Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខម្ភៃប្រាំពីរ

សុបិនអាថ៌កំបាំងមួយទៀត

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សុបិនទីពីររបស់នេប៊ូកាដ្នេសារ សម្គាល់ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» នៅពេលដែលអ្នកថ្វាយបង្គំពីរក្រុម ត្រូវបានហៅឲ្យមកពិនិត្យស៊ើបអង្កេត «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798។ បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែល ក៏ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា បេលតេសាសារ ផងដែរ ដូច្នេះហើយ កំណត់អត្តសញ្ញាណគាត់ថាជាប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះ ពីព្រោះការផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះ មាត្រាប្រផ្នូល សម្គាល់ទំនាក់ទំនងនៃសេចក្តីសញ្ញា។ នេប៊ូកាដ្នេសារ បានទទួលស្គាល់ថា ដានីយ៉ែលមានវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយដោយផ្អែកលើបទពិសោធន៍កន្លងមករបស់គាត់ជាមួយដានីយ៉ែល គាត់គិតថា «គ្មានអាថ៌កំបាំងណាមួយ» នឹងធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលព្រួយបារម្ភឡើយ ប៉ុន្តែអាថ៌កំបាំងនៃសុបិននេះបានធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលព្រួយបារម្ភ។

> ឱ បេលតសាសារ ជាអធិបតីនៃពួកគ្រូមន្តអាគមអើយ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក ហើយ​គ្មាន​អាថ៌កំបាំង​ណា​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ពិបាក​ឡើយ ចូរ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​និមិត្ត​នៃ​សុបិន​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ និង​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា​ផង។ នេះ​ជា​និមិត្ត​នៅ​ក្នុង​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​គ្រែ៖ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ ហើយ មើល៍ មាន​ដើម​ឈើ​មួយ​នៅ​កណ្តាល​ផែនដី ហើយ​កម្ពស់​របស់​វា​ខ្ពស់​ណាស់។ ដើម​ឈើ​នោះ​លូតលាស់​ឡើង ហើយ​មាន​កម្លាំង ហើយ​កម្ពស់​របស់​វា​ឈាន​ដល់​មេឃ ហើយ​អាច​មើល​ឃើញ​វា​ដល់​ចុង​ផែនដី​ទាំងមូល។ ស្លឹក​របស់​វា​ស្រស់​ស្អាត ហើយ​ផល​របស់​វា​មាន​ជា​ច្រើន ហើយ​នៅ​ក្នុង​វា​មាន​អាហារ​សម្រាប់​មនុស្ស​ទាំង​អស់៖ សត្វ​ព្រៃ​នៅ​វាល​មាន​ម្លប់​នៅ​ក្រោម​វា ហើយ​សត្វ​ស្លាប​លើ​មេឃ​ស្នាក់​នៅ​លើ​មែក​របស់​វា ហើយ​សាច់ឈាម​ទាំង​អស់​បាន​ទទួល​អាហារ​ពី​វា។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​និមិត្ត​ក្នុង​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​គ្រែ ហើយ មើល៍ មាន​អ្នក​យាម​ម្នាក់ និង​អង្គ​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌។ លោក​បាន​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ដូច្នេះ​ថា ចូរ​កាប់​ដើម​ឈើ​នោះ​ចុះ ហើយ​កាត់​មែក​របស់​វា​ចេញ ជ្រុះ​ស្លឹក​របស់​វា ហើយ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ផល​របស់​វា​ចេញ​ចោល៖ ចូរ​ឲ្យ​សត្វ​ព្រៃ​ចេញ​ពី​ក្រោម​វា