Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយ

ការតស៊ូដែលបន្តទៅមុខសម្រាប់ការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ៖ ការវិភាគប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីការបោះបង់ជំនឿក្នុងលទ្ធិប្រូតេស្តង់

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

សារដែលបាននាំមកដោយពួកអែលឌើរ៍ Jones និង Waggoner ក្នុងពេលមានការបះបោរឆ្នាំ 1888 នោះ គឺជាសារអំពីការរាប់ជាសុចរិតដោយសេចក្តីជំនឿយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿបានអះអាងថា ការរាប់ជាសុចរិតដែលបានផ្តល់ដោយការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាង គ្របដណ្តប់មនុស្សម្នាក់នៅក្នុងអំពើបាបរបស់គាត់ ប៉ុន្តែថា ព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់មិនបានដកយកអំពើបាបរបស់គាត់ចេញយ៉ាងពិតប្រាកដទេ។ សេចក្តីបង្រៀនក្លែងក្លាយនេះដាក់ការដកចេញនៃអំពើបាបទៅនៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីរ នៅពេលដែលអ្នកមានបាបត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងអស្ចារ្យនៅពេលនោះ។ ប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿ និង ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1957 មក ជាផ្លូវការ អាដវេនទីស្ទឡៅឌីសេ បានអះអាងថា ព្រះគ្រីស្ទគឺជាព្រះអង្គជំនួសរបស់យើងតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនមែនជាគំរូរបស់យើងទេ។ មួយឆ្នាំមុនឆ្នាំ 1888 បងស្រី White បានសរសេរដូចតទៅនេះ។

> “‘ខ្ញុំនឹងប្រទានចិត្តថ្មីមួយដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយខ្ញុំនឹងដាក់វិញ្ញាណថ្មីមួយនៅខាងក្នុងអ្នករាល់គ្នា។’ ខ្ញុំជឿដោយអស់ពីចិត្តថា ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះកំពុងត្រូវបានដកចេញពីលោកិយ ហើយអស់អ្នកដែលបានទទួលពន្លឺ និងឱកាសយ៉ាងច្រើន តែមិនបានប្រើវាឲ្យបានប្រសើរឡើយ នឹងក្លាយជាអ្នកដំបូងដែលត្រូវបានទុកចោល។ ពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះសោកស្តាយរហូតដល់ទ្រង់ចាកចេញ។ សកម្មភាពបច្ចុប្បន្នរបស់សាតាំងក្នុងការប្រតិបត្តិលើចិត្តមនុស្ស និងលើពួកជំនុំ និងប្រជាជាតិនានា គួរឲ្យធ្វើឲ្យសិស្សទំនាយគ្រប់រូបភ្ញាក់ផ្អើល។ ទីបញ្ចប់ជិតមកដល់ហើយ។ សូមឲ្យពួកជំនុំរបស់យើងក្រោកឡើង។ សូមឲ្យអំណាចបំលែងរបស់ព្រះត្រូវបានពិសោធនៅក្នុងចិត្តរបស់សមាជិកម្នាក់ៗ ហើយបន្ទាប់មកយើងនឹងឃើញការរំកិលដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ។ ការអត់ទោសបាបប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាលទ្ធផលតែមួយគត់នៃការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវឡើយ។ ទ្រង់បានបូជាយញ្ញអនន្ត មិនត្រឹមតែដើម្បីឲ្យបាបត្រូវបានដកចេញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យធម្មជាតិមនុស្សត្រូវបានស្តារឡើងវិញ ត្រូវបានលម្អឡើងវិញ ត្រូវបានស្ថាបនាឡើងវិញពីបាក់បែករបស់វា ហើយត្រូវបានធ្វើឲ្យសមស្របសម្រាប់ព្រះសាន្និធ្យានៃព្រះ….”

> «ព្រះគ្រីស្ទគឺជាជណ្ដើរដែលយ៉ាកុបបានឃើញ មានមូលដ្ឋានសម្រាកនៅលើផែនដី ហើយកាំជំហានខ្ពស់បំផុតរបស់វាឈានដល់ស្ថានសួគ៌ដ៏ខ្ពស់បំផុត។ នេះបង្ហាញអំពីវិធីសាស្ត្រនៃសេចក្តីសង្គ្រោះដែលបានកំណត់ទុក។ យើងត្រូវឡើងពីកាំមួយទៅកាំមួយនៃជណ្ដើរនេះ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងត្រូវបានសង្គ្រោះជាចុងក្រោយ នោះវានឹងដោយការកាន់ជាប់នឹងព្រះយេស៊ូវ ដូចជាកាន់ជាប់នឹងកាំជំហាននៃជណ្ដើរ។ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានប្រទានដល់អ្នកជឿឲ្យជា ប្រាជ្ញា និងសេចក្តីសុចរិត ការញែកឲ្យបរិសុទ្ធ និងការប្រោសលោះ….»

