Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ហុកសិប

ការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល និងអាថ៌កំបាំងនៃនគរទីប្រាំបី៖ វិវរណៈសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ និងទីដប់ប្រាំបី នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ទេវតាមួយបាននាំយ៉ូហានឲ្យឃើញនិមិត្តអំពីការជំនុំជម្រះលើសាសនាប៉ាប។ ក្នុងការបង្ហាញអំពីការជំនុំជម្រះចុងក្រោយបំផុតរបស់នាង នគរទាំងឡាយនៃព្យាករណ៍ក្នុងព្រះគម្ពីរ ត្រូវបានតំណាងឡើង។

> ហើយ​នេះ​ជា​ចិត្ត​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា។ ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ​គឺ​ជា​ភ្នំ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ស្ត្រី​នោះ​អង្គុយ​នៅ​លើ។ ហើយ​មាន​ស្តេច​ទាំង​ប្រាំពីរ៖ ប្រាំ​បាន​ដួល​រលំ​ហើយ មួយ​កំពុង​មាន​នៅ ហើយ​មួយ​ទៀត​មិន​ទាន់​មក​ដល់​នៅ​ឡើយ​ទេ; ហើយ​កាល​ណា​វា​មក​ដល់ វា​ត្រូវ​តែ​នៅ​សល់​តែ​មួយ​រយៈ​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយ​សត្វ​នោះ ដែល​ធ្លាប់​មាន ហើយ​ឥឡូវ​មិន​មាន នោះ​ឯង​ជា​អង្គ​ទី​ប្រាំបី ហើយ​ក៏​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ទាំង​ប្រាំពីរ​ដែរ ហើយ​វា​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​វិនាស។ វិវរណៈ 17:9–11។

យ៉ូហានត្រូវបានដឹកនាំខាងវិញ្ញាណទៅកាន់ឆ្នាំ 1798 ជាទីដែលគាត់ត្រូវបានបង្រៀនថា ក្បាលទាំងប្រាំពីរនៅលើសត្វដែលបានដឹកស្ត្រីបាបាល គឺជាស្តេចទាំងប្រាំពីរ។ ក្នុងការព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ ស្តេចមួយគឺជានគរ​មួយ ហើយនគរ​មួយក៏ជាក្បាល​មួយផងដែរ។ នៅឆ្នាំ 1798 នគរចំនួនប្រាំបានដួលរលំរួចហើយ ហើយមួយកំពុងគ្រប់គ្រងនៅពេលនោះ។ នគរទីប្រាំពីរនៅតែជារឿងអនាគត ហើយវាត្រូវបានតំណាងដោយស្តេចដប់។ បន្ទាប់មក យ៉ូហានត្រូវបានប្រាប់ថា នគរទីប្រាំបីគឺជាសត្វបាបាល ដែលមកពីក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរ។ សម្តេចបាបាគឺជានគរទីប្រាំ ហើយវាបានទទួលរបួសស្លាប់មួយ ដូច្នេះនៅពេលដែលរបួសស្លាប់របស់វាត្រូវបានព្យាបាល នោះវាក្លាយជាក្បាលទីប្រាំបី ដែលមកពីក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរ។

នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ នគរបួនដំបូងគឺ បាប៊ីឡូន មេឌូ-ពែរ្ស ក្រិក និង រ៉ូម។ នគរពិតប្រាកដទាំងបួននោះ ក៏តំណាងឲ្យនគរខាងវិញ្ញាណបួនផងដែរ ហើយរួមគ្នាវាកំណត់អត្តសញ្ញាណស្តេចទាំងប្រាំបី ឬ ក្បាលទាំងប្រាំបី នៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ដ្បិតព្រះយេស៊ូវតែងតែប្រើការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីមួយ ដើម្បីបង្ហាញពីទីបញ្ចប់នៃអ្វីមួយ។ ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ គឺជាការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយ វិវរណៈ ជំពូក ១៧ គឺជាការលើកឡើងចុងក្រោយ ដូច្នេះវាត្រូវតែស្របគ្នា ពីព្រោះព្រះមិនដែលប្រែប្រួលឡើយ។

នគរទីប្រាំដែលបានដួលរលំក្នុងឆ្នាំ 1798 គឺបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណ គឺជាស្ថាប័នប៉ាប។ នគរទីប្រាំមួយ ដែលកំពុងមានអំណាចនៅក្នុងឆ្នាំ 1798 គឺនគរដែលមានស្នែងពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយនគរមានស្នែងពីររបស់ជនមានឌី និងជនពែរ្ស។ នគរទីប្រាំពីរ ដែលមានស្ដេចដប់អង្គ ដែលនៅក្នុងឆ្នាំ 1798 មិនទាន់បានមកនៅឡើយ គឺជារដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយក្រិក គឺជារដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយរបស់ Alexander the Great។ ក្បាលទីប្រាំបី ដែលជារបស់ក្នុងចំណោមប្រាំពីរ គឺនគរទីប្រាំ ដែលបានទទួលរបួសដ៏ស្លាប់ ប៉ុន្តែបានរស់ឡើងវិញ នៅពេលដែលរបួសដ៏ស្លាប់នោះបានជាសះស្បើយ។

ការជំនុំជម្រះលើស្រីពេស្យាធំនោះ កើតឡើងនៅក្នុង «ម៉ោង» នៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជារយៈពេលមួយដែលចាប់ផ្ដើមដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបន្តតាមប្រវត្តិសាស្ត្ររហូតដល់ពេលសេចក្ដីសាកល្បងរបស់មនុស្សត្រូវបិទបញ្ចប់។ នៅក្នុង «ម៉ោង» នោះ ដែលនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានកំណត់ថាជា «ថ្ងៃនៃស្តេចទាំងនេះ» ព្រះជាម្ចាស់នឹងបង្កើតនគររបស់ទ្រង់ឡើង។ នៅក្នុង «ម៉ោង» នោះ ព្រះពរភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះ។