ហើយ​សត្វ​ស្លាប​ចេញ​ពី​មែក​របស់​វា។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ចូរ​ទុក​គល់​នៃ​ឫស​របស់​វា​នៅ​ក្នុង​ដី សូម្បី​តែ​ដោយ​មាន​ខ្សែ​ចង​ពី​ដែក និង​លង្ហិន នៅ​ក្នុង​ស្មៅ​ខ្ចី​នៃ​វាល ហើយ​ចូរ​ឲ្យ​វា​ត្រូវ​ទឹក​សន្សើម​ពី​មេឃ ហើយ​ចូរ​ឲ្យ​ចំណែក​របស់​វា​នៅ​ជាមួយ​នឹង​សត្វ​ព្រៃ​ក្នុង​ស្មៅ​នៃ​ផែនដី។ ចូរ​ឲ្យ​ចិត្ត​របស់​គាត់​ត្រូវ​ផ្លាស់​ប្រែ​ពី​ចិត្ត​មនុស្ស ហើយ​ចូរ​ឲ្យ​ចិត្ត​សត្វ​មួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ដល់​គាត់ ហើយ​ចូរ​ឲ្យ​ប្រាំពីរ​កាល​កន្លង​ផុត​លើ​គាត់។ ការ​នេះ​កើត​ឡើង​ដោយ​សេចក្តី​សម្រេច​របស់​ពួក​អ្នក​យាម ហើយ​សេចក្តី​ទាមទារ​នោះ​ដោយ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ពួក​អង្គ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​មនុស្ស​ដែល​មាន​ជីវិត​ដឹង​ថា ព្រះ​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត​ទ្រង់​គ្រប់គ្រង​លើ​នគរ​របស់​មនុស្ស ហើយ​ប្រទាន​នគរ​នោះ​ដល់​អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ​តាម​ព្រះហឫទ័យ​ទ្រង់ និង​តែងតាំង​មនុស្ស​ទាប​បំផុត​ឲ្យ​គ្រប់គ្រង​លើ​វា។ នេះ​ជា​សុបិន​ដែល​ខ្ញុំ គឺ​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា បាន​ឃើញ។ ឥឡូវ​នេះ ឱ បេលតសាសារ​អើយ ចូរ​ប្រកាស​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា​ចេញ ព្រោះ​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំង​អស់​ក្នុង​នគរ​របស់​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ការ​បកស្រាយ​នោះ​បាន​ឡើយ ប៉ុន្តែ​អ្នក​អាច​ធ្វើ​បាន ដ្បិត​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក។ បន្ទាប់​មក ដានីយ៉ែល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា បេលតសាសារ បាន​ស្រងាំង​ស្រងោច​អស់​មួយ​ម៉ោង ហើយ​គំនិត​របស់​គាត់​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ព្រួយ​ចិត្ត។ ស្តេច​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឡើង​ថា បេលតសាសារ អើយ កុំ​ឲ្យ​សុបិន​នោះ ឬ​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ព្រួយ​ឡើយ។ បេលតសាសារ​ទូល​ឆ្លើយ​ថា បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់​របស់​ទូលបង្គំ សូម​ឲ្យ​សុបិន​នោះ​បាន​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​ស្អប់​ព្រះអង្គ ហើយ​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា​បាន​ដល់​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះអង្គ​ចុះ។ ដានីយ៉ែល ៤:៩–១៩។

ដានីយ៉ែល «មានការព្រួយបារម្ភ» ដោយសារសុបិន និងការបកស្រាយនោះ ព្រោះគាត់អាចយល់ថា នេប៊ូក្នេសារ​អាចនឹងមានអារម្មណ៍ខឹងឬត្រូវប៉ះពាល់ដោយការបកស្រាយនោះ; ប៉ុន្តែ ពេលនេប៊ូក្នេសារ​លើកទឹកចិត្តឱ្យគាត់និយាយ ដានីយ៉ែលក៏ប្រកាសដល់នេប៊ូក្នេសារ​អំពីការព្រមាននៃការជំនុំជម្រះដែលនឹងមកដល់។ ការព្រមានអំពីការជំនុំជម្រះដែលនឹងមកដល់នេះ ជានិមិត្តសញ្ញានៃការព្រមានរបស់ទេវតាទីមួយ ដែលបានមកដល់នៅសម័យចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1798។

> បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែល ដែលឈ្មោះថា បេលតេសាសារ បានស្រឡាំងកាំងអស់មួយម៉ោង ហើយគំនិតរបស់លោកបានធ្វើឲ្យលោកព្រួយចិត្ត។ ស្តេចមានបន្ទូលឡើងថា «បេលតេសាសារ កុំឲ្យសុបិន ឬសេចក្តីបកស្រាយរបស់វា ធ្វើឲ្យអ្នកព្រួយឡើយ»។ បេលតេសាសារ​ទូលឆ្លើយថា «បពិត្រព្រះអម្ចាស់អើយ សូមឲ្យសុបិននេះបានទៅដល់ពួកអ្នកដែលស្អប់ទ្រង់ ហើយសេចក្តីបកស្រាយរបស់វា បានទៅដល់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់»។ ដានីយ៉ែល ៤៖១៩។

ដានីយ៉ែល «ភ្ញាក់ផ្អើលអស់មួយម៉ោង»។ ពាក្យ «ម៉ោង» គឺជាពាក្យមួយក្នុងចំណោមប្រាំដងដែលពាក្យ «ម៉ោង» លេចឡើងនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ហើយវាមិនត្រូវបានរកឃើញនៅកន្លែងណាផ្សេងទៀតក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ឡើយ។ នៅទីនេះ វាតំណាងឲ្យរយៈពេលដែលដានីយ៉ែល ជាតំណាងនៃ «អ្នកប្រាជ្ញ» ដែលយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង រៀបចំខ្លួនដើម្បីប្រកាសការព្រមានរបស់ទេវតាទីមួយ ដែលប្រកាសអំពីការបើកការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ការបកស្រាយសុបិនរបស់ដានីយ៉ែល រួមបញ្ចូល មិនត្រឹមតែការប្រកាសអំពីការជំនុំជម្រះមួយដែលនឹងមកដល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏រួមទាំងការហៅនេប៊ូក្នេសារឲ្យឈប់ពីអំពើបាបផងដែរ ដោយតំណាងឲ្យដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ចរបស់ទេវតាទីមួយ។ «ម៉ោង» នោះ តាមនិមិត្តរូបព្យាករណ៍ នឹងត្រូវបានកំណត់ទីតាំងនៅក្នុងពេលវេលាចុងបញ្ចប់ គឺនៅឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលទេវតាទីមួយបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ទេវតាទីមួយបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅឆ្នាំ 1798 នៅចុងបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរដង» នៃការសងសឹករបស់ព្រះ ដែលត្រូវបាននាំមកលើនគរខាងជើង ដោយចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស.

> ដ្បិត​ថ្ងៃ​ទាំងនោះ​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សងសឹក ដើម្បី​ឲ្យ​គ្រប់​សេចក្តី​ទាំងអស់​ដែល​បាន​សរសេរ​ទុក បាន​សម្រេច។ ប៉ុន្តែ វេទនា​ដល់​ស្ត្រី​ដែល​មាន​ផ្ទៃពោះ និង​ដល់​ស្ត្រី​ដែល​កំពុង​បំបៅ​ដោះ​កូន ក្នុង​ថ្ងៃ​ទាំងនោះ! ដ្បិត​នឹង​មាន​សេចក្តី​វេទនា​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​សេចក្តី​កំហឹង​លើ​ប្រជាជន​នេះ។ ពួកគេ​នឹង​ដួល​ដោយ​មុខ​ដាវ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​ក្នុង​គ្រប់​ជាតិសាសន៍​ទាំងអស់; ហើយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នឹង​ត្រូវ​សាសន៍​ដទៃ​ជាន់ឈ្លី រហូត​ដល់​ពេលវេលា​របស់​សាសន៍​ដទៃ​បាន​គ្រប់​កំណត់។ លូកា 21:22–24។