> «នឹង​មាន​ការ​ដួល​រលំ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ខ្លះៗ​ដោយ​អ្នក​ដែល​គិត​ថា​ខ្លួន​ឈរ​មាំមួន ព្រោះ​ពួក​គេ​មាន​សេចក្តី​ពិត; ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​មិន​មាន​វា​ដូច​ជា​វា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ។ ភាព​មិន​ប្រយ័ត្ន​មួយ​ភ្លែត​អាច​ទម្លាក់​ព្រលឹង​មួយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​វិនាស​ដែល​មិន​អាច​ស្តារ​វិញ​បាន។ អំពើ​បាប​មួយ​នាំ​ទៅ​កាន់​អំពើ​បាប​ទី​ពីរ ហើយ​អំពើ​បាប​ទី​ពីរ​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​អំពើ​បាប​ទី​បី ហើយ​បន្ត​ទៅ​ទៀត។ យើង​ត្រូវ​តែ​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​ដ៏​ស្មោះត្រង់​របស់​ព្រះ ដោយ​ទូល​អង្វរ​ទ្រង់​ជា​និច្ច ឲ្យ​ទ្រង់​រក្សា​យើង​ដោយ​ព្រះចេស្តា​របស់​ទ្រង់។ ប្រសិន​បើ​យើង​ងាក​ចេញ​ពី​កាតព្វកិច្ច​សូម្បី​តែ​មួយ​អ៊ីញ យើង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​នៃ​ការ​បន្ត​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​អំពើ​បាប ដែល​បញ្ចប់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​វិនាស​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។ មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម​សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា ប៉ុន្តែ​មាន​តែ​មួយ​ផ្លូវ​ប៉ុណ្ណោះ—គឺ​ដោយ​ភ្ជាប់​ខ្លួន​យើង​ជាប់​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ប្រើ​កម្លាំង​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​ឈាន​ទៅ​ដល់​ភាព​គ្រប់​លក្ខណៈ​នៃ​ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ទ្រង់។»

> «សាសនាបែបធ្វើល្អបង្ហាញខ្លួននេះ ដែលមើលស្រាលអំពើបាប ហើយតែងតែផ្ដោតតែទៅលើសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះចំពោះមនុស្សបាប នោះលើកទឹកចិត្តឲ្យមនុស្សបាបជឿថា ព្រះនឹងសង្គ្រោះគាត់ ខណៈដែលគាត់នៅតែបន្តរស់នៅក្នុងអំពើបាប ទាំងដឹងថាវាជាអំពើបាប។ នេះហើយជាវិធីដែលមនុស្សជាច្រើនកំពុងប្រព្រឹត្ត ដែលអះអាងថាជឿលើសេចក្ដីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន។ សេចក្ដីពិតត្រូវបានបំបែកចេញពីជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលវាមិនមានអំណាចបន្ថែមទៀត ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូល និងប្រែចិត្តព្រលឹងនោះ។ ត្រូវតែប្រឹងប្រែងដោយអស់ពីសរសៃប្រសាទ វិញ្ញាណ និងសាច់ដុំទាំងអស់ ដើម្បីចាកចេញពីលោកិយ ពីទំនៀមទម្លាប់ ការអនុវត្ត និងម៉ូដរបស់វា….»

> «ប្រសិនបើ​អ្នក​លះបង់​អំពើបាប ហើយ​អនុវត្ត​សេចក្ដី​ជំនឿ​ដ៏​រស់ នោះ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​នៃ​ព្រះពរ​ពី​ស្ថានសួគ៌​នឹង​ជា​របស់​អ្នក»។ Selected Messages, book 3, 155.

សាសនា​ក្លែងក្លាយ​ប្រភេទ «ល្អៗ​ស្លូតៗ» របស់​ប្រូតេស្តង់​ដែល​បាន​បោះបង់​ជំនឿ ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ជា​គោលលទ្ធិ​ផ្លូវការ​នៅ​ដើម​ជំនាន់​ទី​បួន​នៃ​អាដվենទីស៊ឹម ក្នុង​ឆ្នាំ 1957។ វា​បាន​បង្ហាញ​នូវ​និយមន័យ​មួយ​នៃ​ការ​រាប់​ជា​សុចរិត ដែល «លើក​ទឹកចិត្ត​អ្នក​មាន​បាប​ឲ្យ​ជឿ​ថា ព្រះ​នឹង​សង្គ្រោះ​គាត់ ខណៈ​ដែល​គាត់​នៅ​តែ​បន្ត​ក្នុង​អំពើ​បាប»។ ឯ​ឈើឆ្កាង​វិញ បង្រៀន​ថា «ការ​អភ័យទោស​ចំពោះ​អំពើ​បាប មិន​មែន​ជា​លទ្ធផល​តែ​មួយ​គត់​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ» ដ្បិត «ទ្រង់​បាន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដ៏​អនន្ត មិន​មែន​តែ​ដើម្បី​ឲ្យ​អំពើ​បាប​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដើម្បី​ឲ្យ​សម្បត្តិសភាព​មនុស្ស​ត្រូវ​បាន​ស្តារ​ឡើង​វិញ ឲ្យ​មាន​សម្រស់​ឡើង​វិញ ស្ថាបនា​ឡើង​វិញ​ពី​គំនរ​បាក់បែក​របស់​វា ហើយ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សម​នឹង​វត្តមាន​របស់​ព្រះ»។

ការបះបោរនៅឆ្នាំ ១៩៥៧ បង្ហាញថា គ្រាប់ពូជនៃការបះបោរ ដែលត្រូវបានដាំនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ ហើយបន្ទាប់មកបានពន្លកឡើងនៅឆ្នាំ ១៨៨៨ និងក្រោយមកត្រូវបានស្រោចស្រពដោយសារក្លែងក្លាយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសៀវភៅដែលបានបោះពុម្ពនៅឆ្នាំ ១៩១៩ (The Doctrine of Christ) ទីបំផុតបានបង្កើតផ្លែផលជា​សេចក្តីប្រកាសយ៉ាងបើកចំហថា «ជំនឿរបស់មនុស្សសុចរិត» ដើម ដែលត្រូវបានតំណាងដោយតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ឥឡូវនេះត្រូវបានដកចេញ ហើយជំនួសដោយនិយមន័យខូចបង្ខូចនៃ «ការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ» ដែលមាននៅក្នុងប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿ។ ហោរាមិនស្តាប់បង្គាប់ពីយូដា បានត្រឡប់ទៅកាន់សភានៃពួកអ្នកចំអក ហើយបានបរិភោគជាមួយហោរាក្លែងក្លាយនៃបេតអែល។

