Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ហាសិបប្រាំមួយ

ការបើកស្រាយអាថ៌កំបាំងនៃ វិវរណៈ ១៧៖ ព្យាករណ៍ចុងក្រោយស្តីពីស្រីពេស្យាដ៏ធំ និងសត្វសាហាវ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការតំណាងចុងក្រោយនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំពីរ។ នៅក្នុងជំពូកនោះ នៅខបី យ៉ូហានត្រូវបាននាំទៅក្នុង «ទីរហោស្ថាន» ដើម្បីឲ្យទេវតាបង្ហាញដល់គាត់អំពីការជំនុំជម្រះលើ «ស្ត្រីពេស្យាធំ» នៃទំនាយ ដែលអង្គុយនៅលើ «ទឹកជាច្រើន» ហើយដែលបានប្រព្រឹត្ត «អំពើផិតក្បត់» ជាមួយ «ស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី»។

> ហើយមានទេវតាមួយក្នុងចំណោមទេវតាទាំងប្រាំពីរ ដែលកាន់ពែងទាំងប្រាំពីរ មកនិយាយនឹងខ្ញុំ ដោយថា៖ «ចូរមកទីនេះ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអ្នកអំពីការកាត់ទោសរបស់ស្រីពេស្យាដ៏ធំ ដែលអង្គុយលើទឹកជាច្រើន។ ពួកស្តេចនៃផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើកំផិតជាមួយនាង ហើយអ្នកស្នាក់នៅលើផែនដីបានស្រវឹងដោយសារស្រានៃអំពើកំផិតរបស់នាង»។ ដូច្នេះ ទេវតានោះបាននាំខ្ញុំទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយព្រះវិញ្ញាណ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់អង្គុយលើសត្វមួយពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ដែលពេញទៅដោយឈ្មោះនៃការប្រមាថព្រះ ហើយមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។ វិវរណៈ ១៧៖១–៣

តាមពាក្យផ្ទាល់របស់យ៉ូហាន «ទីរហោស្ថាន» តំណាងឲ្យរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំនៃអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់សម្តេចប៉ាប ចាប់ពីឆ្នាំ 538 រហូតដល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1798។

> នារីនោះក៏បានរត់គេចទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ជាទីដែលព្រះបានរៀបចំទុកសម្រាប់នាង ដើម្បីឲ្យគេបានចិញ្ចឹមនាងនៅទីនោះ អស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ។ … ហើយស្លាបពីរនៃឥន្ទ្រីដ៏ធំមួយត្រូវបានប្រទានដល់នារីនោះ ដើម្បីឲ្យនាងអាចហោះទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ទៅកាន់កន្លែងរបស់នាង ជាទីដែលនាងត្រូវបានចិញ្ចឹមអស់មួយកាល ពីរកាល និងកន្លះកាល ដោយរួចផុតពីមុខពស់។ វិវរណៈ 12:6, 14។

នៅ​ក្នុង​ព្រះវិញ្ញាណ យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​សម្តេចប៉ាប។ ឆ្នាំ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ប្រៀបធៀប​ជា​គំរូ​ទុក​មុន​ដោយ​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​នៃ​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត ក្នុង​ប្រវត្តិ​របស់​យេសេបិល អាហាប់ និង​អេលីយ៉ា។ ឆ្នាំ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បន្ត​រហូត​ដល់​អំណាច​សម្តេចប៉ាប​ទទួល «របួស​ដ៏​ស្លាប់» របស់​ខ្លួន​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ដ្បិត​ការ​នោះ​បាន​ត្រូវ «កំណត់​ទុក​ជា​មុន» ឲ្យ​កើត​ឡើង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សេចក្ដី​ព្រះពិរោធ​លើក​ទី​មួយ ដែល​ជា​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សង្គ្រាម​ដែល​បាន​នាំ​មក​លើ​ទី​បរិសុទ្ធ និង​ពួក​ពលបរិវារ តាម​រយៈ​អំណាច​បំផ្លាញ​ទាំង​ពីរ គឺ​សាសនាបែប​អ្នក​មិន​ជឿ និង​អំណាច​សម្តេចប៉ាប។ សេចក្ដី​ពិត​ទាំង​អស់​នេះ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​រួច​ហើយ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​ថ្មីៗ។

«ស្រីពេស្យាធំ» គឺជាស្រីពេស្យានៃទីរ៉ូរបស់អេសាយ ដែលត្រូវបានបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប ដែលជាអ្វីដែលហៅថា «ថ្ងៃរបស់ស្តេចមួយ»។ ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប ដែលត្រូវបានតំណាងទុកជាមុនដោយចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយក្នុងរជ្ជកាលបាប៊ីឡូន ដែលជានគរដំបូងនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ស្រីពេស្យាធំនៃទីរ៉ូត្រូវបានបំភ្លេច។ នៅចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ នាងត្រូវបាននឹកចាំឡើងវិញ ហើយម្តងទៀតចេញទៅច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាង ដូច្នេះហើយបានប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី។ យ៉ូហានត្រូវបាននាំទៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណចូលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការគ្រប់គ្រងរបស់សម្តេចប៉ាប ដើម្បីឲ្យបានឃើញការវិនិច្ឆ័យលើអំណាចប៉ាប។ ការវិនិច្ឆ័យលើកូនស្រីរបស់សង្ឃម្នាក់ ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ គឺថា នាងត្រូវតែត្រូវដុតដោយភ្លើង។

