Article

# សៀវភៅយ៉ូអែល និងពួកជំនុំអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ សម័យឡៅឌីសេ — លេខដប់ប្រាំពីរ

លេខដប់ប្រាំពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងបានបញ្ចប់អត្ថបទមុនដោយទុកការពិចារណាមួយមិនទាន់ចប់អំពីព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់អាប្រាម និងប៉ូល ដែលពេលដាក់ជាបន្ទាត់លើបន្ទាត់ បង្កើតបានរយៈពេល ៤៣០ ឆ្នាំ ដែលរួមមាន ៣០ ឆ្នាំ បន្ទាប់មក ៤០០ ឆ្នាំ។ ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថា ប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះនៅក្នុងពិភពទេវវិជ្ជា ដែលអាចមើលឃើញ ៣០ ឆ្នាំថាជារយៈពេលមួយដែលកើតតាមក្រោយ ៤០០ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ នៅពេលនិយាយជាទូទៅ ៣០ ឆ្នាំតែងតែត្រូវបានកំណត់ឲ្យស្ថិតនៅដើមរយៈពេលនោះ។ តើវាជា ៤០០ បន្ទាប់ដោយ ៣០ ឬ ៣០ បន្ទាប់ដោយ ៤០០? វាជា ៣០ បន្ទាប់ដោយ ៤០០ ពីព្រោះមានសាក្សីជាច្រើន ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំមួយ ដែលភ្ជាប់ជាមួយ ហើយត្រូវបានបន្តតាមដោយរយៈពេលទំនាយទីពីរ។

យ៉ូសែប​មាន​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចាប់ផ្តើម​បម្រើ​ស្ដេច​ផារ៉ោន ក្នុង លោកុប្បត្តិ 41:46។ បន្ទាប់​មក​បាន​ចាប់ផ្តើម​រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៃ​ភាព​បរិបូរណ៍ ដែល​ត្រូវ​បាន​តាម​បន្ទាប់​ដោយ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៃ​ទុរ្ភិក្ស។ យ៉ូសែប ក្នុង​នាម​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ នៅ​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​តាម​បន្ទាប់​ដោយ​រយៈពេល​ពីរ​នៃ 2520 ថ្ងៃ។ នៅ​ពេល​ព្រះគ្រីស្ទ​មាន​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ មាន​រយៈពេល​ពីរ​នៃ 1260 តាម​មក ដែល​រួម​គ្នា​បង្កើត​បាន​ជា 2520; ហើយ​វា​វិញ​ក៏​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​ប្រាំពីរ​ដង​លើ​នគរ​ពីរ។

ដាវីឌមានអាយុសាមសិបឆ្នាំ នៅពេលដែលគាត់បានក្លាយជាស្តេច ហើយគាត់បានសោយរាជ្យអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ដូចដែលបានកត់សម្គាល់នៅក្នុង ២ សាំយូអែល ៥:៤។ ដាវីឌជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយនៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទមានព្រះជន្មសាមសិបឆ្នាំ ព្រះអង្គបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថានអស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ ហើយបន្ទាប់មកក្រោយពីការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបដោយបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានស្នាក់នៅ ហើយបង្រៀនពួកសិស្សដោយផ្ទាល់អស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ។ នៅឯឈើឆ្កាង ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានពន្យារពេលដោយព្រះមេត្តា អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ស្របប៉ារ៉ាឡែលនឹងសែសិបឆ្នាំនៃការស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន នៅដើមដំបូងនៃប្រវត្តិសាស្ត្រសេចក្ដីសញ្ញារបស់ពួកគេ។

អេហ្សេគាល​មាន​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ព្យាការី​ក្នុង អេហ្សេគាល 1:1។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ចំណាយ​ពេល​ដើម្បី​ពិភាក្សា​អំពី​រយៈពេល​ដែល​បាន​បន្ត​បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​របស់​អេហ្សេគាល​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ចូល​សេចក្ដី​សង្ខេប​ខ្លី​មួយ​ដោយ AI អំពី​អង្គហេតុ​ដែល​បាន​បង្កើត​ជា​ប្រាកដ​រួច​ហើយ ស្តី​អំពី​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​នៃ​កិច្ច​បម្រើ​របស់​គាត់។ «ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​របស់​អេហ្សេគាល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អត្ថបទ​ដែល​បាន​កំណត់​កាលបរិច្ឆេទ​យ៉ាង​ច្បាស់លាស់​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់ ដោយ​មាន​កាលបរិច្ឆេទ​ជាក់លាក់​ចំនួន 13 ដែល​បាន​ផ្ដល់​ទុក​នៅ​ទូទាំង​សៀវភៅ​នេះ។ កាលបរិច្ឆេទ​ទាំង​នេះ​ទាំងអស់​ត្រូវ​បាន​គណនា​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​និរទេស​របស់​យេហូយ៉ាគីន (597 មុន គ.ស. ជា​ឆ្នាំ​ទី 1) ដែល​ផ្ដល់​នូវ​ក្របខ័ណ្ឌ​កាលប្បវត្តិ​ដ៏​ច្បាស់លាស់​មួយ​គ្រប​ដណ្ដប់​រយៈពេល​ប្រហែល 22 ឆ្នាំ»។

នៅ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ទទួល​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះជន្ម​សាមសិប​ព្រះវស្សា ហើយ​បន្ទាប់​មក ព្រះអង្គ​បាន​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​សប្តាហ៍។

អាន់ទីគ្រីស្ទ​ត្រូវបាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ​គំរូ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​តាម​ន័យ​ទំនាយ ហើយ​ដូច​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​មាន​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ​ក្នុង​ការ​ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​ទទួល​យក​កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់​ជា​មហាបូជាចារ្យ​ស្ថានសួគ៌ នោះ​ដែរ រយៈពេល​ទំនាយ​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ត្រៀម​ខ្លួន ដែល​ត្រូវបាន​កំណត់​សម្រាប់​អាន់ទីគ្រីស្ទ គឺ​ចាប់ពី​ការ​ដក​ចេញ​នូវ «កិច្ច​បម្រើ​ប្រចាំថ្ងៃ» នៅ​ឆ្នាំ 508 រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 538។ នៅ​ពេល​ដែល​សម្តេច​ប៉ាប​ត្រូវបាន​ប្រគល់​អំណាច​ឲ្យ​ជា​មហាបូជាចារ្យ​ក្លែងក្លាយ ដូច​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ទទួល​ការ​ចាក់​ប្រេង​តាំង​ដោយ​អំណាច​នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ទ្រង់ សម្រាប់​រយៈពេល 1260 ឆ្នាំ​នៃ​ភាព​ងងឹត​របស់​សម្តេច​ប៉ាប នឹង​ស្រប​គ្នា​នឹង 1260 ថ្ងៃ​នៃ​ពន្លឺ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ចាប់ពី​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ទ្រង់​រហូត​ដល់​ឈើឆ្កាង ដែល​សមស្រប​នឹង​របួស​ដ៏​ស្លាប់​របស់​សម្តេច​ប៉ាប​នៅ​ឆ្នាំ 1798។

គ្មានរយៈពេលទ្វេដងណាមួយក្នុងចំណោមរយៈពេលមុនៗទាំងនេះ ដែលចាប់ផ្តើមដោយរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ នោះ មានកាលបរិច្ឆេទមុនជំហានដំបូងរបស់អាប់រ៉ាមក្នុងដំណើរការសេចក្តីសញ្ញាបីជំហានរបស់គាត់ឡើយ។ ហេតុនេះហើយ សេចក្តីសញ្ញារបស់អាប់រ៉ាមត្រូវបានលើកឡើងជាលើកដំបូង ទោះបីជាវាអាចជាយ៉ាងនោះបាន ក្រោយពីវាត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយទីបន្ទាល់ទីពីររបស់ប៉ុលប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលប៉ុលបានសរសេរពាក្យរបស់គាត់ ទំនាយរយៈពេល ៤០០ ឆ្នាំ បានក្លាយជាទំនាយរយៈពេល ៤៣០ ឆ្នាំ ដែលមាន ៣០ ឆ្នាំដំបូងត្រូវបានញែកដាច់ដោយឡែកពីរយៈពេលចុងក្រោយនៃកាលវេលា។

ខ្ញុំអះអាងដោយផ្អែកលើព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងថាជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ថា ក្នុងដំណើរការសេចក្ដីសញ្ញានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលជាអូមេហ្គាចំពោះទំនាយទ្វេដងរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ រួចបន្តដោយបួនរយឆ្នាំ របស់អាប់រ៉ាម និងប៉ូល នោះ ត្រូវមានសមភាគីរបស់វានៅក្នុងអូមេហ្គានៃប្រវត្តិសាស្ត្រសេចក្ដីសញ្ញា គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ រយៈពេលសាមសិបឆ្នាំមួយ បន្តដោយរយៈពេលដាច់ដោយឡែកមួយទៀត ត្រូវតែបានបំពេញតាមរបៀបមួយដែលមិនអនុវត្តពេលវេលា ប៉ុន្តែបំពេញទំនាយគ្រឹះនៃ៤៣០ឆ្នាំរបស់អាប់រ៉ាម។ នឹងល្អណាស់ ប្រសិនបើអ្នកអានសេចក្ដីថ្លែងមុននោះម្ដងទៀត ហើយបន្ទាប់មកត្រឡប់មកកាន់ចំណុចនេះ ហើយបន្តទៅមុខ។

ព្រះយេស៊ូវ យ៉ូសែប ដាវីឌ និង អេសេគាល សុទ្ធតែមានរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំនៃការរៀបចំសម្រាប់កិច្ចការមួយ ដែលនឹងក្លាយជាគំរូតំណាងដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ អេសេគាល ជាព្យាការី យ៉ូសែប តំណាងជាគំរូដល់ព្រះគ្រីស្ទជាសង្ឃ ហើយដាវីឌ ជាស្តេច។ មាននិមិត្តសញ្ញាបួន ប៉ុន្តែមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាទាំងនោះ ដែលតំណាងដល់មហាសង្ឃនៅស្ថានសួគ៌ មានអ្នកតំណាងទាំងមនុស្ស និងទេវភាព។ សាក្សីទាំងបួននោះ សុទ្ធតែយល់ស្របជាមួយនឹងរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំរបស់អាប់រ៉ាម ដែលតាមបន្តដោយរយៈពេលព្យាករណ៍។

អង់ទីគ្រីស្ទត្រូវបានរៀបចំអស់រយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ បន្ទាប់មកត្រូវបានប្រទានអំណាចអស់រយៈពេល 1260 ឆ្នាំ រហូតដល់នាងទទួលមរណភាពលើកទីមួយរបស់នាងនៅឆ្នាំ 1798។ នាងជានិមិត្តរូបនៃមរណភាពទីពីរ ពីព្រោះនាងស្លាប់ម្ដងទៀតនៅពេលទ្វារព្រះគុណបិទ។ មរណភាពទីពីរគឺជាមរណភាពអស់កល្បជានិច្ច។ យើងបម្រើព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលបានរស់ឡើងវិញ ដ្បិតព្រះគ្រីស្ទមិនបានសោយទិវង្គតអស់កល្បជានិច្ចទេ ព្រះអង្គមិនបានសោយទិវង្គតជាមរណភាពទីពីរឡើយ។ នៅពេលរបួសមរណៈរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាល វិវរណៈ ជំពូក 13 បញ្ជាក់ថា នាងនឹងគ្រប់គ្រងម្ដងទៀតអស់រយៈពេល 42 ខែ ដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលព្យាករណ៍មួយ ដោយគ្មានធាតុនៃពេលវេលា។

នៅពេលនាងត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះកងទ័ពដែលប្រឆាំងនឹងកិច្ចការរបស់នាង គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះនៃ វិវរណៈ ១១។ អំណាចពីរដែលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ទាំងពីរជាទង់សញ្ញា មួយនៃថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ និងមួយនៃព្រះអាទិត្យ—ក្លាយជាចំណុចយោងសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល ខណៈដែលមនុស្សជាតិធ្វើការជ្រើសរើសចុងក្រោយរបស់ខ្លួន សម្រាប់ជីវិត ឬសេចក្ដីស្លាប់។

នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មកដល់ អន្ដិគ្រីស្ទ ដែល​ក៏​ជា​សត្វ​នោះ​ដែរ នឹង​តំណាង​ឲ្យ​សហភាព​បីជាន់​របស់​នាគ នាង​ខ្លួនឯង (គឺ​សត្វ​នោះ) និង​ហោរា​ក្លែងក្លាយ។ អំណាច​ទាំង​បី​នោះ​នឹង​រួបរួម​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ឲ្យ​ខ្ពស់​ជាង​ភ្នំ​ទាំង​អស់។ ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​ដែល​មាន​ជ័យជម្នះ កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​រៀបចំ​អស់​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ មិន​មែន​សាមសិប​ឆ្នាំ​តាម​អក្សរ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​រយៈពេល​ព្យាករណ៍​មួយ​ដែល​មាន​ចំនួន​សាមសិប​ភ្ជាប់​ជាមួយ​វា ហើយ​នៅ​តែ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ជា​ទំនាយ បន្ទាប់​ពី​បទបញ្ជា​នៅ​ឆ្នាំ 1844 ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​ព្យាករណ៍​លែង​មាន​សុពលភាព​ទៀត​ហើយ។ ងាយ​ស្រួល​ណាស់​ក្នុង​ការ​ឃើញ​ថា សាមសិប​ឆ្នាំ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​នៃ​ការ​រៀបចំ​សម្រាប់​ហោរា បូជាចារ្យ និង​ស្តេច ដែល​ក្នុង​នាម​ជា​ព្រះវិហារ​ដែល​មាន​ជ័យជម្នះ នឹង​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​នៃ​សិរីល្អ។ សាក្សី​ទាំង​បួន​គឺ អេសេគាល ព្រះគ្រីស្ទ យ៉ូសែប និង​ដាវីឌ តំណាង​ឲ្យ​សិទ្ធិ​អំណាច​នៃ​នគរ​របស់​ព្រះ ក្នុង​រយៈពេល​ដូច​គ្នា​នោះ ដែល​សម្តេច​ប៉ាប និង​សហភាព​បីជាន់​កំពុង​ដឹកនាំ​លោកិយ​ទៅ​កាន់​អើម៉ាគេដូន។

ក្រុមជំនុំដែលឈ្នះជ័យជម្នះ ត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុម័តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយយោងតាមសក្ខីភាពនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងសញ្ញាថ្មី រាស្ត្រនៃសេចក្តីសញ្ញា ដែលជាមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ នឹងត្រូវក្លាយជានគរនៃបូជាចារ្យ។

> អ្នករាល់គ្នាផងដែរ ដូចជាថ្មមានជីវិត ត្រូវបានសង់ឡើងជាផ្ទះខាងវិញ្ញាណ ជាសង្ឃបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ ដែលព្រះទទួលស្គាល់បាន ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ១ ពេត្រុស ២៖៥

ពួកសង្ឃត្រូវមានអាយុសាមសិបឆ្នាំ នៅពេលដែលពួកគេចាប់ផ្តើមបម្រើនៅក្នុងព្រះវិហារ ដូច្នេះ មានរយៈពេលមួយមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលក្នុងនោះ សង្ឃភាពមួយត្រូវបានរៀបចំឲ្យបម្រើជាតង្វាយរលកផ្លែដំបូង។ ពួកសង្ឃ ដែលគឺជាមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងជាពួកលេវី ក្នុងដំណើរការបន្សុទ្ធដែលត្រូវបានសម្រេចដោយអ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញា។ មានរយៈពេលព្យាករណ៍មួយដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលក្នុងនោះ ដំណើរការបន្សុទ្ធមួយរៀបចំកិច្ចបម្រើដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធសម្រាប់រយៈពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ ការរៀបចំបញ្ចប់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដូច្នេះ រយៈពេលសាមសិបតំណាងឲ្យការរៀបចំពួកសង្ឃ ហេតុនេះហើយសមស្របនឹងអាយុដែលបានទាមទារសម្រាប់សង្ឃម្នាក់។ ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាមហាសង្ឃ បានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ហើយដោយសារយ៉ូសែបជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ គាត់ក៏បានចាប់ផ្តើមការបម្រើរបស់គាត់នៅអាយុសាមសិបឆ្នាំផងដែរ។ ព្រះគ្រីស្ទក្លែងក្លាយបានស្ថិតក្នុងការរៀបចំអស់ ៣០ ឆ្នាំ ដូច្នេះ យើងមានសាក្សីបីដែលបង្ហាញថា រយៈពេល ៣០ ឆ្នាំតំណាងឲ្យការរៀបចំសង្ឃភាពមួយ។

> «បញ្ហាធំដែលជិតមកដល់នោះ នឹងបំបែកចេញអស់អ្នកដែលព្រះមិនបានតែងតាំង ហើយទ្រង់នឹងមានកិច្ចបម្រើរបស់អ្នកបម្រើដែលបរិសុទ្ធ ស្មោះត្រង់ និងបានញែកជាបរិសុទ្ធ ដែលបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ភ្លៀងចុងក្រោយ»។ Selected Messages, book 3, 385.

អ្នកស្រី វ៉ាយ បង្រៀនយ៉ាងត្រង់ថា រាល់ពេលណាដែលក្រុមជំនុំបរិសុទ្ធ ព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ក៏សកម្មដែរ។ នៅពេលបញ្ហាដ៏ធំនោះចម្រាញ់យកស្មៅអាក្រក់ចេញ អ្នកនឹងមានក្រុមអ្នកបម្រើដែលបានបរិសុទ្ធ ដែលរួមមាន ព្រះយេស៊ូវ និងយ៉ូសែបជាបូជាចារ្យ ដែលទាំងជាព្រះ និងជាមនុស្ស ព្រះយេស៊ូវ និងអេសេគាលជាព្យាការី ព្រះយេស៊ូវ និងដាវីឌជាស្តេច។ អស់អ្នកដែលបានត្រៀមខ្លួនក្នុងអំឡុងពេលមួយដែលត្រូវបានតំណាងដោយសាមសិបឆ្នាំ នោះត្រូវស្ថិតក្នុងចំណោមមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ហើយត្រូវបានតំណាងថាជាព្យាការី បូជាចារ្យ និងស្តេច។ មនុស្សទាំងបីនាក់នេះសុទ្ធតែជានិមិត្តសញ្ញាព្រះគម្ពីរនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទជាព្យាការី ជាបូជាចារ្យ និងជាស្តេច ដូច្នេះ លេខសាមសិបអនុញ្ញាតឲ្យយើងសន្និដ្ឋានថា ក្នុងមួយៗនៃចំណាត់ថ្នាក់ទាំងបីនេះ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយនិមិត្តសញ្ញាព្រះគម្ពីរ ដែលបានត្រៀមខ្លួនអស់សាមសិបឆ្នាំ នៅពេលត្រូវបាននាំមករួមជាមួយព្រះគ្រីស្ទ គឺតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងភាពជាព្រះ និងភាពជាមនុស្ស។ ដូច្នេះ បូជាចារ្យទាំងនោះដែលបានត្រៀមខ្លួនក្នុងអំឡុងពេលសាមសិបឆ្នាំជានិមិត្តសញ្ញា ត្រូវបានតំណាងថាជាទង់សញ្ញានៃភាពជាព្រះដែលរួមបញ្ចូលជាមួយភាពជាមនុស្ស។

រយៈពេល ៤២ ខែ​នៃ​ការ​សម្លាប់​រង្គាល​ដោយ​បាប៉ា​នៅ​ចុង​ក្រោយ កើត​ឡើង ខណៈ​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​យាង​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​អស់​រយៈពេល ៤២ ខែ តាម​រយៈ​បុគ្គលភាព​នៃ​សិស្ស​របស់​ព្រះអង្គ។ រយៈពេល ៤២ ខែ​នៃ​ចំណង​ទាសភាព និង​ការ​សង្កត់សង្កិន ដែល​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​រំដោះ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ពាក្យ​ទំនាយ​ទ្វេភាគ​របស់​អាប់រ៉ាម​ចំនួន ៤៣០ ឆ្នាំ។ រយៈពេល ៤០០ ឆ្នាំ​របស់​អាប់រ៉ាម​បញ្ចប់​នៅ​ឯ​ការ​រំដោះ​នៅ​សមុទ្រ​ក្រហម ដែល​ជា​គំរូ​ព្រះគម្ពីរ​ដ៏​ច្បាស់លាស់​មួយ​នៃ​ការ​បិទ​ទ្វារ​ព្រះគុណ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល ៤២ ខែ​ជា​និមិត្តរូប​របស់​សម្តេច​បាប៉ា។

រយៈពេល​សែសិប​ពីរ​ខែ តំណាង​ឲ្យ​ពេលវេលា​នៃ​ការ​សាកល្បង ចាប់ពី​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក រហូត​ដល់​ពេល​ការ​សាកល្បង​របស់​មនុស្ស​ត្រូវ​បិទ​បញ្ចប់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ក៏​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល 42 ខែ​នោះ បន្ទាប់​ពី​រយៈពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ត្រៀម​ខ្លួន ព្រះគ្រីស្ទ​កំពុង​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា​នៅ​ក្នុង​បុគ្គល​នៃ​សំណល់។ បូជាចារ្យ​ក្លែងក្លាយ​របស់​អង់ទីគ្រីស្ទ​មក​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ចុងក្រោយ​របស់​ខ្លួន ត្រង់​កន្លែង​ដដែល​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សុគត​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​របស់​ទ្រង់ ដែល​ក៏​ជា​កន្លែង​ដដែល​ដែល​ផារ៉ោន ស្តេច​នៃ​អេហ្ស៊ីប បាន​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ភ្នំ​កើមែល ពួក​ហោរា​របស់​បាល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ដូច្នេះ​ហើយ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​ការ​ស្លាប់​របស់​ហោរា​ក្លែងក្លាយ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ អ្នក​មាន​ហោរា​ក្លែងក្លាយ​ម្នាក់​ដែល​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ នាគ​ដែល​តំណាង​ដោយ​ផារ៉ោន និង​សត្វ​សាហាវ​ដែល​តំណាង​ដោយ​សម្តេច​ប៉ាប។ ទាំង​អស់​នេះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ក្នុង​ជម្លោះ​ទាស់​នឹង​បូជាចារ្យ ស្ដេច និង​ហោរា​របស់​ព្រះ។ ក្រុម​ជំនុំ​ត្រូវ​បាន​បន្សុទ្ធ​មុន​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​បន្តិច ហើយ​អំណោយ​ទាន​នៃ​ការ​ទំនាយ​ត្រូវ​បាន​ស្តារ​ឡើង​វិញ—ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ហោរា​ក្លែងក្លាយ​ស្លាប់។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​ត​ទៅ សង្គ្រាម​នេះ​គឺ​អំពី​សារ​ទំនាយ​ពិត ឬ​ក្លែងក្លាយ។

រយៈពេលនិមិត្តសញ្ញា ៣០ ឆ្នាំ តំណាងឲ្យរយៈពេលមួយដែលកើតមានមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ រយៈពេលនោះជារយៈពេលត្រៀមសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ដ្បិតព្រះគ្រីស្ទជាគំរូរបស់ពួកគេក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ពីព្រោះអ្នកទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលដើរតាមកូនចៀម។ ក្នុងអំឡុង ៣០ ឆ្នាំដំបូងនៃព្យាករណ៍របស់អាប់រ៉ាម សេចក្តីសញ្ញាត្រូវបានបង្កើតឡើង ដូច្នេះវាបញ្ជាក់ថា អ្វីក៏ដោយដែលរយៈពេលត្រៀមសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យនោះតំណាងឲ្យ វាគឺជារយៈពេលដែលព្រះអម្ចាស់បន្តសារជាថ្មីនូវសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយប្រវត្តិសាស្ត្រអាល់ហ្វារបស់អាប់រ៉ាម។ រយៈពេលនោះជាពេលនៃការត្រៀមសម្រាប់ពួកបូជាចារ្យ ដែលចាប់ផ្តើមបម្រើនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅអាយុសាមសិបឆ្នាំ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានទទួលនៅពេលទ្រង់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ សេចក្តីពិតមួយទៀតដែលអាចសន្និដ្ឋានបានពីប្រវត្តិសាស្ត្រអាល់ហ្វារបស់អាប់រ៉ាម គឺថា អ្វីក៏ដោយដែលរយៈពេលនោះតំណាងឲ្យ ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះវាត្រូវតែជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏មហិមា ពីព្រោះអូមេហ្គាតែងតែមានអំណាចខ្លាំងជាងអាល់ហ្វា។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យគឺជាអូមេហ្គា ដែលត្រូវបានតំណាងដោយថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ឈើឆ្កាង បុណ្យរំលងនៅអេស៊ីព្ទ ហើយបន្តទៅទៀត។

ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យតំណាងឲ្យទីបញ្ចប់នៃអំឡុងពេលដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ។ វាត្រូវបានបង្ហាញជាមុនដោយស្ទើរតែរាល់រឿងសង្គ្រោះដ៏សំខាន់ទាំងអស់ ហើយវាក៏ជាទីបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្រះសញ្ញានៃប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើសមួយ ដែលបានចាប់ផ្តើមជាមួយអាប់រ៉ាម។ ដោយមានភស្តុតាងដែលមានទម្ងន់ខាងទំនាយយ៉ាងដូច្នេះ ទាក់ទងនឹងទីបញ្ចប់នៃអំឡុងពេលនោះ និងគោលបំណងដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់អំឡុងពេលនោះផ្ទាល់ ចំណុចចាប់ផ្តើមនឹងជាអ្វី?

