Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ម្ភៃមួយ

តាមរង្វាស់

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងសិក្សាតាមរយៈអេសាយ ជំពូក ២៧ ព្រោះជំពូកនេះបង្កើតបរិបទសម្រាប់ជំពូកបន្ទាប់ៗនៃអេសាយ។ ជំពូកបន្ទាប់ៗទាំងនោះកំណត់ថា ភ្លៀងចុងក្រោយគឺជាវិធីសាស្ត្រព្រះគម្ពីរដ៏ត្រឹមត្រូវ។ វិធីសាស្ត្រនោះ នៅពេលត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងអនុវត្ត នឹងបើកបង្ហាញសារព្យាករណ៍ ដែលបើទទួលយក នោះនឹងបង្កើតបទពិសោធន៍ដែលស្របគ្នា។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ បទចម្រៀងដែលត្រូវច្រៀងទៅកាន់ប្រជាជននៃសេចក្ដីសញ្ញាមុនរបស់ព្រះ គឺប្រជាជនអាដվենទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ នោះមានន័យថា ពួកគេកំពុងត្រូវបានរំលងឲ្យផុតទៅជាប្រជាជនរបស់ព្រះ ពីព្រោះពួកគេមិនបានបង្កើតផលផ្លែដែលព្រះបានមានបំណងឲ្យចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ទ្រង់បង្កើតឡើយ។ បទចម្រៀងនោះត្រូវបានផ្អែកលើទំនាក់ទំនងនៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលតំណាងដោយចម្ការទំពាំងបាយជូរដែលព្រះបានដាំ ហើយក៏ដោយការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះថ្មនៃការជំពប់ដួលនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ ផងដែរ។ ពួកគេបានក្លាយជា ឡៅឌីសេ នៅឆ្នាំ ១៨៥៦ ហើយអស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ ឬ «ប្រាំពីរដង» ឬ ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ ព្រះបានស្វែងរកការចូល ប៉ុន្តែពួកគេបានបិទទ្វារប្រឆាំងនឹងទ្រង់នៅឆ្នាំ ១៨៦៣។

ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ មក ពួកគេកំពុងត្រូវបានចងជាបាច់ៗ ជាមុនសិន មុននឹងត្រូវបានព្រះអង្គខ្ជាក់ចេញពីមាត់ទាំងស្រុង នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់។ សារដែលត្រូវច្រៀងទៅកាន់សាសនាអាដវេនទីស្ត ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាសារឡាវឌីសេ ដែលជាសារអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយមានថ្មជំពប់នៅក្នុងនោះ ដែលបំបាក់អស់អ្នកណាក៏ដោយដែលបដិសេធមិន “ឃើញ” និង “ភ្លក់” ថ្មដ៏មានតម្លៃនោះ។ សេចក្តីសន្យាដល់ពួកឡាវឌីសេ ក្នុងបទគម្ពីររបស់អេសាយ គឺថា អាដវេនទីស្តណាម្នាក់ក៏ដោយ ដែលជ្រើសរើសទទួលយកការព្រមានចុងក្រោយនេះ នៅតែមានពេលវេលា “ចាប់យក” “កម្លាំង” របស់ព្រះគ្រីស្ទ “ដើម្បីឲ្យ” ពួកគេ “អាចធ្វើសន្តិភាពជាមួយ” ព្រះគ្រីស្ទ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទនៅតែសព្វព្រះទ័យ “ធ្វើសន្តិភាពជាមួយ” ពួកគេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលសម្រែកនៅអធ្រាត្រ មុនពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នោះឱកាសនោះនឹងបញ្ចប់ជារៀងរហូត។

នៅក្នុងរយៈពេលដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ព្រះបានសន្យាថា នឹងធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែល «កាលពីមុនមិនមែនជាប្រជាជនមួយ» «ដូចឫសមួយពីដីស្ងួត» ឲ្យ «ចាក់ឫស» «រីកផ្កា និងបញ្ចេញកន្លក ហើយបំពេញផ្ទៃលោកិយដោយផល»។ អ្វីដែលបណ្ដាលឲ្យឫសរបស់យេសេរីកផ្កា និងបញ្ចេញកន្លក គឺភ្លៀងចុងក្រោយ ដ្បិតឫសដែលត្រូវរីកផ្កា និងបញ្ចេញកន្លកនោះ តាមពាក្យទំនាយ ត្រូវបានកំណត់ឲ្យជាទង់សញ្ញាដែលត្រូវលើកឡើង ហើយទង់សញ្ញានោះគឺជាឫសរបស់យេសេ។

> ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ នឹង​មាន​ឫស​របស់​យេស្សេ ដែល​នឹង​ឈរ​ជា​ទង់​សញ្ញា​សម្រាប់​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ; សាសន៍​ដទៃ​នឹង​ស្វែងរក​ទៅ​ឯ​ទ្រង់; ហើយ​ទី​សម្រាក​របស់​ទ្រង់​នឹង​ពោរពេញ​ដោយ​សិរីរុងរឿង។ អេសាយ 11:10។