> «ភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងមកលើអ្នកទាំងឡាយណាដែលបរិសុទ្ធ—នៅពេលនោះ មនុស្សទាំងអស់នឹងទទួលវា ដូចកាលពីមុន។»

> «នៅពេលដែលទេវតាទាំងបួនលែងដៃចេញ នោះព្រះគ្រីស្ទនឹងស្ថាបនាព្រះរាជាណាចក្ររបស់ទ្រង់។ គ្មាននរណាម្នាក់ទទួលភ្លៀងចុងក្រោយឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលកំពុងធ្វើអ្វីៗទាំងអស់តាមដែលពួកគេអាចធ្វើបាន»។ Spalding and Magan, 3.

ការចាក់បង្ហូរព្រះវស្សាចុងក្រោយគឺប្រព្រឹត្តទៅជាបន្តបន្ទាប់ ពីព្រោះវាស្របតាមការជំនុំជម្រះ ហើយការជំនុំជម្រះក៏ប្រព្រឹត្តទៅជាបន្តបន្ទាប់ដែរ។ ពួកមីល្លេរីតបានយល់ថា ពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យជើងនៃរូបសំណាកនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ២។ ពួកគេជឿថា រ៉ូមគឺជានគរលោកិយចុងក្រោយ ហើយពួកគេក៏ត្រឹមត្រូវមែន ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់ពួកគេនៅមានកម្រិត។

«នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ស្តេច​ទាំងនេះ» ពិត​ជា​កើត​មាន​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​អាណាចក្រ​រ៉ូម ប៉ុន្តែ​វា​មិន​មែន​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​រ៉ូម​មិន​ជឿ ឬ​រ៉ូម​សម្តេច​ប៉ាប​ឡើយ គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​រ៉ូម​សម័យ​ទំនើប។ ពួក​មីឡឺរ៉ាយត៍​បាន​អនុវត្ត​រ៉ូម​មិន​ជឿ និង​រ៉ូម​សម្តេច​ប៉ាប​ជា​អាណាចក្រ​តែ​មួយ ហើយ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នោះ ពួក​គេ​បាន​ប្រើ​បទ​គម្ពីរ​មួយ​ពី​សៀវភៅ​អេសេគាល ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ស្តេច​ចុង​ក្រោយ​នៃ​យូដា (សេដេគា) ដើម្បី​គាំទ្រ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​ពួក​គេ។

> ហើយឯង ព្រះអង្គម្ចាស់អាក្រក់អសុចរិតនៃអ៊ីស្រាអែល អ្នកដែលថ្ងៃរបស់អ្នកបានមកដល់ នៅពេលដែលអំពើទុច្ចរិតនឹងដល់ទីបញ្ចប់ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា៖ ចូរដកមួកសង្ញា ហើយដោះមកុដចេញ; នេះនឹងមិនដូចដើមទៀតឡើយ៖ ចូរលើកអ្នកដែលទាប ឲ្យខ្ពស់ឡើង ហើយបន្ទាបអ្នកដែលខ្ពស់ចុះ។ យើងនឹងបំផ្លាញ បំផ្លាញ បំផ្លាញវា; ហើយវានឹងលែងមានទៀត រហូតដល់ព្រះអង្គដែលមានសិទ្ធិនោះយាងមក; ហើយយើងនឹងប្រគល់វាដល់ព្រះអង្គ។ អេសេគាល 21:25–27។

ចាប់ពីសេដេគា នឹងមាននគរបីដែលត្រូវ «បំបាក់បំបែង» ដែលនឹងនាំទៅដល់ព្រះគ្រីស្ទ ជា​អង្គ​ដែល «សិទ្ធិនោះ​ជា​របស់​ទ្រង់» ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង។ បាប៊ីឡូន មេដូ-ពែរ្ស និង​ក្រិក នឹង​ត្រូវ​ផ្តួលរំលំ​ទាំងអស់ រហូត​ដល់​នគរ​រ៉ូម ហើយ​ក្នុង​អំឡុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​នគរ​ទី​បួន​នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​នឹង​យាង​មក ហើយ​បង្កើត​នគរ​មួយ​ឡើង។ ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ពិតប្រាកដ​មែន។

> «ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​នាំ​ជាតិ​នោះ​ទៅ​កាន់​វិនាស​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស នាំ​មុខ​គេ​គឺ​សេដេគា ជា​ស្តេច​របស់​ពួក​គេ។ ដោយ​បាន​បោះបង់​ទាំង​ស្រុង​នូវ​ដំបូន្មាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដូច​ដែល​បាន​ប្រទាន​តាម​រយៈ​ពួក​ហោរា ដោយ​ភ្លេច​បំណុល​នៃ​ការ​ដឹង​គុណ​ដែល​ទ្រង់​ជំពាក់​ដល់​នេប៊ូក្នេសារ ដោយ​រំលោភ​ពាក្យ​សម្បថ​ដ៏​ឧឡារិក​នៃ​ភក្ដីភាព ដែល​បាន​ស្បថ​ក្នុង​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ស្តេច​យូដា​បាន​បះបោរ​ទាស់​នឹង​ពួក​ហោរា ទាស់​នឹង​អ្នក​មាន​គុណ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ទាស់​នឹង​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។ ដោយ​អំណួត​ក្នុង​ប្រាជ្ញា​របស់​ខ្លួន​ឯង គាត់​បាន​ងាក​ទៅ​ស្វែង​រក​ជំនួយ​ពី​សត្រូវ​បុរាណ​នៃ​សេចក្ដី​ចម្រើន​រុងរឿង​របស់​អ៊ីស្រាអែល ដោយ «ចាត់​ទូត​របស់​ខ្លួន​ទៅ​អេស៊ីព្ទ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ផ្ដល់​សេះ និង​ប្រជាជន​ជា​ច្រើន​ដល់​គាត់»។