សារដែលផ្ញើទៅកាន់ក្រុមជំនុំឡៅឌីសេ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជាលើកដំបូងដល់ចលនាមីល្លឺរ៉ាយនៅឆ្នាំ 1856 ហើយបន្ទាប់មកម្តងទៀតដល់ក្រុមជំនុំឡៅឌីសេនៅឆ្នាំ 1888 ត្រូវបានបដិសេធនៅគ្រប់ជំហានទាំងអស់។ សារនោះរបស់ Jones និង Waggoner ដែលតាមពាក្យរបស់ Sister White គឺជាទាំងសារទៅកាន់ឡៅឌីសេ និងជាសារអំពីការរាប់ជាសុចរិតដោយសេចក្តីជំនឿ ត្រូវបានបដិសេធ ដោយឈរលើមូលដ្ឋានថា ពួកបះបោរដែលកំពុងបដិសេធវានោះ តាមពិតទៅកំពុងការពារគ្រឹះសញ្ញាចាស់! គ្រឹះសញ្ញាដែលពួកគេកំពុងការពារនោះ គឺជាគ្រឹះដែលជាសំណង់នៃការបង្កើតដោយមនុស្សរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ដែលបានសាងសង់ឡើងលើខ្សាច់។

សារ​អំពី «ការ​រាប់​ជា​សុចរិត​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ» ដែល Jones និង Waggoner បាន​បង្ហាញ​នៅ​ឆ្នាំ 1888 បាន​រួម​បញ្ចូល​ការ​ពិត​នៃ​ដំណឹងល្អ​ពិត ដែល​បញ្ជាក់​ថា អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រាប់​ជា​សុចរិត ក៏​ត្រូវ​បាន​បរិសុទ្ធ​ផង​ដែរ។ វា​បាន​សង្កត់ធ្ងន់​ថា ការ​ត្រូវ​បាន​រាប់​ជា​សុចរិត គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ «ជាក់ស្តែង» មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ត្រូវ​បាន «ប្រកាស» តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​ថា​ជា​បរិសុទ្ធ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ សារ​របស់ Jones និង Waggoner ដែល Sister White បាន​បញ្ជាក់​ថា នាង​បាន​នឹង​កំពុង​បង្ហាញ​អស់​រយៈពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ មុន​ការ​បះបោរ​ឆ្នាំ 1888 បញ្ជាក់​ថា នៅ​ពេល​ការ​រាប់​ជា​សុចរិត​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ នោះ​ការ​បរិសុទ្ធ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​មក​ក្នុង​ពេល​ដំណាល​គ្នា​ផង​ដែរ។

វាមិនអាចទៅជាយ៉ាងផ្សេងទៀតបានឡើយ ពីព្រោះទាំងការរាប់ជាសុចរិត និងការធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ ត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងអ្នកជឿ។ ការរាប់ជាសុចរិត និងការធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ គ្រាន់តែជាពាក្យពីរដែលពិពណ៌នាអំពីធាតុពីរនៃកិច្ចការតែមួយ ដែលត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងអ្នកជឿ ដោយវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

វា​គឺ​ជា​សារ​ដដែល​នៃ​លោក​ម៉ូសេ ដែល​ពួក​បះបោរ​របស់​កូរ៉ា​បាន​បដិសេធ ហើយ​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ឆ្នាំ 1856 បន្ទាប់​មក​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ឆ្នាំ 1888 ហើយ​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​តម្កល់​ជា​សាធារណៈ​ជា​ទេវវិទ្យា​នៃ​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​របស់​អាដវេនទីស​លាវឌីសេ​នៅ​ឆ្នាំ 1957។ ការ​បះបោរ​បន្ត​បន្ទាប់​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​អស់​កម្លាំង​ព្រះទ័យ ដ្បិត​ប្រជាជន​បាន​និយាយ​ថា «អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ គឺ​ល្អ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ពួក​គេ; ឬ​ថា តើ​ព្រះ​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​នៅ​ឯ​ណា?»

ពួកគេបាននិយាយថា «អ្នកដែលកំពុងប្រព្រឹត្តអំពើបាប ត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតដោយព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងពួកគេ ទោះបីជាពួកគេនៅតែបន្តប្រព្រឹត្តអំពើបាបក៏ដោយ»។ នេះគឺជាការបោកបញ្ឆោតខាងវិញ្ញាណ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសារទៅកាន់ក្រុងឡាវឌីសេ (ប្រជាជនដែលត្រូវបានជំនុំជម្រះ) ដ្បិត ទោះបីជាព្រះគ្រីស្ទទ្រង់សម្គាល់ពួកឡាវឌីសេថា «វេទនា ហើយអភ័ព្វ ហើយក្រីក្រ ហើយខ្វាក់ ហើយអាក្រាត» ក៏ដោយ ពួកគេជឿថា ខ្លួន «សម្បូរ ហើយបានកើនឡើងដោយទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយមិនខ្វះអ្វីសោះ»។ ហើយនៅក្នុងស្ថានភាពនោះ ពួកគេពិតជាកំពុងស្ថិតនៅជិតនឹងត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់។

បណ្ដាអ្នកស្មោះត្រង់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លេរីត ដែលបានអត់ធ្មត់ឈរមាំតាមរយៈបទពិសោធន៍នៃការខកចិត្តលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1844 ដូចដែលបានតំណាងដោយយេរេមា ក្នុងជំពូកដប់ប្រាំ ខទីដប់ប្រាំ ដល់ម្ភៃមួយ ក្នុងនាមជាអ្នកសង់ព្រះវិហារដ៏ស្មោះត្រង់ ដែលត្រូវបានសន្យាថា ប្រសិនបើពួកគេមិនត្រឡប់ទៅកាន់ «សភានៃអ្នកចំអក» វិញទេ នោះពួកគេនឹងក្លាយជា «មាត់» របស់ព្រះ ប៉ុន្តែពួកគេបានត្រឡប់ទៅកាន់ «សភានៃអ្នកចំអក» វិញ (ដែលតំណាងដោយហោរាក្លែងក្លាយនៃបេថែល) ហើយបានផ្លាស់ប្តូរចូលទៅជាពួកល៉ៅឌីសេ ដោយឈរនៅជិតមាត់ទ្វារនៃការត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីមាត់របស់ព្រះ ហើយពួកគេមិនដឹងអំពីរឿងនេះឡើយ។

ស្ថានភាព​នៃ​អាដវិនទីសម៍​ឡាវឌីសេ នៅ​ថ្ងៃទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​គំរូ​ដោយ​ស្ថានភាព​របស់​ពួក​ប្រូតេស្តង់​នៅ​ថ្ងៃទី​១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​១៨៤០។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​ពីរ​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​គំរូ​ដោយ​ពួក​យូដា​ដែល​ចចាមអារ៉ាម​ជជែក​តវ៉ា នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​យាង​ចុះ​មក​នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​បី​នោះ ប្រជាជន​ដែល​ធ្លាប់​ជា​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស មួយ​ក្រុម ត្រូវ​បាន​រំលង​ចោល ហើយ​ក៏​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ដំណើរ​នៃ​ការ​ត្រូវ​បាន​រំលង​ចោល​ឥឡូវ​នេះ​ផង​ដែរ។ អ្នក​នាំ​ព្រះសារ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា ក្នុង​សម័យ​របស់​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​ពេត្រុស​បាន​កំណត់​ថា​ជា «ជំនាន់​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស»។

> ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាជាពូជសាសន៍ដែលបានរើសតាំង ជាបូជាចារ្យស្តេច ជាជាតិសាសន៍បរិសុទ្ធ ជារាស្ត្រពិសេស ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកាសសរសើរព្រះអង្គ ដែលបានហៅអ្នករាល់គ្នាចេញពីសេចក្ដីងងឹត មកក្នុងពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ៖ អ្នករាល់គ្នាដែលកាលពីមុនមិនមែនជារាស្ត្រមួយឡើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ៖ អ្នករាល់គ្នាដែលមិនទាន់បានទទួលសេចក្ដីមេត្តាករុណា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះបានទទួលសេចក្ដីមេត្តាករុណាហើយ។ ១ ពេត្រុស ២៖៩, ១០

ពេត្រុស​កំពុង​កំណត់​សម្គាល់​អំពី​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ត្រូវ​ជ្រើសរើស​ថ្មី​ក្នុង​សម័យ​របស់​លោក ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​គឺ​ជា​ក្រុម​ជំនុំ​គ្រីស្ទាន។ ពួកគេ​បាន​ត្រូវ​ជ្រើសរើស​ជា «ជំនាន់​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស» ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មួយ ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ និង​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ ទាំង​ពីរ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ត្រូវ​ជ្រើសរើស​មុន​ថា​ជា​ជំនាន់​នៃ​ពស់វែក។

> ឱ ពូជពស់ពិសអើយ អ្នករាល់គ្នា ដែលជាមនុស្សអាក្រក់ តើអាចនិយាយសេចក្តីល្អបានដូចម្តេច? ដ្បិតមាត់និយាយចេញពីសេចក្តីពេញបរិបូរណ៍នៃចិត្ត។ ម៉ាថាយ 12:34។

ជំនាន់​ដែល​ត្រូវ​បាន​រំលង​ទៅ​នោះ គឺ​ជា «ជំនាន់​នៃ​ពស់​ពុល» ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សាតាំង​—សត្វ​លូនវារ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ។ ជំនាន់​ដែល​ត្រូវ​បាន​រំលង​ទៅ​នោះ បាន​បំពេញ​ពែង​នៃ​ពេលវេលា​សាកល្បង​របស់​ពួកគេ​ឲ្យ​ពេញ ហើយ​តាម​រយៈ​បួន​ជំនាន់ ពួកគេ​បាន​តាំង​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អត្តចរិត​របស់​ពស់​ពុល។ ពួកគេ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ថ្ងាស​របស់​ស្ត្រី​ពេស្យា។ នេះ​ហើយ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​បុរស​ចាស់​ទុំ​ម្ភៃ​ប្រាំ​នាក់​ក្នុង​អេសេគាល ជំពូក ៨ មាន​ចិត្ត​ព្រម​ក្រាប​បង្គំ​ដល់​ព្រះអាទិត្យ។ ពួកគេ​បាន​បង្កើត​អត្តចរិត​របស់​សាសនាចក្រប៉ាប។

> «សាររបស់ទេវតាទីបី ត្រូវបានប្រកាសចេញទៅកាន់ពិភពលោក ដើម្បីព្រមានមនុស្សទាំងឡាយ មិនឲ្យទទួលសញ្ញារបស់សត្វព្រៃ ឬរូបរបស់វា នៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃរបស់ពួកគេ។ ការទទួលសញ្ញានេះ មានន័យថា មកដល់ការសម្រេចចិត្តដូចដែលសត្វព្រៃបានធ្វើ ហើយគាំទ្រគំនិតដូចគ្នានោះ ដោយប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ»។ Review and Herald, July 13, 1897.

