Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយហាសិបពីរ

និមិត្តរូបនៃដំបងទាំងពីររបស់អេសេគាល៖ ដំណើរឆ្លងកាត់ព្រះបន្ទូលទំនាយ និងការប្រោសលោះ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងពិចារណាខ្សែបន្ទាត់នៃអេសេគាល ជំពូក ៣៧ ដែលជាដំបូងសម្គាល់ការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ និងសារទៅកាន់ឡាវឌីសេ ដែលនាំឲ្យកើតមានកងទ័ពនៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ បន្ទាប់មក អេសេគាលបានរំឭកខ្សែបន្ទាត់នោះឡើងវិញ ហើយពង្រីកលើវា ដោយណែនាំអំពីការភ្ជាប់ដំបងទាំងពីរនៃអាណាចក្រខាងជើង និងខាងត្បូងរបស់អ៊ីស្រាអែល ជាឧទាហរណ៍នៃដំណើរការដែលព្រះភាព និងមនុស្សភាពត្រូវបានភ្ជាប់រួមគ្នា ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ។ នៅពេលដែលប្រជាជាតិទាំងពីរត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នាជាប្រជាជាតិតែមួយ អេសេគាលសម្គាល់ថា ពួកគេមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកគាត់និយាយអំពីសេចក្តីសញ្ញាអស់កល្បជានិច្ច ដែលជាសេចក្តីសញ្ញាដែលបានសម្រេចជាមួយនឹងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ខណៈដែលសង្កត់ធ្ងន់ថា ប្រជាជននៃសេចក្តីសញ្ញានៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនោះ នឹងមានទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះស្ថិតនៅកណ្ដាលពួកគេជាអស់កល្បជានិច្ច។

យើងបានបន្ថែមទៅលើខ្សែនោះ នូវកិច្ចការរបស់យ៉ូហានក្នុងការវាស់ព្រះវិហារនៅឆ្នាំ 1844 ដោយដូច្នេះបង្ហាញជារូបសញ្ញានៃការវាស់ចុងក្រោយដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ ការវាស់នោះក៏ត្រូវបានសាការីនិយាយដល់ផងដែរ ដែលរួមបញ្ចូលថា ការវាស់កើតឡើងនៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡិមម្តងទៀតជាទីក្រុងសម្រាប់ដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ យើងកំពុងទាញយកឧបមាដូចមួយរវាងសមាសភាគទាំងឡាយដែលបង្កើតជាព្រះវិហារ និងដំបងទាំងពីររបស់នគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងរបស់អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងការនាំយកព្រះលក្ខណៈជាព្រះរបស់ទ្រង់មករួមជាមួយមនុស្សជាតិរបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងទំនាយទាំងពីរនៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ដែលបានធ្លាក់មកលើនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូង ដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងទំនាយនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ។

ដើម្បីកំណត់ថា ដំបងទាំងឡាយនៅក្នុងគម្ពីរអេសេគាលតំណាងឲ្យអ្វីក្នុងកិច្ចការនៃដំណឹងល្អ នោះត្រូវការការយល់ដឹងមូលដ្ឋានអំពីដំណឹងល្អជាមុនសិន។ ព្រះគ្រីស្ទបានទទួលយកសាច់ឈាមដែលបានធ្លាក់ចុះរបស់យើង បន្ទាប់ពីអស់រយៈពេលបួនពាន់ឆ្នាំនៃភាពទន់ខ្សោយដែលបានទទួលមរតកមក ហើយភាពទន់ខ្សោយទាំងនេះបានបន្តមកដល់ទ្រង់តាមរយៈនាងម៉ារី។ ក្នុងនាមជាគំរូរបស់យើង ទ្រង់បានបង្ហាញថា ដោយការអនុវត្តឆន្ទៈរបស់ទ្រង់ ឲ្យចុះចូលចំពោះព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះវរបិតាទ្រង់ យើងអាចឈ្នះដូចដែលទ្រង់បានឈ្នះ ដោយការអនុវត្តឆន្ទៈរបស់យើងឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការចុះចូលចំពោះព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។ ឆន្ទៈរបស់យើងត្រូវបានប្រើប្រាស់ សម្រាប់ល្អឬអាក្រក់ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់យើង ដែលជាបន្ទាយរឹងមាំនៃព្រលឹង។

> «សិស្សដែលប្រាថ្នាចង់ដាក់ការងាររយៈពេលពីរវគ្គចូលក្នុងវគ្គតែមួយ មិនគួរត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើតាមបំណងរបស់ខ្លួនក្នុងកិច្ចការនេះឡើយ។ ការទទួលបន្ទុកការងារទ្វេដង សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន មានន័យថា ជាការបង្ខំចិត្តឲ្យធ្វើការលើសកម្លាំង ហើយជាការមិនអើពើចំពោះការហាត់ប្រាណខាងរាងកាយដែលសមរម្យ។ មិនសមហេតុផលឡើយដែលនឹងសន្និដ្ឋានថា ចិត្តអាចចាប់យក និងរំលាយអាហារផ្លូវចិត្តដែលលើសប្រមាណបាន ហើយការផ្តល់អាហារច្រើនលើសដល់ចិត្ត គឺជាបាបធំដូចគ្នានឹងការផ្ទុកអាហារលើសលប់ដល់សរីរាង្គរំលាយអាហារ ដោយមិនផ្តល់ពេលសម្រាកដល់ក្រពះសោះ។ ខួរក្បាលគឺជាបន្ទាយរឹងមាំនៃមនុស្សទាំងមូល ហើយទម្លាប់ខុសឆ្គងក្នុងការបរិភោគ ការស្លៀកពាក់ ឬការគេង សុទ្ធតែប៉ះពាល់ដល់ខួរក្បាល និងរារាំងមិនឲ្យសិស្សសម្រេចបាននូវអ្វីដែលខ្លួនប្រាថ្នា គឺវិន័យផ្លូវចិត្តដ៏ល្អមួយ។ ផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយដែលមិនត្រូវបានថែទាំដោយការយកចិត្តទុកដាក់ នឹងបញ្ជូនសញ្ញាអំពីការខូចខាតរបស់វាទៅកាន់ខួរក្បាល។ គួរតែអនុវត្តការអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូយ៉ាងច្រើន ក្នុងការបង្រៀនយុវជនឲ្យដឹងពីរបៀបថែរក្សាសុខភាពរបស់ពួកគេ។ ពួកគេគួរតែទទួលបានចំណេះដឹងច្បាស់លាស់អំពីកិច្ចការនេះ ដើម្បីឲ្យសាច់ដុំ និងសរីរាង្គរាល់ផ្នែកត្រូវបានពង្រឹង និងបង្ហាត់វិន័យយ៉ាងសមស្រប ដូច្នេះក្នុងសកម្មភាពដោយចេតនា ឬដោយអចេតនា សុខភាពដ៏ប្រសើរបំផុតអាចកើតមានឡើង ហើយខួរក្បាលត្រូវបានបង្កើនកម្លាំងឡើង ដើម្បីទ្រទ្រង់ការប្រើប្រាស់កម្លាំងដោយសារការសិក្សា»។ Christian Education, 124.