ភ្លៀងចុងក្រោយបានធ្វើឲ្យ​ឫស​របស់​យេសេ​ផ្ការីក និង​បង្កើត​ពន្លក​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយ​នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃអាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ ឫស​នោះ​នឹង​បំពេញ​ផែនដី​ទាំងមូល​ដោយ​ផ្លែ។ ច្បាប់​ថ្ងៃអាទិត្យ​នៅ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ២៧ គឺជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​វិវត្តន៍​ដែល​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ផងដែរ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ១ ដល់ ៣ នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល។ ភ្លៀងចុងក្រោយ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​ជា​ដំណក់ៗ នៅពេល​ដែល​បណ្តា​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​បាន​ខឹងសម្បា នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ជាមួយ​នឹង​ការ​បញ្ចេញ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ក៏​ការ​ទប់ស្កាត់​ភ្លាមៗ​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​បី។

> «ការចាប់ផ្ដើមនៃគ្រាវេទនានោះ» ដែលបានរំលឹកនៅទីនេះ មិនសំដៅទៅលើពេលដែលគ្រោះកាចទាំងឡាយនឹងចាប់ផ្ដើមត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញនោះទេ ប៉ុន្តែសំដៅទៅលើរយៈពេលខ្លីមួយ មុនពេលដែលវាត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ ខណៈដែលព្រះគ្រីស្ទកំពុងស្ថិតនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ។ នៅពេលនោះ ខណៈដែលកិច្ចការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះកំពុងតែបិទបញ្ចប់ វិបត្តិនឹងកំពុងមកលើផែនដី ហើយប្រជាជាតិនានានឹងខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ឃាត់ទុក ដើម្បីកុំឲ្យរារាំងដល់កិច្ចការរបស់ទេវតាទីបី។ នៅពេលនោះ «ភ្លៀងចុងក្រោយ» ឬការស្រស់ស្រាយដែលមកពីវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ នឹងមកដល់ ដើម្បីប្រទានអំណាចដល់សំឡេងខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី ហើយរៀបចំពួកបរិសុទ្ធឲ្យអាចឈរមាំមួនបាន ក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរនឹងត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ។ Early Writings, 85.

នៅក្នុងអត្ថបទនោះ អ្នកស្រី វ៉ៃត៍ កំពុងបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់ថា មានរយៈពេលខ្លីមួយ ដែលការសង្គ្រោះនៅតែបើកចំហ។ «គ្រាលំបាក» ដែលនាងកំពុងនិយាយដល់ គឺខុសប្លែកពីគ្រាលំបាកដ៏ធំ ដែលចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលពេលសាកល្បងត្រូវបានបិទទាំងស្រុង។ នៅក្នុងសាសនា​អាដվենទីស៍ គេហៅវាយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា «គ្រាលំបាកតូច» ដោយទាក់ទងនឹងគ្រាលំបាកដ៏ធំ ដែលចាប់ផ្ដើមនៅពេលមីកែលក្រោកឈរ។ «គ្រាលំបាកតូច» តំណាងឲ្យរយៈពេលដែលការបំផ្លាញជាតិចាប់ផ្ដើមឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ហើយបន្តរហូតដល់ពេលសាកល្បងត្រូវបានបិទ។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ចាប់​ពី​ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូត​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ការ​ជម្រះ និង​ការជំនុំ​ជម្រះ​ចុងក្រោយ​របស់​អាដវែនទីសម៍ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​រូបិយប័ណ្ណ​ថា​កើត​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ «ការប្រោះ» នៃ​ភ្លៀង​ក្រោយ។ នោះ​គឺ​ជា​រយៈពេល​ដែល​ភ្លៀង​ក្រោយ ដែល​ក៏​ជា «ការស្រស់ស្រាយ​ឡើង​វិញ» ផង​ដែរ ចាប់ផ្តើម​ជា «ការប្រោះ» ប៉ុន្តែ​បន្ត​រហូត​ដល់​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​យ៉ាង​ពេញលេញ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ក្នុង​រយៈពេល​នោះ ដែល​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​បី ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​ខឹង​សម្បា ភ្លៀង​ក្រោយ​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់ ហើយ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ទទួល​ស្គាល់​ភ្លៀង​ក្រោយ ហើយ​ទទួល​យក​វា ហើយ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​មិន​ទទួល​ស្គាល់​ភ្លៀង​ក្រោយ​ទេ។ មាន​អ្នក​ខ្លះ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​មាន​អ្វី​មួយ​កំពុង​កើត​ឡើង ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​យល់​ថា​វា​ជា​អ្វី​ទេ ហើយ​តាំង​ខ្លួន​ប្រឆាំង​នឹង​វា។