នេប៊ូក្នេសារ ត្រូវរស់នៅដោយមានចិត្តដូចសត្វអស់រយៈពេលនៃការសងសឹករបស់ព្រះ ដែលត្រូវបាននាំមកលើនគរខាងជើងនៃអ៊ីស្រាអែល ដ្បិតនេប៊ូក្នេសារ​ជា​ស្តេច​ខាង​ជើង។ លូកា​កំណត់​រយៈពេល​ដដែល​នោះ​ថា​ជា «គ្រា​ទាំងឡាយ» («គ្រា​នៃ​សាសន៍​ដទៃ») ជាពហុវចនៈ នៅពេល​ដែល​គាត់​សម្គាល់​ចំណុច​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ជាន់​ឈ្លី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

> ហើយពួកគេនឹងដួលដោយមុខដាវ ហើយនឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយសឹកក្នុងគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់; ហើយក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងត្រូវជាន់ឈ្លីដោយសាសន៍ដទៃ រហូតដល់គ្រារបស់សាសន៍ដទៃបានពេញលេញ។ លូកា 21:24។

នៅក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ អំឡុងពេល​ដែល​សាសន៍ដទៃ​ឈ្លានពាន​ជាន់ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួកពលបរិវារ ត្រូវបាន​កំណត់​យ៉ាងសាមញ្ញ​ថា​មាន​រយៈពេល​មួយពាន់​ពីររយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ ព្រោះ​វា​គ្រាន់តែ​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​រយៈពេល​នៃ​ការ​បៀតបៀន​ដោយ​សម្តេចប៉ាប​ប៉ុណ្ណោះ។

> ប៉ុន្តែ ទីលានដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហារ ចូរទុកវាចោល កុំវាស់វាឡើយ ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃ; ហើយទីក្រុងបរិសុទ្ធ នោះ ពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីនៅក្រោមជើង អស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ។ ហើយយើងនឹងប្រទានអំណាចដល់សាក្សីទាំងពីររបស់យើង ហើយពួកគេនឹងថ្លែងទំនាយអស់មួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ ដោយស្លៀកពាក់សំពត់ក្រោះ។ វិវរណៈ 11:2, 3.

សារព្រមានដែលដានីយ៉ែលបានផ្ដល់ដល់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យសារព្រមានអំពីការជំនុំជម្រះដែលនឹងមកដល់។ ការមកដល់នៃសារព្រមាននោះ ត្រូវបានកំណត់ទីតាំងជានិមិត្តសញ្ញានៅក្នុងឆ្នាំ 1798 ដែលជាពេលដែលទេវតាទីមួយបានមកដល់ ដើម្បីព្រមានអំពីការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតដែលកំពុងខិតជិតមក។ ការជំនុំជម្រះដែលបានទាយទុកលើនេប៊ូក្នេសារ បានកើតឡើងនៅក្នុងការប្រើពាក្យ «ម៉ោង» ជាលើកទីពីរ នៅក្នុងជំពូកទីបួន។