កិច្ចការនៃសេចក្ដីសញ្ញាអស់កល្បជានិច្ច គឺសរសេរក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះលើចិត្ត និងលើគំនិតរបស់យើង ហើយទាំងចិត្ត និងគំនិតរបស់យើង ស្ថិតនៅក្នុង «បន្ទាយនៃព្រលឹងរបស់យើង» គឺខួរក្បាលរបស់យើង។

> «ចិត្តគំនិតរបស់បុរសឬស្ត្រីម្នាក់ មិនធ្លាក់ចុះភ្លាមៗពីសេចក្តីបរិសុទ្ធ និងសេចក្តីវិសុទ្ធ ទៅកាន់សេចក្តីទ្រុឌទ្រោម សេចក្តីពុករលួយ និងឧក្រិដ្ឋកម្មឡើយ។ ការប្រែប្រាស់មនុស្សឲ្យទៅជាព្រះទេវភាព ឬការបន្ទាបអ្នកដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរូបភាពនៃព្រះ ឲ្យទៅជាសភាពសាហាវឃោរឃៅ ឬសាតាំង នោះត្រូវការពេលវេលា។ ដោយការសម្លឹងមើល យើងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ ទោះបីមនុស្សត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរូបភាពនៃព្រះអង្គជាព្រះបង្កើតរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏មនុស្សអាចអប់រំចិត្តគំនិតរបស់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ដែលអំពើបាប ដែលគាត់ធ្លាប់ស្អប់ខ្ពើម នឹងក្លាយជារឿងគួរឲ្យពេញចិត្តសម្រាប់គាត់។ នៅពេលដែលគាត់ឈប់ចាំយាម និងអធិស្ឋាន គាត់ក៏ឈប់ការពារបន្ទាយ គឺចិត្ត ហើយចូលរួមក្នុងអំពើបាប និងឧក្រិដ្ឋកម្ម។ ចិត្តគំនិតត្រូវបានបង្ខូចបន្ថោក ហើយមិនអាចលើកវាឡើងចេញពីសេចក្តីពុករលួយបានឡើយ ខណៈពេលដែលវាកំពុងត្រូវបានអប់រំឲ្យធ្វើជាទាសករនៃអំណាចសីលធម៌ និងបញ្ញា ហើយនាំអំណាចទាំងនោះឲ្យស្ថិតក្រោមការគោរពបង្គាប់ដល់តណ្ហាដ៏ទាបថោកជាង។ សង្គ្រាមជាបន្តបន្ទាប់ប្រឆាំងនឹងចិត្តសាច់ឈាម ត្រូវតែរក្សាទុកជានិច្ច; ហើយយើងត្រូវតែទទួលបានជំនួយដោយឥទ្ធិពលដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះគុណរបស់ព្រះ ដែលនឹងទាក់ទាញចិត្តគំនិតឲ្យឡើងទៅខាងលើ ហើយបង្ហាត់វាឲ្យមានទម្លាប់សញ្ជឹងគិតអំពីអ្វីៗដ៏បរិសុទ្ធ និងវិសុទ្ធ»។ Adventist Home, 330.

«ចិត្ត», «បេះដូង», «ខួរក្បាល» គឺជា «បន្ទាយរឹងមាំនៃព្រលឹង»។ បន្ទាយរឹងមាំគឺជាបន្ទាយការពារ ដែលត្រូវបានយាមរក្សាមិនឲ្យអំពើបាបចូលមកបាន។

> «ក្នុងការអធិស្ឋានរបស់ទ្រង់ទៅកាន់ព្រះវរបិតា ព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានមេរៀនមួយដល់លោកិយ ដែលគួរត្រូវបានឆ្លាក់ជាប់ក្នុងចិត្តនិងព្រលឹង។ “ហើយនេះជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច” ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា “គឺឲ្យគេស្គាល់ទ្រង់ ជាព្រះដ៏ពិតតែមួយ ហើយស្គាល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់បានចាត់ឲ្យមក”។ យ៉ូហាន 17:3។ នេះហើយជាការអប់រំពិតប្រាកដ។ វាប្រទានអំណាច។ ការស្គាល់ព្រះ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់បានចាត់ឲ្យមក ដោយបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ បម្លែងមនុស្សឲ្យទៅជារូបអង្គនៃព្រះ។ វាប្រទានឲ្យមនុស្សមានអំណាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ដោយនាំគ្រប់ការជំរុញចិត្ត និងតណ្ហាទាំងឡាយនៃសភាពធម្មជាតិទាប ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អំណាចខ្ពង់ខ្ពស់នៃចិត្តគំនិត។ វាធ្វើឲ្យអ្នកដែលកាន់កាប់វាក្លាយជាកូនរបស់ព្រះ និងជាមរតកស្ថានសួគ៌។ វានាំគាត់ឲ្យចូលទៅក្នុងសហគមន៍ជាមួយព្រះបញ្ញាញាណនៃព្រះអនន្តភាព ហើយបើកឲ្យគាត់ឃើញទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សម្បូរបែបនៃសកលលោក»។ Christ’s Object Lessons, 114.

