Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយសែសិបមួយ

ការបើកសម្ដែងអំពីសារៈសំខាន់ព្យាករណ៍នៃការវិលត្រឡប់មកវិញរបស់សម្តេចប៉ាប និងប្រធានាធិបតីទីប្រាំបី

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ឥឡូវ​នេះ យើង​កំពុង​ពិនិត្យ​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​អំពី​លក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ក្នុង​នោះ សម្តេចប៉ាប​វិល​ត្រឡប់​មក​កាន់​បល្ល័ង្ក​នៃ​ផែនដី​វិញ​ជា​ក្បាល​ទី​ប្រាំបី គឺ​មក​ពី​ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ។ យើង​កំពុង​ធ្វើ​ដូច្នេះ ដើម្បី​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ដោយ​ប្រុងប្រយ័ត្ន​នូវ​លក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៅ​ពេល​ដែល​ប្រធានាធិបតី​ទី​ប្រាំបី គឺ​មក​ពី​ប្រធានាធិបតី​ទាំង​ប្រាំពីរ បំពេញ​ការ​បង្កើត​រូប​នៃ​សត្វ​សាហាវ​របស់​សម្តេចប៉ាប។ យើង​បាន​ចាប់ផ្តើម​ការ​ពិចារណា​អំពី​សេចក្ដី​ពិត​ទាំងនេះ​ដោយ​ភ្នំ​កាម៉ែល និង​ថ្ងៃ​កំណើត​របស់​ហេរ៉ូឌ។ គំរូ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំងពីរ​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​សែសិប​មួយ នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​ដប់មួយ ផងដែរ។

> ទ្រង់​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដែនដី​ដ៏​រុងរឿង​ផង​ដែរ ហើយ​ប្រទេស​ជាច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ចុះ; ប៉ុន្តែ​អ្នក​ទាំង​នេះ​នឹង​រួច​ផុត​ពី​ដៃ​របស់​ទ្រង់ គឺ​អេដុម ម៉ូអាប់ និង​មេដឹកនាំ​នៃ​កូន​ចៅ​អាំម៉ូន។ ដានីយ៉ែល 11:41។

ស្តេចក្លែងក្លាយនៃភាគខាងជើង ចូលមកក្នុងដែនដីដ៏រុងរឿងនៅក្នុងខនេះ។ ដែនដីដ៏រុងរឿងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ គឺជាដែនដីយូដា ហើយវាត្រូវបានតំណាងថាជាដែនដីដែលហូរទឹកដោះ និងទឹកឃ្មុំ ហើយដោយហេតុនេះ ក្នុងចំណោមហេតុផលផ្សេងៗទៀត វាជាដែនដីដ៏រុងរឿង។ វារុងរឿង ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទបានជ្រើសរើសក្រុងរាជធានីរបស់វា គឺក្រុងយេរូសាឡឹម ជាទីកន្លែងនៃព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ ហើយជាទីក្រុងដែលទ្រង់បានជ្រើសរើសដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់។

> ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែល​យើង​បាន​នាំ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​មក នោះ​យើង​មិន​បាន​ជ្រើសរើស​ទីក្រុង​ណាមួយ​ក្នុង​ចំណោម​គ្រប់​ទាំង​កុលសម្ព័ន្ធ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​សង់​ព្រះវិហារ​មួយ​នៅ​ទីនោះ​ឲ្យ​នាម​របស់​យើង​ស្ថិត​នៅ​ឡើយ ក៏​មិន​បាន​ជ្រើសរើស​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​អ៊ីស្រាអែល​របស់​យើង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​យើង​បាន​ជ្រើសរើស​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ឲ្យ​នាម​របស់​យើង​ស្ថិត​នៅ​ទីនោះ ហើយ​បាន​ជ្រើសរើស​ដាវីឌ​ឲ្យ​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​អ៊ីស្រាអែល​របស់​យើង។ 2 Chronicles 6:5, 6.

ដែនដីយូដាតាមន័យអក្សរ គឺជាដែនដីដ៏រុងរឿងសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលបុរាណតាមន័យអក្សរ ហើយសហរដ្ឋអាមេរិកគឺជាដែនដីយូដាខាងវិញ្ញាណ គឺជាដែនដីដ៏រុងរឿងសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបខាងវិញ្ញាណ។

> «នៅពេលដែលដែនដីដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទានជាទីជ្រកកោនសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយបង្គំទ្រង់ស្របតាមការដឹកនាំនៃមនសិការរបស់ខ្លួន ដែនដីដែលព្រះហស្តការពាររបស់ព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាគ្រប់ព្រះវិសាលបានលាតសន្ធឹងគ្របដណ្តប់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដែនដីដែលព្រះបានប្រោសប្រទានព្រះគុណដោយធ្វើឲ្យវាជាឃ្លាំងសន្សំនៃសាសនាបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ—នៅពេលដែលដែនដីនោះ តាមរយៈអ្នកតាក់តែងច្បាប់របស់ខ្លួន បោះបង់ចោលគោលការណ៍នៃប្រូតេស្តង់ ហើយគាំទ្រការក្បត់សាសនាបែបរ៉ូមដោយរំខានដល់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ—នោះហើយជាពេលដែលកិច្ចការចុងក្រោយនៃមនុស្សនៃអំពើបាបនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែង»។ Signs of the Times, June 12, 1893.