> ហើយ​បុត្រី​របស់​សង្ឃ​ណា​ម្នាក់ បើ​នាង​បង្ខូច​ខ្លួន​ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សហាយស្មន់ នាង​បង្ខូច​បិតា​របស់​នាង​ផង​ដែរ៖ នាង​ត្រូវ​ឲ្យ​ដុត​ដោយ​ភ្លើង។ លេវីវិន័យ ២១៖៩

នៅ​ក្នុង​និមិត្ត​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដ៏​ធំ ដែល​ទេវតា​មួយ​រូប​ក្នុង​ចំណោម​ទេវតា​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ចាក់​ចេញ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​គ្រោះ​កាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ បាន​ប្រទាន​ដល់​យ៉ូហាន គឺ​ថា នាង​ត្រូវ​បាន​ដុត​ដោយ​ភ្លើង។

> ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់ ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​លើ​សត្វ​សាហាវ​នោះ ពួក​វា​នឹង​ស្អប់​ស្ត្រី​ពេស្យា​នោះ ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ស្ងាត់​ជ្រងំ និង​អាក្រាត ហើយ​នឹង​ស៊ី​សាច់​របស់​នាង ហើយ​ដុត​នាង​ដោយ​ភ្លើង។ វិវរណៈ 17:16។

ទឹក​ដែល​ស្ត្រីពេស្យាធំ​កំពុង​អង្គុយ​លើ​នោះ គឺ​ជា​ប្រជាជន​នៃ​ពិភពលោក ដែល​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​នាង នៅ​ពេល​ដែល​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​បោក​បញ្ឆោត​ពិភពលោក​ទាំង​មូល​ឲ្យ​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​សាហាវ ដែល​ក៏​ជា​ស្ត្រីពេស្យាធំ​នោះ​ដែរ។ បន្ទាប់​មក សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​ក្នុង​ចំណោម​ស្តេច​ទាំង​ដប់ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ទំនាយ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់ប្រាំពីរ ហើយ​នៅ​ក្នុង​រូបភាព​ប្រៀបធៀប​នេះ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​តំណាង​ឲ្យ​ស្តេច​ទី​មួយ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជា​មួយ​នឹង​ស្ត្រីពេស្យា ទោះ​បី​ជា​ក្រោយ​មក​នាង​នឹង​សម្រេច​អំពើ​នោះ​ជា​មួយ​នឹង​ស្តេច​ទាំង​អស់​ក៏​ដោយ។

ស្តេចទីមួយក្នុងចំណោមស្តេចជាច្រើន ត្រូវបានតំណាងដោយអាហាប់ ដែលបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាយេសេបិល នៅក្នុងក្រុមជំនុំថៀធីរ៉ា។ ការជំនុំជម្រះលើយេសេបិល (ស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំ) ត្រូវបានសម្រេចដោយស្តេចទាំងដប់ ដែលនឹងត្រូវបានបង្ខំឲ្យចូលទៅក្នុងសម្ព័ន្ធភាពរវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ដោយអំណាចរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ ស្តេចទាំងនោះនឹងព្រមអនុញ្ញាតឲ្យអាណាចក្រប៉ាបគ្រប់គ្រងពិភពលោក (អង្គុយលើទឹកទាំងឡាយ) ទោះបីជាពួកគេមានសេចក្តីស្អប់ចំពោះស្ត្រីពេស្យាក៏ដោយ។

> ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់ ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​ស្តេច​ដប់​អង្គ ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​នគរ​នៅ​ឡើយ​ទេ; ប៉ុន្តែ​នឹង​ទទួល​អំណាច​ជា​ស្តេច​រយៈ​ពេល​មួយ​ម៉ោង​ជា​មួយ​នឹង​សត្វ​នោះ។ អ្នក​ទាំង​នេះ​មាន​គំនិត​តែ​មួយ ហើយ​នឹង​ប្រគល់​អំណាច និង​កម្លាំង​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ឲ្យ​សត្វ​នោះ។ អ្នក​ទាំង​នេះ​នឹង​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ទាស់​នឹង​កូន​ចៀម ហើយ​កូន​ចៀម​នឹង​ឈ្នះ​លើ​ពួក​គេ៖ ដ្បិត​ទ្រង់​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​អម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ និង​ជា​ស្តេច​នៃ​ស្តេច​ទាំង​ឡាយ; ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ទ្រង់ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ហៅ បាន​ជ្រើស​រើស ហើយ​ស្មោះ​ត្រង់។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា ទឹក​ទាំង​ឡាយ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ ជា​កន្លែង​ដែល​ស្រី​សំផឹង​អង្គុយ​នៅ​លើ​នោះ គឺ​ជា​ប្រជាជន ហ្វូង​មនុស្ស សាសន៍​ទាំង​ឡាយ និង​ភាសា​ទាំង​ឡាយ។ ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់ ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នៅ​លើ​សត្វ​នោះ អ្នក​ទាំង​នេះ​នឹង​ស្អប់​ស្រី​សំផឹង ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​វិនាស ហើយ​អាក្រាត ហើយ​នឹង​ស៊ី​សាច់​របស់​នាង ហើយ​ដុត​នាង​ដោយ​ភ្លើង។ ដ្បិត​ព្រះ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​ឲ្យ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឲ្យ​មាន​គំនិត​ស្រប​គ្នា ហើយ​ប្រគល់​នគរ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ឲ្យ​សត្វ​នោះ រហូត​ដល់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​សម្រេច។ ហើយ​ស្ត្រី​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ ដែល​សោយរាជ្យ​លើ​ស្តេច​ទាំង​ឡាយ​នៃ​ផែនដី។ វិវរណៈ 17:12–18។

