាវ និងព្យាការីក្លែងក្លាយនៅគ្រាចុងក្រោយ គឺជាការធានាឲ្យខ្លួនឯងទទួលការល្បួងយ៉ាងខ្លាំង។

ការបកស្រាយដោយឯកជនរបស់ Uriah Smith អំពីស្តេចខាងជើង បានតំណាងឲ្យ «មូលហេតុ» មួយ ដែលបង្កើត «លទ្ធផល» មួយ។ ប៉ុន្តែ ក្រុមមនុស្សដែលស្ថិតនៅខាងខុសក្នុងជម្លោះទាក់ទងនឹងរ៉ូម ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់ថា ជាអ្នកដែលមិនអាចវែកញែកពីមូលហេតុទៅកាន់លទ្ធផលបាន។ Smith មិនបានឃើញថា ការអនុវត្តដ៏ខ្វះខាតរបស់គាត់ចំពោះស្តេចខាងជើង នឹងបង្កើតវេទិកាព្យាករណ៍មួយ ដែលនឹងនាំឲ្យគាត់បកស្រាយខុសផងដែរ អំពីគ្រោះកាចទីប្រាំមួយ ដែលនៅទីនោះមានការព្រមានឲ្យរក្សាទុក ឬបាត់បង់សម្លៀកបំពាក់នៃសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

ដូចជាការសង្កត់ធ្ងន់របស់ប៉ុលក្នុង កិច្ចសាលូនីកាទីពីរ យ៉ូហានក្នុងជំពូកទីដប់ប្រាំមួយនៃ វិវរណៈ និងក្នុងរោគវិនាសទីប្រាំមួយ បានសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃការយល់ដឹងថា អំណាចទាំងបីណាខ្លះដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អើម៉ាគេដូន។ ការអនុវត្តខុសឆ្គងរបស់ស្ម៊ីធចំពោះស្តេចភាគខាងជើង បង្ហាញជាភស្តុតាងអំពីអសមត្ថភាពក្នុងការអនុវត្តប្រភេទ និងអប្រភេទឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។

ស្មីធ មិនអាច ឬមិនព្រម អនុវត្តគោលការណ៍ដែលបានបង្ហាញយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅក្នុងសំណេររបស់ប៉ុលថា អ្វីដែលជារូបកាយតាមអក្សរ មុនសម័យកាលនៃឈើឆ្កាង តំណាងឲ្យអ្វីដែលជាខាងវិញ្ញាណ បន្ទាប់ពីសម័យកាលនៃឈើឆ្កាង។ នៅពេលគោលការណ៍នេះត្រូវបានអនុវត្តតាមយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន និងត្រឹមត្រូវ នោះអាចបង្ហាញបានយ៉ាងងាយថា “ស្តេចខាងជើង” គឺជានិមិត្តសញ្ញាមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាជាច្រើន ដែលតំណាងឲ្យ “ស្តេចខាងជើង” ខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ ជាងប្រជាជនដទៃទាំងអស់ អាដវែនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ គួរតែដឹងថា រចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់មួយក្នុងចំណោមរចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់ៗដែលពាក្យទំនាយបានផ្អែកលើ គឺជាការប៉ះទង្គិចរវាងព្រះគ្រីស្ទ និងសាតាំង។ ព្រះគ្រីស្ទជាស្តេចខាងជើងពិតប្រាកដ ហើយសាតាំងបានកំពុងព្យាយាមបង្ហាញខ្លួនវាថាជាស្តេចខាងជើងក្លែងក្លាយ។

> បទចម្រៀង និងទំនុកដំកើង សម្រាប់ពួកកូនចៅកូរ៉ា។ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់ធំអស្ចារ្យ ហើយសមនឹងទទួលការសរសើរយ៉ាងខ្លាំង នៅក្នុងទីក្រុងនៃព្រះរបស់យើង គឺនៅលើភ្នំនៃសេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។ ភ្នំស៊ីយ៉ូន មានទីតាំងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ជាសេចក្តីអំណររបស់ផែនដីទាំងមូល នៅជ្រុងខាងជើង ជាទីក្រុងរបស់ព្រះមហាក្សត្រដ៏ធំ។ ព្រះត្រូវបានស្គាល់នៅក្នុងរាជវាំងទាំងឡាយរបស់នាង ថាជាទីជ្រកកោន។ ទំនុកដំកើង 48:1–3។