«អំណាចខ្ពស់ជាង» ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីគ្រប់គ្រង និងនាំឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការបង្គាប់នូវ «ចលនាចិត្ត និងតណ្ហារបស់ធម្មជាតិទាប»។ អំណាចខ្ពស់ជាងទាំងនោះស្ថិតនៅក្នុងចិត្តគំនិត ហើយ «ការរួបរួមជាមួយនឹងព្រះចិត្តនៃព្រះអនន្ត» នេះហើយ ដែល «បម្លែងមនុស្សឲ្យទៅជារូបព្រះ»។ នៅក្នុងពេលបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ នោះ រូបសត្វសាហាវត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងមនុស្សមួយក្រុម ហើយរូបព្រះគ្រីស្ទក្នុងមនុស្សមួយក្រុមទៀត។ អ្វីដែលសម្រេចការបម្លែងនេះ គឺការតភ្ជាប់រវាងចិត្តគំនិត។ អ្នកដែលមានចិត្តគំនិតខាងសាច់ឈាម ដូចដែលប៉ុលបានកំណត់សម្គាល់ វាបង្កើតជារូបសាច់ឈាម—គឺសត្វសាហាវ។ អ្នកដែលបានឈានដល់ព្រះចិត្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទ វាបង្កើតជារូបព្រះគ្រីស្ទ។ សេចក្តីសន្យានៃសេចក្តីសញ្ញា គឺថា យើងអាចឈានដល់ព្រះចិត្តរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅពេលប្រែចិត្ត ទោះបើយើងទាំងអស់គ្នាត្រូវបានកើតមកជាមួយនឹងចិត្តគំនិតខាងសាច់ឈាមក៏ដោយ។

> ចូរឲ្យមានគំនិតនេះនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា ដែលក៏មាននៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវដែរ៖ ព្រះអង្គ ដែលមានសភាពជាព្រះ មិនបានគិតថា ការស្មើនឹងព្រះជាការឆក់យកដោយមិនសមស្របឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យព្រះអង្គទទេពីកិត្តិយសរបស់ព្រះអង្គ ទទួលយកសភាពជាអ្នកបម្រើ ហើយត្រូវបានបង្កើតមកក្នុងលក្ខណៈដូចមនុស្ស។ ហើយនៅពេលដែលត្រូវបានឃើញក្នុងរូបរាងជាមនុស្ស ព្រះអង្គបានបន្ទាបព្រះអង្គទាបចុះ ហើយបានស្តាប់បង្គាប់រហូតដល់សេចក្តីស្លាប់ គឺសេចក្តីស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាង។ ភីលីព 2:5–8។

យើងត្រូវមានព្រះទ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងយើង ដូចដែលក៏មាននៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទផងដែរ ពីព្រោះយើងត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរូបអង្គរបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ យើងមិនមានព្រះទ័យនោះទេ យើងមានចិត្តខាងសាច់ឈាម ដែលត្រូវបានលក់ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមបាប។

> ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ គ្មានសេចក្តីថ្កោលទោសអ្វីឡើយ ចំពោះអស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាអ្នកដែលមិនដើរតាមសាច់ឈាម ប៉ុន្តែដើរតាមព្រះវិញ្ញាណ។ ដ្បិត ក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិត ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំរួចផុតពីក្រឹត្យវិន័យនៃអំពើបាប និងសេចក្តីស្លាប់។ ដ្បិត អ្វីដែលក្រឹត្យវិន័យមិនអាចធ្វើបាន ពីព្រោះវាទន់ខ្សោយដោយសារសាច់ឈាម នោះព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើ ដោយទ្រង់ចាត់ព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ មកក្នុងសភាពដូចជាសាច់ឈាមដែលមានបាប ហើយដើម្បីអំពើបាប ទ្រង់បានផ្តន្ទាទោសអំពើបាបក្នុងសាច់ឈាម ដើម្បីឲ្យសេចក្តីសុចរិតនៃក្រឹត្យវិន័យ បានសម្រេចពេញលេញក្នុងយើងរាល់គ្នា ដែលមិនដើរតាមសាច់ឈាម ប៉ុន្តែដើរតាមព្រះវិញ្ញាណ។ ដ្បិត អស់អ្នកដែលនៅតាមសាច់ឈាម គិតគូរពីការរបស់សាច់ឈាម ប៉ុន្តែអស់អ្នកដែលនៅតាមព្រះវិញ្ញាណ គិតគូរពីការរបស់ព្រះវិញ្ញាណ។ ដ្បិត ការគំនិតខាងសាច់ឈាម ជាសេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែការគំនិតខាងព្រះវិញ្ញាណ ជាជីវិត និងសេចក្តីសុខសាន្ត។ ពីព្រោះការគំនិតខាងសាច់ឈាម ជាសត្រូវនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតវាមិនចុះចូលនឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ហើយក៏មិនអាចចុះចូលបានផង។ ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលនៅក្នុងសាច់ឈាម មិនអាចផ្គាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិននៅក្នុងសាច់ឈាមទេ គឺនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណវិញ ប្រសិនបើព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា។ ឥឡូវនេះ បើនរណាម្នាក់គ្មានព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះគ្រីស្ទ អ្នកនោះមិនមែនជារបស់ទ្រង់ទេ។ ហើយបើព្រះគ្រីស្ទគង់នៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា រូបកាយនោះស្លាប់ដោយព្រោះអំពើបាប ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណជាជីវិតដោយព្រោះសេចក្តីសុចរិត។ រ៉ូម 8:1–10។

