Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយម្ភៃប្រាំបី

អត្ថន័យព្យាករណ៍នៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងការល្បួងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ៖ ការបើកបង្ហាញលក្ខណៈពិសេសនៃអំណាចពិភពលោកបី

Author

Jeff Pippenger

Published

March 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការបោះត្រាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ នៅពេលទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពនៃវិវរណៈជំពូក ១៨ បានយាងចុះមក។ ការយាងចុះមករបស់ទ្រង់ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយការយាងចុះមករបស់ទេវតានៃវិវរណៈជំពូក ១០ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយក៏ដោយការយាងចុះមករបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅពេលព្រះគ្រីស្ទទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកផងដែរ។ បុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះគ្រីស្ទចង្អុលទៅមុខដល់ភ្លៀងចុងក្រោយដែលយាងចុះមក នៅពេលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានបំផ្លាញឱ្យដួលរលំ។ អំណាចពីលើបានចាប់ផ្តើម ហើយនៅពេលនោះដែរ អំណាចពីខាងក្រោម (អណ្តូងគ្មានបាត) ក៏នឹងត្រូវបានសម្ដែងផងដែរ ព្រោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមិនដែលបរាជ័យឡើយ។

នៅពេល​ព្រះគ្រីស្ទ​ទ្រង់​បាន​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក ទ្រង់​ក៏​បាន​យាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន​ភ្លាម ហើយ​តម​អាហារ​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ថ្ងៃ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ទ្រង់​ត្រូវ​សាតាំង​ល្បួង​ដោយ​ការ​ល្បួង​បី​ប្រការ។ ការ​ល្បួង​ទាំង​បី​នោះ​នីមួយៗ​តំណាង​ឲ្យ​លក្ខណៈ​សំខាន់ៗ​នៃ​អំណាច​ទាំង​បី ដែល​នាំ​ពិភព​លោក​ទៅ​កាន់​អាម៉ាគេដូន។ ការ​ល្បួង​ទាំង​បី​នោះ​គឺ មោទនភាព ដែល​ជា​លក្ខណៈ​របស់​នាគ; សេចក្ដី​លោភ​ឃ្លាន ដែល​ជា​លក្ខណៈ​របស់​សត្វ​សាហាវ និង​សេចក្ដី​ហ៊ាន​សន្មត ដែល​ជា​លក្ខណៈ​របស់​ហោរា​ក្លែងក្លាយ។ មោទនភាព និង​ការ​លើក​តម្កើង​ខ្លួន​ឯង ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​លូស៊ីហ្វ័រ នៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ពិពណ៌នា​ដ៏​ល្បី​របស់​អេសាយ។

> ឱ លូស៊ីហ្វើរ បុត្រនៃអរុណរះ អើយ! តើអ្នកបានធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌មកយ៉ាងដូចម្តេច! តើអ្នកត្រូវបានកាប់ឲ្យដួលចុះដល់ដីយ៉ាងដូចម្តេច អ្នកដែលបានធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខ្សោយកម្លាំងនោះ! ដ្បិត អ្នកបាននិយាយនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកថា៖ «ខ្ញុំនឹងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ខ្ញុំនឹងលើកបល្ល័ង្ករបស់ខ្ញុំឲ្យខ្ពស់ជាងតារាទាំងឡាយរបស់ព្រះ ខ្ញុំនឹងអង្គុយលើភ្នំនៃក្រុមជំនុំ នៅខាងចុងទិសខាងជើង ខ្ញុំនឹងឡើងឲ្យលើសពីកំពស់ពពកទាំងឡាយ ខ្ញុំនឹងបានដូចជាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត»។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកនឹងត្រូវទម្លាក់ចុះទៅស្ថានឃុំឃាំងមរណៈ ដល់ជម្រៅបាតរណ្តៅ។ អស់អ្នកដែលឃើញអ្នក នឹងសម្លឹងមើលអ្នកយ៉ាងចំៗ ហើយពិចារណាអំពីអ្នក ដោយនិយាយថា៖ «តើនេះមែនឬជាមនុស្សដែលបានធ្វើឲ្យផែនដីញ័រ ដែលបានកក្រើកអាណាចក្រទាំងឡាយ»។ អេសាយ 14:12–16។

ប្រាំដង លូស៊ីហ្វើរ​បាន​ប្រកាស​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ថា «ខ្ញុំនឹង»។ សាតាំង ដែល​មុន​នេះ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា «អ្នក​នាំ​ពន្លឺ» (Lucifer) ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​នាំ​មក​តែ​សេចក្តី​ងងឹត​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ជា​អ្នក «ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​រញ្ជួយ»។ តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ គាត់​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង «ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ» ពីព្រោះ​គាត់​ជា​មេដឹកនាំ​នៃ​សម្ព័ន្ធ​អាក្រក់​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ និង​នៃ​សម្ព័ន្ធ​ពាណិជ្ជករ ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧ និង ១៨។

> «ស្តេចទាំងឡាយ និង​អ្នកគ្រប់គ្រង និង​អភិបាល​ទាំងឡាយ បានដាក់សញ្ញា​របស់​អាន់ទីគ្រីស្ទ​លើ​ខ្លួន​ពួកគេ ហើយ​ត្រូវបាន​តំណាង​ថា​ជា​នាគ ដែល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​ពួក​បរិសុទ្ធ—គឺ​នឹង​អស់អ្នក​ដែល​កាន់តាម​ព្រះបញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ និង​មាន​ជំនឿ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ»។ Testimonies to Ministers, 38.

