Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយដប់ប្រាំបួន

សារៈសំខាន់ទំនាយនៃសញ្ញាសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ ការយល់ដឹងអំពីថ្ងៃចុងក្រោយតាមរយៈនិមិត្តសញ្ញាព្រះគម្ពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

អ្នក​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បន្សុទ្ធ​ដោយ ព្រះរាជទូត​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា ហើយ​ហ្វូង​មនុស្ស​ដ៏​ធំ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​អាវ​ស​វ័ណ្ឌកភាព។ រយៈកាល​បរិសុទ្ធ​ទី​មួយ​នៃ​ពីរ​រយៈកាល​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​កិច្ចការ​របស់​ទូត​ដែល​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់ ព្រះរាជទូត​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា ហើយ​រយៈកាល​ទី​ពីរ តំណាង​ឲ្យ​កិច្ចការ​របស់ អេលីយ៉ា។ រយៈកាល​ទី​មួយ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​លើ​មនុស្ស​រស់​របស់ អាដវេនទីសម៍​ឡាវឌីសេ ហើយ​រយៈកាល​ទី​ពីរ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​អនុវត្ត​លើ រ៉ូម​សម័យ​ទំនើប។

«ទីសម្គាល់» សម្រាប់រត់ភៀសចេញពីទីក្រុងក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ត្រូវបានយល់ខុសដោយអាដវេនទីសមលាវូឌីសេ។ អ្នកស្រី White បានជូនដំណឹងដល់យើងថា ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម ចាប់ពីឆ្នាំ 66 ដល់ 70 គ.ស. ផ្តល់នូវគំរូមួយអំពីទីសម្គាល់ព្រមានសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។

> «ពេលវេលានោះមិនឆ្ងាយទៀតទេ ដែលដូចជាសិស្សដើមៗ យើងនឹងត្រូវបង្ខំឲ្យស្វែងរកទីជ្រកកោននៅកន្លែងស្ងាត់ស្ងៀម និងឯកោ។ ដូចដែលការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹមដោយកងទ័ពរ៉ូម បានជាសញ្ញាសម្រាប់ការរត់គេចខ្លួនរបស់គ្រីស្ទាននៅស្រុកយូដា ដូច្នោះដែរ ការកាន់យកអំណាចដោយជាតិរបស់យើង តាមរយៈក្រឹត្យបង្គាប់ឲ្យគោរពថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ប៉ាប នឹងជាការព្រមានដល់យើង។ នៅពេលនោះហើយ ដែលជាពេលត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងធំៗ ជាការរៀបចំទុកជាមុនសម្រាប់ការចាកចេញពីទីក្រុងតូចៗ ទៅរស់នៅក្នុងលំនៅឋានស្ងប់ស្ងាត់នៅកន្លែងឯកោតាមចំណោមភ្នំទាំងឡាយ»។ Testimonies, volume 5, 464.

ការឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលជាសញ្ញាសម្រាប់ឲ្យរត់គេចទៅ នោះគឺជាការឡោមព័ទ្ធលើកដំបូងដែលបាននាំមកដោយ Cestius។ ដូច្នេះ Cestius បានតំណាងឲ្យការគំរាមកំហែងមួយដែលត្រូវបានដកចេញជាបណ្ដោះអាសន្ន ពីព្រោះក្រោយពីគាត់បានដាក់ការឡោមព័ទ្ធហើយ គាត់ក៏បានដកថយទៅវិញយ៉ាងអាថ៌កំបាំង ហើយអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងឡាយក៏មិនដែលអាចកំណត់បានឡើយថា តក្កវិជ្ជារបស់គាត់សម្រាប់ការធ្វើដូច្នោះគឺអ្វី។

> «បន្ទាប់ពីជនរ៉ូម ក្រោមការដឹកនាំរបស់ Cestius បានឡោមព័ទ្ធទីក្រុងហើយ ពួកគេបានដកការឡោមព័ទ្ធចេញវិញដោយមិននឹកស្មាន នៅពេលដែលអ្វីៗទាំងអស់មើលទៅអំណោយផលសម្រាប់ការវាយប្រហារភ្លាមៗ»។ The Great Controversy, 31.

នៅទសវត្សរ៍ 1880 និង 1890 សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Henry W. Blair មកពីរដ្ឋ New Hampshire បានដាក់ស្នើសេចក្តីព្រាងច្បាប់ជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងសភាសហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីកំណត់ឲ្យថ្ងៃអាទិត្យជា “ទិវាសម្រាកជាតិ”។ សេចក្តីព្រាងច្បាប់ទាំងនេះត្រូវបានហៅជាទូទៅថា “Blair Sunday Bills”។ សមាជិកព្រឹទ្ធសភា Blair ជាអ្នកគាំទ្រយ៉ាងមាំមួនចំពោះការរក្សាថ្ងៃអាទិត្យឲ្យជាថ្ងៃសម្រាក និងជាថ្ងៃសម្រាប់ការគោរពប្រតិបត្តិខាងសាសនា។ លោកជឿថា ការមានថ្ងៃសម្រាកតែមួយដូចគ្នានឹងមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានខាងសីលធម៌ និងសង្គមលើសង្គមអាមេរិក។ ទោះបីជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់លោកទទួលបានការគាំទ្រខ្លះ ជាពិសេសពីក្រុមសាសនា ក៏ដោយ វាក៏បានប្រឈមមុខនឹងការប្រឆាំងផងដែរ រួមទាំងក្តីបារម្ភអំពីការបំបែករវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ។