> «តើគាត់នឹងរីកចម្រើនឬ?» ព្រះអម្ចាស់បានទ្រង់សួរអំពីអ្នកដែលបានក្បត់ការទុកចិត្តដ៏បរិសុទ្ធគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងទាបថោកដូច្នេះថា៖ «តើអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើដូច្នេះនឹងរួចខ្លួនឬ? ឬក៏គាត់នឹងបំពានសេចក្ដីសញ្ញា ហើយត្រូវបានរំដោះឬ? តាមដែលយើងរស់នៅ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា ប្រាកដណាស់ នៅកន្លែងដែលស្តេចដែលបានតែងតាំងគាត់ជាស្តេចគង់នៅ គឺជាស្តេចដែលគាត់បានមើលងាយពាក្យសម្បថរបស់ស្តេចនោះ ហើយបានបំពានសេចក្ដីសញ្ញារបស់ស្តេចនោះ គឺនៅជាមួយស្តេចនោះកណ្ដាលក្រុងបាប៊ីឡូន គាត់នឹងស្លាប់។ ហើយផារ៉ោននឹងមិនអាចជួយគាត់ក្នុងសង្គ្រាមដោយកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ និងបរិវារដ៏ធំរបស់ខ្លួនបានឡើយ៖ … ដោយព្រោះគាត់បានមើលងាយពាក្យសម្បថ ដោយបំពានសេចក្ដីសញ្ញា ហើយមើល៍! គាត់បានឲ្យដៃរបស់ខ្លួន ហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើទាំងអស់នេះ គាត់នឹងមិនរួចខ្លួនឡើយ»។ អេសេគាល 17:15–18។

> ដល់ «មេដឹកនាំអាក្រក់ដ៏មិនបរិសុទ្ធ» នោះ ថ្ងៃនៃការជំនុំជម្រះចុងក្រោយបានមកដល់ហើយ។ «ចូរដកមួកសង្ហារចេញ» ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ «ហើយដោះមកុដចេញ»។ មិនមុនពេលដែលព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់នឹងស្ថាបនារាជ្យរបស់ទ្រង់ឡើងវិញទេ ទើបយូដាត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យមានស្តេចមួយរូបម្ដងទៀត។ «យើងនឹងបំផ្លាញវា បំផ្លាញវា បំផ្លាញវា» នេះជាព្រះបន្ទូលក្រឹត្យអំពីបល្ល័ង្កនៃព្រះរាជវង្សដាវីឌ «ហើយវានឹងលែងមានទៀត រហូតដល់ព្រះអង្គដែលមានសិទ្ធិលើវានោះយាងមក ហើយយើងនឹងប្រគល់វាឲ្យព្រះអង្គ»។ អេសេគាល 21:25–27។ Prophets and Kings, 450, 451.

មីល្លឺរ គឺត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់គាត់នៅមានកម្រិត ពីព្រោះនគរដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង្កើតឡើង នៅពេលទ្រង់យាងដើរនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស មិនមែនជានគរផែនដីចុងក្រោយទេ។ នៅតែមានស្តេចបួនទៀត បន្ទាប់ពីនគររបស់រ៉ូមបែបពហុទេវនិយម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះគ្រីស្ទពិតជាបានបង្កើតនគរ​នៃ «ព្រះគុណ» នៅលើឈើឆ្កាង ប៉ុន្តែនគរនោះមិនបានត្រូវបង្កើតឡើងក្នុងសម័យនៃស្តេចទាំងដប់ ក្នុងវិវរណៈ ដប់ប្រាំពីរទេ ហើយក៏មិនបានត្រូវបង្កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយដែរ។ នគរដែលព្រះគ្រីស្ទបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជានគរ​នៃ «សិរីល្អ» របស់ទ្រង់។ បងស្រី វ៉ៃត៍ បាននិយាយដោយផ្ទាល់អំពីនគរទាំងពីរនេះ។

ពួកមីឡឺរ៉ាយបានយល់ថា ព្រះគ្រីស្ទបានបង្កើតនគរមួយក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីបួន ហើយពួកគេត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់ពួកគេនៅមានកម្រិត។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីបួន ព្រះគ្រីស្ទបានស្ថាបនានគរ «ព្រះគុណ» ហើយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីប្រាំបី ទ្រង់បានស្ថាបនានគរ «សិរីល្អ» របស់ទ្រង់។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលទ្រង់បានស្ថាបនានគរ «ព្រះគុណ» នោះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់ទម្លាក់ចុះនៅថ្ងៃបុណ្យទី៥០។ ថ្ងៃបុណ្យទី៥០ ជានិមិត្តរូបនៃការចាក់ទម្លាក់ភ្លៀងចុងក្រោយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលទ្រង់ស្ថាបនានគរ «សិរីល្អ» របស់ទ្រង់។

សារនៃថ្ងៃបុណ្យហាសិប គឺជាសារអំពីការរស់ឡើងវិញជាក់ស្តែងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ឯសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ យ៉ាងហោចណាស់មួយផ្នែក គឺជាសារអំពីការរស់ឡើងវិញជានិមិត្តរូប ដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រស្នាទំនាយអំពីទីប្រាំបីដែលកើតចេញពីទាំងប្រាំពីរ ដែលបានសម្រេចក្នុងសត្វនោះ ហើយក៏ក្នុងស្នែងពីររបស់សត្វពីផែនដីផងដែរ។ នគរទីបួន និងនគរទីប្រាំបី គឺជាកន្លែងដែលព្រះគ្រីស្ទបង្កើតនគររបស់ទ្រង់។