នៅពេលព្រះគ្រីស្ទទទួលបុណ្យជ្រមុជ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមក ដែលជានិមិត្តសញ្ញាបង្ហាញអំពីរយៈពេលបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ បន្ទាប់ពីព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជ សាតាំងបានល្បួងព្រះគ្រីស្ទ ដោយស្នើផ្តល់អំណាចដែលសាតាំងប្រើសម្រាប់គ្រប់គ្រងនគរទាំងឡាយនៃលោកិយនេះដល់ព្រះអង្គ ដ្បិតនៅពេលអាដាមបានធ្លាក់ចុះ សាតាំងបានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងនគរទាំងឡាយនៃលោកិយនេះ។

> ហើយអារក្សបាននាំទ្រង់ឡើងទៅលើភ្នំខ្ពស់មួយ ហើយបង្ហាញដល់ទ្រង់នូវអាណាចក្រទាំងអស់នៃលោកិយ ក្នុងមួយរំពេចនៃពេលវេលា។ ហើយអារក្សបាននិយាយទៅកាន់ទ្រង់ថា អំណាចទាំងមូលនេះ និងសិរីល្អរបស់អាណាចក្រ​ទាំងនោះ ខ្ញុំនឹងឲ្យដល់អ្នក ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់មកឲ្យខ្ញុំហើយ ហើយខ្ញុំចង់ឲ្យដល់អ្នកណា ខ្ញុំក៏ឲ្យដល់អ្នកនោះ។ ដូច្នេះ បើអ្នកក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំ នោះអ្វីៗទាំងអស់នឹងជារបស់អ្នក។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅគាត់ថា ចូរថយចេញទៅក្រោយខ្ញុំ សាតាំងអើយ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកហើយថា អ្នកត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នក ហើយត្រូវបម្រើទ្រង់តែមួយអង្គប៉ុណ្ណោះ។ លូកា ៤៖៥–៨។

លក្ខណៈសំខាន់ពីរយ៉ាងនៃរ៉ូមបាបាល (សត្វសាហាវ) គឺ អំពើផិតក្បត់របស់នាង និង “អាហារ” ព្រមទាំងភេសជ្ជៈដែលមានពុល ដែលនាងចែកចាយ។

> យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំ​មាន​សេចក្តី​ទាស់​នឹង​អ្នក​ខ្លះៗ ពីព្រោះ​អ្នក​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ស្ត្រី​នោះ​គឺ​យេសេបិល ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​ហោរាការិនី បង្រៀន និង​បញ្ឆោត​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ខ្ញុំ ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សហាយស្មន់ និង​បរិភោគ​របស់​ដែល​បាន​ថ្វាយ​ដល់​រូប​ព្រះ។ វិវរណៈ 2:14។

«អាហារ» និង​ភេសជ្ជៈ​ដែល​នាង​ផ្គត់ផ្គង់ គឺ​ជា​គោលលទ្ធិ​ក្លែងក្លាយ​របស់​នាង។

> «អំពើបាបដ៏ធំដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់លើបាប៊ីឡូន គឺថា នាង “បានធ្វើឱ្យគ្រប់ជាតិសាសន៍ផឹកស្រានៃសេចក្តីក្រោធដោយសារការផិតក្បត់របស់នាង”។ ពែងនៃការស្រវឹងនេះ ដែលនាងយកមកបង្ហាញដល់លោកិយ តំណាងឱ្យគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយដែលនាងបានទទួលយក ជាលទ្ធផលនៃការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងខុសច្បាប់របស់នាងជាមួយនឹងអ្នកធំៗនៃផែនដី»។ The Great Controversy, 388.

សត្វសាហាវនៃសាសនាកាតូលិកក៏បោកបញ្ឆោតពិភពលោកដោយអំពើអាបធ្មប់របស់នាងផងដែរ ដែលជាថ្មីម្តងទៀត គឺជាអ្វីមួយដែលត្រូវទទួលចូលខាងក្នុង។

> ហើយ​ពន្លឺ​នៃ​ចង្កៀង​មួយ នឹង​មិន​ភ្លឺ​នៅ​ក្នុង​អ្នក​ទៀត​សោះ​ឡើយ; ហើយ​សំឡេង​របស់​កូន​កំលោះ និង​របស់​ក្រមុំ នឹង​មិន​ត្រូវ​ឮ​នៅ​ក្នុង​អ្នក​ទៀត​សោះ​ឡើយ៖ ដ្បិត​ពួក​ឈ្មួញ​របស់​អ្នក ជា​ពួក​អ្នក​ធំៗ​នៃ​ផែនដី; ដ្បិត​ដោយ​អំពើ​មន្តអាគម​របស់​អ្នក នោះ​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់ ត្រូវ​បាន​បោក​បញ្ឆោត។ វិវរណៈ 18:23។