សញ្ញារបស់សត្វសាហាវ គឺជាសញ្ញារបស់មនុស្សនៃអំពើបាប ដែលជាព្រះសង្ឃប៉ាបនៃទីក្រុងរ៉ូម និងជាតំណាងលើផែនដីរបស់សាតាំង។ ការមកដល់នូវគំនិតដូចគ្នានឹងសត្វសាហាវ គឺជាការមកដល់នូវគំនិតដូចគ្នានឹងសាតាំង ដែលត្រូវបានតំណាងជានាគពស់ពិស។

> «ដើម្បីធានាបាននូវផលចំណេញ និងកិត្តិយសខាងលោកិយ ពួកជំនុំត្រូវបាននាំឲ្យស្វែងរកការពេញព្រះទ័យ និងការគាំទ្រពីមហាបុរសនៃផែនដី; ហើយដោយបានបដិសេធព្រះគ្រីស្ទដូច្នេះហើយ នាងត្រូវបានជំរុញឲ្យចុះចូលស្មោះត្រង់ចំពោះតំណាងរបស់សាតាំង គឺប៊ីស្សពនៃក្រុងរ៉ូម»។ The Great Controversy, 50.

នៅក្នុងជំនាន់ចុងក្រោយនៃប្រជាជនជ្រើសតាំងមុនមួយ កត្តាលក្ខណៈរបស់ពួកគេឆ្លុះបញ្ចាំងកត្តាលក្ខណៈរបស់សាតាំង។ «ជំនាន់ដែលត្រូវបានជ្រើសតាំង» ដែលកាលពីមុន មិនមែនជាប្រជាជនរបស់ព្រះទេ ត្រូវបានជ្រើសតាំងតាមរយៈដំណើរការនៃការសាកល្បង ការបំបាត់អំពើមិនបរិសុទ្ធ និងការធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ។ អ្នកទាំងឡាយណាដែលឆ្លងកាត់ដំណើរការសាកល្បងនោះ ត្រូវបានជ្រើសតាំងឲ្យស្ថិតនៅក្នុងទំនាក់ទំនងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយព្រះ។ ព្រះអម្ចាស់បានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយនឹងពួកជំនុំព្រះគ្រីស្ទ បន្ទាប់មកជាថ្មីម្ដងទៀតជាមួយនឹងអាដ្វេនទីស៊ីមតាមមីល្លើរ ហើយទ្រង់ក៏ធ្វើដូច្នោះម្ដងទៀតជាមួយនឹងមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យាងចូលមកក្នុងសញ្ញាសញ្ញាចង្វាក់ជាមួយនឹងប្រជាជនរបស់ព្រះដែលទើបត្រូវបានជ្រើសរើសថ្មី (ដែលកាលពីអតីតកាលមិនមែនជាប្រជាជនរបស់ព្រះទេ) ទ្រង់យាងមករកពួកគេក្នុងនាមជា «អ្នកនាំសារនៃសញ្ញាសញ្ញាចង្វាក់»។ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងបីដែលបំពេញ ម៉ាឡាគី ជំពូក ៣ នោះ មានអ្នកនាំសារម្នាក់ដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ «អ្នកនាំសារនៃសញ្ញាសញ្ញាចង្វាក់»។ អ្នកនាំសារទីមួយគឺ យ៉ូហាន បាទីស្ទ ដែលជានិមិត្តរូបជាមុននៃអ្នកនាំសារទីពីរ និងទីបី។ អ្នកនាំសារទីពីរគឺ វីល្លៀម មីល្លើរ។ រួមគ្នា លក្ខណៈព្យាករណ៍របស់ យ៉ូហាន បាទីស្ទ និង វីល្លៀម មីល្លើរ បង្កើតឡើងនូវលក្ខណៈរបស់អ្នកនាំសារដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ «អ្នកនាំសារនៃសញ្ញាសញ្ញាចង្វាក់» ឲ្យយាងមក ហើយចូលមកក្នុងសញ្ញាសញ្ញាចង្វាក់ជាមួយនឹងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

អ្នកនាំសារទាំងបីដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអង្គដែលជាអ្នកនាំសារនៃសញ្ញាសម្ព័ន្ធ ឲ្យយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអង្គភ្លាមៗ នោះ បង្ហាញពីកិច្ចការមួយដែលត្រូវបានសម្រេចឡើងនៅក្នុងសម័យនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត ដែលបញ្ចប់នៅក្នុងការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិ។

> «នៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ សេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយនឹងប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិ នឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងជាថ្មី។ “នៅថ្ងៃនោះ យើងនឹងធ្វើសេចក្តីសញ្ញាមួយសម្រាប់ពួកគេ ជាមួយនឹងសត្វព្រៃក្នុងវាល ជាមួយនឹងសត្វស្លាបនៅលើមេឃ និងជាមួយនឹងសត្វលូនវារនៅលើដី ហើយយើងនឹងបំបាក់ធ្នូ ដាវ និងសង្គ្រាមចេញពីផែនដី ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យពួកគេដេកសម្រាកដោយសុវត្ថិភាព។ ហើយយើងនឹងភ្ជាប់ពាក្យនាងជាមួយយើងជារៀងរហូត មែនហើយ យើងនឹងភ្ជាប់ពាក្យនាងជាមួយយើង ដោយសេចក្តីសុចរិត ដោយការវិនិច្ឆ័យ ដោយសេចក្តីសប្បុរសដ៏ស្រឡាញ់ និងដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា។ យើងនឹងភ្ជាប់ពាក្យនាងជាមួយយើង ដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់ ហើយនាងនឹងស្គាល់ព្រះអម្ចាស់។”»