បន្ទាប់ពី​ស្តេច​ខាង​ជើង​ក្លែងក្លាយ​បាន​យកឈ្នះ​ស្តេច​ខាង​ត្បូង (អតីត​សហភាព​សូវៀត) នៅ​ក្នុង​ខទី​សែសិប គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1989 នោះ វា​ក៏​បន្ត​យកឈ្នះ​ដែនដី​ដ៏​រុងរឿង (សហរដ្ឋ​អាមេរិក) ផងដែរ។ នៅ​ក្នុង​ខទី​សែសិប​មួយ ពាក្យ “countries” ជា​ពាក្យ​ដែល​បាន​បន្ថែម​ចូល ហើយ​មិន​ត្រឹមត្រូវ​ទាំងស្រុង​ទេ ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ “មនុស្ស​ជា​ច្រើន” ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​នោះ គឺ​ជា​ក្រុម​មនុស្ស​មួយ​ដែល​បាន​ដឹង​ពី​ការ​ខុសប្លែក​គ្នា​រវាង​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ និង​ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះអាទិត្យ មុន​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់។

> «ការផ្លាស់ប្តូរថ្ងៃសប្ប័ទ គឺជាសញ្ញា ឬស្នាមនៃអំណាចរបស់សាសនាចក្ររ៉ូម។ អស់អ្នកដែល ដោយយល់ដឹងពីការទាមទារនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយជ្រើសរើសគោរពថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទពិត នោះពួកគេកំពុងថ្វាយកិត្តិយសដល់អំណាចនោះ ដែលមានតែអំណាចនោះប៉ុណ្ណោះដែលបានបង្គាប់ឲ្យគោរពវា។ ស្នាមរបស់សត្វសាហាវ គឺជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់សម្តេចប៉ាប ដែលពិភពលោកបានទទួលយកជំនួសថ្ងៃដែលព្រះបានកំណត់តែងតាំង។»

> «ប៉ុន្តែ ពេលវេលាសម្រាប់ទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ដូចដែលបានកំណត់ទុកក្នុងទំនាយ មិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ ពេលនៃការល្បងលមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ មានគ្រីស្ទបរិស័ទពិតនៅក្នុងគ្រប់ពួកជំនុំ ទាំងមិនលើកលែងសាសនាចក្រកាតូលិករ៉ូមាំងផងដែរ។ គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានកាត់ទោសឡើយ រហូតដល់ពួកគេបានទទួលពន្លឺ ហើយបានឃើញកាតព្វកិច្ចនៃបញ្ញត្តិទីបួន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលព្រះរាជក្រឹត្យនឹងត្រូវប្រកាសចេញ ដើម្បីបង្ខំឲ្យគោរពថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ហើយនៅពេលដែលសម្រែកខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបីនឹងព្រមានមនុស្សទាំងឡាយអំពីការថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា នោះបន្ទាត់បែងចែករវាងមិនពិត និងពិតនឹងត្រូវគូរយ៉ាងច្បាស់លាស់។ នៅពេលនោះ អ្នកដែលនៅតែបន្តក្នុងការរំលងក្រឹត្យវិន័យ នឹងទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវនៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃរបស់ពួកគេ។»

> «ដោយជំហានដ៏លឿន យើងកំពុងខិតជិតមកដល់សម័យកាលនេះ។ នៅពេលដែលក្រុមជំនុំប្រូតេស្តង់នានានឹងរួបរួមជាមួយអំណាច世俗 ដើម្បីគាំទ្រសាសនាមិនពិតមួយ ដែលដោយសារការប្រឆាំងនឹងវា បុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានទ្រាំទ្រការបៀតបៀនយ៉ាងសាហាវបំផុត នោះថ្ងៃសប្ប័ទតាមបែបសាសនាប៉ាបនឹងត្រូវបានអនុវត្តឲ្យគោរពដោយអំណាចរួមនៃសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ។ នឹងមានការបោះបង់ជំនឿថ្នាក់ជាតិមួយ ដែលនឹងបញ្ចប់តែក្នុងសេចក្តីវិនាសថ្នាក់ជាតិប៉ុណ្ណោះ»។ Bible Training School, February 2, 1913.

ក្រុមនៃ «មនុស្សជាច្រើន» ដែលត្រូវបានផ្ដួលរំលំនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ គឺជាអ្នកដែលនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះពន្លឺនៃថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលជាពន្លឺដែលបានប្រទានសម្រាប់សម័យកាលនោះ ជាចំណុចបង្វែរ និងជាវិបត្តិមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងសាសនាចក្រ និងបណ្ដាប្រជាជាតិ។ ក្រុមនោះគឺជាសាសនាចក្រអាដវេនទីសឡាវឌីកា ដែលបានឈានដល់ចុងបញ្ចប់នៃការវង្វេងរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីរហោស្ថាននៃការបះបោរ។ នៅទីនោះ ពួកគេត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់អស់កល្បជានិច្ច។ អាដវេនទីសឡាវឌីកា គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានហៅមកកាន់ពន្លឺនៃទេវតាទីបី មិនថានៅកាដេសទីមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ 1863 ឬនៅកាដេសទីពីរក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 2001 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> ហើយ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​គាត់​ថា មិត្ត​អើយ តើ​អ្នក​បាន​ចូល​មក​ទី​នេះ​ដោយ​របៀប​ណា ទាំង​មិន​មាន​សម្លៀកបំពាក់​សម្រាប់​ពិធី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ដូច្នេះ? ហើយ​គាត់​ក៏​និយាយ​អ្វី​មិន​ចេញ​ឡើយ។ រួច​ស្ដេច​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​ពួក​អ្នក​បម្រើ​ថា ចង​គាត់​ទាំង​ដៃ​ទាំង​ជើង ហើយ​នាំ​គាត់​ចេញ​ទៅ ហើយ​បោះ​គាត់​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ងងឹត​ខាង​ក្រៅ; នៅ​ទី​នោះ​នឹង​មាន​ការ​យំ​សោក និង​ការ​កិន​ធ្មេញ។ ដ្បិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​ហៅ ប៉ុន្តែ​មាន​តិច​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រើសតាំង។ ម៉ាថាយ 22:12–14។