ពាក្យក្រិកដែលបានបកប្រែថា «អំពើមន្តអាគម» គឺ pharmakeia មានន័យថា ឱសថ។ ពែងមាសនៅក្នុងដៃរបស់នាង មិនត្រឹមតែតំណាងឲ្យពែងសម្រាប់ផឹកស្រាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏តំណាងឲ្យពែងដែលថ្នាំឱសថវេទមន្តរបស់នាងត្រូវបានរៀបចំ និងផ្តល់ចែកចាយផងដែរ។ នៅក្នុងពិភពសម័យទំនើបសព្វថ្ងៃនេះ ថ្នាំឱសថវេទមន្តទាំងនោះត្រូវបានផ្តល់តាមរយៈម្ជុល មិនសូវតាមរយៈពែងឡើយ។ នៅពេលសាតាំងលេចមកបន្ទាប់ពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ វានឹងប្រព្រឹត្តអព្ភូតហេតុនៃការព្យាបាល។ អព្ភូតហេតុដែលពាក់ព័ន្ធនឹងថ្នាំឱសថទាំងនោះ និងលទ្ធិមិនពិតរបស់សាសនាបាប៉ាស៊ី ត្រូវបានតំណាងដោយសាតាំងប្រាប់ព្រះគ្រីស្ទឲ្យប្រព្រឹត្តអព្ភូតហេតុមួយ ដោយបំលែងថ្មឲ្យទៅជានំបុ័ង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ មុន និង បន្ទាប់ពី ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ មានលក្ខណៈដូចគ្នា។ រយៈពេលសាកល្បងអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ សម្រាប់អាដվենទីស ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ជាគំរូតំណាងឲ្យរយៈពេលសាកល្បងអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ សម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលយើងត្រូវបានជូនដំណឹងថា «វិបត្តិដដែលនោះ នឹងមកលើប្រជាជនរបស់យើង នៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃពិភពលោក»។

ការអស្ចារ្យនៃការព្យាបាលបែបសាតាំង ដែលសាតាំងប្រព្រឹត្តបន្ទាប់ពីច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះតំណាងឲ្យ «អំពើមន្តអាគម» នៃអ្វីដែលហៅថាវេជ្ជសាស្ត្រ ដែលត្រូវបានដាក់លក់បន្លំក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលថា «មនុស្សមិនរស់ដោយសារតែនំប៉័ងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរស់ដោយសារគ្រប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ»។ «អាហារ» របស់ទីក្រុងរ៉ូម គឺជាប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់ទាំងឡាយ ដែលនាងលើកវាឲ្យខ្ពស់ជាងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។

> «នៅក្នុងចលនាទាំងឡាយដែលកំពុងដំណើរការឥឡូវនេះនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីធានាឲ្យស្ថាប័ន និងទំនៀមទម្លាប់នៃក្រុមជំនុំទទួលបានការគាំទ្រពីរដ្ឋ នោះពួកប្រូតេស្តង់កំពុងដើរតាមជំហានរបស់ពួកប៉ាបនិយម។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគេកំពុងបើកទ្វារឲ្យស្ថាប័នប៉ាបភាពទទួលបានវិញនៅអាមេរិកប្រូតេស្តង់ នូវអធិបតេយ្យភាពដែលនាងបានបាត់បង់នៅពិភពចាស់។ ហើយអ្វីដែលធ្វើឲ្យចលនានេះមានន័យសំខាន់កាន់តែខ្លាំងឡើងនោះ គឺការពិតដែលថា គោលបំណងសំខាន់ដែលបានគ្រោងទុក គឺការបង្ខំឲ្យគោរពការរក្សាថ្ងៃអាទិត្យ—ជាទំនៀមមួយដែលមានប្រភពកំណើតពីរ៉ូម ហើយដែលនាងអះអាងថាជាសញ្ញានៃអំណាចរបស់នាង។ វាគឺជាវិញ្ញាណនៃប៉ាបភាព—វិញ្ញាណនៃការសម្របខ្លួនតាមទំនៀមទម្លាប់លោកិយ ការលើកតម្កើងប្រពៃណីរបស់មនុស្សឲ្យខ្ពស់ជាងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ—ដែលកំពុងជ្រាបចូលក្នុងក្រុមជំនុំប្រូតេស្តង់ទាំងឡាយ ហើយកំពុងនាំពួកគេទៅឲ្យធ្វើកិច្ចការដូចគ្នានៃការលើកតម្កើងថ្ងៃអាទិត្យ ដែលប៉ាបភាពបានធ្វើមកមុនពួកគេ»។ The Great Controversy, 573.

ទំនៀមទម្លាប់ និង​ប្រពៃណី​គឺ​ជា «អាហារ» ខាង​គោលលទ្ធិ ដែល​សត្វ​សាហាវ​យក​មក​ជំនួស​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដើម្បី​ឲ្យ​វា​អាច​លើក​តម្កើង​ការ​គោរព​បូជា​រូប​ព្រះ​បែប​សាសនា​ពហុទេវនិយម​របស់​វា។

> «តើសាសនាចក្ររ៉ូមអាចលាងខ្លួនឲ្យរួចផុតពីការចោទប្រកាន់ថាជាការថ្វាយបង្គំរូបព្រះដោយរបៀបណា នោះយើងមិនអាចឃើញបានទេ។ ពិតមែនហើយ នាងអះអាងថា នាងថ្វាយបង្គំព្រះតាមរយៈរូបទាំងនេះ; ជនអ៊ីស្រាអែលក៏បានធ្វើដូច្នោះដែរ នៅពេលពួកគេក្រាបថ្វាយបង្គំមុខកូនគោមាស។ ប៉ុន្តែព្រះពិរោធរបស់ព្រះអម្ចាស់បានឆេះឡើងប្រឆាំងនឹងពួកគេ ហើយមនុស្សជាច្រើនត្រូវបានសម្លាប់។ ព្រះបានប្រកាសថា ពួកគេជាអ្នកថ្វាយបង្គំរូបព្រះដ៏អធម៌ ហើយកំណត់ត្រាដូចគ្នានេះកំពុងត្រូវបានកត់ទុកសព្វថ្ងៃនេះនៅក្នុងសៀវភៅនានានៃស្ថានសួគ៌ ទាស់នឹងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំរូបរបស់ពួកបរិសុទ្ធ និងអ្នកដែលហៅថាជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។»

