Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ មួយរយហាសិបប្រាំ

ការបើកបង្ហាញ​និមិត្តចុងក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល៖ ដំណើរដែលស្របគ្នា​នៃ​ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងបានចាប់ផ្តើមពិចារណាអំពីនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល ដោយកំណត់អត្តសញ្ញាណដានីយ៉ែលថាជានិមិត្តរូបនៃរាស្ត្រសញ្ញានៃព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយយើងបានប្រើខដំបូងភ្ជាប់ជាមួយជំពូកចុងក្រោយ ដើម្បីចាប់ផ្តើមកំណត់លក្ខណៈព្យាករណ៍នៃរាស្ត្រនៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនោះ ដែលតំណាងដោយបេលតសាស្សារ។ រាស្ត្រសញ្ញានៃព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយតំណាងឲ្យពួកមីល្លើរ៉ាយត៍នៃចលនាទេវតាទីមួយ និងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នៃចលនាទេវតាទីបី។ ពួកមីល្លើរ៉ាយត៍បានបំពេញពាក្យប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ហើយពាក្យប្រៀបធៀបនោះត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតយ៉ាងត្រឹមត្រូវគ្រប់អក្សរ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

> «ខ្ញុំត្រូវបានយោងទៅកាន់ឧទាហរណកថាអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ជាញឹកញាប់ ដែលក្នុងនោះប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់។ ឧទាហរណកថានេះ បានបំពេញហើយ និងនឹងត្រូវបានបំពេញតាមអក្សរគ្រប់យ៉ាង ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តពិសេសសម្រាប់សម័យកាលនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបីដែរ វាបានបំពេញហើយ និងនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់បច្ចុប្បន្ន រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលវេលា»។ Review and Herald, August 19, 1890.

បទពិសោធន៍របស់ចលនាទាំងពីរនៅគ្រាចុងក្រោយ គឺជាបទពិសោធន៍របស់អាដវិនទីសម៍។

> «ប្រស្នាប្រៀបធៀបអំពីក្រមុំព្រហ្មចារីដប់នាក់ ក្នុង ម៉ាថាយ 25 ក៏បង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាឌវេនទីសដែរ»។ The Great Controversy, 393.

ពួកមីល្លេរីត​តំណាង​ឲ្យ​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ ហើយ​បទពិសោធន៍​របស់​ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ក្រុមជំនុំ​ភីឡាឌែលភា​ផង​ដែរ។ នៅ​ឆ្នាំ 1856 ចលនា​មីល្លេរីត​ភីឡាឌែលភា​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​ជា​ចលនា​ឡាវឌីសេ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​បះបោរ​នៃ​ឆ្នាំ 1863 វា​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​បន្ត​ទៀត​ទៅ​ជា​ក្រុមជំនុំ​អាត់វេនទីស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​ឡាវឌីសេ។

មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ តំណាងឱ្យចលនានៃទេវតាទីបី ហើយបទពិសោធន៍របស់ពួកគេក៏ត្រូវបានតំណាងដោយក្រុមជំនុំភីឡាដែលហ្វា ផងដែរ។ នៅឆ្នាំ 1989 ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រាឡើងវិញដល់ក្រុមជំនុំសេវេនដេ អេដវេនទីស្ទិ៍ នៃឡាវដីកា ហើយនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ចលនាអេដវេនទីស្ទិ៍ នៃឡាវដីកាបានចាប់ផ្តើម ហើយនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 ការផ្លាស់ប្តូរត្រឡប់ទៅកាន់ចលនាភីឡាដែលហ្វាវិញបានមកដល់។

បែលតេសាសារ ឬ ដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យចលនាភីឡាដែលភានៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលធ្វើឲ្យចលនាភីឡាដែលភានៃពួកមីល្លេរីត កើតមានឡើងសាជាថ្មី «យ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរគ្រប់ប្រការ»។ ខគម្ពីរទីមួយនៃនិមិត្តចុងក្រោយ តំណាងឲ្យប្រជាជននៃថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនោះ ហើយសក្ខីកម្មចុងក្រោយនៃនិមិត្តចុងក្រោយ ត្រូវតែស្របគ្នានឹងសក្ខីកម្មដំបូងនៃនិមិត្តចុងក្រោយ។ ដំណើរការនៃការបន្សុទ្ធនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ បញ្ជាក់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង និងក្រុមមនុស្សពីរប្រភេទដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយហេតុនោះ។ បែលតេសាសារ គឺជាតំណាងដ៏ពេញលេញបំផុតនៃពួកអ្នកប្រាជ្ញក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ មានយ៉ាងហោចណាស់សេចក្ដីពិតខាងទំនាយប្រាំយ៉ាង ដែលជាយុថ្កាសម្រាប់ចលនាមីល្លេរីត ហើយដែលត្រូវតែត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតមានឡើងសាជាថ្មីនៅក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីបី។

ទីមួយ​គឺ​ជា​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​បរិសុទ្ធ ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ពួក ហើយ​ដូច្នេះ​បាន​បំពេញ​ពាក្យ​ប្រៀបធៀប​អំពី​ក្រមុំ​ដប់​នាក់ ទាំង​ក្នុង​ចលនា​ដើម និង​ចលនា​បញ្ចប់។