> សេចក្តីប្រកាសដែលពួកសិស្សបានធ្វើឡើងក្នុងព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់ នោះត្រឹមត្រូវគ្រប់ប្រការ ហើយហេតុការណ៍ទាំងឡាយដែលវាបានចង្អុលបង្ហាញ ក៏កំពុងកើតមានឡើងនៅពេលនោះផងដែរ។ «ពេលវេលាបានពេញកំណត់ហើយ ហើយនគរព្រះជាម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ» នេះជាសាររបស់ពួកគេ។ នៅពេលផុតកំណត់នៃ «ពេលវេលា»—គឺចិតសិបសប្តាហ៍តិចមួយនៃ ដានីយ៉ែល 9 ដែលត្រូវឈានទៅដល់ព្រះមេស្ស៊ី គឺ «ព្រះដែលបានត្រូវចាក់ប្រេងតាំង»—ព្រះគ្រីស្ទបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងដោយព្រះវិញ្ញាណ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកពីយ៉ូហាននៅទន្លេយ័រដាន់។ ហើយ «នគរព្រះជាម្ចាស់» ដែលពួកគេបានប្រកាសថាជិតមកដល់នោះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នគរនេះមិនមែនជា អាណាចក្រនៅផែនដី ដូចដែលពួកគេត្រូវបានបង្រៀនឲ្យជឿនោះឡើយ។ ហើយក៏មិនមែនជានគរអនាគតដ៏អមតៈនោះដែរ ដែលនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែល «នគរ និងអំណាចគ្រប់គ្រង និងសិរីល្អនៃនគរក្រោមមេឃទាំងមូល នឹងត្រូវប្រគល់ឲ្យប្រជាជនរបស់ពួកបរិសុទ្ធនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត» គឺនគរអស់កល្បជានិច្ចនោះ ដែលក្នុងនោះ «អំណាចគ្រប់គ្រងទាំងអស់នឹងបម្រើ និងស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ»។ ដានីយ៉ែល 7:27។ តាមការប្រើប្រាស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ឃ្លា «នគរព្រះជាម្ចាស់» ត្រូវបានប្រើសំដៅទាំងនគរនៃព្រះគុណ និងនគរនៃសិរីល្អ។ នគរនៃព្រះគុណ ត្រូវបានបង្ហាញដោយប៉ូលក្នុងសំបុត្រទៅកាន់ជនហេប្រឺ។ បន្ទាប់ពីបានចង្អុលទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះអន្តរការីដ៏ពេញដោយសេចក្តីអាណិតមេត្តា ដែល «ទ្រង់មានព្រះទ័យរំជួលដោយសារអារម្មណ៍នៃសេចក្តីទន់ខ្សោយរបស់យើង» សាវកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដូច្នេះ ចូរយើងចូលទៅជិតបល្ល័ង្កនៃព្រះគុណដោយក្លាហាន ដើម្បីឲ្យយើងបានទទួលសេចក្តីមេត្តាករុណា ហើយរកឃើញព្រះគុណ»។ ហេប្រឺ 4:15, 16។ បល្ល័ង្កនៃព្រះគុណ តំណាងឲ្យនគរនៃព្រះគុណ ពីព្រោះការមានបល្ល័ង្កមួយ បញ្ជាក់ថាមាននគរមួយ។ នៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចជាច្រើនរបស់ព្រះអង្គ ព្រះគ្រីស្ទប្រើឃ្លា «នគរស្ថានសួគ៌» ដើម្បីសំដៅទៅលើកិច្ចការនៃព្រះគុណដ៏ទេវភាពលើចិត្តរបស់មនុស្ស។

> ដូច្នេះ បល្ល័ង្កនៃសិរីល្អតំណាងឲ្យនគរនៃសិរីល្អ; ហើយនគរនេះត្រូវបានយោងដល់ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះថា៖ «កាលណាព្រះរាជបុត្រមនុស្សនឹងយាងមកក្នុងសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយមានទេវតាបរិសុទ្ធទាំងអស់មកជាមួយទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងគង់លើបល្ល័ង្កនៃសិរីល្អរបស់ទ្រង់៖ ហើយនៅចំពោះទ្រង់ នគរទាំងអស់នឹងត្រូវប្រមូលមកជួបជុំគ្នា»។ ម៉ាថាយ 25:31, 32។ នគរនេះនៅជាព្រឹត្តិការណ៍នាពេលអនាគតនៅឡើយ។ វានឹងមិនត្រូវបានបង្កើតឡើងទេ រហូតដល់ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «នគរនៃព្រះគុណ ត្រូវបានបង្កើតឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការធ្លាក់ចុះរបស់មនុស្ស នៅពេលដែលផែនការមួយត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ការប្រោសលោះពូជពង្សដែលមានទោស។ នៅពេលនោះ វាមានស្ថិតនៅក្នុងព្រះបំណង និងដោយព្រះសន្យារបស់ព្រះ; ហើយតាមរយៈសេចក្ដីជំនឿ មនុស្សអាចក្លាយជាប្រជារាស្ត្ររបស់នគរនោះបាន។ ទោះជាយ៉ាងណា វាមិនទាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាក់ស្តែងទេ រហូតដល់ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីបានចាប់ផ្តើមបេសកកម្មរបស់ព្រះអង្គនៅលើផែនដីនេះហើយ ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលនឿយហត់ដោយសារការរឹងរូស និងការមិនដឹងគុណរបស់មនុស្ស ក៏អាចដកថយពីយញ្ញបូជានៅកាល់វ៉ារីបានដែរ។ នៅក្នុងសួនកេតសេម៉ានី ពែងនៃទុក្ខវេទនា បានញ័រនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។ សូម្បីតែនៅពេលនោះ ព្រះអង្គក៏អាចជូតញើសឈាមចេញពីព្រះនលាដ៍របស់ព្រះអង្គ ហើយទុកឲ្យពូជពង្សដែលមានទោសវិនាសទៅក្នុងអំពើទុច្ចរិតរបស់ខ្លួនបានដែរ។ ប្រសិនបើព្រះអង្គបានធ្វើដូច្នោះ នោះនឹងមិនអាចមានការប្រោសលោះសម្រាប់មនុស្សដែលបានធ្លាក់ចុះឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រគល់ព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គ ហើយដោយដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់បានបន្លឺឡើងថា «សម្រេចហើយ» នៅពេលនោះ ការបំពេញផែនការនៃការប្រោសលោះត្រូវបានធានាច្បាស់។ ព្រះសន្យានៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដែលបានប្រទានដល់គូស្វាមីភរិយាដែលមានបាបនៅក្នុងសួនអេដែន ត្រូវបានបញ្ជាក់ឲ្យមានសុពលភាព។ ហើយនគរនៃព្រះគុណ ដែលពីមុនមានស្ថិតដោយព្រះសន្យារបស់ព្រះ នោះក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលនោះផងដែរ។»