> «នៅ​ថ្ងៃ​នោះ នឹង​កើត​មាន​ឡើង​ថា យើង​នឹង​ឆ្លើយ​តប» ព្រះយេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល «យើង​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដល់​ផ្ទៃ​មេឃ ហើយ​ផ្ទៃ​មេឃ​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដល់​ផែនដី ហើយ​ផែនដី​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដល់​ស្រូវ ទំពាំងបាយជូរ និង​ប្រេង ហើយ​វា​ទាំង​នោះ​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដល់​យេសរេអែល។ ហើយ​យើង​នឹង​សាបព្រោះ​នាង​សម្រាប់​យើង​នៅ​ក្នុង​ផែនដី ហើយ​យើង​នឹង​មាន​សេចក្ដី​មេត្តាករុណា​ដល់​នាង​ដែល​មិន​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​មេត្តាករុណា ហើយ​យើង​នឹង​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួក​អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ថា អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​និយាយ​ថា ទ្រង់​ជា​ព្រះ​របស់​ទូលបង្គំ»។ ហូសេ 2:14–23។

> «នៅថ្ងៃនោះ … សំណល់នៃអ៊ីស្រាអែល និងអស់អ្នកដែលបានរួចផុតពីវង្សយ៉ាកុប … នឹងពឹងផ្អែកលើព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះបរិសុទ្ធនៃអ៊ីស្រាអែល ដោយសេចក្ដីពិត»។ អេសាយ 10:20។ ពី «គ្រប់ជាតិ គ្រប់វង្ស គ្រប់ភាសា និងគ្រប់ប្រជាជន» នឹងមានអ្នកខ្លះដែលនឹងឆ្លើយតបដោយអំណរ​ចំពោះសារ​ថា៖ «ចូរកោតខ្លាចព្រះ និងថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ដ្បិតម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ»។ ពួកគេនឹងបែរចេញពីរូបព្រះក្លែងក្លាយទាំងអស់ដែលចងពួកគេជាប់នឹងផែនដីនេះ ហើយនឹង «ថ្វាយបង្គំដល់ព្រះអង្គដែលបានបង្កើតមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ»។ ពួកគេនឹងរំដោះខ្លួនពីការជាប់ពាក់ព័ន្ធគ្រប់យ៉ាង ហើយនឹងឈរនៅចំពោះមុខលោកិយ ជាវិមានរស់នៃព្រះគុណមេត្តារបស់ព្រះ។ ដោយស្តាប់បង្គាប់តាមគ្រប់តម្រូវការដ៏ទេវភាព ពួកគេនឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយទាំងទេវតា និងមនុស្សថា ជាអស់អ្នកដែល «កាន់តាមបញ្ញត្តិនៃព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ»។ វិវរណៈ 14:6–7, 12។

> «“មើល៍ ថ្ងៃទាំងនោះកំពុងមក នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដែលអ្នកភ្ជួរនឹងទាន់អ្នកច្រូត ហើយអ្នកជាន់ទំពាំងបាយជូរនឹងទាន់អ្នកសាបព្រោះគ្រាប់ពូជ; ហើយភ្នំនានានឹងស្រក់ស្រាទំពាំងបាយជូរផ្អែម ហើយភ្នំតូចទាំងអស់នឹងរលាយ។ ហើយយើងនឹងនាំការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ប្រជារាស្ត្រយើង គឺអ៊ីស្រាអែល ឲ្យត្រឡប់មកវិញ [បញ្ច្រាស]; ហើយពួកគេនឹងសង់ទីក្រុងដែលបានបោះបង់ចោលឡើងវិញ ហើយរស់នៅក្នុងទីក្រុងទាំងនោះ; ពួកគេនឹងដាំចម្ការទំពាំងបាយជូរ ហើយផឹកស្រារបស់វា; ពួកគេក៏នឹងធ្វើសួនច្បារ ហើយបរិភោគផលរបស់សួនទាំងនោះដែរ។ ហើយយើងនឹងដាំពួកគេលើដីរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងមិនត្រូវបានដកចេញពីដីរបស់ពួកគេ ដែលយើងបានប្រទានឲ្យពួកគេទៀតឡើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នក។ អាម៉ុស 9:13–15។’” Review and Herald, February 26, 1914.»

ម៉ាឡាគី ជំពូក ៣ ត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ ហើយក៏នៅក្នុងសម័យពួកមីឡឺរ៉ៃត៍ដែរ ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនោះបញ្ជាក់ពីការសម្រេចរបស់វានៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ អ្នកស្រី វ៉ៃត៍ បានភ្ជាប់ការសម្រេចនៃម៉ាឡាគី ជំពូក ៣ ជាមួយនឹងព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងការសម្អាតព្រះវិហារ។

> «ក្នុង​ការ​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ឲ្យ​រួច​ពី​អ្នក​ទិញ និង​អ្នក​លក់​របស់​លោកិយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស​បេសកកម្ម​របស់​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ការ​សម្អាត​ចិត្ត​ឲ្យ​រួច​ពី​មលិនភាព​នៃ​អំពើបាប គឺ​ពី​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​ខាង​លោកិយ ពី​តណ្ហា​អាត្មានិយម ពី​ទម្លាប់​អាក្រក់​ទាំងឡាយ ដែល​បង្ខូច​ព្រលឹង។ ម៉ាឡាគី 3:1–3 បាន​ដកស្រង់»។ The Desire of Ages, 161.

ការសម្អាតព្រះវិហារដោយព្រះគ្រីស្ទបានតំណាងឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គក្នុងការសម្អាតចិត្តរបស់មនុស្សបាបដែលប្រែចិត្ត។ ក្នុងព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងចំណោមមនុស្សលោក ព្រះអង្គបានសម្អាតព្រះវិហារនៅលើផែនដីពីរដង។

> ហោរាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញទេវតាម្នាក់ទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ ហើយផែនដីបានភ្លឺឡើងដោយសារសិរីល្អរបស់គាត់។ ហើយគាត់បានស្រែកដោយខ្លាំង ដោយសំឡេងដ៏មាំមួនថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយជាទីលំនៅរបស់អារក្ស» (វិវរណៈ 18:1, 2)។ នេះគឺជាសារដដែលដែលត្រូវបានប្រកាសដោយទេវតាទីពីរ។ បាប៊ីឡូនបានដួលរលំ «ពីព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ផឹកស្រានៃសេចក្តីកំហឹងដោយសារការផិតក្បត់របស់នាង» (វិវរណៈ 14:8)។ តើស្រានោះជាអ្វី?—គឺជាគោលលទ្ធិមិនពិតរបស់នាង។ នាងបានប្រគល់ឲ្យពិភពលោកនូវថ្ងៃសប្ប័ទមិនពិតមួយ ជំនួសថ្ងៃសប្ប័ទនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយបាននិយាយឡើងវិញនូវសេចក្តីមិនពិតដែលសាតាំងបានប្រាប់អេវ៉ាជាលើកដំបូងនៅក្នុងសួនអេដែន—គឺអមតភាពធម្មជាតិនៃព្រលឹង។ កំហុសជាច្រើនដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នានេះ នាងបានផ្សព្វផ្សាយទៅឆ្ងាយទូលំទូលាយ ដោយ «បង្រៀនបញ្ញត្តិរបស់មនុស្សធ្វើជាគោលលទ្ធិ» (ម៉ាថាយ 15:9)។

> «នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានចាប់ផ្តើមព្រះរាជកិច្ចសាធារណៈរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានសម្អាតព្រះវិហារឲ្យរួចផុតពីការបង្ខូចបំពានដ៏អសីលធម៌របស់វា។ ក្នុងចំណោមកិច្ចការចុងក្រោយៗនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ គឺការសម្អាតព្រះវិហារជាលើកទីពីរ។ ដូច្នេះ ក្នុងកិច្ចការចុងក្រោយសម្រាប់ការព្រមានដល់លោកិយ មានការអំពាវនាវពីរដាច់ដោយឡែកត្រូវបានធ្វើទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយ។ សាររបស់ទេវតាទីពីរគឺ៖ “បាប៊ីឡូនបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ គឺជាទីក្រុងធំនោះ ពីព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ផឹកស្រានៃសេចក្តីក្រោធនៃអំពើសហាយស្មន់របស់នាង” (វិវរណៈ 14:8)។ ហើយក្នុងសម្រែកយ៉ាងខ្លាំងនៃសាររបស់ទេវតាទីបី មានសំឡេងមួយត្រូវបានឮពីស្ថានសួគ៌ថា៖ “ចូរចេញពីនាងមក ប្រជារាស្ត្ររបស់អញអើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលទណ្ឌកម្មរបស់នាង។ ដ្បិតអំពើបាបរបស់នាងបានឡើងដល់ស្ថានសួគ៌ហើយ ហើយព្រះបាននឹកចាំអំពើទុច្ចរិតរបស់នាង” (វិវរណៈ 18:4, 5)»។ Selected Messages, សៀវភៅទី 2, 118.

នៅក្នុងការសម្រេចបំពេញនៃម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី យ៉ូហាន បាទីស្ទ គឺជាអ្នកនាំសារ ដែលបានរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងនាមជាអ្នកនាំសារនៃសន្ធិសញ្ញា ឲ្យយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ ហើយសម្អាតវាពីរដង។ ក្នុងព្រះរាជកិច្ចរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានសម្អាតព្រះវិហារនៅដើម និងនៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ ដូច្នេះបានបង្ហាញថា កិច្ចការសម្អាតមានការចាប់ផ្ដើមមួយ ដែលតំណាងឲ្យការបញ្ចប់។ ព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញការបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្ដើម ហើយស្របតាមព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះបានចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយការសម្អាតព្រះវិហារ។

នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ ព្រះអង្គ​បាន​បង្ហូរ​ព្រះលោហិត ដែល​ជា​ការ​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា ដើម្បី​បំពេញ​តាម​ការ​ទាយ​ទុក​ជាមុន​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ៩ ថា ព្រះអង្គ​នឹង​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​សប្ដាហ៍ ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​សប្ដាហ៍​នោះ ព្រះអង្គ​នឹង​ត្រូវ​កាត់​ផ្តាច់។