> «ហើយនេះគឺជាសាសនាដែលពួកប្រូតេស្តង់កំពុងចាប់ផ្ដើមមើលឃើញដោយការពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយនៅទីបំផុតនឹងត្រូវរួបរួមជាមួយព្រូតេស្តង់និយម។ ទោះជាយ៉ាងណា ការរួបរួមនេះនឹងមិនត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយសារការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងកាតូលិកនិយមឡើយ ពីព្រោះរ៉ូមមិនដែលផ្លាស់ប្តូរទេ។ នាងអះអាងថាមិនចេះខុស។ វាគឺជាព្រូតេស្តង់និយមដែលនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ ការទទួលយកគំនិតសេរីនិយមនៅផ្នែករបស់ខ្លួននឹងនាំវាទៅដល់កន្លែងដែលវាអាចចាប់ដៃជាមួយកាតូលិកនិយមបាន។ “ព្រះគម្ពីរ ព្រះគម្ពីរ ជាមូលដ្ឋាននៃជំនឿរបស់យើង” នោះជាសម្រែករបស់ពួកប្រូតេស្តង់នៅសម័យលូធើរ ខណៈដែលពួកកាតូលិកស្រែកថា “បិតាសាសនាចារ្យ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី”។ ឥឡូវនេះ ពួកប្រូតេស្តង់ជាច្រើនឃើញថាពិបាកក្នុងការបញ្ជាក់គោលលទ្ធិរបស់ខ្លួនពីព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែក៏មិនមានភាពក្លាហានខាងសីលធម៌គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលយកសេចក្តីពិតដែលពាក់ព័ន្ធនឹងឈើឆ្កាងដែរ; ដូច្នេះ ពួកគេកំពុងមកដល់យ៉ាងឆាប់រហ័សលើជំហររបស់ពួកកាតូលិក ហើយដោយប្រើអាគុយម៉ង់ល្អបំផុតដែលពួកគេមាន ដើម្បីគេចវេះពីសេចក្តីពិត ពួកគេដកស្រង់សក្ខីភាពរបស់បិតាសាសនាចារ្យ និងទំនៀមទម្លាប់ ព្រមទាំងបទបញ្ញត្តិរបស់មនុស្ស។ មែនហើយ ពួកប្រូតេស្តង់នៅសតវត្សទីដប់ប្រាំបួន កំពុងខិតជិតពួកកាតូលិកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ក្នុងការមិនជឿរបស់ពួកគេចំពោះព្រះគម្ពីរ។ ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ នៅរវាងរ៉ូម និងព្រូតេស្តង់និយមរបស់លូធើរ ក្រានម័រ រីដ្លេ ហូពឺរ និងកងទ័ពដ៏ថ្លៃថ្នូរនៃពួកសក្កីបុរស នៅតែមានជ្រោះធំទូលាយដូចគ្នា ដូចដែលធ្លាប់មាននៅពេលដែលបុរសទាំងនេះបានធ្វើការប្រឆាំងតវ៉ា ដែលបានផ្ដល់ឈ្មោះថា ព្រូតេស្តង់ ដល់ពួកគេ។»

> «ព្រះគ្រីស្ទគឺជាប្រូតេស្តង់។ ព្រះអង្គបានតវ៉ាប្រឆាំងនឹងការថ្វាយបង្គំតាមទម្រង់បែបបទរបស់ជាតិយូដា ដែលបានបដិសេធព្រះដំបូន្មានរបស់ព្រះទាស់នឹងខ្លួនគេ។ ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេបង្រៀនបញ្ញត្តិរបស់មនុស្សជាគោលលទ្ធិ ហើយថា ពួកគេជាមនុស្សធ្វើពុត និងជាពុតត្បុត។ ដូចជាផ្នូរដែលលាបស ពួកគេស្រស់ស្អាតនៅខាងក្រៅ ប៉ុន្តែខាងក្នុងពេញទៅដោយសេចក្ដីមិនបរិសុទ្ធ និងអំពើពុករលួយ។ ពួកអ្នកកែទម្រង់មានដើមកំណើតតាំងពីព្រះគ្រីស្ទ និងពួកសាវក។ ពួកគេបានចេញមក ហើយញែកខ្លួនចេញពីសាសនាដែលមានតែទម្រង់ និងពិធីការ។ លូធើរ និងអ្នកដើរតាមរបស់គាត់ មិនបានបង្កើតសាសនាកែលម្អឡើងវិញទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែទទួលយកវា ដូចដែលបានបង្ហាញដោយព្រះគ្រីស្ទ និងពួកសាវក។ ព្រះគម្ពីរត្រូវបានបង្ហាញដល់យើងថាជាមគ្គុទ្ទេសក៍គ្រប់គ្រាន់មួយ; ប៉ុន្តែ សម្តេចប៉ាប និងពួកអ្នកបម្រើរបស់គាត់ បានយកវាចេញពីប្រជាជន ដូចជាវាជាបណ្ដាសា ពីព្រោះវាបើកបង្ហាញការធ្វើពុតរបស់ពួកគេ និងស្តីបន្ទោសការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេ»។ Review and Herald, June 1, 1886.