មាន​រយៈពេល​ទំនាយ​មួយ ដែល​តំណាង​ដោយ​សាមសិប​ឆ្នាំ ដែល​តាម​សាក្សី​ជា​ច្រើន បញ្ចប់​នៅ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នៅ​ចំណុច​នោះ មាន​រយៈពេល​មួយ​បន្ត​តាម​ក្រោយ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​តម្លៃ​លេខ​ផ្សេងៗ ហើយ​រយៈពេល​នីមួយៗ​នោះ​បង្ហាញ​សក្ខីភាព​អំពី​ខ្សែ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទំនាយ​មួយ ដែល​បន្ត​ក្រោយ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ រយៈពេល​ខ្លះ​ក្នុង​ចំណោម​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ខ្សែ​ខាង​ក្នុង​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ក្រុម​ជំនុំ ហើយ​រយៈពេល​ខ្លះ​ទៀត​តំណាង​ឲ្យ​ខ្សែ​ខាង​ក្រៅ​នៃ​ពិភពលោក ដែល​កំពុង​ដង្ហែ​ទៅ​កាន់​អាម៉ាគេដូន។

ប្រហែលជាល្អនៅក្នុងដំណាក់កាលនេះ ដែលយើងត្រូវរំឭកខ្លួនយើងថា យើងបដិសេធការអនុវត្តទំនាយអំពីពេលវេលាណាមួយនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ក្នុងន័យថាវាតំណាងឲ្យកាលបរិច្ឆេទណាមួយដែលអាចកំណត់សម្គាល់បាន រហូតដល់ថ្ងៃ និងម៉ោងត្រូវបានប្រកាសនៅចុងបញ្ចប់នៃគ្រោះមហន្តរាយទាំងឡាយ។ ខ្ញុំនឹងប្រើ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ដើម្បីបង្ហាញចំណុចរបស់ខ្ញុំ អំពីការមិនអនុវត្តពេលវេលាទំនាយតទៅទៀត។ នៅក្នុងជំពូក ១២ មានខបី ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលវេលាទំនាយ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​បុរស​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​លីនិន ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ កាល​ដែល​គាត់​លើក​ដៃ​ស្ដាំ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​គាត់​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន್ಮ​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជា​និច្ច​ថា នោះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​មួយ​គ្រា ពីរ​គ្រា និង​កន្លះ​គ្រា; ហើយ​កាលណា​គាត់​បាន​បញ្ចប់​ការ​បំបែក​កម្លាំង​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​បរិសុទ្ធ​ឲ្យ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ហើយ នោះ​អ្វី​ទាំង​អស់​នេះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 12:7។

> ហើយ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង នោះ​នឹង​មាន​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ថ្ងៃ។ ដានីយ៉ែល 12:11។

> មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ណា​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ដានីយ៉ែល 12:12។

ពួកមីល្លើរ៉ាយត៍មានការយល់ដឹងត្រឹមត្រូវអំពីខគម្ពីរទាំងបីនេះ។ ទំនាយទាំងបីនេះជាផ្នែកមួយនៃសេចក្ដីពិតដែលតំណាងឲ្យមូលដ្ឋាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ការយល់ដឹងរបស់ពួកមីល្លើរ៉ាយត៍អំពីខទាំងនេះ គឺផ្អែកលើការអនុវត្តគោលការណ៍មួយថ្ងៃស្មើនឹងមួយឆ្នាំ។ ដោយសារតែ «ពេលវេលាមិនមានទៀតទេ» ខទាំងនេះត្រូវតែមានការអនុវត្តមួយផ្សេងទៀត ពីព្រោះទំនាយទាំងអស់កំពុងនិយាយអំពីអំឡុងពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ ខទាំងនេះត្រូវតែមានការយល់ដឹងតាមភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលមិនប្រើពេលវេលាដើម្បីបង្កើតសារ ហើយក៏មិនផ្ទុយនឹងការយល់ដឹងរបស់ពួកមីល្លើរ៉ាយត៍អំពីខទាំងនេះដែរ។ ទស្សនៈត្រឹមត្រូវរបស់ពួកមីល្លើរ៉ាយត៍ចំពោះខកណ្ដាលនៃខទាំងបីនេះ (ខទីដប់មួយ) គឺថា វាតំណាងឲ្យរយៈពេលពីរជាន់ ដែលចាប់ផ្ដើមដោយរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ បន្ទាប់មកគឺ 1260 ឆ្នាំ។ ខទីដប់មួយកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំដែលមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដូចដែលបានតំណាងដោយការតាំងឡើងនៃអំពើស្អប់ខ្ពើមដែលនាំឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ។

ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ គឺជាជំពូកមួយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលបង្ហាញអំពីដំណើរការនៃការសម្អាតបរិសុទ្ធរបស់ប្រជារាស្ត្រព្រះ ដែលកើតមានឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ក្នុងពេលវេលាចុងបញ្ចប់ នៅពេលដែលព្រះទំនាយមួយពីសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា។ នៅខទី ១១ យើងឃើញព្រះទំនាយមួយដែលអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថា ជារយៈពេលសាមសិបឆ្នាំ ដែលនាំចូលទៅក្នុងរយៈពេល ១២៦០ ឆ្នាំ។ នៅក្នុងជំពូក ១២ នេះ ព្រះទំនាយទាំងបីនៅខទី ៧ ១១ និង ១២ សុទ្ធតែត្រូវបានបិទត្រាទុករហូតដល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់។ នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់នោះ ព្រះទំនាយទាំងបីនោះត្រូវតែបើកត្រា ពីព្រោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលខកខានឡើយ។ នៅក្នុងជំពូកដដែលនោះផ្ទាល់ ការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់បំផុតអំពីការបិទបញ្ចប់នៃឱកាសសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ត្រូវបានដាក់បង្ហាញឡើង ដូច្នេះ ជំពូក ១២ នេះ ពិតប្រាកដណាស់ ហើយយ៉ាងជាក់លាក់ជាងនេះទៅទៀត កំពុងកំណត់សម្គាល់អំពីចុងបញ្ចប់នៃអាដវេនទីស៊ឹម ជាជាងការចាប់ផ្ដើមនៃអាដវេនទីស៊ឹម។

ការព្យាករណ៍​បី​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ១២ ត្រូវ​បាន​បិទត្រា​ទុក​នៅ​ក្នុង​ខគម្ពីរ​ដដែល​យ៉ាង​ពិតប្រាកដ ដែល​ក្នុង​ទីនោះ ការ​បិទត្រា និង​ការ​បើកត្រា ទទួល​បាន​និយមន័យ​ព្យាករណ៍​ចម្បង​របស់​វា។ ការព្យាករណ៍​ទាំង​បី​នោះ ត្រូវ​បាន​បើកត្រា​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​មួយសែន​បួនម៉ឺន​បួនពាន់ ដ្បិត​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា តែងតែ​បង្ហាញ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​អ្វី​មួយ ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ដើមកំណើត​របស់​អ្វី​មួយ។ អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើកត្រា​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ព្យាករណ៍​ទាំង​បី​នៃ​ជំពូក ១២ នោះ តំណាង​ឲ្យ​ការ​បើកត្រា​ចុងក្រោយ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​របស់​ព្រះ។ ការ​បើកត្រា​នោះ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក ១ នៅ​ពេល​ដែល​វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​បើកត្រា មុន​ពេល​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​ពេល​សាកល្បង។ ខ ១១ នៃ​ដានីយ៉ែល ១២ គឺ​ជា​គូស្រប​នឹង​ការ​តំណាង​ដំបូង​របស់​អាប់រ៉ាម និង​ប៉ូល​អំពី​ការព្យាករណ៍​ទ្វេភាគ ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​ដោយ​អំឡុង​ពេល​សាមសិប​ឆ្នាំ។

ព្រះបន្ទូលទំនាយទាំងបីក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ជារយៈពេលនិមិត្តសញ្ញាដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលចុងបញ្ចប់ចុងក្រោយ ហើយការបើកត្រានោះនាំទៅកាន់ការបរិសុទ្ធចុងក្រោយនៃប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ទំនាយទីមួយក្នុងចំណោមទំនាយទាំងបីនោះ ត្រូវបានប្រទានដោយព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់ ហើយនៅពេលដែលទ្រង់ប្រកាសទំនាយនោះ ទ្រង់កំពុងឈរលើទឹក ដោយស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដោយបញ្ជាក់អំពីចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលទំនាយមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងជា ១២៦០ ឆ្នាំ ហើយកំណត់ចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនោះថាជាចុងបញ្ចប់នៃការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៃអំណាចរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយពួកគេត្រូវបានបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ។

មិនត្រឹមតែព្រះគ្រីស្ទកំពុងឈរលើទឹក ហើយឆ្លើយតបនឹងសំណួរមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសំណួរនោះចាប់ផ្តើមដោយពាក្យថា «តើដល់ពេលណា?» ។ «តើដល់ពេលណា?» គឺជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍មួយ ដែលក៏ត្រូវបានសួរដល់ព្រះយេស៊ូវផងដែរ នៅក្នុងខទីដប់បី នៃដានីយ៉ែល ជំពូក៨ ដែលសំណួរនោះត្រូវបានសួរថា «តើដល់ពេលណា?»

> មាន​ម្នាក់​ទូល​សួរ​បុរស​ដែល​ស្លៀកពាក់​ដោយ​ក្រណាត់​ទេសឯក ដែល​ឈរ​នៅ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ​ថា តើ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ទៀត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​នៃ​អស្ចារ្យ​ទាំង​នេះ?

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ដែល​ឈរ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ កាល​ដែល​គាត់​លើក​ដៃ​ស្តាំ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​គាត់​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ថា នោះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​មួយ​កាល ពីរ​កាល និង​កន្លះ​កាល; ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​បញ្ចប់​ការ​បំបែក​អំណាច​របស់​ប្រជាជន​បរិសុទ្ធ នោះ​គ្រប់​ការ​ទាំង​នេះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 12:6, 7។

សំណួរ​ដែល​បាន​នាំ​មក​សួរ​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​បុរស​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ក្នុង​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ​ហិដេកែល គឺ​ថា៖ «តើ​ត្រូវ​មាន​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ដល់​ទី​បញ្ចប់​នៃ​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងនេះ?» ហើយ​ក្នុង​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ​អ៊ុលាយ ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា ផាលម៉ូនី (បរិសុទ្ធ​មួយ​អង្គ​នោះ) ត្រូវ​បាន​សួរ​ថា៖ «តើ​និមិត្ត​អំពី​យញ្ញបូជា​ប្រចាំថ្ងៃ និង​អំពើ​រំលង​ដែល​បង្ក​ការ​ស្ងាត់ជ្រងំ ដើម្បី​ប្រគល់​ទាំង​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពល​បរិវារ​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​ជាន់​ឈ្លី​ក្រោម​ជើង នឹង​មាន​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន?»