> «ដូច្នេះ ការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ—ព្រឹត្តិការណ៍នោះឯងដែលពួកសិស្សបានចាត់ទុកថាជាការបំផ្លាញចុងក្រោយនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេ—គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានធ្វើឲ្យសេចក្ដីសង្ឃឹមនោះមានភាពប្រាកដមាំមួនជាអស់កល្បជានិច្ច។ ទោះបីវាបាននាំមកឲ្យពួកគេនូវការខកចិត្តយ៉ាងឈឺចាប់ក៏ដោយ ក៏វាជាកំពូលនៃភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ថា ជំនឿរបស់ពួកគេបានត្រឹមត្រូវហើយ។ ព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានបំពេញពួកគេដោយការកាន់ទុក្ខ និងសេចក្ដីអស់សង្ឃឹម នោះឯងគឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានបើកទ្វារនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមដល់កូនចៅទាំងអស់របស់អាដាម ហើយនៅក្នុងនោះបានផ្ដុំមជ្ឈមណ្ឌលនៃជីវិតអនាគត និងសុភមង្គលអស់កល្បជានិច្ចរបស់អស់អ្នកស្មោះត្រង់ទាំងអស់របស់ព្រះនៅគ្រប់សម័យកាល»។

> «គោលបំណងនៃព្រះករុណាដ៏អនន្ត កំពុងឈានទៅដល់ការសម្រេចបំពេញរបស់វា សូម្បីតែតាមរយៈការខកចិត្តរបស់ពួកសិស្សផងដែរ។ ទោះបីជាចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានឈ្នះដោយព្រះគុណ និងអំណាចដ៏ទេវភាពនៃសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ ដែល “បានមានព្រះបន្ទូលដូចជាមិនដែលមានមនុស្សណាម្នាក់បាននិយាយដូច្នោះឡើយ” ក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងមាសសុទ្ធនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះព្រះយេស៊ូវ នៅតែមានការលាយឡំនៃលោហៈទាបនៃអំណួតខាងលោកិយ និងមហិច្ឆតាអត្មានិយមដែរ។ សូម្បីតែនៅក្នុងបន្ទប់បុណ្យរំលង ក្នុងម៉ោងដ៏ឧឡារិកនោះ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេកំពុងតែចូលទៅក្នុងស្រមោលនៃសួនកេតសេម៉ានេរួចហើយ ក៏មាន “ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងចំណោមពួកគេថា អ្នកណាក្នុងចំណោមពួកគេគួរត្រូវបានរាប់ទុកថាធំបំផុត”។ លូកា 22:24។ ទស្សនៈរបស់ពួកគេពេញទៅដោយបល្ល័ង្ក មកុដ និងសិរីល្អ ខណៈដែលនៅខាងមុខពួកគេបន្តិចប៉ុណ្ណោះ គឺជាសេចក្ដីអាម៉ាស់ និងការឈឺចាប់សង្រេងនៃសួនច្បារ សាលាជំនុំជម្រះ និងឈើឆ្កាងនៃកាល់វ៉ារី។ គឺអំណួតក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ការស្រេកឃ្លានសិរីរុងរឿងខាងលោកិយរបស់ពួកគេ ដែលបាននាំឲ្យពួកគេប្រកាន់ខ្ជាប់យ៉ាងរឹងមាំនូវសេចក្ដីបង្រៀនខុសនៃសម័យរបស់ពួកគេ ហើយឲ្យរំលងដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់នូវព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលបង្ហាញអំពីធម្មជាតិពិតនៃនគររបស់ព្រះអង្គ និងចង្អុលទៅមុខអំពីការឈឺចាប់សង្រេង និងសេចក្ដីស្លាប់របស់ព្រះអង្គ។ ហើយកំហុសទាំងនេះបាននាំទៅដល់ការល្បងល—ដ៏មុតមាំ ប៉ុន្តែចាំបាច់—ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត ដើម្បីកែតម្រូវពួកគេ។ ទោះបីពួកសិស្សបានយល់ខុសអំពីន័យនៃសាររបស់ពួកគេ ហើយបានបរាជ័យក្នុងការឃើញការរំពឹងទុករបស់ខ្លួនសម្រេចក៏ដោយ ក៏ពួកគេបានប្រកាសការព្រមានដែលព្រះបានប្រទានដល់ពួកគេ ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានរង្វាន់ដល់ជំនឿរបស់ពួកគេ និងលើកកិត្ដិយសដល់ការគោរពប្រតិបត្តិរបស់ពួកគេ។ ដល់ពួកគេ នឹងត្រូវបានប្រគល់ការងារនៃការប្រកាសដំណឹងល្អដ៏រុងរឿងនៃព្រះអម្ចាស់ដែលបានរស់ឡើងវិញរបស់ពួកគេ ដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់។ គឺដើម្បីរៀបចំពួកគេសម្រាប់ការងារនេះហើយ ដែលបទពិសោធន៍ដែលហាក់ដូចជាជូរចត់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះពួកគេ ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យកើតមាន»។ The Great Controversy, 347, 348.