«ស្តេចទាំងដប់» (អង្គការសហប្រជាជាតិ) តាមពិតស្អប់អំណាចសម្តេចប៉ាប ប៉ុន្តែដោយសារកាលៈទេសៈបង្ខំ ពួកគេត្រូវប្រគល់អាណាចក្រដែលមានអាយុកាលខ្លីរបស់ខ្លួនទៅឲ្យអំណាចសម្តេចប៉ាប ក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមឥតប្រយោជន៍ថា នឹងអាចសង្គ្រោះពិភពលោកពីគ្រោះមហន្តរាយដែលកំពុងកើនឡើងរបស់វា។ នៅពេលពួកគេដឹងច្បាស់អំពីការបោកបញ្ឆោតរបស់នាង ពួកគេក្លាយជាឧបករណ៍ដើម្បីដុតនាងដោយភ្លើង ជាការបំពេញតាមក្រឹត្យវិន័យនៅក្នុងលេវីវិន័យ។

“ស្តេចទាំងដប់” «ធ្វើសង្គ្រាមនឹងកូនចៀម» តាមរយៈការបៀតបៀនដែលពួកគេនាំមកលើរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

> ហេតុអ្វីបានជាសាសន៍ដទៃក៏កំណាញ់កំហឹង ហើយប្រជាជនគិតគំនិតឥតប្រយោជន៍? ស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដីក៏តាំងខ្លួនឡើង ហើយអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងឡាយក៏ពិគ្រោះជាមួយគ្នា ទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់ និងទាស់នឹងព្រះដែលទ្រង់បានចាក់ប្រេងតាំងរបស់ទ្រង់ ដោយនិយាយថា «ចូរយើងបំបាក់ចំណងរបស់ពួកគេចេញ ហើយបោះខ្សែរបស់ពួកគេចោលឲ្យឆ្ងាយពីយើង»។ ព្រះអង្គដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌នឹងសើច ព្រះអម្ចាស់នឹងយកពួកគេជាទីអស់សំណើច។ បន្ទាប់មក ទ្រង់នឹងមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេដោយព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ ហើយនឹងធ្វើឲ្យពួកគេភ័យវឹកវរដោយសេចក្តីខឹងយ៉ាងខ្លាំងរបស់ទ្រង់។ ទំនុកតម្កើង 2:1–5។

ការបៀតបៀនដែលត្រូវបានអនុវត្តសម្រាប់អំណាចសម្តេចប៉ាបដោយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី ក៏ត្រូវបានប្រព្រឹត្តប្រឆាំងនឹងព្រះគ្រីស្ទនៅឯឈើឆ្កាងផងដែរ។

> ដែល​តាម​រយៈ​មាត់​របស់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​សាសន៍​ដទៃ​ក្រោធ​ឡើង ហើយ​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ​នឹកស្មាន​ការ​ឥត​ប្រយោជន៍? ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី​បាន​ឈរ​ឡើង ហើយ​ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង​បាន​ប្រជុំ​គ្នា​ទាស់​នឹង​ព្រះអម្ចាស់ និង​ទាស់​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ​របស់​ទ្រង់។» ដ្បិត​ជា​ការ​ពិត ប្រុសកុមារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ទ្រង់​បាន​ចាក់​ប្រេង​តាំង ទាំង​ហេរ៉ូឌ និង​ប៉ុនទាស ពីឡាត់ ព្រម​ទាំង​សាសន៍​ដទៃ និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រជុំ​គ្នា​ទាស់​នឹង​ព្រះអង្គ ដើម្បី​ធ្វើ​គ្រប់​ការ​ទាំងអស់​ដែល​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ និង​ព្រះដំបូន្មាន​របស់​ទ្រង់​បាន​កំណត់​ទុក​ជា​មុន​ឲ្យ​កើត​មាន។ កិច្ចការ ៤:២៥–២៨។

«ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី» ដែល​បាន​ឈរ​ឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ពេល​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ឆ្កាង តំណាង​ឲ្យ «ស្តេច​ទាំង​ដប់» ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ដែល​ច្បាំង​នឹង​កូន​ចៀម​ម្តង​ទៀត ដោយ​បៀតបៀន​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ឯ​ឈើឆ្កាង ស្តេច​ទាំង​នោះ​គឺ​ជា «ក្រុម​ជំនុំ​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់» ដែល​បាន «ឡោមព័ទ្ធ» ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ម្តង​ទៀត​ចំពោះ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ផង​ដែរ។

> ដ្បិត​សត្វ​ឆ្កែ​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​ខ្ញុំ​ហើយ; ក្រុម​ជំនុំ​នៃ​មនុស្ស​អាក្រក់​បាន​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ខ្ញុំ; ពួក​គេ​បាន​ចាក់​ដៃ និង​ជើង​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​អាច​រាប់​ឆ្អឹង​ទាំង​អស់​របស់​ខ្ញុំ​បាន; ពួក​គេ​មើល ហើយ​សម្លឹង​មក​លើ​ខ្ញុំ។ ពួក​គេ​ចែក​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ហើយ​ចាប់​ឆ្នោត​លើ​អាវ​របស់​ខ្ញុំ។ ទំនុកតម្កើង 22:16–18។