> ទាំងអស់នេះបានកើតមកលើស្តេចនេប៊ូក្នេសារ។ លុះដល់ចុងដប់ពីរខែ ព្រះអង្គកំពុងយាងដើរនៅក្នុងរាជវាំងនៃនគរបាប៊ីឡូន។ ស្តេចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើនេះមិនមែនជាបាប៊ីឡូនដ៏ធំ ដែលយើងបានសង់ឡើងសម្រាប់ជាព្រះរាជដំណាក់នៃនគរ ដោយឫទ្ធានុភាពនៃអំណាចរបស់យើង និងសម្រាប់សិរីរុងរឿងនៃព្រះបរមរាជកិត្តិយសរបស់យើងទេឬ?» កាលព្រះបន្ទូលនោះនៅតែមានក្នុងព្រះឱស្ឋរបស់ស្តេចនៅឡើយ មានសំឡេងមួយធ្លាក់មកពីស្ថានសួគ៌ថា៖ «ឱ ស្តេចនេប៊ូក្នេសារ អំពីព្រះអង្គ មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា នគរបានដកចេញពីព្រះអង្គហើយ។ ហើយគេនឹងបណ្តេញព្រះអង្គចេញពីក្នុងចំណោមមនុស្ស ហើយទីលំនៅរបស់ព្រះអង្គនឹងនៅជាមួយសត្វព្រៃនៅទីវាល។ គេនឹងឲ្យព្រះអង្គស៊ីស្មៅដូចគោ ហើយប្រាំពីរគ្រានឹងកន្លងផុតលើព្រះអង្គ ទាល់តែព្រះអង្គបានដឹងថា ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតទ្រង់គ្រប់គ្រងលើនគររបស់មនុស្ស ហើយប្រទានវាដល់អ្នកណាក៏ដោយតាមព្រះហឫទ័យទ្រង់»។ នៅម៉ោងដដែលនោះ ការនោះបានសម្រេចលើនេប៊ូក្នេសារ ហើយព្រះអង្គត្រូវបានបណ្តេញចេញពីក្នុងចំណោមមនុស្ស បានស៊ីស្មៅដូចគោ ហើយព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គត្រូវទឹកសន្សើមពីស្ថានសួគ៌សើមជោក ទាល់តែសក់របស់ព្រះអង្គដុះវែងដូចរោមឥន្ទ្រី ហើយក្រចករបស់ព្រះអង្គដូចក្រញាំសត្វបក្សី។ ដានីយ៉ែល 4:28–33។

ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​បាន​ទាយទុក​មុន បាន​មក​ដល់​នៅ​ក្នុង «ម៉ោង» នោះ​ដោយ​ពិត ប្រាកដ នៅ​ពេល​ដែល​នេប៊ូក្នេសារ​បាន​លើក​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ទៅ​ក្នុង​អំណួត។ ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត​ដែល​បាន​ទាយទុក​មុន បាន​មក​ដល់ នៅ​ពេល​ដែល «ម៉ោង» នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើប​អង្កេត​របស់​ព្រះ បាន​ចាប់​ផ្ដើម។

“ម៉ោង” នៃ​ការជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ នៅ​ថ្ងៃទី​២២ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​១៨៤៤ បាន​បង្កើត​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ក្រុម ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា “អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា” និង “មនុស្ស​អាក្រក់” ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​១២ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា “អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា” ឬ “អ្នក​ល្ងីល្ងើ” ក្នុង​ពាក្យប្រៀបធៀប​អំពី​ព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​រាប់​ជា​សុចរិត​ដោយ​សារ​ជំនឿ​ក្នុង​ហាបាគុក​ជំពូក​២ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ផ្ទុយ​នឹង​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​បង្ហាញ​លក្ខណៈ​ដូចគ្នា​នឹង​នេប៊ូក្នេសា ក្នុង “ម៉ោង” ដែល​ការជំនុំ​ជម្រះ​របស់​គាត់​បាន​មក​ដល់។

> មើលចុះ ព្រលឹងរបស់អ្នកដែលមានចិត្តឆ្មើងឆ្មៃ នោះមិនទៀងត្រង់នៅក្នុងខ្លួនគាត់ទេ ប៉ុន្តែ មនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសារជំនឿរបស់ខ្លួន។ ហាបាគុក 2:4។

ថ្នាក់ទាំងពីរនៅក្នុងបន្ទាត់ទាំងបីនីមួយៗ ត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ នៅពេលដែល “ម៉ោង” នៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដែលជាអ្វីដែល “ម៉ោង” នៃការជំនុំជម្រះរបស់នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យ។ ឆ្នាំ 1798 គឺជាការបញ្ចប់នៃសេចក្តីក្រោធ “ទីមួយ” នៃ “ប្រាំពីរដង” នៅពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបបានឈប់រុងរឿង ពីព្រោះនាងត្រូវបានប្រគល់របួសដ៏ស្លាប់មួយ។