សំឡេង​របស់​ទេវតា​ទី​បី មិន​ថា​នៅ​ឆ្នាំ 1844 ឬ 2001 ក៏​ដោយ គឺ​ជា​ការ​អំពាវនាវ​ទៅ​កាន់​ពិធី​អាពាហ៍ពិពាហ៍។ “មនុស្ស​ជា​ច្រើន” ដែល​ត្រូវ​បាន​ផ្ដួល​រំលំ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ គឺ​ជា “មនុស្ស​ជា​ច្រើន” ដដែល​ដែល​បាន​បដិសេធ​សម្លៀកបំពាក់​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បាន​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ក្រុម​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​ស្តេច​ទាំង​ដប់​ជាមួយ​នឹង​ស្រីពេស្យា​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម។ សម្រាប់​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នោះ មនុស្ស​ម្នាក់​អាច​រក្សា​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្លួន​ទុក​បាន ពី​ព្រោះ​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ដក​យក​សេចក្ដី​អាម៉ាស់​របស់​ខ្លួន​ចេញ គឺ​គ្រាន់​តែ​ឲ្យ​គេ​ហៅ​តាម​នាម​ត្រកូល​របស់​ស្រីពេស្យា​ដែល​សោយរាជ្យ​លើ​ស្តេច​ទាំង​ដប់​ប៉ុណ្ណោះ។

> នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ ស្ត្រី​ប្រាំពីរ​នាក់​នឹង​ចាប់​យក​បុរស​ម្នាក់ ដោយ​និយាយ​ថា យើង​នឹង​បរិភោគ​អាហារ​របស់​យើង​ផ្ទាល់ ហើយ​ស្លៀកពាក់​សម្លៀកបំពាក់​របស់​យើង​ផ្ទាល់៖ សូម​តែ​ឲ្យ​យើង​បាន​ហៅ​តាម​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បី​ដក​យក​សេចក្ដី​អាម៉ាស់​របស់​យើង​ចេញ។ អេសាយ 4:1។

ពួកគេបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងទីមួយអំពីអាហារ ដ្បិតពួកគេបានជ្រើសរើសបរិភោគនំប៉័ងរបស់ខ្លួន ជំនួសនំប៉័ងពីស្ថានសួគ៌។ ពួកគេបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងទីពីរ ដែលពួកគេត្រូវលើកតម្កើងព្រះដោយបង្ហាញអត្តចរិតរបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែវិញពួកគេបានជ្រើសរើសស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន។ ពួកគេបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងសម្រេចចុងក្រោយទីបី ដ្បិតពួកគេបានបង្ហាញឈ្មោះ (អត្តចរិត) របស់សត្វសាហាវ ពីព្រោះពួកគេបានជ្រើសរើសបដិសេធឈ្មោះ (អត្តចរិត) របស់ព្រះគ្រីស្ទ។ គោលបំណងដែលនឹមរ៉ូឌបានសង់ទីក្រុងមួយ (រដ្ឋ) និងប៉មមួយ (ព្រះវិហារ) ក្នុងការលើកឡើងដំបូងអំពីបាប៊ីឡូន គឺដើម្បីឲ្យគាត់អាចបង្កើតឈ្មោះមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង។

> ហើយពួកគេនិយាយថា «ចូរមក យើងសង់ទីក្រុងមួយ និងប៉មមួយសម្រាប់ខ្លួនយើង ដែលកំពូលរបស់វាអាចឈានដល់ស្ថានសួគ៌; ហើយចូរឲ្យយើងធ្វើឈ្មោះមួយសម្រាប់ខ្លួនយើង ក្រែងយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅលើផ្ទៃដីទាំងមូល»។ លោកុប្បត្តិ ១១:៤

ឈ្មោះ​គឺ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​លក្ខណៈចរិត ហើយ​លក្ខណៈប្រកបដោយទំនាយ​របស់​សត្វសាហាវ​ទីប្រាំបី ដែល​ជា​មួយក្នុង​ចំណោម​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​ធម្មជាតិ​ទ្វេភាគ​នៃ​ការរួមបញ្ចូល​គ្នា​រវាង​សាសនាចក្រ (ប៉ម) និង​រដ្ឋ (ទីក្រុង)។ ក្នុង​វិបត្តិ​នៃ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ មនុស្ស​នឹង​បំបែក​ចេញ​ជា​ពីរ​ក្រុម។

> «មានតែពីរក្រុមប៉ុណ្ណោះ។ ក្រុមនីមួយៗត្រូវបានសម្គាល់យ៉ាងច្បាស់លាស់ ដោយត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ឬដោយសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ឬរូបតំណាងរបស់វា។ កូនប្រុស និងកូនស្រីគ្រប់រូបរបស់អាដាម ជ្រើសរើសទាំងព្រះគ្រីស្ទ ឬបារ៉ាបាសជាមេដឹកនាំរបស់ខ្លួន។ ហើយអស់អ្នកដែលដាក់ខ្លួននៅខាងភាគីនៃពួកមិនស្មោះត្រង់ កំពុងឈរនៅក្រោមទង់ខ្មៅរបស់សាតាំង ហើយត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាបានបដិសេធ និងប្រើព្រះគ្រីស្ទដោយមើលងាយ។ ពួកគេត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាបានឆ្កាងព្រះអម្ចាស់នៃជីវិត និងសិរីល្អដោយចេតនា»។ Review and Herald, January 30, 1900.