នេះ​គឺ​ជា​ការ​ព្យាយាម​ដំបូង​ក្នុង​ការ​អនុម័ត​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ឲ្យ​និយាយ​ដូច​នាគ នៅ​ពេល​ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​វា​នឹង​អនុម័ត​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មួយ។ វា​គឺ​ជា​ស៊េរី​វិក័យប័ត្រ Blair ទាំង​នេះ​ឯង ដែល A. T. Jones ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​នាំ​សារ​នៃ​សម័យ​ប្រជុំ​សន្និបាត​ទូទៅ ឆ្នាំ 1888 បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សាលា​ប្រជុំ​របស់​សភា ហើយ​បាន​ប្រឆាំង​យ៉ាង​មាន​វោហារសព្ទ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ព្យាយាម​មួយ​ចំនួន សមាជិក​ព្រឹទ្ធសភា Blair បាន​បាត់បង់​សន្ទុះ​សម្រាប់​ការ​ជំរុញ​របស់​គាត់​ដើម្បី​បង្កើត​ទិវា​សម្រាក​ជាតិ​មួយ។ ក្នុង​ការ​ទាក់ទង​ដោយ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ និង​អត្ថន័យ​បង្កប់​របស់​ទិវា​សម្រាក​ជាតិ​មួយ (ថ្ងៃ​អាទិត្យ) កំណត់ត្រា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ដំបូន្មាន​របស់ Ellen White អាច​ត្រូវ​បាន​ពិនិត្យ​ឡើង​វិញ។

អ្វី​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ការ​ពិនិត្យ​ឡើង​វិញ​អំពី​ការ​ព្រមាន​របស់​នាង​ស្តីពី​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ គឺ​ធ្ងន់ធ្ងរ ហើយ​ត្រូវ​បាន​យល់​ខុស​យ៉ាង​ទូលំទូលាយ​នៅ​ក្នុង​អាដវេនទីស៍​លៅឌីសេ។ ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ការ​ចាំបាច់​ត្រូវ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង ដែល​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​ដែល​ទើប​បាន​យោង​នោះ នាង​បាន​សរសេរ​ថា «នៅ​ពេល​នោះ វា​នឹង​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​ធំៗ ដើម្បី​ត្រៀម​សម្រាប់​ការ​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​តូចៗ ទៅ​កាន់​លំនៅឋាន​ស្ងប់ស្ងាត់​នៅ​កន្លែង​ឯកោៗ​ក្នុង​ចំណោម​ភ្នំ»។ នាង​បាន​បង្រៀន​ម្ដង​ហើយ​ម្ដង​ទៀត​ថា ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវការ​រស់នៅ​ជនបទ ប៉ុន្តែ​ដំបូន្មាន​របស់​នាង​អំពី​ប្រធានបទ​នៃ​ការ​រស់នៅ​ជនបទ មុន​ឆ្នាំ 1888 ដាក់​ទិសដៅ​របស់​នាង​អំពី​ការ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ក្នុង​បរិបទ​ថា នៅ​ពេល​អនាគត​ដ៏​ខ្លី​ខាង​មុខ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវការ​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង។ បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ 1888 នៅ​ក្នុង​សេចក្តីណែនាំ​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​របស់​នាង​ទាក់ទង​នឹង​ការ​រស់នៅ​ជនបទ នាង​មិន​ដែល​ប្រែ​ចេញ​ពី​ដំបូន្មាន​ថា យើង​គួរ​តែ​បាន​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​រួច​ហើយ​នោះ​ទេ។

សេចក្តីព្រាងច្បាប់ទិវាសម្រាកជាតិរបស់ Blair ដែលបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺជា «សញ្ញា» ឲ្យចាកចេញពីទីក្រុង ហើយទោះបីជាសេចក្តីព្រាងច្បាប់របស់ Blair បានបាត់បង់សន្ទុះចាំបាច់សម្រាប់សម្រេចកិច្ចការនោះ ហើយបានដកថយចូលទៅក្នុងភាពងងឹតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រក៏ដោយ ក៏ «សញ្ញា» សម្រាប់រត់គេចបានត្រូវប្រទានរួចហើយ។ វាត្រូវបានប្រទាននៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការឡោមព័ទ្ធលើកទីមួយ ដែលត្រូវបាននាំមកដោយ Cestius។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ត្រូវបានតំណាងដោយការឡោមព័ទ្ធរបស់ Titus ហើយប្រសិនបើមានអ្នកអាតវេនទិស្ទឡាវឌីសេណាណាម្នាក់នៅតែស្ថិតក្នុងទីក្រុងនៅពេលការឡោមព័ទ្ធនោះមកដល់ ពួកគេនឹងស្លាប់ជាមួយនឹងមនុស្សអាក្រក់។

នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ មាន​រយៈពេល​ទំនាយ​ពីរ។ រយៈពេល​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ពី​គ្នា​ដោយ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ រយៈពេល​ទីមួយ​គឺ​ជា​ការជំនុំ​ជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​លើ​អ្នក​មាន​ជីវិត នៅ​ក្នុង​អាដវេនទីសម៍​ឡាអូឌីសេ ហើយ​រយៈពេល​ទីពីរ​គឺ​ជា​ការជំនុំ​ជម្រះ​អនុវត្ត​ទោស​លើ​ស្ត្រី​ពេស្យា​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម។ រយៈពេល​ទាំង​ពីរ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​រឿយៗ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ពីព្រោះ​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​ទាំង​ពីរ​នោះ​នេះ​ឯង ដែល​ពាក្យ​ប្រៀប​ធៀប​អំពី​ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ បាន​សម្រេច​ជា​ពិត​តាម​អក្សរ​គ្រប់​ប្រការ ដូច​ដែល​វា​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយត៍។ ពេល​យឺតយ៉ាវ​នៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ប្រៀប​ធៀប​នោះ គឺ​ជា​ពេល​យឺតយ៉ាវ​នៃ ហាបាគុក ជំពូក ២ ដូច្នេះ រយៈពេល​ទាំង​ពីរ​ដែល​យើង​កំពុង​ពិចារណា​នេះ ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ ហាបាគុក ជំពូក ២ ផង​ដែរ។ ពាក្យ​ប្រៀប​ធៀប​អំពី​ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ និង ហាបាគុក ជំពូក ២ បាន​សម្រេច​ជា​ពិត​តាម​អក្សរ​គ្រប់​ប្រការ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយត៍ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​វា​បាន​សម្រេច​នោះ អេសេគាល ជំពូក ១២ ខ ២១ ដល់ ២៨ ក៏​បាន​សម្រេច​ផង​ដែរ។

ខគម្ពីរ​ប្រាំបី​ចុងក្រោយ​នៃ​អេសេគាល ជំពូក​ដប់ពីរ បញ្ជាក់​អំពី​ពេល​មួយ ដែល «ផល​សម្រេច​នៃ​និមិត្តគ្រប់យ៉ាង» នឹង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ ហើយ​ជា​ពេល​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង «មិន​ពន្យារ» និមិត្ត​របស់​ទ្រង់​ទៀត​ឡើយ។ រយៈពេល​ពីរ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ម្តងហើយ​ម្តងទៀត​យ៉ាង​ញឹកញាប់ ហើយ​បញ្ជាក់​អំពី​ការជំនុំជម្រះ​ស៊ើបអង្កេត​លើ​អ្នក​មាន​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​អាដվենទីស្ត​ឡាវឌីសេ និង​ការជំនុំជម្រះ​ប្រតិបត្តិ​លើ​ស្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស គឺ​ជា​រយៈពេល​ទំនាយ ដែល​ក្នុង​នោះ​និមិត្ត​គ្រប់​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ ឈាន​ដល់​ការបំពេញ​ដ៏​ពេញលេញ និង​ចុងក្រោយ​បង្អស់​របស់​វា។ ក្នុង​រយៈពេល​នោះ មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង ហើយ​ពួកគេ​តំណាង​ឲ្យ​ក្រុម​មនុស្ស​ដែល​មិន​ស្លាប់ ហើយ​រស់​នៅ​រហូត​ដល់​ព្រះគ្រីស្ទ​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ។ នៅ​ក្នុង​លូកា ជំពូក​ម្ភៃមួយ ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​បញ្ជាក់​អំពី «ទីសម្គាល់» មួយ ដែល​បញ្ជាក់​ថា ពេល​វេលា​ដែល​ជំនាន់​នោះ​បាន​មក​ដល់​ហើយ។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រពីរដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ទីសម្គាល់» ឲ្យរត់គេច ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង្ហាញទាក់ទងនឹងអំពើស្អប់ខ្ពើមនៃការបំផ្លាញ នោះមានកំណត់រយៈពេលពីរ ហើយការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់របស់វាមាន «ទីសម្គាល់» មួយនៅដើមរយៈពេល និង «ទីសម្គាល់» ជាច្រើននៅចុងបញ្ចប់។ «ទីសម្គាល់» ដែលព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់ថាតំណាងឲ្យជំនាន់ចុងក្រោយ ដែលនឹងរស់នៅរហូតដល់ទ្រង់យាងមកលើពពក គឺជាភស្តុតាងថា ឥឡូវនេះយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដី។

នៅក្នុងលូកា ជំពូក ២១ ព្រះយេស៊ូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះនៃការជាន់ឈ្លី និងការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមពិតប្រាកដ ចាប់ពីឆ្នាំ ៦៦ ដល់ឆ្នាំ ៧០ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះនៃការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមខាងវិញ្ញាណ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ ៥៣៨ ហើយបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨។

> ហើយ​កាលណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​ហ៊ុំព័ទ្ធ​ដោយ​កងទ័ព នោះ​ត្រូវ​ដឹង​ថា សេចក្ដី​វិនាស​របស់​ក្រុង​នោះ​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ នៅ​ពេល​នោះ អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ស្រុក​យូដា ត្រូវ​រត់​ទៅ​ភ្នំ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ ហើយ​កុំ​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​តាម​ស្រុក​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​ឡើយ។ ដ្បិត​ទាំង​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​សងសឹក ដើម្បី​ឲ្យ​គ្រប់​ទាំង​សេចក្ដី​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​មក បាន​សម្រេច​គ្រប់​យ៉ាង។ ប៉ុន្តែ វេទនា​ដល់​ស្ត្រី​ដែល​មាន​ផ្ទៃពោះ និង​ដល់​ស្ត្រី​ដែល​កំពុង​បំបៅ​ដោះ​កូន នៅ​ថ្ងៃ​ទាំង​នោះ! ដ្បិត​នឹង​មាន​សេចក្ដី​វេទនា​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​សេចក្ដី​ក្រោធ​នឹង​មាន​លើ​ប្រជាជន​នេះ។ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ដួល​ដោយ​មុខ​ដាវ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ ហើយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នឹង​ត្រូវ​សាសន៍​ដទៃ​ជាន់​ឈ្លី រហូត​ដល់​គ្រា​នៃ​សាសន៍​ដទៃ​បាន​បំពេញ​សម្រេច។ លូកា ២១:២០–២៤។

