Article

# វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ — លេខមួយ

គ្រាប់ពូជនៃវិវរណៈ៖ ការបើកបង្ហាញផ្ទាំងតម្បាញនៃទំនាយចាប់ពីពាក្យប្រៀបធៀបរហូតដល់ការព្រមានចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងព្រះគម្ពីរ។ មានអត្ថបទព្រះគម្ពីរជាច្រើនដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណសហរដ្ឋអាមេរិកយ៉ាងជាក់លាក់នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១៣ សហរដ្ឋអាមេរិកគឺជាសត្វទីពីរ ឬសត្វដែលមានស្នែងពីរ ដែលឡើងមកពីផែនដី ហើយហាមឃាត់ពិភពលោកទាំងមូលមិនឲ្យទិញឬលក់ឡើយ លុះត្រាតែពួកគេមានសញ្ញារបស់សត្វនោះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​កំពុង​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​កូន​ចៀម ប៉ុន្តែ​វា​និយាយ​ដូច​នាគ។ វា​ប្រើ​អំណាច​ទាំងអស់​របស់​សត្វ​ទីមួយ​នៅ​មុខ​វា ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ផែនដី និង​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​នោះ ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​ទីមួយ ដែល​របួស​ដល់​ស្លាប់​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ។ វា​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​ធំៗ ដល់​ថ្នាក់​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លើង​ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក​លើ​ផែនដី នៅ​ចំពោះ​មុខ​មនុស្ស។ ហើយ​វា​បោក​បញ្ឆោត​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ដោយសារ​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងនោះ ដែល​វា​មាន​អំណាច​ធ្វើ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​សត្វ​នោះ ដោយ​ប្រាប់​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ឲ្យ​ធ្វើ​រូប​សំណាក​មួយ​សម្រាប់​សត្វ​នោះ ដែល​បាន​របួស​ដោយ​ដាវ ហើយ​នៅ​រស់។ ហើយ​វា​មាន​អំណាច​ផ្តល់​ជីវិត​ដល់​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ​អាច​និយាយ​បាន ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មិន​ព្រម​ថ្វាយបង្គំ​រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​នោះ ត្រូវ​សម្លាប់។ ហើយ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំងអស់ ទាំង​តូច និង​ធំ ទាំង​អ្នក​មាន និង​អ្នក​ក្រ ទាំង​អ្នក​សេរី និង​អ្នក​បម្រើ ទទួល​សញ្ញា​មួយ​នៅ​ដៃ​ស្តាំ​របស់​ខ្លួន ឬ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ខ្លួន។ ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ទិញ ឬ​លក់​បាន​ទេ លើកលែង​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ញា​នោះ ឬ​ឈ្មោះ​របស់​សត្វ​នោះ ឬ​លេខ​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​វា។

> នេះ​ជា​ប្រាជ្ញា។ អ្នក​ណា​ដែល​មាន​យោបល់​ចេះ​ដឹង ចូរ​រាប់​លេខ​របស់​សត្វ​នោះ​ចុះ ដ្បិត​វា​ជា​លេខ​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់; ហើយ​លេខ​របស់​វា​គឺ ប្រាំមួយ​រយ ហុកសិប​ប្រាំមួយ។ វិវរណៈ 13:11–18។

ក្នុងអត្ថបទនេះ មានលក្ខណៈទំនាយសំខាន់ៗប្រាំពីរដែលទាក់ទងនឹងសត្វទីទុយពីរស្នែងដែលឡើងពីផែនដី។ វាអនុវត្តអំណាចរបស់សត្វដែលមានមុនវា; វាបណ្តាលឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងពិភពលោកថ្វាយបង្គំសត្វដែលមានមុនវា; វាធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងធំៗដែលមនុស្សទាំងអស់បានឃើញ; វាបោកបញ្ឆោតពិភពលោកទាំងមូល ហើយបញ្ជាពិភពលោកឲ្យធ្វើរូបសំណាករបស់សត្វដែលមានមុនវា; វាផ្តល់ជីវិតដល់រូបសំណាករបស់សត្វ ហើយរូបសំណាកនោះនិយាយបាន; វាបង្ខំដោយទោសប្រហារជីវិតឲ្យពិភពលោកទាំងមូលថ្វាយបង្គំរូបសំណាករបស់សត្វ; ហើយវាបង្ខំពិភពលោកទាំងមូលឲ្យទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃ ហើយហាមឃាត់ការទិញនិងការលក់ចំពោះអ្នកដែលមិនមានសញ្ញាសម្គាល់ ឈ្មោះ ឬលេខរបស់សត្វ។