> ប៉ុន្តែ​អ្នក​ឯង ឱ​ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បោះត្រា​សៀវភៅ​នេះ​ទុក រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់៖ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​រត់​ទៅ​មក ហើយ​ចំណេះដឹង​នឹង​កើន​ឡើង.... ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក ដានីយ៉ែល​អើយ៖ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក ហើយ​បោះត្រា​ទុក រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្អាត ធ្វើ​ឲ្យ​ស និង​ត្រូវ​បាន​ល្បងល; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​តទៅ​ទៀត៖ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​អាក្រក់​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹង​យល់​ឡើយ; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​នឹង​យល់។ ដានីយ៉ែល 12:4, 9, 10។

ការបែងចែករវាងអ្នកមានប្រាជ្ញា និងអ្នកអាក្រក់ (អ្នកល្ងង់) មានមូលដ្ឋានលើការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ (ការបែងចែកដោយគំនិត) អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ មិនថានៅឆ្នាំ 1798 សម្រាប់ពួក Millerites ឬនៅឆ្នាំ 1989 សម្រាប់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានទាមទារឲ្យដឹងថា Adventism គឺជាបទពិសោធន៍នៃពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ព្រោះបើគ្មានការយល់ដឹងនោះទេ ពួកគេនឹងមិនស្វែងរកការយល់ថា «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» សម្រាប់ជំនាន់ចុងក្រោយបានមកដល់នៅពេលណា ឬសារអ្វីដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលនោះឡើយ។ បើគ្មានការយល់ដឹងថា បទពិសោធន៍ Adventist គឺជាដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន ដែលមានមូលដ្ឋានលើការអភិវឌ្ឍន៍ជាបន្តបន្ទាប់នៃសេចក្ដីពិត ហើយនាំទៅដល់លទ្ធផល «រស់ឬស្លាប់» នោះ វាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការទទួលស្គាល់ការហៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់សមាជិក Seventh-day Adventist គ្រប់រូប។ Belteshazzar តំណាងឲ្យប្រជាជនមួយក្រុមដែលដឹងថាពួកគេបានឆ្លងកាត់ដំណើរការបន្សុទ្ធ ដែលត្រូវបានតំណាងថា «ត្រូវបានបន្សុទ្ធ ធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង»។ ដំណើរការបន្សុទ្ធបីជំហាននោះយ៉ាងពិតប្រាកដត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណជាពិសេសថា ជាកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

> ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាតាមសេចក្តីពិតថា ការដែលខ្ញុំទៅចេញនោះ មានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដ្បិតបើខ្ញុំមិនទៅចេញទេ ព្រះវិញ្ញាណជាជំនួយនោះនឹងមិនមកឯអ្នករាល់គ្នាឡើយ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំទៅ នោះខ្ញុំនឹងចាត់ព្រះអង្គមកឯអ្នករាល់គ្នា។ កាលណាព្រះអង្គបានមកហើយ ព្រះអង្គនឹងបង្ហាញឲ្យលោកីយ៍ដឹងអំពីបាប អំពីសេចក្តីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ៖ អំពីបាប ពីព្រោះពួកគេមិនជឿលើខ្ញុំ; អំពីសេចក្តីសុចរិត ពីព្រោះខ្ញុំទៅឯព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងមិនឃើញខ្ញុំទៀតឡើយ; អំពីការជំនុំជម្រះ ពីព្រោះមេគ្រប់គ្រងលោកីយ៍នេះត្រូវបានជំនុំជម្រះហើយ។ ខ្ញុំនៅមានសេចក្តីជាច្រើនទៀតត្រូវនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចទ្រាំទ្របានទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា កាលណាព្រះអង្គ គឺព្រះវិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិត បានមកហើយ ព្រះអង្គនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងសេចក្តីពិតទាំងអស់ ដ្បិតព្រះអង្គនឹងមិនមានបន្ទូលដោយអង្គឯងទេ ប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គបានឮ នោះព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូល ហើយព្រះអង្គនឹងបង្ហាញអ្នករាល់គ្នាអំពីការដែលត្រូវមក។ យ៉ូហាន 16:7–13។

ការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក្នុងការដឹកនាំព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាចូលទៅក្នុង «សេចក្ដីពិតទាំងអស់» តម្រូវឲ្យទ្រង់បន្ទោសផងដែរ ដែលមានន័យថា ដាស់តឿន ឬធ្វើឲ្យមានការជឿជាក់អំពីបាប អំពីសេចក្ដីសុចរិត និងអំពីការជំនុំជម្រះ ហើយនេះគឺជាបីជំហានដូចគ្នាទាំងស្រុង ដែលបង្កើតឲ្យមានព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ឬព្រហ្មចារីល្ងង់ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១២។ សារដែលព្រះយេស៊ូវបានកំណត់ថាជាការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺជា «ប្រេង» ដែលបង្ហាញការប្រែប្រួលខុសគ្នារវាងអ្នកមានប្រាជ្ញា និងមនុស្សអាក្រក់ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ១២។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ត្រូវតែយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងសម្រាប់ជំនាន់របស់ពួកគេ ហើយចំណេះដឹងនោះរួមបញ្ចូលទាំងការទទួលស្គាល់របស់ពួកគេថា ពួកគេជាព្រហ្មចារីល្ងង់ ឬព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា នៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចនៃម៉ាថាយ ជំពូក ២៥។

