Article

# អេលីយ៉ា — លេខដប់បួន

ភាពស្រដៀងគ្នាតាមព្យាករណ៍៖ ពីពួក Millerites ទៅកាន់ Future for America ក្នុងវិញ្ញាណរបស់អេលីយ៉ា

Author

Jeff Pippenger

Published

October 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅគ្រាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 ព្រះសារព្យាករណ៍អំពីទន្លេអ៊ូឡាយក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ និង ៩ ត្រូវបានបើកត្រា ហើយវីល្លៀម មីល្ល័រ ត្រូវបានលើកឡើងក្នុងវិញ្ញាណ និងអំណាចរបស់អេលីយ៉ា ដើម្បីប្រកាសអំពីសេចក្ដីជិតមកដល់នៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ។

> «ចំពោះលោក William Miller និងសហការីរួមការងាររបស់គាត់ ត្រូវបានប្រទានឲ្យប្រកាសសេចក្តីព្រមាននេះនៅអាមេរិក។ ប្រទេសនេះបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃចលនាអាដវេន្តដ៏ធំ។ នៅទីនេះហើយ ដែលពាក្យទំនាយអំពីសាររបស់ទេវតាទីមួយបានសម្រេចយ៉ាងត្រង់បំផុត។ សំណេររបស់ Miller និងសហការីរបស់គាត់ ត្រូវបាននាំទៅកាន់ដែនដីឆ្ងាយៗ។ គ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបានចូលទៅដល់នៅទូទាំងពិភពលោក ដំណឹងល្អអំពីការយាងត្រឡប់មកវិញក្នុងពេលឆាប់ៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានផ្ញើទៅដល់។ សារនៃដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ចបានរីកសាយទៅឆ្ងាយទូលំទូលាយថា “ចូរកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ដ្បិតម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ។” The Great Controversy, 368.»

នៅ​ពេល​វេលា​ចុង​បញ្ចប់​ក្នុង​ឆ្នាំ 1989 សារព្យាករណ៍​អំពី​ទន្លេ Hiddekel នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក 10 ដល់ 12 ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា ហើយ​អង្គការ Future for America ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ក្នុង​វិញ្ញាណ និង​ព្រះចេស្ដា​របស់​អេលីយ៉ា ដើម្បី​ប្រកាស​អំពី​ភាព​ជិត​មក​ដល់​នៃ​ការជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ។

ពួកមិល្លេរ៉ាយត៍បានប្រកាសអំពីការបើកនៃការជំនុំជម្រះ ហើយ Future for America ប្រកាសអំពីការបិទនៃការជំនុំជម្រះ។ ក្របខណ្ឌទំនាយរបស់ពួកមិល្លេរ៉ាយត៍ គឺអំណាចបំផ្លិចបំផ្លាញពីរនៃលទ្ធិពហុព្រះ បន្ទាប់មកគឺអំណាចសម្តេចប៉ាប។ ក្របខណ្ឌទំនាយរបស់ Future for America គឺអំណាចបំផ្លិចបំផ្លាញបីនៃលទ្ធិពហុព្រះ បន្ទាប់មកគឺអំណាចសម្តេចប៉ាប ហើយបន្ទាប់មកទៀតគឺប្រូតេស្តង់ក្បត់ជំនឿ។

អ្នកមិល្លើរ៉ាយបានចាប់ផ្ដើមជា​ភីឡាឌែលភៀន ហើយបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជា​ឡាវឌីសេន។ Future for America បានចាប់ផ្ដើមជា​ឡាវឌីសេន ហើយកំពុងផ្លាស់ប្ដូរទៅជា​ភីឡាឌែលភៀន។ ការផ្លាស់ប្ដូរពី​ភីឡាឌែលភៀ​ទៅ​ឡាវឌីសេ សម្រាប់អ្នកមិល្លើរ៉ាយ គឺពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់អេលីយ៉ា និងសាររបស់គាត់អំពីពាក្យសម្បថរបស់ម៉ូសេ។ ការផ្លាស់ប្ដូររបស់ Future for America គឺពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់អេលីយ៉ា និងម៉ូសេ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១។

នៅពេលបើកការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ 1844 ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍បានបំពេញកិច្ចការរបស់អេលីយ៉ានៅភ្នំកាម៉ែល។ នៅពេលបិទការជំនុំជម្រះ គឺនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ចលនា Future for America នឹងបានបំពេញកិច្ចការរបស់អេលីយ៉ានៅភ្នំកាម៉ែល។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មីឡឺរ៉ាយត៍ សញ្ញាសម្គាល់បីនៃទំនាយហុកសិបប្រាំឆ្នាំ ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងអេសាយ ជំពូក 7 ខ 8 ត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងម្តងទៀត នៅពេលជាតិសាសន៍ពីរត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នាជាជាតិសាសន៍តែមួយ ដើម្បីបង្កើតស្នែងប្រូតេស្តង់នៃសត្វពីផែនដីក្នុងវិវរណៈ 13។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Future for America សញ្ញាសម្គាល់បីនៃរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំដដែលនោះ ត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងម្តងទៀត នៅពេលជាតិសាសន៍ពីរមករួមគ្នាដើម្បីបង្កើតស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម ដែលនិយាយដូចជានាគ។