«គ្រា» នៃការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមដោយសាសន៍ដទៃ ត្រូវបានប្រើក្នុងទម្រង់ពហុវចនៈ ពីព្រោះវាតំណាងឲ្យទាំងការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមតាមន័យអក្សរដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 70 និងការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមខាងវិញ្ញាណដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ សាសន៍ដទៃតំណាងឲ្យទាំងលទ្ធិនិមិត្តព្រះក្លែងក្លាយ និងអំណាចប៉ាប ហើយអំណាចទាំងពីរនោះហើយជាប្រធានបទនៃនិមិត្តក្នុងសំណួរនៅដានីយ៉ែលជំពូកទីប្រាំបី ដែលសួរថា «តើដល់ពេលណា»។

> នោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​អ្នក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​កំពុង​និយាយ ហើយ​អ្នក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ទៅកាន់​អ្នក​បរិសុទ្ធ​ជាក់លាក់​នោះ​ដែល​កំពុង​និយាយ​ថា និមិត្ត​អំពី​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ និង​ការ​រំលង​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ស្ងាត់ជ្រងំ​នោះ នឹង​មាន​រយៈពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណា ដែល​នឹង​ប្រគល់​ទាំង​ទី​បរិសុទ្ធ និង​ពលបរិវារ​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​ជាន់​ឈ្លី​ក្រោម​ជើង? ដានីយ៉ែល 8:13។

«ពេលវេលានៃសាសន៍ដទៃ» ក្នុងលូកា ជំពូក ២១ គឺសំដៅទៅលើរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការសងសឹករបស់ព្រះលើនគរខាងជើង ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ ៧២៣ មុន គ.ស. ហើយបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨។ ឆ្នាំ ៥៣៨ សម្គាល់ពេលដែលមនុស្សនៃអំពើបាបបានឈរនៅទីបរិសុទ្ធ ហើយប្រកាសថាខ្លួនជាព្រះ ដូច្នេះបានបែងចែករយៈពេលនោះជា២រយៈពេលស្មើគ្នា គឺមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនីមួយៗ។ រយៈពេលទីពីរនៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលដែលត្រូវបានសម្គាល់ថាបញ្ចប់នៅក្នុងលូកា ជំពូក ២១ ខទី ២៤ នៅពេលដែល «ពេលវេលានៃសាសន៍ដទៃ» បានពេញលេញ។ នៅក្នុងសេចក្តីរៀបរាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងបញ្ជាក់ដល់សិស្សរបស់ទ្រង់ នោះខទី ២៤ នាំសក្ខីភាពដែលបានប្រទានដល់សិស្សទាំងនោះទៅដល់ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» នៅឆ្នាំ ១៧៩៨។ ចាប់ពីទីនោះ ព្រះយេស៊ូវចាប់ផ្តើមបញ្ជាក់អំពី «ទីសំគាល់» ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងចលនាមីឡឺរ៉ាយ។

> ហើយ​នឹង​មាន​ទីសម្គាល់​នៅ​ក្នុង​ព្រះអាទិត្យ និង​ក្នុង​ព្រះចន្ទ ហើយ​ក្នុង​ផ្កាយ​ទាំងឡាយ; ហើយ​នៅ​លើ​ផែនដី នឹង​មាន​សេចក្តី​វេទនា​របស់​បណ្ដា​ជាតិសាសន៍ ទាំង​មាន​សេចក្តី​ច្របូកច្របល់​ផង; សមុទ្រ និង​រលក​នឹង​គ្រហឹម​ឡើង; ចិត្ត​មនុស្ស​នឹង​រសាយ​ដោយសារ​សេចក្តី​ភ័យខ្លាច និង​ដោយសារ​ការ​រង់ចាំ​មើល​អ្វីៗ​ដែល​កំពុង​មក​លើ​ផែនដី​នេះ ដ្បិត​អំណាច​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្ថានសួគ៌​នឹង​ត្រូវ​រញ្ជួយ។ ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ គេ​នឹង​ឃើញ​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​យាង​មក​ក្នុង​ពពក​មួយ ដោយ​ព្រះចេស្តា និង​សិរីល្អ​ដ៏​មហិមា។ ហើយ​កាលណា​អ្វីៗ​ទាំងនេះ​ចាប់ផ្តើម​កើត​មាន​ឡើង នោះ​ចូរ​ងើប​មុខ​ឡើង ហើយ​លើក​ក្បាល​អ្នក​ឡើង​ចុះ ដ្បិត​សេចក្តី​ប្រោសលោះ​របស់​អ្នក​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ លូកា 21:25–28។

ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា «នឹងមានទីសំគាល់» ហើយទ្រង់កំណត់ថាវាជាទីសំគាល់នៅក្នុងព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ ហើយនៅក្នុងផ្កាយៗ ទាំងសេចក្តីវេទនារបស់បណ្ដាជាតិនានា អំណាចនៃស្ថានសួគ៌ត្រូវបានរំញ័រ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្សយាងមកក្នុងពពកមួយ។ «ទីសំគាល់» ទាំងអស់នេះ បានសម្រេចឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយ។