> «យ៉ូហានត្រូវបានបង្ហាញអំពីការទាំងនេះនៅក្នុងនិមិត្តបរិសុទ្ធ។ គាត់បានឃើញក្រុមដែលត្រូវបានតំណាងដោយព្រហ្មចារីប្រាជ្ញាប្រាំនាក់ ជាមួយចង្កៀងរបស់ពួកគេដែលបានរៀបចំឲ្យរួចរាល់ ហើយកំពុងឆេះភ្លឺ ហើយគាត់បានអំពាវនាវដោយសេចក្ដីរំភើបយ៉ាងខ្លាំងថា “នេះហើយជាការអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធ; នេះហើយជាអ្នកដែលកាន់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ។ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយពីស្ថានសួគ៌ និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា ចូរសរសេរចុះ៖ មានពរ​ហើយ​អស់​អ្នក​ស្លាប់​ដែល​ស្លាប់​ក្នុង​ព្រះអម្ចាស់ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ៖ ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​បន្ទូល​ថា មែន​ហើយ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​សម្រាក​ពី​ការ​នឿយហត់​របស់​ខ្លួន; ហើយ​កិច្ចការ​របស់​ពួកគេ​ក៏​តាម​ពួកគេ​ទៅ​ដែរ»។

> «មនុស្សជាច្រើនដែលបានឮសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ បានគិតថា ពួកគេនឹងរស់នៅរហូតដល់ឃើញព្រះគ្រីស្ទយាងមកក្នុងពពកនៃស្ថានសួគ៌។ ប្រសិនបើអស់អ្នកទាំងឡាយដែលអះអាងថាជឿសេចក្ដីពិត បានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដូចជាព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា សារនោះមុខតែត្រូវបានប្រកាសទៅដល់គ្រប់ជាតិ សាសន៍ ភាសា និងប្រជាជនទាំងអស់តាំងពីមុននេះមកហើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់ខ្លៅ។ សេចក្ដីពិតគួរតែត្រូវបានប្រកាសដោយព្រហ្មចារីទាំងដប់នាក់ ប៉ុន្តែមានតែប្រាំនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានរៀបចំទុកជាមុននូវអ្វីដែលចាំបាច់សម្រាប់ចូលរួមជាមួយក្រុមហ៊ុននោះ ដែលបានដើរនៅក្នុងពន្លឺដែលបានមកដល់ពួកគេ។ សាររបស់ទេវតាទីបីគឺចាំបាច់។ ការប្រកាសនេះត្រូវតែធ្វើឡើង។ មនុស្សជាច្រើនដែលបានចេញទៅទទួលព្រះអង្គម្ចាស់កូនកំលោះ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ បានបដិសេធសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលជាសារសាកល្បងចុងក្រោយដែលត្រូវប្រទានដល់លោកិយ»។

> «ការងារស្រដៀងគ្នានេះក៏នឹងត្រូវបានសម្រេចផងដែរ នៅពេលទេវតាមួយទៀត ដែលត្រូវបានតំណាងក្នុង វិវរណៈ 18 ប្រកាសសាររបស់គាត់។ សាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី នឹងត្រូវតែបានប្រកាសឡើងវិញ។ ការអំពាវនាវនឹងត្រូវបានផ្តល់ដល់ក្រុមជំនុំថា “ចូរចេញពីនាងមក ប្រជារាស្ត្ររបស់អញអើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាងឡើយ”។ “បាប៊ីឡូន ទីក្រុងដ៏ធំ បានដួលរលំ ដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយទៅជាទីលំនៅរបស់អារក្ស និងជាកន្លែងឃុំឃាំងនៃវិញ្ញាណអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង និងជាទ្រុងនៃសត្វស្លាបមិនស្អាត និងគួរស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ។ ដ្បិត ប្រជាជាតិទាំងអស់បានផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធដោយសារការផិតក្បត់របស់នាង ហើយស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយនាង ហើយពាណិជ្ជករទាំងឡាយនៅផែនដីបានក្លាយជាសម្បូរបែប ដោយសារភាពហូរហៀរនៃសេចក្ដីប្រណីតរបស់នាង…. ចូរចេញពីនាងមក ប្រជារាស្ត្ររបស់អញអើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលយកគ្រោះកាចរបស់នាងឡើយ ពីព្រោះអំពើបាបរបស់នាងបានកើនដល់ស្ថានសួគ៌ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាងហើយ” [វិវរណៈ 18:2–5]។»