ការនៅខាងវិញ្ញាណ ជាជីវិត ហើយការនៅខាងសាច់ឈាម ជាសេចក្តីស្លាប់។ សាច់ឈាមគឺជាធម្មជាតិទាប ហើយវាជាប្រភពនៃអារម្មណ៍របស់យើង។ ធម្មជាតិទាបខាងសាច់ឈាម ត្រូវស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ធម្មជាតិខ្ពស់ជាង ដែលសម្រេចបានដោយការប្រើប្រាស់ឆន្ទៈរបស់យើងក្នុងការចុះចូលក្រោមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ គំនិតខាងសាច់ឈាមដ៏ខ្ពស់ជាងរបស់យើង អាចត្រូវបានប្រែប្រួលនៅទីនេះ និងឥឡូវនេះ ប៉ុន្តែធម្មជាតិទាបរបស់យើង ត្រូវរង់ចាំការយាងមកជាលើកទីពីរ ទើបត្រូវបានផ្លាស់ប្រែ។

ដំបងពីររបស់អេសេគាលកំណត់អត្តសញ្ញាណដំបងមួយដែលត្រូវបានតំណាងថាជាទីលានព្រះវិហារ ហើយដំបងនោះបានឈានទៅដល់ចុងបញ្ចប់របស់វានៅឆ្នាំ 1798។ វាត្រូវបានបែងចែកយ៉ាងពេញលេញដោយរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃសាសនាពហុទេវនិយម ដែលបានជាន់ឈ្លីកងពល និងមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃអំណាចសម្តេចប៉ាប ដែលបានជាន់ឈ្លីកងពល។ ដំបងនោះមិនតំណាងឲ្យការជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះទេ ដ្បិតទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះស្ថិតនៅក្នុងនគរខាងត្បូង។ កងពលដែលត្រូវបានជាន់ឈ្លីដោយសាសនាពហុទេវនិយម និងអំណាចសម្តេចប៉ាប គឺជាព្រះវិហារមនុស្ស ប៉ុន្តែទាក់ទងនឹងនគរខាងត្បូង វាគឺជារូបកាយ ហើយនគរខាងត្បូងគឺជាកន្លែងដែលព្រះបានជ្រើសរើសដាក់ក្បាល។ នគរខាងជើងគឺជារូបកាយ នគរខាងត្បូងគឺជាក្បាល។

នគរខាងជើង​ដែល​មាន​ការ​បែងចែក​ជា​ពីរ​រយៈពេល មួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ បាន​តំណាង​ឲ្យ​និន្នាការ​ខុសៗ​គ្នា​ពីរ​យ៉ាង​ទៅរក​អំពើបាប​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​នៃ​រូបកាយ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​និន្នាការ​បាប​ដែល​ស្នងមក​តាម​កំណើត និង​និន្នាការ​ដែល​បាន​បណ្តុះបណ្តាល​ឡើង។ សាសនា​មិនជឿព្រះ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​និន្នាការ​បាប​ដែល​ស្នងមក​តាម​កំណើត​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​នៃ​រូបកាយ ហើយ​ការ​ដែល​លទ្ធិ​សម្តេចប៉ាប​ទទួល​យក​សាសនា​មិនជឿព្រះ​នោះ តំណាង​ឲ្យ​និន្នាការ​ដែល​បាន​បណ្តុះបណ្តាល​ឡើង​ទៅរក​អំពើបាប។ មិន​ថា​ជា​ករណី​ណា​ក៏ដោយ ព្រះវិហារ​នៃ​រូបកាយ​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​បម្លែង​ឲ្យ​ថ្មី​បាន​ទេ រហូត​ដល់​ការ​យាង​មក​ជា​លើក​ទីពីរ ដូច្នេះ ដំបង​របស់​នគរខាងជើង​បាន​លាតសន្ធឹង​ត្រឹម​តែ​ដល់​ឆ្នាំ 1798 ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​វាស់​ព្រះវិហារ ដំបង​នោះ​ត្រូវ​តែ​ទុក​ចោល។

ពាក្យ «ការប្រែចិត្ត» មានន័យថា ការផ្លាស់ប្តូរ ឬការបំលែងពីស្ថានភាព ឬលក្ខខណ្ឌមួយ ទៅជាស្ថានភាព ឬលក្ខខណ្ឌមួយទៀត។ កាលណា អាដាម និងអេវ៉ា បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ពួកគេត្រូវបាន «បម្លែង» ចេញពីស្ថានភាពដើមរបស់ខ្លួន ដ្បិតពួកគេត្រូវបានបង្កើតមកយ៉ាងគ្រប់លក្ខណ៍ តាមរូបអង្គរបស់ព្រះ ដោយឲ្យអំណាចខ្ពង់ខ្ពស់គ្រប់គ្រងលើអំណាចទាប។ នៅពេលពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ពួកគេត្រូវបាន «បម្លែង» ទៅជាអង្គភាពមួយ ដែលក្នុងនោះ អំណាចទាបបានឡើងកាន់អំណាចលើអំណាចខ្ពង់ខ្ពស់។ ពួកគេបានបន្តបញ្ជូនស្ថានភាពនោះទៅដល់ពូជពង្សទាំងអស់របស់ខ្លួន។