ស្តេចទាំងដប់ ដែលនាំការជំនុំជម្រះមកលើស្រីពេស្យាធំ នឹងដុតនាងដោយភ្លើង ព្រោះនាងជាស្រីពេស្យាដែលអះអាងខ្លួនថាជាកូនស្រីរបស់បូជាចារ្យម្នាក់។ ស្តេចទាំងនោះក៏ត្រូវបានតំណាងថាជា «ឆ្កែ» ផងដែរ ហើយស្តេចទាំងដប់នឹងមិនត្រឹមតែដុតស្រីពេស្យាធំដោយភ្លើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនឹង «ស៊ីសាច់របស់នាង» ផង។ ការស្លាប់របស់យេសេបិលបានកើតឡើង នៅពេលដែលនាងត្រូវបានបោះទម្លាក់ចេញពីជញ្ជាំង ហើយរាងកាយរបស់នាងបានបែកខ្ចាយលើដី បន្ទាប់មកឆ្កែបានមក ហើយស៊ីសាច់របស់នាង។

> ពេល​យេហ៊ូ​មក​ដល់​យេស្រាអែល នាង​យេសេបិល​បាន​ឮ​ដំណឹង​នោះ ហើយ​នាង​បាន​លាប​មុខ​របស់​នាង តែង​សក់​ក្បាល​របស់​នាង ហើយ​សម្លឹង​មើល​ចេញ​តាម​បង្អួច។ កាល​យេហ៊ូ​ចូល​មក​តាម​ទ្វារ​ក្រុង នាង​បាន​និយាយ​ថា «តើ​ស៊ីមរី ដែល​សម្លាប់​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​នោះ បាន​សេចក្តី​សុខ​ឬ?» នោះ​គាត់​ក៏​ងើប​មុខ​ឡើង​ទៅ​ឯ​បង្អួច ហើយ​និយាយ​ថា «តើ​នរណា​នៅ​ខាង​ខ្ញុំ? នរណា?» រួច​មាន​ខ្នុរ​ពីរ​នាក់​ឬ​បី​នាក់​សម្លឹង​ចុះ​មក​ឯ​គាត់។ គាត់​ក៏​និយាយ​ថា «ទម្លាក់​នាង​ចុះ​មក»។ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ទម្លាក់​នាង​ចុះ​មក ហើយ​ឈាម​របស់​នាង​ខ្លះ​បាន​ប៉ះ​ប្រឡាក់​លើ​ជញ្ជាំង និង​លើ​សេះ​ទាំងឡាយ ហើយ​គាត់​បាន​ជាន់​នាង​នៅ​ក្រោម​ជើង។ កាល​គាត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហើយ គាត់​ក៏​បរិភោគ និង​ផឹក ហើយ​និយាយ​ថា «ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ទៅ​មើល​ស្ត្រី​ដែល​ត្រូវ​បណ្តាសា​នេះ ហើយ​បញ្ចុះ​នាង​ចុះ ដ្បិត​នាង​ជា​បុត្រី​របស់​ស្តេច»។ ពួក​គេ​ក៏​ទៅ​ដើម្បី​បញ្ចុះ​នាង ប៉ុន្តែ​រក​មិន​ឃើញ​អ្វី​នៅ​សល់​ពី​នាង​ទៀត​ឡើយ ក្រៅ​តែ​ពី​លលាដ៍​ក្បាល ជើង និង​បាត​ដៃ​របស់​នាង​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ប្រាប់​គាត់។ គាត់​ក៏​និយាយ​ថា «នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​អេលីយ៉ា ជា​អ្នក​ទីសប៊ីត ជា​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ថា ‘នៅ​ក្នុង​ចំណែក​ដី​យេស្រាអែល សុនខ​ទាំងឡាយ​នឹង​ស៊ី​សាច់​របស់​យេសេបិល ហើយ​សាកសព​របស់​យេសេបិល​នឹង​ដូច​ជា​លាមក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​វាល ក្នុង​ចំណែក​ដី​យេស្រាអែល ដល់​ថ្នាក់​ដែល​គេ​នឹង​មិន​អាច​និយាយ​ថា «នេះ​ជា​យេសេបិល» ទៀត​ឡើយ’»។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ៩:៣០–៣៧។

ស្តេចទាំងដប់ ដែលជាអង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលស្តេចដ៏សំខាន់បំផុតរបស់ពួកគេគឺសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងនាំការជំនុំជម្រះមកលើស្ថាប័នសម្តេចប៉ាប ដោយដុតនាងដោយភ្លើង និងបរិភោគសាច់របស់នាង។ ការជំនុំជម្រះនោះហើយជាអ្វីដែលទេវតាបានមកបង្ហាញដល់យ៉ូហាន ហើយដើម្បីធ្វើដូច្នោះ ទេវតាបាននាំយ៉ូហានចូលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទីរហោស្ថាន ប៉ុន្តែមិនមែនត្រឹមតែទៅកាន់ចំណុចចៃដន្យមួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទីរហោស្ថាននោះទេ គឺទៅដល់ចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនោះតែម្តង។ ជាក់ស្តែង យ៉ូហានត្រូវបានដាក់ឲ្យនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ពីព្រោះនៅពេលដែលគាត់ឃើញស្ត្រីនោះ នាងបានស្រវឹងរួចហើយដោយឈាមនៃការបៀតបៀន ហើយត្រូវបានកំណត់សម្គាល់រួចហើយថាជាមាតានៃស្រីពេស្យា។