កិច្ចការនៃការបោកបញ្ឆោតដែលបានអនុវត្តដោយសត្វសាហាវដែល «ឡើងមកពីផែនដី» នៅក្នុងខទីដប់មួយ មានលក្ខណៈបំភាន់ និងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងដល់ថ្នាក់ដែលវា «បោកបញ្ឆោតអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី»។ ពិភពលោកទាំងមូលនឹងត្រូវបានសហរដ្ឋអាមេរិកបោកបញ្ឆោត។ នោះមានន័យថា លើកលែងតែពួកជំនុំរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ—ពិភពលោកទាំងមូលនឹងត្រូវបានបោកបញ្ឆោតឲ្យទទួលយកសញ្ញារបស់អង់ទីគ្រីស្ទ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទំនាយដែលនាំមុខការបោកបញ្ឆោតទូទាំងពិភពលោកនេះ កំពុងតែចាប់ផ្តើមរួចហើយ។

មាន​រឿងរ៉ាវ​ពី​ព្រះគម្ពីរ​ដែល​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ស្គាល់ ទោះ​បី​ជា​គ្រាន់​តែ​នៅ​កម្រិត​ផ្ទៃ​ក៏​ដោយ។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​បាន​ឮ​អំពី​ការ​ប្រឈម​មុខ​គ្នា​រវាង​ម៉ូសេ និង​ផារ៉ោន ដានីយ៉ែល និង​នេប៊ូក្នេសារ ឬ​ព្រះយេស៊ូវ និង​ពីឡាត់។ មនុស្ស​ស្គាល់​រឿងរ៉ាវ​ព្រះគម្ពីរ​ទាំងនេះ​ក្នុង​កម្រិត​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​ខុសៗ​គ្នា ប៉ុន្តែ​មិន​ចាំបាច់​ទទួល​ស្គាល់​ថា សេចក្ដី​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ស្តេច និង​នគរ​ដោយ​ផ្ទាល់ និង​យ៉ាង​ជាក់​លាក់​ណាស់​នោះ​ទេ។ នេះ​ពិត​ជា​ជា​ករណី​នៃ​ម៉ូសេ ដានីយ៉ែល និង​ព្រះគ្រីស្ទ។ អេស៊ីប បាប៊ីឡូន និង​រ៉ូម សុទ្ធតែ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​យ៉ាង​ជាក់​លាក់​ក្នុង​សេចក្ដី​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ​ជា​មុន ស្រប​ពេល​ដែល​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ពួកវា​បាន​បំពេញ​តាម​ការ​ទាយ​ទុក​ជា​មុន​អំពី​នគរ​នីមួយៗ​របស់​ពួកវា។ ព្រះ​មិន​ដែល​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ឡើយ។

> ដ្បិត​អញ​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា អញ​មិន​ផ្លាស់​ប្រែ​ឡើយ ហេតុ​ដូច្នេះហើយ​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​កូនចៅ​យ៉ាកុប មិន​ត្រូវ​វិនាស​ឡើយ។ ម៉ាឡាគី ៣:៦

> ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ទ្រង់ដដែល កាលពីម្សិលមិញ ថ្ងៃនេះ និងអស់កល្បជានិច្ច។ ហេប្រឺ 13:8។

ការពិតដែលថាព្រះជាម្ចាស់មិនដែលប្រែប្រួលឡើយ អនុញ្ញាតឲ្យយើងអនុវត្តតក្កវិជ្ជាសាមញ្ញមួយចំនួនក្នុងការពិចារណារបស់យើងអំពីសត្វពីរពងកើតពីផែនដីនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣។ ព្រោះយើងដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញទុកជាមុននូវពាក្យទំនាយដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណនគរអេហ្ស៊ីប បាប៊ីឡូន និងរ៉ូមដោយផ្ទាល់ ខណៈដែលនគរទាំងនោះនីមួយៗបានទាក់ទងជាមួយ និងបៀតបៀនក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ យើងអាចកំណត់សេចក្តីពិតខ្លះៗទាក់ទងនឹងសត្វពីរពងកើតពីផែនដីនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣ បាន។ សត្វដែលកើតពីផែនដីនេះ ដូចជាអេហ្ស៊ីប បាប៊ីឡូន និងរ៉ូម នឹងត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយផ្ទាល់នៅក្នុងពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ ជាមុននៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលការទំនាយអំពីជាតិនោះត្រូវបានបំពេញ។ ខ្ញុំសូមនិយាយថា យើងអាចបង្កើតសេចក្តីពិតនេះបាន ដោយផ្អែកលើក្បួនព្រះគម្ពីរដ៏សាមញ្ញបំផុតមួយ ប៉ុន្តែសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។ ក្បួននោះបញ្ជាក់ថា សេចក្តីពិតត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយផ្អែកលើទីបន្ទាល់របស់ពីរ។