នៅក្នុង​ទំនាក់ទំនង​ព្យាករណ៍​នៃ​ដំបង​ពីរ​របស់​អេសេគាល ព្រះអម្ចាស់​បាន​ជ្រើសរើស​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឲ្យ​ជា​ក្បាល គឺ​ជា​រាជធានី​ដែល​ស្តេច​គង់​នៅ។ វា​ត្រូវ​ជា​អំណាច​ខ្ពស់​ជាង។ ក្នុង​ឧបមា​នៃ​ដំបង​ពីរ នគរ​ខាង​ត្បូង​ជា​អំណាច​ទាប​ជាង​ទាក់ទង​នឹង​នគរ​ខ្ពស់​ជាង​នៅ​ខាង​ជើង។ ការ​ប្រែចិត្ត​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ពេល​ដំបង​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ចូល​គ្នា ទាមទារ​ឲ្យ​នគរ​ខាង​ត្បូង​ត្រូវ​បាន​វិលត្រឡប់​ទៅ​កាន់​តំណែង​របស់​ខ្លួន​ជា​ក្បាល​វិញ។ វា​ត្រូវ​បាន​ប្រែ​ចូល​ទៅ​ឯ​នគរ​ខាង​ជើង ព្រោះ​នៅ​ពេល​នោះ​វា​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​ស្តេច​ពិត​នៃ​ខាង​ជើង ហើយ​បាន​តភ្ជាប់​ជាមួយ​បន្ទប់​បល្ល័ង្ក​នៃ​នគរ​ខាង​ជើង​ពិត​ប្រាកដ។

ហេតុនេះហើយ នគរខាងជើងបានឈានទៅដល់តែឆ្នាំ 1798 ប៉ុណ្ណោះ ហើយយ៉ូហានត្រូវបានប្រាប់ឲ្យទុកចោលទីលានខាងក្រៅ ដែលបានឈានទៅដល់តែឆ្នាំ 1798 ប៉ុណ្ណោះ។ នគរខាងត្បូងនឹងត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងដំបងនៃពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ដោយការមកដល់នៃទេវតាទីបី ប៉ុន្តែនគរខាងជើងនឹងបញ្ចប់ នៅពេលការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សភាពត្រូវបានសម្រេចឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ទាំងពីរនៃព្រះវិហារ ដែលយ៉ូហានបានវាស់វែងបន្ទាប់មក។ នគរខាងជើងត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងនគរខាងត្បូង ដោយតំណនៃសែសិបប្រាំមួយ នៅពេលការមកដល់នៃទេវតាទីបី ប៉ុន្តែវាមិនបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយឆ្នាំ 1844 ដូចដែលនគរខាងត្បូងបានភ្ជាប់នោះទេ។

នគរខាងត្បូងត្រូវបានភ្ជាប់ទាក់ទងទាំងជាមួយព្រះវិហារនៃសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ និងជាមួយការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សភាព ដែលត្រូវបានតំណាងដោយពីររយម្ភៃឆ្នាំ។ នគរខាងជើង ក្នុងឆ្នាំ 1798 បានសម្គាល់គ្រឹះនៃព្រះវិហារនៃសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែវាបានបញ្ចប់នៅទីនោះ ដ្បិតក្នុងនាមជាគ្រឹះ វាតំណាងឲ្យសាច់ឈាមដែលព្រះគ្រីស្ទបានយកមកលើព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ហើយសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់ត្រូវបានសម្លាប់តាំងពីគ្រឹះនៃពិភពលោកមក។ ព្រះវិហារទាំងអស់គឺជានិមិត្តសញ្ញាដែលអាចជំនួសគ្នាបាន ហើយគ្រឹះនៃសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំក្នុងឆ្នាំ 1798 កំណត់សម្គាល់សាច់ឈាមមនុស្សរបស់ទ្រង់ ខណៈដែលការបញ្ចប់នៃសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំទាំងនោះក្នុងឆ្នាំ 1844 កំណត់សម្គាល់ទេវភាពរបស់ទ្រង់។

កងពលដែលត្រូវបានជាន់ឈ្លីរហូតដល់ឆ្នាំ 1798 មិនមែនជាទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះទេ ទោះបីជាទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះត្រូវបានបង្ហាញថាកំពុងត្រូវបានជាន់ឈ្លីនៅក្នុងកំឡុងពេលនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែការជាន់ឈ្លីនោះកំពុងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងនគរខាងត្បូង ជាទីដែលព្រះបានជ្រើសរើសក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីដាក់ទីបរិសុទ្ធ និងព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ កងពលដែលត្រូវបានជាន់ឈ្លីនោះ តំណាងឲ្យសាសន៍ដទៃ គឺតំណាងឲ្យរូបកាយ។

នៅពេល​អាដាម និង​នាងអេវ៉ា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បាប «ប្រាំពីរដង» នៃ​រយៈពេល​ប្រាំពីរពាន់ឆ្នាំ ដែល​មនុស្សជាតិ​ត្រូវ​បាន​ជាន់ឈ្លី​ដោយ​បាប បាន​ចាប់ផ្តើម​ឡើង។ នៅ​ចំណុច​នោះ ព្រះកូនចៀម ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​តាំង​ពី​មូលដ្ឋាន​នៃ​លោកិយ បាន​ប្រទាន​ស្បែក​កូនចៀម ដើម្បី​បាំង​បិទ​ភាព​អាក្រាត​ដ៏​មានបាប​របស់​មនុស្សជាតិ។ នៅពេល​ការ​ជាន់ឈ្លី​មនុស្សជាតិ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ព្រះកូនចៀម ដែល​ជា​គ្រឹះ និង​ជា​អ្នក​សាងសង់​នៃ​គ្រប់​តំណាង​ដ៏​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះវិហារ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​ម្តង​ទៀត។ នៅ​ទីនោះ នគរ​ខាង​ជើង និង​ព្រះវិហារ​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​នោះ បាន​បញ្ចប់។