មួយក្រុម​នឹង​តំណាង​ឲ្យ​រូប​សត្វសាហាវ ហើយ​មួយ​ក្រុម​ទៀត​នឹង​តំណាង​ឲ្យ​រូប​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ មួយ​ក្រុម​នឹង​ស្លៀកពាក់​អាវអាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​មួយ​ក្រុម​ទៀត​នឹង​ស្លៀក «សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្លួនឯង»។ មួយ​ក្រុម​នឹង​បរិភោគ​អាហារ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​មួយ​ក្រុម​ទៀត​នឹង​បរិភោគ «នំប៉័ង​របស់​ខ្លួនឯង»។ ក្រុម​ដែល​បរិភោគ​នំប៉័ង​របស់​ខ្លួនឯង ហើយ​នៅតែ​រក្សា​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្លួនឯង តំណាង​ឲ្យ «មនុស្ស​ជាច្រើន» ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ដោយ​សំឡេង​របស់​ទេវតា​ទី​បី ហើយ​ពួកគេ​ជា «មនុស្ស​ជាច្រើន» ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ ការព្យាយាម​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​លោះ​ស្ថានភាព​ដែល​បាន​បាត់បង់​របស់​ខ្លួន នៅពេល​អត្តចរិត​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ គឺ​ជា​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ក្លែងក្លាយ​ថា ប្រសិន​បើ​ពួកគេ​អាច​ទទួល​យក​ឈ្មោះ​របស់​ស្ត្រី​ពេស្យា​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម នោះ​ការ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​នឹង​ដក​យក «សេចក្តី​អាម៉ាស់» របស់​ពួកគេ​ចេញ។

នៅពេលនោះ មនុស្សតិចតួចដែលត្រូវបានជ្រើសរើស ត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សម្គាល់នៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយបន្ទាប់មក នៅក្នុងខទីសែសិបមួយ មានក្រុមមួយទៀតដែល «រួចផុត» ពីដៃរបស់ស្តេចក្លែងក្លាយនៃទិសខាងជើង។ ពាក្យហេព្រើរដែលត្រូវបានបកប្រែថា «រួចផុត» នៅក្នុងខទីសែសិបមួយ មានន័យថា រួចផុតដូចជាដោយសារភាពរអិល ហើយនិយមន័យនោះបញ្ជូនគំនិតអំពីការកាន់ដុំសាប៊ូមួយនៅក្នុងទឹក ហើយដោយសារតែភាពរអិលរបស់សាប៊ូ វារអិលចេញពីដៃរបស់អ្នក។ ធាតុសំខាន់នៃនិយមន័យរបស់ពាក្យនេះ នៅពេលដែលវាត្រូវបានប្រើក្នុងភាសាហេព្រើរ គឺថា អ្វីក៏ដោយដែលរួចផុតនោះ ជារបស់អ្វីមួយដែល មុនពេលរួចផុត បានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្វីដែលវារួចផុតចេញពី។

នៅក្នុងខទីសែសិបមួយ សហភាពបីផ្នែករបស់នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ ត្រូវបានសម្រេចឡើង។

> «ពួកប្រូតេស្តង់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកនឹងស្ថិតនៅជួរមុខក្នុងការលាតដៃរបស់ខ្លួនឆ្លងកាត់ជ្រោះដ៏ជ្រៅ ដើម្បីចាប់ដៃនឹងលទ្ធិវិញ្ញាណនិយម; ពួកគេនឹងលូកឆ្លងកាត់រណ្តៅអវសាន ដើម្បីចាប់ដៃជាមួយអំណាចរ៉ូម; ហើយក្រោមឥទ្ធិពលនៃសហភាពបីផ្នែកនេះ ប្រទេសនេះនឹងដើរតាមជំហានរបស់រ៉ូម ក្នុងការជាន់ឈ្លីលើសិទ្ធិនៃមនសិការ»។ The Great Controversy, 588.

នៅពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកចាប់ដៃជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិ និងជាមួយសម្តេចប៉ាប នៅឯក្រឹត្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះមានមនុស្សមួយក្រុមដែលពីមុនបានស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់សម្តេចប៉ាប ហើយបន្ទាប់មកពួកគេ «រួចផុត» ពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចខាងជើងក្លែងក្លាយ។ មនុស្សទាំងនោះពីមុនត្រូវបានកាន់កាប់នៅក្នុងការចាប់តាំងរបស់អំណាចសម្តេចប៉ាប។ មនុស្សទាំងនោះត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងពិធីខួបកំណើតរបស់ហេរ៉ូឌ ដោយយ៉ូហាន បាទីស្ទ ដែលនៅពេលនោះស្ថិតក្នុងការជាប់ឃុំក្នុងគុករបស់រ៉ូម កំពុងរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ ឬការរំដោះ។ ពួកជនដែលរួចផុតពីការជាប់ជានិរទេសរបស់សម្តេចប៉ាប នៅឯក្រឹត្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវបានតំណាងដោយកុលសម្ព័ន្ធបី ហើយដូច្នេះបង្ហាញនិមិត្តរូបអំពីសមាសភាពបីផ្នែកនៃបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប។