> ហើយ​ស្តេច​នោះ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន; ហើយ​គាត់​នឹង​លើក​តម្កើង​ខ្លួន និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​អស្ចារ្យ​លើស​ព្រះ​ទាំង​អស់ ហើយ​នឹង​ពោល​ពាក្យ​អស្ចារ្យ​ទាស់​នឹង​ព្រះ​នៃ​ព្រះ​ទាំង​អស់ ហើយ​នឹង​ចម្រើន​រុងរឿង​រហូត​ដល់​សេចក្ដី​កំហឹង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​សម្រេច; ដ្បិត​អ្វី​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​នោះ នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង។ ដានីយ៉ែល 11:36។

ឆ្នាំ 1844 គឺជាទីបញ្ចប់នៃ «សេចក្តីព្រះពិរោធចុងក្រោយ»៖

> ហើយគាត់បាននិយាយថា មើលចុះ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថា អ្វីនឹងកើតមានឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃសេចក្ដីព្រះពិរោធនោះ ព្រោះនៅពេលដែលបានកំណត់ទុក ចុងបញ្ចប់នឹងមកដល់។ ដានីយ៉ែល 8:19

ការប្រើប្រាស់ពាក្យ «ម៉ោង» ជាលើកដំបូង នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៤ តំណាងឲ្យឆ្នាំ 1798; ដែលជាចុងបញ្ចប់នៃ «លើកទីមួយ» នៃសេចក្តីព្រះពិរោធរបស់ព្រះក្នុងរយៈ «ប្រាំពីរដង» ទាស់នឹងនគរខាងជើងនៃអ៊ីស្រាអែល; ជាការមកដល់នៃសាររបស់ទេវតាទីមួយ នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់; និងជាចុងបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរដង» របស់នេប៊ូក្នេសា នៅ «ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ»។

ការប្រើពាក្យ «ម៉ោង» ជាលើកទីពីរ នៅក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទីបួន តំណាងឲ្យឆ្នាំ 1844; ដែលជាទីបញ្ចប់នៃ «សេចក្តីក្រោធ» «ចុងក្រោយ» នៃ «ប្រាំពីរដង» ទាស់នឹងនគរខាងត្បូង គឺយូដា។ វាក៏ជាការមកដល់នៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត ហើយនិងការជំនុំជម្រះផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នេប៊ូក្នេសា។

ជំពូកទីមួយកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិនៃដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន ហើយសម្គាល់ការបំពាក់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840។ ជំពូកទីបួនតំណាងឲ្យការមកដល់នៃសាររបស់ទេវតាទីមួយនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ហើយត្រូវដាក់ជាន់លើជំពូកទីមួយ។ ជំពូកទីបួនសង្កត់ធ្ងន់លើសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងការព្រមានរបស់វាអំពីសេចក្ដីជំនុំជម្រះដែលកំពុងខិតជិតមកដល់ ហើយសម្គាល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 និងការមកដល់នៃសាររបស់ទេវតាទីបី។

ពួកវារួមគ្នាតំណាងឲ្យការចាប់ផ្ដើម មិនត្រឹមតែរបស់អាដវិនទីសមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ។ ជំពូកទីមួយដល់ជំពូកទីបី ក៏និយាយអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៅចុងបញ្ចប់នៃអាដវិនទីសម និងចុងបញ្ចប់នៃសហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ។ ជំពូកទីប្រាំ និងទីបន្ទាល់របស់បេលសាសារ ក៏ស្របគ្នាជាមួយជំពូកបីដំបូងនោះផងដែរ។

ជំពូកទីមួយ ដែលស្របតាមជំពូកទីបួន តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីមួយ និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1798។ សារដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលនោះ ត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តអំពីទន្លេអ៊ូឡាយ ដែលតំណាងឲ្យការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងដែលមាននៅក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរ ទីប្រាំបី និងទីប្រាំបួន នៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រាជ្យ​ស្ដេច​បែលសាសារ និមិត្ត​មួយ​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ គឺ​ដល់​ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​និមិត្ត​ដែល​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ​កាល​មុន។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​មួយ; ហើយ​កាល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ឃើញ​នោះ ខ្ញុំ​នៅ​ក្រុង​ស៊ូសាន ក្នុង​វាំង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​អេឡាំ; ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​មួយ​ទៀត​ថា ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ។ ដានីយ៉ែល 8:1, 2