កិច្ចខិតខំរបស់សាតាំងក្នុងការក្លែងបន្លំព្រះមហាក្សត្រពិតនៃភាគខាងជើង រួមមានការប្រើសម្តេចប៉ាបនៃក្រុងរ៉ូមជាតំណាងរបស់ខ្លួននៅលើផែនដី។ សាតាំងជាអាន់ទីគ្រីស្ទ ហើយសម្តេចប៉ាបនៃក្រុងរ៉ូមក៏ជាអាន់ទីគ្រីស្ទដែរ ដែលជាតំណាងរបស់សាតាំងក្នុងការងារបោកបញ្ឆោតរបស់វា។

> «ដើម្បីធានាបាននូវផលប្រយោជន៍ និងកិត្តិយសខាងលោកិយ ព្រះវិហារត្រូវបាននាំឲ្យស្វែងរកការពេញចិត្ត និងការគាំទ្រពីមនុស្សធំៗនៃផែនដី; ហើយដោយបានបដិសេធព្រះគ្រីស្ទដូច្នេះហើយ នាងត្រូវបានបញ្ឆោតឲ្យចុះចូលស្តាប់បង្គាប់ចំពោះតំណាងរបស់សាតាំង គឺអភិបាលនៃក្រុងរ៉ូម»។ The Great Controversy, 50.

ក្នុងការបែកខ្ញែកនៃអាណាចក្ររបស់​អាឡិចសាន់ឌឺ មហារាជ សេលេយូកុស នីកាទ័រ បានក្លាយជា​ស្ដេចទីមួយ​នៃ​ទិស​ខាងជើង​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១។ ឪពុក​របស់​គាត់ គឺ អាន់ទីយ៉ូកុស បានជា​មេដឹកនាំ​ដ៏មានឥទ្ធិពល​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​អាណាចក្ររបស់​អាឡិចសាន់ឌឺ ហើយ​កូនប្រុស​របស់​គាត់ គឺ សេលេយូកុស ត្រូវបាន​តែងតាំង​ជា​សាត្រាប​នៃ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ “សាត្រាប” គឺជា​អភិបាល​ម្នាក់ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល សេលេយូកុស បានធ្វើ​ឲ្យ​តំបន់​ភូមិសាស្ត្រ​បី​ក្នុង​ចំណោម​បួន ដែល​អាណាចក្រ​របស់​អាឡិចសាន់ឌឺ​បាន​បែងចែក​ចេញ​មក ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​គាត់ នោះ​គាត់​ក៏​បានក្លាយជា​ស្ដេច​នៃ​ទិស​ខាងជើង។

ការបកស្រាយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ Smith និងការជៀសវាងពីក្បួនវេយ្យាករណ៍ បាននាំឲ្យគាត់សន្មតថា អំណាចចុងក្រោយៗដែលបង្កើតជាសហព័ន្ធនៃអំពើអាក្រក់របស់សាតាំងនៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងពាក្យទំនាយថាជាអំណាចពិតប្រាកដ មិនមែនជាអំណាចខាងវិញ្ញាណទេ។ ដូច្នេះ គាត់មិនអាចមើលឃើញថា Seleucus Nicator ក្នុងនាមជាស្តេចទីមួយនៃទិសខាងជើង អភិបាលនៃបាប៊ីឡូន តាមសេចក្តីចាំបាច់ខាងទំនាយ នឹងតំណាងឲ្យស្តេចខាងវិញ្ញាណចុងក្រោយនៃទិសខាងជើង ដែលជាអំណាចគ្រប់គ្រងបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើបនោះឡើយ។