បងស្រី វ៉ាយ បានបញ្ជាក់ថា និមិត្តដែលបានប្រទានដល់ដានីយ៉ែល នៅក្បែរ​ច្រាំង​ទន្លេ​ធំៗ​នៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចបំពេញ ហើយទាក់ទងនឹងនិមិត្តទន្លេទាំងពីរ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានសួរ «សំណួរ» ខាងព្យាករណ៍ ដែលតែងតែបង្កើតឲ្យមានក្រឹត្យហាមថ្ងៃអាទិត្យ ជា «ចម្លើយ» ។ ទោះជាយ៉ាងណា ចម្លើយទាំងពីរត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងបរិបទនៃពេលវេលាព្យាករណ៍ ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ បុព្វបុរសអ្នកជឿបានកំណត់ត្រឹមត្រូវនូវចម្លើយចំពោះសំណួរនៃជំពូកទីប្រាំបី និងនិមិត្តទន្លេអ៊ូឡាយ ហើយពួកគេបានយល់ថា ឆ្នាំ 1798 ជាពេលដែលការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយអំណាចរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះបានបញ្ចប់។ ប៉ុន្តែក្រោយឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែល «ការអនុវត្តពេលវេលា» នៃព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះបានបញ្ចប់ សំណួរព្យាករណ៍ថា «តើដល់ពេលណា?» បានស្ដារឡើងវិញនូវការយល់ដឹងរបស់បុព្វបុរសអ្នកជឿថា «ដល់ 2300 ថ្ងៃ នោះទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាត នៅពេលក្រឹត្យហាមថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់» ហើយ «អស់ទាំង» «ការអស្ចារ្យ» នៅក្នុងនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល នឹងត្រូវបានសម្រេច នៅពេលការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៃប្រជាជនបរិសុទ្ធក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះជានិមិត្តរូប បានបញ្ចប់។

និមិត្តនៃទន្លេហ៊ីដេកែលក្នុងបីជំពូកចុងក្រោយនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល និងនិមិត្តនៃទន្លេអ៊ុលាយក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរដល់ជំពូកទីប្រាំបួន ត្រូវបានបងស្រីវ៉ាយត៍កំណត់ថា ជា «ទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ»។ អ្នកប្រាជ្ញទាំងខាងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងព្រះគម្ពីរទាំងអស់ សុទ្ធតែទទួលស្គាល់ថា មានតែទន្លេចំនួនពីរប៉ុណ្ណោះ ហើយទន្លេទាំងពីរនោះសុទ្ធតែជាទន្លេធំ ដែលជាប់ទាក់ទងនឹងស៊ីណារ។ ទន្លេទាំងពីរនោះគឺ ទីក្រីស (ហ៊ីដេកែល) និងអឺប្រាទ។ ទន្លេអ៊ុលាយមិនមែនជាទន្លេអឺប្រាទនៃស៊ីណារទេ វាគ្រាន់តែជាឆានែលទន្លេតូចមួយដែលមនុស្សបានជីកឡើងនៅប្រទេសពែរ្ស មិនមែននៅស៊ីណារឡើយ។ ទន្លេអ៊ុលាយនៅក្នុងនិមិត្តដែលមានមូលដ្ឋាន និងសសរស្តម្ភកណ្ដាលនៃសាសនាអាដវេនទីសមិនស្ថិតនៅក្នុងស៊ីណារទេ ប៉ុន្តែនារីព្យាការិនីបានកំណត់អត្តសញ្ញាណអ៊ុលាយថាជាអឺប្រាទ ដែលជាទន្លេធំមួយក្នុងចំណោមទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ។

និមិត្តហេតុហិដេគែល បង្ហាញអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅរបស់នាគ សត្វសាហាវ និងព្យាការីក្លែងក្លាយ ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អាម៉ាគេដូន ហើយនិមិត្តហេតុអ៊ូឡាយ តំណាងឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងការរួមបញ្ចូលព្រះជាតិរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងមនុស្សជាតិរបស់មនុស្ស។ តាមន័យព្យាករណ៍ ការបំផុសគំនិតប្រើទន្លេអ៊ូឡាយជាសាក្សីទីពីរ រួមជាមួយទន្លេអ៊ុយប្រាទ ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណកិច្ចការដែលត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងការភ្ជាប់ព្រះជាតិរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងមនុស្សជាតិ។

ទន្លេអឺប្រាទ និងទីគ្រីស ទាំងពីរ បានចាប់ផ្ដើមនៅក្នុងសួនអេដែន ហើយហូរកាត់ពេញបណ្ដោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រសេចក្ដីសញ្ញា។ នៅពេលដែលវាហូរចូលទៅក្នុងសសរស្នូលកណ្ដាលនៃសាសនាអាដվենទីស្ត នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ទន្លេអឺប្រាទត្រូវបានរួមបញ្ចូលជាមួយប្រឡាយអ៊ូឡាយដែលមនុស្សបានស្ថាបនា ដើម្បីតំណាងឲ្យការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ គឺជាការដែលត្រូវបានសម្រេចដោយការអនុវត្តសេចក្ដីជំនឿនៅក្នុងអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងថាជាមនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់។ អ៊ូឡាយតំណាងឲ្យការសាកល្បងមួយលើសិទ្ធិអំណាចនៃព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះ ពីព្រោះវាដាក់សិទ្ធិអំណាចរបស់ Ellen White ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណទន្លេអ៊ូឡាយនៃពែរ្សថាជាទន្លេធំមួយក្នុងចំណោមទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឲ្យស្ថិតក្នុងភាពផ្ទុយគ្នាជាមួយនឹងអ្នកជំនាញរបស់លោកិយ។

និមិត្តសញ្ញានៃ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ តំណាង​ឲ្យ​ការសាកល្បង​មួយ​អំពី​ពាក្យ​របស់​មនុស្ស ឬ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ តើ​មនុស្ស​ត្រឹមត្រូវ​ឬ ទេ ឬ​តើ​ពាក្យ​ដែល​បង​ស្រី វ៉ៃត៍​បាន​បញ្ជាក់​ទុក​នោះ​ត្រឹមត្រូវ? តើ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ​តំណាង​ឲ្យ​តែ​ទន្លេ​មួយ​នៅ​ប្រទេស​ពែរ្ស ឬ​វា​តំណាង​ឲ្យ​ទន្លេ​ទំនាយ​មួយ ដែល​ផ្សំឡើង​ពី​ទឹក​ពី​អេដែន លាយ​ចូល​ជាមួយ​ទឹក​ពី​មនុស្ស?

ប្រហែលជាមានជម្រើសជាច្រើនចំពោះទុក្ខលំបាកនេះដែលខ្ញុំបានលើកឡើង ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងរៀបរាប់គំនិតខ្លះៗ ដើម្បីឲ្យអ្នកបានឃើញចំណុចរបស់ខ្ញុំ។ តើអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងអ្នកទេវវិទ្យាខាងលោកិយត្រឹមត្រូវ ហើយបងស្រី White ខុសឬ? គ្មាននរណាម្នាក់ជំទាស់ថា “ទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ” គឺទន្លេទីក្រីស និងអឺប្រាទេឡើយ។ ដូច្នេះ នៅពេលបងស្រី White កំណត់អត្តសញ្ញាណទន្លេអ៊ូឡាយនៅប្រទេសពែរ្សថាជាទន្លេធំមួយនៃស៊ីណារ តើនាងជាព្យាការីក្លែងក្លាយឬ? ឬក៏ នាងជាព្យាការីពិត ដែលបានធ្វើខុសមួយឬ? តើព្យាការីពិតម្នាក់អាចធ្វើខុសបានប៉ុន្មានដង មុនពេលពួកគេឆ្លងកាត់បន្ទាត់ ហើយក្លាយជាព្យាការីក្លែងក្លាយ? ឬក៏ អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រខុសឬ? ឬក៏ តាមពិត នាងត្រឹមត្រូវឬ? ឬក៏ អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបងស្រី White សុទ្ធតែត្រឹមត្រូវទាំងពីរឬ? ខ្ញុំបានលើកទុក្ខលំបាកនេះឡើង ក្នុងគោលបំណងប្រើសេចក្តីពន្យល់អំពីទុក្ខលំបាកនេះ ជាចំណុចបន្ថែមមួយស្តីអំពីបុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ឈរនៅលើទន្លេ ដែលត្រូវបានសួរថា “តើដល់ពេលណា?” នៅក្នុងនិមិត្តទាំងស្តីអំពីទន្លេហិដេកែល និងអ៊ូឡាយ។

នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ដានីយ៉ែលស្ថិតនៅក្រុងស៊ូសា ក្នុងប្រទេសពែរ្ស ហើយក្រុងស៊ូសាស្ថិតនៅលើទន្លេអ៊ូឡាយ ដែលដោយសារឧស្សាហកម្មកសិកម្ម បានរួមបញ្ចូលទាំងទន្លេធម្មជាតិ និងបណ្តាញប្រឡាយទឹកសិប្បនិម្មិតជាបន្តបន្ទាប់ផងដែរ។ នៅពេលទន្លេអ៊ូឡាយហូរចុះទៅប្រហែលមួយរយហាសិបម៉ាយទៀត វាភ្ជាប់ជាមួយចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេទីក្រ៊ីស និងអឺប្រាត។ ទន្លេទីក្រ៊ីស និងអឺប្រាត ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅសួនអេដែន ទីបំផុតបានរួមបញ្ចូលគ្នា ហើយនៅពេលដែលវារួមចូលគ្នានោះ ទន្លេអ៊ូឡាយពីប្រទេសពែរ្សក៏ភ្ជាប់នៅចំណុចដដែលនោះផងដែរ។ នៅពេលទន្លេអ៊ូឡាយជួបប្រព័ន្ធវាលភក់នៃទន្លេទីក្រ៊ីសនៅចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេទីក្រ៊ីស និងអឺប្រាត ទន្លេអ៊ូឡាយក្លាយជាផ្នែកមួយនៃទឹកដែលបង្កើតជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ។ ពួកអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រគឺត្រឹមត្រូវ ហើយអ្នកស្រីវ៉ាយត៍ក៏ត្រឹមត្រូវដូចគ្នាដែរ។

នៅពេល បងស្រី វ៉ៃត៍ កំណត់អត្តសញ្ញាណនិមិត្តនៃអ៊ូឡាយក្នុងជំពូកទីប្រាំបី នាងកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណទន្លេមួយដែលល្បីល្បាញដោយប្រព័ន្ធប្រឡាយទឹកសិប្បនិម្មិតដែលមនុស្សបានសាងសង់ ហើយភ្ជាប់ទន្លេទីក្រ៊ីស និងអ៊ុយហ្វ្រាត ដែលតំណាងឲ្យរយៈកាលពីរនៃ 2520 ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 និង 1844។

ឈ្មោះបុរាណមួយនៃទន្លេទីក្រីស គឺ ហ៊ីដេកែល ហើយទាក់ទងនឹងទន្លេអឺហ្វ្រាត ទន្លេទាំងពីរនេះត្រូវបានកំណត់ទីតាំងយ៉ាងជាក់លាក់ក្នុងទំនាយថា មានការពាក់ព័ន្ធនឹងអាស្ស៊ីរី និងបាប៊ីឡូន ដែលក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថាជាសត្វតោពីរ ដែលត្រូវវាយទោសចៀមរបស់ព្រះ។ អំណាចបំផ្លាញទាំងពីរនោះ បានជារូបស្រមោលជាមុននៃអំណាចបំផ្លាញទាំងពីរគឺ រ៉ូមពហុទេវនិយម និងរ៉ូមប៉ាប ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃបុរសម្នាក់ និងស្ត្រីម្នាក់ ឬក៏ព្រះវិហារមួយ និងរដ្ឋមួយ។ រ៉ូមពហុទេវនិយម គឺជាបុរស ដែលតំណាងឲ្យការគ្រប់គ្រងរដ្ឋ ហើយរ៉ូមប៉ាប គឺជាស្ត្រីមិនបរិសុទ្ធនៃការគ្រប់គ្រងព្រះវិហារ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងទំនាយរបស់ពួកគេ អាស្ស៊ីរីគឺជាបុរស ហើយបាប៊ីឡូនគឺជាស្ត្រី ដូច្នេះកំណត់សម្គាល់ថា ទន្លេទីក្រីសគឺជាបុរស ហើយទន្លេអឺហ្វ្រាតគឺជាស្ត្រី។