ឆ្នាំ 1798 គឺជាពេលដែលអាន់ទីគ្រីស្ទក្លែងក្លាយត្រូវបានសម្លាប់ បន្ទាប់ពីវាបានផ្តល់សក្ខីភាពសាតាំងរបស់វាអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះតាមការព្យាករណ៍ ដែលបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការទទួលអំណាចរបស់វានៅឆ្នាំ 538 ហើយមុននោះមានរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំនៃការរៀបចំ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 508។ នោះគឺជាការក្លែងបន្លំដោយសាតាំងនៃរយៈពេលសាមសិបឆ្នាំនៃការរៀបចំរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលបានចាប់ផ្តើមពីពេលកំណើតរបស់ទ្រង់ ហើយបានបញ្ចប់នៅពេលទ្រង់ទទួលអំណាច គឺនៅពេលទ្រង់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ហើយបន្ទាប់ពីនោះ ទ្រង់បានផ្តល់សក្ខីភាពរបស់ទ្រង់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះពិតប្រាកដ រហូតដល់ទ្រង់ឈានដល់ចំណុចដែលកូនចៀមដែលត្រូវបានសម្លាប់តាំងពីមូលដ្ឋានលោកីយ៍ត្រូវបានឆ្កាង។ ពេលនោះ សេចក្តីសន្យារបស់ទ្រង់បានសម្រេច គឺថា កាលណាព្រះវិហារត្រូវបានបំផ្លាញ ទ្រង់នឹងលើកវាឡើងវិញក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ។

ព្រះអង្គនឹងជាអង្គដែលលើកព្រះវិហារនៃព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គឲ្យរស់ឡើងវិញ ព្រោះថា វាគឺជាព្រះចេស្តានៃសភាពទេវភាពរបស់ព្រះអង្គដែលបានសម្រេចការរស់ឡើងវិញ នោះ ពីព្រោះសភាពទេវភាពរបស់ព្រះអង្គមិនបានសោយទិវង្គតនៅពេលត្រូវឆ្កាងឡើយ តែសភាពមនុស្សជាតិរបស់ព្រះអង្គទេដែលបានសោយទិវង្គតលើឈើឆ្កាង ព្រោះព្រះជាម្ចាស់មិនអាចសោយទិវង្គតបានឡើយ។

> «ខ្ញុំ​ជា​ការ​រស់​ឡើង​វិញ និង​ជា​ជីវិត» (យ៉ូហាន 11:25)។ ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «ខ្ញុំ​ដាក់​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ចុះ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យក​វា​មក​វិញ» (យ៉ូហាន 10:17) បាន​យាង​ចេញ​ពី​ផ្នូរ​មក​កាន់​ជីវិត ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់។ ភាព​ជា​មនុស្ស​បាន​ស្លាប់ ប៉ុន្តែ​ភាព​ជា​ព្រះ​មិន​បាន​ស្លាប់​ទេ។ ក្នុង​ភាព​ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអង្គ​មាន​អំណាច​បំបែក​ចំណង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់។ ព្រះអង្គ​ប្រកាស​ថា ព្រះអង្គ​មាន​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់ ដើម្បី​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ​អ្នក​ណា​ដែល​ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ»។ Selected Messages, សៀវភៅ 1, 301។

នៅឆ្នាំ 1798 ព្រះវិហារមនុស្ស ដែលជា​ពលទ័ព​នៃ «នគរខាងជើង» បានឈានមកដល់ទីបញ្ចប់ ពីព្រោះ ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញានៃធម្មជាតិទាប វាមិនអាចត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរបានឡើយ រហូតដល់ការរស់ឡើងវិញនៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាបានកំណត់មូលដ្ឋាននៃរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទបានស្ថាបនាព្រះវិហារឡើងវិញ ដែលអាចត្រូវបានបម្លែងបាន តំណាងដោយ «នគរខាងត្បូង» ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃអំណាចខ្ពស់ជាងនៃចិត្តគំនិត ដែលត្រូវបានបម្លែងនៅខណៈពេលនោះផ្ទាល់ នៅពេលមនុស្សមានបាបម្នាក់ត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត។

> «លើគ្រឹះដែលព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់បានដាក់ឡើង នោះពួកសាវកបានសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ក្នុងបទគម្ពីរ រូបភាពនៃការសង់ព្រះវិហារត្រូវបានប្រើជាញឹកញាប់ ដើម្បីបង្ហាញអំពីការកសាងក្រុមជំនុំនោះ។ សាការីយ៉ាបានយោងទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទថាជា មែក ដែលនឹងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់។ លោកក៏និយាយអំពីសាសន៍ដទៃថាជួយក្នុងកិច្ចការនេះដែរ៖ “ពួកដែលនៅឆ្ងាយនឹងមក ហើយសង់នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់” ហើយអេសាយប្រកាសថា “កូនចៅរបស់ជនបរទេសនឹងសង់ជញ្ជាំងរបស់អ្នកឡើងវិញ”។ សាការីយ៉ា 6:12, 15; អេសាយ 60:10។»

> អំពីការសង់ព្រះវិហារនេះ ពេត្រុសបាននិយាយថា «ដោយបានមកឯទ្រង់ ជាថ្មមានជីវិតមួយ ដែលមនុស្សបានបដិសេធពិតមែន ប៉ុន្តែព្រះបានជ្រើសរើស ហើយមានតម្លៃវិសេស; អ្នករាល់គ្នាក៏ដូចជាថ្មមានជីវិត ត្រូវបានសង់ឡើងជាផ្ទះខាងវិញ្ញាណ ជាបព្វជិតបរិសុទ្ធ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាខាងវិញ្ញាណ ដែលព្រះទទួលយកបាន ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។ ១ ពេត្រុស ២:៤, ៥។

> «នៅក្នុងរណ្តៅថ្មនៃពិភពលោកយូដា និងសាសន៍ដទៃ សាវកទាំងឡាយបានខិតខំធ្វើការ ដោយនាំយកថ្មចេញមក ដើម្បីដាក់លើគ្រឹះ។ ក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ទៅកាន់អ្នកជឿនៅក្រុងអេភេសូរ ប៉ុលបាននិយាយថា “ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាមនុស្សចម្លែក និងជនបរទេសទៀតទេ ប៉ុន្តែជាពលរដ្ឋរួមជាមួយនឹងពួកបរិសុទ្ធ ហើយជាសមាជិកនៃគ្រួសាររបស់ព្រះ; ហើយត្រូវបានសង់ឡើងលើគ្រឹះរបស់ពួកសាវក និងពួកហោរា ដោយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់ជាថ្មជ្រុងដ៏សំខាន់បំផុត; នៅក្នុងទ្រង់ អគារទាំងមូលដែលត្រូវបានភ្ជាប់សមស្របជាមួយគ្នា កំពុងលូតលាស់ឡើងជាព្រះវិហារបរិសុទ្ធមួយក្នុងព្រះអម្ចាស់: នៅក្នុងទ្រង់ អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវបានសង់រួមគ្នាឡើងដែរ សម្រាប់ធ្វើជាលំនៅរបស់ព្រះ ដោយព្រះវិញ្ញាណ។” អេភេសូរ ២:១៩–២២។»