> រួចមក ទេវតាម្នាក់ក្នុងចំណោមទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលកាន់ចានទាំងប្រាំពីរ បានមកនិយាយនឹងខ្ញុំថា៖ «ចូរមកទីនេះ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអ្នកអំពីការជំនុំជម្រះស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំ ដែលអង្គុយលើទឹកជាច្រើន។ ស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ជាមួយនាង ហើយប្រជាជនដែលរស់នៅលើផែនដីបានស្រវឹងដោយសារស្រានៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង»។ ដូច្នេះ គាត់បាននាំខ្ញុំទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយព្រះវិញ្ញាណ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់អង្គុយលើសត្វសាហាវពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ ដែលពេញទៅដោយឈ្មោះនៃការប្រមាថព្រះ មានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។ ស្ត្រីនោះស្លៀកពាក់ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ ហើយតុបតែងដោយមាស ត្បូងមានតម្លៃ និងគជ់ ដោយកាន់ពែងមាសមួយនៅដៃ ដែលពេញទៅដោយអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម និងសេចក្ដីអសុចរិតនៃអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង។ នៅលើថ្ងាសរបស់នាង មានឈ្មោះមួយត្រូវបានសរសេរថា៖ «អាថ៌កំបាំង បាប៊ីឡូនដ៏ធំ មាតានៃពេស្យាទាំងឡាយ និងអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយនៅផែនដី»។ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីនោះស្រវឹងដោយឈាមរបស់ពួកបរិសុទ្ធ និងដោយឈាមរបស់សាក្សីរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយកាលខ្ញុំបានឃើញនាង ខ្ញុំក៏មានសេចក្ដីអស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង។ វិវរណៈ ១៧៖១-៦។

អំណាច​ដែល​គ្រប់គ្រង​បាប៊ីឡូន​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ គឺ​ជា​សាសនាចក្រ​ប៉ាប ហើយ​ដូច្នេះ នាង​ក៏​ជា​ស្តេច​ខាង​ជើង​ខាង​វិញ្ញាណ​ផង​ដែរ។

> «ស្ត្រី​នោះ (បាប៊ីឡូន) នៅ​ក្នុង វិវរណៈ 17 ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា “ស្លៀកពាក់​ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អៅ ហើយ​តុបតែង​ដោយ​មាស និង​ត្បូង​មាន​តម្លៃ និង​គជ់ខ្យង កាន់​ពែង​មាស​មួយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​នាង ដែល​ពេញ​ដោយ​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម និង​សេចក្ដី​មិន​ស្អាត៖ … ហើយ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​នាង​មាន​ឈ្មោះ​មួយ​សរសេរ​ថា អាថ៌កំបាំង បាប៊ីឡូន​ដ៏​ធំ ជា​មាតា​នៃ​ស្រី​ពេស្យា​ទាំងឡាយ។” ហោរា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ “ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ស្ត្រី​នោះ​ស្រវឹង​ដោយ​ឈាម​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ និង​ដោយ​ឈាម​របស់​ពួក​សក្កីកម្ម​របស់​ព្រះយេស៊ូវ។” បាប៊ីឡូន​ក៏​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​បន្ថែម​ថា​ជា “ទីក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី​ផងដែរ។” វិវរណៈ 17:4-6, 18។ អំណាច​ដែល​អស់​រយៈពេល​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​បាន​រក្សា​ការ​គ្រប់គ្រង​បែប​ផ្ដាច់ការ​លើ​ពួក​រាជាធិបតេយ្យ​នៃ​ពិភព​គ្រីស្ទសាសនា គឺ​ក្រុងរ៉ូម។ ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អៅ មាស និង​ត្បូង​មាន​តម្លៃ និង​គជ់ខ្យង បាន​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​អំពី​សេចក្ដី​រុងរឿង និង​ភាព​អធិកអធម​លើស​ជាង​ស្តេច ដែល​បល្ល័ង្ក​ដ៏​ក្រអឺតក្រទម​នៃ​ក្រុងរ៉ូម​បាន​ប្រកាន់​យក។ ហើយ​គ្មាន​អំណាច​ណា​ផ្សេង​ទៀត​អាច​ត្រូវ​បាន​និយាយ​ដោយ​ត្រឹមត្រូវ​ប៉ុន្មាន​ដូចជា “ស្រវឹង​ដោយ​ឈាម​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ” ដូច​ជា​ពួកជំនុំ​នោះ ដែល​បាន​បៀតបៀន​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះគ្រីស្ទ​យ៉ាង​ឃោរឃៅ។ បាប៊ីឡូន​ក៏​ត្រូវ​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​អំពី​អំពើបាប​នៃ​ការ​ភ្ជាប់​ទំនាក់ទំនង​មិន​ស្របច្បាប់​ជាមួយ “ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី” ផងដែរ។ គឺ​ដោយ​ការ​ងាក​ចេញ​ពី​ព្រះអម្ចាស់ និង​ការ​ចង​សម្ព័ន្ធ​ជាមួយ​ពួក​អ្នក​មិន​ជឿ​ព្រះ ដែល​ពួកជំនុំ​យូដា​បាន​ក្លាយ​ជា​ស្រី​ពេស្យា; ហើយ​ក្រុងរ៉ូម ក៏​បាន​បង្ខូច​ខ្លួន​ដូច​គ្នា​នោះ ដោយ​ស្វែងរក​ការ​គាំទ្រ​ពី​អំណាច​លោកិយ ដូច្នេះ​នាង​ទទួល​ការ​ថ្កោលទោស​ដូច​គ្នា​ដែរ»។ The Great Controversy, 382.