> «មនុស្សជាច្រើនបានខកខានក្នុងការទទួលភ្លៀងមុនជាខ្លាំង។ ពួកគេមិនបានទទួលអស់ទាំងព្រះពរទាំងឡាយដែលព្រះបានផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់ពួកគេដូច្នេះទេ។ ពួកគេរំពឹងថា ការខ្វះខាតនោះនឹងត្រូវបានបំពេញដោយភ្លៀងក្រោយ។ នៅពេលដែលព្រះគុណដ៏បរិបូរណ៍បំផុតនឹងត្រូវបានប្រទានមក ពួកគេមានបំណងបើកចិត្តរបស់ខ្លួនដើម្បីទទួលយកវា។ ពួកគេកំពុងធ្វើកំហុសដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ។ កិច្ចការដែលព្រះបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងចិត្តមនុស្ស ដោយប្រទានពន្លឺ និងចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែបន្តទៅមុខជានិច្ច។ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីសេចក្តីចាំបាច់របស់ខ្លួនផ្ទាល់។ ចិត្តត្រូវតែត្រូវបានបំបាត់ចេញពីសេចក្តីសៅហ្មងគ្រប់យ៉ាង ហើយត្រូវបានសម្អាតសម្រាប់ការគង់នៅរបស់ព្រះវិញ្ញាណ។ គឺដោយការសារភាព និងការលះបង់បាប ដោយការអធិស្ឋានយ៉ាងទទូច និងការញែកខ្លួនរបស់ពួកគេចំពោះព្រះ ដែលពួកសិស្សដំបូងបានរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅថ្ងៃបុណ្យទី៥០។ កិច្ចការដូចគ្នានេះ ប៉ុន្តែក្នុងកម្រិតធំជាងមុន ត្រូវតែធ្វើនៅពេលនេះ។ នៅពេលនោះ ភ្នាក់ងារមនុស្សគ្រាន់តែត្រូវសុំសេចក្តីប្រទានពរ ហើយរង់ចាំព្រះអម្ចាស់ឲ្យបំពេញកិច្ចការទាក់ទងនឹងខ្លួនឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍។ គឺព្រះដែលបានចាប់ផ្តើមកិច្ចការនោះ ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ទ្រង់ ដោយធ្វើឲ្យមនុស្សបានពេញលេញនៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែមិនត្រូវមានការធ្វេសប្រហែសចំពោះព្រះគុណដែលត្រូវបានតំណាងដោយភ្លៀងមុនឡើយ។ មានតែអ្នកដែលកំពុងរស់នៅស្របតាមពន្លឺដែលពួកគេមានប៉ុណ្ណោះ នឹងទទួលបានពន្លឺកាន់តែច្រើន។ លុះត្រាតែយើងកំពុងរីកចម្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃក្នុងការសម្ដែងចេញនូវគុណធម៌គ្រីស្ទានដ៏សកម្ម នោះយើងនឹងមិនស្គាល់ការបង្ហាញព្រះអង្គរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងភ្លៀងក្រោយឡើយ។ វាអាចកំពុងធ្លាក់មកលើចិត្តទាំងឡាយនៅជុំវិញយើងទាំងអស់ ប៉ុន្តែយើងនឹងមិនយល់ឃើញ ឬទទួលវាឡើយ»។ Testimonies to Ministers, 506, 507.

ភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងធ្លាក់ចុះឥឡូវនេះ ហើយមានអ្នកខ្លះដែលទទួលស្គាល់វា ដូច្នេះហើយទទួលវា ហើយក៏មានអ្នកខ្លះដែលមិនទទួលស្គាល់វា ដូច្នេះហើយមិនទទួលវា។ ភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវតែបានទទួលស្គាល់ មុននឹងអាចទទួលបាន។ ភ្លៀងចុងក្រោយមិនមែនគ្រាន់តែជាបទពិសោធន៍ប៉ុណ្ណោះទេ វាជាបទពិសោធន៍មួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារារមួយ ប៉ុន្តែសារារនោះអាចត្រូវបានទទួលបាន លុះត្រាតែប្រើវិធីសាស្ត្រត្រឹមត្រូវក្នុងការបញ្ជាក់សារារនោះ។ បើគ្មានការទទួលស្គាល់វិធីសាស្ត្រដែលបញ្ជាក់សារារបស់ភ្លៀងចុងក្រោយទេ នោះវាស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការយល់អំពីមេរៀនទំនាយ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងការកើនឡើង និងការដួលរលំនៃនគរ​ទាំងឡាយ ដូចដែលបានបង្ហាញទុកនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ។