ចំណុចសម្គាល់ទាំងបីនោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់ Future for America ចំណុចទីមួយគឺ ជាពេលចុងបញ្ចប់ នៅឆ្នាំ 1989។ ចំណុចទីពីរគឺ ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយចំណុចទីបីនឹងជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡេរីត លំដាប់នៃចំណុចសម្គាល់ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក 7 ត្រូវបានបញ្ច្រាសពីលំដាប់នៃចំណុចសម្គាល់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អេសាយ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Future for America លំដាប់នោះស្របគ្នានឹងសេចក្តីយោងដំបូងនៃហុកសិបប្រាំឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់ នោះលែងមានធាតុនៃពេលវេលាណាមួយទៀតហើយ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 មក ការយកពេលវេលាព្យាករណ៍ណាមួយមកអនុវត្ត គឺជាការបំភាន់របស់សាតាំង។

ការបង្ហាញការពិតតាមទំនាយសម្រាប់ការកាន់ខ្ជាប់លំដាប់នៃសញ្ញាសំខាន់ទាំងបី ដូចដែលវាត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ៧ ផ្ទុយពីលំដាប់បញ្ច្រាសរបស់វានៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយ ត្រូវបានផ្អែកជាផ្នែកមួយលើគោលការណ៍នៃការលើកឡើងជាលើកដំបូង។ លំដាប់នៃហុកសិបប្រាំឆ្នាំ ត្រូវបានលើកឡើងជាលើកដំបូងនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ៧ ហើយទោះបីជាមិនមានធាតុនៃរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំទៀតក៏ដោយ នៅពេលការបំពេញចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយឆ្នាំទាំងនោះ កើតឡើងនៅក្នុងចលនានៅចុងបញ្ចប់ សញ្ញាសំខាន់ទាំងបីនៅតែត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ ហើយពួកវានៅតែរក្សាលំដាប់ដូចនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់អេសាយ។

មូលហេតុទីពីរសម្រាប់ការរក្សាទុកលំដាប់ដំបូងនៃសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវ គឺទំនាក់ទំនងនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយ ដែលក្នុងនោះរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំត្រូវបានបំពេញសម្រេច និងភាពបន្តជាប់គ្នាដែលចលនាមីឡឺរ៉ាយមានជាមួយនឹងចលនា Future for America។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡឺរ៉ាយជាការចាប់ផ្តើម ហើយ Future for America ជាទីបញ្ចប់។

ចលនារបស់ពួកមីឡែរ៉ាយត៍បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1863 នៅពេលដែលក្រុមជំនុំ Seventh-day Adventist ដែលបានរៀបចំឡើងដោយស្របច្បាប់បានចាប់ផ្ដើម។ នៅចំណុចនោះ អ្នកនាំសារ​អេលីយ៉ា ដែលបានមកដល់នៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលនិមិត្តអំពីទន្លេ Ulai ត្រូវបានបើកត្រា ត្រូវបានបំបិទមាត់ ហើយត្រូវបានបោះត្រាបិទឡើងវិញ។ នៅឆ្នាំ 1989 នៅពេលចុងបញ្ចប់ នៅពេលដែលនិមិត្តអំពីទន្លេ Hiddekel ត្រូវបានបើកត្រា អ្នកនាំសារ​អេលីយ៉ាបានត្រឡប់មកវិញ។

មូលហេតុទីបី​សម្រាប់​ការ​រក្សាទុក​លំដាប់​ដើម​នៃ​សញ្ញាសម្គាល់​តាម​ផ្លូវ គឺ​ត្រូវ​បាន​រកឃើញ​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​បន្ទាត់​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ ដែល​និយាយ​អំពី​សត្វ​ពី​ផែនដី និង​ស្នែង​ទាំងពីរ​របស់​វា។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយត៍ ប្រជាជាតិ​ពីរ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​គ្នា​ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ស្នែង​នៃ​ប្រូតេស្តង់តិយម។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់ Future for America ស្នែង​ទាំងពីរ​នៃ​ប្រូតេស្តង់តិយម​ក្បត់ជំនឿ និង​សាធារណរដ្ឋ​និយម​ក្បត់ជំនឿ នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​គ្នា​ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ប្រជាជាតិ​តែមួយ ដែល​ជា «រូបភាព​នៃ» ហើយ​ក៏​ជា «រូបភាព​ដល់» សត្វ​នោះ​ផងដែរ។ ប្រជាជាតិ​ទាំងពីរ​ដែល​មក​រួម​គ្នា​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ចុង​ក្រោយ ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ស្នែង​តែមួយ​នៃ​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ នឹង​ឈាន​ដល់​ការ​សម្រេច​បំពេញ​នោះ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។

ពេលរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវត្រូវបានអភិវឌ្ឍយ៉ាងពេញលេញ ការបញ្ចប់របស់វាត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយសមត្ថភាពរបស់វាក្នុងការអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ការអភិវឌ្ឍនៃរូបសំណាកនោះជាដំណើរការមួយក្នុងរយៈពេលវេលា ប៉ុន្តែសញ្ញានៃសត្វសាហាវគឺជាចំណុចមួយក្នុងពេលវេលា។ ពេលវេលានៃការអភិវឌ្ឍរូបសំណាកនោះ ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលព្រះវិហារត្រូវបានស្ថាបនាឡើង ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844។ ស្នែងសាធារណរដ្ឋស្ថាបនាព្រះវិហារសាសនា-នយោបាយមួយ ក្នុងអំឡុងរយៈពេលដែលរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវកំពុងត្រូវបានអភិវឌ្ឍ។

ការអភិវឌ្ឍនៃរូបសត្វសាហាវបានចាប់ផ្តើមក្នុងន័យទំនាយនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ វិបត្តិនោះបានសម្គាល់ការមកដល់នៃ Patriot Act ដែលបានសម្គាល់ការផ្លាស់ប្ដូរនៅក្នុងច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញ ពីគោលការណ៍នៃច្បាប់អង់គ្លេស ទៅកាន់គោលការណ៍នៃច្បាប់រ៉ូម។ ច្បាប់អង់គ្លេសផ្អែកលើគោលការណ៍ថា មនុស្សម្នាក់គឺគ្មានទោស រហូតទាល់តែត្រូវបានបញ្ជាក់ថាមានទោស ហើយច្បាប់រ៉ូមផ្អែកលើគោលការណ៍ថា មនុស្សម្នាក់មានទោស រហូតទាល់តែត្រូវបានបញ្ជាក់ថាគ្មានទោស។

ព្រះវិហារនយោបាយដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក៏ត្រូវបានបង្ហាញផងដែរ តាមរយៈការបង្កើតរូបនៃសត្វសាហាវ។ ពេលវេលាព្យាករណ៍មិនអាចអនុវត្តបានទៀតឡើយ ដូច្នេះ រយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលស្នែងនៃប្រូតេស្តង់បានសាងសង់ព្រះវិហារខាងវិញ្ញាណ នោះបង្ហាញអំពីរយៈពេល មិនមែនជាចំណុចមួយក្នុងពេលវេលាទេ នៅពេលដែលស្នែងនៃសាធារណរដ្ឋនិយមលើកសង់ព្រះវិហារសាសនា-នយោបាយរបស់វា។

មូលហេតុ​សំខាន់​បី​យ៉ាង​សម្រាប់​អនុវត្ត​លំដាប់​សញ្ញា​សំខាន់​បី​ដូច​គ្នា​នៃ​រយៈពេល​ហុកសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង អេសាយ ជំពូក ៧ គឺ៖ ទីមួយ គឺ​ក្បួន​នៃ​ការ​រំលឹក​ដំបូង; 742 មុន គ.ស., 723 មុន គ.ស. និង 677 មុន គ.ស. ដូច្នេះ គឺ​ដប់ប្រាំបួន​ឆ្នាំ បន្ទាប់មក​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយ វា​ផ្ទុយ​គ្នា; 1798, 1844 និង 1863 ដូច្នេះ គឺ​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ បន្ទាប់មក​ដប់ប្រាំបួន​ឆ្នាំ។

ការបញ្ជាក់ទីពីរ គឺជាការបន្តជាប់គ្នានៃសារអំពីតួនាទី និងកិច្ចការរបស់អេលីយ៉ា។ អេលីយ៉ាបានមកដល់នៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា (ដានីយ៉ែល 8:14) ហើយបន្ទាប់មកបានមកដល់ការប្រកួតនៅភ្នំកើមែលពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ហើយបន្ទាប់មកគាត់ត្រូវបានបិទត្រាឡើងវិញជាមួយនឹងទេវវិទ្យានៃទម្លាប់ និងប្រពៃណីក្នុងឆ្នាំ 1863។ អេលីយ៉ាបានមកដល់ម្តងទៀតនៅពេលចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1989 នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា។ តាមន័យព្យាករណ៍ គាត់បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ជាកន្លែងដែលការប្រកួតនៃភ្នំកើមែលចាប់ផ្តើម ដើម្បីបញ្ចប់នៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ការបន្តជាប់គ្នានៃតួនាទី និងកិច្ចការរបស់អេលីយ៉ា គាំទ្រលំដាប់នៃសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងអេសាយ ជំពូក 7។