ទន្លេទីក្រីស គឺជាទន្លេនៃនយោបាយរដ្ឋ ដែលបានឈានដល់ឆ្នាំ 1798 ហើយទន្លេអឺប្រាតនៃនយោបាយសាសនាចក្រ បានឈានដល់ឆ្នាំ 1844។ ទន្លេអឺប្រាតត្រូវតែឈានដល់ឆ្នាំ 1844 ព្រោះសារនៃឆ្នាំ 1844 គឺអំពីបាប៊ីឡូន (ទន្លេអឺប្រាត) ដែលបានដួលរលំម្ដងទៀតក្នុងឆ្នាំ 1844។ ខណៈដែលទន្លេអឺប្រាតបានបង្កើតជាទឹកធ្លាក់មួយក្នុងឆ្នាំ 1844 ទន្លេអ៊ុលាយ ដែលបានចូលរួមក្នុងចំណុចប្រសព្វនោះផងដែរ ជានិមិត្តរូបនៃអំពើមនុស្ស ក៏បានរួមបញ្ចូលជាមួយទឹកនៃទន្លេមួយទៀត។ ទន្លេនៃនយោបាយរដ្ឋត្រូវបានទប់ទឹកឡើងក្នុងឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលអំណាចស៊ីវិលត្រូវបានដកចេញពីអំណាចសម្តេចប៉ាប។ នៅក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ សហរដ្ឋអាមេរិកចាប់ផ្តើមគ្រងរាជ្យជាសត្វលោកីយ៍ និងនគរទីប្រាំមួយនៃពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ។ ទន្លេទីក្រីសត្រូវបានទប់ទឹកឡើងក្នុងឆ្នាំ 1798 ត្រង់កន្លែងពិតប្រាកដដែលនៅទីបំផុត រដ្ឋនឹងបង្ខំឲ្យពិភពលោកទាំងមូលបំបែកទំនប់ ដែលឥឡូវនេះកំពុងទប់ស្កាត់ជំនន់នៃការបៀតបៀនរបស់សម្តេចប៉ាប ដែលជិតនឹងហូរលេចលើពិភពលោកទាំងមូល ដូចជាទឹកជំនន់ដ៏លើសលប់។ ជញ្ជាំង ឬទំនប់នោះ គឺជាជញ្ជាំងនៃការបំបែកចេញពីគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ។

នៅឆ្នាំ 1844 ទាំងទន្លេ Euphrates និង Ulai សម្គាល់សារឆ្នាំ 1844 ថាជាការធ្លាក់ចុះរបស់បាប៊ីឡូន ហើយក៏ជាកិច្ចការដែលព្រះគ្រីស្ទទ្រង់បានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1844 ផងដែរ នៅពេលដែល ក្នុងនាមជាព្រះរាជទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ទ្រង់បានបន្សុទ្ធទឹកនៃបាប៊ីឡូន និងកិច្ចការរបស់មនុស្សឲ្យចេញពីប្រជាជនមួយ ដែលត្រូវចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ គឺជាប្រជាជនមួយដែលត្រូវការការសម្អាតជាមុនសិន មុនពួកគេចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។ ការបន្សុទ្ធចុងក្រោយនៃប្រជាជននោះ ត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយភ្លៀងដែលបានចាក់បង្ហូរចុះក្រោមសារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ហើយដំណក់ភ្លៀងទាំងនោះនៃសារសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានចម្រោះចេញពីទឹកនៃទន្លេ Tigris ដូចដែលក្រុម Millerites បានសម្គាល់រ៉ូមសម្តេចប៉ាប និងឆ្នាំ 1798 ហើយដូចដែលពួកគេបានសម្គាល់ការធ្លាក់ចុះរបស់បាប៊ីឡូន និងត្រូវបានបន្សុទ្ធមុនទ្វារបិទដោយសារ ឬអ្នកក៏អាចនិយាយបានថា—ត្រូវបានបន្សុទ្ធដោយភ្លៀងដែលបានមកពីទឹកដែលបានចម្រោះនៃទន្លេ Ulai, Tigris និង Euphrates ខណៈដែលពួកគេបានប្រកាសសារនៃ Daniel 8:14 ហើយបានបំពេញសារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ មុនការបើកនៃថ្ងៃនៃការផ្សះផ្សាតាមគំរូពិត។

នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ខទី ៧ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​កំពុង​ឈរ​លើ​ទឹក​នៃ​ហ៊ីដេកែល ទ្រង់​កំពុង​ឈរ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ​ទីក្រីស ដែល​ជា​ទឹក​តំណាង​ឲ្យ​នយោបាយ​រដ្ឋការ​នៅ​ក្នុង​និមិត្ត ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ចលនា​ចុង​ក្រោយ​នៃ​នយោបាយ​រដ្ឋការ​របស់​មនុស្ស ដែល​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​ពេល​សាកល្បង។ ទ្រង់​កំពុង​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ ដើម្បី​ឆ្លើយ​សំណួរ​នៃ​ខមុន ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​និមិត្ត​អំពី​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ បុរស​ស្លៀក​សំពត់​ទេសឯក ដែល​នៅ​ទី​នោះ​គឺ​ជា ប៉ាល់ម៉ូនី ជា​អ្នក​រាប់​ដ៏​អស្ចារ្យ ទ្រង់​ផ្តល់​ចម្លើយ​មួយ ចំពោះ​សំណួរ​នៃ​ខមុន។ ក្នុង​ករណី​ទាំង​ពីរ​នេះ កិច្ច​សន្ទនា​គឺ​ជា​កិច្ច​សន្ទនា​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​រវាង​ទេវតា​ទាំងឡាយ និង​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ក្នុង​ករណី​ទាំង​ពីរ​នេះ សំណួរ​គឺ​ថា «តើ​យូរ​ប៉ុណ្ណា?»

ចម្លើយ​គឺ​រហូត​ដល់​២៣០០​ថ្ងៃ; នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី និង​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ វា​គឺ «មួយ​កាល ពីរ​កាល និង​កន្លះ​កាល»។ ចម្លើយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​យល់​ថា​ជា​២៣០០​ឆ្នាំ និង​១២៦០​ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ​១៨៤៤ ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ដាក់​បម្រាម​លើ​ការ​អនុវត្ត​ពេលវេលា​នៅ​ក្នុង​សារ​ទំនាយ ពីព្រោះ​ពេលវេលា​លែង​មាន​ទៀត​ហើយ។ តើ​ចម្លើយ​របស់ Palmoni បុរស​ដែល​ស្លៀក​ពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក សម្រាប់​ជំនាន់​ចុង​ក្រោយ​របស់​ទ្រង់ គឺ​អ្វី? សំណួរ «តើ​យូរ​ប៉ុណ្ណា?» ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​តាម​រយៈ​សាក្សី​ជា​ច្រើន​ដើម្បី​កំណត់​ថា ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​គឺ​ជា​ចម្លើយ​ចំពោះ​សំណួរ​នោះ ដូច្នេះ តើ​ទីបរិសុទ្ធ​ត្រូវ​បាន​សម្អាត​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ឬ ហើយ​តើ «ការអស្ចារ្យ​ទាំង​អស់​នេះ» ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ឬ? តើ «ការអស្ចារ្យ» ដែល​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នោះ​ជា​អ្វី ហើយ «ការអស្ចារ្យ» ទាំង​នោះ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​ពេល​ណា?

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានមើល ហើយមើលចុះ មានមនុស្សពីរនាក់ទៀតឈរនៅទីនោះ ម្នាក់នៅខាងនេះនៃច្រាំងទន្លេ ហើយម្នាក់ទៀតនៅខាងនោះនៃច្រាំងទន្លេ។ ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបាននិយាយទៅកាន់បុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលឈរនៅលើទឹកទន្លេថា «តើត្រូវរង់ចាំដល់ទីបញ្ចប់នៃការអស្ចារ្យទាំងនេះយូរប៉ុនណា?»

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ឈរ​នៅ​លើ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ កាល​ដែល​គាត់​លើក​ដៃ​ស្តាំ និង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​គាត់​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន్మ​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ថា ការទាំង​នេះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​មួយ​កាល ពីរ​កាល និង​កន្លះ​កាល; ហើយ​នៅ​ពេល​គាត់​បាន​បញ្ចប់​ការ​បំបែក​កម្លាំង​របស់​ប្រជាជន​បរិសុទ្ធ នោះ​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 12:5–7។

សំណួរនិមិត្តសញ្ញាថា «តើដល់ពេលណា?» សម្គាល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយទេវតានោះបានសួរមិនមែនថា ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមាននៅពេលណាទេ ប៉ុន្តែថា តើការអស្ចារ្យទាំងនោះនឹងបញ្ចប់នៅពេលណា។ «ការអស្ចារ្យ» ទាំងនោះបញ្ចប់នៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដូច្នេះ តើការអស្ចារ្យអ្វីខ្លះដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ? ឬឲ្យច្បាស់ជាក់លាក់ជាងនេះ តើ «ការអស្ចារ្យ» អ្វីខ្លះដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងនិមិត្តដែលបានប្រទាននៅមាត់ទន្លេ ហីដេកែល ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកដប់ ដល់ដប់ពីរ? ប្រសិនបើយើងអាចកំណត់បានថា «ការអស្ចារ្យ» ទាំងនោះជាអ្វី យើងប្រហែលជាអាចរកឃើញថា តើ «ការអស្ចារ្យ» ទាំងនោះចាប់ផ្តើមនៅពេលណា។ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ១០ កាប្រីយែលបានកំណត់យ៉ាងជាក់លាក់ថា គោលបំណងរបស់លោកគឺអ្វី នៅក្នុងការទំនាក់ទំនងរបស់លោកជាមួយដានីយ៉ែល ក្នុងអំឡុងពេលនិមិត្តនោះ។

> ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានមក ដើម្បីឲ្យអ្នកយល់អំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់អ្នកនៅគ្រាចុងក្រោយ; ដ្បិតនិមិត្តនៅសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើនទៀត។ ដានីយ៉ែល 10:14។

កាព្រីយែលបានមក ដើម្បីឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះយល់អំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតមានលើពួកគេនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ការសន្មតថា ទំនាយនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ត្រូវបានពួកមីឡឺរ៉ាយយល់ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែយកការទទួលស្គាល់នោះទៅប្រើ ដើម្បីបដិសេធការអនុវត្តនៃជំពូកនោះចំពោះគ្រាចុងក្រោយ គឺជាការធ្វើឲ្យគោលបំណងដែលកាព្រីយែលបានប្រកាសទុកត្រូវបរាជ័យ។ ចាប់តាំងពីកាព្រីយែលចាប់ផ្តើមការរៀបរាប់ទំនាយនៅខទីមួយនៃជំពូក ១១ រហូតដល់ខទីបីនៃជំពូក ១២ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅទីនោះ គឺជាព័ត៌មានលម្អិតទំនាយខាងក្រៅ អំពីរបៀបដែលនាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ នាំពិភពលោកទៅកាន់អាម៉ាគេដូន។ មានខ្លះៗនៅក្នុងជំពូកនោះដែលពិពណ៌នាអំពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវទទួលការបៀតបៀន ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្ត្រនៃជំពូក ១១ ជាមូលដ្ឋាន គឺជាការបើកសម្ដែងខាងក្រៅ។ នេះមានន័យថា ជំពូក ១០ និងជំពូក ១២ តំណាងឲ្យអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា នៅក្នុងនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល ពីព្រោះ មិនដូចជំពូក ១១ ទេ ជំពូកទាំងពីរនេះសុទ្ធតែពិពណ៌នាសារខាងក្នុងមួយ ដែលកំណត់សម្គាល់អំពីការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ ជំពូកកណ្ដាល គឺជាការបះបោររបស់មនុស្សជាតិ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយស្តេចខាងជើង គឺសម្តេចប៉ាបនៃទីក្រុងរ៉ូម ហើយជំពូកអាល់ហ្វា គឺជំពូក ១០ រួមជាមួយជំពូកអូមេហ្គា គឺជំពូក ១២ កំណត់អត្តសញ្ញាណបទពិសោធន៍ខាងក្នុងរបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នៅគ្រាចុងក្រោយ។ ជំពូកទាំងបីនាំទៅដល់ការបិទកាលសាកល្បង ជំពូកអាល់ហ្វាចាប់ផ្តើមដោយការកោតខ្លាចព្រះ ដែលបំបែកអ្នកថ្វាយបង្គំពីរពួកចេញពីគ្នា ហើយនៅចុងជំពូក ដានីយ៉ែលត្រូវបានប្រទានអំណាចទ្វេដង ដូច្នេះហើយកំណត់សម្គាល់សាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ។ ជំពូក ១២ គឺជាជំពូកអូមេហ្គា ហើយវាកំណត់សម្គាល់សារនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទេវតាទីបី។