ទង់សញ្ញា​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ចំពោះ​ពិភពលោក ត្រូវ​បាន​អេសាយ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា​ជា «ឫស​របស់​យេស្សេ» ហើយ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ម្ភៃប្រាំពីរ អ្នក​ដែល «មក​ពី​យ៉ាកុប» គឺ «ចាក់​ឫស»។ អ្នក​ដែល​ជា «ឫស​របស់​យេស្សេ» ក៏​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៅ​ទីនោះ​ផង​ដែរ​ថា​ជា «អ៊ីស្រាអែល» ហើយ​ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ដែល​រីក​ចេញ​ជា​ដំបូង និង​ចេញ​ពន្លក ហើយ​បន្ទាប់​មក​បំពេញ​ពិភពលោក​ដោយ​ផល។ ច្បាប់​នៃ​ធម្មជាតិ​មិន​ផ្ទុយ​នឹង​ច្បាប់​នៃ​ទំនាយ​ទេ ពីព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ផ្តល់​ច្បាប់​តែ​មួយ​ដដែល​នោះ បាន​បង្កើត​ទាំង​ធម្មជាតិ និង​ទំនាយ។ មុន​ពេល​រុក្ខជាតិ​មួយ​បង្កើត​ផល វា​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ពី​សភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ជាមុន​សិន ដូច​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ពន្លក ហើយ​បន្ទាប់​មក​ដោយ​ផ្កា។ អ៊ីស្រាអែល​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ជា «ឫស​របស់​យេស្សេ» ទទួល​បាន​ការ​បង្ហូរ​ភ្លៀង​ចុះ​មក​ជា​បន្តបន្ទាប់​តាម​ដំណាក់កាល។ វា​ចាប់ផ្តើម​ដោយ​ការ «ប្រោះ» ហើយ​កើន​ឡើង​ដល់​ការ​បង្ហូរ​ចុះ​យ៉ាង​ពេញលេញ នៅ​ពេល​ដែល​ពិភពលោក​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​ផល​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ទង់សញ្ញា។

ក្នុងអេសាយ ជំពូក ២៧ ចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃការប្រោះទឹកភ្លៀង ត្រូវបានបង្ហាញថាកើតឡើង នៅពេលពន្លក «ដុះឡើង»។ នៅពេលវា «ដុះឡើង» ជាលើកដំបូង ទឹកភ្លៀងនោះត្រូវបានសម្គាល់ថា ត្រូវបានចាក់ស្រោច «ដោយកំណត់»។ «ដោយកំណត់ នៅពេលវាដុះឡើង»។ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ការប្រោះនៃភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានចាក់ស្រោច «ដោយកំណត់» ពីព្រោះនៅពេលនោះ ស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ ឬអ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកល្ងង់ នៅតែលាយឡំគ្នានៅឡើយ។

> «ការបង្ហូរព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះដ៏ធំធេង ដែលបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ នឹងមិនមកឡើយ ដរាបណាយើងមិនទាន់មានប្រជាជនដែលបានទទួលការបំភ្លឺ ហើយដឹងដោយបទពិសោធន៍ថា ការធ្វើជាអ្នករួមការងារជាមួយព្រះ មានន័យដូចម្តេច។ នៅពេលយើងមានការលះបង់ទាំងស្រុង ពេញចិត្តអស់ពីដួងចិត្ត ចំពោះការបម្រើព្រះគ្រីស្ទ ព្រះនឹងទទួលស្គាល់ការពិតនោះ ដោយការបង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយឥតកំណត់; ប៉ុន្តែ ការនេះនឹងមិនកើតមានឡើយ ខណៈដែលភាគច្រើនបំផុតនៃក្រុមជំនុំ មិនមែនជាអ្នករួមការងារជាមួយព្រះ។ ព្រះមិនអាចបង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់បានទេ នៅពេលដែលភាពអាត្មានិយម និងការបំពេញចិត្តខ្លួនឯង ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ដូច្នេះ; នៅពេលដែលអាកប្បកិរិយាមួយកំពុងគ្របដណ្តប់ ដែលបើនាំមកដាក់ជាពាក្យ នោះនឹងបង្ហាញជាចម្លើយរបស់កាអ៊ីនថា៖ “តើខ្ញុំជាអ្នកថែរក្សាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំឬ?” ប្រសិនបើសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យនេះ ប្រសិនបើទីសម្គាល់ទាំងឡាយដែលកំពុងកើនក្រាស់ឡើងគ្រប់ទិស ដែលធ្វើបន្ទាល់ថា ទីបញ្ចប់នៃអ្វីៗទាំងអស់បានខិតជិតមកដល់ហើយ មិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដាស់ថាមពលដែលកំពុងដេកលក់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលអះអាងថាស្គាល់សេចក្តីពិតទេ នោះសេចក្តីងងឹតដែលសមមាត្រនឹងពន្លឺដែលបានចែងចាំងមក នឹងគ្របសង្កត់លើព្រលឹងទាំងនេះ។ មិនមានសូម្បីតែស្រមោលនៃលេសណាមួយសម្រាប់ភាពព្រងើយកន្តើយរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេអាចនាំមកបង្ហាញចំពោះព្រះ នៅថ្ងៃដ៏ធំនៃការរាប់គណនាចុងក្រោយនោះឡើយ។ នឹងមិនមានហេតុផលណាមួយសម្រាប់លើកមកថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនរស់នៅ មិនដើរ ហើយមិនធ្វើការនៅក្នុងពន្លឺនៃសេចក្តីពិតដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយដោយរបៀបនោះ បង្ហាញដល់លោកិយដែលងងឹតដោយអំពើបាប តាមរយៈការប្រព្រឹត្ត ការអាណិតអាសូរ និងចិត្តក្លៀវក្លារបស់ពួកគេ ថា អំណាច និងសេចក្តីពិតជាក់ស្តែងនៃដំណឹងល្អ មិនអាចត្រូវបានបដិសេធឡើយ»។ Review and Herald, July 21, 1896.