បរិបទ​នៃ​ស្នែង​ទាំងពីរ​របស់​សត្វ​ឡើង​ពី​ផែនដី បញ្ជាក់​ថា ស្នែង​ទាំងពីរ​នោះ សុទ្ធតែ​ផ្លាស់ប្តូរ​ពី​អំណាច​ពីរ​ទៅ​ជា​អំណាច​មួយ គឺ​មួយ​នៅ​ដើមដំបូង និង​មួយ​នៅ​ទីបញ្ចប់​នៃ​នគរ​ទីប្រាំមួយ​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ។ នៅពេល​ដំបង​ទាំងពីរ មិន​ថា​នៅ​ដើមដំបូង ឬ​នៅ​ទីបញ្ចប់ ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​មក និង​ភ្ជាប់​រួម​គ្នា​ជា​ជាតិ​តែមួយ នោះ​វា​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ការ​សាងសង់​ព្រះវិហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​មួយ​នៅ​ដើមដំបូង ឬ​ជា​ព្រះវិហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​បែប​សាសនា-នយោបាយ​មួយ​នៅ​ទីបញ្ចប់។ ព្រះវិហារ​ក្លែងក្លាយ​នោះ គឺ​ជា​រូបភាព​នៃ​ព្រះវិហារ​សម្តេចប៉ាប ជា​កន្លែង​ដែល​សម្តេចប៉ាប​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ ដោយ​ប្រកាស​ខ្លួន​ថា​ជា​ព្រះ។

នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកនិយាយដូចជានាគនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះវានឹងកំពុងបំពេញរូបភាពនោះយ៉ាងពិតប្រាកដ ដ្បិតវានឹងបានសង់ព្រះវិហារក្លែងក្លាយមួយ ដែលនៅទីនោះសាសនាចក្រ និងរដ្ឋត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នាជាឈើច្រត់តែមួយ ហើយសាសនាចក្រនឹងស្ថិតក្នុងអំណាចគ្រប់គ្រងលើទំនាក់ទំនងនោះ។

នៅ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ៧ ព្យាការី​អេសាយ​បាន​នាំ​កូន​ប្រុស​របស់​លោក​ទៅ ដើម្បី​ប្រកាស​សារ​ដល់​ស្តេច​អាហាស នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទឹក​នៃ​អាង​លើ ក្បែរ​វាល​របស់​អ្នក​សម្អាត​ក្រណាត់។

> បន្ទាប់​មក ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​អេសាយ​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ចេញ​ទៅ​ជួប​អហាស គឺ​អ្នក និង​សៀរយ៉ាស៊ូប​ជា​កូន​របស់​អ្នក នៅ​ចុង​ទុយោ​ទឹក​នៃ​អាង​ខាង​លើ តាម​ផ្លូវ​ទៅ​វាល​របស់​អ្នក​ហាន់​សំពត់»។ អេសាយ 7:3

ពាក្យ “shearjashub” មានន័យថា “សំណល់មួយនឹងត្រឡប់មកវិញ”។ សំណល់នៃចលនាដំបូងរបស់ពួក Millerites បានត្រឡប់មកវិញនៅក្នុងចលនា Future for America នៅឆ្នាំ 1989។ អេសាយ និង​កូនប្រុស​របស់​គាត់ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្ដើម​មួយ និង​ការ​បញ្ចប់​មួយ តាមរយៈ​ទំនាក់ទំនង​របស់​ពួកគេ​ជា​ឪពុក និង​កូនប្រុស។ ពួកគេ​បង្ហាញ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​អេលីយ៉ា ដែល​ត្រូវ​បង្វែរ​ចិត្ត​របស់​ឪពុក​ទៅ​រក​កូនៗ និង​ចិត្ត​របស់​កូនៗ​ទៅ​រក​ឪពុក។ អេសាយ​កំពុង​ប្រកាស​សារ​របស់​អេលីយ៉ា​ទៅ​កាន់​ស្តេច​អាហាស​ដ៏​អាក្រក់។ ក្នុង​ចំណោម​អំពើ​អាក្រក់​ផ្សេងៗ​ទៀត អាហាស​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​បាន​បិទ​សេវា​បម្រើ​នៅ​ទីសក្ការៈ ហើយ​សង់​ចម្លង​មួយ​នៃ​ព្រះវិហារ​អាស្ស៊ីរី​ជំនួស​វា។