នៅក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ «ចិត្ត​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា» រាប់ «លេខ​នៃ​មនុស្ស​ម្នាក់» ហើយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា «មនុស្ស​នោះ» ក៏​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំបី​ផង​ដែរ ដែល​កើត​ចេញ​ពី​នគរ​ទាំង​ប្រាំពីរ។ «មនុស្ស​នៃ​អំពើ​បាប» គឺ​ជា​ក្បាល​នៃ​នគរ​ទី​ប្រាំបី ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្តេច​ទាំងឡាយ និង​ពាណិជ្ជករ​នៃ​ផែនដី ដែល​ក្រុម​ជំនុំ​ទាំង​ប្រាំពីរ​ចូល​រួម​ជា​មួយ ដើម្បី​ជៀស​វាង​ការ​តិះដៀល​នៃ​ការ​បៀតបៀន ហើយ​ដែល​អង្គុយ​នៅ​លើ​ទឹក​ជា​ច្រើន។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ទឹក​ទាំងឡាយ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ ជា​កន្លែង​ដែល​ស្រីពេស្យា​អង្គុយ​នៅ នោះ​គឺ​ជា​ជនជាតិ​ទាំងឡាយ ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ និង​ភាសា​ទាំងឡាយ។ វិវរណៈ 17:15

“មនុស្សនៃអំពើបាប” គ្រប់គ្រងលើពិភពលោកខាងនយោបាយ ខាងរូបិយវត្ថុ ខាងសាសនា និងខាងស៊ីវិល ហើយមនុស្សទាំងអស់ លើកលែងតែអ្នកទាំងឡាយដែលបានទទួលជ័យជម្នះលើសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា សញ្ញារបស់វា និងលេខនៃឈ្មោះរបស់វា។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ដូច​ជា​សមុទ្រ​កែវ​លាយ​នឹង​ភ្លើង; ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​លើ​សត្វ​នោះ និង​លើ​រូប​របស់​វា និង​លើ​សញ្ញា​របស់​វា និង​លើ​លេខ​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា ឈរ​នៅ​លើ​សមុទ្រ​កែវ​នោះ ដោយ​មាន​ពិណ​របស់​ព្រះ។ ហើយ​ពួកគេ​ច្រៀង​បទ​របស់​ម៉ូសេ អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ និង​បទ​របស់​កូន​ចៀម ដោយ​និយាយ​ថា ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់​ដ៏​មាន​ព្រះ​ចេស្តា​គ្រប់​យ៉ាង​អើយ កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់​ធំ និង​អស្ចារ្យ​ណាស់; ឱ​ស្តេច​នៃ​ពួក​បរិសុទ្ធ​អើយ ផ្លូវ​ទ្រង់​សុចរិត និង​ពិត​ប្រាកដ។ វិវរណៈ 15:2, 3.

អ្នក​ដែល «មាន​ប្រាជ្ញា» ហើយ​យល់​អំពី «ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះ​ដឹង» នៅ​ពេល​សេចក្តី​វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​ឡើង​វិញ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​មាន «ការយល់​ដឹង» ហើយ «រាប់​ចំនួន​របស់​សត្វ​នោះ ដ្បិត​វា​ជា​ចំនួន​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ ហើយ​ចំនួន​របស់​វា​គឺ​ប្រាំមួយ​រយ ហុកសិប​ប្រាំមួយ»។ «ការយល់​ដឹង» នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​បី​ជំហាន ដែល​តែងតែ​កើត​មាន​នៅ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​បើក​ត្រា​ពាក្យ​ទំនាយ​មួយ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​មាន​កត់​សម្គាល់​ថា ពួកគេ​បាន «ឈ្នះ​លើ» «ចំនួន​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា»។

ការទទួលបានជ័យជម្នះ គឺជាការឆ្លងកាត់ការសាកល្បងមួយ ហើយអស់អ្នកដែល «មានប្រាជ្ញា» និង «យល់ដឹង» ទទួលបានជ័យជម្នះដែលពាក់ព័ន្ធនឹងលេខ 666 ហើយខគម្ពីរនោះក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណផងដែរថា មាននគរទាំងប្រាំបី ហើយនគរទីប្រាំបីនោះ គឺកើតចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ។ «អាថ៌កំបាំង» នោះ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 2 ដ្បិតការអធិស្ឋានរបស់ ដានីយ៉ែល គឺដើម្បីឲ្យបានយល់ «អាថ៌កំបាំង» នោះ។ ការបើកសម្ដែងថា មាននគរទាំងប្រាំបី ហើយនគរទីប្រាំបីគឺកើតចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ ហើយលេខនៃនគរនោះគឺ 666 នោះ គឺជាអាថ៌កំបាំងដែល ដានីយ៉ែល ត្រូវបានតំណាងថា ទទួលបានតាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់គាត់ ហើយ ដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យអស់អ្នក «មានប្រាជ្ញា» របស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