អភិបាល​គឺជា​ស្តេច ហើយ​តាម​អេសាយ ស្តេច​មួយ​អង្គ​គឺជា​នគរ​មួយ ហើយ​ក៏​ជា​ទីក្រុង​រាជធានី​របស់​នគរ​មួយ​នោះ​ផង​ដែរ។

> ដ្បិតក្បាលនៃស៊ីរីគឺក្រុងដាម៉ាស ហើយក្បាលនៃក្រុងដាម៉ាសគឺរេស៊ីន; ហើយក្នុងរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំ អេប្រាអ៊ីមនឹងត្រូវបំបែកបាក់ ដើម្បីមិនឲ្យនៅជាប្រជាជនទៀត។ ហើយក្បាលនៃអេប្រាអ៊ីមគឺសាម៉ារី ហើយក្បាលនៃសាម៉ារីគឺកូនរបស់រេម៉ាលា។ បើអ្នករាល់គ្នាមិនជឿទេ នោះអ្នករាល់គ្នាក៏ពិតជាមិនអាចតាំងមាំបានឡើយ។ អេសាយ ៧៖៨, ៩

យោង​តាម​សក្ខីភាព​របស់​អេសាយ សិស្ស​នៃ​ទំនាយ​ម្នាក់​ដែល​ភ្ញាក់​ឡើង​នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២៣ ចំពោះ​ដំណើរការ​សាកល្បង​ខាង​ទំនាយ ត្រូវ​តែ​ស្គាល់​និមិត្តសញ្ញា​ខាង​ទំនាយ​នៃ «ក្បាល» ប្រសិន​បើ​គាត់​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាំមួន។ ប្រសិន​បើ​គាត់​មិន​ស្គាល់ ហើយ​មិន​អនុវត្ត​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ក្បាល» នៅ​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ការ​ទេ នោះ​គាត់​មិន​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាំមួន​ឡើយ។ អ្នក​ដែល​មិន​ជឿ មិន​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាំមួន​ទេ ហើយ​ដូច្នេះ អេសាយ​កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ក្រុម​នៅ​សម័យ​ចុង​ក្រោយ ដែល​អាច​ជា​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាំមួន ឬ​មិន​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាំមួន។ ពួកគេ​ជា​ពីរ​ក្រុម​ដដែល​នោះ​ដែល​មិន​ថា​មាន «ប្រេង» ឬ​មិន​មាន «ប្រេង» នោះ​ទេ។

ថ្នាក់មួយដែលបានតាំងមាំហើយ និងមានប្រេង ទទួលសារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ដែលបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានបើកបង្ហាញនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 ឬក៏ពួកគេទទួលការបំភាន់យ៉ាងខ្លាំងនៃ ពីរ ថេស្សាឡូនីច។ ការសាកល្បងរបស់ពួកគេគឺការបង្កើតរូបសត្វសាហាវ ហើយក៏ជាវិធីដែលសត្វសាហាវត្រូវបានបង្កើតផងដែរ ថាតើជាសត្វសាហាវប៉ាបនៃយុគងងឹត ឬជារូបរបស់វាដែលត្រូវបានបង្កើតដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ឬជាសហភាពបីជាន់ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អារម៉ាហ្គេដូន។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងភាពចាំបាច់នៃការទទួលស្គាល់ថា «ក្បាល» «ស្តេច» ជាអ្នកគ្រប់គ្រងអំណាចពីរផ្សេងទៀតដែលបង្កើតជាសហភាពបីជាន់ គឺជាអំណាចប៉ាប។

“ក្បាល” គឺជាទីក្រុងរាជធានីរបស់យូដា គឺក្រុងយេរូសាឡិម ជាទីក្រុងដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសដើម្បីដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់នៅទីនោះ។