> អាហាស​មាន​ព្រះជន្ម​ម្ភៃ​ឆ្នាំ នៅ​ពេល​ទ្រង់​ចាប់ផ្តើម​សោយរាជ្យ ហើយ​ទ្រង់​សោយរាជ្យ​ដប់ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​មិន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ដែល​ត្រឹមត្រូវ​នៅ​ព្រះនេត្រ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ទ្រង់ ដូច​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​បាន​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល មែនហើយ ទ្រង់​ថែម​ទាំង​ឲ្យ​បុត្រា​របស់​ទ្រង់​ឆ្លង​កាត់​ភ្លើង​ទៀត​ផង ស្រប​តាម​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​របស់​សាសន៍​ដទៃ ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​មុខ​ពួក​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​ទីខ្ពស់ៗ និង​លើ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ ហើយ​ក្រោម​ដើមឈើ​បៃតង​គ្រប់​ដើម។ នោះ រេស៊ីន​ស្តេច​ស្រុក​ស៊ីរី និង​ពេកាស​ជា​កូន​របស់​រេម៉ាលា ស្តេច​នៃ​អ៊ីស្រាអែល បាន​ឡើង​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ធ្វើ​សង្គ្រាម ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​អាហាស ប៉ុន្តែ​មិន​អាច​យក​ឈ្នះ​ទ្រង់​បាន​ឡើយ។ នៅ​គ្រា​នោះ រេស៊ីន​ស្តេច​ស្រុក​ស៊ីរី បាន​យក​អេល៉ាត​មក​វិញ​ឲ្យ​ស៊ីរី ហើយ​បាន​ដេញ​ពួក​យូដា​ចេញ​ពី​អេល៉ាត ហើយ​ពួក​ស៊ីរី​បាន​ចូល​មក​អេល៉ាត ហើយ​រស់នៅ​ទីនោះ​រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ។ ដូច្នេះ អាហាស​បាន​ចាត់​អ្នកនាំសារ​ទៅ​ឯ​ទីក្លាតពីលេស៊ើរ ស្តេច​អាស្ស៊ីរី ដោយ​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ជា​កូន​របស់​ព្រះអង្គ​ផង សូម​ឡើង​មក ហើយ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រួច​ពី​កណ្តាប់ដៃ​របស់​ស្តេច​ស៊ីរី និង​ពី​កណ្តាប់ដៃ​របស់​ស្តេច​អ៊ីស្រាអែល ដែល​លើក​ខ្លួន​ឡើង​ទាស់​នឹង​ខ្ញុំ។ ហើយ​អាហាស​បាន​យក​ប្រាក់ និង​មាស​ដែល​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា និង​ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ដំណាក់​ស្តេច ហើយ​ផ្ញើ​ទៅ​ជា​អំណោយ​ដល់​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី។ ហើយ​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី​បាន​ស្តាប់​តាម​ទ្រង់ ពីព្រោះ​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី​បាន​ឡើង​ទៅ​ទាស់​នឹង​ក្រុង​ដាម៉ាស ហើយ​ដណ្តើម​យក​វា ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​របស់​វា​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​កៀរ ហើយ​សម្លាប់​រេស៊ីន។ ហើយ​ស្តេច​អាហាស​បាន​ទៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស ដើម្បី​ជួប​ទីក្លាតពីលេស៊ើរ ស្តេច​អាស្ស៊ីរី ហើយ​បាន​ឃើញ​អាសនៈ​មួយ​ដែល​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស ហើយ​ស្តេច​អាហាស​បាន​ផ្ញើ​ទៅ​អ៊ូរីយ៉ា​ជា​សង្ឃ នូវ​រូបរាង​នៃ​អាសនៈ​នោះ និង​គំរូ​របស់​វា តាម​គ្រប់​ក្បាច់​ធ្វើ​របស់​វា​ទាំងអស់។ ហើយ​អ៊ូរីយ៉ា​ជា​សង្ឃ បាន​សង់​អាសនៈ​មួយ​តាម​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ស្តេច​អាហាស​បាន​ផ្ញើ​មក​ពី​ក្រុង​ដាម៉ាស ដូច្នេះ អ៊ូរីយ៉ា​ជា​សង្ឃ​បាន​ធ្វើ​វា​រួច មុន​ពេល​ស្តេច​អាហាស​យាង​ត្រឡប់​មក​ពី​ក្រុង​ដាម៉ាស។ ហើយ​កាល​ស្តេច​យាង​មក​ពី​ក្រុង​ដាម៉ាស​ហើយ ស្តេច​បាន​ឃើញ​អាសនៈ​នោះ ហើយ​ស្តេច​បាន​ចូល​ទៅ​ជិត​អាសនៈ ហើយ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​វា។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ដុត​តង្វាយ​ដុត​ទាំងមូល និង​តង្វាយ​ម្សៅ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ចាក់​តង្វាយ​ផឹក​របស់​ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​ប្រោះ​ឈាម​នៃ​យញ្ញបូជា​មេត្រី​របស់​ទ្រង់​លើ​អាសនៈ​នោះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​នាំ​យក​អាសនៈ​លង្ហិន ដែល​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា ចេញ​ពី​ខាងមុខ​ព្រះវិហារ ពី​ចន្លោះ​អាសនៈ និង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​ដាក់​វា​នៅ​ខាង​ជើង​នៃ​អាសនៈ។ ហើយ​ស្តេច​អាហាស​បាន​បង្គាប់​អ៊ូរីយ៉ា​ជា​សង្ឃ​ថា ចូរ​ដុត​តង្វាយ​ដុត​ទាំងមូល​ពេល​ព្រឹក និង​តង្វាយ​ម្សៅ​ពេល​ល្ងាច ព្រម​ទាំង​យញ្ញបូជា​ដុត​ទាំងមូល​របស់​ស្តេច និង​តង្វាយ​ម្សៅ​របស់​ទ្រង់ ជាមួយ​នឹង​តង្វាយ​ដុត​ទាំងមូល​របស់​ប្រជាជន​ទាំងអស់​នៃ​ស្រុក និង​តង្វាយ​ម្សៅ​របស់​ពួកគេ និង​តង្វាយ​ផឹក​របស់​ពួកគេ នៅ​លើ​អាសនៈ​ធំ​នោះ ហើយ​ចូរ​ប្រោះ​លើ​វា​នូវ​ឈាម​ទាំងអស់​នៃ​តង្វាយ​ដុត​ទាំងមូល និង​ឈាម​ទាំងអស់​នៃ​យញ្ញបូជា​ផង ឯ​អាសនៈ​លង្ហិន​នោះ ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សម្រាប់​សាកសួរ។ អ៊ូរីយ៉ា​ជា​សង្ឃ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ តាម​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ស្តេច​អាហាស​បាន​បង្គាប់។ ហើយ​ស្តេច​អាហាស​បាន​កាត់​គែម​នៃ​ជើងទម្រ​ទាំងឡាយ​ចេញ ហើយ​ដោះ​អាង​លាង​ចេញ​ពី​លើ​វា ហើយ​បាន​យក​សមុទ្រ​លង្ហិន​ចុះ​ពី​លើ​គោ​លង្ហិន ដែល​នៅ​ក្រោម​វា ហើយ​ដាក់​វា​លើ​កម្រាល​ថ្ម។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​បង្វែរ​រោង​គម្រប​សម្រាប់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដែល​គេ​បាន​សង់​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ និង​ច្រក​ចូល​របស់​ស្តេច​ពី​ខាង​ក្រៅ ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដោយ​ព្រោះ​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ 16:2–18។