> ហើយទៅកាន់ពួកកូរិនថូស គាត់បានសរសេរថា៖ «តាមព្រះគុណនៃព្រះដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ដូចជាជាងសង់ដ៏ឆ្លាតវៃម្នាក់ ខ្ញុំបានដាក់គ្រឹះរួចហើយ ហើយអ្នកម្នាក់ទៀតកំពុងសង់លើគ្រឹះនោះ។ ប៉ុន្តែ ចូរឲ្យមនុស្សគ្រប់រូបប្រុងប្រយ័ត្នថា តើខ្លួនសង់លើគ្រឹះនោះដោយរបៀបណា។ ដ្បិត គ្មាននរណាអាចដាក់គ្រឹះផ្សេងទៀត ក្រៅពីគ្រឹះដែលបានដាក់រួចហើយ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ឥឡូវនេះ បើអ្នកណាសង់លើគ្រឹះនេះដោយមាស ប្រាក់ ត្បូងមានតម្លៃ ឈើ ស្មៅ ឬជញ្ជ្រាំង នោះការងាររបស់មនុស្សគ្រប់រូបនឹងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់ ព្រោះថ្ងៃនោះនឹងប្រកាសវា ដ្បិតវានឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងដោយភ្លើង ហើយភ្លើងនឹងសាកល្បងការងាររបស់មនុស្សគ្រប់រូបថា ជាការងារប្រភេទណា»។ ១ កូរិនថូស ៣៖១០–១៣។

> «ពួកសាវកបានសង់នៅលើគ្រឹះដ៏មាំមួន គឺជាថ្មដាអស់កល្បជានិច្ច។ មកលើគ្រឹះនេះ ពួកគេបាននាំយកថ្មទាំងឡាយដែលពួកគេបានជីកយកចេញពីលោកិយមក។ ពួកអ្នកសាងសង់មិនបានខិតខំធ្វើការដោយគ្មានឧបសគ្គនោះទេ។ កិច្ចការរបស់ពួកគេត្រូវបានធ្វើឲ្យលំបាកយ៉ាងខ្លាំងដោយការប្រឆាំងរបស់សត្រូវរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពួកគេត្រូវតែតស៊ូទប់ទល់នឹងអំពើអភិមាន់ ភាពលំអៀង និងសេចក្តីស្អប់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលកំពុងសង់នៅលើគ្រឹះក្លែងក្លាយ។ មនុស្សជាច្រើនដែលបានធ្វើការជាអ្នកសាងសង់នៃព្រះវិហារ អាចត្រូវបានប្រៀបដូចជាពួកអ្នកសាងសង់កំពែងនៅសម័យនេហេមា ដែលអំពីពួកគេមានសេចក្តីចែងទុកថា៖ “អស់អ្នកដែលសង់នៅលើកំពែង និងអស់អ្នកដែលលីបន្ទុក ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលផ្ទុកឲ្យគេ នីមួយៗបានធ្វើការងារដោយដៃម្ខាងរបស់ខ្លួន ហើយដៃម្ខាងទៀតកាន់អាវុធ។” នេហេមា 4:17»។ Acts of the Apostles, 595, 596.

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ការធ្លាក់ចុះរបស់មនុស្សបានបំពេញស្ថានសួគ៌ទាំងមូលដោយសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ។ ពិភពលោកដែលព្រះបានបង្កើតឡើង ត្រូវបានបំផ្លាញដោយបណ្ដាសានៃអំពើបាប ហើយត្រូវបានអាស្រ័យដោយសត្វលោកដែលត្រូវបានកំណត់ឲ្យរងទុក្ខវេទនា និងសេចក្ដីស្លាប់។ មិនមានផ្លូវគេចផុតណាមួយលេចឡើងសម្រាប់អ្នកដែលបានរំលងក្រឹត្យវិន័យ។ ទេវតាបានបញ្ឈប់បទចម្រៀងសរសើររបស់ពួកគេ។ នៅទូទាំងលានស្ថាននៃស្ថានសួគ៌ មានការកាន់ទុក្ខចំពោះការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលអំពើបាបបានបង្កឡើង។»

> «ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ជាមេបញ្ជាការដ៏រុងរឿងនៃស្ថានសួគ៌ ទ្រង់បានរងការប៉ះពាល់ដោយសេចក្តីអាណិតអាសូរចំពោះពូជមនុស្សដែលបានធ្លាក់ចុះ។ ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ត្រូវបានកម្រើកដោយសេចក្តីមេត្តាករុណាដែលឥតព្រំដែន ខណៈដែលទុក្ខវេទនានៃលោកិយដែលវិនាសបានលេចឡើងនៅចំពោះព្រះភក្ត្រទ្រង់។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ទេវភាពបានរៀបចំផែនការមួយរួចហើយ ដែលតាមរយៈផែនការនោះ មនុស្សអាចត្រូវបានប្រោសលោះ។ ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះដែលត្រូវបានបំបាក់ បានទាមទារជីវិតរបស់មនុស្សបាប។ នៅទូទាំងសកលលោក មានតែមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដែលអាច ក្នុងនាមជំនួសមនុស្ស បំពេញតាមការទាមទាររបស់វាបាន។ ដោយសារក្រឹត្យវិន័យដ៏ទេវភាពបរិសុទ្ធដូចព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ មានតែព្រះអង្គមួយគត់ដែលស្មើនឹងព្រះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចធ្វើការលោះបាបសម្រាប់ការរំលងក្រឹត្យវិន័យនោះបាន។ គ្មានអ្នកណាក្រៅពីព្រះគ្រីស្ទទេ ដែលអាចប្រោសលោះមនុស្សដែលបានធ្លាក់ចុះពីបណ្តាសានៃក្រឹត្យវិន័យ ហើយនាំគាត់ត្រឡប់ចូលមកក្នុងភាពសុខដុមរមនាជាមួយស្ថានសួគ៌វិញ។ ព្រះគ្រីស្ទនឹងទទួលយកលើព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ នូវកំហុស និងសេចក្តីអាម៉ាស់នៃអំពើបាប—អំពើបាបដែលគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងចំពោះព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ដល់ថ្នាក់វាត្រូវតែបំបែកព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ឲ្យឃ្លាតពីគ្នា។ ព្រះគ្រីស្ទនឹងលូកចុះទៅដល់ជម្រៅនៃសេចក្តីវេទនាដើម្បីសង្គ្រោះពូជមនុស្សដែលបានវិនាស។»