ជំពូក​ទី​ដប់មួយ​ពិពណ៌នា​អំពី​ការ​បះបោរ​របស់​មនុស្សជាតិ ចាប់​តាំង​ពី​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម រហូត​ដល់​ការ​បិទ​កាលៈទេសៈ​សាកល្បង ដែល​តាម​បង​ស្រី White គឺ​ជា​រូប​បង្ហាញ​នៃ​ការ​បិទ​កាលៈទេសៈ​សាកល្បង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ។ ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​ដប់មួយ ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ពីព្រោះ​ដានីយ៉ែល​ជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​បាប៊ីឡូន ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​បី​ដង ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​ដដែល​នោះ​នៅ​ឆ្នាំ 70 AD ហើយ​បន្ទាប់​មក​ម្តង​ទៀត​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ពិភពលោក។

ការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹមពីរលើកជាក់ស្តែង ដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃដដែលនៃឆ្នាំ មួយឆ្ងាយពីមួយទៀតប្រាំមួយរយហុកសិបប្រាំឆ្នាំ។ ការបំផ្លាញទាំងពីរលើកនោះ គឺជាការបំផ្លាញនៃទីក្រុងដែលហិបសញ្ញាត្រូវតែស្ថិតនៅទីនោះ។ ស៊ីឡូមានលក្ខណៈព្យាករណ៍ដូចគ្នា ហើយតំណាងឲ្យការបំផ្លាញលើកដំបូងនៃទីក្រុងមួយ ដែលវត្តមានរបស់ព្រះបានស្ថិតនៅទីនោះ ឬក៏ត្រូវតែស្ថិតនៅទីនោះ។ នៅពេលបងស្រី វ៉ាយ ប្រើការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹមជានិមិត្តសញ្ញានៃការបំផ្លាញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ នាងកំពុងអធិប្បាយលើសេចក្ដីអប់រំរបស់ព្រះគ្រីស្ទអំពីការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹម។

ស៊ីឡូ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់នេប៊ូក្នេសារ និងទីតុស ជាសាក្សីបីនាក់នៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបំផ្លាញទីក្រុងរបស់ព្រះ។ ស៊ីឡូ គឺជាសាររបស់ទេវតាទីមួយ ដែលបង្រៀនឲ្យកោតខ្លាចព្រះ ជាអ្វីមួយដែលអេលីមិនបានធ្វើ ហើយឲ្យថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ជាអ្វីមួយដែលអេលីមិនបានធ្វើ ដ្បិតម៉ោងនៃសេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ។ សាររបស់ទេវតាទីពីរ គឺជាកន្លែងដែលយើងឃើញការធ្វើជាទ្វេដង ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយនេប៊ូក្នេសារ និងទីតុស។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមលើកទីបី នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ គឺនៅពេលបិទបញ្ចប់នៃពេលវេលាសាកល្បង ដែលជាការបិទបញ្ចប់នៃសេចក្តីជំនុំជម្រះ។

ជំពូក​ទី​ដប់មួយ​គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខាង​ក្រៅ​នៃ​សារ​ទេវតា​ទាំង​បី។ វា​ស្ថិត​នៅ​កណ្ដាល​រវាង​និមិត្ត​នៃ​ការ​បំបែក​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ និង​ការ​ប៉ះពាល់​បី​យ៉ាង​ដែល​ផ្តល់​អំណាច ដែល​កើត​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ពីរ​នៃ​និមិត្ត​របស់​ដានីយ៉ែល។ នេះ​មាន​ន័យ​ថា ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ​ក៏​នឹង​និយាយ​អំពី​រឿងរ៉ាវ​ខាង​ក្នុង​នៃ​អ្វី​ដែល​កើត​មាន​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ​ដែរ។ វា​ក៏​មាន​ន័យ​ថា ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ជាង​ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់​ចំនួន​ម្ភៃ​ពីរ​ដង។

ក្នុងនិមិត្តនៃអ៊ុឡាយ ព្រះគ្រីស្ទក៏ត្រូវបានសួរផងដែរ​ថា «តើដល់ពេលណា?» ខណ្ឌដប់ពីរខណ្ឌមុន ដែលនាំទៅដល់សំណួរនៅក្នុងខណ្ឌទីដប់បី បានកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ខាងក្រៅ ដែលតំណាងឲ្យលម្អិតសំខាន់ៗអំពីអំណាចនានានៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ។ ខណ្ឌដប់ពីរនោះ គ្រាន់តែជាការស្ទួនឡើងវិញ និងពង្រីកបន្ថែមលើប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរប៉ុណ្ណោះ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងខណ្ឌទាំងនោះ ត្រូវបានស្ទួនឡើងវិញ និងពង្រីកបន្ថែមនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ ដោយចាប់ផ្តើមនៅសម័យនៃជនមានឌី និងជនពែរ្ស។ ពាក់កណ្តាលចុងក្រោយនៃជំពូកទីប្រាំបី និងជំពូកទីប្រាំបួនទាំងមូល គឺជាការតំណាងអំពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដោយហោរាដានីយ៉ែល។ និមិត្តអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលមាននៅក្នុងនិមិត្តនៃទន្លេអ៊ុឡាយបីជំពូក រួមជាមួយនឹងការតំណាងអំពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅក្នុងជំពូកទាំងនោះ តាមរយៈអន្តរកម្មរបស់ដានីយ៉ែលជាមួយកាព្រីយ៉ែល គឺជា​អាល់ហ្វា​ដល់​អូមេហ្គា​នៃ​ជំពូក​ទីដប់​ដល់​ទីដប់ពីរ។

ដោយសារទន្លេហ៊ីដេកែល​ជា​អូមេហ្គា ហើយ​ទន្លេអ៊ូឡៃ​ជា​អាល់ហ្វា អំណាច​ដែល​តំណាង​ដោយ​ពន្លឺ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើកមិន​បិទ​ត្រា​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ នៅពេល​ពេល​វេលា​ចុងបញ្ចប់​មក​ដល់ គឺ​ភ្លឺ​ជាង​និមិត្តដែល​ជា​សសរគោល​កណ្ដាល និង​ជា​មូលដ្ឋាន​របស់​អាដវែនទីសឹម ចំនួន​ម្ភៃពីរ​ដង។ ដូច្នេះ ពន្លឺ​នៃ​និមិត្ត​ចុងក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ដោយ​ផ្ទាល់​ថា​ជា​ពន្លឺ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​គ្រា​ចុងក្រោយ។ នៅពេល​ទេវតា​សួរ​បុរស​ដែល​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក​ថា «តើ​ដល់​ពេល​ណា?» ចំពោះ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​អច្ឆរិយភាព​ទាំងនេះ អច្ឆរិយភាព​ទាំងនោះ​គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ភ្លឺ​ដូច​តារា​ជា​រៀង​រហូត​តទៅ ដូច​ជា​ប្រវត្តិ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​អាប់រ៉ាម​បន្លឺ​សូរ​តប​នឹង​បទបញ្ជា​មួយ​ឲ្យ​អាប់រ៉ាម​មើល​ទៅ​កាន់​តារា​ទាំងឡាយ។ អច្ឆរិយភាព​នៅក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​ដប់ពីរ គឺ​ជា​ការ​ប្រែប្រួល​មនុស្ស​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ទង់សញ្ញា​របស់​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់។

នៅក្នុង​ចំណុច​មុនមួយ យើង​បាន​កំណត់​សម្គាល់​ថា ខគម្ពីរ​ទី​ដប់មួយ​នៃ ដានីយ៉ែល ១២ កំណត់​សម្គាល់​អំពី​រយៈពេល​ព្យាករណ៍​មួយ ដែល​មាន​សមាសភាព​ពីរ​រយៈពេល ហើយ​រយៈពេល​ទី​មួយ​នោះ​គឺ​សាមសិប​ឆ្នាំ។ ដើម្បី​ដាក់​ការ​សង្កត់ធ្ងន់​ដែល​ត្រឹមត្រូវ​លើ​ខគម្ពីរ​ទី​ដប់មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​កាន់​ខគម្ពីរ​ទី​ប្រាំពីរ ដើម្បី​បង្ហាញ​ការ​ចូលរួម​ដោយ​ផ្ទាល់​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ជាមួយ​នឹង​អច្ឆរិយការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​ទ្រង់​សម្រេច​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​បំផុត។

នៅពេលត្រឡប់មកកាន់ខទីដប់មួយវិញ ខ្ញុំចង់រំឭកលោកអ្នកថា ជំពូកទីដប់ពីរ ត្រូវបានកាព្រីយ៉ែលហៅដោយផ្ទាល់ថា «ថ្ងៃចុងក្រោយ»។ នៅក្នុងសម័យរបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ គឺជាថ្ងៃដែលពួកគេត្រូវបានបោះត្រា ហើយចូលទៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយព្រះ តាមសៀវភៅដានីយ៉ែល នឹងមានសារមួយដែលត្រូវបានបើកត្រា ហើយនឹងរីកធំឡើងទៅជាសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង។ សារនោះ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ ដោយរយៈពេលព្យាករណ៍បីផ្សេងគ្នា ដែលពួកមីឡេរ៉ាយត៍បានកំណត់រួចហើយ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានអះអាងដោយព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។ រយៈពេលទាំងបីនោះ មិនតំណាងឲ្យពេលវេលាទេ ពីព្រោះទេវតាដដែលនោះ ដែលបានលើកដៃទាំងពីរឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ បានលើកដៃមួយឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុង វិវរណៈ 10 ហើយបានស្បថថា នឹងមិនមានពេលវេលាទៀតឡើយ។ សេចក្ដីប្រកាសនោះក្នុងឆ្នាំ 1844 មានន័យថា រយៈពេលព្យាករណ៍ទាំងបីនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 12 គឺជារយៈពេលនិមិត្តសញ្ញា ដែលមិនមានបំណងឲ្យតំណាងឲ្យពេលវេលាឡើយ។

ហេតុនេះហើយ នៅពេលដែលរយៈពេលព្យាករណ៍និមិត្តរូបកណ្ដាលក្នុង ដានីយ៉ែល ១២ ជារយៈពេលទ្វេដងមួយ ដែលចាប់ផ្ដើមដោយសាមសិបឆ្នាំ នៅក្នុងជំពូកនោះផ្ទាល់ ដែលមីកែលឈរឡើង នោះអ្នកក៏ដឹងថា រយៈពេលទ្វេដងដែលចាប់ផ្ដើមដោយសាមសិបឆ្នាំនោះ គឺជាការសម្រេចបំពេញដ៏គ្រប់លក្ខណ៍នៃព្យាករណ៍អាល់ហ្វារបស់អាប់រ៉ាម។ អូមេហ្គានៃព្យាករណ៍អំពីពេលវេលា ដែលចាប់ផ្ដើមប្រវត្តិសាស្ត្រព្រះសញ្ញា ក្នុងន័យនៃរាស្ត្រដែលត្រូវបានជ្រើសរើស មកដល់ការសម្រេចបំពេញដ៏គ្រប់លក្ខណ៍របស់វា នៅក្នុងជំពូកដដែលនោះ ដែលជាចំណុចកំពូលនៃសក្ខីភាពរបស់ដានីយ៉ែល អំពីអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះ នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