> ដូច្នេះ ទ្រង់បាននាំខ្ញុំទៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយព្រះវិញ្ញាណ៖ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់ អង្គុយលើសត្វសាហាវពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ដែលពេញទៅដោយឈ្មោះនៃការប្រមាថព្រះ មានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។ ហើយស្ត្រីនោះបានស្លៀកពាក់ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ហើយត្រូវបានតុបតែងដោយមាស និងត្បូងមានតម្លៃ និងមុក្ដា កាន់ពែងមាសមួយនៅក្នុងដៃរបស់នាង ដែលពេញទៅដោយអំពើគួរស្អប់ខ្ពើម និងសេចក្តីស្មោកគ្រោកនៃការផិតក្បត់របស់នាង៖ ហើយនៅលើថ្ងាសរបស់នាង មានឈ្មោះមួយត្រូវបានសរសេរថា អាថ៌កំបាំង បាប៊ីឡូនដ៏ធំ មាតានៃស្ត្រីពេស្យា និងនៃអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយនៅផែនដី។ ហើយខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីនោះស្រវឹងដោយឈាមរបស់ពួកបរិសុទ្ធ និងដោយឈាមរបស់ពួកសាក្សីរបស់ព្រះយេស៊ូវ៖ ហើយកាលខ្ញុំបានឃើញនាង ខ្ញុំមានសេចក្តីអស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង។ វិវរណៈ ១៧៖៣–៦។

ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ូ ដែលក៏ជាស្ត្រីពេស្យា «ដ៏ធំ» ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ផងដែរ នឹងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល រហូតដល់ពេលដែលនាងនឹងច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាងម្តងទៀត ហើយប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយនឹងស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី។

វចនានុក្រមដែលគួរឲ្យទុកចិត្តណាមួយដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយមុនឆ្នាំ ១៩៥០ បញ្ជាក់ថា ស្ត្រីដែលស្លៀកពាក់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ គឺជានិមិត្តរូបនៃព្រះវិហារកាតូលិករ៉ូម៉ាំង ប៉ុន្តែសព្វថ្ងៃនេះ ពិភពលោកគិតថា ព្រះវិហារកាតូលិកគឺជាព្រះវិហារគ្រីស្ទានមួយ។ ពិភពលោកបានភ្លេចថា នាងជានរណាពិតប្រាកដ។

នៅពេល​យ៉ូហាន​បាន​ឃើញ​នាង ការបៀតបៀន​ក្នុង​សម័យ​អង្រួន​នៃ​យុគ​ងងឹត​បាន​ឈាន​ដល់​ទី​បញ្ចប់​របស់​វា​ហើយ ព្រោះ​នាង​បាន​ស្រវឹង​រួច​ជា​ស្រេច​ដោយ​ឈាម​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ។ អ្វី​ដែល​ជា​ធម្មជាតិ​បង្ហាញ​អំពី​អ្វី​ដែល​ជា​វិញ្ញាណ ហើយ​មនុស្ស​ម្នាក់​ស្រវឹង​បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ផឹក មិន​មែន​មុន​នោះ​ទេ។

ពួកប្រូតេស្តង់ដែលបានបំបែកខ្លួនចេញពីសាសនាកាតូលិកជាច្រើនសតវត្សមុនឆ្នាំ 1798 បានចាប់ផ្តើមដំណើរត្រឡប់ទៅកាន់សហគមន៍កាតូលិកវិញរួចហើយនៅត្រឹមឆ្នាំ 1798 ព្រោះនាងត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា «មាតានៃស្ត្រីពេស្យា»។ នៅពេលយ៉ូហានបានឃើញនាង ហើយមានការអស្ចារ្យ នោះពួកជំនុំដែលធ្លាប់បានបំបែកខ្លួនចេញពីសហគមន៍របស់នាងពីមុនមក បានត្រឡប់វិលមកវិញរួចហើយ។ ដូច្នេះ យ៉ូហានត្រូវបាននាំទៅកាន់ឆ្នាំ 1798 នៅពេលដែលស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំនោះបានសម្លាប់គ្រីស្ទបរិស័ទរាប់លាននាក់រួចហើយ ហើយបានល្បួងពួកជំនុំប្រូតេស្តង់ដែលធ្លាប់មានពីមុន ឲ្យទទួលយកការអះអាងដ៏ក្លាហានលើសសិទ្ធិរបស់នាងថា នាងជាប្រមុខនៃពួកជំនុំទាំងឡាយ ដូចដែល Justinian បានកំណត់អត្តសញ្ញាណនាងនៅក្នុងឆ្នាំ 533។

ចាប់ពីទស្សនវិស័យទំនាយនៃឆ្នាំ 1798 ទេវតានោះបានបង្ហាញដល់យ៉ូហាននូវការតំណាងចុងក្រោយនៃនគរទាំងឡាយក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ។

> ទេវតាបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកអស្ចារ្យចិត្តដូច្នេះ? ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកអំពីអាថ៌កំបាំងនៃស្ត្រីនោះ និងនៃសត្វដែលដឹកនាង គឺសត្វដែលមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់។ សត្វដែលអ្នកបានឃើញ នោះធ្លាប់មាន តែមិនមានទៀតទេ ហើយវានឹងឡើងមកពីជ្រោះគ្មានបាត ហើយនឹងទៅសេចក្តីវិនាស។ ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដែលឈ្មោះរបស់ពួកគេមិនបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅជីវិត តាំងពីកំណើតលោកិយមក នឹងមានការអស្ចារ្យចិត្ត នៅពេលដែលពួកគេឃើញសត្វនោះ ដែលធ្លាប់មាន តែមិនមានទៀតទេ ហើយក៏មានដែរ។ នេះហើយជាគំនិតដែលមានប្រាជ្ញា។ ក្បាលទាំងប្រាំពីរ គឺជាភ្នំប្រាំពីរ ដែលស្ត្រីនោះអង្គុយលើ។ ហើយមានស្តេចប្រាំពីរ៖ ប្រាំបានដួលរលំហើយ មួយកំពុងមាននៅឡើយ ហើយមួយទៀតមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ; ហើយនៅពេលដែលគាត់មក គាត់ត្រូវតែស្ថិតនៅត្រឹមរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ ហើយសត្វដែលធ្លាប់មាន តែមិនមានទៀតទេ នោះឯងជាស្តេចទីប្រាំបី ហើយក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមប្រាំពីរនោះដែរ ហើយវានឹងទៅសេចក្តីវិនាស។ ហើយស្នែងដប់ដែលអ្នកបានឃើញ គឺជាស្តេចដប់ អ្នកទាំងនោះមិនទាន់បានទទួលនគរនៅឡើយទេ; ប៉ុន្តែពួកគេទទួលអំណាចដូចជាស្តេចមួយម៉ោងជាមួយនឹងសត្វនោះ»។ វិវរណៈ 17:7–12។

សត្វមួយ នៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ គឺជានគរ ដូចដែលអាចសម្គាល់បានយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៧ និង ៨ ហើយអាថ៌កំបាំងដែលទេវតាកំពុងបង្ហាញដល់យ៉ូហាន គឺជាអាថ៌កំបាំងអំពីសត្វនោះ និងស្ត្រីដែលជិះលើសត្វនោះ។ ស្ត្រីដែលនៅលើសត្វនោះ គឺជាស្ត្រីពេស្យាដ៏ធំ ដែលប្រព្រឹត្តអំពើកំផិតជាមួយស្ដេចទាំងឡាយនៃផែនដី។ នាងគឺយេសេបិល ហើយស្វាមីរបស់នាងគឺអាហាប់។

> ហេតុនេះ បុរសម្នាក់នឹងចាកចេញពីឪពុក និងម្ដាយរបស់ខ្លួន ហើយនឹងភ្ជាប់ជាប់នឹងភរិយារបស់ខ្លួន; ហើយពួកគេទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ។ លោកុប្បត្តិ ២:២៤។

បុរស​គឺ​ជា​បុរស ហើយ​ស្ត្រី​គឺ​ជា​ស្ត្រី ប៉ុន្តែ​រួមគ្នា​ពួកគេ​ជា​សាច់​តែមួយ។ អាថ៌កំបាំង​នៃ​សត្វសាហាវ​គឺ​ថា វា​ជា​ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​ពួកជំនុំ និង​រដ្ឋ ជា​ការ​ផ្សំ​រវាង​ស្ត្រី (ពួកជំនុំ) និង​សត្វសាហាវ (ស្តេច​ទាំងឡាយ) ដែល​ជា​នគរ​តែមួយ ដែល​មាន​ពីរ​ផ្នែក។ កិច្ចការរដ្ឋ និង​កិច្ចការពួកជំនុំ ដែល​បាន​រួមបញ្ចូល​គ្នា ដោយ​ស្ត្រី​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ទំនាក់ទំនង​នោះ គឺ​ជា «រូប​សត្វសាហាវ»។ យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ស្ត្រី​កំពុង​ត្រូវ​បាន​សត្វសាហាវ​ដឹក ដ្បិត​នាង​ជា​អ្នក​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ទំនាក់ទំនង​នោះ។

> ហើយ​ស្ត្រី​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ​ឯង ដែល​សោយរាជ្យ​លើ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ វិវរណៈ 17:18។

សត្វសាហាវ និង​ស្ត្រី​នោះ​រួមគ្នា​តំណាង​ឲ្យ​នគរ​តែមួយ (សាច់តែមួយ) ប៉ុន្តែ​ទេវតា​កំពុង​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​ទំនាក់ទំនង​របស់​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដ៏​ធំ​ជាមួយ​នឹង​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ «សត្វសាហាវ​ដែល» «ធ្លាប់​មាន ហើយ​ឥឡូវ​មិន​មាន​ទេ» ដែល «នឹង​ឡើង​មក​ពី​ជ្រោះ​គ្មាន​បាត ហើយ​ទៅ​កាន់​សេចក្ដី​វិនាស» ដែល «អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី​នឹង​អស្ចារ្យ​ចិត្ត» តាម​នោះ គឺ​ជា​អំណាច​សម្ដេច​ប៉ាប នៅ​ពេល​ដែល​របួស​ដ៏​ស្លាប់​របស់​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដ៏​ធំ​បាន​ជា​សះស្បើយ។ នាង «ធ្លាប់​ជា» នគរ​ទី​ប្រាំ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បាន «កំណត់​ទុក» ថា​នាង​នឹង​ទទួល​របួស​ដ៏​ស្លាប់​មួយ​នៅ​ឆ្នាំ 1798។

នៅពេលយ៉ូហានត្រូវបាននាំទៅដល់ឆ្នាំ 1798 ខាងវិញ្ញាណ នាង «មិនមែន» ជាសត្វមួយឡើយ; ប៉ុន្តែ នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនិមិត្តរូបចំនួនចិតសិបឆ្នាំ ដែលបញ្ចប់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតនឹងមកដល់ ហើយរបួសស្លាប់របស់នាងត្រូវបានព្យាបាល នាង «គឺ» មានជីវិតឡើងវិញ ទាំងច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាង ប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ និងសម្លាប់ពួកគ្រីស្ទាន។

ជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ គឺជាការបង្ហាញចុងក្រោយអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ ហើយដូច្នេះ វាត្រូវតែស្របតាមការលើកឡើងដំបូងអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ។ ការលើកឡើងដំបូងអំពីនគរទាំងនោះ មាននៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើតារាងទាំងពីរ ដែលជាការបំពេញតាមបញ្ជារបស់ ហាបាគុក ឲ្យសរសេរនិមិត្តហើយធ្វើឲ្យច្បាស់លាស់នៅលើតារាងទាំងឡាយ។

អ្នកមីល្លឺរ៉ាយត៍មានភាពត្រឹមត្រូវក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេអំពីនគរនានានៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីររបស់ដានីយ៉ែល ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកទី២ ទី៧ និងទី៨ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងរបស់ពួកគេនៅមិនទាន់ពេញលេញនៅឡើយ។ ត្បូងមានតម្លៃរបស់មីល្លឺរ៍នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកទី២ ភ្លឺចែងចាំងជាងមុនដល់ទៅដប់ដងនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រោះវាត្រូវបានទទួលស្គាល់ថា កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនូវសេចក្តីយោងដំបូង មិនត្រឹមតែនៃនគរនានានៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាសេចក្តីយោងដំបូងនៃវិវរណៈដែលថា នគរទីប្រាំបីចេញមកពីនគរទាំងប្រាំពីរផងដែរ។ ព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញចុងបញ្ចប់នៃរឿងមួយ ដោយចាប់ផ្តើមពីដើមកំណើតនៃរឿងនោះជានិច្ច។

ព្យាការីទាំងអស់កំពុងនិយាយអំពីគ្រាចុងក្រោយ ហើយយ៉ូហាន ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនគរផែនដីចុងក្រោយ នៅពេលដែលគាត់បង្ហាញ «សត្វសាហាវដែល» «ធ្លាប់មាន ហើយឥឡូវនេះគ្មានទៀតទេ; ហើយនឹងឡើងមកពីជ្រោះអបាត ហើយទៅសេចក្តីវិនាស»។ សត្វសាហាវនោះឡើងមកពី «ជ្រោះអបាត» ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ការសម្ដែងថ្មីមួយនៃអំណាចសាតាំង»។

> «“កាលណាពួកគេបានបញ្ចប់ [កំពុងបញ្ចប់] ទីបន្ទាល់របស់ពួកគេ”។ រយៈពេលដែលសាក្សីទាំងពីរត្រូវព្យាករណ៍ដោយស្លៀកពាក់ក្រណាត់មមាញឹក បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ ខណៈដែលពួកគេកំពុងខិតជិតដល់ការបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ពួកគេនៅក្នុងភាពអស្គាល់សាធារណៈ នោះសង្គ្រាមត្រូវបានធ្វើឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ ដោយអំណាចដែលត្រូវបានតំណាងថា «សត្វដែលឡើងមកពីអន្លង់គ្មានបាត»។ នៅក្នុងប្រជាជាតិជាច្រើននៃទ្វីបអឺរ៉ុប អំណាចទាំងឡាយដែលគ្រប់គ្រងទាំងក្នុងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ត្រូវបានសាតាំងគ្រប់គ្រងអស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍ តាមរយៈមធ្យោបាយនៃសម្តេចប៉ាប។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ មានការបង្ហាញឲ្យឃើញនូវការសម្ដែងថ្មីមួយនៃអំណាចសាតាំង»។ The Great Controversy, 268.

អ្នកទេវវិទូខ្លះនឹងអះអាងថា ដោយសារតែ «សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីអន្លង់ឥតបាត» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណក្នុងខនេះថាជាលទ្ធិអសេវនិយមនៃបដិវត្តន៍បារាំង នោះពាក្យ «អន្លង់ឥតបាត» គឺជានិមិត្តរូបនៃលទ្ធិអសេវនិយម។ ប៉ុន្តែ សាសនាឥស្លាមបានឡើងមកពី «អន្លង់ឥតបាត» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ ហើយសាសនាឥស្លាមមិនមែនជាលទ្ធិអសេវនិយមទេ។ អន្លង់ឥតបាតតំណាងឲ្យការបង្ហាញចេញបែបសាតាំង។

> «ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ក្នុង​និមិត្ត​ថា ការធ្វើ​មេស្មេរីស៊ឹម​គឺ​មក​ពី​អារក្ស ពី​ជ្រោះ​គ្មាន​បាត ហើយ​ថា មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន វា​នឹង​ទៅ​ទីនោះ​វិញ ជាមួយ​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​បន្ត​ប្រើ​វា»។ Review and Herald, July 21, 1851.