ស្តេចនៃអាស្ស៊ីរីតំណាងឲ្យស្តេចនៃភាគខាងជើង ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃសម្តេចប៉ាប។ ស្តេចអាហាសដ៏អាក្រក់ គឺជាអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដនៃយូដា គឺដែនដីដ៏រុងរឿងពិតប្រាកដ។ នៅពេលអេសាយ និងកូនប្រុសរបស់គាត់បានជួបជាមួយគាត់នៅបំពង់នាំទឹកនៃស្រះខាងលើ ក្បែរវាលរបស់អ្នកបោកគក់ ដោយមានសារថា នៅសល់មួយចំនួននឹងវិលត្រឡប់មកវិញ នោះស្តេចដ៏អាក្រក់កំពុងស្ថិតនៅក្នុងវិបត្តិនៃសង្គ្រាមស៊ីវិលមួយរវាងភាគខាងជើង និងភាគខាងត្បូង។ ក្នុងវិបត្តិនោះ គាត់បានបដិសេធសារដែលព្រះបានប្រទានតាមរយៈហោរាអេសាយ ហើយបានងាកទៅរកស្តេចពិតប្រាកដនៃភាគខាងជើង ដើម្បីស្វែងរកការការពារ។

បរិបទនៃអេសាយាជំពូក ៧ បង្ហាញអំពីមេដឹកនាំម្នាក់នៃទឹកដីដ៏រុងរឿងខាងវិញ្ញាណ ដែលបានស្វែងរកសម្ព័ន្ធភាពពីសម្តេចប៉ាបក្នុងពេលមានសង្គ្រាមស៊ីវិល ជំនួសឱ្យការស្វែងរកព្រះ។ ការបះបោររបស់អាហាសប្រឆាំងនឹងព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយការដែលគាត់បានទៅជួបស្តេចខាងជើង ហើយធ្វើគំរូនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះនៃស្តេចខាងជើង រួចផ្ញើគំរូព្រះវិហារនោះទៅកាន់មហាបូជាចារ្យនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលបន្ទាប់មកបានសង់ចម្លងមួយនៃព្រះវិហារក្លែងក្លាយនោះឡើងនៅក្នុងទីធ្លាបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះ។ ស្តេចអាហាសដ៏អាក្រក់ តំណាងឱ្យរដ្ឋ ហើយការសហការរបស់មហាបូជាចារ្យ តំណាងឱ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ។

ការបះបោរតាមន័យត្រង់​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បះបោរ​របស់​មេដឹកនាំ​នៃ​ស្រុក​ដ៏​រុងរឿង​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ចម្លង​ពិធី​បម្រើ​ការថ្វាយបង្គំ​របស់​សម្តេចប៉ាប (ស្តេច​ខាង​ជើង) ហើយ​បិទ​បញ្ឈប់​ការ​ថ្វាយបង្គំ​ពិត​របស់​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ។ ការ​បះបោរ​របស់​អហាស​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​ជា​មេដឹកនាំ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​សង់​ព្រះវិហារ​ក្លែងក្លាយ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដ៏​រុងរឿង ជា​ច្បាប់​ចម្លង​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ស្តេច​ខាង​ជើង។