នៅ​ក្នុង​ពេល​ចុង​បញ្ចប់ ព្រះគម្ពីរ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​បញ្ចេញ ហើយ​ពន្លឺ​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​នោះ​បោះត្រា​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ។ នៅ​ក្នុង​ពេល​ចុង​បញ្ចប់ ព្រះគម្ពីរ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​បញ្ចេញ ហើយ​ពន្លឺ​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​រយៈពេល​ទំនាយ​បី​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ចុង​ក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល។ ជំពូក​នោះ​គឺ​ជា​អូមេហ្គា​នៃ​ជំពូក​បី​ដែល​បង្កើត​ជា​និមិត្តហេតុ​ហ៊ីដេកែល ហើយ​និមិត្តហេតុ​ហ៊ីដេកែល​គឺ​ជា​អូមេហ្គា​ចំពោះ​ជំពូក​បី​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​អាល់ហ្វា​នៃ​និមិត្តហេតុ​ទន្លេ​ទាំងឡាយ​របស់​ដានីយ៉ែល។ ទន្លេ​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​អេដែន ទីបំផុត​បាន​មក​ដល់​ដានីយ៉ែល ហើយ​បន្ទាប់​មក ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​របស់​ព្រះ​បាន​នាំ​ពួកវា​ទៅ​កាន់​ចលនា​មីល្លែរ៉ាយត៍​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ និង​ទី​ពីរ គឺ​ជា​ចលនា​អាល់ហ្វា​នៃ​ចលនា​ពីរ​របស់​ទេវតា​បី។ មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ខ​ទី​ដប់​មួយ គឺ​ជា​អូមេហ្គា​ចំពោះ​ទំនាយ​រយៈពេល 430 ឆ្នាំ​របស់​អាប់រ៉ាម និង​របស់​ប៉ុល។

មុន​នឹង​យើង​បន្ត​ទៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ១២ និង​ទំនាក់ទំនង​របស់​វា​ជាមួយ​នឹង​ទំនាយ​របស់​អាប់រ៉ាម គួរ​ឲ្យ​នឹក​ចាំ​ថា ប៉ុល​ជា​នរណា។ ប៉ុល​មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​សាវក​ទៅ​កាន់​សាសន៍​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដូច​ជា​សំខាន់​ដែរ គាត់​បាន​បង្ហាញ​សារ​របស់​គាត់​តាម​រយៈ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​របស់​ព្រះ។ អ្វី​ដែល​សំខាន់​ជាង​នោះ​ទៀត គឺ​ថា ប៉ុល​ជា​ហោរា​ខាង​សម័យកាល។ ហោរា​ខាង​សម័យកាល គឺ​ជា​ហោរា​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ដើម្បី​ដឹកនាំ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ពី​សម័យកាល​មួយ​ទៅ​សម័យកាល​មួយ​ទៀត ដូច​ជា​ម៉ូសេ ពី​ការ​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​អាសនៈ ទៅ​ការ​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ទី​បរិសុទ្ធ; យ៉ូហាន​បាទីស្ទ ពី​ទី​បរិសុទ្ធ​នៅ​ផែនដី ទៅ​កាន់​ទី​បរិសុទ្ធ​នៅ​ស្ថានសួគ៌។ ប៉ុល​បាន​កត់ត្រា​ព័ត៌មាន និង​ក្បួន​នៃ​ការ​អនុវត្ត​ពី​អក្សរសាស្ត្រ​ទៅ​ខាង​វិញ្ញាណ ច្រើន​ជាង​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះគម្ពីរ​ទាំង​អស់​ផ្សំ​គ្នា ដោយ​ឆ្ងាយ! គាត់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ដើម្បី​ពន្យល់​អំពី​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​អក្សរសាស្ត្រ​ទៅ​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​បរិបទ​នៃ​រាស្ត្រ​សញ្ញា​សន្ធិសញ្ញា​របស់​ព្រះ។

ប៉ូល គឺ​ជា​តំណ​ភ្ជាប់​រវាង​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​រើសតាំង​របស់​អ័ប្រាហាំ នៅ​ពេល​ដែល​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​រើសតាំង​នោះ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​សភាព​ជា​អក្សរ​ត្រង់​ទៅ​ជា​សភាព​ខាង​វិញ្ញាណ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​បាន​តាំងខ្លួន​ឲ្យ​មាំមួន​ក្នុង​តួនាទី​អំពី​ថា ប៉ូល​ជា​នរណា​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ទេ នោះ​អ្នក​ប្រហែល​ជា​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ថា វា​សមស្រប​តាម​បែប​ព្រះជាម្ចាស់​យ៉ាង​ណា ដែល​ទំនាយ​ដំបូង​បំផុត​អំពី​រាស្ត្រ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ព្រះ គឺ​ជា​ទំនាយ​ពេលវេលា​ពីរជាន់ ដែល​ចាប់ផ្ដើម​ដោយ​រយៈពេល ៣០ ឆ្នាំ។ ទំនាយ​មួយ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​បិតា​នៃ​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​រើសតាំង ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទៅ​ជា​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​រើសតាំង​ខាង​វិញ្ញាណ ព្យាការី​ខាង​សម័យកាល​ម្នាក់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ដើម្បី​កំណត់​សម្គាល់ និង​ពន្យល់​អំពី​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​នោះ ព្រមទាំង​ដើម្បី​ផ្ទៀងផ្ទាត់​ទំនាយ​ពេលវេលា​របស់​អាប់រ៉ាម ដោយ​សាក្សី​ទីពីរ​ពី​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ដែល​ស្រប​តាម​សាក្សី​ទីមួយ​ពី​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់។ អាប់រ៉ាម​នៅ​ដើម បន្ទាប់​មក​ប៉ូល​នៅ​ចុង​បញ្ចប់ បង្ហាញ​ជា​គំរូ​អំពី​សារៈសំខាន់​នៃ 1290 នៃ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។

យើង​នឹង​បន្ត​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «និមិត្តរបស់សាការីអំពីយ៉ូស្វេ និងទេវទូត មានអនុវត្តដោយអំណាចពិសេសចំពោះបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនព្រះ ក្នុងឆាកបញ្ចប់នៃថ្ងៃធំនៃការធ្វើដង្វាយធួន។ នៅពេលនោះ ពួកជំនុំដែលនៅសល់នឹងត្រូវនាំចូលទៅក្នុងការសាកល្បង និងទុក្ខវេទនាយ៉ាងធំ។ អស់អ្នកដែលកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្តីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវ នឹងមានអារម្មណ៍ដឹងពីសេចក្តីកំហឹងរបស់នាគ និងពួកបរិវាររបស់វា។ សាតាំងចាត់ទុកលោកិយថាជាប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួន; វាបានទទួលអំណាចគ្រប់គ្រង សូម្បីតែលើមនុស្សជាច្រើនដែលប្រកាសខ្លួនថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ មានក្រុមតូចមួយដែលកំពុងតែតស៊ូប្រឆាំងនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់វា។ ប្រសិនបើវាអាចលុបបំបាត់ពួកគេចេញពីផែនដីបាន នោះជ័យជម្នះរបស់វានឹងពេញលេញ។ ដូចដែលវាបានមានឥទ្ធិពលលើប្រជាជាតិមិនជឿឲ្យបំផ្លាញអ៊ីស្រាអែល យ៉ាងដូច្នោះដែរ ក្នុងអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ វានឹងញុះញង់អំណាចអាក្រក់នៃផែនដីឲ្យបំផ្លាញប្រជាជនរបស់ព្រះ។ មនុស្សទាំងឡាយនឹងត្រូវបានទាមទារឲ្យស្តាប់បង្គាប់ក្រឹត្យវិន័យរបស់មនុស្ស ដោយបំពានលើក្រឹត្យវិន័យដ៏ទេវភាព។»

> អ្នកដែលស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះ នឹងត្រូវបានគំរាមកំហែង ចោទប្រកាន់ និងហាមឃាត់។ ពួកគេនឹងត្រូវបាន «ក្បត់ដោយទាំងឪពុកម្តាយ ទាំងបងប្អូន ទាំងញាតិមិត្ត និងមិត្តភក្តិ» រហូតដល់ស្លាប់។ លូកា 21:16។ សេចក្តីសង្ឃឹមតែមួយគត់របស់ពួកគេ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះមេត្តាករុណារបស់ព្រះ; ការការពារតែមួយគត់របស់ពួកគេ គឺជាការអធិស្ឋាន។ ដូចយ៉ូស្វេបានទូលអង្វរនៅចំពោះមុខទេវតានោះដែរ នោះក្រុមជំនុំនៅសំណល់ ដោយចិត្តបាក់បែក និងសេចក្តីជំនឿមិនរង្គោះរង្គើ នឹងទូលអង្វរសុំការអភ័យទោស និងការរំដោះ តាមរយៈព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះអង្គអធិប្បាយការពាររបស់ពួកគេ។ ពួកគេដឹងយ៉ាងពេញលេញអំពីភាពមានបាបនៃជីវិតរបស់ខ្លួន ពួកគេឃើញភាពទន់ខ្សោយ និងភាពមិនសមគួររបស់ខ្លួន; ហើយពួកគេជិតនឹងអស់សង្ឃឹម។

> អ្នកល្បួងឈរនៅក្បែរ ដើម្បីចោទប្រកាន់ពួកគេ ដូចដែលគាត់បានឈរនៅក្បែរ ដើម្បីតទល់នឹងយ៉ូស្វេ។ គាត់ចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សម្លៀកបំពាក់កខ្វក់របស់ពួកគេ គឺលក្ខណៈអត្តចរិតដែលខ្វះខាតរបស់ពួកគេ។ គាត់លើកបង្ហាញភាពទន់ខ្សោយ និងភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេ អំពើបាបនៃការមិនដឹងគុណរបស់ពួកគេ ភាពមិនដូចព្រះគ្រីស្ទរបស់ពួកគេ ដែលបាននាំឲ្យព្រះប្រោសលោះរបស់ពួកគេទទួលការមិនគោរពកិត្តិយស។ គាត់ខិតខំធ្វើឲ្យពួកគេភ័យខ្លាចដោយគំនិតថា សភាពរបស់ពួកគេគ្មានសេចក្តីសង្ឃឹមទេ ថាស្នាមប្រឡាក់នៃសេចក្តីសៅហ្មងរបស់ពួកគេនឹងមិនអាចត្រូវបានលាងសម្អាតអស់ទៅបានឡើយ។ គាត់សង្ឃឹមថា តាមរយៈវិធីនេះ គាត់នឹងបំផ្លាញជំនឿរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេចុះចូលតាមការល្បួងរបស់គាត់ ហើយបែរចេញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគេចំពោះព្រះ។

> សាតាំងមានចំណេះដឹងយ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីអំពើបាបទាំងឡាយ ដែលវាបានល្បួងរាស្ត្ររបស់ព្រះឲ្យប្រព្រឹត្ត ហើយវាប្រកាន់ការចោទប្រកាន់របស់វាប្រឆាំងនឹងពួកគេ ដោយប្រកាសថា ដោយសារអំពើបាបរបស់ពួកគេ ពួកគេបានបាត់បង់ការការពារដ៏ទេវភាព ហើយវាអះអាងថា វាមានសិទ្ធិបំផ្លាញពួកគេ។ វាប្រកាសថា ពួកគេសមនឹងត្រូវបានដកចេញពីព្រះគុណរបស់ព្រះ ដូចជាវាខ្លួនឯងដែរ។ វានិយាយថា «តើមនុស្សទាំងនេះឬ ដែលនឹងត្រូវយកទីកន្លែងរបស់ខ្ញុំនៅស្ថានសួគ៌ និងទីកន្លែងរបស់ទេវតាទាំងឡាយដែលបានរួមជាមួយខ្ញុំ? ពួកគេអះអាងថា គោរពតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ប៉ុន្តែតើពួកគេបានរក្សាបទបញ្ញត្តិទាំងនោះឬ? តើពួកគេមិនបានស្រឡាញ់ខ្លួនឯងលើសជាងស្រឡាញ់ព្រះទេឬ? តើពួកគេមិនបានដាក់ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេលើសជាងការបម្រើទ្រង់ទេឬ? តើពួកគេមិនបានស្រឡាញ់របស់របរនៃលោកិយទេឬ? ចូរមើលអំពើបាបទាំងឡាយដែលបានសម្គាល់ជីវិតរបស់ពួកគេ។ មើលចុះ អត្តានិយមរបស់ពួកគេ ការព្យាបាទរបស់ពួកគេ ការស្អប់គ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេ។ តើព្រះនឹងបណ្តេញខ្ញុំ និងទេវតារបស់ខ្ញុំចេញពីវត្តមានរបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែបែរជាប្រទានរង្វាន់ដល់អ្នកទាំងឡាយដែលមានទោសដោយអំពើបាបដូចគ្នានោះឬ? ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ដោយយុត្តិធម៌ ទ្រង់មិនអាចធ្វើដូច្នេះបានទេ។ យុត្តិធម៌ទាមទារឲ្យមានការប្រកាសសាលក្រមប្រឆាំងនឹងពួកគេ»។

