Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយហាសិបបួន

ការយល់ដឹងអំពីនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល៖ សារៈសំខាន់នៃបែលតេសាសារ និងការបើកសម្តែងនៃព្រះបន្ទូលទំនាយ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

និមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល រួមមានបីជំពូកចុងក្រោយ។ ជំពូកទីមួយក្នុងចំណោមជំពូកទាំងនោះ ដូចជាជំពូកចុងក្រោយក្នុងចំណោមបីជំពូកនោះដែរ បង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់ដានីយ៉ែល ហើយជំពូកកណ្ដាលបង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលនិយាយអំពីការលេចឡើង និងការដួលរលំចុងក្រោយនៃស្តេចខាងជើងក្លែងក្លាយ។ ជំពូកទីមួយគឺដូចជាជំពូកចុងក្រោយ ហើយជំពូកកណ្ដាលតំណាងឲ្យការបះបោររបស់ស្តេចខាងជើងក្លែងក្លាយ។ និមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល គឺនិមិត្តនៃទន្លេហីដេកែល មានសញ្ញាសម្គាល់របស់អាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ព្រះអង្គដែលជាសេចក្ដីពិត។ ខណៈដែលយើងចាប់ផ្ដើមពិចារណាអំពីនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល យើងនឹងចាប់ផ្ដើមពីខទីមួយ។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស មាន​សេចក្តី​មួយ​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឈ្មោះ​ថា បែលតេសាស្សារ; ហើយ​សេចក្តី​នោះ​ជា​ពិត ប៉ុន្តែ​ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​នោះ​វែង​ឆ្ងាយ: ហើយ​គាត់​បាន​យល់​សេចក្តី​នោះ ហើយ​មាន​ការយល់​ដឹង​អំពី​និមិត្ត។ ដានីយ៉ែល 10:1។

មានសេចក្ដីពិតជាច្រើនត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងខគម្ពីរនេះ។ ប្រការដំបូងគឺឈ្មោះរបស់ដានីយ៉ែលថា «បេលតេស្សាសារ»។

> ហើយមេរបស់ពួកខ្ទើយបានដាក់ឈ្មោះឲ្យពួកគេថា៖ ដានីយ៉ែល គាត់បានដាក់ឈ្មោះថា បេលតេសាសារ; ហាណានា គាត់បានដាក់ឈ្មោះថា សាដ្រាក់; មីសាអែល គាត់បានដាក់ឈ្មោះថា មេសាក់; ហើយអាសារីយ៉ា គាត់បានដាក់ឈ្មោះថា អាបេឌ្នេកោ។ ដានីយ៉ែល 1:7។

ក្នុង​ជំពូក​ទី​មួយ ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា «បេលតេសាស្សារ» ហើយ​ក្រោយ​មក​ទៀត គាត់​មិន​ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ថា​ជា «បេលតេសាស្សារ» ឡើយ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​និមិត្ត​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​ណែនាំ។ ដូច្នេះ បេលតេសាស្សារ គឺ​ជា​ឈ្មោះ​របស់​គាត់​ក្នុង​ទីបន្ទាល់​ដំបូង និង​ទីបន្ទាល់​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់។ ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ឈ្មោះ​នៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ទំនាយ តំណាង​ឲ្យ​និមិត្តសញ្ញា​មួយ​នៃ​ទំនាក់ទំនង​សេចក្ដី​សញ្ញា​រវាង​ព្រះ និង​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​អាប់រ៉ាម និង​សារ៉ាយ ទ្រង់​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ឈ្មោះ​របស់​ពួក​គេ​ទៅ​ជា អាប្រាហាំ និង​សារ៉ា។ ទ្រង់​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ឈ្មោះ​យ៉ាកុប​ទៅ​ជា​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទ្រង់​សន្យា​ថា​នឹង​ប្រទាន​ឈ្មោះ​ថ្មី​មួយ​ដល់​រាស្ត្រ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ទ្រង់​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ។

> ដោយព្រោះស៊ីយ៉ូន ខ្ញុំនឹងមិនស្ងៀមឡើយ ហើយដោយព្រោះក្រុងយេរូសាឡឹម ខ្ញុំនឹងមិនសម្រាកឡើយ ទាល់តែសេចក្តីសុចរិតរបស់នាងលេចចេញដូចពន្លឺភ្លឺ ហើយសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់នាងដូចជាចង្កៀងដែលកំពុងឆេះ។ ហើយសាសន៍ដទៃទាំងឡាយនឹងឃើញសេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នក ហើយស្តេចទាំងអស់នឹងឃើញសិរីល្អរបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងត្រូវបានហៅដោយនាមថ្មីមួយ ដែលព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងដាក់ឲ្យ។ អេសាយ 61:1, 2.