ជំពូក​ទី​មួយ​ដល់​ជំពូក​ទី​បី ដែល​ស្របគ្នា​នឹង​ជំពូក​ទី​ប្រាំ តំណាង​ឲ្យ​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទី​បី និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៅ​ពេល​ដែល​គម្ពីរ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ​ឆ្នាំ 1989។ សារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ​ពេល​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​ដែល​មាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ ទី​ដប់​មួយ និង​ទី​ដប់​ពីរ។

> នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បួន​នៃ​ខែ​ទី​មួយ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​មាត់​ទន្លេ​ធំ គឺ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល។ ដានីយ៉ែល 10:4។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី​ខ្សែ​វង្ស​របស់​នេប៊ូក្នេសារ និង​បេលសាសារ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «យើងត្រូវការការសិក្សាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ឲ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធ និងជ្រាលជ្រៅជាងមុនជាខ្លាំង។ ជាពិសេស គួរឲ្យសៀវភៅ ដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ ទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងពិសេស ដូចមិនដែលមានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិនៃកិច្ចការរបស់យើងឡើយ។ ក្នុងបញ្ហាខ្លះៗ យើងប្រហែលជាមានអ្វីត្រូវនិយាយតិចជាងមុន ទាក់ទងនឹងអំណាចរ៉ូម និងសម្តេចប៉ាប ប៉ុន្តែយើងគួរតែទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើអ្វីដែលពួកហោរា និងពួកសាវកបានសរសេរ ក្រោមការបំផុសគំនិតនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានរៀបចំកិច្ចការទាំងឡាយយ៉ាងដូច្នេះ ទាំងក្នុងការប្រទានទំនាយ និងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានពិពណ៌នា ដើម្បីបង្រៀនថា ភ្នាក់ងារមនុស្សត្រូវតែត្រូវបានរក្សាទុកឲ្យនៅក្រៅការមើលឃើញ លាក់បាំងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែត្រូវបានលើកតម្កើង។»

> “សូម​អាន​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល។ ចូរ​រំលឹក​ឡើង​វិញ​ជា​ចំណុច​ៗ​នូវ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​នគរ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ទីនោះ។ ចូរ​មើល​រដ្ឋបុរស​ទាំងឡាយ ក្រុមប្រឹក្សា​ទាំងឡាយ កងទ័ព​ដ៏​មាន​អំណាច​ទាំងឡាយ ហើយ​ចូរ​ឃើញ​ថា​ព្រះ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ការ​យ៉ាង​ដូចម្តេច ដើម្បី​បន្ទាប​មោទនភាព​របស់​មនុស្ស និង​ធ្វើ​ឲ្យ​សិរីរុងរឿង​របស់​មនុស្ស​ធ្លាក់​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ធូលី។ មាន​តែ​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ជា​អង្គ​ដ៏​មហិមា។ ក្នុង​និមិត្ត​របស់​ហោរា គេ​ឃើញ​ទ្រង់​ទម្លាក់​ចុះ​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ម្នាក់ ហើយ​តាំង​អ្នក​ម្នាក់​ទៀត​ឡើង។ ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ថា​ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​នៃ​ចក្រវាល ដែល​ហៀប​នឹង​តាំង​នគរ​ដ៏​អស់កល្ប​របស់​ទ្រង់​ឡើង—ព្រះ​ដ៏​ចាស់ទុំ​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់ ប្រភព​នៃ​ប្រាជ្ញា​ទាំងអស់ ព្រះ​អធិបតី​នៃ​បច្ចុប្បន្ន និង​ព្រះ​អ្នក​បើក​សម្ដែង​អនាគត។ ចូរ​អាន ហើយ​យល់​ថា មនុស្ស​មាន​សភាព​កម្សត់ ទន់ខ្សោយ មាន​អាយុ​ខ្លី ងាយ​វង្វេង និង​មាន​ទោស​យ៉ាង​ណា ក្នុង​ការ​លើក​ព្រលឹង​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ទៅ​រក​អំពើ​អសារឥតការ។”