> «ប៉ុន្តែ ទោះបីជាអ្នកដើរតាមព្រះគ្រីស្ទបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនបានប្រគល់ខ្លួនឲ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អំណាចសាតាំងឡើយ។ ពួកគេបានប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយបានស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយចិត្តទាបទន់ និងសេចក្តីសោកស្ដាយ ហើយព្រះអង្គជាអ្នកអង្វរដ៏ទេវភាព ទូលអង្វរក្នុងនាមពួកគេ។ ព្រះអង្គដែលត្រូវបានធ្វើបាបយ៉ាងខ្លាំងបំផុតដោយសេចក្តីអកតញ្ញូរបស់ពួកគេ ជាព្រះអង្គដែលជ្រាបទាំងអំពើបាបរបស់ពួកគេ ហើយក៏ជ្រាបទាំងការប្រែចិត្តរបស់ពួកគេផង ប្រកាសថា៖ ‘ព្រះអម្ចាស់ស្តីបន្ទោសឯងហើយ ឱសាតាំង។ ខ្ញុំបានប្រទានជីវិតរបស់ខ្ញុំសម្រាប់ព្រលឹងទាំងនេះ។ ពួកគេត្រូវបានឆ្លាក់ជាប់នៅលើបាតដៃរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេអាចមានកំហុសខ្វះខាតក្នុងលក្ខណៈចរិត; ពួកគេអាចបានបរាជ័យក្នុងការខិតខំរបស់ខ្លួន; ប៉ុន្តែពួកគេបានប្រែចិត្ត ហើយខ្ញុំបានអភ័យទោស និងទទួលយកពួកគេហើយ។’»

> ការវាយប្រហាររបស់សាតាំងមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយការបញ្ឆោតរបស់វាមានល្បិចកលយ៉ាងស្មុគស្មាញ; ប៉ុន្តែ ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ទតលើរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ហើយអណ្ដាតភ្លើងនៃឡដុតហាក់ដូចជាជិតនឹងលេបត្របាក់ពួកគេហើយ; ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវនឹងនាំពួកគេចេញមក ដូចមាសដែលបានសាកល្បងក្នុងភ្លើង។ សេចក្តីស្រឡាញ់លោកិយរបស់ពួកគេនឹងត្រូវដកចេញ ដើម្បីឲ្យរូបព្រះគ្រីស្ទអាចត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងពេញលេញតាមរយៈពួកគេ។

> «នៅពេលខ្លះ ព្រះអម្ចាស់ប្រហែលជាហាក់ដូចជាទ្រង់បានភ្លេចពីគ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយរបស់ពួកជំនុំរបស់ទ្រង់ និងពីការខូចខាតដែលសត្រូវរបស់នាងបានបង្កដល់នាង។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានភ្លេចឡើយ។ នៅក្នុងលោកនេះ គ្មានអ្វីណាដែលជាទីស្រឡាញ់ដល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាងពួកជំនុំរបស់ទ្រង់នោះទេ។ មិនមែនជាព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ទេ ដែលឲ្យនយោបាយលោកិយបំផ្លាញកំណត់ត្រារបស់នាង។ ទ្រង់មិនទុកឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ត្រូវបានឈ្នះដោយការល្បួងរបស់សាតាំងឡើយ។ ទ្រង់នឹងដាក់ទោសអស់អ្នកដែលបង្ហាញទ្រង់ខុស ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងប្រទានព្រះគុណដល់អស់អ្នកដែលប្រែចិត្តដោយស្មោះ។ ចំពោះអស់អ្នកដែលអំពាវនាវរកទ្រង់សុំកម្លាំងសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍលក្ខណៈគ្រិស្តបរិស័ទ ទ្រង់នឹងប្រទានជំនួយទាំងអស់ដែលចាំបាច់។»

> «នៅ​ក្នុង​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​ថ្ងូរ និង​យំ​រំលែក​ទុក្ខ​អំពី​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ ដោយ​ទឹកភ្នែក ពួកគេ​នឹង​ព្រមាន​មនុស្ស​អាក្រក់​អំពី​គ្រោះថ្នាក់​របស់​ពួកគេ ក្នុង​ការ​ជាន់​ឈ្លី​ច្បាប់​ដ៏​ទេវភាព ហើយ​ដោយ​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​ដែល​មិន​អាច​ថ្លែង​បាន ពួកគេ​នឹង​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​ការ​ប្រែចិត្ត។ មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ចំអក​ដល់​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​ពួកគេ ហើយ​សើច​ចំអក​ដល់​ការ​អង្វរ​ដ៏​ឧឡារិក​របស់​ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ​សេចក្តី​ឈឺចាប់​ក្នុង​ចិត្ត និង​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​ព្រះ គឺ​ជា​ភស្តុតាង​ដ៏​ច្បាស់លាស់​ថា ពួកគេ​កំពុង​ទទួល​បាន​វិញ​នូវ​កម្លាំង និង​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​នៃ​ចរិត​លក្ខណៈ ដែល​បាន​បាត់បង់​ទៅ​ដោយ​សារ​អំពើ​បាប។ គឺ​ដោយសារ​ពួកគេ​កំពុង​ខិត​ចូល​ជិត​ព្រះគ្រីស្ទ​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង ដោយសារ​ភ្នែក​របស់​ពួកគេ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​លើ​ភាព​បរិសុទ្ធ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​របស់​ទ្រង់ នោះហើយ​បាន​ជា​ពួកគេ​មើល​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នូវ​ភាព​អាក្រក់​យ៉ាង​លើសលប់​របស់​អំពើ​បាប។ សេចក្តី​សុភាពរាបសា និង​សេចក្តី​ទាបទន់ គឺ​ជា​លក្ខខណ្ឌ​នៃ​ជោគជ័យ និង​ជ័យជម្នះ។ មកុដ​នៃ​សិរីល្អ​កំពុង​រង់ចាំ​អស់​អ្នក​ដែល​ក្រាប​ចុះ​នៅ​ទៀប​ជើង​ឈើឆ្កាង។»

> «ពួកអ្នកស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ដែលអធិស្ឋាន គឺដូចជាត្រូវបានបិទជាប់នៅជាមួយទ្រង់។ ពួកគេផ្ទាល់ក៏មិនដឹងថា ពួកគេត្រូវបានការពារយ៉ាងមាំមួនសុវត្ថិភាពប៉ុនណាដែរ។ ដោយត្រូវសាតាំងជំរុញ អ្នកគ្រប់គ្រងនៃលោកិយនេះកំពុងស្វែងរកបំផ្លាញពួកគេ; ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើភ្នែករបស់កូនៗរបស់ព្រះត្រូវបានបើកឡើង ដូចដែលភ្នែករបស់អ្នកបម្រើរបស់អេលីសេត្រូវបានបើកនៅដូថាន នោះពួកគេនឹងឃើញទេវតារបស់ព្រះបោះជំរំជុំវិញពួកគេ ដោយទប់ស្កាត់កងពលនៃសេចក្តីងងឹត។»

> «កាលណាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ បន្ទាបព្រលឹងរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះអង្គ ដោយទូលអង្វរសុំសេចក្តីបរិសុទ្ធនៃចិត្ត នោះព្រះបញ្ជាត្រូវបានប្រកាសថា “ចូរដោះអាវកខ្វក់ចេញ” ហើយពាក្យលើកទឹកចិត្តក៏ត្រូវបានមានព្រះបន្ទូលថា “មើល៍ អញបានដកអំពើទុច្ចរិតរបស់ឯងចេញពីឯងហើយ ហើយអញនឹងបំពាក់ឯងដោយសម្លៀកបំពាក់ថ្មីវិញ”។ សាការី ៣:៤។ អាវសស្អាតឥតសៅហ្មងនៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានពាក់លើកូនចៅស្មោះត្រង់របស់ព្រះ ដែលបានឆ្លងកាត់ការល្បងល និងការល្បួង។ សំណល់ដែលត្រូវបានមើលងាយ ត្រូវបានបំពាក់ដោយសម្លៀកបំពាក់ដ៏រុងរឿង មិនត្រូវបានបំពុលដោយអំពើពុករលួយនៃលោកិយទៀតឡើយ។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងសៀវភៅជីវិតរបស់កូនចៀម ដោយបានកត់ត្រាទុកក្នុងចំណោមពួកស្មោះត្រង់គ្រប់សម័យកាល។ ពួកគេបានតស៊ូទប់ទល់នឹងល្បិចកលរបស់អ្នកបោកបញ្ឆោត; ពួកគេមិនត្រូវបានបង្វែរចេញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្លួនដោយសំឡេងគ្រហឹមរបស់នាគឡើយ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេមានសុវត្ថិភាពជាអស់កល្បជានិច្ចពីឧបាយកលរបស់អ្នកល្បួង។ អំពើបាបរបស់ពួកគេត្រូវបានផ្ទេរទៅលើអ្នកដែលជាអ្នកបង្កើតអំពើបាប។ «មួកស្អាត» មួយត្រូវបានដាក់លើក្បាលរបស់ពួកគេ។

> «ខណៈដែលសាតាំងកំពុងតែជំរុញការចោទប្រកាន់របស់វា ទេវតាបរិសុទ្ធទាំងឡាយ ដែលមិនអាចមើលឃើញ បានទៅមកឥតឈប់ឈរ ដាក់ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់លើពួកស្មោះត្រង់។ អ្នកទាំងនេះហើយដែលឈរនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូនជាមួយនឹងកូនចៀម ដោយមានព្រះនាមនៃព្រះបិតាត្រូវបានសរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ ពួកគេច្រៀងបទចម្រៀងថ្មីនៅមុខបល្ល័ង្ក គឺជាបទចម្រៀងនោះដែលគ្មានអ្នកណាអាចរៀនបានឡើយ លើកលែងតែមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលត្រូវបានលោះចេញពីផែនដី។ “អ្នកទាំងនេះហើយដែលដើរតាមកូនចៀមទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលទ្រង់យាងទៅ។ អ្នកទាំងនេះត្រូវបានលោះចេញពីចំណោមមនុស្ស ដើម្បីជាផលដំបូងថ្វាយដល់ព្រះ និងដល់កូនចៀម។ ហើយនៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេ មិនឃើញមានសេចក្ដីបោកបញ្ឆោតឡើយ ពីព្រោះពួកគេឥតកំហុសនៅមុខបល្ល័ង្កនៃព្រះ។” វិវរណៈ 14:4, 5.»

> «ឥឡូវនេះ ពាក្យរបស់ទេវតា បានឈានដល់ការសម្រេចបំពេញយ៉ាងពេញលេញហើយថា៖ “ឥឡូវនេះ ចូរស្តាប់ចុះ ឱយ៉ូស្វេ មហាបូជាចារ្យ អ្នក និងពួកសហការីរបស់អ្នកដែលអង្គុយនៅមុខអ្នក ដ្បិតពួកគេជាមនុស្សដែលគេអស្ចារ្យចំពោះ៖ ដ្បិត មើលចុះ យើងនឹងនាំអ្នកបម្រើរបស់យើង គឺមែកចេញមក។” សាការី ៣៖៨។ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្ដែងថាជាព្រះប្រោសលោះ និងព្រះអ្នករំដោះនៃរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ឥឡូវនេះ មែនពិត សំណល់ដែលនៅសល់ គឺជា “មនុស្សដែលគេអស្ចារ្យចំពោះ” ខណៈដែលទឹកភ្នែក និងការបន្ទាបខ្លួនក្នុងដំណើរធម្មយាត្រារបស់ពួកគេ បានប្តូរទីកន្លែងឲ្យសេចក្តីអំណរ និងកិត្តិយស នៅចំពោះព្រះ និងព្រះកូនចៀម។ “នៅថ្ងៃនោះ មែករបស់ព្រះយេហូវ៉ា នឹងស្រស់បំព្រង និងរុងរឿង ហើយផលផ្លែនៃផែនដី នឹងវិសេស និងគួរឲ្យប្រណិត សម្រាប់អស់អ្នកដែលបានរួចផុតពីអ៊ីស្រាអែល។ ហើយនឹងកើតមានឡើងថា អ្នកដែលនៅសល់ក្នុងស៊ីយ៉ូន និងអ្នកដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម នឹងត្រូវហៅថាបរិសុទ្ធ គឺគ្រប់គ្នាដែលត្រូវបានកត់ឈ្មោះក្នុងចំណោមអ្នករស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម។” អេសាយ ៤៖២, ៣»។ Prophets and Kings 587–592.

Back to Articles