ដានីយ៉ែល​តំណាង​ឲ្យ​ពួក «អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា» នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ដែល​អាថ៌កំបាំង​នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ២ បាន​ត្រូវ​បើក​ឲ្យ​ពួកគេ​ដឹង ហើយ​អាថ៌កំបាំង​នោះ​គឺ​ជា​ការ​បើក​សម្ដែង​ថា សេចក្ដី​យោង​ចុងក្រោយ និង​ដំបូង​បង្អស់​ទៅ​កាន់​នគរ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ គឺ​ថា មាន​នគរ​ចំនួន​ប្រាំបី​នៅ​ក្នុង​រូប​សំណាក​នោះ។ ការ​បើក​សម្ដែង​នោះ​គាំទ្រ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​ពួក​មីល្លឺរ៉ាយ​ត៍​អំពី​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ២ ប៉ុន្តែ​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ជាង​មុន​ដប់​ដង នៅ​ពេល​ដែល​វា​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់។ ភាព​ចែងចាំង​របស់​វា ដែល​ភ្លឺ​ជាង​មុន​ដប់​ដង​នោះ តំណាង​ឲ្យ​ការ​សាកល្បង​មួយ ដែល​ពួក «អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា» ទទួល​បាន​ជ័យ​ជំនះ​លើ​វា ពីព្រោះ​នគរ​ទី​ប្រាំបី ដែល​កើត​ចេញ​ពី​នគរ​ទាំង​ប្រាំពីរ ក៏​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​ផង​ដែរ ដែល​ជា​សហភាព​បី​ជាន់​នៃ​នាគ សត្វសាហាវ និង​ហោរា​ក្លែងក្លាយ។ ដូច្នេះ នាគ សត្វសាហាវ និង​ហោរា​ក្លែងក្លាយ សុទ្ធតែ​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ ហើយ​រួម​គ្នា​តំណាង​ឲ្យ 666។

នេប៊ូក្នេសារ ត្រូវបានសាកល្បងដោយការបើកសម្ដែងនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ហើយគាត់បានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងនោះ។ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យ «អ្នកប្រាជ្ញ» ដែលឆ្លងកាត់ការសាកល្បងអំពីអាថ៌កំបាំងនៃរូបសំណាក។ រីឯនេប៊ូក្នេសារ នៅក្នុងជំពូក ៣ តំណាងឲ្យមនុស្សអាក្រក់ដែលបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងដដែលនោះ។ នេប៊ូក្នេសារ ក្នុងនាមជាស្តេចទីមួយនៃនគរទីមួយ តំណាងឲ្យស្តេចចុងក្រោយនៃនគរចុងក្រោយ។ ដូច្នេះ គាត់តំណាងឲ្យ «មនុស្សនៃអំពើបាប» ជាមនុស្សនៃទំនាយដែលពួកជំនុំទាំងប្រាំពីរចាប់យក។ មនុស្សត្រូវបានបង្កើតនៅថ្ងៃទីប្រាំមួយ ហើយដូច្នេះ លេខប្រាំមួយគឺជាលេខរបស់មនុស្សជាតិ។ លេខរបស់នេប៊ូក្នេសារ គឺប្រាំមួយ។ នេប៊ូក្នេសារ បានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងនៃលេខ 666 ហើយបានតំណាងឲ្យមនុស្សអាក្រក់នៅគ្រាចុងក្រោយ។ ក្នុងនាមជានិមិត្តរូបនៃមនុស្សនៃអំពើបាប លេខរបស់គាត់គឺប្រាំមួយ។

> នេប៊ូក្នេសា ស្តេច បានធ្វើ​រូបបដិមា​មួយ​ពី​មាស កម្ពស់​របស់​វា​មាន​ហុកសិប​ហត្ថ៍ ហើយ​ទទឹង​របស់​វា​មាន​ប្រាំមួយ​ហត្ថ៍។ ព្រះអង្គ​បាន​តាំង​វា​ឡើង​នៅ​វាលទំនាប​ឌូរ៉ា ក្នុង​ខេត្ត​បាប៊ីឡូន។ ដានីយ៉ែល ៣:១

រូបចម្លាក់មាសនោះមានកម្ពស់ហុកសិបហត្ថ៍ ទទឹងប្រាំមួយហត្ថ៍ ហើយត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយនេប៊ូក្នេសារ ដែលលេខរបស់ទ្រង់គឺប្រាំមួយ។ រូបចម្លាក់នោះត្រូវបានបញ្ឈរឡើងក្នុងការបះបោរទាស់នឹងពន្លឺនៃរូបចម្លាក់ក្នុងជំពូកទីពីរ ហើយសេចក្ដីពិពណ៌នាបីផ្នែកអំពីរូបចម្លាក់នោះ កាលណាអ្នកយល់ថាលេខរបស់នេប៊ូក្នេសារគឺប្រាំមួយ នោះវាស្មើនឹង ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ ប្រាំមួយ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «គំនិតនៃការបង្កើតអាណាចក្រ និងរាជវង្សមួយដែលនឹងស្ថិតស្ថេររហូតតទៅជានិច្ច បានទាក់ទាញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដល់មហាក្សត្រដ៏មានអំណាច ដែលនៅចំពោះព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ប្រជាជាតិនានានៅលើផែនដីមិនអាចឈរទ្រាំបានឡើយ។ ដោយសេចក្តីក្លៀវក្លាដែលកើតចេញពីមហិច្ឆតាឥតព្រំដែន និងអំនួតអាត្មានិយម ទ្រង់បានចូលពិគ្រោះជាមួយពួកប្រាជ្ញារបស់ទ្រង់ អំពីរបៀបធ្វើយ៉ាងណាឲ្យការនេះកើតមានឡើង។ ដោយភ្លេចការប្រោសប្រទានដ៏គួរឲ្យកត់សម្គាល់ដែលទាក់ទងនឹងសុបិនអំពីរូបធំសម្បើមនោះ ហើយក៏ភ្លេចផងដែរថា ព្រះនៃអ៊ីស្រាអែល តាមរយៈអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ គឺដានីយ៉ែល បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីន័យសំខាន់នៃរូបនោះ ហើយថា ក្នុងការពាក់ព័ន្ធនឹងការបកស្រាយនេះ មនុស្សធំៗនៃនគរត្រូវបានសង្គ្រោះឲ្យរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ដ៏អាម៉ាស់មួយ—ដោយភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ លើកលែងតែបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេក្នុងការបង្កើតអំណាច និងឧត្តមភាពរបស់ខ្លួនឯង ស្តេច និងទីប្រឹក្សារដ្ឋរបស់ទ្រង់បានសម្រេចថា តាមមធ្យោបាយគ្រប់យ៉ាងដែលអាចធ្វើទៅបាន ពួកគេនឹងខិតខំលើកតម្កើងបាប៊ីឡូនឲ្យក្លាយជាអ្នកកំពូលបំផុត និងសមគួរទទួលបានភាពស្មោះត្រង់ជាសកល។»

