Article

# រ៉ូម បង្កើតនិមិត្ត — លេខដប់បួន

ការឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីព្រះគ្រីស្ទ និងការបង្កើតរូបភាពនៃសត្វសាហាវ៖ ភាពស្របគ្នាតាមទំនាយក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ខ្សែបន្ទាត់នៃទំនាយដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបង្កើតរូបឆ្លាក់មួយឲ្យសត្វ និងជារូបឆ្លាក់នៃសត្វ នោះកើតឡើងនៅពេលដែលស្នែងនៃប្រូតេស្តង់កំពុងបង្កើតរូបឆ្លាក់នៃព្រះគ្រីស្ទ។ ការបង្កើតនោះត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១០ នៅពេលដែលដានីយ៉ែលឃើញនិមិត្ត “marah” គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបង្កហេតុ។ ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យអស់អ្នកដែលគយគន់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ ពួកគេឆ្លុះបញ្ចាំងអត្តលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូក ១០ បង្កើតរូបឆ្លាក់នៃព្រះគ្រីស្ទនៅខាងក្នុង លុះត្រាតែពួកគេគយគន់អត្តលក្ខណៈរបស់ទ្រង់។ ដោយការគយគន់ ពួកគេត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។

រូបសំណាកនៃសត្វសាហាវឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីសត្វសាហាវនោះ ហើយការបង្កើតរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវគឺជាការសាកល្បងដ៏ធំសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ដោយសារតាមរយៈការនោះ វាសនាអស់កល្បជានិច្ចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវសម្រេច។ នៅពេលក្រុមជំនុំប្រូតេស្តង់កាន់កាប់អំណាចលើរដ្ឋាភិបាលនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ពួកគេនឹងបានបង្កើតរូបសំណាកមួយនៃប្រព័ន្ធក្រុមជំនុំ និងរដ្ឋ ដែលសម្គាល់រចនាសម្ព័ន្ធនៃការគ្រប់គ្រងដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបបានប្រើប្រាស់ មុនពេលការគាំទ្រខាងនយោបាយត្រូវបានដកចេញ។ ក្នុងរយៈពេលដូចគ្នានោះដែរ រូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានអ្នកខ្លះដែលនៅជាមួយដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែមិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ ដ្បិតពួកគេបានរត់គេចពីនិមិត្តនោះ។ ពួកគេបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងអំពីការបង្កើតរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ ដោយបដិសេធមិនឲ្យរូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងពួកគេ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការសាកល្បង។

គោលការណ៍ខាងវិញ្ញាណនៃការឆ្លុះបញ្ចាំង ត្រូវបានសម្រេចដោយការមើលចូលទៅក្នុងកញ្ចក់ដែលតំណាងឲ្យព្រះគ្រីស្ទ ហើយដោយសារការនិមិត្ត “marah” ជាការនិមិត្តបង្កហេតុ ដូច្នេះរូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងកញ្ចក់ បង្កើតរូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងមនុស្សជាតិ។ កញ្ចក់តាមន័យអក្សរ ឆ្លុះបញ្ចាំងរូបភាពរបស់មនុស្សដែលមើលទៅក្នុងកញ្ចក់ ប៉ុន្តែការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណនៃគោលការណ៍នេះ មានអថេរភាពដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកញ្ចក់។ អស់អ្នកដែលគ្រាន់តែជា «អ្នកស្តាប់ព្រះបន្ទូល ហើយមិនមែនជាអ្នកប្រព្រឹត្តតាម» នោះ «គាត់មើលឃើញខ្លួនឯង រួចក៏ចេញទៅតាមផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយភ្លាមៗនោះក៏ភ្លេចថា ខ្លួនជាមនុស្សបែបណា»។ ពួកគេមើលទៅកាន់កញ្ចក់ ហើយឃើញតែមនុស្សជាតិប៉ុណ្ណោះ។