> ហើយរេហូបោអាម ជាបុត្ររបស់សាឡូម៉ូន បានសោយរាជ្យនៅស្រុកយូដា។ រេហូបោអាមមានអាយុសែសិបមួយឆ្នាំ នៅពេលទ្រង់ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យ ហើយទ្រង់បានសោយរាជ្យដប់ប្រាំពីរឆ្នាំនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ជាទីក្រុងដែលព្រះយេហូវ៉ាបានជ្រើសរើសចេញពីអស់ទាំងកុលសម្ព័ន្ធនៃអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីដាក់ព្រះនាមទ្រង់នៅទីនោះ។ ហើយនាមមាតារបស់ទ្រង់គឺ ណាម៉ា ជាស្ត្រីជនជាតិអាំម៉ូន។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ ១៤:២១

នៅ​ក្នុង​វិវាទ​ដ៏​ធំ​រវាង​ព្រះគ្រីស្ទ និង​សាតាំង នគរ​ធានី​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ទ្រង់​ដាក់​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់ គឺ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ការ​ក្លែងក្លាយ​របស់​សាតាំង គឺ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​តាម​ព្យញ្ជនៈ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។ សាតាំង​ដាក់​ឈ្មោះ​របស់​វា​លើ​ថ្ងាស​ជា​ការ​ក្លែងបន្លំ​នៃ​ក្រុង និង​រាជធានី​របស់​ព្រះ។ ស្តេច​ដែល​ស្នាក់នៅ​ទី​នោះ គឺ​ជា​មាតា​នៃ​ស្រី​ពេស្យា ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជាមួយ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ មាតា​នៃ​ស្រី​ពេស្យា គឺ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ហើយ​កូន​ស្រី​របស់​នាង គឺ​ពួក​ក្រុមជំនុំ​ប្រូតេស្តង់​ដែល​បាន​ធ្លាក់​ចុះ ដែល​ក្នុង​ចំណោម​នោះ ក្រុមជំនុំ​ដែល​បាន​ធ្លាក់​ចុះ និង​ក្បត់​ជំនឿ​ដ៏​សំខាន់​បំផុត គឺ​ពួក​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់​ជំនឿ​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។

ពួកប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿទាំងនោះ តំណាងឲ្យស្នែងប្រូតេស្តង់នៃសត្វពីផែនដី ហើយពួកគេត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយមាតារបស់ពួកគេ ដោយសារពួកគេបានបដិសេធសារព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798។ ឯកូប្រឆាំងរបស់ពួកគេ គឺស្នែងសាធារណរដ្ឋ ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី តាមរយៈទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិ គឺស្តេចទាំងដប់នៃវិវរណៈ ជំពូក 17។ សហភាពបីជាន់ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អាម៉ាគេដូន ត្រូវបានតំណាងដោយក្បាលរបស់វា ដែលជាកន្លែងដែលឈ្មោះរបស់វាត្រូវបានដាក់ ហើយរ៉ូមសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណ គឺបាប៊ីឡូនសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណ។ «ក្បាល» របស់វា គឺអំណាចសម្តេចប៉ាប។

ទីមួយ​តំណាង​ឲ្យ​ចុង​ក្រោយ ហើយ​មិន​ថា​អ្នក​អនុវត្ត​ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ដូច​ដែល​ពួក​មីល្លើរ៉ាយត៍​បាន​ធ្វើ ដោយ​ចាត់​ទុក​ថា​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​បួន ឬ​ដូច​ដែល​បាន​បើក​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ថា​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​ប្រាំបី​ក្ដី នគរ​ទីមួយ​គឺ​បាប៊ីឡូន​តាម​ពិត។ ពួក​មីល្លើរ៉ាយត៍​នឹង​ប្រាប់​អ្នក​ថា នគរ​ចុង​ក្រោយ​គឺ​រ៉ូម​តាម​ពិត។ បាប៊ីឡូន និង​រ៉ូម​ជា​និមិត្តសញ្ញា​ដែល​អាច​ប្រើ​ជំនួស​គ្នា​បាន ពីព្រោះ​វា​ជា​ទីមួយ និង​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ខ្សែ​បន្ទាត់​ព្យាករណ៍​មួយ។