នៅ​ពេល​នោះ​ឯង សំឡេង​ទី​ពីរ​នៃ​វិវរណៈ​ជំពូក ១៨ ហៅ​មនុស្ស​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​រត់​ចេញ​ពី​បាប៊ីឡូន ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ចំណែក​ក្នុង​សេចក្តី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​នាង ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​នឹង​ចាប់​ផ្ដើម​ឡើង។ សំឡេង​ទី​ពីរ​នោះ គឺ​ជា​សំឡេង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែ​វា​តំណាង​ឲ្យ​សំឡេង​របស់​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​កំពុង​ប្រកាស​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង។ នៅ​ពេល​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ដែល​រួច​ផុត​ពី​ដៃ (ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​ការ​ចុះ​ចូល) ពួក​គេ​រួច​ផុត​ពី​ដៃ​របស់​ស្តេច​ក្លែង​ក្លាយ​នៃ​ទិស​ខាង​ជើង ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​ដៃ​របស់​ស្តេច​ពិត​នៃ​ទិស​ខាង​ជើង។

នៅលើភ្នំកើមែល ព្យាការីរបស់បាលត្រូវបានសម្លាប់ ហើយក្នុងនាមជាព្រះក្លែងក្លាយបែបបុរស ដែលពួកគេតំណាង នោះគឺតំណាងឲ្យរដ្ឋ ហើយព្យាការីរបស់អាសថារ៉ុតតំណាងឲ្យសាសនាចក្រ។ អេលីយ៉ាបានសម្លាប់ព្យាការីរបស់បាល ដូច្នេះបានកំណត់អត្តសញ្ញាណអំពីទីបញ្ចប់នៃនគរទីប្រាំមួយ ទោះជាយ៉ាងណា សាសនានៃប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយសាឡូមេ នៅតែត្រូវបានតំណាងដដែល។ សាឡូមេ គឺជាប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿ ហើយក្នុងនាមជាសាឡូមេ នាងល្បួងហេរ៉ូឌ ហើយស្តេចទាំងដប់យល់ព្រមចូលទៅក្នុងសម្ព័ន្ធភាពរវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋជាមួយនឹងក្បាលទីប្រាំបី ដែលមកពីក្បាលទាំងប្រាំពីរ។ សាឡូមេគឺជាមនុស្សនោះ ដែលហេរ៉ូឌដ៏ប្រព្រឹត្តអំពើសាច់ញាតិខុសច្បាប់ លោភលន់ចំពោះនាងនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់។

> ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា អ្នក​ណា​ដែល​មើល​ស្ត្រី​ម្នាក់ ដោយ​ប៉ងប្រាថ្នា​តណ្ហា​ចំពោះ​នាង អ្នក​នោះ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​កំផិត​ជាមួយ​នាង​រួច​ហើយ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន។ ម៉ាថាយ ៥:២៨។

តណ្ហាអាស្រូវដោយសាច់ញាតិរួមឈាមរបស់ហេរ៉ូឌនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ បានភ្ជាប់សាច់ឈាមរបស់ពួកគេឲ្យរួមគ្នានៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ ហេតុនេះហើយគាត់ក៏បានក្លាយជាមួយតែមួយនឹងសាឡូមេ។

> ហេតុនេះហើយ មនុស្សប្រុសម្នាក់នឹងចាកចេញពីឪពុកនិងម្តាយរបស់ខ្លួន ហើយនឹងភ្ជាប់ជាប់ជាមួយភរិយារបស់ខ្លួន; ហើយពួកគេទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ។ លោកុប្បត្តិ 2:24.

នៅឯពិធីខួបកំណើតរបស់ហេរ៉ូឌ ហេរ៉ូឌ និងសាឡូមេបានរួមជាមួយគ្នា ហើយហេរ៉ូឌ ដែលត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយអាហាប់ គឺជាក្បាលនៃស្តេចទាំងដប់នៃនគរខាងជើង។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នគរទីប្រាំមួយនៃសត្វព្រៃផែនដីនឹងបញ្ចប់ នៅពេលស្នែងទាំងឡាយដែលបានក្លាយជាស្នែងតែមួយ តំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នានៃស្នែងរបស់សាសនាចក្រ និងរដ្ឋ (រូបសំណាករបស់សត្វព្រៃ) ត្រូវបានអេលីយ៉ាសម្លាប់។ បន្ទាប់មក សាឡូមេលួងលោមហេរ៉ូឌ ក្លាយជាមួយគាត់តែមួយ ហើយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់ឲ្យប្រគល់ពាក់កណ្តាលនៃនគររបស់គាត់ (រដ្ឋទូទាំងពិភពលោក) ដល់ម្តាយរបស់នាង (សាសនាចក្រទូទាំងពិភពលោក)។ ដូច្នេះ សាឡូមេបានកាន់កាប់អំណាចលើអាហាប់ និងកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់របស់គាត់ហើយ ពីព្រោះស្តេចទាំងដប់សុទ្ធតែយល់ព្រមជាមួយគ្នាទាំងអស់។