> «នៅចំពោះព្រះវរបិតា ទ្រង់បានទូលអង្វរ​ជំនួសមនុស្សបាប ខណៈដែលកងទ័ពស្ថានសួគ៌​ទាំងមូល​កំពុងរង់ចាំ​លទ្ធផល​នោះ​ដោយ​ក្តីចាប់អារម្មណ៍​យ៉ាងខ្លាំង​ក្លា ដែលពាក្យសម្តីមិនអាចបង្ហាញបាន។ ការប្រាស្រ័យ​ទាក់ទង​ដ៏អាថ៌កំបាំង​នោះ​បានបន្ត​អស់រយៈពេល​យូរ​—«កិច្ចប្រឹក្សា​នៃ​សេចក្តីសុខសាន្ត» (សាការី 6:13) សម្រាប់​បុត្រនៃមនុស្ស​ដែលបានធ្លាក់ចុះ។ ផែនការ​នៃ​សេចក្តីសង្គ្រោះ​ត្រូវបានកំណត់ទុក​មុនពេល​បង្កើត​ផែនដី; ពីព្រោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​គឺជា «កូនចៀម​ដែលត្រូវបានសម្លាប់​តាំងពី​កំណើត​លោកិយ» (វិវរណៈ 13:8); ទោះជាយ៉ាងណា សូម្បីតែ​ចំពោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​សកលលោក​ផង ក៏វាជា​ការតស៊ូ​មួយ​ក្នុងការ​ប្រគល់​ព្រះរាជបុត្រា​របស់ទ្រង់​ឲ្យសោយទិវង្គត​ជំនួស​ពូជពង្ស​ដែលមានទោស។ ប៉ុន្តែ «ព្រះជាម្ចាស់​ស្រឡាញ់​លោកិយ​យ៉ាងដូច្នេះ ដល់ម៉្លេះបានប្រទាន​ព្រះរាជបុត្រា​តែមួយ​របស់ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​អស់អ្នកណា​ដែលជឿដល់​ទ្រង់ មិនត្រូវ​វិនាស​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ឲ្យមាន​ជីវិត​អស់កល្ប​ជានិច្ច»។ យ៉ូហាន 3:16។ ឱ អាថ៌កំបាំង​នៃ​ការ​ប្រោសលោះ​អើយ! ឱ សេចក្តីស្រឡាញ់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ចំពោះ​លោកិយ​មួយ​ដែល​មិនបាន​ស្រឡាញ់​ទ្រង់​អើយ! តើអ្នកណា​អាច​ស្គាល់​ជម្រៅ​នៃ​សេចក្តីស្រឡាញ់​នោះ ដែល «លើស​ពី​ការ​ដឹង»? តាមរយៈ​យុគសម័យ​ឥតទីបញ្ចប់ ចិត្ត​គំនិត​អមតៈ​ទាំងឡាយ ដែលខិតខំ​ស្វែងយល់​អាថ៌កំបាំង​នៃ​សេចក្តីស្រឡាញ់​ដែល​មិនអាច​យល់ពេញលេញ​នោះ នឹង​អស្ចារ្យ​ចិត្ត ហើយ​ថ្វាយបង្គំ។»

> «ព្រះ​ត្រូវ​បាន​សម្ដែង​ឲ្យ​ឃើញ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ “ផ្សះផ្សា​ពិភពលោក​ឲ្យ​ជា​សុខ​សាន្ត​នឹង​ទ្រង់​ផ្ទាល់”។ ២ កូរិនថូស ៥:១៩។ មនុស្ស​បាន​ធ្លាក់​ទាប​ដល់​ថ្នាក់​ដោយសារ​អំពើ​បាប​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់​ពេល​ដែល​មិន​អាច​ឲ្យ​គេ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង មក​ស្ថិត​ក្នុង​សាមគ្គីភាព​ជាមួយ​នឹង​ព្រះអង្គ ដែល​ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ទ្រង់​គឺ​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ និង​សេចក្តី​ល្អ​នោះ​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះគ្រីស្ទ បន្ទាប់​ពី​បាន​ប្រោស​លោះ​មនុស្ស​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ថ្កោលទោស​របស់​ក្រឹត្យវិន័យ​ហើយ ទ្រង់​អាច​ប្រទាន​អំណាច​ដ៏​ទេវភាព ដើម្បី​រួម​សហការ​ជាមួយ​នឹង​កិច្ច​ខិតខំ​របស់​មនុស្ស។ ដូច្នេះ ដោយ​ការ​ប្រែចិត្ត​ចំពោះ​ព្រះ និង​ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ​លើ​ព្រះគ្រីស្ទ កូនចៅ​របស់​អាដាម​ដែល​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​អាច​ក្លាយ​មក​ជា “កូន​របស់​ព្រះ” ម្ដង​ទៀត។ ១ យ៉ូហាន ៣:២»។ បុព្វបុរស និង ហោរា, ៦៣, ៦៤។

Back to Articles