អព្ភូតហេតុនៃការព្យាបាល ដែលបង្កើតជាមូលដ្ឋាននៃវិញ្ញាណនិយម គឺជាមុខរបរ និងជាឧបាយកលចិញ្ចឹមជីវិតរបស់នាង។

> «មនុស្សជាច្រើនខិតខំពន្យល់អំពីការបង្ហាញខាងវិញ្ញាណ ដោយយកទៅបណ្តាលទាំងស្រុងពីការបោកបញ្ឆោត និងល្បិចកលបន្លំដោយដៃរហ័សរបស់អ្នកសម្តែងមធ្យម។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាជាការពិតថា លទ្ធផលនៃល្បិចបោកបញ្ឆោតត្រូវបានយកមកបន្លំថាជាការបង្ហាញពិតជាញឹកញាប់ក៏ដោយ ក៏មានការសម្តែងយ៉ាងច្បាស់នៃអំណាចអរូបីផងដែរ។ សំឡេងគោះដ៏អាថ៌កំបាំង ដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃសាសនាវិញ្ញាណនិយមសម័យទំនើប មិនមែនជាលទ្ធផលនៃល្បិចបោកបញ្ឆោត ឬកលល្បិចរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែជាកិច្ចការដោយផ្ទាល់របស់ទេវតាអាក្រក់ ដែលតាមរយៈរបៀបនោះបាននាំចូលការបោកបញ្ឆោតមួយក្នុងចំណោមការបោកបញ្ឆោតដែលបំផ្លាញព្រលឹងបានជោគជ័យបំផុត។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវជាប់អន្ទាក់ ដោយសារជំនឿថា សាសនាវិញ្ញាណនិយមគ្រាន់តែជាការក្លែងបន្លំរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់នឹងការបង្ហាញទាំងឡាយ ដែលពួកគេមិនអាចមិនចាត់ទុកថាជាអរូបីបាន នោះពួកគេនឹងត្រូវបោកបញ្ឆោត ហើយនឹងត្រូវនាំឲ្យទទួលយកការបង្ហាញទាំងនោះថាជាអំណាចដ៏មហិមារបស់ព្រះ។»

> «មនុស្សទាំងនេះមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសក្ខីភាពនៃព្រះគម្ពីរ ស្តីអំពីការអស្ចារ្យទាំងឡាយដែលសាតាំង និងភ្នាក់ងាររបស់វាបានប្រព្រឹត្តឡើយ។ ដោយជំនួយរបស់សាតាំងហើយដែលពួកគ្រូមន្តរបស់ផារ៉ោនត្រូវបានអាចឲ្យក្លែងធ្វើការងាររបស់ព្រះបាន។ ប៉ុលធ្វើសក្ខីភាពថា មុនការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ នឹងមានការបង្ហាញស្រដៀងគ្នានៃអំណាចសាតាំង។ ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងត្រូវបាននាំមុខដោយ “ការប្រព្រឹត្តការរបស់សាតាំង ជាមួយនឹងគ្រប់ទាំងអំណាច និងទីសំគាល់ និងការអស្ចារ្យក្លែងក្លាយ ហើយជាមួយនឹងគ្រប់ទាំងការបញ្ឆោតនៃសេចក្តីទុច្ចរិត”។ ២ ថេស្សាឡូនិក ២:៩, ១០។ ហើយសាវកយ៉ូហាន ដោយពិពណ៌នាអំពីអំណាចប្រព្រឹត្តការអស្ចារ្យដែលនឹងត្រូវបានបង្ហាញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ បានប្រកាសថា៖ “វាធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងធំ ដល់ថ្នាក់វាធ្វើឲ្យភ្លើងចុះពីស្ថានសួគ៌មកលើផែនដី នៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងឡាយ ហើយវាបញ្ឆោតអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយសារការអស្ចារ្យទាំងនោះដែលវាមានអំណាចធ្វើ”។ វិវរណៈ ១៣:១៣, ១៤។ នៅទីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការក្លែងបន្លំប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានទាយទុកជាមុនទេ។ មនុស្សត្រូវបានបញ្ឆោតដោយការអស្ចារ្យដែលភ្នាក់ងាររបស់សាតាំងមានអំណាចធ្វើ មិនមែនដោយអ្វីដែលពួកវាគ្រាន់តែអះអាងថាអាចធ្វើនោះទេ»។ សង្គ្រាមដ៏មហិមា, ៥៥៣។

គោលលទ្ធិមិនពិតដែលបានស្ថាបនាលើទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណី ការបង្ហាញអព្ភូតហេតុបែបវិញ្ញាណនិយម ឧស្សាហកម្មវេជ្ជសាស្ត្រ-ឧស្សាហកម្មក្លែងក្លាយ និងការរួមបញ្ចូលសិល្បៈនយោបាយសាសនាចក្រជាមួយសិល្បៈនយោបាយរដ្ឋ ទាំងអស់នេះជាលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់សត្វសាហាវនៃសាសនាកាតូលិក។ អំណួតជាលក្ខណៈពិសេសនៃអំណាចនាគ។ ការក្លាហានហួសប្រមាណជាលក្ខណៈពិសេសនៃហោរាក្លែងក្លាយនៃព្រូតេស្តង់ដែលបោះបង់ជំនឿ។

> ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ពេញ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ទ្រង់​បាន​ត្រឡប់​មក​ពី​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ព្រះវិញ្ញាណ​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន ដោយ​ត្រូវ​មារសាតាំង​ល្បួង​អស់​រយៈពេល​សែសិប​ថ្ងៃ។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ទាំង​នោះ ទ្រង់​មិន​បាន​សោយ​អ្វី​សោះ​ឡើយ; កាល​ថ្ងៃ​ទាំង​នោះ​បាន​ផុត​ទៅ​ហើយ នោះ​ទ្រង់​ក៏​ស្រេក​ឃ្លាន។ ហើយ​មារសាតាំង​បាន​ទូល​ទ្រង់​ថា បើ​ទ្រង់​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ នោះ​ចូរ​បង្គាប់​ថ្ម​នេះ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​នំប៉័ង​ចុះ។ ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​តប​ទៅ​វិញ​ថា មាន​សេចក្តី​ចែង​ទុក​មក​ហើយ​ថា មនុស្ស​មិន​អាច​រស់​ដោយ​នំប៉័ង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ដោយ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះ​ផង។ លូកា 4:1–4។