ដល់ពួកភីឡាឌែលភា ដែលជាមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់នៃគ្រាចុងក្រោយ ព្រះអង្គក៏បានប្រទានសេចក្តីសន្យានេះដែរ។

> អ្នកណាដែលឈ្នះ នោះខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យគាត់ជាសសរមួយនៅក្នុងព្រះវិហារនៃព្រះរបស់ខ្ញុំ ហើយគាត់នឹងមិនចេញទៅក្រៅទៀតឡើយ។ ហើយខ្ញុំនឹងសរសេរលើគាត់ នូវព្រះនាមនៃព្រះរបស់ខ្ញុំ និងឈ្មោះនៃទីក្រុងរបស់ព្រះរបស់ខ្ញុំ គឺក្រុងយេរូសាឡឹមថ្មី ដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ អំពីព្រះរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងសរសេរលើគាត់ នូវឈ្មោះថ្មីរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរឲ្យអ្នកនោះស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ៣៖១២, ១៣។

ពួកហោរាបានបង្ហាញជាគំរូអំពីប្រជាជនរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយមិនដូចជាអាប្រាហាំ សារ៉ា និងអ៊ីស្រាអែល ទេ ន័យពិតប្រាកដនៃឈ្មោះ បេលតេស្សាសារ មិនត្រូវបានដឹងឡើយ។ ឈ្មោះដែលព្រះប្រទានដល់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដើម្បីតំណាងឲ្យទំនាក់ទំនងសញ្ញាសម្ពន្ធរបស់ទ្រង់ គឺជាឈ្មោះមិនស្គាល់មួយ រហូតដល់ពេលដែលទ្រង់ប្រទានឈ្មោះនោះដល់ពួកគេ។ ឈ្មោះ បេលតេស្សាសារ កំពុងសម្គាល់ដានីយ៉ែលថាជាប្រជាជនសញ្ញាសម្ពន្ធរបស់ព្រះ គឺក្រុមភីឡាដែលភា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ប៉ុន្តែឈ្មោះពិតប្រាកដនោះត្រូវបានលាក់បាំងរហូតដល់ការបោះត្រា ពីព្រោះឈ្មោះនោះត្រូវបានសរសេរលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ ដែលជាកន្លែងដែរ ដែលត្រាត្រូវបានសរសេរ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល ហើយ មើល៍! មាន​កូនចៀម​មួយ​កំពុង​ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន ហើយ​មាន​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់​នៅ​ជាមួយ​ទ្រង់ ដែល​មាន​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះបិតា​របស់​ទ្រង់​សរសេរ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ពួកគេ។ វិវរណៈ 14:1

ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា បែលតេសាស្សារ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទីមួយ ហើយ​បន្ទាប់​មក​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទីដប់ ដូច្នេះ​គាត់​កំពុង​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ខ្លួន​ឯង​ថា​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទីមួយ និង​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទីបី ពីព្រោះ​ជំពូក​ទីមួយ តំណាង​ឲ្យ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ ដូច​ដែល​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​រួច​ជា​លម្អិត​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​មុនៗ។ ដូច្នេះ ជំពូក​ទីដប់​តំណាង​ឲ្យ​ចលនា​របស់​ទេវតា​ទីបី និង​រាស្ត្រ​សម្ពន្ធមេត្រី​នៃ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ បន្ទាប់​មក ខ​នេះ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​បែលតេសាស្សារ​ថា​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​យល់​អំពី​ការ​កើនឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ​ក្នុង​ចលនា​កំណែទម្រង់​ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 1989។ ការនេះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​អ្វី​ដែល​ដានីយ៉ែល (បែលតេសាស្សារ) បាន​ដឹង។

ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​ថា​ជា​អ្នក​ដឹង​អំពី «ពាក្យ» ដែល «ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល» ហើយ «ពាក្យ​នោះ​ជា​សេចក្ដី​ពិត ប៉ុន្តែ​ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់​នោះ​យូរ​ណាស់ ហើយ​គាត់​បាន​យល់​អំពី​ពាក្យ​នោះ និង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​និមិត្ត»។ ដានីយ៉ែល​បាន​យល់​អំពី «ពាក្យ» ហើយ​ក៏​បាន​យល់​អំពី «និមិត្ត» ផង​ដែរ។ ពាក្យ​ហេប្រ៊ូ «dabar» ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា​ជា «ពាក្យ» នៅ​ក្នុង​ខ​នេះ ហើយ​វា​មាន​ន័យ​ថា «ពាក្យ»។ តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ «ពាក្យ» នេះ​តំណាង​ឲ្យ​ទាំង​និមិត្ត​អំពី «ប្រាំពីរ​គ្រា» ប៉ុន្តែ​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ​ដែរ ដែល​ទ្រង់​ជា​ព្រះបន្ទូល។ ទាំង «ប្រាំពីរ​គ្រា» និង​ព្រះគ្រីស្ទ គឺ​ជា​ថ្មដា​ដែល​ពួក​អ្នក​សង់​បាន​បដិសេធ ហើយ​ដានីយ៉ែល​តំណាង​ឲ្យ​ប្រជាជន​មួយ​ក្រុម​ដែល​យល់​ទាំង​ធាតុ​ទាំងពីរ​នៃ​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​ព្រះបន្ទូល។

ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ ខ ២៣ យើង​ឃើញ​ខ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ខ​ដែល​សំខាន់​បំផុត ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ព្យាករណ៍​អំពី​ពេលវេលា​នៃ​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ និង​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សំណួរ​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១៣ និង​ចម្លើយ​នៅ​ក្នុង​ខ ១៤។ សំណួរ​នោះ​សួរ​ថា «តើ “chazon” និមិត្ត​នោះ​នឹង​មាន​រយៈពេល​យូរ​ប៉ុនណា ដែល​បញ្ជាក់​អំពី​ការ​ជាន់​ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួក​បរិវារ ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ដោយ​សាសនាបរទេស ហើយ​បន្ទាប់​មក​ដោយ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប?» ការ​ជាន់​ឈ្លី​នោះ​បាន​បន្ត​អស់​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ ដោយ​បំពេញ​តាម «ប្រាំពីរ​ដង» នៅ​ក្នុង​លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។

ចម្លើយចំពោះសំណួរនៅខទីដប់បី គឺរហូតដល់ពីរពាន់បីរយឆ្នាំ បន្ទាប់មកទីសក្ការៈដែលត្រូវបានជាន់ឈ្លី នឹងត្រូវបានជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយនិមិត្ត «mareh» ស្តីអំពីពីរពាន់បីរយឆ្នាំ បានភ្ជាប់ទំនាយអំពីពេលវេលាទាំងពីរនោះឲ្យជាប់គ្នា ហើយនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ៩:២៣ កាប្រៀលកំពុងដឹកនាំដានីយ៉ែលឲ្យយល់អំពីទំនាក់ទំនងរវាងនិមិត្តទាំងពីរ។

> នៅដើមនៃការអង្វររបស់អ្នក បញ្ញត្តិនោះបានចេញមក ហើយខ្ញុំបានមកដើម្បីបង្ហាញដល់អ្នក; ដ្បិតអ្នកជាមនុស្សជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ចូរយល់អំពីពាក្យនេះ ហើយពិចារណានិមិត្តនោះ។ ដានីយ៉ែល 9:23។

ពាក្យដែលបានបកប្រែទាំងជា «យល់» និង «ពិចារណា» នៅក្នុងខនេះ គឺជាពាក្យហេប្រឺ «biyn» ហើយវាមានន័យថា «បំបែកចេញដោយចិត្តគំនិត»។ កាព្រីយែលប្រាប់ដានីយ៉ែលឲ្យធ្វើការបំបែកដោយចិត្តគំនិតរវាង «រឿងនោះ» និង «និមិត្ត»។ «និមិត្ត» នៅក្នុងខនេះ គឺជាពាក្យហេប្រឺ «mareh» ហើយវាជានិមិត្តអំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ពាក្យហេប្រឺដែលបានបកប្រែថា «រឿងនោះ» គឺជាពាក្យដូចគ្នានឹងពាក្យដែលបានបកប្រែថា «អ្វីមួយ» នៅក្នុងខទីមួយ នៃជំពូកទីដប់។ វាជាពាក្យហេប្រឺ «dabar» ហើយវាតំណាងឲ្យនិមិត្តអំពីរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ដែលក៏បានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដែរ។

នៅក្នុងខទីមួយនៃជំពូកទីដប់ ប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ត្រូវបានតំណាងដោយ បេលតសាសារ ហើយពួកគេបានយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលបានមកដល់នៅពេលចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989 ដែលបានអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេយល់អំពីការតភ្ជាប់នៃនិមិត្តទស្សន៍ទាំងពីរ ដែលពួកមីឡឺរីត ក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីមួយ បានយល់តែដោយផ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងខនេះ និមិត្តទស្សន៍ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា “thing” ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាពាក្យទំនាយដែលវែងជាងគេក្នុងចំណោមពាក្យទំនាយទាំងពីរ ពីព្រោះ នៅចន្លោះនៃការយោងទាំងពីរនៅក្នុងខនេះទៅកាន់ “thing” នោះ ដានីយ៉ែលបានបញ្ជាក់ថា ពេលវេលាដែលបានកំណត់សម្រាប់ “thing” (the dabar) គឺ “វែង” ដោយទាក់ទងទៅនឹងនិមិត្តទស្សន៍ (mareh)។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស៊ីរុស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស មាន​ការ​មួយ​ត្រូវ​បាន​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ថា បេល្ទេសាសារ; ហើយ​ការ​នោះ​ជា​សេចក្ដី​ពិត ប៉ុន្តែ​ពេល​កំណត់​នោះ​យូរ: ហើយ​គាត់​បាន​យល់​ការ​នោះ ហើយ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​និមិត្ត។ ដានីយ៉ែល 10:1។

សេចក្តីពិតដ៏លាក់កំបាំងថា «ប្រាំពីរគ្រា» គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាដែលវែងជាងគេបំផុត ដែលពួកមីឡឺរ៉ាយត៍បានប្រកាស នោះ ត្រូវបានអាដវេនទីស៊ីសម៍ឡៅឌីសេបដិសេធ ដោយផ្អែកលើខគម្ពីរមួយដែលពួកគេបង្ខូចន័យទៅជាសេចក្តីវិនាសរបស់ខ្លួន។ ដោយសារតែពួកគេបានបដិសេធ «ប្រាំពីរគ្រា» ក្នុងការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863 ពួកគេមិនឃើញទំនាក់ទំនងរវាងទំនាយទាំងពីរនោះឡើយ ហើយអាចតែ ឬក៏មានបំណងតែ ប៉ុណ្ណោះក្នុងការមើលឃើញថា ខបន្ទាប់នេះកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។

> «បទពិសោធន៍របស់ពួកសិស្ស ដែលបានប្រកាស “ដំណឹងល្អអំពីនគរ” នៅក្នុងការយាងមកលើកទីមួយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មានគំរូស្រដៀងគ្នានៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារអំពីការយាងមកលើកទីពីររបស់ទ្រង់។ ដូចដែលពួកសិស្សបានចេញទៅប្រកាសថា “ពេលកំណត់បានគ្រប់ហើយ នគរព្រះជាម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ” ដូច្នោះដែរ មីល្លើរ និងសហការីរបស់គាត់បានប្រកាសថា រយៈពេលទំនាយដែលវែងបំផុត និងចុងក្រោយបង្អស់ ដែលត្រូវបានបង្ហាញក្នុងព្រះគម្ពីរ កំពុងតែជិតផុតកំណត់ ថាការជំនុំជម្រះបានជិតមកដល់ ហើយថា នគរអស់កល្បជានិច្ចកំពុងត្រូវបាននាំចូលមក។ ការប្រកាសរបស់ពួកសិស្សទាក់ទងនឹងពេលវេលា មានមូលដ្ឋានលើចិតសិបសប្តាហ៍នៃ ដានីយ៉ែល 9។ សារដែលមីល្លើរ និងសហការីរបស់គាត់បានផ្តល់ ប្រកាសអំពីការបញ្ចប់នៃ 2300 ថ្ងៃ ក្នុង ដានីយ៉ែល 8:14 ដែលក្នុងនោះ ចិតសិបសប្តាហ៍ជាផ្នែកមួយ។ ការប្រកាសរបស់ភាគីនីមួយៗ មានមូលដ្ឋានលើការសម្រេចបំពេញនៃផ្នែកខុសៗគ្នា នៃរយៈពេលទំនាយដ៏ធំដូចគ្នានោះ»។ The Great Controversy, 351.