អេសាយ ជំពូក ២៧ កំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិនៃការចាប់ផ្តើមនៃការចាក់បង្ហូរព្រះភ្លៀងចុងក្រោយ នៅពេលដែលឫសដុះពន្លកឡើងពីដីស្ងួត ហើយបន្តរហូតដល់ផែនដីពេញទៅដោយផលផ្លែ។ ជំពូកនេះកំណត់ថា «ក្នុងខ្នាតមួយ កាលណាវាដុះចេញមក ទ្រង់នឹងជជែកវែកញែកជាមួយវា»។ នៅពេលដែលព្រះភ្លៀងចុងក្រោយកំពុងត្រូវបានវាស់ជា «ការប្រោះស្រោច» នោះ បងស្រី វ៉ាយត៍ ថ្លែងថា ព្រះភ្លៀងចុងក្រោយ «ប្រហែលជាកំពុងធ្លាក់មកលើចិត្តទាំងឡាយនៅជុំវិញយើង ប៉ុន្តែយើងនឹងមិនអាចសម្គាល់ឃើញ ឬទទួលវាបានឡើយ»។

តាមរយៈការធ្វើដូច្នេះ នាងបានសម្គាល់ឲ្យឃើញថា មានពួកជំនុំមួយដែលលាយបញ្ចូលគ្នារវាងអ្នកដែលទទួលស្គាល់ និងអ្នកដទៃទៀតដែលមិនទទួលស្គាល់ ការធ្លាក់ចុះនៃភ្លៀង។ នៅក្នុងអត្ថបទមុន នាងបានសម្គាល់ថា នៅពេលដែលព្រះទ្រង់ចាក់បង្ហូរភ្លៀងចុងក្រោយដោយគ្មានកម្រិត នោះវាជាសញ្ញាសម្គាល់ថា មិនមានការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា និងព្រហ្មចារីល្ងង់ទៀតឡើយ ដោយនាងបានថ្លែងថា «នៅពេលដែលយើងមានការលះបង់ទាំងស្រុង ដោយអស់ពីចិត្ត ទៅក្នុងការបម្រើព្រះគ្រីស្ទ ព្រះនឹងទទួលស្គាល់សេចក្ដីពិតនោះ ដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយគ្មានកម្រិត; ប៉ុន្តែ ការនេះនឹងមិនកើតឡើងឡើយ ខណៈដែលភាគធំបំផុតនៃពួកជំនុំមិនមែនជាអ្នករួមធ្វើការជាមួយព្រះទេ»។

ផ្នែកធំជាងនៃពួកជំនុំ ឬភាគច្រើននៃពួកជំនុំ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ម៉ាថាយ ជំពូក ២៥ ថាជាព្រហ្មចារីល្ងង់ ពីព្រោះតាមព្រះគម្ពីរ «មានមនុស្សជាច្រើនត្រូវបានហៅ ប៉ុន្តែមានតិចនាក់ត្រូវបានជ្រើសរើស»។ អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកល្ងង់ ត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នាតាមការរៀបចំរបស់ព្រះនៅក្នុងវិបត្តិនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលនាំមុខច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។ ការបំបែកនេះបង្កើតជាប្រជាជនមួយ ដែលអាចទទួលបានការចាក់បង្ហូរពេញលេញនៃព្រះវិញ្ញាណនៅក្នុងភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយក្លាយជា «ជាតិសាសន៍ដែលកើតក្នុងមួយថ្ងៃ»។ បន្ទាប់មក ឫសនៃ យេសេ នឹងត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា ហើយនឹងបំពេញពិភពលោកដោយផលផ្លែ។

អេសាយ ជំពូក ២៧ បញ្ជាក់ថា នៅពេលភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្តើមត្រូវបានចាក់បង្ហូរ «ដោយខ្នាត» នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ «ទ្រង់នឹងតវ៉ាជាមួយវា»។ «ដោយខ្នាត កាលណាវាដុះចេញ ទ្រង់នឹងតវ៉ាជាមួយវា»។ ព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ បានក្លាយជាការតវ៉ាភ្លាមៗមួយនៅក្នុងលោកិយ និងក្នុងព្រះវិហារ។ រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ—ជាងម្ភៃឆ្នាំក្រោយមក—នៅតែមានការជំទាស់ប្រឆាំងនឹងការកំណត់ថា ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះជាកិច្ចការរបស់សាសនាឥស្លាម ផ្ទុយពីទស្សនៈថាវាជាទម្រង់មួយនៃការឃុបឃិតសកលនិយម។ ការតវ៉ាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការមកដល់នៃការប្រោះរបស់ភ្លៀងចុងក្រោយ បានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ប៉ុន្តែការតវ៉ាទាំងឡាយដែលត្រូវបានបន្តធ្វើនៅក្នុងលោកិយ មិនមែនជាការ «តវ៉ា» ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះឡើយ។ ការតវ៉ានោះ គឺអំពីការព្យាករណ៍ដូចជាការព្យាករណ៍ដែលមានបន្ទាប់មកនេះ។