> «ចូរយកខគម្ពីរ​នីមួយៗ​នៃ​ជំពូក​នេះ ហើយ​អាន​វា​ដោយ​ប្រុងប្រយ័ត្ន ជាពិសេស​ខ​ពីរ​ចុងក្រោយ​នេះ៖ “ហើយ​ពន្លឺ​នៃ​ទៀន​នឹង​មិន​ភ្លឺ​ក្នុង​អ្នក​ទៀត​ឡើយ; ហើយ​សំឡេង​របស់​កូន​កំលោះ និង​របស់​កូន​ក្រមុំ នឹង​មិន​ត្រូវ​ឮ​ក្នុង​អ្នក​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​អ្នក​ជំនួញ​របស់​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ធំៗ​នៃ​ផែនដី; ដ្បិត​ដោយ​អំពើ​អាបធ្មប់​របស់​អ្នក បណ្ដា​ជាតិ​ទាំងអស់​ត្រូវ​បាន​បញ្ឆោត។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​នាង មាន​ឈាម​របស់​ពួក​ហោរា និង​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ ហើយ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​លើ​ផែនដី ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ។”»

> «ប្រស្នានៃព្រហ្មចារីដប់នាក់ ត្រូវបានព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ប្រទានដោយផ្ទាល់ ព្រមទាំងសេចក្តីលម្អិតនីមួយៗគួរតែត្រូវបានសិក្សាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ នឹងមានពេលមួយមកដល់ នៅពេលដែលទ្វារនឹងត្រូវបិទ។ យើងត្រូវបានតំណាងដោយព្រហ្មចារីដែលមានប្រាជ្ញា ឬដោយព្រហ្មចារីដែលល្ងង់។ ឥឡូវនេះ យើងមិនអាចបែងចែកបានទេ ហើយក៏គ្មានសិទ្ធិអំណាចនិយាយថា អ្នកណាមានប្រាជ្ញា ហើយអ្នកណាល្ងង់ដែរ។ មានអ្នកខ្លះដែលកាន់សេចក្តីពិតទុកក្នុងអំពើទុច្ចរិត ហើយអ្នកទាំងនេះមើលទៅខាងក្រៅដូចជាព្រហ្មចារីដែលមានប្រាជ្ញា»។ Manuscript Releases, volume 16, 270.

ក្នុងនាមជាអាដվենទីស្តដែលត្រូវហៅបុរសនិងស្ត្រីឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ យើង «ត្រូវបានតំណាងថាជាព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ឬព្រហ្មចារីល្ងង់»។ ក្រុមដែលយ៉ូហានបានឃើញ «ត្រូវបានតំណាងដោយព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាទាំងប្រាំ ដែលបានកែចង្កៀងរបស់ខ្លួនឲ្យរួចរាល់ ហើយកំពុងឆេះភ្លឺ» ហើយដែលយ៉ូហានបានកំណត់អត្តសញ្ញាណបន្ថែមថា ជាពួកអ្នកដែលមាន «ការអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធ» និងជា «អ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្តីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ» នោះ គឺជាមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលត្រូវបានទាមទារឲ្យកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ អនុវត្តសេចក្តីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយដឹងថា ពួកគេជាព្រហ្មចារីនៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចនៃម៉ាថាយ ជំពូក ២៥។ មិនត្រឹមតែពួកគេត្រូវយល់ថា ពួកគេជាព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ឬព្រហ្មចារីល្ងង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវតែធ្វើឲ្យបទពិសោធន៍ដែលដានីយ៉ែលបានតំណាងថា «ត្រូវបានសម្អាត ធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង» កើតឡើងម្តងទៀតផងដែរ។

> ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​ថ្មី​មួយ ដូច​ជា​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក ហើយ​នៅ​មុខ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន និង​ពួក​ចាស់​ទុំ​ទាំងឡាយ; ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​រៀន​បទ​ចម្រៀង​នោះ​បាន​ទេ លើក​លែង​តែ​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​បាន​ប្រោស​លោះ​ចេញ​ពី​ផែនដី។ អ្នក​ទាំង​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ស្មោកគ្រោក​ជាមួយ​នឹង​ស្ត្រី​ទាំងឡាយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​ព្រហ្មចារី។ អ្នក​ទាំង​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​កូន​ចៀម​ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​យាង​ទៅ។ អ្នក​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​លោះ​ចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ជា​ផល​ដំបូង​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ និង​ដល់​កូន​ចៀម។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​មាត់​របស់​ពួក​គេ មិន​បាន​រក​ឃើញ​ការ​បោក​បញ្ឆោត​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ឥត​កំហុស​នៅ​ចំពោះ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះ។ វិវរណៈ 14:3–5

យ៉ាងហោចណាស់ មានសេចក្ដីពិតប្រាំ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ជាសេចក្ដីពិតដែលពាក់ព័ន្ធនឹងចលនា​មីឡេរ៉ិត​នៃទេវតាទីមួយ ហើយនឹងត្រូវបានធ្វើម្តងទៀត និងយល់ឃើញយ៉ាងពេញលេញជាងមុន ដោយចលនារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ សេចក្ដីពិតមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតទាំងនោះ គឺដំណើរការបរិសុទ្ធកម្មបីជំហាន ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងឧទាហរណកថានៃក្រមុំដប់នាក់។ សេចក្ដីពិតដំបូងដែល William Miller បានយល់ទាក់ទងនឹងពេលវេលាព្យាករណ៍ គឺ “ប្រាំពីរដង” នៃ លេវីវិន័យ ២៦ ហើយសេចក្ដីពិតនោះត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ១២ ហើយវាជាសេចក្ដីពិតដំបូងនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡេរ៉ិត ដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅទីនោះ។