> ត្រូវ​ប្រហារជីវិត​អ្នក​ណា​ដែល​សម​នឹង​ទទួល​សេចក្តី​ស្លាប់ តាម​ពាក្យ​សក្ខីកម្ម​របស់​សាក្សី​ពីរ​នាក់ ឬ​បី​នាក់; ប៉ុន្តែ​តាម​ពាក្យ​សក្ខីកម្ម​របស់​សាក្សី​ម្នាក់​មិន​ត្រូវ​ប្រហារជីវិត​គាត់​ឡើយ។ ចោទិយកថា 17:6។

> សាក្សី​ម្នាក់​តែ​មួយ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​ក្រោក​ឡើង​ចោទ​ប្រកាន់​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់ ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត​ណា​មួយ ឬ​ពី​បាប​ណា​មួយ ក្នុង​បាប​ណា​មួយ​ដែល​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ឡើយ៖ ដោយ​មាត់​សាក្សី​ពីរ​នាក់ ឬ​ដោយ​មាត់​សាក្សី​បី​នាក់ នោះ​ការ​នោះ​ទើប​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ឲ្យ​មាំមួន។ ចោទិយកថា 19:15។

> នេះ​ជា​លើក​ទី​បី​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​មក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា។ តាម​មាត់​សាក្សី​ពីរ ឬ​បី​នាក់ គ្រប់​ពាក្យ​ទាំង​អស់​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ឲ្យ​មាំមួន។ ២ កូរិនថូស ១៣៖១

> កុំ​ទទួល​ពាក្យ​ចោទ​ប្រកាន់​ទាស់​នឹង​អ្នក​ចាស់ទុំ​ឡើយ លុះត្រាតែ​មាន​សាក្សី​ពីរ ឬ​បី​នាក់។ ១ ធីម៉ូថេ ៥:១៩

ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ បានទាយទុកជាមុនអំពីការដួលរលំរបស់អេហ្ស៊ីបបុរាណ នៅពេលដែលព្រះបានប្រព្រឹត្តការជំនុំជម្រះលើផារ៉ោនបះបោររបស់អេហ្ស៊ីប។ ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ បានទាយទុកជាមុនអំពីការកើនឡើង និងការដួលរលំរបស់បាប៊ីឡូនបុរាណ ខណៈពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តការជំនុំជម្រះលើស្តេចបះបោររបស់បាប៊ីឡូនផងដែរ។ ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ បានទាយទុកជាមុនអំពីការកើនឡើង និងការដួលរលំរបស់ចក្រភពរ៉ូមមិនជឿព្រះ ហើយបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងដោះស្រាយជាមួយតំណាងពុករលួយរបស់រ៉ូម។ ភាពស្ថិតស្ថេរនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះ ដែលមិនដែលផ្លាស់ប្ដូរ ធ្វើឲ្យយើងអាចកំណត់បានថា នគរដែលសំខាន់បំផុត ដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ គឺសត្វពីផែនដីក្នុង វិវរណៈ 13 នឹងត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ យ៉ាងប្រាកដជាទីបំផុត។

នៅពេល​ទំនាយ​អំពី​សត្វ​ពី​ផែនដី​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣ ត្រូវ​បាន​សម្រេច នោះ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ជាមួយ​នឹង​មេដឹកនាំ​នយោបាយ និង​សាសនា​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី​នោះ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​និមិត្តរូប​ទំនាយ​ដោយ​ម៉ូសេ ដានីយ៉ែល និង​ព្រះគ្រីស្ទ។ តួនាទី​ទំនាយ​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ពិភពលោក គឺ​ជា​ប្រធានបទ​សំខាន់​មួយ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ។ ខណៈ​ដែល​យើង​អភិវឌ្ឍ​ព័ត៌មាន​តាម​ព្រះគម្ពីរ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​តួនាទី​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក្នុង​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ យើង​នឹង​ប្រើ​គោលការណ៍​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​ផ្ទាល់ ពីព្រោះ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​មិន​ត្រូវ​ការ​និយមន័យ​ពី​មនុស្ស​ឡើយ។ អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ក្រឹត្យវិន័យ​ពិធីការ ក្រឹត្យវិន័យ​សុខភាព ក្រឹត្យវិន័យ​សីលធម៌​ទាំង​ដប់ ក្រឹត្យវិន័យ​សម្រាប់​កសិកម្ម ហើយ​បន្ត​ទៀត​ជា​ច្រើន។ ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​សណ្តាប់ធ្នាប់។