ការសន្មត គឺជានាមមួយដែលសំដៅទៅលើអំពើ ឬករណីនៃការទទួលយកថា អ្វីមួយជាការពិត ដោយគ្មានភស្តុតាង ឬការបញ្ជាក់គ្រប់គ្រាន់។ វាពាក់ព័ន្ធនឹងការធ្វើវិនិច្ឆ័យ ឬទាញសន្និដ្ឋានមួយ ដោយផ្អែកលើព័ត៌មានដែលមិនពេញលេញ ឬមិនគ្រប់គ្រាន់។ ការសន្មត ក៏អាចបញ្ជាក់នូវកម្រិតជាក់ជំនឿមួយលើការសន្មតរបស់ខ្លួនផងដែរ ទោះបីជាវាអាចមិនមានមូលហេតុគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគាំទ្រយ៉ាងពេញលេញក៏ដោយ។

ប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿ បានទទួលយកថ្ងៃអាទិត្យជាថ្ងៃសម្រាប់ថ្វាយបង្គំព្រះ ដោយគ្មានភស្តុតាងណាមួយពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដើម្បីគាំទ្រគំនិតខុសឆ្គងនោះឡើយ ហើយពួកគេធ្វើដូច្នេះ ខណៈដែលដោយដឹងខ្លួនពួកគេប្រកាសថា ខ្លួនជាប្រូតេស្តង់ ដែលពាក្យស្លោករបស់ពួកគេគឺ “ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះតែប៉ុណ្ណោះ” ឬដូចដែល Martin Luther បានប្រកាសថា “Sola Scriptura!”។ ពួកគេជ្រើសរើសទទួលយកវា ដោយផ្អែកលើប្រពៃណី និងទំនៀមទម្លាប់របស់សាសនាចក្ររ៉ូម៉ាំង ឬប្រហែលគ្រាន់តែជាមរតកដែលបានទទួលស្គាល់ពីបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលសម្រែកខ្លាំងរបស់ទេវតាទីបី សេចក្តីពិតថា ព្រះគម្ពីរមិនអាចផ្តល់ការរាប់ជាសុចរិតណាមួយសោះសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ នឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងយ៉ាងច្បាស់ ហើយបន្ទាប់មក អស់អ្នកដែលនៅតែបន្តក្នុងការសន្មតខុសឆ្គងរបស់ពួកគេ នឹងទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។

> «បើពន្លឺនៃសេចក្ដីពិតបានត្រូវនាំមកបង្ហាញដល់អ្នក ដោយបើកសម្ដែងថ្ងៃសប្ប័ទនៃបញ្ញត្តិទីបួន ហើយបង្ហាញថា ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្មានមូលដ្ឋានណាមួយសម្រាប់ការគោរពថ្ងៃអាទិត្យទេ ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែកាន់ជាប់នឹងថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយ ដោយបដិសេធមិនរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទដែលព្រះទ្រង់ហៅថា “ថ្ងៃបរិសុទ្ធរបស់ខ្ញុំ” ឲ្យបរិសុទ្ធ នោះអ្នកទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ។ តើរឿងនេះកើតឡើងនៅពេលណា?—គឺនៅពេលដែលអ្នកស្តាប់បង្គាប់តាមក្រឹត្យដែលបញ្ជាឲ្យអ្នកឈប់ពីការងារនៅថ្ងៃអាទិត្យ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះ ខណៈដែលអ្នកដឹងថា ក្នុងព្រះគម្ពីរមិនមានសូម្បីតែមួយពាក្យណាដែលបង្ហាញថាថ្ងៃអាទិត្យជាអ្វីផ្សេងក្រៅពីថ្ងៃធ្វើការធម្មតានោះឡើយ អ្នកបានយល់ព្រមទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ហើយបដិសេធត្រារបស់ព្រះ។ បើ​យើងទទួលសញ្ញានេះនៅលើថ្ងាសរបស់យើង ឬនៅលើដៃរបស់យើង ការជំនុំជម្រះដែលបានប្រកាសប្រឆាំងនឹងពួកមិនស្តាប់បង្គាប់ ត្រូវតែធ្លាក់មកលើយើង។ ប៉ុន្តែ ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ត្រូវបានដាក់លើអ្នកដែលរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ដោយមនសិការត្រឹមត្រូវ»។ Review and Herald, April 27, 1911.

ភាពទន់ខ្សោយដែលមនុស្សទូទៅយល់ឃើញអំពីគណបក្សសាធារណរដ្ឋ គឺការត្រៀមខ្លួនរបស់ពួកគេក្នុងការសន្មតថាគូប្រជែងនយោបាយរបស់ខ្លួនមានភាពយុត្តិធម៌ និងស្មោះត្រង់ ខណៈដែលផលផ្លែនៃគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេជាកូនរបស់ឪពុកនៃការកុហក។ ម្តងហើយម្តងទៀត ហើយដោយស្ថិរភាព គណបក្សសាធារណរដ្ឋទទួលយកពាក្យសម្ដីរបស់គូប្រជែងនយោបាយរបស់ខ្លួនថាជាការពិត ទោះបីបានត្រូវបង្ហាញជារឿយៗម្តងហើយម្តងទៀតថា គូប្រជែងរបស់ពួកគេមិនដែលរក្សាពាក្យសន្យារបស់ខ្លួនក៏ដោយ។ ពួកគេដាក់បញ្ចូលចេតនាស្មោះត្រង់ទៅលើអ្នកដែលបានបង្ហាញជាញឹកញាប់ថា គ្មានហេតុផលសមស្របណាមួយដើម្បីគាំទ្រដល់ការរំពឹងទុកដែលខ្វះខាតរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋអំពីភាពស្មោះត្រង់ និងសុចរិតភាពដែលរំពឹងទុកនោះឡើយ។ វាក៏ជាការពិតដែរថា សមាជិកជាច្រើននៃគណបក្សសាធារណរដ្ឋបដិសេធមិនគាំទ្រគោលការណ៍ ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍ហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួន ឬដោយសារកាលៈទេសៈអសីលធម៌សម្ងាត់ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេត្រូវបានគ្រប់គ្រងបញ្ជាចិត្តបានយ៉ាងងាយស្រួល ប៉ុន្តែលក្ខណៈទំនាយចម្បងរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋ គឺការសន្មតជាមុន។

វា​ជា​លក្ខណៈ​នៃ​ការ​អួតអាង​ដោយមិនសមហេតុផល ដែល​ត្រូវបាន​សម្គាល់​តាមបែប​ទំនាយ​នៅ​ក្នុង​ពួក​ប្រូតេស្តង់​ដែល​បាន​បោះបង់​ជំនឿ ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ធ្វើ​ជា​ថា​ខ្លួន​បាន​ឈរ​នៅ​លើ​មូលដ្ឋាន​សីលធម៌ និង​នយោបាយ​ដែល​ខ្ពស់​ជាង ខណៈពេល​ដែល​តាមពិត​ពួកគេ​បាន​លះបង់​ភារកិច្ច​ស៊ីវិល​របស់​ខ្លួន ក្រោម​ការ​រំពឹង​ទុក​ដ៏​ទទេ​សោ​ដែល​ថា​គូប្រជែង​នយោបាយ​របស់​ពួកគេ​នឹង​រក្សា​ពាក្យ​សន្យា​របស់​ខ្លួន។ និយមន័យ​ដែល​គេ​ស្គាល់​យ៉ាង​ទូលំទូលាយ​នៃ​ភាព​វិកលចរិត គឺ​ការ​ព្យាយាម​ធ្វើ​រឿង​ដដែល​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ខណៈ​ដែល​រំពឹង​ថា​នឹង​មាន​លទ្ធផល​ខុសគ្នា ប៉ុន្តែ​ពួក​សាធារណរដ្ឋ​អះអាង​ថា ពួក​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទេ​ដែល​បាន​ឆ្លង​ដោយ​ភាព​វិកលចរិត ដូច​ដែល​បាន​សម្ដែង​ឲ្យ​ឃើញ​ក្នុង​ការ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ពួកគេ​ចំពោះ Trump។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពវិកលចរិតរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋ ត្រូវបានបង្ហាញឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ខណៈដែលពួកគេយល់ព្រមលើការសម្របសម្រួល ដោយយកមូលដ្ឋានថា ការសម្របសម្រួលគឺជាការងាររបស់ដំណើរការនីតិបញ្ញត្តិ ខណៈដែលការសម្របសម្រួលនយោបាយរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេអះអាងថាផ្អែកលើគោលការណ៍នៃ «ដំណើរការនីតិបញ្ញត្តិ» នោះ ត្រូវបានធ្វើឡើងជាមួយក្រុមមនុស្សមួយដែលមិនដែលសម្របសម្រួលឡើយ។ គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ធ្វើការដកថយក្នុងដំណើរការនយោបាយ តែកាលណាពួកគេត្រូវបានទប់ស្កាត់យ៉ាងពេញលេញដោយចំនួនដែលប្រឆាំងនឹងពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេមិនដែលបានផ្ដល់ភស្តុតាងថា ពិតប្រាកដជាធ្វើការដើម្បីរកចំណុចកណ្ដាលមួយតាមរយៈដំណើរការនយោបាយឡើយ។ ភាពវិកលចរិតរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋ គឺស្ថិតនៅក្នុងការរំពឹងទុកដោយសុទិដ្ឋិនិយមម្តងហើយម្តងទៀតរបស់ពួកគេចំពោះអ្នកដទៃ ដែលឥតមានមូលហេតុគាំទ្រទាំងស្រុង។

ដោយលើសលប់ឆ្ងាយ មនុស្សភាគច្រើននៃអ្នកដែលគាំទ្រ Donald Trump នឹងធ្វើទីបន្ទាល់ថា លក្ខណៈអាក្រក់បំផុតរបស់ Trump គឺការត្រៀមចិត្តរបស់គាត់ក្នុងការទទួលយកមនុស្សជាអ្នកគាំទ្ររបៀបវារៈរបស់គាត់ ខណៈដែលភស្តុតាងដែលមានស្រាប់បញ្ជាក់ថា ការជ្រើសរើសនោះគឺជាការហ៊ានសន្មតដោយខ្លួនឯងទាំងស្រុងនៅផ្នែករបស់ Trump។ ការហ៊ានសន្មតដោយខ្លួនឯង គឺជាលក្ខណៈព្យាករណ៍របស់ Protestantism ដែលក្បត់សេចក្តីជំនឿ។ សាតាំងបានល្បួងព្រះគ្រីស្ទដោយដកស្រង់ព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែក្នុងការធ្វើដូច្នោះ សាតាំងបានបង្វែរអត្ថបទនោះទៅជាការសាកល្បងដែលគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវ និងមិនស្របតាមព្រះគម្ពីរ។

> រួចគាត់នាំទ្រង់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយដាក់ទ្រង់ឲ្យឈរលើកំពូលព្រះវិហារ ហើយនិយាយទៅទ្រង់ថា បើទ្រង់ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះមែន ចូរទម្លាក់ខ្លួនទ្រង់ចុះពីទីនេះទៅ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា ទ្រង់នឹងបង្គាប់ពួកទេវតារបស់ទ្រង់អំពីអ្នក ដើម្បីការពារអ្នក ហើយពួកគេនឹងទ្រអ្នកនៅលើដៃរបស់គេ ក្រែងលោអ្នកនឹងបុកជើងនឹងថ្មណាមួយ។ ហើយព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅគាត់ថា មានសេចក្តីថា កុំល្បងលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃអ្នក។ លូកា 4:9–12។

នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នឹងជាពួកប្រូតេស្តង់នៃសហរដ្ឋអាមេរិកដែលនឹងយកបញ្ញត្តិព្រះគម្ពីរឲ្យឈប់ពីការងារនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយបង្វែរបញ្ញត្តិអំពីការថ្វាយបង្គំព្រះនៅថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ ទៅជាបញ្ញត្តិក្លែងបន្លំមួយថា តាមពិតទៅ គឺជាថ្ងៃព្រះអាទិត្យរបស់សាសនាមិនជឿព្រះ ដែលមនុស្សត្រូវបានទាមទារឲ្យថ្វាយបង្គំនៅលើថ្ងៃនោះ។ ពួកគេនឹងបង្វែរខគម្ពីរមួយឲ្យទៅជាការសាកល្បងដែលគ្មានមូលដ្ឋានត្រឹមត្រូវ និងមិនស្របតាមព្រះគម្ពីរ។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ខ្ញុំបានឃើញថា សត្វសាហាវមានស្នែងពីរ មានមាត់ជានាគ ហើយអំណាចរបស់វាស្ថិតនៅក្នុងក្បាលរបស់វា ហើយថា ក្រឹត្យនឹងចេញពីមាត់របស់វា។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ មាតានៃស្រីពេស្យាៗ; ថា មាតានោះ មិនមែនជាបុត្រីទាំងឡាយទេ ប៉ុន្តែដាច់ដោយឡែក និងខុសប្លែកពីពួកនាង។ នាងបានមានសម័យរបស់នាងរួចហើយ ហើយវាបានកន្លងផុតទៅហើយ ហើយបុត្រីទាំងឡាយរបស់នាង គឺនិកាយប្រូតេស្តង់ទាំងឡាយ គឺជាពួកបន្ទាប់ដែលឡើងមកលើឆាក ហើយសម្តែងចេញនូវគំនិតដដែលដែលមាតានោះមាន នៅពេលនាងបៀតបៀនពួកបរិសុទ្ធ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ខណៈដែលមាតាកំពុងតែធ្លាក់ចុះក្នុងអំណាច បុត្រីទាំងឡាយកំពុងតែលូតលាស់ឡើង ហើយឆាប់ៗនេះ ពួកនាងនឹងអនុវត្តអំណាចដែលមាតាធ្លាប់បានអនុវត្តកាលពីមុន»។

> «ខ្ញុំបានឃើញថា ក្រុមជំនុំដែលមានតែឈ្មោះ និងក្រុមអាដវេនទីស្តដែលមានតែឈ្មោះ ដូចយូដាស នឹងក្បត់យើងទៅឲ្យពួកកាតូលិក ដើម្បីទទួលបានឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេ ក្នុងការមកប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីពិត។ នៅពេលនោះ ពួកបរិសុទ្ធនឹងជាប្រជាជនមួយក្រុមដែលមិនសូវមានអ្នកស្គាល់ មិនសូវត្រូវបានពួកកាតូលិកស្គាល់ឡើយ; ប៉ុន្តែក្រុមជំនុំទាំងឡាយ និងក្រុមអាដវេនទីស្តដែលមានតែឈ្មោះ ដែលដឹងអំពីសេចក្ដីជំនឿ និងទម្លាប់របស់យើង (ដ្បិតពួកគេស្អប់យើងដោយព្រោះថ្ងៃសប្ប័ទ ពីព្រោះពួកគេមិនអាចបដិសេធវាបាន) នឹងក្បត់ពួកបរិសុទ្ធ ហើយរាយការណ៍ពួកគេទៅពួកកាតូលិកថា ជាអ្នកដែលមិនអើពើនឹងស្ថាប័នទាំងឡាយរបស់ប្រជាជន; នោះគឺថា ពួកគេរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយមិនអើពើនឹងថ្ងៃអាទិត្យ។»

> «បន្ទាប់មក ពួកកាតូលិកនឹងជំរុញឲ្យពួកប្រូតេស្តង់បន្តទៅមុខ ហើយចេញក្រឹត្យមួយថា អស់អ្នកណាដែលមិនព្រមគោរពថ្ងៃដំបូងនៃសប្តាហ៍ ជំនួសថ្ងៃទីប្រាំពីរ នឹងត្រូវសម្លាប់។ ហើយពួកកាតូលិក ដែលមានចំនួនច្រើន នឹងឈរនៅខាងពួកប្រូតេស្តង់។ ពួកកាតូលិកនឹងប្រគល់អំណាចរបស់ខ្លួនទៅឲ្យរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ។ ហើយពួកប្រូតេស្តង់នឹងប្រព្រឹត្តដូចដែលម្តាយរបស់ពួកគេបានប្រព្រឹត្តនៅមុនពួកគេ ដើម្បីបំផ្លាញពួកបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែមុនពេលក្រឹត្យរបស់ពួកគេនាំមក ឬបង្កើតផល ពួកបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានរំដោះដោយព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ Spalding and Magan, 1, 2.

Back to Articles