បរិបទ​ព្យាករណ៍​នៃ អេសាយ ជំពូក ៧ តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ចាប់ផ្ដើម​ហុកសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ​នៃ​សត្វ​សាហាវ​ពី​ផែនដី ហើយ​កាន់តែ​ដោយ​ផ្ទាល់ គឺ​រយៈពេល​បញ្ចប់​នៃ​សត្វ​សាហាវ​ពី​ផែនដី។ មាន​ពន្លឺ​ជាច្រើន​អាច​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​យក​ពី​បរិបទ​ព្យាករណ៍​នៃ អេសាយ ជំពូក ៧ ប៉ុន្តែ​នៅ​ចំណុច​នេះ យើង​គ្រាន់តែ​កំពុង​ប្រើ​គោលការណ៍​ថា ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​អ្វី​មួយ ដោយ​ការចាប់ផ្ដើម​នៃ​អ្វី​មួយ។ នៅ​ទីនេះ យើង​កំពុង​អនុវត្ត​បែប​នេះ មិនមែន​ដើម្បី​ជីក​ចូល​យ៉ាង​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ផល​ប៉ះពាល់​ផ្សេងៗ​នៃ​បរិបទ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់ អេសាយ ជំពូក ៧ នោះ​ទេ។ យើង​កំពុង​កំណត់​សម្គាល់​ថា នៅពេល​ស្នែង​នៃ​សាធារណរដ្ឋ​និយម​ក្បត់​ជំនឿ ចូលរួម​ជាមួយ​ស្នែង​នៃ​ប្រូតេស្តង់​និយម​ក្បត់​ជំនឿ នោះ​វា​ជា​តំណាង​នៃ​ការ​ស្ថាបនា​ព្រះវិហារ​ក្លែងក្លាយ​មួយ។

ការស្ថាបនាព្រះវិហារក្លែងក្លាយ ដែលត្រូវបានរៀបចំតាមគំរូនៃព្រះវិហាររបស់ស្តេចខាងជើង នោះតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៅពេលដែលរូបព្រៃត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយវាជាការសាកល្បងដ៏ធំសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះ ដោយសារការសាកល្បងនោះ វាសនាអស់កល្បជានិច្ចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានសម្រេច។

> «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​មុន​ពេល​ព្រះគុណ​បិទ​បញ្ចប់; ដ្បិត​វា​នឹង​ជា​ការ​សាកល្បង​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ដែល​តាម​រយៈ​វា​វាសនា​អស់កល្ប​ជានិច្ច​របស់​ពួកគេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច។»

> «នេះ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​តែ​មាន​មុន​ពេល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា។ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ភក្ដីភាព​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​ព្រះ ដោយ​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បដិសេធ​មិន​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ក្លែងក្លាយ នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ទង់ជ័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​យេហូវ៉ា ហើយ​នឹង​ទទួល​បាន​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់។ អស់​អ្នក​ដែល​បោះបង់​សេចក្តីពិត​ដែល​មាន​ប្រភព​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ នឹង​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ​សាហាវ» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

ពួកអាឌվենទីស​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ជា «ប្រជាជន​របស់​ព្រះ» នៃ​ឡាវឌីសេអា មាន «ការសាកល្បង​ដ៏​ធំមួយ» ដែល​កើតឡើង មុន​ពេល​ព្រះគុណ​ត្រូវ​បាន​បិទ។ នោះ​គឺ​ជា «ការសាកល្បង» ដែល​ពួកគេ​ត្រូវ​ឆ្លងកាត់ «មុន​ពេល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា»។ ត្រា​របស់​ព្រះ និង​ការ​បិទ​ព្រះគុណ កើតឡើង​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ការ​បង្កើត​រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ កើតឡើង​ក្នុង​អំឡុងពេល​មួយ ដែល​នាំ​ទៅ​កាន់ និង​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ និង​ការ​បង្កើត​របស់​វា គឺ​ជា​សេចក្ដីពិត​មួយ ដែល​នឹង​សម្រេច​វាសនា​អស់កល្ប​របស់​យើង។ ការ​បង្កើត​រូបសំណាក​នោះ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​រូបតំណាង​ថា ជា​ការ​ភ្ជាប់​ដំបង​ពីរ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ជាតិ​មួយ។ ការ​ភ្ជាប់​ដំបង​ទាំងពីរ កើតឡើង​នៅ​ដើម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយ​បន្ទាប់មក​កើតឡើង​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​របស់​វា។ ដំបង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​គ្នា​នៅ​ដើម​ដំបូង ដើម្បី​បង្កើត​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់ ហើយ​ដំបង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​គ្នា​នៅ​ទី​បញ្ចប់ ដើម្បី​បង្កើត​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដំបូងនៃឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844 ព្រះវិហាររបស់ស្នែងប្រូតេស្តង់ត្រូវបានស្ថាបនាឡើង។ ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក ប្រធានាធិបតីសាធារណរដ្ឋដំបូងនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋបាននិយាយដូចជាកូនចៀម ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ គាត់បានចាប់ផ្តើមដំណើរការនៃការដោះលែងទាសករ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឲ្យគាត់បាត់បង់ជីវិត។ កូនចៀមរបស់ព្រះបានសុគតលើឈើឆ្កាង ដើម្បីដោះលែងមនុស្សជាតិចេញពីទាសភាពនៃអំពើបាប ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឲ្យទ្រង់បាត់បង់ព្រះជន្ម។ ឈើឆ្កាងគឺជាប្រកាសលែងទាសករ។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលស្នែងសាធារណរដ្ឋកំពុងដោះលែងទាសករ ស្នែងប្រូតេស្តង់បានបដិសេធព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីទាសភាព។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលស្នែងសាធារណរដ្ឋកំពុងស្ថាបនាឡើងវិញនូវទាសភាពខាងវិញ្ញាណ ស្នែងប្រូតេស្តង់នឹងកំពុងប្រកាសសារដែលដោះលែងពួកអ្នកជាប់ឃុំឲ្យមានសេរីភាព។