> ប៉ុន្តែ អ្នក ដានីយ៉ែល អើយ ចូរបិទពាក្យទាំងនេះ ហើយបោះត្រាបិទសៀវភៅនេះ ទុកដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅមក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង។ រួចមក ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានមើល ហើយមើលចុះ មានអ្នកផ្សេងទៀតពីរនាក់ឈរនៅទីនោះ ម្នាក់នៅខាងនេះនៃច្រាំងទន្លេ ហើយម្នាក់ទៀតនៅខាងនោះនៃច្រាំងទន្លេ។ ហើយម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់បុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលឈរលើទឹកទន្លេថា តើត្រូវយូរប៉ុនណាទៀត ដល់ទីបញ្ចប់នៃការអស្ចារ្យទាំងនេះ? ហើយខ្ញុំបានឮបុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលឈរលើទឹកទន្លេ កាលដែលគាត់លើកដៃស្តាំ និងដៃឆ្វេងរបស់គាត់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ចថា ការនេះនឹងមានរយៈពេលមួយកាល ពីរកាល និងកន្លះកាល ហើយនៅពេលដែលគាត់បានបញ្ចប់ការកំចាត់កម្លាំងរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធ នោះការទាំងនេះទាំងអស់នឹងបានបញ្ចប់។ ហើយខ្ញុំបានឮ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនយល់ទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបាននិយាយថា ឱព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំអើយ ចុងបញ្ចប់នៃការទាំងនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា? ហើយគាត់បាននិយាយថា ដានីយ៉ែល អើយ ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកចុះ ដ្បិតពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទ និងបោះត្រាបិទទុកដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានសម្អាត ធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង។ ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នឹងយល់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញនឹងយល់។ ដានីយ៉ែល ១២៖៤–១០។

បទនេះ​ចាប់ផ្ដើម​ដោយ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់ ហើយ​បទ​នេះ​បញ្ចប់​ដោយ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់។ នៅ​ចន្លោះ​ការ​បិទ​ត្រា​ដំបូង និង​ចុងក្រោយ​នៃ​ពាក្យ​របស់​ដានីយ៉ែល ទីបន្ទាល់​ដែល​បាន​ស្បថ​របស់ «ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច» គឺ​ថា «នោះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​មួយ​គ្រា ពីរ​គ្រា និង​កន្លះ​គ្រា; ហើយ​កាលណា​គាត់​បាន​បំពេញ​ការ​បំបែក​អំណាច​របស់​ប្រជាជន​បរិសុទ្ធ​រួច​ហើយ ការ​ទាំង​អស់​នេះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ចប់សព្វគ្រប់»។

ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​ប្រទាន​ទីបន្ទាល់​ដោយ​សម្បថ​នេះ គឺ​ជា​ព្រះអង្គ​ដដែល​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក ដោយ​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក។ ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ​ទេវតា​មួយ​នៅ​លើ​ច្រាំង​ម្ខាង​នៃ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល និង​ទេវតា​មួយ​ទៀត​នៅ​លើ​ច្រាំង​ម្ខាង​ទៀត ហើយ​ទេវតា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ទេវតា​ទាំង​នោះ​បាន​សួរ​សំណួរ​មួយ ដែល​ព្រះអង្គ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក​បាន​ឆ្លើយ។ សំណួរ​នោះ​គឺ «តើ​ដល់​ពេល​ណា?» នេះ​គឺ​ជា​ពាក្យ​ពីរ​ដំបូង​ដូច​គ្នា​នៃ​សំណួរ​ដែល​បាន​សួរ​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ដប់​បី នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ប្រាំបី។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮបរិសុទ្ធម្នាក់កំពុងនិយាយ ហើយបរិសុទ្ធម្នាក់ទៀតបាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធម្នាក់នោះ ដែលកំពុងនិយាយថា និមិត្តអំពីយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងអំពើរំលងដែលនាំឲ្យមានការបំផ្លាញ ដោយប្រគល់ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពលទ័ពឲ្យត្រូវគេជាន់ឈ្លីក្រោមជើង នឹងមានរយៈពេលយូរប៉ុណ្ណា? ហើយគាត់បាននិយាយមកខ្ញុំថា ដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ; បន្ទាប់មក ទីបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានសម្អាត។ ដានីយ៉ែល 8:13, 14.