> «សេចក្តីទំនាយ មិនត្រឹមតែទាយទុកជាមុនអំពីរបៀប និងគោលបំណងនៃការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្ហាញទីសំគាល់ទាំងឡាយ ដែលមនុស្សត្រូវស្គាល់ថា ពេលនោះជិតមកដល់ហើយ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា៖ “នឹងមានទីសំគាល់នៅក្នុងព្រះអាទិត្យ ក្នុងព្រះច័ន្ទ និងក្នុងផ្កាយទាំងឡាយ”។ លូកា 21:25។ “ព្រះអាទិត្យនឹងងងឹតទៅ ព្រះច័ន្ទនឹងមិនបញ្ចេញពន្លឺរបស់វាទៀតទេ ហើយផ្កាយនៃស្ថានសួគ៌នឹងធ្លាក់ចុះ ព្រមទាំងអំណាចទាំងឡាយដែលនៅលើមេឃនឹងរញ្ជួយ។ រួចមក គេនឹងឃើញព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្សយាងមកក្នុងពពក ដោយអំណាចយ៉ាងធំ និងសិរីល្អ”។ ម៉ាកុស 13:24–26។ អ្នកបើកសម្ដែងបានពិពណ៌នាដូច្នេះ អំពីទីសំគាល់ទីមួយដែលត្រូវកើតមានមុនការយាងមកជាលើកទីពីរថា៖ “មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំងមួយ ហើយព្រះអាទិត្យបានក្លាយទៅជាខ្មៅដូចសំពត់ធ្មៃធ្វើពីរោម ហើយព្រះច័ន្ទទាំងមូលបានក្លាយទៅជាដូចឈាម”។ វិវរណៈ 6:12។»

> «ទីសម្គាល់ទាំងនេះត្រូវបានឃើញមុនការបើកចូលសតវត្សទីដប់ប្រាំបួន។ ក្នុងការបំពេញតាមពាក្យទំនាយនេះ នៅក្នុងឆ្នាំ ១៧៥៥ មានការរញ្ជួយដីដ៏គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងបំផុតដែលធ្លាប់បានកត់ត្រា....»

> «ម្ភៃប្រាំឆ្នាំបន្ទាប់មក បានលេចឡើងនូវទីសម្គាល់បន្ទាប់ដែលបានរំលឹកក្នុងទំនាយ គឺការងងឹតនៃព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យការណ៍នេះកាន់តែគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះ គឺការពិតដែលថា ពេលវេលានៃការសម្រេចរបស់វា ត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់លាស់រួចហើយ។ ក្នុងការសន្ទនារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះជាមួយសិស្សរបស់ទ្រង់លើភ្នំអូលីវ បន្ទាប់ពីបានពិពណ៌នាអំពីរយៈពេលដ៏យូរនៃការសាកល្បងសម្រាប់ព្រះវិហារ—គឺ 1260 ឆ្នាំនៃការបៀតបៀនដោយសម្តេចប៉ាប ដែលអំពីការនោះ ទ្រង់បានសន្យាថា វេទនាលំបាកនោះនឹងត្រូវបានបន្ថយខ្លី—ទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលអំពីព្រឹត្តិការណ៍ខ្លះៗដែលត្រូវកើតឡើងមុនការយាងមករបស់ទ្រង់ ហើយបានកំណត់ពេលវេលាដែលទីសម្គាល់ទីមួយក្នុងចំណោមព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះ នឹងត្រូវបានឃើញថា៖ «ក្នុងថ្ងៃទាំងនោះ បន្ទាប់ពីវេទនាលំបាកនោះ ព្រះអាទិត្យនឹងងងឹត ហើយព្រះចន្ទនឹងមិនឲ្យពន្លឺរបស់វាឡើយ»។ ម៉ាកុស 13:24។ 1260 ថ្ងៃ ឬឆ្នាំ បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ មួយភាគបួននៃសតវត្សរ៍មុននោះ ការបៀតបៀនបានស្ទើរតែបញ្ឈប់ទាំងស្រុង។ បន្ទាប់ពីការបៀតបៀននេះ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអាទិត្យត្រូវតែងងឹត។ នៅថ្ងៃទី 19 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1780 ទំនាយនេះបានសម្រេចឡើង....»

> «ព្រះគ្រីស្ទបានបង្គាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យចាំយាមមើលទីសម្គាល់នៃការយាងមករបស់ទ្រង់ ហើយឲ្យអរសប្បាយនៅពេលពួកគេឃើញសញ្ញានៃព្រះមហាក្សត្ររបស់ពួកគេកំពុងយាងមក។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ “កាលណាការទាំងនេះចាប់ផ្តើមកើតឡើង នោះចូរមើលឡើង ហើយងើបក្បាលរបស់អ្នកឡើង ដ្បិតការប្រោសលោះរបស់អ្នកជិតមកដល់ហើយ។” ទ្រង់បានចង្អុលបង្ហាញអ្នកដើរតាមទ្រង់ទៅកាន់ដើមឈើទាំងឡាយដែលដុះពន្លកនៅរដូវវស្សា ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ “កាលណាវាចេញស្លឹក នោះអ្នករាល់គ្នាឃើញ ហើយដឹងដោយខ្លួនឯងថា រដូវក្តៅជិតមកដល់ហើយ។ ដូច្នេះដែរ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញការទាំងនេះកើតឡើង ចូរដឹងថា នគរព្រះជិតមកដល់ហើយ។” លូកា 21:28, 30, 31។ The Great Controversy, 304, 306–308.»