ប្រធានាធិបតីចុងក្រោយនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋរបស់សត្វដី នឹងនិយាយដូចជានាគ ហើយនៅពេលដែលគាត់ធ្វើដូច្នោះ ស្នែងប្រូតេស្តង់ពិតប្រាកដនឹងត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា។ នេះត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូនៅក្នុងស្នែងទាំងពីរនៃអាណាចក្រមេដូ-ពែរ្ស ទាំងតាមព្យញ្ជនៈ និងខាងវិញ្ញាណ។ អាណាចក្រមេដូ-ពែរ្សតាមព្យញ្ជនៈ គឺជានគរទីពីរនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយនគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាអាណាចក្រមេដូ-ពែរ្សខាងវិញ្ញាណ។ នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ចៀមឈ្មោលនៃមេដូ-ពែរ្សមានស្នែងពីរ ដូចសហរដ្ឋអាមេរិកដែរ ប៉ុន្តែស្នែងទីពីរបានដុះឡើងនៅក្រោយ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានលើកភ្នែកឡើង មើល ហើយ មើលចុះ មានចៀមឈ្មោលមួយឈរនៅមុខទន្លេ ដែលមានស្នែងពីរ ហើយស្នែងទាំងពីរនោះខ្ពស់ ប៉ុន្តែមួយខ្ពស់ជាងមួយទៀត ហើយស្នែងដែលខ្ពស់ជាងនោះ បានដុះឡើងក្រោយ។ ដានីយ៉ែល 8:3។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្យាករណ៍​អំពី​សត្វ​សាហាវ​នៃ​ផែនដី និង​ស្នែង​ទាំង​ពីរ​របស់​វា ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ជាមុន​សិន ប៉ុន្តែ​ជំនួស​ឲ្យ​ការ​ឡើង​ឡើង និង​បញ្ចប់​កិច្ចការ វា​បាន​ដក​ថយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន​នៃ​ភាព​ខ្វាក់​ភ្នែក​បែប​ឡៅឌីសេ។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៅ​ពេល​ស្នែង​សាធារណរដ្ឋ​និយាយ​ដូច​នាគ ហើយ​អនុម័ត​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​ជិត​មក​ដល់ នោះ​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ដ៏​ពិត​នឹង​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​នៅ​ទី​បំផុត​ជា​ទង់​សញ្ញា​មួយ។ មាន​តែ​អ្នក​អាដվենទីស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​បែប​ឡៅឌីសេ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ការ​សាកល្បង​ដែល​តំណាង​ដោយ​ការ​បង្កើត​រូប​សំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ នឹង​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ នៅ​ពេល​ទ្វារ​ព្រះគុណ​បិទ។ សារ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​សាកល្បង​នេះ ឥឡូវ​នេះ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា សម្រាប់​អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ​ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់​ទទួល​ប្រយោជន៍​ដោយសារ​វា។

> ហើយ​អេលីយ៉ា​បាន​មក​ជិត​ប្រជាជន​ទាំងអស់ ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​លំអៀង​រវាង​ទស្សនៈ​ពីរ​នេះ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត? បើ​ព្រះ​យេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ ចូរ​ដើរ​តាម​ទ្រង់​ចុះ; ប៉ុន្តែ​បើ​បាល​ជា​ព្រះ នោះ​ចូរ​ដើរ​តាម​វា​ចុះ»។ ហើយ​ប្រជាជន​មិន​ឆ្លើយ​គាត់​សូម្បី​តែ​មួយ​ម៉ាត់។ ១ ពង្សាវតារ​ក្សត្រ ១៨:២១

Back to Articles