អ្វីមួយដែលមកពី «អារក្ស» គឺជាអ្វីមួយដែលមកពី «ជ្រោះគ្មានបាត»។ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីជ្រោះគ្មានបាត គឺជាអំណាចដែលទៅកាន់សេចក្តីវិនាសអស់កល្បជានិច្ច ហើយអស់អ្នកដែលឈ្មោះរបស់ខ្លួនមិនបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅ នឹងងឿងឆ្ងល់តាមសត្វសាហាវនោះ។ «សេចក្តីវិនាស» មានន័យថា ការផ្តន្ទាទោសអស់កល្បជានិច្ច ហើយនៅក្នុង វិវរណៈ ត្រូវបានតំណាងដោយ «បឹងភ្លើង» ដែលជាកន្លែងដែលសត្វសាហាវត្រូវបានបោះចូលទៅ។

> ហើយសត្វសាហាវនោះត្រូវបានចាប់យក ហើយជាមួយនឹងវា ក៏មានព្យាការីក្លែងក្លាយ ដែលបានធ្វើការអស្ចារ្យនៅមុខវា ដោយការអស្ចារ្យទាំងនោះ គាត់បានបញ្ឆោតពួកអ្នកដែលបានទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ និងពួកអ្នកដែលថ្វាយបង្គំរូបរបស់វា។ អ្នកទាំងពីរនេះត្រូវបានបោះទាំងនៅរស់ទៅក្នុងបឹងភ្លើងដែលកំពុងឆេះដោយស្ពាន់ធ័រ។ វិវរណៈ 19:20.

ក្នុងជំពូកទីដប់បី សត្វទីមួយដែលឡើងមកពីសមុទ្រ ដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់ថាជាអំណាចប៉ាប ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ។ នៅក្នុងអត្ថបទនោះ ពិភពលោកទាំងមូលមានការអស្ចារ្យតាមសត្វប៉ាបនោះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្បាល​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ក្បាល​របស់​វា ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​របួស​ដល់​ស្លាប់; ហើយ​របួស​ដ៏​សាហាវ​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ​វិញ: ហើយ​ពិភពលោក​ទាំង​មូល​បាន​អស្ចារ្យ​ហើយ​ដើរ​តាម​សត្វ​នោះ។ វិវរណៈ 13:13។

សត្វសាហាវនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ដែល «អស់អ្នកដែលនៅលើផែនដី នឹងអស្ចារ្យតាមវា» នោះ គឺជាការបង្ហាញខ្លួនចុងក្រោយនៃអំណាចសាតាំង ដែលកើតឡើងនៅពេលរបួសដល់ស្លាប់របស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាល នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ រាល់លក្ខណៈព្យាករណ៍ទាំងអស់របស់ស្ត្រី និងសត្វសាហាវដែលនាងជិះនៅក្នុងជំពូក ១៧ សុទ្ធតែសម្គាល់ព្រះវិហាររ៉ូម ដូចដែលវចនានុក្រមដែលបានបោះពុម្ពមុនឆ្នាំ ១៩៥០ បានសម្គាល់ដែរ។

សត្វសាហាវនៅក្នុង វិវរណៈ ១៧ គឺជានិមិត្តរូបនៃការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ដែលជារូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ។ សត្វសាហាវដែលមានក្បាលប្រាំពីរ និងស្នែងដប់ គឺជានគរ​ដែលត្រូវបានផ្សំឡើងដោយស្តេចទាំងដប់ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) ដែលស្ត្រីនោះជិះលើ និងគ្រប់គ្រងលើ។ ស្ត្រីនោះគឺជាសម្តេចប៉ាប ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា បាប៊ីឡូនដ៏ធំ ជាមាតានៃស្រីពេស្យា។ បន្ទាប់ពីនិមិត្តរូបទាំងនេះត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណរួច យើងអាចត្រឡប់ទៅកាន់ឆ្នាំ ១៧៩៨ វិញ; ជាចំណុចក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលយ៉ូហានត្រូវបាននាំទៅ ដើម្បីទទួលបានការបង្ហាញចុងក្រោយនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ។

យើង​នឹង​លើក​យក​នគរ​ទាំង​នោះ និង​ការ​តំណាង​របស់​វា​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ដែលបានឡើងមកលើឆាកនៃសកម្មភាព ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យកាន់កាប់ទីកន្លែងរបស់ខ្លួននៅលើផែនដី ដើម្បីឲ្យឃើញថា តើវានឹងបំពេញគោលបំណងរបស់ “ព្រះអ្នកយាម និងព្រះដ៏បរិសុទ្ធ” ឬទេ។ ព្រះបន្ទូលទំនាយបានគូសបញ្ជាក់ពីការកើតឡើង និងការធ្លាក់ចុះរបស់អាណាចក្រធំៗនៃលោកិយ—បាប៊ីឡូន, មេដូ-ពែរ្ស, ក្រិក, និងរ៉ូម។ ចំពោះអាណាចក្រនីមួយៗទាំងនេះ ដូចជាចំពោះជាតិសាសន៍ដែលមានអំណាចតិចជាងដែរ ប្រវត្តិសាស្ត្របានកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ នីមួយៗមានរយៈពេលនៃការសាកល្បងរបស់ខ្លួន នីមួយៗបានបរាជ័យ សិរីរុងរឿងរបស់វាបានស្រកសាយ អំណាចរបស់វាបានចាកចេញទៅ ហើយទីកន្លែងរបស់វាត្រូវបានកាន់កាប់ដោយអ្នកដទៃ»។

> «ខណៈដែលបណ្ដាជាតិនានាបានបដិសេធគោលការណ៍របស់ព្រះ ហើយក្នុងការបដិសេធនេះ បានបង្កើតសេចក្ដីវិនាសរបស់ខ្លួនឯង នោះក៏នៅតែបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះបំណងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះ ដែលគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ កំពុងតែប្រព្រឹត្តការតាមរយៈចលនាទាំងអស់របស់ពួកគេ»។ Education, 177.

Back to Articles