ពួកមនុស្សប្រភេទមួយទៀត ដែលជា «អ្នកស្តាប់មិនមែនភ្លេចភ្លាំង ប៉ុន្តែជាអ្នកប្រព្រឹត្តការងារ» នោះ ឃើញក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ហើយឃើញព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងកញ្ចក់។ ការងារនោះ គឺដើម្បីយល់ថា គោលការណ៍នៃការឆ្លុះបញ្ចាំង មានទាំងសភាពជាក់ស្តែង «តាមធម្មជាតិ» មួយ និងសភាពខាងវិញ្ញាណមួយ។ ដានីយ៉ែលបង្ហាញអំពីអ្នកដែលបានធ្វើ «ការងារ» នោះ ពីព្រោះនៅក្នុងជំពូកទី ៩ និងទី ១០ គាត់បង្ហាញអំពីការងារដែលបង្កើតគោលការណ៍ខាងវិញ្ញាណនៃការឆ្លុះបញ្ចាំង។

> នៅ​គ្រា​នោះ ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល​កំពុង​កាន់​ទុក្ខ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​សប្តាហ៍​ពេញ។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​បរិភោគ​អាហារ​ឆ្ងាញ់​ណា​មួយ​ឡើយ ហើយ​ក៏​គ្មាន​សាច់ ឬ​ស្រា​ចូល​មាត់​ខ្ញុំ​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បាន​លាប​ខ្លួន​សោះ​ឡើយ រហូត​ទាល់​តែ​បី​សប្តាហ៍​ពេញ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ។ ដានីយ៉ែល 10:1, 2

កាប្រីយែល​បាន​ផ្ដល់​ការ​បកស្រាយ​មួយ​ផ្នែក​អំពី​និមិត្ត​នៃ​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី​ដល់​ដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែ​ដានីយ៉ែល​មិន​បាន​យល់​ទាំង​អស់​នោះ​ទេ។

> ហើយខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានសន្លប់ ហើយឈឺអស់ជាច្រើនថ្ងៃ; បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ហើយបំពេញកិច្ចការរបស់ស្តេច; ហើយខ្ញុំមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះនិមិត្តនោះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាយល់ឡើយ។ ដានីយ៉ែល 8:27។

បងស្រី វ៉ៃត៍ ប្រាប់យើងថា ដានីយ៉ែលកំពុងស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីការបកស្រាយសារនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ដែលកាព្រីយែលបាននាំមកដល់ដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូក ៩។

> «ដោយសេចក្តីឧស្សាហ៍ដ៏ថ្មី និងជ្រាលជ្រៅជាងមុន មីឡឺរ បានបន្តការពិនិត្យមើលទំនាយទាំងឡាយ ដោយលះបង់ទាំងរាត្រីទាំងថ្ងៃដល់ការសិក្សាអំពីអ្វីដែលឥឡូវនេះបានបង្ហាញថាមានសារៈសំខាន់ដ៏មហិមា និងទាក់ទាញចិត្តទាំងស្រុង។ នៅក្នុងជំពូកទី៨ នៃដានីយ៉ែល គាត់មិនអាចរកឃើញសញ្ញាសម្គាល់ណាមួយអំពីចំណុចចាប់ផ្តើមនៃ ២៣០០ ថ្ងៃបានឡើយ; ទេវតាកាប្រៀល ទោះបីត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីនិមិត្តក៏ដោយ ក៏បានផ្ដល់តែការពន្យល់មួយផ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ កាលណាការបៀតបៀនដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច ដែលនឹងកើតមានដល់ក្រុមជំនុំ ត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅក្នុងនិមិត្តរបស់ហោរា កម្លាំងរាងកាយក៏ចុះខ្សោយទៅ។ គាត់មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតឡើយ ហើយទេវតាក៏បានចាកចេញពីគាត់មួយរយៈ។ ដានីយ៉ែល «សន្លប់ ហើយឈឺអស់ជាច្រើនថ្ងៃ»។ គាត់ថា «ហើយខ្ញុំមានការងឿងឆ្ងល់ចំពោះនិមិត្តនោះ ប៉ុន្តែមិនមាននរណាយល់វាទេ»។

> ប៉ុន្តែ ព្រះបានបញ្ជាមកកាន់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ថា៖ «ចូរធ្វើឲ្យបុរសនេះយល់អំពីនិមិត្តនេះ»។ ការបង្គាប់នោះត្រូវតែបានបំពេញ។ ក្នុងការគោរពតាមការបង្គាប់នោះ ទេវតា ក្រោយមកមួយរយៈ បានត្រឡប់មកឯដានីយ៉ែលវិញ ដោយនិយាយថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានមកដើម្បីឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង»; «ដូច្នេះ ចូរយល់អំពីការនេះ ហើយពិចារណានិមិត្តនោះ»។ ដានីយ៉ែល 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27។ មានចំណុចសំខាន់មួយនៅក្នុងនិមិត្តនៃជំពូក 8 ដែលត្រូវបានទុកឲ្យមិនទាន់បានពន្យល់ គឺចំណុចដែលទាក់ទងនឹងពេលវេលា—រយៈពេល 2300 ថ្ងៃ; ដូច្នេះ ទេវតា ក្នុងការបន្តការពន្យល់របស់ខ្លួនឡើងវិញ បានផ្តោតជាចម្បងលើប្រធានបទអំពីពេលវេលា។ The Great Controversy, 325.

នៅក្នុងជំពូកទីដប់ យើងត្រូវបានជូនដំណឹងថា ដានីយ៉ែលមានការយល់ដឹងអំពី «និមិត្ត» និង «រឿងនោះ» ប៉ុន្តែ ដានីយ៉ែលប្រាថ្នាចង់បានពន្លឺបន្ថែមទៀត ដូច្នេះ គាត់បានដាក់ចិត្តរបស់គាត់ដើម្បីស្វែងរកការយល់ដឹងនោះ ហើយគាត់បានតមអាហារអស់រយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ គាត់តំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយនៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលយល់អំពីគោលការណ៍ខាងវិញ្ញាណនៃការឆ្លុះបញ្ចាំង ដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយគោលការណ៍ធម្មជាតិនៃការឆ្លុះបញ្ចាំង។ ការយល់ដឹងនោះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញតាមរយៈកិច្ចការរបស់ពួកគេ ហើយកិច្ចការរបស់ពួកគេត្រូវបានតំណាងដោយដានីយ៉ែល ក្នុងនាមជាការស្វែងរកការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះ។ ការផ្ទុយគ្នាដែលឃើញយ៉ាងច្បាស់របស់អ្នកទាំងឡាយដែលបានរត់គេចចេញពីនិមិត្ត គឺថា ពួកគេមិនបានស្វែងរកការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍របស់ព្រះទេ។

សេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ដែលដានីយ៉ែលត្រូវបានបង្ហាញថាមានសេចក្តីឃ្លានចង់យល់ដឹង នោះគឺជាពន្លឺសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ ពីព្រោះដានីយ៉ែលជានិមិត្តរូបនៃមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ដូច្នេះ ដានីយ៉ែលកំពុងតំណាងឲ្យក្រុមមនុស្សមួយប្រភេទ ដែលកំពុងស្វែងរកយល់ដឹងអំពីពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានបង្ហាញថាជាការសាកល្បងចុងក្រោយ មុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ។ ក្នុងន័យនេះ វាគឺជាវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅមុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការសាកល្បងដែលត្រូវបានបង្ហាញថាជាការបង្កើតរូបសត្វសាហាវផងដែរ។

ការបង្កើតរូបនៃសត្វសាហាវ គឺកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់អំពីដំណើរការដែលរូបនៃសត្វសាហាវត្រូវបានបង្កើតឡើង។ សេចក្តីពិតនោះមិនអាចត្រូវបានកំណត់យ៉ាងត្រឹមត្រូវបានឡើយ បើមិនបានកំណត់អត្តសញ្ញាណជាមុនសិននូវប្រធានបទសំខាន់នៃការសាកល្បង គឺសត្វសាហាវ។ គឺសត្វសាហាវនោះហើយ ដែលបង្កើតឡើង និងកំណត់អត្តសញ្ញាណអំពីរបៀបដែលរូបនោះត្រូវបានបង្កើតឡើង។

> «ប៉ុន្តែ តើ “រូបតំណាងដល់សត្វ” នោះជាអ្វី? ហើយតើវាត្រូវបង្កើតឡើងដោយរបៀបណា? រូបតំណាងនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសត្វមានស្នែងពីរ ហើយជារូបតំណាងដល់សត្វនោះ។ វាក៏ត្រូវបានហៅថា ជារូបតំណាងរបស់សត្វផងដែរ។ ដូច្នេះ ដើម្បីដឹងថា រូបតំណាងនោះមានលក្ខណៈដូចម្តេច និងត្រូវបង្កើតឡើងដោយរបៀបណា យើងត្រូវសិក្សាពីលក្ខណៈពិសេសរបស់សត្វនោះផ្ទាល់—គឺអំណាចសម្តេចប៉ាប។»

> «នៅពេលដែលពួកជំនុំដំបូងបានក្លាយទៅជាពុករលួយ ដោយងាកចេញពីភាពសាមញ្ញនៃដំណឹងល្អ ហើយទទួលយកពិធីការ និងទំនៀមទម្លាប់នៃពួកសាសន៍ដទៃ នាងបានបាត់បង់ព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តារបស់ព្រះ; ហើយដើម្បីគ្រប់គ្រងមនសិការរបស់ប្រជាជន នាងបានស្វែងរកការគាំទ្រពីអំណាច世俗។ លទ្ធផលគឺជាស្ថាប័នប៉ាប សាសនាចក្រមួយដែលបានគ្រប់គ្រងអំណាចរដ្ឋ ហើយប្រើវា ដើម្បីជំរុញគោលបំណងរបស់នាងផ្ទាល់ ជាពិសេសសម្រាប់ការផ្តន្ទាទោស “លទ្ធិនិមិត្តខុសឆ្គង”។ ដើម្បីឲ្យសហរដ្ឋអាមេរិកបង្កើតរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ អំណាចសាសនាត្រូវតែគ្រប់គ្រងរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិលយ៉ាងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យអំណាចរបស់រដ្ឋក៏ត្រូវបានសាសនាចក្រ ប្រើប្រាស់ផងដែរ ក្នុងការសម្រេចគោលបំណងរបស់នាងផ្ទាល់»។ The Great Controversy, 443.

ដើម្បី «សិក្សាឲ្យដឹងថា រូបសំណាកនោះមានលក្ខណៈដូចម្តេច ហើយត្រូវបង្កើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច យើងត្រូវសិក្សាពីលក្ខណៈសម្បត្តិនៃសត្វសាហាវនោះផ្ទាល់—សម្តេចប៉ាបភាព»។ សត្វសាហាវនោះឯងជាអ្នកបង្កើតនិមិត្តដែលជាការសាកល្បងនៃថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលត្រូវកើតមានឡើងមុនពេលព្រះគុណបិទបញ្ចប់។ ដានីយ៉ែលបានយល់អំពីនិមិត្ត និងអំពីរឿងនោះ។

> នៅឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ប្រទេស​ពើស៊ី មាន​សេចក្តី​មួយ​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ថា បែលតេសាសារ; ហើយ​សេចក្តី​នោះ​ពិត​មែន ប៉ុន្តែ​កាល​កំណត់​នោះ​វែង​យូរ: ហើយ​គាត់​បាន​យល់​សេចក្តី​នោះ ហើយ​មាន​ការ​យល់​អំពី​និមិត្ត​នោះ។ ដានីយ៉ែល 10:1។

និមិត្ត​នោះ​គឺ​ជា​និមិត្ត «mareh» អំពី​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ។ «រឿង» នោះ​គឺ​ជា​ពាក្យ​ភាសា​ហេប្រឺ «dabar» ដែល​មាន​ន័យ​ថា «ពាក្យ»។ ពាក្យ​ដដែល​នេះ («dabar») ដែល​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «រឿង» នៅ​ខទី​មួយ ក៏​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «បញ្ហា» នៅ​ជំពូក​ទី​ប្រាំបួន ខទី​ម្ភៃ​បី​ផង​ដែរ។

> មែនហើយ កាលដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយក្នុងការអធិស្ឋាន នោះកាប្រ៊ីយែល ជាបុរសដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្តនៅដើមដំបូង ត្រូវបានបញ្ជាឲ្យហោះមកយ៉ាងរហ័ស ក៏បានមកប៉ះខ្ញុំនៅប្រហែលពេលតង្វាយល្ងាច។ ហើយគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំ ហើយនិយាយជាមួយខ្ញុំថា ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ឥឡូវនេះខ្ញុំបានមក ដើម្បីផ្តល់ឲ្យអ្នកនូវប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង។ តាំងពីដើមនៃពាក្យទូលអង្វររបស់អ្នក ព្រះបញ្ជាបានចេញមក ហើយខ្ញុំបានមកដើម្បីបង្ហាញដល់អ្នក ដ្បិតអ្នកជាអ្នកដែលត្រូវបានស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ចូរយល់អំពីរឿងនេះ ហើយពិចារណានិមិត្តនោះ។ ដានីយ៉ែល 9:21–23។

កាប្រ៊ីយែល​មក​រក​ដានីយ៉ែល​ដោយ​ឆ្លើយតប​នឹង​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ដានីយ៉ែល ដែល​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ការ​បំភ្លឺ​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​ទទួល នៅ​ពេល​គាត់​បាន​យល់​ថា ខ្លួន​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​កំចាត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​នៅ​ក្នុង លេវីវិន័យ ២៦។

> នៅ​ឆ្នាំ​ដំបូង​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ទ្រង់ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បាន​យល់​ដោយ​សៀវភៅ​ទាំងឡាយ​អំពី​ចំនួន​ឆ្នាំ ដែល​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​មក​ដល់​យេរេមា ជា​ហោរា ថា ទ្រង់​នឹង​បំពេញ​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​របស់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ដានីយ៉ែល ៩:២

ការ​និរទេស​ដែល​យេរេមា​បាន​កំណត់​សម្គាល់ បាន​នាំ​ដានីយ៉ែល​ទៅ​កាន់​ការ​និរទេស​នៃ «គ្រា​ប្រាំពីរ» ដែល​ម៉ូសេ​បាន​កត់ត្រា​ទុក ហើយ​ដែល​ជា​ទាំង «សម្បថ» និង «បណ្ដាសា» ផង​ដែរ។

> មែនហើយ អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ដោយបែរចេញទៅ ដើម្បីមិនស្តាប់តាមសំឡេងរបស់ទ្រង់ឡើយ ហេតុនេះហើយ បណ្ដាសា និងពាក្យសម្បថដែលបានសរសេរទុកក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ ត្រូវបានចាក់ស្រោចមកលើយើង ពីព្រោះយើងបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានបញ្ជាក់ពាក្យរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទាស់នឹងយើង និងទាស់នឹងចៅក្រមរបស់យើងដែលបានជំនុំជម្រះយើង ដោយនាំមកលើយើងនូវគ្រោះអាក្រក់យ៉ាងធំ ដ្បិតថា នៅក្រោមមេឃទាំងមូល មិនដែលមានការណាមួយបានកើតឡើងដូចដែលបានកើតឡើងលើក្រុងយេរូសាឡិមនោះឡើយ។ ដូចដែលបានសរសេរទុកក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ គ្រោះអាក្រក់ទាំងអស់នេះបានមកដល់យើងហើយ ប៉ុន្តែយើងមិនបានទូលអង្វរនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើងទេ ដើម្បីឲ្យយើងបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិតរបស់យើង ហើយយល់អំពីសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់។ ដានីយ៉ែល ៩៖១១–១៣។

តាមរយៈសាក្សីទាំងពីរគឺ យេរេមា និង ម៉ូសេ ដានីយ៉ែលបានយល់ថា ការបំផ្លាញដែលបាននាំមកលើក្រុងយេរូសាឡឹម គឺជា «បណ្តាសា» «របស់ម៉ូសេ» ដែលបាន «ចាក់ស្រោចមកលើ» អ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ បងស្រី វ៉ាយត៍ សំដៅលើសាក្សីរបស់យេរេមាថាជា «សក្ខីភាពដល់ក្រុមជំនុំ» ហើយក្នុងន័យនេះ វាកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណយេរេមាថាជា ព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ ពីព្រោះ «សក្ខីភាពដល់ក្រុមជំនុំ» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជារឿងនេះឯង។ យេរេមា​តំណាងឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ ហើយ​ម៉ូសេ​តំណាងឲ្យ​ព្រះគម្ពីរ។

ដានីយ៉ែល​តំណាង​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ដែល​យល់​តាម​រយៈ​សាក្សី​ទាំង​ពីរ​នោះ​ថា ពួក​គេ​បាន​ត្រូវ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយ​ដែល​យល់​តាម​រយៈ​ព្រះគម្ពីរ និង​វិញ្ញាណ​នៃ​ការព្យាករណ៍​ថា ពួក​គេ​បាន​ត្រូវ​បាន​ដាស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ឡើង ដូច​ជា​ដានីយ៉ែល​បាន​ដឹង​អំពី​ការ​ពិត​ថា គាត់ (ពួក​គេ) បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​ថា​ការ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ព្យាករណ៍​របស់​ព្រះ។

បទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាបទពិសោធន៍របស់ក្រមុំទាំងដប់។

> «រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ក្នុង ម៉ាថាយ ២៥ ក៏បង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាដវេនទីស្តផងដែរ»។ The Great Controversy, 393.

ពេលយឺតយ៉ាវនៅក្នុងអំពើប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ តំណាងឲ្យការដាស់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងដូចគ្នានឹងការដាស់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងរបស់ដានីយ៉ែលនៅជំពូកទីប្រាំបួន។ ដោយផ្អែកលើសាក្សីបរិសុទ្ធទាំងពីរ ដានីយ៉ែលបានយល់ថា ជីវិតទាំងមូលរបស់គាត់គឺជាការបំពេញព្រះបន្ទូលទំនាយជាក់លាក់មួយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ទំនាយនោះបានដឹកនាំដានីយ៉ែលទៅរកដំណោះស្រាយដែលចាំបាច់ ប្រសិនបើដានីយ៉ែលត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់អ្វីដែលនឹងកើតឡើងដល់គាត់នៅក្នុងជំពូកបន្ទាប់ភ្លាមនោះ។ ដូចគ្នានេះដែរ នៅពេលដែលក្រុមមីល្លើរ៉ាយត៍បានបំពេញអំពើប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ពួកគេក៏ត្រូវតែត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងចំពោះការពិតថា ការខកចិត្តលើកដំបូង និងការពន្យារពេល បាននាំឲ្យពួកគេធ្លាក់ចូលដំណេក។ ព្យាការីទាំងអស់តំណាងឲ្យថ្ងៃចុងក្រោយ។

ការភ្ញាក់ឡើងរបស់ដានីយ៉ែល និងពួកមីឡឺរ៉ាយត៍ គឺជាសាក្សីពីរនៃការភ្ញាក់ឡើងរបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់នៅគ្រាចុងក្រោយ។

> «ព្រះយេស៊ូវ និងពួកពលបរិវារស្ថានសួគ៌ទាំងអស់ បានទតមើលទៅលើអ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រាថ្នាចង់ឃើញព្រះអង្គ ជាព្រះដែលព្រលឹងរបស់ពួកគេស្រឡាញ់ ដោយសេចក្ដីអាណិតអាសូរ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់។ ពួកទេវតាកំពុងហោះហើរនៅជុំវិញពួកគេ ដើម្បីទ្រទ្រង់ពួកគេនៅក្នុងម៉ោងនៃការសាកល្បងរបស់ពួកគេ។ អ្នកទាំងឡាយដែលបានមិនអើពើនឹងការទទួលសារពីស្ថានសួគ៌ ត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត ហើយព្រះពិរោធរបស់ព្រះបានឆេះឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ ពីព្រោះពួកគេមិនព្រមទទួលពន្លឺដែលព្រះបានចាត់មកឲ្យពួកគេពីស្ថានសួគ៌។ អ្នកស្មោះត្រង់ទាំងនោះ ដែលបានខកចិត្ត ហើយមិនអាចយល់ថាហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេមិនបានយាងមក មិនត្រូវបានទុកឲ្យនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹតឡើយ។ ម្ដងទៀត ពួកគេត្រូវបាននាំឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ដើម្បីស្វែងរកអំឡុងពេលទំនាយទាំងឡាយ។ ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានដកចេញពីតួលេខទាំងនោះ ហើយកំហុសក៏ត្រូវបានពន្យល់។ ពួកគេបានឃើញថា អំឡុងពេលទំនាយបានឈានដល់ឆ្នាំ 1844 ហើយភស្តុតាងដដែលដែលពួកគេបានលើកឡើងដើម្បីបង្ហាញថា អំឡុងពេលទំនាយបានបិទបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1843 នោះ បានបញ្ជាក់ថាវានឹងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ ពន្លឺពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះបានចាំងភ្លឺលើស្ថានភាពរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានរកឃើញអំឡុងពេលនៃការពន្យារពេលមួយ—‘ទោះបើវា [និមិត្ត] ពន្យារពេល ក៏ចូររង់ចាំវាចុះ។’ ក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះការយាងមកភ្លាមៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពួកគេបានមើលរំលងការពន្យារពេលនៃនិមិត្ត ដែលត្រូវបានគណនាឡើងដើម្បីបង្ហាញអ្នករង់ចាំពិតប្រាកដទាំងឡាយ។ ម្ដងទៀត ពួកគេមានចំណុចពេលវេលាមួយ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំបានឃើញថា មនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេ មិនអាចងើបផុតពីសេចក្ដីខកចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររបស់ពួកគេ ដើម្បីមានកម្រិតនៃចិត្តក្លៀវក្លា និងកម្លាំងសកម្ម ដែលបានសម្គាល់ជំនឿរបស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 នោះឡើយ»។ Early Writings, 236.

ស្របតាមការបំពេញនៃពាក្យប្រៀបធៀប នោះពួកមីល្លេរ៉ាយត៍ «បានមើលរំលងការពន្យារពេលនៃនិមិត្ត» ប៉ុន្តែពួកគេ «ម្តងទៀត» ត្រូវបាន «នាំឲ្យត្រឡប់ទៅឯព្រះគម្ពីររបស់ខ្លួន ដើម្បីស្រាវជ្រាវរយៈពេលព្យាករណ៍»។ «ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់» ត្រូវបានដកចេញពីតួលេខទាំងនោះ ហើយកំហុសនោះត្រូវបានពន្យល់។ ដានីយ៉ែលត្រូវបាននាំទៅកាន់ព្រះគម្ពីរ ហើយ «ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់» ត្រូវបានដកចេញពី «រយៈពេលព្យាករណ៍» ហើយនៅពេលដែលដានីយ៉ែល ក្នុងនាមជាអ្នកប្រព្រឹត្ត មិនមែនគ្រាន់តែជាអ្នកស្តាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ដោយសេចក្តីជំនឿដ៏សកម្ម បានបញ្ជាក់ថាគាត់យល់សាររបស់យេរេមា និងម៉ូសេ ដោយបំពេញតាមសេចក្តីណែនាំដែលបានប្រទានក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ ព្រមទាំងវិធីដោះស្រាយ និងដំណោះស្រាយចំពោះស្ថានភាពបែកខ្ញែកនៃប្រជាជនរបស់ព្រះ នោះ «សេចក្តីពន្យល់» ត្រូវបានប្រទានឲ្យដានីយ៉ែល។

នៅពេលដែលមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ បំពេញរយៈពេលនៃការពន្យារនៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូច នោះក្នុងការបំពេញសម្រេចចុងក្រោយ និងល្អឥតខ្ចោះបំផុតរបស់វា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ពួកគេនឹងធ្វើដូច្នោះក្នុងរយៈពេលមួយ ដែល «ការបង្កើតរូបសំណាករបស់សត្វសាហាវ» ជាការសាកល្បងដ៏ធំបំផុតរបស់ពួកគេ។

យើងនឹងបន្តគំនិតទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «“កាលណាផ្លែបានទុំរួចហើយ នោះគាត់យកកណ្ដៀវចូលកាត់ភ្លាម ព្រោះរដូវចម្រូតបានមកដល់ហើយ។” ព្រះគ្រីស្ទកំពុងរង់ចាំដោយប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះការបង្ហាញអង្គទ្រង់នៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់ទ្រង់។ កាលណាចរិតលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបន្តពូជឡើងវិញយ៉ាងពេញលេញនៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងយាងមក ដើម្បីទាមទារពួកគេជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់»។ Christ’s Object Lessons, 69.

> «វាជាសេចក្តីងងឹតនៃការយល់ខុសអំពីព្រះ ដែលកំពុងគ្របដណ្ដប់ពិភពលោក។ មនុស្សកំពុងបាត់បង់ការស្គាល់អំពីព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់។ ព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ត្រូវបានយល់ខុស ហើយត្រូវបានបកស្រាយខុស។ នៅពេលនេះ ត្រូវប្រកាសសារមួយពីព្រះ ជាសារដែលបំភ្លឺដោយឥទ្ធិពលរបស់វា ហើយសង្គ្រោះដោយអំណាចរបស់វា។ ព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ត្រូវតែឲ្យគេស្គាល់។ ក្នុងសេចក្តីងងឹតនៃពិភពលោក ត្រូវបញ្ចេញពន្លឺនៃសិរីល្អរបស់ទ្រង់ គឺពន្លឺនៃសេចក្តីសប្បុរស សេចក្តីមេត្តាករុណា និងសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់។»

> «នេះ​ជា​កិច្ចការ​ដែល​ព្យាការី​អេសាយ​បាន​បញ្ជាក់​ទុក​ដោយ​ពាក្យ​ទាំងនេះ​ថា៖ “ឱ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អ្នក​ដែល​នាំ​ដំណឹង​ល្អ ចូរ​បន្លឺ​សំឡេង​របស់​អ្នក​ឡើង​ដោយ​កម្លាំង; ចូរ​បន្លឺ​វា​ឡើង កុំ​ខ្លាច​ឡើយ; ចូរ​និយាយ​ទៅ​កាន់​បណ្តា​ក្រុង​នានា​នៃ​យូដា​ថា ចូរ​មើល ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា! ចូរ​មើល ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា​ទ្រង់​នឹង​យាង​មក​ដោយ​ព្រះហស្ត​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា ហើយ​ព្រះពាហុ​របស់​ទ្រង់​នឹង​គ្រប់គ្រង​ជំនួស​ទ្រង់; ចូរ​មើល រង្វាន់​របស់​ទ្រង់​នៅ​ជាមួយ​ទ្រង់ ហើយ​កិច្ចការ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ខាង​មុខ​ទ្រង់។” អេសាយ 40:9, 10។»

> “អស់អ្នកដែលរង់ចាំការយាងមករបស់ព្រះកូនកំលោះ ត្រូវនិយាយទៅកាន់ប្រជាជនថា ‘មើល នេះជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា។’ កាំរស្មីចុងក្រោយនៃពន្លឺពោរពេញដោយព្រះមេត្តា សារចុងក្រោយនៃព្រះមេត្តាដែលត្រូវប្រទានដល់លោកិយ គឺជាការបើកសម្ដែងអំពីព្រះលក្ខណៈនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។ កូនចៅរបស់ព្រះត្រូវបង្ហាញសិរីល្អរបស់ទ្រង់។ ក្នុងជីវិត និងក្នុងអត្តចរិតរបស់ខ្លួន ពួកគេត្រូវបង្ហាញឲ្យឃើញនូវអ្វីដែលព្រះគុណរបស់ព្រះបានធ្វើសម្រាប់ពួកគេ។” Christ’s Object Lessons, 415.

Back to Articles