> ហើយស្នែងទាំងដប់ដែលអ្នកបានឃើញ នោះគឺជាស្តេចដប់អង្គ ដែលមិនទាន់បានទទួលនគរនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែនឹងទទួលអំណាចដូចជាស្តេច អស់មួយម៉ោងជាមួយសត្វសាហាវ។ ពួកគេទាំងនេះមានចិត្តតែមួយ ហើយនឹងប្រគល់អំណាច និងកម្លាំងរបស់ពួកគេទៅឲ្យសត្វសាហាវ។ វិវរណៈ ១៧៖១២, ១៣។

សត្វសាហាវដែលពួកគេប្រគល់អំណាច និងកម្លាំងរបស់ខ្លួនឲ្យនោះ គឺជាសត្វសាហាវដែលស្ត្រីពេស្យាជិះលើ។ សត្វសាហាវនោះតំណាងឲ្យលក្ខណៈរបស់រូបឆ្លាក់ ដែលជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ដោយស្ត្រី (សាសនាចក្រ) កាន់អំណាចគ្រប់គ្រងក្នុងទំនាក់ទំនងនោះ ពីព្រោះវាជាអាពាហ៍ពិពាហ៍បែបឡាទីន ដែលនាមត្រកូលជាឈ្មោះរបស់ភរិយា ហើយជាទីកន្លែងដែលស្ត្រីគ្រប់គ្រងលើបុរស ក្នុងការបះបោរប្រឆាំងនឹងទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ពិតប្រាកដ។

> ទៅកាន់ស្ត្រី ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា អញនឹងបង្កើនទុក្ខព្រួយរបស់នាង និងការមានគភ៌របស់នាងជាខ្លាំង ដោយទុក្ខព្រួយ នាងនឹងសម្រាលកូន ហើយបំណងប្រាថ្នារបស់នាងនឹងទៅកាន់ប្តីរបស់នាង ហើយគាត់នឹងគ្រប់គ្រងលើនាង។ លោកុប្បត្តិ 3:16។

ស្តេចទាំងដប់មានគំនិតតែមួយ និងចិត្តតែមួយ។

> «វិវរណៈ ១៧:១៣–១៤» ត្រូវបានដកស្រង់។ «អ្នកទាំងនេះមានគំនិតតែមួយ»។ នឹងមានចំណងសាមគ្គីភាពជាសកលមួយ សមរម្យភាពដ៏ធំតែមួយ សហព័ន្ធនៃកម្លាំងរបស់សាតាំង។ «ហើយនឹងប្រគល់អំណាច និងកម្លាំងរបស់ខ្លួនទៅឲ្យសត្វ»។ ដូច្នេះ អំណាចដដែលនោះដែលប្រើអំណាចតាមអំពើចិត្ត និងសង្កត់សង្កិនប្រឆាំងនឹងសេរីភាពខាងសាសនា គឺសេរីភាពក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះតាមសេចក្តីបង្គាប់របស់មនសិការ ដូចដែលបានបង្ហាញដោយសាសនាចក្រប៉ាបក្នុងអតីតកាល នៅពេលដែលវាបានបៀតបៀនអ្នកដែលហ៊ានបដិសេធមិនព្រមអនុលោមតាមពិធីបុណ្យ និងពិធីនានានៃរ៉ូម៉ានិយម។

> «នៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម​ដែល​នឹង​ត្រូវ​ប្រយុទ្ធ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ អំណាច​ពុករលួយ​ទាំង​អស់​ដែល​បាន​បះបោរ​ចេញ​ពី​ភាព​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​យេហូវ៉ា នឹង​រួមគ្នា​ឡើង ដើម្បី​ប្រឆាំង​នឹង​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ។ ក្នុង​សង្គ្រាម​នេះ ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​នៃ​បញ្ញត្តិ​ទី​បួន នឹង​ជា​ចំណុច​សំខាន់​បំផុត​ដែល​ជា​ប្រធានបទ​វិវាទ; ដ្បិត​នៅ​ក្នុង​បញ្ញត្តិ​អំពី​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​នោះ ព្រះ​អ្នក​ប្រទាន​ក្រឹត្យវិន័យ​ដ៏​ធំ បាន​បញ្ជាក់​អង្គ​ទ្រង់​ថា​ជា​ព្រះ​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​មាន​អហាប់ ឬ ហេរ៉ូឌ ជា​មេដឹកនាំ បាន​ត្រូវ​សាលូមេ កូន​ស្រី​របស់​ហេរ៉ូឌាស បញ្ឆោត​ល្បួង។ អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ដែល​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​បាន​ត្រូវ​សាលូមេ គឺ​សាសនា​ក្លែងក្លាយ​នៃ​ប្រូតេស្តង់​ដែល​បាន​ក្បត់​ជំនឿ បញ្ឆោត​ល្បួង ហើយ​ដែល​ពី​មុន​ជា​នគរ​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ នោះ​កាន់កាប់​អំណាច​លើ​នគរ​របស់​ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​ទាំង​អស់​គ្នា​ព្រមព្រៀង​នឹង​ប្រគល់​ពាក់កណ្ដាល​នៃ​នគរ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ឲ្យ​សាសនា​កាតូលិក។ ពួក​គេ​ធ្វើ​សេចក្ដី​សម្រេច​នេះ​ដោយ​ឯកច្ឆន្ទ ពីព្រោះ​ស្តេច​ទាំង​អស់​បាន​ត្រូវ​បញ្ឆោត​ល្បួង​ដោយ​របាំ​ល្បួង​របស់​សាលូមេ។ ពួក​គេ​ព្រមព្រៀង​ដាក់​កម្លាំង​រួម​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ក្នុង​កិច្ចការ​សម្លាប់​អស់​អ្នក​ដែល​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ​តំណាង​ឲ្យ។