> «មានឱកាសមួយ ខណៈដែលខ្ញុំនៅទីក្រុងញូវយ៉ក នៅក្នុងវេលាយប់ ខ្ញុំត្រូវបានហៅឲ្យមើលឃើញអគារទាំងឡាយកំពុងកើនឡើង ជាន់លើជាន់ ឡើងទៅរកមេឃ។ អគារទាំងនេះត្រូវបានធានាថាមិនឆេះដោយភ្លើង ហើយពួកវាត្រូវបានសាងសង់ឡើង ដើម្បីលើកតម្កើងម្ចាស់ និងអ្នកសាងសង់របស់ពួកគេ។ អគារទាំងនេះកាន់តែខ្ពស់ឡើងៗ ហើយនៅក្នុងនោះ គេបានប្រើសម្ភារៈដែលមានតម្លៃថ្លៃបំផុត។ អ្នកដែលជាម្ចាស់អគារទាំងនេះ មិនបានសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើយើងអាចលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់បានយ៉ាងល្អបំផុតដោយរបៀបណា?” ព្រះអម្ចាស់មិនស្ថិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេឡើយ។»

> ខ្ញុំ​បាន​គិត​ថា៖ «អូ សូម​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​វិនិយោគ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន​ដូច្នេះ អាច​មើល​ឃើញ​ដំណើរ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ខ្លួន ដូច​ព្រះ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​វា​ផង! ពួក​គេ​កំពុង​សង់​អគារ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​គ្រប់គ្រង​សកលលោក ការ​គ្រោងគំនិត និង​ការ​ច្នៃប្រឌិត​របស់​ពួក​គេ​វិញ ល្ងង់ខ្លៅ​យ៉ាង​ណា! ពួក​គេ​មិន​បាន​សិក្សា​ដោយ​អស់​កម្លាំង​នៃ​ចិត្ត និង​គំនិត​ទាំងមូល ថា​តើ​ពួក​គេ​អាច​លើក​តម្កើង​ព្រះ​បាន​យ៉ាង​ដូចម្តេច​ទេ។ ពួក​គេ​បាន​បាត់បង់​ពី​ការ​មើល​ឃើញ​កាតព្វកិច្ច​ដំបូង​នេះ​របស់​មនុស្ស»។

> «នៅពេលអគារខ្ពស់ៗដ៏ស្កឹមស្កៃទាំងនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើង ម្ចាស់របស់វាបានអរសប្បាយដោយមោទនភាពពោរពេញដោយមហិច្ឆតា ព្រោះពួកគេមានប្រាក់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងការបំពេញចិត្តខ្លួនឯង និងបង្កឲ្យអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនច្រណែន។ ប្រាក់ជាច្រើនដែលពួកគេបានវិនិយោគបែបនេះ ត្រូវបានទទួលមកដោយការជំរិតយក ដោយការគាបសង្កត់អ្នកក្រីក្រ​យ៉ាងសាហាវ។ ពួកគេបានភ្លេចថា នៅស្ថានសួគ៌មានកំណត់ត្រានៃប្រតិបត្តិការអាជីវកម្មគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានរក្សាទុក; កិច្ចព្រមព្រៀងអយុត្តិធម៌គ្រប់យ៉ាង អំពើបោកបញ្ឆោតគ្រប់ប្រការ សុទ្ធតែត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅទីនោះ។ ពេលវេលាកំពុងមកដល់ ដែលនៅក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេ មនុស្សនឹងឈានទៅដល់ចំណុចមួយដែលព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេឆ្លងកាត់បានឡើយ ហើយពួកគេនឹងរៀនថា ការអត់ធ្មត់របស់ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រំដែន។»

> «ទិដ្ឋភាពដែលបន្ទាប់មកបានឆ្លងកាត់នៅមុខខ្ញុំ គឺជាសញ្ញាព្រមានអំពីអគ្គិភ័យមួយ។ មនុស្សបានមើលទៅអគារខ្ពស់ៗ និងដែលគេគិតថាធន់នឹងភ្លើង ហើយនិយាយថា៖ «អគារទាំងនេះមានសុវត្ថិភាពពេញលេញ។» ប៉ុន្តែ អគារទាំងនេះត្រូវបានភ្លើងឆេះបំផ្លាញដូចជាបានធ្វើពីជ័រខ្មៅ។ រថយន្តពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចធ្វើអ្វីបានដើម្បីទប់ស្កាត់ការបំផ្លាញនោះឡើយ។ អ្នកពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចដំណើរការម៉ាស៊ីនទាំងនោះបានទេ។» Testimonies, volume 9, 12, 13.

បន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ភ្លាមៗ និកាយអាដվենទីស្តបានព្យាយាមលាក់បាំងអត្ថបទដូចនេះពីពិភពលោក។ តើធ្វើដូចម្តេចបានដែលថា នេះមិនមែនស្តីអំពីទីក្រុងញូវយ៉ក និងអគារខ្ពស់យ៉ាងសម្បើមទាំងឡាយ ដែលរថយន្តពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចបញ្ឈប់អគ្គិភ័យដែលបានឆាបឆេះបន្តបន្ទាប់នោះបាន? តើធ្វើដូចម្តេចបានដែលអត្ថបទដូចនេះ ពីសំណេរដែលនិកាយអាដվենទីស្តអះអាងថា ត្រូវបានសរសេរដោយព្យាការិនី មិនត្រូវបានប្រកាសពីលើដំបូលផ្ទះទាំងឡាយ បន្ទាប់ពីការបំពេញសម្រេចដូច្នោះ?

ការមកដល់នៃការប្រោះទឹកភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលសម្គាល់ការមកដល់នៃ «ការជជែកដេញដោល» តាមទំនាយ ក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណការបះបោរចុងក្រោយរបស់អាដវិនទីសម៍ផងដែរ ពីព្រោះនៅទីនោះហើយដែលពួកគេបានបដិសេធយ៉ាងពេញលេញនូវពាក្យដ៏ច្បាស់លាស់ និងសាមញ្ញរបស់អ្នកដែលពួកគេសម្គាល់ថាជាព្យាការីនីសម្រាប់សំណល់។

> «សាតាំង​គឺ… កំពុង​បង្ខំ​យ៉ាង​មិន​ឈប់​ឈរ​នូវ​អ្វី​ក្លែងក្លាយ ដើម្បី​នាំ​ឲ្យ​ងាក​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ពិត។ ការបោក​បញ្ឆោត​ចុង​ក្រោយ​បំផុត​របស់​សាតាំង គឺ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ទីបន្ទាល់​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​បាត់បង់​អានុភាព​ទាំងស្រុង។ “កន្លែង​ដែល​គ្មាន​និមិត្ត នោះ​ប្រជាជន​វិនាស” (សុភាសិត 29:18)។ សាតាំង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ដោយ​ល្បិច​កល​យ៉ាង​ប៉ិនប្រសប់ តាម​វិធី​ផ្សេងៗ និង​តាម​រយៈ​ភ្នាក់ងារ​ផ្សេងៗ ដើម្បី​រំខាន​ដល់​ទំនុក​ចិត្ត​របស់​ប្រជាជន​សំណល់​របស់​ព្រះ ចំពោះ​ទីបន្ទាល់​ពិត។»

> «នឹងមានការស្អប់ខ្ពើមមួយ ត្រូវបានបញ្ឆេះឡើងប្រឆាំងនឹង សក្ខីភាព ទាំងឡាយ ដែលមានលក្ខណៈសាតាំង។ កិច្ចការរបស់សាតាំងនឹងជាការធ្វើឲ្យជំនឿរបស់ពួកជំនុំទាំងឡាយចំពោះសក្ខីភាពទាំងនោះរង្គោះរង្គើ ដោយហេតុផលនេះ៖ សាតាំងមិនអាចមានផ្លូវច្បាស់លាស់ដល់ម៉្លេះ ដើម្បីនាំការបោកបញ្ឆោតរបស់វាចូលមក ហើយចងព្រលឹងទាំងឡាយឲ្យជាប់នៅក្នុងការល្បួងបំភាន់របស់វា ប្រសិនបើការព្រមាន ការស្តីបន្ទោស និងដំបូន្មានទាំងឡាយនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់នោះទេ។» Selected Messages, សៀវភៅទី ១, ៤៨។

ការចងភ្ជាប់តាមពាក្យទំនាយទាំងស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ បានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ជាមួយនឹងការបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះវិញ្ញាណនៃពាក្យទំនាយ ដែលបានសម្គាល់ការបញ្ចប់នៃការបះបោរដែលបានរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់មួយ ដែលបានចាប់ផ្តើមប្រឆាំងនឹងព្រះគម្ពីរនៅឆ្នាំ ១៨៦៣។

> «យើងក្នុងនាមជាប្រជាជនមួយ ប្រកាសថា យើងមានសេចក្តីពិតមុនជាងប្រជាជនទាំងអស់ដទៃទៀតនៅលើផែនដី។ ដូច្នេះ ជីវិត និងអត្តចរិតរបស់យើងគួរតែសមស្របទៅនឹងជំនឿបែបនោះ។ ថ្ងៃនោះកំពុងខិតមកដល់យ៉ាងឆាប់ ដែលពួកសុចរិតនឹងត្រូវចងជាបាច់ ដូចជាគ្រាប់ធញ្ញជាតិដ៏មានតម្លៃ សម្រាប់ឃ្លាំងសួគ៌ ខណៈដែលពួកអាក្រក់ ដូចជាស្មៅអាក្រក់ នឹងត្រូវប្រមូលសម្រាប់ភ្លើងនៃថ្ងៃដ៏ធំចុងក្រោយ។ ប៉ុន្តែ ស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ “លូតលាស់ជាមួយគ្នារហូតដល់រដូវច្រូតកាត់”។» Testimonies, volume 5, 100.

តើអាដវែនទីសម៍អាចមើលរំលងអត្ថបទខាងក្រោមនេះបានដូចម្តេច ខណៈដែលវាបញ្ជាក់ដោយត្រង់ថា នៅពេលអគារទាំងនេះដួលរលំ វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ខ ១ ដល់ ៣ នឹងត្រូវបានសម្រេច?

> «ឥឡូវនេះ តើមានពាក្យណាដែលខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបានបោកបក់បំផ្លាញដោយរលកយក្សមហិមាមកឬ? ការនេះ ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងមើលអគារធំៗដែលកំពុងសាងសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ថែមទៀតថា “ឆាកការណ៍ដ៏គួរឲ្យរន្ធត់យ៉ាងណាខ្លះនឹងកើតឡើង នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់ក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងសាហាវនោះ! ពេលនោះ ពាក្យនៅក្នុង វិវរណៈ 18:1–3 នឹងត្រូវបានបំពេញសម្រេច។” ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃសៀវភៅវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានទទួលពន្លឺជាពិសេសណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលនឹងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កនោះឡើយ មានតែខ្ញុំដឹងថា នៅថ្ងៃមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ ដោយការបង្វិល និងការបំផ្លាស់បំផ្លាញនៃព្រះចេស្តារបស់ព្រះ។ តាមពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងពិភពលោក។ ត្រឹមតែព្រះបន្ទូលមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែមួយនៃព្រះចេស្តាដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏មហិមាទាំងនេះនឹងដួលរលំ។ ឆាកការណ៍នានានឹងកើតឡើង ដែលភាពគួរឲ្យខ្លាចរបស់វា យើងមិនអាចស្រមៃបានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.

បញ្ហាដែលយើងកំពុងពិនិត្យនៅទីនេះ មិនមែនជាថា បទគម្ពីរទាំងនេះបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ឬអត់ទេ ពីព្រោះពិតប្រាកដណាស់ ពួកវាបានសម្រេចហើយ ប៉ុន្តែបញ្ហាដែលយើងកំពុងស្វែងរកដើម្បីពិនិត្យ គឺជា «ការជជែកដេញដោល» ដែលនឹងចាប់ផ្ដើមនៅពេលនោះ។ ការជជែកដេញដោលនោះ គឺអំពីវិធីសាស្ត្រដែលត្រឹមត្រូវ ឬមិនត្រឹមត្រូវ។ ពួកជំនុំអាដវេនទីសបានចាប់ផ្ដើមការបដិសេធច្បាប់ទាំងដប់បួននៃការបកស្រាយព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ William Miller នៅឆ្នាំ ១៨៦៣ ហើយពួកគេបានរីកចម្រើនដល់ចំណុចមួយឥឡូវនេះ ដែលអ្នកមិនអាចទិញសៀវភៅសិក្សាព្រះគម្ពីរមួយដែលសរសេរដោយទេវវិទូអាដវេនទីស ដែលមិនត្រូវបានទេវវិទូនៃប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿ និងរ៉ូម៉ាំងកាតូលិកគាំទ្រជាហូរហែទេ។ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៨៦៣ ដល់ឆ្នាំ ២០០១ ហើយរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះផងដែរ វិធីសាស្ត្រដែលដើមឡើយត្រូវបានតំណាងដោយច្បាប់នៃការបកស្រាយព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ William Miller ត្រូវបានដាក់មួយឡែក ដើម្បីយកវិធីសាស្ត្ររបស់រ៉ូម៉ាំងកាតូលិក និងប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿមកជំនួសវិញ។ «ការជជែកដេញដោល» ខាងទំនាយ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅពេល វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ខ ១ ដល់ ៣ បានសម្រេច នោះ គឺអំពីវិធីសាស្ត្រពិត ឬក្លែងក្លាយ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី «ការជជែកវែកញែក» នៃ​ជំពូក​ម្ភៃប្រាំពីរ នៃ​ព្រះគម្ពីរ​អេសាយ ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> “យើង​គួរ​ដឹង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ថា អ្វី​ជា​អ្វី​ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​គ្រីស្ទសាសនា អ្វី​ជា​សេចក្ដី​ពិត អ្វី​ជា​ជំនឿ​ដែល​យើង​បាន​ទទួល ហើយ​អ្វី​ជា​ក្បួន​ច្បាប់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ—ក្បួន​ច្បាប់​ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​ដល់​យើង​ពី​អំណាច​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត។” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles