Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយសាមសិបពីរ

ការបើកបង្ហាញ​អំពី​សារៈសំខាន់​ខាងទំនាយ​នៃ​ការសាកល្បង​លើកទីពីរ៖ ការយល់ដឹង​អំពី​រូបសត្វសាហាវ និង​ពេលវេលា​នៃ​ការបោះត្រា​លើ​ពួក​១៤៤,០០០

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទមុនៗ យើងបានចំណាយពេលកំណត់អត្តសញ្ញាណលក្ខណៈព្យាករណ៍នៃការសាកល្បងទីពីរ ក្នុងចំណោមការសាកល្បងទាំងបី ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទេវតាទាំងបី។ ទេវតានីមួយៗតំណាងឲ្យការសាកល្បងជាក់លាក់មួយ ហើយការសាកល្បងទីពីរត្រូវបានតំណាងជាការសាកល្បងដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែក។ យើងបានកំណត់អត្តសញ្ញាណទេវតាទាំងបីរួចហើយ ហើយការសាកល្បងរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណផងដែរ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១ ដែលទីនោះ ការសាកល្បងទីពីរ ក្នុងចំណោមការសាកល្បងទាំងបី បានផ្អែកលើរូបសម្បត្តិរបស់ដានីយ៉ែល និងបុរសឆ្នើមទាំងបី បន្ទាប់ពីពួកគេបានបរិភោគអាហារបួស ជំនួសអាហាររបបបាប៊ីឡូន។ លក្ខណៈមួយទៀតនៃការសាកល្បងទីពីរ គឺថា ជាញឹកញាប់វាត្រូវបានតំណាងដោយការបង្ហាញអំពីការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ។

ទាំងទេវតាទាំងបី និងការសាកល្បងរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន ត្រូវបានកំណត់ឲ្យស្គាល់នៅក្នុងការដួលរលំនៃបាបិលរបស់និមរោឌ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ជំពូកទីដប់មួយ។ ការសាកល្បងទាំងបីនោះ ត្រូវបានតំណាងនៅទីនោះដោយការប្រើពាក្យថា «ចូរមក» ចំនួនបីដង នៅក្នុងខទីបី ខទីបួន និងខទីប្រាំពីរ។ ពាក្យថា «ចូរមក» លើកទីពីរ នៅក្នុងខទីបួន សម្គាល់ការសាកល្បងរបស់ទេវតាទីពីរ។

> ពួកគេក៏និយាយថា៖ «មកចុះ យើងនឹងសង់ក្រុងមួយ និងប៉មមួយសម្រាប់ខ្លួនយើង ដែលកំពូលរបស់វាអាចឈានដល់ស្ថានសួគ៌; ហើយយើងនឹងធ្វើឲ្យខ្លួនយើងមានឈ្មោះមួយ កុំឲ្យយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅលើផ្ទៃផែនដីទាំងមូលឡើយ»។ លោកុប្បត្តិ 11:4

ទីក្រុង​មួយ​តំណាង​ឲ្យ​រដ្ឋ​មួយ ហើយ​ប៉ម​មួយ​តំណាង​ឲ្យ​សាសនាចក្រ​មួយ។ ពួកគេ​ក៏​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​លក្ខណៈ​ចរិត​ជាក់លាក់​មួយ​ផងដែរ ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​ក្នុង​បំណង​ប្រាថ្នា​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​មាន​ឈ្មោះ។ ក្នុង​ការ​សាកល្បង​លើក​ទី​ពីរ ចរិត​លក្ខណៈ​តែង​តែ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ ហើយ​ការ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ផ្ទុយ​ប្រៀបធៀប​នឹង​ចរិត​មួយ​ដែល​ផ្ទុយ​គ្នា ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​ដោយ Cain និង Abel ព្រហ្មចារី​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់ ឬ​ក្នុង​ការ​សាកល្បង​លើក​ទី​ពីរ​របស់ Daniel ក្នុង​រូបរាង​ខាង​ក្រៅ​ដែល​មើល​ឃើញ រវាង​អ្នក​ដែល​បាន​បរិភោគ​អាហារ​របស់ Babylon ទល់​នឹង​អ្នក​ដែល​បាន​បរិភោគ​បន្លែ។

> សូមល្បងពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់អស់រយៈពេលដប់ថ្ងៃ ខ្ញុំសូមអង្វរទ្រង់ ហើយសូមឲ្យគេផ្តល់បន្លែសម្រាប់ឲ្យយើងបរិភោគ និងទឹកសម្រាប់ឲ្យយើងផឹក។ បន្ទាប់មក សូមឲ្យទ្រង់ពិនិត្យមើលទឹកមុខរបស់យើងនៅចំពោះមុខទ្រង់ និងទឹកមុខរបស់កូនៗដែលបរិភោគចំណែកអាហាររបស់ស្តេច ហើយតាមដែលទ្រង់ឃើញ នោះសូមប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់តាមនោះចុះ។ ដូច្នេះ លោកក៏យល់ព្រមនឹងពួកគេក្នុងកិច្ចការនេះ ហើយល្បងពួកគេអស់ដប់ថ្ងៃ។ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃដប់ថ្ងៃ ទឹកមុខរបស់ពួកគេមើលទៅស្រស់ថ្លា និងមានសាច់ពេញជាងកូនៗទាំងអស់ដែលបានបរិភោគចំណែកអាហាររបស់ស្តេច។ ដានីយ៉ែល 2:12–15។

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួក Millerite ការសាកល្បង​នៃ​ទេវតា​ទីពីរ​បាន​បង្ហាញ​អ្នកថ្វាយបង្គំ​ជា​ពីរ​ក្រុម។ ក្រុម​ដែល​មិន​បាន​ជាប់​ការសាកល្បង​នោះ បាន​ក្លាយ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ក្រុងរ៉ូម ហើយ​ក្រុម​មួយ​ទៀត​គឺ​ជា​អ្នក​ស្មោះត្រង់​ដែល​បន្ត​ដើរ​តាម​ពន្លឺ​ដែល​កំពុង​រីក​ចម្រើន។ កូន​ស្រី​របស់​ក្រុងរ៉ូម​ឆ្លុះបញ្ចាំង​ពី​លក្ខណៈ​សាសន៍ទាយ​របស់​ម្តាយ ហើយ​ម្តាយ​ដែល​ពួកគេ​បាន​ក្លាយ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​នាង ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ថា​ជា​ម្តាយ​នៃ​ស្រីពេស្យា។ តាម​ន័យ​សាសន៍ទាយ ស្រីពេស្យា​គឺ​ជា​ពួកជំនុំ​មួយ​ដែល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​រដ្ឋ ដូចជា​រូបសំណាក​នៃ​សម្តេចប៉ាប។

ទេវតាទីមួយក្នុងចំណោមទេវតាទាំងបីនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៤ មានការសាកល្បងទាំងបីនៃទេវតានីមួយៗក្នុងចំណោមទេវតាទាំងបី ដូចជានៅដានីយ៉ែល ជំពូក ១ ផងដែរ។ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ដំណើរការសាកល្បងបីជំហានក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ផងដែរ ដូច្នេះ ដំណើរការសាកល្បងបីជំហាននេះ មានទាំងនៅដើម និងនៅចុងបញ្ចប់នៃសៀវភៅដានីយ៉ែល។

> មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានបរិសុទ្ធ ហើយត្រូវបានធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង; ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងយល់ទេ; ប៉ុន្តែមនុស្សប្រាជ្ញានឹងយល់។ ដានីយ៉ែល 12:10។

ការសាកល្បងទីមួយនៅក្នុងខណ្ឌទីដប់ពីរ គឺជាការបរិសុទ្ធដែលកើតមានឡើងនៅក្នុងទីលាននៃទីសក្ការៈ ជាកន្លែងដែលកូនចៀមត្រូវបានសម្លាប់ ហើយសេចក្ដីរាប់ជាសុចរិតត្រូវបានកំណត់ទុកឲ្យមនុស្សមានបាប។ ការសាកល្បងទីពីរនៅក្នុងខណ្ឌទីដប់ពីរ គឺការត្រូវបានធ្វើឲ្យស ដោយត្រូវបានតំណាងដោយទីបរិសុទ្ធនៅក្នុងទីសក្ការៈ ដែលតំណាងឲ្យពេលដែលសេចក្ដីបរិសុទ្ធត្រូវបានប្រទានដល់អ្នកជឿ។ ជំហានទីបី គឺការត្រូវបានសាកល្បង ដែលតំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះនៃទីបរិសុទ្ធបំផុត ជាកន្លែងដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រា ហើយសិរីល្អត្រូវបានសម្រេចឡើង។ អ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទត្រូវបានតំណាងដោយមនុស្សអាក្រក់ដែលមិនយល់ និងពួកអ្នកប្រាជ្ញដែលយល់។

ការសាកល្បងទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងជាច្រើនដងនៅក្នុងព្រះបន្ទូលបរិសុទ្ធ គឺតំណាងឲ្យការសាកល្បងដែលអាចមើលឃើញបាន ដែលក្នុងនោះ ពួកអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ ហើយសហភាពរវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋត្រូវបាននិមិត្តសញ្ញា។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ លក្ខណៈសំខាន់មួយនៃការសាកល្បងទីពីរ គឺថា វាមកមុនការសាកល្បងទីបី ហើយការសាកល្បងទីបីតំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានសេចក្តីប្រុងប្រយ័ត្នដ៏សំខាន់មួយទាក់ទងនឹងការជំនុំជម្រះនៃការសាកល្បងទីបី ពីព្រោះការសាកល្បងទាំងបីសុទ្ធតែពាក់ព័ន្ធនឹងការជំនុំជម្រះ ប៉ុន្តែការសាកល្បងពីរដំបូងត្រូវបានដាក់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមួយ ដែលការអភិវឌ្ឍលក្ខណៈនៅតែអាចធ្វើទៅបាន។ ការសាកល្បងទីបីខុសប្លែកទៅវិញ ត្រង់ថា វាជាការសាកល្បងព្យាករណ៍ដើម្បីសម្គាល់ដោយច្បាស់លាស់ ដែលគ្រាន់តែកំណត់អត្តសញ្ញាណថា អ្នកបានក្លាយជាអ្នកថ្វាយបង្គំប្រភេទណា នៅក្នុងជំហានពីរមុននៃដំណើរការសាកល្បងនោះ។

នៅក្នុងសម័យនៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយបញ្ចប់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក មានការសាកល្បងបី។ ការសាកល្បងទីមួយ គឺនៅពេលទេវតាបានចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ហើយស្របគ្នាជាមួយទេវតាដែលបានចុះមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ដូច្នេះ ការសាកល្បងនោះគឺជាការសាកល្បងអំពីអាហារ។ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 1 ការសាកល្បងទីមួយ គឺនៅពេលដានីយ៉ែលបានសម្រេចក្នុងចិត្តរបស់គាត់ថា មិនបរិភោគអាហាររបស់ស្តេច។ នៅពេលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានចុះមកលើព្រះគ្រីស្ទក្នុងពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ទ្រង់ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់បានតមអាហាររយៈពេលសែសិបថ្ងៃ ការសាកល្បងទីមួយរបស់ទ្រង់ គឺអំពីអាហារ។

ការសាកល្បងទីបី និងចុងក្រោយក្នុងពេលវេលានៃការបោះត្រារបស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់ គឺច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នៅពេលនោះ អស់អ្នកទាំងឡាយណាដែលមានការយល់ដឹងអំពីការទាមទាររបស់ថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ ហើយជ្រើសរើសថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃរបស់ព្រះអាទិត្យ នឹងទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ហើយពួកគេបាត់បង់ជារៀងអស់កល្បជានិច្ច។ បន្ទាប់ពីបីឆ្នាំ ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១ ដានីយ៉ែល និងបុរសឥស្សរិយយសទាំងបី ត្រូវបាននាំទៅនៅចំពោះព្រះបាទនេប៊ូក្នេសារ (ជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ) ដើម្បីឲ្យត្រូវវិនិច្ឆ័យអំពីការបណ្តុះបណ្តាលរបស់ពួកគេក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំមុននោះ។ នៅពេលដែលព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា បានចុះមកក្នុងរឿងនៃការបះបោររបស់និមរ៉ូឌ នៅត្រង់ “ទៅចុះ” លើកទីបី នោះគឺដើម្បីបំភាន់ភាសារបស់ពួកគេ ហើយបំបែកពួកគេឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ការសាកល្បងទីបី គឺជាការសាកល្បងសម្រេចចុងក្រោយដែលបំបែកមនុស្សទាំងពីរក្រុមចេញពីគ្នាសម្រាប់អស់កល្បជានិច្ច។

> «ទាំងពាក្យប្រៀបធៀបអំពីស្មៅអាក្រក់ និងពាក្យប្រៀបធៀបអំពីសំណាញ់ បង្រៀនយ៉ាងច្បាស់ថា គ្មានពេលណាមួយដែលមនុស្សអាក្រក់ទាំងអស់នឹងបែរមករកព្រះទេ។ ស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់លូតលាស់រួមគ្នារហូតដល់រដូវច្រូតកាត់។ ត្រីល្អ និងត្រីអាក្រក់ត្រូវបានទាញមកដល់មាត់ច្រាំងជាមួយគ្នា សម្រាប់ការញែកចេញជាចុងក្រោយ។»

> «ជាថ្មីម្តងទៀត ពាក្យប្រៀបប្រដូចទាំងនេះបង្រៀនថា នឹងមិនមានពេលសាកល្បងណាមួយបន្ទាប់ពីការជំនុំជម្រះឡើយ។ នៅពេលកិច្ចការនៃដំណឹងល្អត្រូវបានបញ្ចប់ នោះការបំបែករវាងមនុស្សល្អ និងមនុស្សអាក្រក់នឹងកើតមានភ្លាមៗ ហើយវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗក្នុងក្រុមទាំងពីរនោះ នឹងត្រូវបានកំណត់ជាស្ថាពររហូតតទៅ»។ Christ’s Object Lessons, 123.

ពេលវេលានៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ បញ្ចប់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះមកដល់ ហើយនៅចន្លោះការសាកល្បងទីបីនោះ និងការសាកល្បងទីមួយដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ការសាកល្បងទីពីរត្រូវបាននាំមកលើអាដվենទីសនិយមឡាវឌីសេ។ គ្មាន «ពេលសាកល្បងក្រោយការជំនុំជម្រះ» ឡើយ ពីព្រោះកិច្ចការនៃដំណឹងល្អ នៅពេលនោះ ត្រូវបានបញ្ចប់សម្រាប់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

អ្នកស្រី វ៉ៃត៍ បានបង្រៀននៅកន្លែងជាច្រើនថា ប្រសិនបើយើងមិនឆ្លងកាត់ការសាកល្បងទីមួយទេ នោះយើងមិនអាចឆ្លងកាត់ការសាកល្បងទីពីរបានឡើយ ហើយបើគ្មានការឆ្លងកាត់ការសាកល្បងទីពីរដោយជោគជ័យទេ នោះយើងនឹងបង្ហាញឲ្យឃើញនូវការបរាជ័យរបស់យើងនៅក្នុងការសាកល្បងទីបី ដែលជាការសាកល្បងសម្រេចចុងក្រោយ។

> «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​រំលឹក​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ការ​ប្រកាស​អំពី​ការ​យាង​មក​ជាលើក​ដំបូង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​ផ្ញើ​មក​ក្នុង​វិញ្ញាណ និង​អំណាច​របស់​អេលីយ៉ា ដើម្បី​រៀបចំ​ផ្លូវ​សម្រាប់​ព្រះយេស៊ូវ។ អស់​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​សក្ខីកម្ម​របស់​យ៉ូហាន មិន​បាន​ទទួល​អត្ថប្រយោជន៍​ពី​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ឡើយ។ ការ​ប្រឆាំង​របស់​ពួកគេ​ចំពោះ​សារ​ដែល​បាន​ទាយ​ទុក​មុន​អំពី​ការ​យាង​មក​របស់​ទ្រង់ បាន​ដាក់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​មួយ ដែល​ពួកគេ​មិន​អាច​ទទួល​យក​ដោយ​ងាយ​នូវ​ភស្តុតាង​ដ៏​ខ្លាំង​បំផុត​ថា ទ្រង់​ជា​ព្រះមេស្ស៊ី។ សាតាំង​បាន​នាំ​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​សារ​របស់​យ៉ូហាន ឲ្យ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ជាង​នោះ​ទៀត គឺ​បដិសេធ និង​ឆ្កាង​ព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួកគេ​បាន​ដាក់​ខ្លួន​ឯង​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដែល​ពួកគេ​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ព្រះពរ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ហាសិប​ថ្ងៃ​ឡើយ ជា​ព្រះពរ​ដែល​នឹង​បាន​បង្រៀន​ពួកគេ​អំពី​ផ្លូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​នៅ​ស្ថានសួគ៌។ ការ​ហែក​រហែក​នៃ​វាំងនន​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បាន​បង្ហាញ​ថា តង្វាយ និង​បទបញ្ញត្តិ​ពិធីការ​របស់​សាសន៍​យូដា នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក​ទៀត​ឡើយ។ យញ្ញបូជា​ដ៏​អស្ចារ្យ​ត្រូវ​បាន​ថ្វាយ​រួច​ហើយ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក ហើយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​បាន​ចុះ​មក​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ហាសិប​ថ្ងៃ បាន​នាំ​គំនិត​របស់​ពួក​សិស្ស​ពី​ទីបរិសុទ្ធ​នៅ​ផែនដី ទៅ​កាន់​ទីបរិសុទ្ធ​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ចូល​ទៅ​ដោយ​ព្រះលោហិត​របស់​ទ្រង់​ផ្ទាល់ ដើម្បី​ចាក់​បង្ហូរ​លើ​ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់​នូវ​អត្ថប្រយោជន៍​នៃ​ការ​ធួន​បាប​របស់​ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ពួក​យូដា​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ទាំង​ស្រុង។ ពួកគេ​បាន​បាត់បង់​ពន្លឺ​ទាំងអស់​ដែល​ពួកគេ​អាច​មាន​អំពី​ផែនការ​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ ហើយ​នៅតែ​ទុក​ចិត្ត​លើ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ដែល​ឥត​ប្រយោជន៍​របស់​ពួកគេ។ ទីបរិសុទ្ធ​នៅ​ស្ថានសួគ៌​បាន​ជំនួស​ទីបរិសុទ្ធ​នៅ​ផែនដី ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​មាន​ចំណេះដឹង​អំពី​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​នោះ​ឡើយ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ ពួកគេ​មិន​អាច​ទទួល​អត្ថប្រយោជន៍​ពី​ការ​អង្វរ​ជំនួស​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​បាន​ឡើយ»។

> «មនុស្សជាច្រើនមើលទៅលើដំណើររបស់ជនជាតិយូដា ក្នុងការបដិសេធ និងឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទ ដោយសេចក្តីភ័យរន្ធត់; ហើយនៅពេលពួកគេអានប្រវត្តិនៃការប្រមាថយ៉ាងអាម៉ាស់ដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់ ពួកគេគិតថា ពួកគេស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយនឹងមិនបដិសេធទ្រង់ដូចពេត្រុសបានធ្វើ ឬឆ្កាងទ្រង់ដូចជនជាតិយូដាបានធ្វើឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់អានដួងចិត្តរបស់មនុស្សទាំងអស់ បាននាំសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះយេស៊ូវ ដែលពួកគេបានអះអាងថាមាននោះ មកសាកល្បង។ ស្ថានសួគ៌ទាំងមូលបានឃ្លាំមើលដោយចំណាប់អារម្មណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត ចំពោះការទទួលសាររបស់ទេវតាទីមួយ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើនដែលអះអាងថាស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវ ហើយដែលស្រក់ទឹកភ្នែកនៅពេលពួកគេអានរឿងនៃឈើឆ្កាង បានចំអកដំណឹងល្អអំពីការយាងមករបស់ទ្រង់។ ជំនួសឲ្យការទទួលសារនោះដោយអំណរ ពួកគេបានប្រកាសថា វាជាការភាន់ច្រឡំ។ ពួកគេស្អប់អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ការលេចមករបស់ទ្រង់ ហើយបានបណ្តេញពួកគេចេញពីពួកជំនុំ។ អស់អ្នកដែលបានបដិសេធសារទីមួយ មិនអាចទទួលផលប្រយោជន៍ពីសារទីពីរបានឡើយ; ហើយពួកគេក៏មិនបានទទួលផលប្រយោជន៍ពីសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រដែរ ដែលមានបំណងរៀបចំពួកគេឲ្យចូលជាមួយព្រះយេស៊ូវដោយសេចក្តីជំនឿ ទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតនៃទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។ ហើយដោយការបដិសេធសារទាំងពីរដំបូងនោះ ពួកគេបានធ្វើឲ្យការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនងងឹតខ្លាំងដល់ថ្នាក់ ពួកគេមិនអាចឃើញពន្លឺណាមួយនៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលបង្ហាញផ្លូវទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុតនោះបានឡើយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ដូចដែលជនជាតិយូដាបានឆ្កាងព្រះយេស៊ូវដែរ ដូច្នោះពួកជំនុំដែលមានតែឈ្មោះក៏បានឆ្កាងសារទាំងនេះដែរ ហេតុនេះហើយបានជា ពួកគេមិនមានចំណេះដឹងអំពីផ្លូវទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុតទេ ហើយពួកគេក៏មិនអាចទទួលផលប្រយោជន៍ពីការអង្វររបស់ព្រះយេស៊ូវនៅទីនោះបានឡើយ។ ដូចជាជនជាតិយូដា ដែលបានថ្វាយយញ្ញបូជាដែលឥតប្រយោជន៍របស់ពួកគេ ពួកគេក៏លើកឡើងការអធិស្ឋានដែលឥតប្រយោជន៍របស់ពួកគេ ទៅកាន់បន្ទប់ដែលព្រះយេស៊ូវបានចាកចេញហើយ; ហើយសាតាំង ដែលរីករាយនឹងការបញ្ឆោតនេះ បានសន្មតខ្លួនជាអ្នកមានលក្ខណៈសាសនា ហើយនាំគំនិតរបស់ពួកគ្រីស្ទានដែលអះអាងទាំងនេះ ទៅរកខ្លួនវា ដោយប្រតិបត្តិការជាមួយនឹងអំណាចរបស់វា ទីសម្គាល់របស់វា និងអស្ចារ្យក្លែងក្លាយ ដើម្បីចងភ្ជាប់ពួកគេឲ្យជាប់នៅក្នុងអន្ទាក់របស់វា។» Early Writings, 259–261.

ប្រសិនបើយើងមិនព្រមទទួលយកសារព្រមានដែលតំណាងដោយថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នោះទេ នោះយើងប្រាកដជានឹងទទួលយកច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅពេលវាមកដល់ ដោយសន្មតថាយើងនៅតែមានជីវិត។ ដោយបាននិយាយដូច្នេះ ការសាកល្បងដែលនៅក្នុងនោះយើងកំណត់វាសនាអស់កល្បរបស់យើង ហើយការសាកល្បងដែលយើងត្រូវតែឆ្លងកាត់មុនពេលយើងត្រូវបានបោះត្រានៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់ ដែលជាការសាកល្បងដែលយើងត្រូវតែឆ្លងកាត់មុនពេលរយៈពេលសាកល្បងត្រូវបិទបញ្ចប់ គឺជាការសាកល្បងទីពីរ ហើយវាជាការសាកល្បងអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ។

> «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា រូបព្រះនៃសត្វសាហាវនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងមុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ; ដ្បិតវានឹងក្លាយជាការសាកល្បងដ៏ធំសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះ ដោយសារវា វាសនាអស់កល្បជានិច្ចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានសម្រេច។ ជំហររបស់អ្នកជាការច្របូកច្របល់នៃភាពមិនស៊ីសង្វាក់គ្នាជាច្រើន ដល់ថ្នាក់មានមនុស្សតិចប៉ុណ្ណោះដែលនឹងត្រូវបញ្ឆោត។»

> «ក្នុង​វិវរណៈ ១៣ ប្រធានបទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់; [វិវរណៈ ១៣:១១–១៧, ដកស្រង់]។»

> «នេះ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​តែ​មាន មុន​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បោះ​ត្រា។ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ភក្ដីភាព​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​ព្រះ ដោយ​ការ​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បដិសេធ​មិន​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ក្លែងក្លាយ នឹង​ឈរ​នៅ​ក្រោម​ទង់ជ័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ព្រះ​យេហូវ៉ា ហើយ​នឹង​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់។ រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​លះបង់​សេចក្ដី​ពិត​ដែល​មាន​ប្រភព​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ នឹង​ទទួល​សញ្ញា​របស់​សត្វ​សាហាវ»។ Manuscript Releases, volume 15, 15.

ការសាកល្បងទីពីរ ក្នុងពេលនៃការបោះត្រារបស់អ្នកមួយរយសែសិបបួនពាន់ គឺជាការសាកល្បងដោយទស្សនភាពព្យាករណ៍។ វាទាមទារឲ្យមានការទទួលស្គាល់ការកកើតឡើងនៃរូបសត្វក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយការសាកល្បងនោះអាចត្រូវបានបើកសម្ដែងបានតែតាមរយៈព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនោះទៅទៀត ព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះ នឹងត្រូវបានយល់ដឹងតែដោយអស់អ្នកដែលជ្រើសរើសបរិភោគសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាវិធីសាស្ត្រនៃបន្ទាត់លើបន្ទាត់។ ប្រសិនបើយើងបដិសេធមិនព្រមបរិភោគសារដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តនៃទេវតាដ៏មានអំណាចនៃវិវរណៈដប់ប្រាំបី នៅពេលគាត់ចុះមក នោះយើងនឹងមិនមានសមត្ថភាពទទួលស្គាល់ការកកើតឡើងនៃរូបសត្វឡើយ។

ដើម្បីបរិភោគសារនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតានោះ ត្រូវការឲ្យសិស្សនៃព្យាករណ៍អាចមើលឃើញថា ទេវតានោះមានសារមួយនៅក្នុងដៃរបស់ខ្លួន។ នៅពេលដែលទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ ចុះមក ខគម្ពីរនោះមិនបានបញ្ជាក់អំពីអ្វីមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ឡើយ ប៉ុន្តែវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» បង្កើតឡើងតាមសាក្សីជាច្រើនថា តែងតែមានសារមួយនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតាដែលចុះមក។ អស់អ្នកដែលបដិសេធវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» គឺខ្វាក់ចំពោះសារដែលផ្ដល់ភស្តុតាងថា រូបសត្វសាហាវកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ការនោះត្រូវតែត្រូវបានទទួលស្គាល់ ពីព្រោះវាសនាអស់កល្បរបស់យើង ពឹងផ្អែកលើការទទួលស្គាល់សេចក្តីពិតនេះ។ តាម «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» បងស្រី វ៉ៃត៍ កំណត់អត្តសញ្ញាណលក្ខណៈព្យាករណ៍នៃទេវតាទីមួយ ជាមួយនឹងលក្ខណៈដូចគ្នានៃទេវតាដ៏ខ្លាំងពូកែនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨។

> «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ដែល​ស្ថានសួគ៌​ទាំង​មូល​បាន​មាន​ចំពោះ​កិច្ចការ​ដែល​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​លើ​ផែនដី។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្គាប់​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​មួយ​អង្គ​ឲ្យ​ចុះ​មក ហើយ​ព្រមាន​អ្នក​ស្នាក់នៅ​លើ​ផែនដី​ឲ្យ​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ការ​យាង​មក​លើក​ទី​ពីរ​របស់​ទ្រង់។ ខណៈ​ដែល​ទេវតា​នោះ​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រះសន្និធិ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​នៅ​ស្ថានសួគ៌ មាន​ពន្លឺ​ដ៏​ភ្លឺ​ចែងចាំង និង​រុងរឿង​យ៉ាង​ខ្លាំង​មួយ​បាន​នាំ​មុខ​គាត់។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា បេសកកម្ម​របស់​គាត់ គឺ​ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផែនដី​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​គាត់ និង​ព្រមាន​មនុស្ស​អំពី​ព្រះពិរោធ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​របស់​ព្រះ។ មនុស្ស​ជា​បហុកុដិ​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​នោះ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំង​នេះ មាន​ខ្លះ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ចិត្ត​ស្ងប់ស្ងាត់ និង​គោរព​កោតខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង ខណៈ​ដែល​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​មាន​អំណរ និង​ត្រេកអរ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​ពន្លឺ​នោះ បាន​បែរ​មុខ​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ។ ទោះ​បី​ជា​ពន្លឺ​នោះ​បាន​ចាំង​លើ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ក៏​ដោយ ក៏​មាន​អ្នក​ខ្លះ​គ្រាន់​តែ​ស្ថិត​ក្រោម​ឥទ្ធិពល​របស់​វា​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​មិន​បាន​ទទួល​វា​ដោយ​អស់​ពី​ចិត្ត​ទេ។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​សេចក្ដី​កំហឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង។ អ្នក​បម្រើ​ព្រះ និង​ប្រជាជន​បាន​រួម​គ្នា​ជាមួយ​ពួក​អាក្រក់ ហើយ​បាន​ប្រឆាំង​យ៉ាង​រឹងមាំ​នឹង​ពន្លឺ​ដែល​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​នោះ​បាន​បញ្ចេញ​មក។ ប៉ុន្តែ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​ពន្លឺ​នោះ បាន​ដក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​លោកិយ ហើយ​បាន​រួបរួម​គ្នា​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ»។

> «សាតាំង និងទេវតារបស់វា បានមមាញឹកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការស្វែងរកទាក់ទាញគំនិតរបស់មនុស្សឲ្យឆ្ងាយចេញពីពន្លឺឲ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ក្រុមអ្នកដែលបានបដិសេធពន្លឺនោះ ត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹត។ ខ្ញុំបានឃើញទេវតារបស់ព្រះកំពុងមើលដោយការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅលើប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលអះអាងថាជារបស់ទ្រង់ ដើម្បីកត់ត្រាលក្ខណៈដែលពួកគេបានបង្ហាញឡើង នៅពេលសារដែលមានប្រភពមកពីស្ថានសួគ៌ត្រូវបាននាំមកបង្ហាញដល់ពួកគេ។ ហើយដោយសារមានមនុស្សជាច្រើនណាស់ដែលអះអាងថាស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវ បានបែរចេញពីសារស្ថានសួគ៌ដោយការមើលងាយ ការចំអក និងការស្អប់ខ្ពើម ទេវតាម្នាក់ដែលកាន់សន្លឹករមូរនៅក្នុងដៃ បានកត់ត្រាទុកនូវកំណត់ត្រាដ៏គួរឲ្យអាម៉ាស់នោះ។ ស្ថានសួគ៌ទាំងមូលពោរពេញដោយសេចក្តីកំហឹងយ៉ាងសុចរិត ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវត្រូវបានមើលស្រាលដូច្នេះដោយអ្នកដើរតាមទ្រង់ដែលអះអាងថាជារបស់ទ្រង់»។ Early Writings, 245, 246.

ក្នុងអត្ថបទនោះ ទេវតាទីមួយនៃ វិវរណៈ ជំពូកទីដប់បួន ត្រូវបាន «ប្រទានបេសកកម្ម» «ឲ្យចុះមក ហើយព្រមានដល់អ្នកស្នាក់នៅលើផែនដីឲ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការយាងមកលើកទីពីររបស់ព្រះអង្គ» ដែលជាកិច្ចការដូចគ្នាទាំងស្រុងនឹងរបស់ទេវតានៅ វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី។ បេសកកម្មរបស់ទេវតាទីមួយគឺ «បំភ្លឺផែនដីដោយសិរីល្អរបស់គាត់ ហើយព្រមានមនុស្សអំពីសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលកំពុងមកដល់» ដែលម្តងទៀតជាបេសកកម្មរបស់ទេវតានៅជំពូកទីដប់ប្រាំបី។ អ្នកដែលបានទទួលសារនោះ «បានលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់» ហើយអ្នកដែលបានបដិសេធសារនោះ «ត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹតទាំងស្រុង»។

ដានីយ៉ែល និងបុរសមានកិត្តិយសបីនាក់ បានជ្រើសរើសបរិភោគអាហារនៃស្ថានសួគ៌ ខណៈដែលក្រុមមួយទៀតបានបរិភោគអាហាររបស់បាប៊ីឡូន។ នៅចុងបញ្ចប់នៃ «ការសាកល្បងដោយការមើលឃើញ» រយៈពេលដប់ថ្ងៃ ដានីយ៉ែល និងសហការីរបស់គាត់បានលើកតម្កើងព្រះ ដ្បិតទឹកមុខរបស់ពួកគេមើលទៅធាត់ល្អ និងស្រស់ស្អាតជាងអ្នកដែលបានបរិភោគអាហាររបស់បាប៊ីឡូន។ សាររបស់ទេវតាទីមួយក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៤ តំណាងឲ្យការសាកល្បងទាំងបីនៅក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់វាចំពោះដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច។ ការសាកល្បងទីមួយ គឺឲ្យកោតខ្លាចព្រះ ការសាកល្បងទីពីរ គឺឲ្យថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ហើយការសាកល្បងទីបី គឺនៅពេលម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះមកដល់។ អ្នកដែលបានយកសៀវភៅតូចចេញពីដៃរបស់ទេវតាទីមួយ ហើយបរិភោគវា ដូចដែលយ៉ូហានបានតំណាងនៅក្នុងជំពូក ១០ បានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះនៅក្នុងការសាកល្បងទីពីរ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេបានត្រៀមខ្លួនដើម្បីចូលទៅក្នុងការជំនុំជម្រះរបស់នេប៊ូក្នេសា។ តាមបន្ទាត់លើបន្ទាត់ ការសាកល្បងទីមួយនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺត្រូវបរិភោគសៀវភៅតូចដែលស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតាដ៏មានអំណាច។ ការសាកល្បងនោះបាននាំចូលទៅកាន់ការសាកល្បងបន្ទាប់ ដែលក្នុងនោះ អ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ ត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញជាមុន មុនការសាកល្បងចុងក្រោយ និងសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់ ដែលគ្រាន់តែបង្ហាញអត្តចរិតដែលត្រូវបានលើកតម្កើង ឬមិនដូច្នោះទេ អត្តចរិតដែលពោរពេញដោយភាពងងឹត។

រយៈពេលនៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ពាក្យប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ នឹងត្រូវបានធ្វើម្តងទៀត ហើយសម្រេចបំពេញតាមអក្សរពិតប្រាកដ។ ហេតុការណ៍នោះ ដូច្នេះហើយ កំណត់បញ្ជាក់ថា ប្រវត្តិទំនាយនៃហាបាគុក ជំពូក ២ ក៏នឹងត្រូវបានធ្វើម្តងទៀត ហើយសម្រេចបំពេញតាមអក្សរពិតប្រាកដដែរ។ នេះក៏មានន័យថា រយៈពេលនៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជារយៈពេលដែលឥទ្ធិពលនៃនិមិត្តទាំងអស់ក្នុងទំនាយ ត្រូវបានធ្វើម្តងទៀត ហើយសម្រេចបំពេញតាមអក្សរពិតប្រាកដ។

ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ ត្រូវបានបើកត្រានៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩។ ខនេះចាប់ផ្តើមដោយពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៧៩៨ ហើយបញ្ចប់ដោយសម្គាល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩។ បន្ទាត់លើបន្ទាត់ ពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៧៩៨ ស្របគ្នានឹងពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៩។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខ ៤០ ដែលចាប់ផ្តើមក្នុងឆ្នាំ ១៧៩៨ ហើយបន្តរហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យក្នុងខ ៤១ តំណាងឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសត្វពីផែនដី (សហរដ្ឋអាមេរិក) ក្នុងនាមជានគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។ ស្នែងពីររបស់សត្វពីផែនដី គឺគណបក្សសាធារណរដ្ឋនិយម និងប្រូតេស្តង់និយម ត្រូវបានតំណាងដោយពេលវេលាចុងបញ្ចប់ទាំងពីរ។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា​របស់​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​នឹង​បង្កើត​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ក្រុម ក្នុង​អំឡុង​ការ​សាកល្បង​ទីពីរ ក្នុង​ចំណោម​ការ​សាកល្បង​ទាំង​បី នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​នោះ។ ក្រុម​មួយ​នឹង​បាន​អភិវឌ្ឍ​រូបភាព​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ក្រុម​មួយ​ទៀត​នឹង​បាន​អភិវឌ្ឍ​រូបភាព​របស់​សត្វ​សាហាវ។ នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​សាកល្បង​នោះ ស្នែង​គណបក្ស​សាធារណរដ្ឋ​នឹង​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់ជំនឿ ហើយ​បង្កើត​រូបភាព​នៃ​សត្វ​សាហាវ ខណៈ​ដែល​ព្រះវិហារ​ប្រូតេស្តង់​ទាំងឡាយ នឹង​កាន់កាប់​អំណាច​លើ​រដ្ឋាភិបាល​ស៊ីវិល​នៅ​ពេល​នោះ។ រយៈពេល​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​គ្រប់​ទស្សនៈ​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដ្បិត​នេះ​ហើយ​ជា​កន្លែង​ដែល «សៀវភៅ​ទាំង​អស់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ ជួប​គ្នា ហើយ​បញ្ចប់»។

ការសាកល្បងទីពីរ​នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​អំពី​រូបសំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ ទាំង​ខាងក្នុង​សម្រាប់​ព្រហ្មចារី​ទាំងឡាយ និង​ខាងក្រៅ​សម្រាប់​អ្នកនយោបាយ​នៃ​គណបក្ស​នយោបាយ​ប្រជែង​គ្នា​ទាំងពីរ។ ការ​សាកល្បង​នោះ គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​យើង​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់ «មុន​ពេល​អវសានកាល​នៃ​ព្រះគុណ​បិទ» នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។ ការ​សាកល្បង​នោះ គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​យើង​ឆ្លង​កាត់ «មុន​ពេល​យើង​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា»។ ការ​សាកល្បង​នោះ គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​នៅ​ទីនោះ «វាសនា​អស់កល្ប​ជានិច្ច​របស់​យើង​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច»។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ទេវតាដ៏មានអំណាចមួយទៀត ត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យចុះមកផែនដី។ ព្រះយេស៊ូវបានដាក់សំណេរមួយនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតានោះ ហើយកាលទេវតានោះមកដល់ផែនដី វាបានស្រែកថា “បាប៊ីឡូនបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ”។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញអស់អ្នកដែលបានខកចិត្ត លើកភ្នែករបស់ខ្លួនឡើងទៅស្ថានសួគ៌ម្តងទៀត ដោយសម្លឹងមើលដោយសេចក្តីជំនឿ និងសេចក្តីសង្ឃឹម ចំពោះការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនហាក់ដូចជានៅតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្ពឹកស្រពន់ ដូចជាកំពុងដេកលក់; ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំអាចឃើញស្នាមនៃទុក្ខព្រួយដ៏ជ្រាលជ្រៅនៅលើទឹកមុខរបស់ពួកគេ។ អស់អ្នកដែលបានខកចិត្ត បានឃើញតាមរយៈបទគម្ពីរថា ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅក្នុងគ្រាពន្យារពេល ហើយថា ពួកគេត្រូវតែរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ ចំពោះការបំពេញសម្រេចនៃនិមិត្ត។ ភស្តុតាងដដែលដែលបាននាំពួកគេឲ្យទន្ទឹងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 ក៏បាននាំពួកគេឲ្យរំពឹងថាព្រះអង្គនឹងយាងមកនៅឆ្នាំ 1844 ផងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានឃើញថា មនុស្សភាគច្រើនមិនមានកម្លាំងស្វាហាប់នោះ ដែលបានសម្គាល់សេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 ឡើយ។ ការខកចិត្តរបស់ពួកគេបានបន្ថយសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ....»

> «នៅពេលដែលការបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធត្រូវបានបញ្ចប់ ហើយទ្រង់បានឆ្លងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត ហើយឈរនៅមុខហិបដែលផ្ទុកក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ នោះទ្រង់បានចាត់ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយទៀត ដោយមានសារទីបី ទៅកាន់លោកិយ។ សៀវភៅរមៀលមួយត្រូវបានដាក់នៅក្នុងដៃរបស់ទេវតា ហើយនៅពេលដែលគាត់ចុះមកផែនដីដោយអំណាច និងសិរីល្អ គាត់បានប្រកាសការព្រមានដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ ដោយមានការគំរាមដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតដែលមនុស្សធ្លាប់បានទទួល។ សារនេះត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីដាក់កូនចៅរបស់ព្រះឲ្យស្ថិតក្នុងការប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយបង្ហាញពួកគេអំពីម៉ោងនៃការល្បួង និងសេចក្ដីវេទនាដែលនៅខាងមុខពួកគេ។ ទេវតាបានមានប្រសាសន៍ថា “ពួកគេនឹងត្រូវបាននាំឲ្យចូលទៅក្នុងការប្រយុទ្ធយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា។ សេចក្ដីសង្ឃឹមតែមួយគត់របស់ពួកគេសម្រាប់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច គឺត្រូវនៅជាប់មាំមួន។ ទោះបីជាជីវិតរបស់ពួកគេស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ពួកគេត្រូវតែកាន់ខ្ជាប់សេចក្ដីពិតឲ្យមាំ”។ ទេវតាទីបីបញ្ចប់សាររបស់គាត់ដូច្នេះថា “នៅទីនេះមានការអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធៈ នៅទីនេះមានពួកអ្នកដែលកាន់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ”។ នៅពេលដែលគាត់បាននិយាយពាក្យទាំងនេះម្តងទៀត គាត់បានចង្អុលទៅកាន់ទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។ គំនិតរបស់អស់អ្នកដែលទទួលយកសារនេះ ត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុត ជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវឈរនៅមុខហិប កំពុងធ្វើការអង្វរចុងក្រោយរបស់ទ្រង់សម្រាប់អស់អ្នកដែលសេចក្ដីមេត្តាករុណានៅតែស្ថិតស្ថេរ និងសម្រាប់អស់អ្នកដែលបានរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះដោយអវិជ្ជា។ ការលោះបាបនេះត្រូវបានធ្វើសម្រាប់មនុស្សសុចរិតដែលបានស្លាប់ ក៏ដូចជាសម្រាប់មនុស្សសុចរិតដែលនៅរស់។ វារួមបញ្ចូលអស់អ្នកដែលបានស្លាប់ដោយទុកចិត្តលើព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែដោយមិនបានទទួលពន្លឺអំពីបទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ បានប្រព្រឹត្តបាបដោយអវិជ្ជា ក្នុងការរំលងសេចក្ដីបង្គាប់របស់វា»។ Early Writings, 245, 255.

Back to Articles