> «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ តាមរយៈអេសាយ បង្ហាញយើងទៅឯព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ជាវត្ថុនៃការយកចិត្តទុកដាក់ដ៏សំខាន់បំផុត គឺទៅឯព្រះជាម្ចាស់ ដូចដែលបានសម្ដែងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ “ដ្បិត មានកុមារម្នាក់បានប្រសូត្រមកសម្រាប់យើង មានបុត្រាមួយអង្គបានប្រទានមកដល់យើង ហើយអំណាចគ្រប់គ្រងនឹងស្ថិតនៅលើព្រះអង្សារបស់ទ្រង់ ហើយព្រះនាមទ្រង់នឹងត្រូវហៅថា អស្ចារ្យ ទីប្រឹក្សា ព្រះដ៏មានព្រះចេស្តា ព្រះវរបិតាដ៏អស់កល្បជានិច្ច ម្ចាស់សន្តិភាព” [អេសាយ 9:6]។»

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលដោយផ្ទាល់ពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅក្បែរច្រាំងទន្លេអ៊ូឡាយ និងហិដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការសម្រេច ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុន នឹងឆាប់បានកើតឡើងគ្រប់យ៉ាង។»

> «សូមពិចារណាអំពីស្ថានការណ៍របស់ជាតិសាសន៍យូដា នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ដានីយ៉ែលត្រូវបានប្រទានមក។ ពួកអ៊ីស្រាអែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងការជាប់ជាឈ្លើយ ព្រះវិហាររបស់ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយការបម្រើក្នុងព្រះវិហាររបស់ពួកគេត្រូវបានផ្អាក។ សាសនារបស់ពួកគេបានផ្តោតលើពិធីទាំងឡាយនៃប្រព័ន្ធយញ្ញបូជា។ ពួកគេបានធ្វើឲ្យទម្រង់ខាងក្រៅក្លាយជារឿងសំខាន់បំផុត ខណៈដែលពួកគេបានបាត់បង់វិញ្ញាណនៃការថ្វាយបង្គំពិត។ កិច្ចបម្រើរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ខូចដោយប្រពៃណី និងការអនុវត្តនានានៃសាសនាព្រេងទេវតា ហើយក្នុងការប្រព្រឹត្តពិធីយញ្ញបូជា ពួកគេមិនបានមើលឆ្លងហួសពីស្រមោលទៅដល់សារធាតុពិតឡើយ។ ពួកគេមិនបានយល់ឃើញព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាតង្វាយពិតសម្រាប់អំពើបាបរបស់មនុស្សឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រតិបត្តិការដើម្បីនាំប្រជាជនឲ្យទៅក្នុងការជាប់ជាឈ្លើយ ហើយផ្អាកកិច្ចបម្រើក្នុងព្រះវិហារ ដើម្បីកុំឲ្យពិធីខាងក្រៅក្លាយជាខ្លឹមសារទាំងមូលនៃសាសនារបស់ពួកគេ។ គោលការណ៍ និងការអនុវត្តរបស់ពួកគេត្រូវតែត្រូវបានជម្រះឲ្យស្អាតពីសាសនាព្រេងទេវតា។ ការបម្រើតាមពិធីបានឈប់សិន ដើម្បីឲ្យការបម្រើដោយចិត្តអាចត្រូវបានរស់ឡើងវិញ។ សិរីល្អខាងក្រៅត្រូវបានដកចេញ ដើម្បីឲ្យខាងវិញ្ញាណអាចត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើង»។ Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

Back to Articles