> សូម​ឲ្យ​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដោយ​សមរម្យ និង​តាម​លំដាប់​លំដោយ។ ១ កូរិនថូស ១៤:៤០។

កំណត់ត្រាព្រះគម្ពីរ​មិនបាន​ផ្តល់​សក្ខីភាព​ណាមួយ​ដែល​បង្ហាញ​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ​ដោយ​គ្រាន់តែ​មិន​អើពើ​នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ឡើយ។ តើ​នរណា​អាច​រំពឹង​ថា​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ ប្រសិនបើ​ពួកគេ​មិន​អើពើ​នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ការ​បកស្រាយ​ទំនាយ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង និង​ដោយ​ព្រះគម្ពីរ សម្រាប់​គោលបំណង​នៃ​ការ​សិក្សា​ទំនាយ?

> ឥឡូវនេះ ចូរមក ហើយឲ្យយើងពិចារណាជាមួយគ្នា ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ ទោះបីអំពើបាបរបស់អ្នកទាំងឡាយក្រហមដូចពណ៌ក្រហមឆ្អិនក៏ដោយ វានឹងសដូចព្រិល; ទោះបីវាក្រហមដូចពណ៌ស្វាយក្រហមក៏ដោយ វានឹងដូចរោមចៀម។ អេសាយ 1:18។

នៅពេលយើងអនុវត្តច្បាប់ព្រះគម្ពីរ យើងនឹងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះគម្ពីរបង្កើត និងបញ្ជាក់ថា ច្បាប់ទាំងនោះពិតប្រាកដ ឬក្លែងក្លាយ។ ដូចជាច្បាប់ទាំងឡាយនានារបស់ព្រះទាំងអស់ តែងតែមានរបស់ក្លែងបន្លំដោយសាតាំងប្រឆាំងនឹងច្បាប់ទាំងនោះជានិច្ច។ ហេតុនេះហើយ វាជាការចាំបាច់ថា នៅពេលយកច្បាប់មួយមកប្រើដើម្បីបង្កើតសេចក្តីពិត មិនត្រឹមតែសេចក្តីពិតដែលបានកំណត់សម្គាល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទាំងច្បាប់ដែលបានយកមកប្រើផងដែរ ត្រូវតែបានសាកល្បង។

> ជាទីស្រឡាញ់អើយ កុំជឿគ្រប់ទាំងវិញ្ញាណទាំងអស់ឡើយ ប៉ុន្តែចូរសាកល្បងវិញ្ញាណទាំងនោះ ថាតើមកពីព្រះឬទេ ដ្បិតមានហោរាក្លែងក្លាយជាច្រើនបានចេញទៅក្នុងលោកីយ៍ហើយ។ ១ យ៉ូហាន ៤៖១

គោលបំណងមួយទៀត ក្រៅពីការកំណត់អត្តសញ្ញាណតួនាទីព្យាករណ៍របស់សហរដ្ឋអាមេរិកនៅក្នុងការសិក្សានេះ គឺដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណសារសម្ងាត់ពីព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ដែលព្រះយេស៊ូវបានលាក់ទុករហូតដល់ជំនាន់ពិសេសនេះ។

> សេចក្តីសម្ងាត់​ទាំងឡាយ​ជា​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ; ប៉ុន្តែ សេចក្តី​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​បើក​សម្ដែង​ហើយ នោះ​ជា​របស់​យើង​ខ្ញុំ និង​របស់​កូន​ចៅ​យើង​រៀង​រហូត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​គ្រប់​ទាំង​ពាក្យ​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ​នេះ។ ចោទិយកថា 29:29។

អាថ៌កំបាំងព្យាករណ៍របស់ព្រះ ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើង មានគោលបំណងដើម្បីឲ្យអ្នកដែលទទួលអាថ៌កំបាំងនោះ អាចរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់បាន។ មនុស្សអាចរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់បាន លុះត្រាតែវាត្រូវបានសរសេរលើចិត្តរបស់គេ។ អាថ៌កំបាំងដែលកំពុងត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើរការដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធកំពុងសរសេរក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះលើផ្នែកខាងក្នុង និងលើចិត្តរបស់យើង។ អាថ៌កំបាំងដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះ នោះ បើនិងនៅពេលដែលត្រូវបានទទួលយកដោយសេចក្តីជំនឿ វាបង្កើតសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី។