រចនាសម្ព័ន្ធទំនាយដូចគ្នានេះ ត្រូវបានឃើញនៅក្នុងការសន្ទនាទាំងពីរ លើកលែងតែនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី ដានីយ៉ែលស្ថិតនៅក្បែរទន្លេអ៊ុឡាយ មិនមែនទន្លេហ៊ីដេកែលទេ។ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី ទេវតាមួយ (ពួកបរិសុទ្ធ) «បាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធមួយរូបនោះដែលបាននិយាយថា តើដល់ពេលណា»។ ពាក្យហេព្រើរដែលបានបកប្រែថា «បរិសុទ្ធមួយរូបនោះ» គឺជាពាក្យហេព្រើរ «Palmoni» ដែលមានន័យថា អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ ឬ អ្នករាប់អាថ៌កំបាំង។ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី ព្រះយេស៊ូវ (អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ) កំពុងមានបន្ទូល ហើយបរិសុទ្ធមួយរូបផ្សេងទៀតបានសួរព្រះយេស៊ូវ (បរិសុទ្ធមួយរូបនោះ) ថា «តើដល់ពេលណា»។

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ព្រះអង្គដែលកំពុងឈរលើទឹក ត្រូវបានទេវតាមួយដែលនៅលើច្រាំងម្ខាងនៃទន្លេហ៊ីដេកែល សួរថា «តើដល់ពេលណា?» អត្ថបទទាំងពីរនេះ ត្រូវតែយកមកពិចារណារួមគ្នា បន្ទាត់លើបន្ទាត់។ សំណួរដំបូងនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី គឺ៖ «តើនិមិត្តសញ្ញាស្តីអំពីការជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈ និងពលបរិវារ ដែលបានប្រព្រឹត្តឡើងជាមុនដោយសាសនាមិនជឿព្រះ ហើយបន្ទាប់មកដោយអំណាចសម្តេចប៉ាប នឹងបន្តដល់ពេលណា?» សំណួរនៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ គឺ៖ «តើការអស្ចារ្យទាំងនេះនឹងបន្តរហូតដល់ទីបញ្ចប់ដល់ពេលណា?» បន្ទាប់មក ចម្លើយដែលបានស្បថ ត្រូវបានប្រទានដោយ ប៉ាល់ម៉ូនី អ្នករាប់ចំនួនដ៏អស្ចារ្យ ដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ហើយឈរលើទឹកថា៖ «វានឹងមានរយៈពេលមួយគ្រា ពីរគ្រា និងកន្លះគ្រា; ហើយនៅពេលដែលគាត់បានបញ្ចប់ការបំបែកបំបាក់អំណាចរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធ នោះការទាំងនេះទាំងអស់នឹងត្រូវបានបញ្ចប់»។

សំណួរនៃទន្លេ​អ៊ុលាយ និង​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល គឺ «តើ​និមិត្ត​អំពី​ការ​កំចាត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​បំពេញ​ឡើង​ដោយ​លទ្ធិ​មិនជឿ​ព្រះ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ដោយ​អំណាច​សម្តេចប៉ាប ខណៈ​ដែល​ពួកវា​ជាន់ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពល​ទ័ព នោះ នឹង​មាន​រយៈពេល​យូរ​ប៉ុនណា?» ចម្លើយ​គឺ ការ​ជាន់ឈ្លី​នោះ​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1798 នៅ​ពេល​កិច្ចការ​របស់ Palmoni ក្នុង​ការ​លើក​ឡើង​ព្រះវិហារ​របស់​ពួក​មីល្លឺរ៉ាយត៍​ចាប់ផ្តើម ហើយ​បន្ទាប់​មក​វា​បញ្ចប់​នៅ​សែសិប​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1844 នៅ​ពេល​ដែល​ទីបរិសុទ្ធ​ត្រូវ​បាន​ជម្រះ​សម្អាត។

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ដានីយ៉ែលបានឮសន្ទនានោះ ប៉ុន្តែ «ខ្ញុំមិនយល់ទេ»។ ដានីយ៉ែលបានបង្ហាញសេចក្តីប្រាថ្នាចង់យល់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការដែលគាត់បានសួរព្រះគ្រីស្ទថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ តើអ្វីនឹងជាទីបញ្ចប់នៃការទាំងនេះ?» ការបង្ហាញសេចក្តីប្រាថ្នាចង់យល់របស់គាត់ បានតំណាងឲ្យសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាចង់យល់ ព្រោះសន្ទនាទាំងមូលត្រូវបានដាក់នៅចន្លោះការយោងពីរដងអំពីសៀវភៅដានីយ៉ែលដែលត្រូវបានបិទត្រាទុករហូតដល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់។ ដានីយ៉ែលបានតំណាងឲ្យសេចក្តីប្រាថ្នាដែលត្រូវបានដាក់លើ William Miller ឲ្យយល់សេចក្តីពិតដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798 ហើយសេចក្តីពិតដំបូងដែលគាត់ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យទទួលស្គាល់ គឺការជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈ និងពលបរិវារ ជាមុនដោយសាសនាមិនជឿព្រះ ហើយបន្ទាប់មកដោយអំណាចសម្តេចប៉ាប ក្នុងអំឡុងពេលដែលអំណាចរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធត្រូវបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ដើម្បីបំពេញតាម «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។