នៅគ្រាចុងក្រោយ នគរដំបូងនៃបាប៊ីឡូនពិតប្រាកដ តំណាងឲ្យនគរទីប្រាំបី និងនគរចុងក្រោយ គឺបាប៊ីឡូនសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណ ហើយក៏ជាក្រុងរ៉ូមសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណផងដែរ។ លើមូលដ្ឋានសាក្សីទាំងពីរដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ បាប៊ីឡូន និង រ៉ូម ជានិមិត្តសញ្ញាដែលអាចជំនួសគ្នាបាន។

នៅពេល​ស្រីពេស្យាប៉ាបត្រូវបានពិពណ៌នាថាមានឈ្មោះមួយនៅលើថ្ងាសរបស់នាង ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណថា «បាប៊ីឡូនដ៏អាថ៌កំបាំង» នោះក៏ជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណ «រ៉ូមដ៏អាថ៌កំបាំង» ផងដែរ។ «អាថ៌កំបាំង» ខាងទំនាយតំណាងឲ្យសេចក្ដីពិតមួយដែលជ្រាលជ្រៅយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់មិនអាចយល់អំពីជម្រៅនៃសេចក្ដីពិតដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងនោះបានទេ ជាពិសេសបើគ្មានឥទ្ធិពលរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ «អាថ៌កំបាំង» តាមព្រះគម្ពីរមួយក៏ទាមទារផងដែរថា អ្វីដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំងនោះ គឺជាការយល់ដឹងចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដែលស្វែងរកការឆ្លងកាត់ការសាកល្បង។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលសាក្សីពីររូបនៅក្នុងវិវរណៈ សង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការក្នុងការយល់អំពីរ៉ូមសម័យទំនើប។

> នេះហើយជាប្រាជ្ញា។ អ្នកណាដែលមានការយល់ដឹង ចូរគណនាលេខរបស់សត្វសាហាវចុះ៖ ដ្បិតវាជាលេខរបស់មនុស្សម្នាក់; ហើយលេខរបស់វាគឺ ប្រាំមួយរយ ហុកសិបប្រាំមួយ។ វិវរណៈ 13:18។

«ប្រាជ្ញា» យល់អំពីលេខរបស់សត្វសាហាវ ដែលជាលេខរបស់មនុស្សម្នាក់ ហើយលេខរបស់វាគឺ ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ។ «មនុស្សនៃអំពើបាប» គឺជាក្បាលរបស់សត្វសាហាវ។ ប្រាជ្ញា​ជា​លក្ខណៈ​មួយ​របស់​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ ហើយ​វា​ក៏​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​យល់​អំពី​ការ​កើនឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​ផង​ដែរ។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​មិន​យល់ គឺ​ជា​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់ ហើយ​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់។ «ប្រាជ្ញា» ដែល​ពួកគេ​មិន​យល់ តាម​សេចក្ដី​ចាំបាច់​ខាង​ទំនាយ ត្រូវតែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ការ​សាកល្បង​ទំនាយ​ចុងក្រោយ​បំផុត ព្រោះ​នេះ​គឺ​ជា​ពេល​ដែល​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​មាន​ស្ថិតិភាព។ ពួកគេ​ត្រូវ​តែ​យល់​អំពី «ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ»។ ចិត្ត​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា ក៏​ត្រូវ​បាន​យ៉ូហាន​កំណត់​ទីតាំង​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ផង​ដែរ។

> ហើយ​នេះ​ជា​ប្រាជ្ញាចិត្ត​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា។ ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ​គឺ​ជា​ភ្នំ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ស្ត្រី​នោះ​អង្គុយ​លើ។ ហើយ​មាន​ស្តេច​ទាំង​ប្រាំពីរ​ដែរ៖ ប្រាំ​បាន​ដួល​រលំ​ហើយ មួយ​កំពុង​មាន​នៅ ហើយ​មួយ​ទៀត​មិន​ទាន់​មក​នៅ​ឡើយ​ទេ; ហើយ​កាល​ណា​វា​មក វា​ត្រូវ​បន្ត​នៅ​តែ​មួយ​រយៈ​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយ​សត្វ​នោះ​ដែល​ធ្លាប់​មាន ហើយ​ឥឡូវ​មិន​មាន វា​គឺ​ជា​ស្តេច​ទី​ប្រាំបី ហើយ​ជា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រាំពីរ​នោះ ហើយ​វា​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​វិនាស។ វិវរណៈ 17:9–11។