> «ការតំណាងជានិមិត្តរូប ដែលព្រះបានបើកសម្ដែងដល់ស្តេច និងប្រជាជន អំពីព្រះបំណងរបស់ទ្រង់សម្រាប់ប្រជាជាតិទាំងឡាយនៅលើផែនដី ឥឡូវនេះ ត្រូវបានយកមកប្រើ ដើម្បីបម្រើដល់ការលើកតម្កើងអំណាចរបស់មនុស្ស។ ការបកស្រាយរបស់ដានីយ៉ែល ត្រូវបានបដិសេធ ហើយត្រូវបានបំភ្លេចចោល; សេចក្ដីពិត ត្រូវបានបកស្រាយខុស និងយកទៅអនុវត្តខុស។ និមិត្តរូបដែលស្ថានសួគ៌បានរៀបចំឡើង ដើម្បីបើកបង្ហាញដល់គំនិតរបស់មនុស្សអំពីព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗនានានៃអនាគត ត្រូវបានយកមកប្រើ ដើម្បីរារាំងការរីកសាយភាយនៃចំណេះដឹង ដែលព្រះប្រាថ្នាឲ្យលោកិយទទួល។ ដូច្នេះ តាមរយៈឧបាយកលរបស់មនុស្សដែលពោរពេញដោយមហិច្ឆតា សាតាំងកំពុងស្វែងរករារាំងព្រះបំណងដ៏ទេវភាពសម្រាប់ពូជមនុស្ស។ សត្រូវរបស់មនុស្សជាតិបានដឹងថា សេចក្ដីពិតដែលមិនលាយឡំដោយកំហុស គឺជាអំណាចដ៏ខ្លាំងពូកែសម្រាប់សង្គ្រោះ; ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលវាត្រូវបានប្រើដើម្បីលើកតម្កើងខ្លួនឯង និងដើម្បីជំរុញគម្រោងការរបស់មនុស្ស វាក្លាយទៅជាអំណាចសម្រាប់អំពើអាក្រក់»។

> «ចេញពីឃ្លាំងទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សម្បូរបែបរបស់ខ្លួន នេប៊ូក្នេសារ​បានបញ្ជាឲ្យគេធ្វើ​រូបសំណាកមាសដ៏ធំមួយ ដែលស្រដៀងគ្នា​ក្នុងលក្ខណៈទូទៅនឹងរូបដែលបានឃើញក្នុងនិមិត្ត ប៉ុន្តែខុសតែមួយចំណុចគត់ គឺសម្ភារៈដែលវាត្រូវបានធ្វើឡើងពីអ្វី។ ដោយសារតែពួកខាល់ដេជនស៊ាំនឹងការតំណាងដ៏អធិកអធមនៃព្រះក្លែងក្លាយរបស់ខ្លួនរួចមកហើយ ក៏ពួកគេមិនធ្លាប់បានបង្កើតអ្វីមួយណាដែលគួរឲ្យកោតស្ញប់ស្ញែង និងស្តុកស្តម្ភដូចរូបសំណាកភ្លឺចិញ្ចាចនេះឡើយ ដែលមានកម្ពស់ហុកសិបហត្ថ និងទទឹងប្រាំមួយហត្ថ។ ហើយក៏មិនមែនជារឿងគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលឡើយថា នៅក្នុងស្រុកមួយដែលការថ្វាយបង្គំរូបព្រះបានរីករាលដាលជាទូទៅ រូបសំណាកដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាននៅវាលទំនាបឌូរ៉ា ដែលតំណាងឲ្យសិរីរុងរឿងរបស់បាប៊ីឡូន ព្រមទាំងភាពអធិកអធម និងអំណាចរបស់វា គួរត្រូវបានញែកទុកជាវត្ថុសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំ។ ដូច្នេះ ការរៀបចំនេះក៏ត្រូវបានធ្វើឡើង ហើយព្រះរាជក្រឹត្យមួយក៏ត្រូវបានប្រកាសចេញថា នៅថ្ងៃនៃការឧទ្ទិសថ្វាយ នរណាៗទាំងអស់ត្រូវបង្ហាញភាពស្មោះត្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ខ្លួនចំពោះអំណាចបាប៊ីឡូន ដោយក្រាបថ្វាយនៅមុខរូបសំណាកនោះ»។ ពួកហោរា និង ស្តេច, 504, 505.

Back to Articles