បំណងប្រាថ្នារបស់ Miller ក្នុងការស្គាល់សេចក្តីពិត ត្រូវបានតំណាងដោយបំណងប្រាថ្នារបស់ដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់ Miller មិនទាន់ពេញលេញទេ។ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់ Miller ហើយ Belteshazzar តំណាងឲ្យអ្នកដែលមានការយល់ដឹងពេញលេញអំពីរឿងនោះ និងនិមិត្ត។ មានយ៉ាងហោចណាស់សេចក្តីពិតសំខាន់ប្រាំ ដែលជាផ្នែកមួយនៃបទពិសោធន៍របស់ពួក Millerites ក្នុងជំពូកទីដប់ពីរនៃគម្ពីរដានីយ៉ែល ដែលនឹងមានគូស្របស្មើគ្នានៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ មួយ គឺថា ពួកគេបានបំពេញ និងបានយល់ថា ពួកគេកំពុងបំពេញពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ជាមួយនឹងដំណើរការសាកល្បងបីជំហានរបស់វា ហើយមួយទៀត គឺថា ពួកគេយល់អំពីថ្មជាមូលដ្ឋាននៃ “ប្រាំពីរដង” ក្នុងជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ នៃគម្ពីរលេវីវិន័យ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់​របស់​យើង។

> «ព្រះរាជាណាចក្រនៃស្ថានសួគ៌ នឹងត្រូវបានប្រៀបដូចជាក្រមុំដប់នាក់ ដែលបានយកចង្កៀងរបស់ខ្លួន ហើយចេញទៅទទួលកូនកំលោះ។ ក្នុងចំណោមពួកនាង មានប្រាំនាក់ឆ្លាតវៃ ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់ខ្លៅ។ ពួកនាងដែលល្ងង់ខ្លៅបានយកចង្កៀងរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមិនបានយកប្រេងទៅជាមួយឡើយ។ រីឯពួកនាងដែលឆ្លាតវៃ បានយកប្រេងក្នុងភាជន៍របស់ខ្លួនជាមួយនឹងចង្កៀងផង។ ខណៈដែលកូនកំលោះពន្យារពេល ពួកនាងទាំងអស់គ្នាក៏ងងុយដេក ហើយដេកលក់។ នៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ មានសំឡេងស្រែកឡើងថា មើល៍ កូនកំលោះមកហើយ ចូរចេញទៅទទួលលោក។ នោះក្រមុំទាំងនោះក៏ក្រោកឡើង ហើយកែចង្កៀងរបស់ខ្លួន។ ហើយពួកនាងដែលល្ងង់ខ្លៅបាននិយាយទៅកាន់ពួកនាងដែលឆ្លាតវៃថា សូមចែកប្រេងរបស់អ្នកឲ្យយើងខ្លះ ដ្បិតចង្កៀងរបស់យើងជិតរលត់ហើយ។ ប៉ុន្តែពួកនាងដែលឆ្លាតវៃបានឆ្លើយថា ទេ ក្រែងមិនគ្រប់សម្រាប់យើង និងអ្នកទេ។ ចូរទៅឯអ្នកលក់វិញ ហើយទិញសម្រាប់ខ្លួនអ្នកចុះ។ ខណៈដែលពួកនាងទៅទិញ កូនកំលោះក៏មកដល់ ហើយពួកនាងដែលបានត្រៀមរួចជាស្រេចក៏ចូលទៅជាមួយលោកក្នុងពិធីមង្គលការ ហើយទ្វារក៏ត្រូវបានបិទ។ បន្ទាប់មក ក្រមុំឯទៀតៗក៏មកដែរ ទាំងនិយាយថា លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ សូមបើកឲ្យយើងផង។ ប៉ុន្តែលោកបានឆ្លើយថា ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកទេ។ ដូច្នេះ ចូរយាមចាំចុះ ដ្បិតអ្នកមិនដឹងទាំងថ្ងៃ ទាំងម៉ោង ដែលបុត្រមនុស្សមកនោះឡើយ»។