សត្វសាហាវ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយស្តេចកំពូលមួយរូប (កូនស្រីរបស់យេសេបិល)។ យេសេបិលបានបញ្ជាឲ្យកូនស្រីរបស់នាងផ្តើមទំនាក់ទំនងផិតក្បត់ និងសហាយស្មន់រវាងសាច់ញាតិជាមួយហេរ៉ូឌ និងស្តេចដទៃទៀត ពីព្រោះនាងជាមាតានៃស្ត្រីពេស្យា។ នាងជាអ្នកនាំស្រីពេស្យាឲ្យកូនស្រីរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។ ហេរ៉ូឌ អាហាប់ និងអង្គការសហប្រជាជាតិ ត្រូវបានបញ្ឆោតដោយហោរាក្លែងក្លាយ ដែលគឺសហរដ្ឋអាមេរិក។ សហរដ្ឋអាមេរិក លែងជានគរទីប្រាំមួយនៅពេលដែលហោរារបស់បាលត្រូវបានសម្លាប់ ហើយហោរារបស់អាស្ថារ៉ូត (សាឡូមេ) ក៏ក្លាយជាអំណាចគ្រប់គ្រងនៃនគរទីប្រាំពីរភ្លាមៗ ដោយសារវាចម្លងឡើងវិញនៅក្នុងពិភពលោក នូវអ្វីដែលទើបតែបានសម្រេចនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក។

សត្វសាហាវ​នោះ​គឺ​ជា​ស្តេច​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​កូន​ស្រី​របស់​ស្ត្រី​ពេស្យា ហើយ​ស្ត្រី​ពេស្យា​នោះ​គឺ​ជា​ស្ត្រី​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​សត្វ​សាហាវ។ ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​បង្ហាញ​អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​អ្វី​មួយ ដោយ​ប្រើ​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​អ្វី​មួយ។ ដូច​ដែល​រូបភាព​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ អំពី​នគរ​ទាំង​ប្រាំបី បាន​បើក​បង្ហាញ​នគរ​ទាំង​ប្រាំបី​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ នោះ​ដែរ សត្វ​សាហាវ និង​ស្ត្រី​ដែល​ជិះ​លើ​សត្វ​សាហាវ ក៏​បើក​បង្ហាញ​សេចក្ដី​ពិត​ខាង​ទំនាយ​មួយ​ទៀត ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​គោលការណ៍​ថា អ្វី​ដំបូង​តំណាង​ឲ្យ​អ្វី​ចុងក្រោយ។

វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំពីរ គឺជាការយោងចុងក្រោយអំពីនគរនានានៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយដូច្នេះ វាទាមទារឲ្យ ដានីយ៉ែល ជំពូកពីរ ដែលជាការយោងដំបូងអំពីនគរនានានៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ តាមសេចក្តីចាំបាច់ខាងទំនាយ ត្រូវតែតំណាងឲ្យនគរចំនួនប្រាំបី ដែលក្នុងនោះ នគរទីប្រាំបី គឺមកពីនគរទាំងប្រាំពីរ។ ដូចគ្នានេះផងដែរ ការជំនុំជម្រះលើស្ត្រី និងសត្វសាហាវដែលនាងជិះនៅក្នុងជំពូកដប់ប្រាំពីរ ត្រូវតែបានតំណាងនៅក្នុងការជំនុំជម្រះដំបូងលើស្ត្រីពេស្យានៅឆ្នាំ 1798។

ទេវតាបានប្រាប់យ៉ូហាននៅដើមជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ ថា គាត់នឹងបង្ហាញការជំនុំជម្រះរបស់ស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំ និងរបស់សត្វសាហាវដែលនាងជិះលើវា។ ការជំនុំជម្រះលើកទីមួយនៃស្ត្រីពេស្យានោះ ត្រូវបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថា ជាឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបបានទទួលរបួសដ៏ស្លាប់បង្ក និងពេលវេលាចុងបញ្ចប់បានមកដល់។ ទោះយ៉ាងណា នៅពេលដែល “ពេលវេលាចុងបញ្ចប់” មួយ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ នោះតែងតែមានសញ្ញាសម្គាល់ពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយមនុស្ស។ កំណើតរបស់អារ៉ុន និងប្អូនប្រុសរបស់គាត់គឺម៉ូសេ គឺជាពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងពីរនោះបានជានិមិត្តរូបជាមុនអំពីកំណើតរបស់យ៉ូហានបាទីស្ទ ហើយប្រាំមួយខែក្រោយមក គឺបងប្អូនជីដូនមួយរបស់គាត់ព្រះយេស៊ូវ ដោយហេតុនេះបានកំណត់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់សម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការជាប់ជាឈ្លើយអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ដែលជានិមិត្តរូបអំពីពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 នោះ ដារីយុស និងក្មួយប្រុសរបស់គាត់គឺគីរូស ជាសញ្ញាសម្គាល់ទាំងពីរនៃពេលវេលាចុងបញ្ចប់។ រួមគ្នា ពួកគេជានិមិត្តរូបជាមុនអំពីរេហ្គែន និងប៊ុសទីមួយ នៅក្នុងពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៃឆ្នាំ 1989។