កុំមើលរំលងតក្កវិជ្ជាដែលស្ថិតនៅក្នុងអត្ថបទចុងក្រោយនេះ។ អាដវិនទីសនិយមឡាវឌីសេមិនបានបង្រៀនពិភពលោកថា ពួកមីឡេរីតបានគិតថា ទីសក្ការៈដែលត្រូវបានសម្អាតនោះគឺជាទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ឡើយ ពីព្រោះពួកគេ និងអ្នកណាក៏ដោយដែលចង់ពិនិត្យមើលកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ សុទ្ធតែដឹងថា ពួកមីឡេរីតជឿថា ទីសក្ការៈដែលត្រូវបានសម្អាតនោះគឺផែនដី។ អត្ថបទដែលអាដវិនទីសនិយមឡាវឌីសេបានបង្ខូចន័យយកទៅប្រើសម្រាប់សេចក្តីវិនាសរបស់ខ្លួនគឺ «ដូច្នេះ មីឡឺរ និងសហការីរបស់គាត់បានប្រកាសថា រយៈពេលទំនាយដ៏វែងបំផុត និងចុងក្រោយបង្អស់ ដែលត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញក្នុងព្រះគម្ពីរ ជិតដល់ពេលផុតកំណត់ហើយ» ដែលពួកគេអះអាងយ៉ាងដាច់ខាតថា នោះគឺជាពីរពាន់បីរយឆ្នាំ នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១៤។

សៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អាដវិនទីស្ទផ្ទាល់ បានបញ្ជាក់ថា អ្នកអធិប្បាយមីឡឺរ៉ៃត៍ទាំងបីរយនាក់ សុទ្ធតែបានប្រើផ្ទាំងគំនូសតាងអ្នកត្រួសត្រាយ ឆ្នាំ 1843 ក្នុងការបង្ហាញរបស់ពួកគេ ហើយវាច្បាស់លាស់ឥតសង្ស័យនៅលើផ្ទាំងគំនូសតាងនោះ និងនៅក្នុងទីបន្ទាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រដទៃទៀតថា “ប្រាំពីរពេល” (ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ) គឺជាព្យាករណ៍ដែលពួកគេបានកំណត់ថាជា “រយៈពេលព្យាករណ៍វែងបំផុត និងចុងក្រោយបំផុត” ដែល “ជិតនឹងផុតកំណត់”។ ដោយសារការបះបោររបស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1863 នៅពេលដែលពួកគេបានបដិសេធថ្មមូលដ្ឋាននៃ “ប្រាំពីរពេល” នោះ ឥឡូវនេះពួកគេបានទទូចដោយខ្វាក់ភ្នែកថា បងស្រីវ៉ៃត៍កំពុងសរសេរប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានបង្កើតឡើងរួចហើយឡើងវិញ នៅក្នុងអត្ថបទដកស្រង់ពី The Great Controversy។

នៅ​ក្នុង​ខទី​មួយ​នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ១០ បេលតេសាស្សារ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​នៅ​សម័យ​ចុង​ក្រោយ ហើយ​ពួកគេ​យល់​ទាំង​សំណួរ និង​ចម្លើយ​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ៨ ខទី ១៣ និង ១៤ ដែល​បងស្រី វ៉ាយត៍ បាន​កំណត់​ថា​ជា​មូលដ្ឋាន និង​សសរ​កណ្ដាល​នៃ​ជំនឿ​អាត់វែនទីស្ត។ ការ​ពណ៌នា​ដែល​ដានីយ៉ែល​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខ​នោះ គាត់​កំពុង​សម្គាល់​ការ​បែងចែក​មួយ​រវាង​ប្រជាជន​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះ​នៅ​សម័យ​ចុង​ក្រោយ និង​អាត់វែនទីស្ត​និយម​ឡាវឌីសេ ពីព្រោះ​ពួកគេ​ជា​អ្នក​ដែល​យល់​អំពី​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៨៩។

> នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ពើស៊ី មាន​ការ​មួយ​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ថា បេលតេសាសារ; ហើយ​ការ​នោះ​ជា​សេចក្ដី​ពិត ប៉ុន្តែ​ពេល​វេលា​ដែល​បាន​កំណត់​គឺ​យូរ: ហើយ​គាត់​បាន​យល់​ការ​នោះ ហើយ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​និមិត្ត។ ដានីយ៉ែល 10:1។