“គំនិត” ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​ដើម្បី​យល់​អំពី​លេខ “ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ” គឺ​ជា​ព្រហ្មចារី​ដ៏​មាន​ប្រាជ្ញា​ម្នាក់ ដែល​បាន​ទទួល “គំនិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ”។

> តើ​អ្នក​ណា​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​នឹង​អាច​បង្រៀន​ទ្រង់​បាន? ប៉ុន្តែ យើង​មាន​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ ១ កូរិនថូស ២:១៦។

ក្រុម​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា មាន​ព្រះទ័យ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ក្រុម​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ខ្លៅ​អាក្រក់ មាន​គំនិត​របស់​សត្រូវ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ។

> «ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ សម្រាប់ពន្លឺពិតប្រាកដបំភ្លឺឡើងកណ្តាលសេចក្តីងងឹតខាងសីលធម៌។ សាររបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានផ្ញើចេញទៅកាន់ពិភពលោក ដើម្បីព្រមានមនុស្សទាំងឡាយកុំឲ្យទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ឬរូបរបស់វា នៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ ឬនៅលើដៃរបស់ពួកគេ។ ការទទួលសញ្ញានេះ មានន័យថា ឈានមកដល់ការសម្រេចចិត្តដូចគ្នានឹងសត្វសាហាវបានធ្វើ ហើយលើកស្ទួយគំនិតដូចគ្នានោះ ដោយប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ»។ Review and Herald, July 13, 1897.

ការបង្កើត​រូប​សំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​ចុងក្រោយ​សម្រាប់​ព្រហ្មចារី​ក្នុង​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​នោះ ហើយ​ពួក​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា​មាន​ព្រះទ័យ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ពីព្រោះ​ពួកគេ​បាន​មក​ដល់​សេចក្តី​សម្រេច​ដូច​គ្នា​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ ដ្បិត​ពួកគេ​បាន​ចុះចូល​ឆន្ទៈ​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ ការ​បង្កើត​រូប​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា ផ្ទុយ​គ្នា​នឹង​ការ​បង្កើត​រូប​នៃ​សត្វសាហាវ​ក្នុង​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់។ ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​បាន​មក​ដល់​សេចក្តី​សម្រេច​ដូច​គ្នា​នឹង​សត្វសាហាវ ពីព្រោះ​ពួកគេ​បាន​ច្រឡំ​នៅ​ពេល​ប្រឈម​នឹង​សំណួរ​នៃ​ការ​សាកល្បង​អំពី​ការ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​នៃ​មេប្រឆាំង​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ជា​ស្តេច​ខាង​ជើង​ក្លែងក្លាយ និង​ជា​ក្បាល​នៃ​ក្រុងរ៉ូម​សម័យ​ទំនើប។

> «អស់​អ្នក​ដែល​ក្លាយ​ជា​ច្របូកច្របល់​ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ព្រះបន្ទូល អ្នក​ដែល​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ន័យ​របស់​អាន់ទីគ្រីស្ត នោះ​ពួកគេ​ពិត​ជា​នឹង​ដាក់​ខ្លួន​នៅ​ខាង​អាន់ទីគ្រីស្ត​ជា​មិន​ខាន»។ Kress Collection, 105.

ពួកព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅ ក្នុងពេលវេលានៃការសាកល្បង ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាការបង្កើតរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ នឹងក្លាយជាច្របូកច្របល់ក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេចំពោះព្រះបន្ទូល។ ការច្របូកច្របល់របស់ពួកគេមានមូលដ្ឋានលើការយល់ខុសអំពីព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ហើយដោយមិនអាចឃើញន័យត្រឹមត្រូវនៃរ៉ូមសម័យទំនើប ពួកគេទទួលការបំភាន់ដ៏ខ្លាំងក្លា មកដល់សេចក្ដីសម្រេចដូចគ្នានឹងសត្វសាហាវ និងគាំទ្រគំនិតប៉ាបដូចគ្នា ដោយប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយដាក់ខ្លួនឯងនៅខាងអន្តីគ្រីស្ទ។

យើង​នឹង​បន្ត​គំនិត​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់​ក្នុង​ប្រភេទ​នេះ។

Back to Articles