> «ឥឡូវនេះ យើងកំពុងរស់នៅក្នុងគ្រាដែលពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់បំផុត ហើយម្នាក់ណាក៏ដោយក្នុងចំណោមយើង មិនគួរយឺតយ៉ាវក្នុងការស្វែងរកការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ សូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់ដើរតាមគំរូរបស់ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅ ហើយគិតថា នឹងមានសុវត្ថិភាពបើរង់ចាំរហូតដល់វិបត្តិមកដល់ ទើបស្វែងរកការត្រៀមលក្ខណៈនៃចរិតសម្បត្តិ ដើម្បីអាចឈរមាំនៅក្នុងគ្រានោះ។ វានឹងយឺតពេលពេកក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលភ្ញៀវទាំងឡាយត្រូវបានហៅឲ្យចូលមក ហើយត្រូវបានពិនិត្យ។ ឥឡូវនេះ ជាពេលវេលាដែលត្រូវស្លៀកពាក់ដោយសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ​—ជា​អាវអាពាហ៍ពិពាហ៍ ដែលនឹងធ្វើឲ្យអ្នកសមនឹងចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កូនចៀម។ ក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចនោះ ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅត្រូវបានបង្ហាញថា កំពុងអង្វរសុំប្រេង ហើយបរាជ័យក្នុងការទទួលបានតាមសំណើរបស់ពួកនាង។ នេះជានិមិត្តរូបនៃអ្នកដែលមិនបានត្រៀមខ្លួនដោយអភិវឌ្ឍចរិតសម្បត្តិមួយ ដើម្បីអាចឈរមាំនៅក្នុងពេលវិបត្តិ។ វាប្រៀបដូចជាពួកគេទៅនិយាយនឹងអ្នកជិតខាងថា ចូរឲ្យចរិតសម្បត្តិរបស់អ្នកមកខ្ញុំ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងវិនាស។ អ្នកដែលមានប្រាជ្ញា មិនអាចចែកប្រេងរបស់ខ្លួនទៅឲ្យចង្កៀងដែលកំពុងភ្លឹបភ្លែតរបស់ព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅបានឡើយ។ ចរិតសម្បត្តិ មិនអាចផ្ទេរបានទេ។ វាមិនអាចទិញ ឬលក់បានឡើយ; វាត្រូវតែទទួលបានដោយខ្លួនឯង។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឱកាសដល់មនុស្សម្នាក់ៗគ្រប់រូប ឲ្យទទួលបានចរិតសម្បត្តិសុចរិតមួយ ក្នុងអំឡុងម៉ោងនៃពេលសាកល្បង; ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនបានរៀបចំផ្លូវណាមួយ ដែលឲ្យភ្នាក់ងារមនុស្សម្នាក់ អាចផ្ទេរទៅមនុស្សម្នាក់ទៀតនូវចរិតសម្បត្តិដែលខ្លួនបានអភិវឌ្ឍឡើង ដោយឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ដ៏លំបាកៗ ដោយរៀនមេរៀនពីព្រះគ្រូដ៏អស្ចារ្យ ដើម្បីឲ្យគេអាចបង្ហាញការអត់ធ្មត់នៅក្រោមការសាកល្បង និងអនុវត្តសេចក្តីជំនឿ ដូច្នេះគេអាចដកយកភ្នំទាំងឡាយនៃអសម្ភាវ្យភាពចេញបាន។ វាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការផ្ទេរក្លិនក្រអូបនៃសេចក្តីស្រឡាញ់​—ឲ្យភាពទន់ភ្លន់ ការប៉ិនប្រសប់ និងការអត់ព្យាយាមដល់អ្នកដទៃ។ វាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់ចិត្តមនុស្សមួយ ក្នុងការចាក់បញ្ចូលទៅក្នុងចិត្តមនុស្សមួយទៀត នូវសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ និងរបស់មនុស្សជាតិ»។

> «ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃ​នោះ​កំពុង​មក​ដល់ ហើយ​វា​ជិត​មក​លើ​យើង​ណាស់ នៅ​ពេល​ដែល​គ្រប់​ជ្រុងជ្រោយ​នៃ​ចរិត​លក្ខណៈ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដោយ​ការ​ល្បួង​ពិសេស។ អ្នក​ដែល​នៅ​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​គោលការណ៍ អ្នក​ដែល​អនុវត្ត​សេចក្ដី​ជំនឿ​រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់ នឹង​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ថា​ស្មោះត្រង់​ក្រោម​ការ​សាកល្បង និង​ទុក្ខ​លំបាក ក្នុង​ម៉ោង​មុនៗ​នៃ​រយៈ​ពេល​សាកល្បង​របស់​ពួកគេ ហើយ​បាន​បង្កើត​ចរិត​លក្ខណៈ​ឲ្យ​ដូច​ព្រះគ្រីស្ទ។ នឹង​ជា​អ្នក​ទាំង​នោះ​ហើយ ដែល​បាន​បណ្ដុះ​ការ​ស្គាល់​ស្និទ្ធស្នាល​ជិតស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​តាម​រយៈ​ព្រះ​ប្រាជ្ញា និង​ព្រះ​គុណ​របស់​ទ្រង់ បាន​មាន​ចំណែក​ក្នុង​ធម្មជាតិ​ដ៏​ទេវភាព។ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​អាច​ផ្ដល់​ដល់​អ្នក​ដទៃ​នូវ​ការ​លះបង់​ចិត្ត​បេះដូង និង​គុណលក្ខណៈ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​នៃ​គំនិត ហើយ​បំពេញ​កង្វះ​ខាត​របស់​គេ​ដោយ​អំណាច​ខាង​សីលធម៌​បាន​ទេ។ យើង​ម្នាក់ៗ​អាច​ធ្វើ​បាន​ច្រើន​សម្រាប់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ផ្ដល់​ដល់​មនុស្ស​នូវ​គំរូ​ដូច​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ​ឥទ្ធិពល​នោះ​នាំ​ឲ្យ​ពួកគេ​ទៅ​រក​ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បី​ទទួល​សេចក្ដី​សុចរិត ដែល​បើ​គ្មាន​វា​ទេ ពួកគេ​មិន​អាច​ឈរ​មាំ​ក្នុង​ការ​ជំនុំជម្រះ​បាន​ឡើយ។ មនុស្ស​គួរ​ពិចារណា​ដោយ​អធិស្ឋាន​អំពី​បញ្ហា​សំខាន់​នៃ​ការ​កសាង​ចរិត​លក្ខណៈ ហើយ​រៀបចំ​ចរិត​លក្ខណៈ​របស់​ខ្លួន​តាម​គំរូ​ដ៏​ទេវភាព»។ The Youth Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles