Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ កៅសិបប្រាំបួន

ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ និង​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ៖ ការ​បើក​សម្ដែង​នូវ​ការ​យល់​ឃើញ​ខាង​ទំនាយ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

«ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ» តំណាង​ឲ្យ​ការ​ប្រកាស​អំពី​ការ​បើក​សវនាការ​ជំនុំ​ជម្រះ ក្នុង​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ ហើយ​ក្នុង​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទី​បី ការ​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​សវនាការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស។ នៅ​ក្នុង «ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ» រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង ហើយ​ក៏​កំពុង​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង ដើម្បី​ប្រកាស​អំពី​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​នៃ​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ អ្នក​ត្រូវ​តែ​យល់​អំពី​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជម្រះ​នោះ។ លក្ខណៈ​សំខាន់​មួយ​នៃ​អាដវេនទីស៍​ឡៅឌីសេ ទាំង​ក្រុម​អ្នក​មាន​ចំណេះ​ដឹង និង​ក្រុម​អ្នក​គ្មាន​ចំណេះ​ដឹង គឺ​ពួក​គេ​មិន​ស្គាល់​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ​ទេ។ ព្យាការី​ទាំង​អស់ កំពុង​និយាយ​ដោយ​ច្បាស់​លាស់​ជាង​នេះ អំពី​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ជាង​អំពី​ថ្ងៃ​កាល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​រស់​នៅ។

> «ហោរាបុរាណនីមួយៗ បាននិយាយសម្រាប់សម័យរបស់យើង ជាងសម្រាប់សម័យរបស់ខ្លួន ដូច្នេះ ការព្យាករណ៍របស់ពួកគេមានអានុភាពសម្រាប់យើង។ “ឥឡូវនេះ រឿងទាំងនេះទាំងអស់បានកើតឡើងដល់ពួកគេ ដើម្បីជាគំរូ; ហើយត្រូវបានកត់ត្រាទុកសម្រាប់ការទូន្មានដល់យើង ដែលចុងសម័យនៃលោកិយបានមកដល់ហើយលើយើង।” ១ កូរិនថូស ១០:១១»។ Selected Messages, សៀវភៅទី ៣, ៣៣៨។

ព្យាការីទាំងអស់ស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ដូច្នេះ ទំនាយរបស់ពួកគេទាំងអស់កំពុងបង្ហាញរូបភាពតែមួយដដែល ហើយរូបភាពនោះគឺអំពីគ្រាចុងក្រោយ ដែលជាគ្រានៃការជំនុំជម្រះ។

> ហើយ​វិញ្ញាណ​របស់​ពួកហោរា ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ពួកហោរា​ដែរ។ ដ្បិត​ព្រះ​មិនមែន​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​សេចក្តី​ច្របូកច្របល់​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​សេចក្តី​សុខសាន្ត ដូច​នៅ​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​ពួកជំនុំ​របស់​ពួកបរិសុទ្ធ។ ១ កូរិនថូស ១៤៖៣២, ៣៣។

ក្រុងយេរូសាឡិមនៅក្នុងនិមិត្តរបស់អេសេគាល ដែលចាប់ផ្ដើមនៅជំពូកទីប្រាំបី គឺជាព្រះវិហាររបស់ព្រះ ដែលជាពួកជំនុំសេវេនដេយអាដվենទីស្ទឡាវឌីសេនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ជំពូកទីប្រាំបី និងទីប្រាំបួននៃអេសេគាល បង្ហាញអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ នៅក្នុងការបញ្ចប់នៃការជំនុំជម្រះលើព្រះដំណាក់របស់ព្រះ។ ប្រភេទមួយត្រូវបានតំណាងដោយពួកចាស់ទុំម្ភៃប្រាំនាក់ដែលក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ ប៉ុន្តែអ្នកដែលថ្ងូរ និងយំសោកដោយសារអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលបានប្រព្រឹត្តក្នុងពួកជំនុំ និងក្នុងស្រុកទេស ទទួលត្រារបស់ព្រះ។ នៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ និមិត្តរបស់អេសេគាលបន្តការបង្ហាញអំពីការផ្តន្ទាទោសលើបុរសម្ភៃប្រាំនាក់ដែលក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ។

> លើស​ពី​នោះ​ទៀត ព្រះ​វិញ្ញាណ​បាន​លើក​ខ្ញុំ​ឡើង ហើយ​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ទ្វារ​ខាង​កើត​នៃ​ព្រះនិវេសន៍​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​បែរ​មុខ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត។ ហើយ​មើល៍ នៅ​មាត់​ទ្វារ​នោះ​មាន​បុរស​ម្ភៃ​ប្រាំ​នាក់។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​យ៉ាអាសានា កូន​អាស៊ើរ និង​ពេល៉ាទា កូន​បេណាយ៉ា ជា​មេ​ដឹកនាំ​របស់​ប្រជាជន។ នោះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កូន​មនុស្ស​អើយ ពួក​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​គិត​គំនិត​អាក្រក់ ហើយ​ផ្តល់​ដំបូន្មាន​ទុច្ចរិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ។ ពួក​គេ​និយាយ​ថា «មិន​ទាន់​ជិត​ទេ ចូរ​យើង​សង់​ផ្ទះ​ចុះ។ ទីក្រុង​នេះ​ជា​ឆ្នាំង ហើយ​យើង​ជា​សាច់»។ ដូច្នេះ ចូរ​ទាយ​ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​គេ ទាយ​ចុះ កូន​មនុស្ស​អើយ។ នោះ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​សណ្ឋិត​លើ​ខ្ញុំ ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា «ចូរ​និយាយ​ចុះ។ ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា ឱ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​អើយ អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​និយាយ​ដូច្នេះ​មែន ដ្បិត​អ្វីៗ​ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​គំនិត​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ម្នាក់ៗ​នោះ ខ្ញុំ​ស្គាល់​ទាំង​អស់។ អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​បង្កើន​ចំនួន​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ ហើយ​បាន​បំពេញ​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​វា​ដោយ​សាកសព។ ដូច្នេះ ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា ពួក​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​សម្លាប់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ដាក់​នៅ​កណ្ដាល​ទីក្រុង​នេះ ពួក​នោះ​ហើយ​ជា​សាច់ ហើយ​ទីក្រុង​នេះ​ជា​ឆ្នាំង ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ពី​កណ្ដាល​វា។ អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ខ្លាច​ដាវ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​ដាវ​មក​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា» នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ «ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ពី​កណ្ដាល​វា ហើយ​ប្រគល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​មនុស្ស​បរទេស ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​អនុវត្ត​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ អេសេគាល ១១៖១–៩។

ក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានកំណត់ថាជា «ឆ្នាំងដាំ» ហើយប្រជាជននៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមគឺជា «សាច់» ដែលកំពុងត្រូវបានចម្អិននៅក្នុងឆ្នាំងដាំនោះ គឺជាឆ្នាំងមួយ។ ការជំនុំជម្រះលើមនុស្សអាក្រក់ ដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយទេវតាដែលកាន់អាវុធសម្រាប់បំផ្លាញនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ នៅក្នុងពេលនៃការបោះត្រាមនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ (ដ្បិតបងស្រី វ៉ៃត៍ និយាយថា ការបោះត្រានៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៩ គឺដូចគ្នានឹងការបោះត្រានៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ៧) រួមបញ្ចូលសេចក្តីពិតថា មនុស្សអាក្រក់ត្រូវបានដកចេញពីក្រុងយេរូសាឡិម។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ក្រុងយេរូសាឡិមខាងវិញ្ញាណនឹងត្រូវបានសម្អាត និងត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញាមួយខ្ពស់លើសភ្នំទាំងអស់។

> ហើយនៅគ្រាចុងក្រោយ នឹងកើតមានថា ភ្នំនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា នឹងត្រូវបានតាំងឲ្យខ្ពស់នៅលើកំពូលភ្នំទាំងឡាយ ហើយនឹងត្រូវបានលើកឲ្យខ្ពស់ជាងទួលទាំងឡាយ; ហើយអស់ទាំងជាតិសាសន៍នឹងហូរមកកាន់ទីនោះ។ ហើយមនុស្សជាច្រើននឹងទៅ ហើយនិយាយថា មកចុះ ចូរយើងឡើងទៅកាន់ភ្នំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ទៅកាន់ព្រះវិហាររបស់ព្រះនៃយ៉ាកុប; ហើយទ្រង់នឹងបង្រៀនយើងអំពីផ្លូវទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយយើងនឹងដើរតាមមាគ៌ាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យនឹងចេញពីស៊ីយ៉ូន ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាពីក្រុងយេរូសាឡឹម។ អេសាយ ២:២, ៣។

ការសម្អាតដែលត្រូវបានសម្រេចសម្រាប់ក្រុងយេរូសាឡឹមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវមានន័យថា ការដកចេញនូវអាដវិនទីស្ទឡៅឌីសេ ដែលនៅសល់តែអាដវិនទីស្ទភីឡាដែលហ្វៀប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក រចនាសម្ព័ន្ធសាជីវកម្មផ្នែកច្បាប់ក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ដែរ ពីព្រោះរដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកគឺជាអង្គភាពគ្រប់គ្រងក្នុងការរៀបចំផ្នែកច្បាប់ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ 1863 ហើយនៅពេលរដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកអនុវត្តការរក្សាថ្ងៃអាទិត្យលើទឹកដីនោះ រចនាសម្ព័ន្ធសាជីវកម្មនៃក្រុមជំនុំអាដវិនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ អាចត្រូវបានរំលាយតាមផ្លូវច្បាប់ ឬក៏ប្រហែលជាឈ្មោះរបស់វាត្រូវបានប្ដូរតាមផ្លូវច្បាប់ទៅជាអ្វីមួយស្រដៀងនឹងក្រុមជំនុំអាដវិនទីស្ទថ្ងៃអាទិត្យ។

នៅពេលដែលពួកអាក្រក់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានយកចេញពីឆ្នាំង ដោយពួកទេវតាបំផ្លាញ នោះក្រុមជំនុំអាដវេនទីសឡាវឌីសេអា ក៏ដល់ទីបញ្ចប់ ហើយចលនាភីឡាឌែលភា ក្លាយជាយេរូសាឡឹមខាងវិញ្ញាណ ដែលត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា។ មីកា ថ្លែងទៅកាន់ពួកបុរសចាស់ទុំ ដែលអេសាយហៅថា ពួកបុរសមើលងាយ ដែលហៅពន្លឺថាងងឹត ហើយហៅងងឹតថាពន្លឺ ហើយតាមរយៈសំណួរមួយ លោកកំណត់ថា ពួកបុរសចាស់ទុំគួរតែបានស្គាល់ «សេចក្ដីជំនុំជម្រះ»។ ពួកគេគួរតែបានស្គាល់ពេលវេលានៃការយាងមកពិនិត្យរបស់ខ្លួន។

> ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា សូម​ស្តាប់​ចុះ ឱ​ប្រមុខ​ទាំងឡាយ​នៃ​យ៉ាកុប និង​ពួក​មេដឹកនាំ​នៃ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​អើយ តើ​មិន​មែន​ជា​ការសមគួរ​សម្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក្នុង​ការ​ស្គាល់​យុត្តិធម៌​ទេ​ឬ? ពួក​អ្នក​ស្អប់​អំពើ​ល្អ ហើយ​ស្រឡាញ់​អំពើ​អាក្រក់ ជា​ពួក​ដែល​ហែក​ស្បែក​ចេញ​ពី​លើ​ពួក​គេ ហើយ​យក​សាច់​ចេញ​ពី​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​គេ​ផង; ពួក​ដែល​ស៊ី​សាច់​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​ខ្ញុំ​ផង ហើយ​បក​ស្បែក​ចេញ​ពី​លើ​ពួក​គេ​ផង; ពួក​គេ​បំបាក់​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​គេ ហើយ​កាប់​ជា​កំណាត់ៗ ដូច​ជា​សម្រាប់​ឆ្នាំង ហើយ​ដូច​ជា​សាច់​នៅ​ក្នុង​ខ្ទះ​ធំ។ មីកា ៣:១–៣។

ព្រះជាម្ចាស់បានមានបំណង ហើយនៅតែមានបំណង ឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គនៅថ្ងៃចុងក្រោយ «ស្គាល់ការជំនុំជម្រះ» ហើយការជំនុំជម្រះមិនមែនជាគំនិតតែមួយដាច់ដោយឡែកនោះទេ។ វាជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរីកចម្រើនទៅមុខ មានធាតុផ្សំជាច្រើន និងសញ្ញាសម្គាល់ជាក់លាក់។ វាជារយៈកាលទំនាយមួយដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្តរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃសហស្សវត្សរ៍។ វាមានទាំងលក្ខណៈស៊ើបអង្កេត និងលក្ខណៈអនុវត្តទោស។ វាត្រូវបានសម្រេចឡើងលើមនុស្សគ្រប់រូបដែលធ្លាប់រស់នៅលើភពផែនដីនេះ ហើយក៏លើពួកទេវតាដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីស្ថានសួគ៌ផងដែរ។ រយៈកាលនានានៃការជំនុំជម្រះ គឺជាការយល់ដឹងដ៏សំខាន់ចាំបាច់សម្រាប់អ្នកស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រោះចម្លើយចំពោះសំណួររបស់មីកា គឺ «បាទ/ចាស អ៊ីស្រាអែលត្រូវយល់អំពីការជំនុំជម្រះ»។

យេរេមា​បាន​កំណត់​ថា ពួក​ចាស់ទុំ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ តំណាង​ឲ្យ​ចំណុច​កំពូល​នៃ «ការ​បះបោរ​ថយក្រោយ​ដ៏​អចិន្ត្រៃយ៍» ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​បួន​ជំនាន់​នៃ​ការ​បះបោរ​ដែល​កាន់​តែ​កើនឡើង ហើយ​ត្រូវ​បាន​និមិត្តសញ្ញា​ដោយ​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​បួន​យ៉ាង​ដែល​កាន់​តែ​កើនឡើង​នៅ​ក្នុង​អេសេគាល ជំពូក ៨។ យេរេមា​បាន​កំណត់​ថា ពួក​ចាស់ទុំ​ទាំងនោះ​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​ក្នុង​វិញ្ញាណនិយម ពីព្រោះ​ពួក​គេ «ថ្វាយបង្គំ» «ព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ និង​ពល​ទ័ព​ទាំងមូល​នៃ​ស្ថានសួគ៌»។ លោក​បាន​កំណត់​ថា ពួក​គេ​ត្រូវ «ដួល ហើយ​មិន​ក្រោក​ឡើង​វិញ» ពីព្រោះ «ពួក​គេ​បាន​បដិសេធ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់»។ ដោយ​លក្ខណៈ​ទាំងនេះ យេរេមា​បាន​កំណត់​ថា «ប្រជាជន​មិន​ស្គាល់​សេចក្ដី​ជំនុំជម្រះ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទេ»។

> នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា គេ​នឹង​យក​ឆ្អឹង​របស់​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​យូដា និង​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះអង្គ និង​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​សង្ឃ និង​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​ហោរា និង​ឆ្អឹង​របស់​អ្នក​ស្រុក​ក្រុង​យេរូសាឡិម ចេញ​ពី​ផ្នូរ​របស់​ពួកគេ​មក។ ហើយ​គេ​នឹង​បោះរាល​ឆ្អឹង​ទាំងនោះ​នៅ​មុខ​ព្រះអាទិត្យ និង​ព្រះចន្ទ និង​ពលទ័ព​ទាំងអស់​នៃ​ផ្ទៃមេឃ ដែល​ពួកគេ​បាន​ស្រឡាញ់ ហើយ​បាន​គោរព​បម្រើ ហើយ​បាន​ដើរ​តាម ហើយ​បាន​ស្វែងរក ហើយ​បាន​ថ្វាយបង្គំ​ដល់​នោះ​ផង។ គេ​នឹង​មិន​ប្រមូល​ឆ្អឹង​ទាំងនោះ​វិញ​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​បញ្ចុះ​ដែរ។ វា​នឹង​ក្លាយ​ជា​លាមក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដី។ ហើយ​មនុស្ស​ទាំងអស់​ដែល​សល់​នៅ​ក្នុង​ពូជពង្ស​អាក្រក់​នេះ គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​សេសសល់​ក្នុង​គ្រប់​ទីកន្លែង​ដែល​យើង​បាន​បណ្តេញ​ពួកគេ​ទៅ​នោះ នឹង​ជ្រើស​យក​សេចក្តី​ស្លាប់ ជាជាង​ជីវិត នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពលបរិវារ។ លើស​ពី​នេះ​ទៀត អ្នក​ត្រូវ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួកគេ​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា តើ​មនុស្ស​ដែល​ដួល​ហើយ មិន​ក្រោក​ឡើង​វិញ​ទេ​ឬ? តើ​អ្នក​ដែល​បែរ​ចេញ​ទៅ​ហើយ មិន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ​ឬ? ដូច្នេះ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ប្រជាជន​នេះ គឺ​ក្រុង​យេរូសាឡិម បាន​រអិល​ថយ​ក្រោយ​ដោយ​ការ​បះបោរ​ថយ​ក្រោយ​ជា​និច្ច​ដូច្នេះ? ពួកគេ​កាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​បោកបញ្ឆោត ហើយ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ត្រឡប់​មក​វិញ។ យើង​បាន​ផ្ទៀងស្តាប់ ហើយ​បាន​ឮ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​ដែល​ត្រឹមត្រូវ​ឡើយ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ប្រែចិត្ត​ពី​អំពើ​អាក្រក់​របស់​ខ្លួន ដោយ​ពោល​ថា «ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី?» ម្នាក់ៗ​បាន​បែរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ខ្លួន ដូច​សេះ​ដែល​ស្ទុះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម។ មែន​ហើយ សត្វ​កុក​នៅ​លើ​មេឃ​ស្គាល់​ពេលវេលា​កំណត់​របស់​វា ហើយ​សត្វ​ព្រាប​លលក និង​សត្វ​ក្រៀល និង​សត្វ​ត្រចៀកកាំ ក៏​កាន់តាម​រដូវ​នៃ​ការ​មក​របស់​វា​ដែរ ប៉ុន្តែ​ប្រជាជន​របស់​យើង​មិន​ស្គាល់​សេចក្តី​វិនិច្ឆ័យ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ទេ។ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​និយាយ​ដូចម្តេច​ថា “យើង​មាន​ប្រាជ្ញា ហើយ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​នៅ​ជាមួយ​យើង”? មើល​ចុះ ពិតមែន​ហើយ ប៊ិច​របស់​ពួក​អ្នក​សរសេរ បាន​ធ្វើ​វា​ទៅ​ជា​អសារបង់​ដោយ​ឥត​ប្រយោជន៍។ ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​បាន​អាម៉ាស់ ពួកគេ​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ចាប់​យក។ មើល​ចុះ ពួកគេ​បាន​បដិសេធ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​ដូច្នេះ តើ​មាន​ប្រាជ្ញា​អ្វី​នៅ​ក្នុង​ពួកគេ? យេរេមា 8:1–9។

នៅក្នុង​ជំពូក​ទីប្រាំ យេរេមា​កំណត់​ថា អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ស្គាល់​ការ​ជំនុំជម្រះ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​ជា «មនុស្ស​ល្ងង់»។

> ចូររត់ទៅមកតាមផ្លូវនានានៃក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយមើលឥឡូវនេះ ហើយដឹង ហើយស្វែងរកនៅតាមទីលានធំៗរបស់វា ថាតើអ្នកអាចរកឃើញមនុស្សម្នាក់ឬទេ ថាមាននរណាម្នាក់ដែលប្រព្រឹត្តយុត្តិធម៌ ដែលស្វែងរកសេចក្តីពិតឬទេ; ហើយយើងនឹងអភ័យទោសដល់ក្រុងនោះ។ ហើយទោះបីពួកគេនិយាយថា «ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះជន្មរស់» ក៏ដោយ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេស្បថដោយមិនពិត។ ឱ ព្រះយេហូវ៉ា តើព្រះនេត្ររបស់ទ្រង់មិនសំឡឹងមើលសេចក្តីពិតទេឬ? ទ្រង់បានវាយពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានសោកសៅឡើយ; ទ្រង់បានបំផ្លាញពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនទទួលការកែតម្រូវ: ពួកគេបានធ្វើឲ្យមុខរបស់ខ្លួនរឹងជាងថ្មដា; ពួកគេបានបដិសេធមិនព្រមត្រឡប់មកវិញ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបាននិយាយថា «ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សទាំងនេះជាមនុស្សក្រីក្រ; ពួកគេល្ងង់ខ្លៅ: ដ្បិតពួកគេមិនស្គាល់ផ្លូវរបស់ព្រះយេហូវ៉ាទេ ហើយក៏មិនស្គាល់ការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះរបស់ពួកគេដែរ»។ យេរេមា ៥:១–៤។

ក្នុង​គ្រា​ចុង​ក្រោយ អាឌվենទីស៊ីម​បែបឡៅឌីសេ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ក្នុង​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​អំពី​ព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់ ដែល​បងស្រី White កំណត់​ថា​តំណាង​ឲ្យ «បទពិសោធន៍​របស់​ប្រជាជន​អាឌվենទីស្ទ» នោះ «មិន​ស្គាល់​ផ្លូវ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ឬ​ការ​ជំនុំជម្រះ​របស់​ព្រះ​របស់​ពួកគេ​ឡើយ»។ នៅ​ជំពូក​បន្ទាប់ យេរេមា​កំណត់​ថា «ផ្លូវ» របស់​ព្រះអម្ចាស់​គឺ​ជា «ផ្លូវ​បុរាណ» ប៉ុន្តែ​អាឌվենទីស្ទ​ឡៅឌីសេ​ល្ងង់​ទាំង​នោះ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ដើរ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នោះ ឬ​ស្តាប់​តាម​សំឡេង​ត្រែ​ឡើយ។ «ត្រែ» ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ ដែល​ជា​ការ​ពិត​ហើយ​ថា អាឌվենទីស្ទ​ឡៅឌីសេ​ល្ងង់​ទាំង​នោះ​មិន​ស្គាល់​នោះ​ឡើយ។

> ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ «ចូរឈរនៅតាមផ្លូវទាំងឡាយ ហើយមើល ហើយសួររកផ្លូវបុរាណទាំងឡាយ ថា ផ្លូវល្អនៅឯណា រួចដើរនៅក្នុងផ្លូវនោះ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងឃើញសេចក្តីសម្រាកសម្រាប់ព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា “យើងមិនដើរនៅក្នុងផ្លូវនោះទេ”។ ខ្ញុំក៏បានតែងតាំងអ្នកយាមលើអ្នករាល់គ្នាដែរ ដោយនិយាយថា “ចូរស្តាប់សំឡេងត្រែ”។ ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា “យើងមិនស្តាប់ទេ”។ ដូច្នេះ អស់ទាំងប្រជាជាតិនានា អើយ ចូរស្តាប់ ហើយឱសន្និបាតអើយ ចូរដឹងថា មានអ្វីនៅក្នុងពួកគេ។ ផែនដីអើយ ចូរស្តាប់៖ មើល៍ ខ្ញុំនឹងនាំអំពើអាក្រក់មកលើប្រជាជននេះ គឺជាផលនៃគំនិតរបស់ពួកគេ ពីព្រោះពួកគេមិនបានស្តាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ ហើយចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ខ្ញុំវិញ ពួកគេបានបដិសេធវា»។ យេរេមា ៦:១៦–១៩

“សេចក្តីអាក្រក់” ដែលត្រូវនាំមកលើ “ក្រុមជំនុំ” ដែលបានបដិសេធមិន “ស្តាប់សំឡេងត្រែ” ហើយមិន “ដើរ” ក្នុង “ផ្លូវបុរាណ” ដែលនៅទីនោះ “ការសម្រាក” នៃភ្លៀងចុងក្រោយនឹងត្រូវបានរកឃើញ នោះកើតឡើងនៅពេលដែល “ក្រុមជំនុំ” “បដិសេធក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់” នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

ការអនុវត្ត​បីជាន់​របស់​អេលីយ៉ា​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​កិច្ចការ​របស់​អ្នកនាំសារ​ម្នាក់ និង​ចលនា​មួយ នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​ដោយ​អំណាច​ប្រតិបត្តិ ដែល​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ ដែល​ទាក់ទង​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​នឹង​ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​របស់​អេលីយ៉ា គឺ​ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​របស់​អ្នកនាំសារ​ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​អ្នកនាំសារ​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា។ ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​របស់​អ្នកនាំសារ​ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ​នេះ កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​កិច្ចការ​មួយ ដោយ​អ្នកនាំសារ​ម្នាក់ និង​ចលនា​មួយ នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត។ អ្នកនាំសារ​ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ និង​អេលីយ៉ា គឺ​ជា​ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​ដែល​ទាក់ទង​គ្នា​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ ដូចជា​ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​របស់​រ៉ូម ជាមួយ​នឹង​ការ​អនុវត្ត​បីជាន់​នៃ​ការ​ដួលរលំ​របស់​បាប៊ីឡូន​ដែរ ប៉ុន្តែ​វា​មាន​ភាព​ខុសគ្នា​សំខាន់ៗ​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ជំនុំជម្រះ​របស់​ព្រះ។

ការអនុវត្តបីជាន់របស់អេលីយ៉ា និងការអនុវត្តបីជាន់របស់អ្នកនាំសារ ដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់អ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញា មានការភ្ជាប់ទាក់ទងនឹងកិច្ចការវិនិច្ឆ័យពីរដែលខុសគ្នា ដែលព្រះទ្រង់សម្រេចឡើង តាមរយៈអ្នកនាំសារដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស និងតាមរយៈចលនាដែលភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយនឹងសាររបស់អ្នកនាំសារនោះ។ កិច្ចការទាំងពីរនោះមានការភ្ជាប់ទាក់ទងនឹងអំឡុងពេលវិនិច្ឆ័យពីរដែលខុសគ្នា ទោះបីជាមានការជាន់ស្របគ្នារវាងនិមិត្តសញ្ញាទាំងឡាយក៏ដោយ។

កិច្ចការរបស់អេលីយ៉ាទីបី និងជាចុងក្រោយ មានទំនាក់ទំនងនឹងការវិនិច្ឆ័យប្រតិបត្តិលើសហភាពបីផ្នែកនៃបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ហើយកិច្ចការរបស់អ្នកនាំសារដែលរៀបចំផ្លូវ គឺមានទំនាក់ទំនងនឹងការវិនិច្ឆ័យស៊ើបអង្កេត និងការសម្អាតប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី ត្រូវបានណែនាំចូលដោយខុងចុងក្រោយនៃជំពូកទីពីរ។

> អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​នឿយព្រួយ​ដោយ​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ទោះ​យ៉ាង​នោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​តែ​ពោល​ថា «តើ​ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​នឿយព្រួយ?» គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពោល​ថា «អស់​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ជា​មនុស្ស​ល្អ​នៅ​ក្នុង​ព្រះនេត្រ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ពួក​គេ» ឬ​ថា «តើ​ព្រះ​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៅ​ឯណា?» មើល៍ ខ្ញុំ​នឹង​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​គាត់​នឹង​រៀបចំ​ផ្លូវ​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្វែងរក នឹង​យាង​មក​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​ភ្លាមៗ គឺ​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​រីករាយ​នឹង​គាត់។ មើល៍ ទ្រង់​នឹង​យាង​មក នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពលបរិវារ។ ប៉ុន្តែ តើ​នរណា​អាច​ទ្រាំទ្រ​នៅ​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​យាង​មក​របស់​ទ្រង់​បាន? ហើយ​តើ​នរណា​អាច​ឈរ​បាន​នៅ​ពេល​ទ្រង់​លេច​មក? ដ្បិត​ទ្រង់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ភ្លើង​របស់​អ្នក​ចម្រាញ់ ហើយ​ដូច​ជា​សាប៊ូ​របស់​អ្នក​បោក​សម្លៀកបំពាក់។ ទ្រង់​នឹង​គង់​អង្គ​ដូច​ជា​អ្នក​ចម្រាញ់ និង​អ្នក​សម្អាត​ប្រាក់ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​សម្អាត​ពួក​កូន​ចៅ​លេវី ហើយ​ជម្រះ​ពួក​គេ​ដូច​ជា​មាស និង​ប្រាក់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា​ដោយ​សេចក្ដី​សុចរិត។ នោះ​តង្វាយ​របស់​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នឹង​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា ដូច​ក្នុង​គ្រា​ពី​ដើម និង​ដូច​ក្នុង​ឆ្នាំ​កាល​មុនៗ។ ម៉ាឡាគី 2:17–3:4។

នៅគ្រាចុងក្រោយ តាមសក្ខីកម្មរបស់ម៉ាឡាគី ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់នឿយណាយដោយសារអាដվենទីស៊មឡាអូឌីសេ ដែលជាប់ខ្ជាប់នឹងការបះបោរឆ្នាំ 1888។ ការបះបោរឆ្នាំ 1888 នោះ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយការបះបោររបស់កូរ៉េ ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម ហើយអំណះអំណាងខាងលទ្ធិរបស់ការបះបោររបស់កូរ៉េ គឺថា តើអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ នៅតែជាមនុស្សសុចរិតនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអម្ចាស់ឬទេ។

> កូរ៉ា ជាកូនរបស់អ៊ីសហារ កូនរបស់កូហាត កូនរបស់លេវី ហើយដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម ជាកូនរបស់អេលាប និងអូន ជាកូនរបស់ពេលេត ដែលជាពូជពង្សរបស់រូបេន បាននាំគ្នាយកមនុស្សមក។ ហើយពួកគេបានក្រោកឡើងនៅចំពោះមុខម៉ូសេ ជាមួយនឹងពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលខ្លះៗ ចំនួនពីររយហាសិបនាក់ ជាមេដឹកនាំនៃសហគមន៍ ជាមនុស្សមានឈ្មោះល្បីក្នុងចំណោមជំនុំ ជាមនុស្សមានកិត្តិស័ព្ទ។ ហើយពួកគេបានប្រមូលផ្ដុំគ្នាទាស់ប្រឆាំងនឹងម៉ូសេ និងអើរ៉ុន ហើយបាននិយាយទៅកាន់អ្នកទាំងពីរថា៖ «អ្នកទាំងពីរយកអំណាចលើខ្លួនច្រើនពេកហើយ ដ្បិតសហគមន៍ទាំងមូលសុទ្ធតែបរិសុទ្ធ គឺគ្រប់គ្នាទាំងអស់ ហើយព្រះយេហូវ៉ាស្ថិតនៅកណ្ដាលពួកគេ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងពីរលើកខ្លួនឡើងលើសជំនុំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា?» ជនគណនា ១៦៖១–៣

នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រះទ្រង់នឿយព្រះទ័យចំពោះអាឌវិនទីស៊ីមបែបឡាវឌីសេ ដែលកាន់ខ្ជាប់នូវការបះបោរនៃឆ្នាំ 1957 ដែលគ្រាន់តែជាការសម្ដែងចេញនៃការបះបោរនៃឆ្នាំ 1888 ដែលត្រូវបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងសេចក្ដីថ្លែងការណ៍ផ្លូវការ។ សៀវភៅ Questions on Doctrine បានបញ្ចូលការបះបោរនៃឆ្នាំ 1888 ឲ្យស្ថិតជាអចិន្ត្រៃយ៍ ដែលជាការធ្វើឡើងវិញនៃការបះបោររបស់កូរ៉ា ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម តាមទីបន្ទាល់របស់ទេវតាដែលបានណែនាំបងស្រី White ថា នាងត្រូវតែស្នាក់នៅក្នុងសន្និសីទឆ្នាំ 1888 ដើម្បីកត់ត្រាការធ្វើឡើងវិញនៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបះបោររបស់កូរ៉ា។ បុរសមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះចំនួនពីររយហាសិបនាក់បានប្រមូលផ្តុំគ្នាជាមួយកូរ៉ា ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម ទាស់នឹងលោកម៉ូសេ ដែលជាតំណាងរបស់ព្រះ នៅក្នុងការបះបោរនោះ។

បុរសម្ភៃប្រាំនាក់ដែលក្រាបថ្វាយព្រះអាទិត្យនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៨ តំណាងឲ្យមួយភាគដប់ ឬមួយទសភាគ នៃបុរសពីររយហាសិបនាក់ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូបក្នុងការបះបោររបស់កូរ៉ា ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម ដែលជានិមិត្តរូបនៃមេដឹកនាំនៃការបះបោរនៅឆ្នាំ 1888 ហើយការបះបោរខាងគោលលទ្ធិរបស់ពួកគេត្រូវបានធ្វើឲ្យមានទម្រង់ផ្លូវការនៅឆ្នាំ 1957 ដោយការបោះពុម្ពសៀវភៅ Questions on Doctrine។

ការបះបោររបស់កូរេ ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម បានបដិសេធ “សេចក្តីជំនុំជម្រះ” ដែលព្រះបានប្រកាសរួចហើយ ដោយកំណត់ឲ្យពួកគេវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថានអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ អាដវេនទីសម៍លាវឌីសេបានចាប់ផ្ដើមវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថាននៃលាវឌីសេ នៅឆ្នាំ 1863 បន្ទាប់ពីពួកគេបានបដិសេធសារលាវឌីសេ ដែលត្រូវបាននាំមកនៅឆ្នាំ 1856 ដែលបានបង្កឲ្យមានសេចក្តីជំនុំជម្រះឲ្យវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថានអស់ជាច្រើនឆ្នាំទៀត ដោយសារការខ្វះសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុងការបះបោរឆ្នាំ 1888 ពួកគេនៅតែមិនព្រមទទួលយកសារលាវឌីសេ ដែលត្រូវបាននាំមកដោយអែលឌើរ Jones និង Waggoner។

អ្នក​ដែល​បាន​បះបោរ​នៅ​ឆ្នាំ 1888 មិន​ត្រឹមតែ​បាន​បដិសេធ​អំណាច​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​អែលឌើរ Jones និង Waggoner ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​បាន​បដិសេធ​អំណាច​របស់​ព្យាការីស្ត្រី Ellen White និង​អំណាច​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ផង​ដែរ ពីព្រោះ​ពួកគេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​គំនិត​ដែល​ថា ក្រុមជំនុំ​ទាំង​មូល​សុទ្ធតែ​បរិសុទ្ធ​ស្មើ​គ្នា។

នៅឆ្នាំ 1863 ពួកគេបានវិលត្រឡប់ទៅបរិភោគអាហារជាមួយនឹងហោរាក្លែងក្លាយនៃបេតអែល ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ នៅទីបំផុតពួកគេបានទទួលយកនិយមន័យនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបះបោររបស់កូរ៉ា បន្ទាប់មកក៏បានតម្កល់ទុកជាផ្លូវការនូវគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយនោះក្នុងសៀវភៅ Questions on Doctrine។ គោលលទ្ធិនោះគឺជានិយមន័យក្លែងក្លាយនៃ “ការរាប់ជាសុចរិតដោយសេចក្ដីជំនឿ”។

ការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863 គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការបដិសេធត្បូងមានតម្លៃរបស់ Miller ដែលត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងលើតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក។ នៅក្នុងហាបាគុក ជំពូកទីពីរ “ការជជែកដេញដោល” នៃខទីមួយ ទីបំផុតបានបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ ដែលត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញតាមរយៈការមិនយល់ស្របរបស់ពួកគេចំពោះសារដែលបានពន្យារពេល។

> មើលចុះ ព្រលឹងរបស់អ្នកដែលមានចិត្តអួតអាង មិនទៀងត្រង់នៅក្នុងគាត់ទេ ប៉ុន្តែ មនុស្សសុចរិត នឹងរស់ដោយសារជំនឿរបស់ខ្លួន។ ហាបាគុក ២:៤។

“ជំនឿ” របស់ “មនុស្សសុចរិត” ក្នុង “ការតវ៉ា” នៃហាបាគុក ជំពូកទីពីរ មានមូលដ្ឋានលើ “និមិត្ត” ដែលត្រូវបានសរសេរយ៉ាងច្បាស់លាស់លើបន្ទះ។ ក្នុងការបះបោរឆ្នាំ 1863 ជំហានដំបូងនៃការដកចេញនូវអ្វីដែលបានសរសេរលើបន្ទះ ត្រូវបានសម្រេចដោយអ្នកទាំងនោះដែលលែងមានជំនឿរបស់ “មនុស្សសុចរិត” ទៀតហើយ។ ការបះបោរឆ្នាំ 1863 បានតំណាងឲ្យគ្រាប់ពូជដំបូងនៃការបះបោរ ដែលនៅទីបំផុតនឹងតម្កល់និយមន័យក្លែងក្លាយមួយនៃលទ្ធិសាស្ត្រអំពីការរាប់ជាសុចរិតដោយជំនឿ ក្នុងឆ្នាំ 1957។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ព្រះអម្ចាស់ ក្នុងព្រះមេត្តាករុណាដ៏ធំរបស់ទ្រង់ បានផ្ញើសារដ៏មានតម្លៃបំផុតមួយមកកាន់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ តាមរយៈពួកអែលឌើរ Waggoner និង Jones។ សារនេះមានបំណងនាំឲ្យពិភពលោកបានឃើញយ៉ាងលេចធ្លោជាងមុន ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលត្រូវបានលើកតម្កើង គឺជាយញ្ញបូជាសម្រាប់អំពើបាបរបស់ពិភពលោកទាំងមូល។ វាបានបង្ហាញអំពីការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿលើព្រះអ្នកធានា; វាបានអញ្ជើញមនុស្សទាំងឡាយឲ្យទទួលយកសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានសម្តែងឲ្យឃើញនៅក្នុងការគោរពតាមបទបញ្ញត្តិទាំងអស់របស់ព្រះ។ មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់ការយល់ឃើញអំពីព្រះយេស៊ូវ។ ពួកគេត្រូវការឲ្យភ្នែករបស់ខ្លួនត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់ព្រះបុគ្គលដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់ គុណសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនប្រែប្រួលរបស់ទ្រង់ចំពោះគ្រួសារមនុស្សជាតិ។ អំណាចទាំងអស់ត្រូវបានប្រទានដល់ក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់អាចចែកចាយអំណោយដ៏សម្បូរបែបដល់មនុស្ស ដោយប្រគល់អំណោយដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន គឺសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ ដល់ភ្នាក់ងារមនុស្សដែលអស់សង្ឃឹមក្នុងខ្លួនឯង។ នេះហើយជាសារដែលព្រះបានបង្គាប់ឲ្យប្រកាសដល់ពិភពលោក។ នេះគឺជាសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលត្រូវប្រកាសដោយសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង ហើយអមដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ក្នុងខ្នាតដ៏ធំ។» Testimonies to Ministers, 91.

> «សេចក្តីពិត​សម្រាប់​សម័យ​នេះ គឺ​ជា​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី ដែល​ត្រូវ​ប្រកាស​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង មាន​ន័យ​ថា ដោយ​អំណាច​កាន់​តែ​កើន​ឡើង ខណៈ​ដែល​យើង​ខិត​ជិត​ដល់​ការ​សាកល្បង​ចុង​ក្រោយ​ដ៏​ធំ​នោះ»។ The 1888 Materials, 1710.

> «ពេលវេលានៃការសាកល្បងកំពុងស្ថិតនៅចំពោះមុខយើងហើយ ពីព្រោះសម្រែកខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបីបានចាប់ផ្ដើមរួចហើយ ក្នុងការបើកសម្ដែងអំពីសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាព្រះប្រោសលោះដែលអត់ទោសបាប។ នេះគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃពន្លឺរបស់ទេវតានោះ ដែលសិរីល្អរបស់ទេវតានោះនឹងបំពេញផែនដីទាំងមូល»។ Selected Messages, book 1, 362.

> «ភ្លៀងចុងក្រោយនឹងធ្លាក់មកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ទេវតាមួយដ៏មានអំណាចនឹងចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលនឹងត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់»។ Review and Herald, April 21, 1891.

Back to Articles