> ហើយ​ក្រោយ​អស់​ប្រាំមួយ​សិប​ពីរ​សប្តាហ៍ ព្រះមេស្ស៊ី​នឹង​ត្រូវ​កាត់​ចេញ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​សម្រាប់​ទ្រង់​ផ្ទាល់​ទេ; ហើយ​ប្រជាជន​របស់​ម្ចាស់​ដែល​នឹង​មក នឹង​បំផ្លាញ​ទីក្រុង និង​ទីបរិសុទ្ធ; ហើយ​ចុង​បញ្ចប់​របស់​វា​នឹង​មក​ដូច​ជា​ទឹក​ជំនន់ ហើយ​រហូត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សង្គ្រាម ការ​បំផ្លាញ​ចោល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ទុក។ ហើយ​លោក​នឹង​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស​ជា​ច្រើន សម្រាប់​មួយ​សប្តាហ៍; ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​សប្តាហ៍ លោក​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ត្រូវ​បញ្ឈប់ ហើយ​ដោយ​សារ​ការ​រាលដាល​នៃ​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម លោក​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ រហូត​ដល់​ការ​បញ្ចប់ ហើយ​អ្វី​ដែល​បាន​កំណត់​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ចាក់​បង្ហូរ​មក​លើ​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល ៩៖២៦, ២៧។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «អាចសរសេរទំព័រមួយក្រោយទំព័រមួយទៀតអំពីរឿងទាំងនេះបាន។ សន្និបាតទាំងមូលកំពុងតែត្រូវបានដំបែដោយគោលការណ៍បំភ្លៃដូចគ្នា។ “ដ្បិតមនុស្សមានទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងនោះពោរពេញដោយអំពើហិង្សា ហើយប្រជាជននៅក្នុងនោះបាននិយាយពាក្យកុហក ហើយអណ្តាតរបស់ពួកគេក៏ពោរពេញដោយការបោកប្រាស់នៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេផងដែរ។” ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រតិបត្តិការដើម្បីបន្សុទ្ធក្រុមជំនុំរបស់ទ្រង់។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកទាំងឡាយដោយសេចក្តីពិតថា ព្រះអម្ចាស់ហៀបនឹងបង្វិល ហើយបំផ្លាស់បំផ្លាញនៅក្នុងស្ថាប័នទាំងឡាយដែលត្រូវបានហៅដោយព្រះនាមរបស់ទ្រង់។»

> «ខ្ញុំ​មិន​អាច​និយាយ​បាន​ទេ​ថា ដំណើរ​ការ​ចម្រាញ់​នេះ​នឹង​ចាប់ផ្ដើម​ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ប៉ុណ្ណា ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​ពន្យារ​យូរ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​ដែល​កាន់​ចម្រោះ​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ នឹង​សម្អាត​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​ពី​សេចក្ដី​សៅហ្មង​ខាង​សីលធម៌​របស់​វា។ ទ្រង់​នឹង​ជម្រះ​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​ទ្រង់​យ៉ាង​សព្វគ្រប់។ ព្រះ​មាន​វិវាទ​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​សេចក្ដី​អយុត្តិធម៌ សូម្បី​តែ​តិចតួច​បំផុត​ក៏​ដោយ ដ្បិត​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួកគេ​បដិសេធ​សិទ្ធិ​អំណាច​របស់​ព្រះ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ផលប្រយោជន៍​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ប្រោសលោះ គឺ​ជា​ការ​សង្គ្រោះ​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ទទួល​បន្ទុក​សម្រេច​សម្រាប់​កូនប្រុស​កូនស្រី​គ្រប់​រូប​របស់​អាដាម ស្ថិត​ក្នុង​គ្រោះថ្នាក់។ តើ​ការ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្អប់ខ្ពើម​ចំពោះ​ព្រះ នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​ឬ? តើ​ការ​យក​ភ្លើង​ចម្លែក​ដាក់​លើ​កំភ្លើង​ក្រអូប​របស់​អ្នក ដើម្បី​ថ្វាយ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ ហើយ​និយាយ​ថា វា​មិន​ខុស​គ្នា​អ្វី​នោះ នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​ឬ?»

> «ការផ្ដោតសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងនៅ Battle Creek មិនមែនស្របតាមរបៀបរៀបចំរបស់ព្រះទេ។ ស្ថានភាពដែលមានសព្វថ្ងៃនេះ គឺជាស្ថានភាពដដែលដែលបានបង្ហាញមកខ្ញុំទុកជាការព្រមានជាមុន។ ខ្ញុំឈឺចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសភាពដែលបានបង្ហាញនេះ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានការព្រមាន ដើម្បីទប់ស្កាត់ស្ថានភាពនៃការធ្លាក់ចុះខាងសីលធម៌នេះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ទេ។ “អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលនៃផែនដី ប៉ុន្តែបើអំបិលបាត់រសជាតិរបស់វា នោះតើនឹងធ្វើឲ្យវាប្រៃឡើងវិញដោយអ្វី? ពេលនោះ វាមិនមានប្រយោជន៍អ្វីទៀតទេ មានតែត្រូវបោះចោល ហើយឲ្យមនុស្សជាន់ក្រោមជើងប៉ុណ្ណោះ។”

> «ខ្ញុំអំពាវនាវដល់បងប្អូនរបស់ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ឡើង។ លុះត្រាតែមានការផ្លាស់ប្តូរកើតឡើងដោយឆាប់រហ័ស ខ្ញុំត្រូវតែប្រាប់ការពិតដល់ប្រជាជន; ដ្បិតស្ថានភាពនៃកិច្ចការនេះត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរ; មនុស្សដែលមិនទាន់ប្រែចិត្តមិនត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រង និងជានាយក ក្នុងកិច្ចការដ៏សំខាន់ និងបរិសុទ្ធយ៉ាងនេះតទៅទៀតឡើយ។ ជាមួយនឹងដាវីឌ យើងត្រូវបង្ខំចិត្តនិយាយថា “ព្រះយេហូវ៉ាអើយ នេះជាពេលដែលទ្រង់ត្រូវធ្វើការ ដ្បិតពួកគេបានលុបបំបាត់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ហើយ។”» Special Testimonies, 30, 31.

Back to Articles