ខទីមួយ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃនិមិត្តដែលបានប្រទាននៅក្បែរ​ទន្លេហ៊ីដេកែល ដែលបញ្ចប់នៅជំពូកទីដប់ពីរ។ នៅទីនោះហើយដែលយើងឃើញការបើកត្រាសៀវភៅដានីយ៉ែលនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ដូច្នេះ ការតំណាងឱ្យដានីយ៉ែលយល់ទាំង «ពាក្យនោះ» និង «និមិត្ត» មានទំនាក់ទំនងនឹងពួកអ្នកដែលយល់ ហើយដែលត្រូវបានកំណត់ថាជា «អ្នកប្រាជ្ញ» ផ្ទុយពីពួកអ្នកដែលមិនយល់ ហើយដែលត្រូវបានកំណត់ថាជា «មនុស្សអាក្រក់»។ នៅក្នុងខទីដប់នៃជំពូកទីដប់ពីរ ការបែងចែករវាងមនុស្សទាំងពីរក្រុមនេះ ត្រូវបានតំណាងឡើង។

> មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានសម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានល្បងល; ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់; ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់គ្មាននរណាម្នាក់នឹងយល់ទេ; ប៉ុន្តែអ្នកមានប្រាជ្ញានឹងយល់។ ដានីយ៉ែល ១២:១០។

«អ្នកប្រាជ្ញ» យល់ឃើញ ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់មិនយល់ឃើញទេ ហើយពាក្យដែលបានបកប្រែថា «យល់ឃើញ» នោះ គឺជាពាក្យដដែលដែលយើងបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងខទីម្ភៃបី នៃជំពូកទីប្រាំបួន។ វាជាពាក្យហេប្រឺ «biyn» ដែលមានន័យថា បំបែកដោយចិត្តគំនិត។ មនុស្សអាក្រក់មិនយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងទេ ព្រោះពួកគេមិនព្រមធ្វើការបំបែកដោយចិត្តគំនិតចំពោះនិមិត្តទាំងពីរ ដែលជាសេចក្តីពិតដែល Belteshazzar ត្រូវបានសម្គាល់ថាយល់នៅក្នុងខទីមួយ នៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានសម្គាល់ថាជា Belteshazzar ជំនួសឱ្យ Daniel។ នៅក្នុងខទីមួយ គាត់ត្រូវបានសម្គាល់ថាជារាស្ត្រនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយគាត់ត្រូវបានសម្គាល់ថាជាអ្នកដែលយល់អំពីនិមិត្តទាំងពីរ ដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវធ្វើការបែងចែកដោយចិត្តគំនិតរវាងនិមិត្តទាំងនោះ។ ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញចុងបញ្ចប់នៃរឿងមួយដោយប្រើការចាប់ផ្តើមនៃរឿងមួយ ហើយនៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ អ្នកប្រាជ្ញគឺជាអ្នកដែលយល់អំពីព្យាករណ៍រយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់របស់វាជាមួយនឹងព្យាករណ៍អំពីពេលវេលា «វែងបំផុត និងចុងក្រោយ» ដែលគឺជារយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​អំពី​និមិត្ត​ចុង​ក្រោយ​របស់​ដានីយ៉ែល​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ប្រជាជន​របស់​យើង​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ ដោយ​សារ​ខ្វះ​ចំណេះ​ដឹង៖ ពីព្រោះ​អ្នក​បាន​បដិសេធ​ចំណេះ​ដឹង យើង​ក៏​នឹង​បដិសេធ​អ្នក​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​មិន​ធ្វើ​ជា​សង្ឃ​សម្រាប់​យើង​ទៀត​ឡើយ៖ ដោយ​ឃើញ​ថា អ្នក​បាន​ភ្លេច​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​របស់​អ្នក យើង​ក៏​នឹង​ភ្លេច​កូនៗ​របស់​អ្នក​ដែរ។ ហូសេ ៤:៦

> អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាថ្មមានជីវិតដែរ កំពុងត្រូវបានស្ថាបនាឡើងជាព្រះវិហារខាងវិញ្ញាណ ជាសង្ឃដ៏បរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ ដែលព្រះទ្រង់ទទួលយកបាន ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ហេតុនេះហើយ បានជាមានសេចក្ដីចែងទុកក្នុងព្រះគម្ពីរថា «មើល៍ យើងដាក់ថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់មួយនៅស៊ីយ៉ូន ជាថ្មដែលបានជ្រើសរើស និងមានតម្លៃវិសេស; ហើយអស់អ្នកណាដែលជឿលើទ្រង់ នឹងមិនត្រូវអាម៉ាស់ឡើយ»។ ដូច្នេះ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាដែលជឿ ទ្រង់មានតម្លៃវិសេសមែន; ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកអ្នកមិនស្តាប់បង្គាប់វិញ «ថ្មដែលពួកជាងសំណង់បានបដិសេធ ថ្មនោះឯងបានត្រឡប់ជាថ្មក្បាលជ្រុង» ហើយជា «ថ្មនាំឲ្យជំពប់ និងជាថ្មដារនាំឲ្យខកចិត្ត» គឺសម្រាប់ពួកអ្នកដែលជំពប់នៅព្រះបន្ទូល ដោយព្រោះមិនស្តាប់បង្គាប់; ពួកគេក៏ត្រូវបានកំណត់ទុកសម្រាប់ការនោះដែរ។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាវិញ ជាពូជដែលបានជ្រើសរើស ជាសង្ឃរាជ្យ ជាជាតិសាសន៍បរិសុទ្ធ ជាប្រជាជនពិសេសរបស់ព្រះ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រកាសសរសើរព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានហៅអ្នករាល់គ្នាចេញពីសេចក្ដីងងឹត ចូលមកក្នុងពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ; កាលពីមុន អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាប្រជាជនទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ជាប្រជាជនរបស់ព្រះហើយ; កាលពីមុន អ្នករាល់គ្នាមិនបានទទួលព្រះមេត្តាករុណាទេ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ បានទទួលព្រះមេត្តាករុណាហើយ។ ១ ពេត្រុស ២:៥–១០។

> ហើយ​ចូរ​រាប់​ថា ការ​អត់ធ្មត់​យូរ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង​ជា​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ ដូច​ជា​បងប្អូន​ស្ងួនភ្ងារ​របស់​យើង គឺ​ប៉ុល ក៏​បាន​សរសេរ​មក​អ្នករាល់គ្នា​តាម​ប្រាជ្ញា​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​គាត់​ផង​ដែរ។ ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ទាំង​អស់​របស់​គាត់​ដែរ ដោយ​និយាយ​អំពី​ការ​ទាំង​នេះ​នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ ដែល​ក្នុង​នោះ​មាន​ខ្លះ​ជា​ការ​ពិបាក​យល់ ហើយ​ពួក​អ្នក​ដែល​ឥត​ចំណេះ និង​មិន​នឹងនរ បាន​បង្វែរ​ខុស ដូច​ជា​ពួកគេ​ធ្វើ​ចំពោះ​បទគម្ពីរ​ដទៃ​ទៀត​ដែរ ដើម្បី​នាំ​ដល់​សេចក្ដី​វិនាស​របស់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នា​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​អើយ ដោយ​ឃើញ​ថា​អ្នករាល់គ្នា​បាន​ដឹង​ការ​ទាំង​នេះ​ជា​មុន​ហើយ ចូរ​ប្រយ័ត្ន ក្រែងលោ​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​បាន​នាំ​ឲ្យ​វង្វេង​ដោយ​សេចក្ដី​កំហុស​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់ ហើយ​ធ្លាក់​ចេញ​ពី​សេចក្ដី​មាំមួន​របស់​ខ្លួន។ ២ ពេត្រុស ៣:១៥–១៧។

> ចូររំលឹកពួកគេអំពីសេចក្ដីទាំងនេះ ដោយបង្គាប់ពួកគេនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ កុំឲ្យឈ្លោះប្រកែកគ្នាអំពីពាក្យសម្តី ដែលគ្មានប្រយោជន៍អ្វីឡើយ ប៉ុន្តែនាំទៅដល់ការបំផ្លាញអ្នកស្តាប់វិញ។ ចូរខិតខំប្រឹងប្រែងបង្ហាញខ្លួនឯងថា ជាអ្នកដែលព្រះទទួលស្គាល់ ជាកម្មករម្នាក់ដែលមិនចាំបាច់ត្រូវខ្មាសអៀន ដោយបែងចែកព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិតយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែ ចូរជៀសវាងពាក្យសម្តីមិនបរិសុទ្ធ និងឥតប្រយោជន៍ ព្រោះវានឹងរីកចម្រើនទៅកាន់អំពើមិនគោរពព្រះកាន់តែច្រើនឡើង។ ២ ធីម៉ូថេ ២:១៤–១៦

Back to Articles