ឆ្នាំ 1798 ដែលជាពេលវេលានៃទីបញ្ចប់ នៅពេលដែលសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite បានកំណត់អត្តសញ្ញាណនូវសេចក្តីស្លាប់ខាងទំនាយរបស់ធាតុនយោបាយនៃសត្វតិរច្ឆានរបស់សាសនាកាតូលិក។ មេទ័ព Berthier របស់ណាប៉ូឡេអុងបានដើរចូលទៅក្នុងវ៉ាទីកង់ដោយផ្ទាល់ ចាប់ខ្លួនសម្តេចប៉ាប ហើយបញ្ចប់អំណាចនយោបាយរបស់សត្វតិរច្ឆាននៃសាសនាកាតូលិក។ មួយឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 1799 ស្ត្រីដែលបានជិះលើសត្វតិរច្ឆាននោះអស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍ ដែលតំណាងដោយសម្តេចប៉ាប បានស្លាប់នៅក្នុងការជាប់ឃុំឃាំង។ ការជំនុំជម្រះលើស្រីពេស្យា រួមបញ្ចូលទាំងការជំនុំជម្រះលើសត្វតិរច្ឆានដែលនាងបានប្រើដើម្បីគ្រប់គ្រងប្រជាជាតិនានា។ វិវរណៈ ជំពូក 17 កំណត់អត្តសញ្ញាណទាំងការជំនុំជម្រះលើសត្វតិរច្ឆាន ហើយក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណស្រីពេស្យាដែលគ្រប់គ្រងលើ និងជិះលើសត្វតិរច្ឆាននោះផងដែរ។

> «ពិភពលោកពោរពេញទៅដោយព្យុះភ្លៀង សង្គ្រាម និងការបែកបាក់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រោមមេដឹកនាំតែមួយ—អំណាចសម្ដេចប៉ាប—ប្រជាជននឹងរួបរួមគ្នា ដើម្បីប្រឆាំងនឹងព្រះ ក្នុងបុគ្គលនៃសាក្សីរបស់ទ្រង់»។ Testimonies, volume 7, 182.

ក្បាលទីប្រាំបី ដែលជា​មួយក្នុង​ចំណោម​ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ដែល​សោយរាជ្យ​លើ​សត្វ​សាហាវ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​កូន​ស្រី​នៃ​ស្ត្រី​ពេស្យា ដែល​ជិះ​លើ​សត្វ​សាហាវ​នោះ។ ធាតុផ្សំ​នៃ​នគរ​ទីប្រាំបី ដែល​ជា​មួយក្នុង​ចំណោម​នគរ​ទាំង​ប្រាំពីរ ត្រូវ​តែ​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ប្រធានាធិបតី​ទីប្រាំបី និង​ជា​អ្នក​ចុងក្រោយ ដែល​ជា​មួយក្នុង​ចំណោម​ប្រធានាធិបតី​ទាំង​ប្រាំពីរ នៅ​ពេល​ដែល​រូប​សំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​ស្នែង​ក្បត់​ជំនឿ​របស់​គណបក្ស​សាធារណរដ្ឋ និង​សាសនា​ប្រូតេស្តង់ ត្រូវ​តែ​មាន «ក្បាល» មួយ ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​រូប​សំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ ហើយ​អ្នក​គ្រប់គ្រង​នោះ​នឹង​ជា​មេដឹកនាំ​ផ្តាច់ការ​ដ៏​លើសលប់​ម្នាក់។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ទំនុកច្រៀង ឬទំនុកតម្កើង របស់អាសាភ។ ឱ​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ សូម​កុំ​ស្ងៀម​ឡើយ; សូម​កុំ​ទប់​សំឡេង​របស់​ទ្រង់ ហើយ​កុំ​នៅ​ស្ងៀម​ឡើយ ឱ​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ។ ដ្បិត​មើល៍ សត្រូវ​របស់​ទ្រង់​កំពុង​បង្ក​កលហៈ; ហើយ​អ្នក​ដែល​ស្អប់​ទ្រង់​បាន​លើក​ក្បាល​ឡើង។ ពួកគេ​បាន​ប្រឹក្សា​ដោយ​ល្បិចកល​ទាស់​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ពិគ្រោះ​គ្នា​ទាស់​នឹង​ពួក​ដែល​ទ្រង់​លាក់​ទុក។ ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា ចូរ​មក ហើយ​ឲ្យ​យើង​កាត់​ផ្តាច់​ពួកគេ​ចេញ​ពី​ការ​ជា​សាសន៍​មួយ ដើម្បី​ឲ្យ​ឈ្មោះ​អ៊ីស្រាអែល​មិន​មាន​ការ​នឹក​ចាំ​ទៀត​ឡើយ។ ដ្បិត​ពួកគេ​បាន​ពិគ្រោះ​គ្នា​ជាមួយ​ចិត្ត​តែមួយ; ពួកគេ​បាន​ចង​សម្ព័ន្ធ​ទាស់​នឹង​ទ្រង់៖ ត្រសាល​របស់​អេដոմ និង​ពួក​អ៊ីស្មាអែល; របស់​ម៉ូអាប់ និង​ពួក​ហាការេន; កេបាល និង​អាំម៉ូន និង​អាម៉ាឡេក; ពួក​ភីលីស្ទីន ជាមួយ​នឹង​អ្នក​ស្រុក​ទីរ៉ុស; អាស្ស៊ូរ​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ជាមួយ​ពួកគេ​ដែរ; ពួកគេ​បាន​ជួយ​កូន​ចៅ​របស់​ឡុត។ សេឡា។ ទំនុកតម្កើង 83:1–8។

Back to Articles