ការអនុវត្តបីជាន់នៃរ៉ូមទាំងបី បញ្ជាក់ថា ក្នុងការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមដោយរ៉ូមពហុទេវនិយម ហើយបន្ទាប់មកដោយរ៉ូមសម្តេចប៉ាប ការជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលបរិវារដោយរ៉ូមសម័យទំនើប ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលមួយ គឺទាំង១,២៦០ថ្ងៃ (រ៉ូមពហុទេវនិយម) ឬ១,២៦០ឆ្នាំទំនាយ (រ៉ូមសម្តេចប៉ាប)។ ១,២៦០ថ្ងៃនិមិត្តរូប (សែសិបពីរខែ) ដែលកំណត់សម្គាល់រយៈពេលនៃការបៀតបៀនរបស់រ៉ូមសម័យទំនើបលើប្រជាជនស្មោះត្រង់របស់ព្រះ នឹងមាននៅគ្រប់រយៈពេលនីមួយៗ ជាមួយនឹង «ទីសម្គាល់» តែមួយ ដែលកំណត់ពេលវេលានៃការរត់គេចខ្លួនសម្រាប់ពួកស្មោះត្រង់នៃរយៈពេលនោះ។ រយៈពេលទាំងបីនីមួយៗបញ្ចប់ដោយការលេចមកនៃ «ទីសម្គាល់» ជាច្រើន មិនមែនជា «ទីសម្គាល់» តែមួយ ដូចនៅដើមរយៈពេលនោះឡើយ។

> «នៅពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រនោះហើយ ដែលព្រះទ្រង់សម្ដែងព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់សម្រាប់ការរំដោះប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ព្រះអាទិត្យលេចឡើង ដោយបញ្ចេញពន្លឺក្នុងកម្លាំងដ៏ពេញបរិបូរណ៍របស់វា។ ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យទាំងឡាយកើតតាមមកជាបន្ទាប់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។ មនុស្សអាក្រក់មើលឃើញទិដ្ឋភាពនោះដោយសេចក្ដីភ័យខ្លាច និងការភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលមនុស្សសុចរិតមើលឃើញទីសម្គាល់នៃការរំដោះរបស់ខ្លួនដោយអំណរដ៏គួរឲ្យគោរពកោតខ្លាច។ អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងធម្មជាតិហាក់ដូចជាត្រូវបានបង្វែរចេញពីលំដាប់ធម្មតារបស់វា។ ខ្សែទឹកទាំងឡាយឈប់ហូរ។ ពពកខ្មៅក្រាស់ធ្ងន់ផុសឡើង ហើយប៉ះទង្គិចគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅកណ្តាលផ្ទៃមេឃដ៏កញ្ជ្រោលនោះ មានលំហមួយដ៏ភ្លឺច្បាស់ ពេញដោយសិរីល្អដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន ពីទីនោះមានព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ ដូចជាសំឡេងទឹកជាច្រើន កំពុងមានបន្ទូលថា៖ “សម្រេចហើយ”។ វិវរណៈ 16:17»។ មហាវិវាទ, 636។

សម័យនៃការវិនិច្ឆ័យបន្តផ្ទាល់លើស្ត្រីពេស្យានៃរ៉ូម ចាប់ផ្តើមដោយការលើកទង់សញ្ញាដែលបញ្ជាក់ថា ហ្វូងចៀមមួយទៀតរបស់ព្រះ ដែលនៅតែស្ថិតក្នុងបាប៊ីឡូន គួរតែរត់គេចចេញ។ សម័យនោះបញ្ចប់ដោយ «ទីសម្គាល់ និងការអស្ចារ្យ»។ សម័យនោះចាប់ផ្តើមដោយ «សំឡេងទីពីរ» នៃ វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ហើយវាបញ្ចប់ដោយសំឡេងរបស់ព្រះ។ ជាក់ជាមិនខាន សំឡេងទីមួយ និងសំឡេងទីពីរ នៃ វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី គឺជាសំឡេងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សំឡេងទីមួយបញ្ជាក់ការចាប់ផ្តើមនៃការវិនិច្ឆ័យស៊ើបអង្កេតលើក្រុមជំនុំអាដវេនទីស្ទឡាវឌីសេរស់នៅ ហើយសំឡេងទីពីរបញ្ជាក់ការបញ្ចប់នៃសម័យនោះ ប៉ុន្តែជាមួយគ្នានោះផងដែរ វាក៏សម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃការវិនិច្ឆ័យបន្តផ្ទាល់លើស្ត្រីពេស្យានៃរ៉ូម។

ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងមូលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសប្ដាហ៍ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញា ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់នេះ ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបថាជាសញ្ញាសំគាល់កណ្ដាល ដូចដែលឈើឆ្កាងបានបង្ហាញជានិមិត្តរូប។ ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនេះសុទ្ធតែមានហត្ថលេខារបស់អាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ដ្បិតការចាប់ផ្ដើម និងការបញ្ចប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនីមួយៗ ត្រូវបានតំណាងដោយព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ។ ពួកវាក៏តំណាងឲ្យសេចក្ដីពិតផងដែរ ពីព្រោះសញ្ញាសំគាល់កណ្ដាលគឺជាការបះបោររបស់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយពាក្យហេប្រឺ “សេចក្ដីពិត” ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអក្សរទីមួយ ទីដប់បី និងអក្សរចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ។ ព្រះសូរសៀងទីមួយនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៨ គឺជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះសូរសៀងចុងក្រោយគឺជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ ហើយព្រះសូរសៀងនៅកណ្ដាល ដែលក៏ជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះដែរ នោះក៏ជាទីកន្លែងដែលការបះបោរនៃអក្សរទីដប់បី ត្រូវបានតំណាងដោយសត្វពីផែនដីដែល “និយាយ” ដូចជានាគ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ទីដប់បី។

ទង់សញ្ញា​នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ តំណាង​ឲ្យ «សញ្ញា» សម្រាប់​ការ​រត់​គេច​ខ្លួន​របស់​អ្នក​ស្មោះត្រង់​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​បញ្ជាក់​ផងដែរ​ថា ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​រយៈពេល​ទំនាយ​ដែល​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​លើក​ទង់សញ្ញា​ឡើង នោះ​ក៏​ត្រូវ​មាន «សញ្ញា» មួយ​ដែរ។ «សញ្ញា» នោះ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ភស្តុតាង​បង្ហាញ​ថា ជំនាន់​ចុងក្រោយ​នៃ​ភព​ផែនដី​បាន​មក​ដល់​ហើយ។ នៅ​ក្នុង​លូកា ជំពូក ២១ ពួក​សិស្ស​បាន​សួរ​ថា តើ​ព្រះគ្រីស្ទ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មាន​ន័យ​ដូចម្តេច នៅពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​បញ្ជាក់​ថា ព្រះវិហារ​នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញ។

> ហើយពួកគេបានទូលសួរព្រះអង្គថា «លោកគ្រូ អ្វីៗទាំងនេះនឹងកើតឡើងនៅពេលណា? ហើយនឹងមានទីសម្គាល់អ្វី នៅពេលដែលអ្វីៗទាំងនេះជិតនឹងកើតឡើង?» លូកា 21:7។

ហើយព្រះយេស៊ូទ្រង់ក៏ចាប់ផ្ដើមបញ្ជាក់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនាំទៅដល់ឆ្នាំ 70 នៅពេលដែលព្រះវិហារ និងទីក្រុងនឹងត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយបន្តទៅដល់ខទីម្ភៃបួន ដែលទ្រង់បញ្ជាក់ថា នៅពេលណា «គ្រា» របស់សាសន៍ដទៃនឹងបានសម្រេចពេញលេញ។

> ហើយពួកគេ​នឹង​ដួល​ដោយ​មុខ​ដាវ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​ក្នុង​គ្រប់​ជាតិ​ទាំងអស់; ហើយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នឹង​ត្រូវ​សាសន៍​ដទៃ​ជាន់​ឈ្លី រហូត​ដល់​គ្រា​កំណត់​របស់​សាសន៍​ដទៃ​បាន​បំពេញ​គ្រប់​លក្ខណ៍។ លូកា 21:24។

គំនិតដែលថា ខនេះកំពុងសំដៅទៅលើក្រុងយេរូសាឡឹមតាមន័យពិត គឺផ្អែកលើភាពល្ងង់ខាងទេវវិទ្យាបែបកាតូលិកដែលហៅថា អនាគតនិយម (futurism) ដែលយកនិមិត្តរូបទៅអនុវត្តតាមន័យពិត ហើយដាក់ការសម្រេចនៃទំនាយទាំងឡាយទាំងស្រុងឲ្យកើតឡើងតែនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយប៉ុណ្ណោះ។ ការវាយប្រហារលើការអនុវត្តត្រឹមត្រូវនៃខនេះ បានក្លាយជាការវាយប្រហារដ៏ធំមួយរបស់សាតាំង តាមរយៈការអានគម្ពីរសញ្ញាថ្មីទាំងមូល។ ក្រុងយេរូសាឡឹមតាមន័យពិត បានឈប់ធ្វើជានិមិត្តរូបនៃយេរូសាឡឹមខាងទំនាយ តាំងពីសម័យព្រះគ្រីស្ទមក នៅពេលដែលទំនាយតាមន័យពិតបានបម្លែងការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណ។ ការបើកសម្ដែងនេះ គឺជាសេចក្តីបង្រៀនដ៏សំខាន់មួយ ដែលសាវកប៉ុលបានបង្កើតឡើង។ ការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹម សម្គាល់អំឡុងពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃភាពងងឹតក្រោមអំណាចប៉ាប ចាប់ពីឆ្នាំ 538 ដល់ 1798។

> ប៉ុន្តែទីលានដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហារ ចូរទុកវាចេញទៅ កុំវាស់វានោះឡើយ ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃហើយ; ហើយពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធអស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ។ វិវរណៈ 11:2

ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ក្នុង​ព្រះបន្ទូលទំនាយ​បាន​ឈប់​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ទីក្រុង​ដែល​បាន​ជ្រើសតាំង​នៅ​ពេល​ឈើឆ្កាង។

> «មានមនុស្សជាច្រើនណាស់ដែលមានអារម្មណ៍ថា ការដើរលើដីនៃក្រុងយេរូសាឡិមបុរាណ គឺជាការល្អមួយ ហើយជំនឿរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានពង្រឹងយ៉ាងខ្លាំងដោយការទៅទស្សនាទីកន្លែងទាំងឡាយនៃជីវិត និងមរណភាពរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ។ ប៉ុន្តែក្រុងយេរូសាឡិមបុរាណ នឹងមិនក្លាយជាទីកន្លែងបរិសុទ្ធឡើយ ដរាបណាវាមិនទាន់ត្រូវបានសម្អាតដោយភ្លើងចម្រាញ់ពីស្ថានសួគ៌»។ Review and Herald, June 9, 1896.

បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានដឹកនាំពួកសិស្សទៅដល់សម័យចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ក្នុងខទីម្ភៃបួនរួចមក ទ្រង់ក៏បានណែនាំសម័យមីល្លឺរ៉ាយ ដែលការប្រកាសរបស់ទេវតាទីមួយបានចូលមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។

> ហើយ​នឹង​មាន​ទីសម្គាល់​នៅ​ក្នុង​ព្រះអាទិត្យ និង​នៅ​ក្នុង​ព្រះចន្ទ និង​នៅ​ក្នុង​ផ្កាយ​ទាំងឡាយ; ហើយ​នៅ​លើ​ផែនដី នឹង​មាន​សេចក្តី​វេទនា​របស់​បណ្ដា​ជាតិសាសន៍​ទាំងឡាយ ព្រម​ទាំង​សេចក្តី​ច្របូកច្របល់; សមុទ្រ និង​រលក​នឹង​គ្រហឹម​ឡើង; ចិត្ត​មនុស្ស​នឹង​សន្លប់​ទៅ​ដោយ​សេចក្តី​ភ័យខ្លាច និង​ដោយ​ការ​ទន្ទឹង​មើល​អ្វីៗ​ទាំងនោះ ដែល​កំពុង​មក​លើ​ផែនដី ដ្បិត​អំណាច​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្ថានសួគ៌​នឹង​ត្រូវ​រញ្ជួយ។ រួច​មក គេ​នឹង​ឃើញ​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស​យាង​មក​ក្នុង​ពពក​មួយ ដោយ​ព្រះចេស្តា និង​សិរីល្អ​ដ៏​ធំ។ កាលណា​ការ​ទាំងនេះ​ចាប់ផ្តើម​កើត​មាន​ឡើង នោះ​ចូរ​ងើប​មុខ​ឡើង ហើយ​លើក​ក្បាល​របស់​អ្នក​ឡើង​ចុះ ព្រោះ​សេចក្តី​ប្រោសលោះ​របស់​អ្នក​រាល់គ្នា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ លូកា 21:25–28។

សញ្ញា​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​នាំ​មុខ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួក​មីឡឺរ៉ាយ ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ឡើង​ស្រប​តាម​ព្រះចេស្តា​នៃ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដែល​មិន​ដែល​បរាជ័យ​ឡើយ។

> «ទីសម្គាល់ទាំងឡាយនៅក្នុងព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយ ត្រូវបានសម្រេចហើយ»។ Review and Herald, November 22, 1906.

យើង​នឹង​បន្ត​លូកា​ជំពូក​ម្ភៃ​មួយ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅ​ថ្ងៃ​ទី 16 ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ 1848 ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ទិដ្ឋភាព​មួយ​អំពី​ការ​ញ័រ​រញ្ជួយ​នៃ​អំណាច​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្ថានសួគ៌។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា កាលណា​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ស្ថានសួគ៌” ក្នុង​ការ​ប្រទាន​ទីសម្គាល់​ដែល​បាន​កត់ត្រា​ទុក​ដោយ ម៉ាថាយ, ម៉ាកុស, និង លូកា នោះ​ព្រះអង្គ​មាន​ន័យ​ថា​ស្ថានសួគ៌​ពិតប្រាកដ ហើយ​កាលណា​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ផែនដី” នោះ​ព្រះអង្គ​មាន​ន័យ​ថា​ផែនដី​ពិតប្រាកដ។ អំណាច​ទាំងឡាយ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​គឺ ព្រះអាទិត្យ, ព្រះចន្ទ, និង​ផ្កាយ​ទាំងឡាយ។ វា​គ្រប់គ្រង​នៅ​ក្នុង​ស្ថានសួគ៌។ អំណាច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី គឺ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ផែនដី។ អំណាច​ទាំងឡាយ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​នឹង​ត្រូវ​បាន​ញ័រ​រញ្ជួយ​ដោយ​ព្រះសូរ​នៃ​ព្រះ។ បន្ទាប់​មក ព្រះអាទិត្យ, ព្រះចន្ទ, និង​ផ្កាយ​ទាំងឡាយ នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ទី​ចេញ​ពី​ទីកន្លែង​របស់​វា។ វា​នឹង​មិន​បាត់បង់​ទៅ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ញ័រ​រញ្ជួយ​ដោយ​ព្រះសូរ​នៃ​ព្រះ។»

> «ពពកងងឹតធ្ងន់ៗបានកើតឡើង ហើយប៉ះទង្គិចគ្នាទៅវិញទៅមក។ អាកាសធាតុបានបែកចេញ ហើយរមៀលថយក្រោយ; បន្ទាប់មក យើងអាចមើលឡើងទៅតាមចន្លោះបើកចំហនៅក្នុង Orion ដែលសំឡេងរបស់ព្រះបានចេញមកពីទីនោះ។ ទីក្រុងបរិសុទ្ធនឹងចុះមកតាមចន្លោះបើកចំហនោះ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ឥឡូវនេះ អំណាចនានានៅលើផែនដីកំពុងត្រូវបានរញ្ជួយ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយកើតមកតាមលំដាប់។ សង្គ្រាម និងដំណឹងអំពីសង្គ្រាម ដាវ ទុរ្ភិក្ស និងជំងឺរាតត្បាត ជាដំបូងនឹងរញ្ជួយអំណាចនានានៅលើផែនដី បន្ទាប់មក សំឡេងរបស់ព្រះនឹងរញ្ជួយព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយទាំងឡាយ ហើយផែនដីនេះផងដែរ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ការរញ្ជួយនៃអំណាចទាំងឡាយនៅអឺរ៉ុប មិនមែនដូចដែលអ្នកខ្លះបង្រៀនថា ជាការរញ្ជួយនៃអំណាចទាំងឡាយនៅស្ថានសួគ៌ទេ ប៉ុន្តែវាជាការរញ្ជួយនៃប្រជាជាតិនានាដែលកំពុងកំហឹង។» Early Writings, 41.

Back to Articles