> មើល៍ អស់ទាំងថ្ងៃកំពុងមកដល់ នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា អញនឹងតាំងសេចក្តីសញ្ញាថ្មីមួយ ជាមួយនឹងពូជវង្សអ៊ីស្រាអែល និងជាមួយនឹងពូជវង្សយូដា៖ មិនដូចសេចក្តីសញ្ញាដែលអញបានតាំងជាមួយនឹងបុព្វបុរសរបស់គេ នៅថ្ងៃដែលអញបានចាប់ដៃគេ នាំគេចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទនោះទេ; សេចក្តីសញ្ញារបស់អញនោះ គេបានបំពាន បើទោះបីជាអញបានធ្វើជាស្វាមីដល់គេក៏ដោយ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ ប៉ុន្តែ នេះជាសេចក្តីសញ្ញាដែលអញនឹងតាំងជាមួយនឹងពូជវង្សអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់ពីថ្ងៃទាំងនោះ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា អញនឹងដាក់ក្រឹត្យវិន័យរបស់អញនៅក្នុងខាងក្នុងរបស់គេ ហើយនឹងសរសេរវានៅលើចិត្តរបស់គេ; ហើយអញនឹងធ្វើជាព្រះរបស់គេ ហើយគេនឹងធ្វើជារាស្ត្ររបស់អញ។ យេរេមា 31:31–33។

> «ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផែនដី​នេះ សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ព្រះ​ជាមួយ​នឹង​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ដែល​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ទ្រង់ នឹង​ត្រូវ​បាន​បន្ត​ជា​ថ្មី»។ Review and Herald, February 26, 1914.

វិវរណៈ ១:១–៣ សារព្រមានចុងក្រោយ:

> ការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះបានប្រទានដល់ទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់នូវការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ហើយទ្រង់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់ឲ្យមកជូនដំណឹងដោយសញ្ញាដល់យ៉ូហាន ជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។ យ៉ូហានបានធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះ និងអំពីសក្ខីភាពនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ព្រមទាំងអំពីការទាំងអស់ដែលគាត់បានឃើញ។ មានពរ​ហើយ អ្នកដែលអាន និងពួកអ្នកដែលស្ដាប់ពាក្យនៃសេចក្ដីទំនាយនេះ ហើយកាន់តាមសេចក្ដីដែលបានសរសេរទុកក្នុងនោះ ដ្បិតពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ។ វិវរណៈ ១:១–៣

បីខដំបូងនៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទីមួយ បញ្ជាក់ថា «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» គឺជាសារចុងក្រោយសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ នេះជាសារមួយយ៉ាងច្បាស់ ពីព្រោះ «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» ត្រូវបានប្រទានដល់ទ្រង់ពីព្រះវរបិតាស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ ដើម្បីបង្ហាញដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់អំពីអ្វីដែល «ត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗ»។

យើងត្រូវបានប្រាប់ឲ្យពិចារណាថា «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានរៀបចំកិច្ចការទាំងនេះយ៉ាងដូច្នេះ ទាំងក្នុងការប្រទានទំនាយ» ហើយក៏ «ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបានពិពណ៌នា» ផងដែរ។

> «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានរៀបចំការទាំងឡាយយ៉ាងដូច្នេះ ទាំងក្នុងការប្រទានព្រះបន្ទូលទំនាយ និងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញ ដើម្បីបង្រៀនថា ភ្នាក់ងារមនុស្សត្រូវតែរក្សាទុកឲ្យនៅក្រៅពីការមើលឃើញ លាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែលើកតម្កើង។ ចូរអានសៀវភៅដានីយ៉ែល។ ចូររំឭកឡើងវិញ ជាចំណុចៗ នូវប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងនៅទីនោះ»។ Testimonies to Ministers, 112.

“ព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបានបង្ហាញ” ហើយក៏ “ការប្រទានទំនាយ” នៅក្នុងខទាំងបីដំបូងនៃវិវរណៈ ជំពូកទីមួយ បង្ហាញយ៉ាងជាក់លាក់អំពីដំណើរការជាជំហានៗនៃរបៀបដែលព្រះទ្រង់ទំនាក់ទំនងមកកាន់មនុស្សទាំងឡាយ ហើយក៏កំណត់ថា សារដែលត្រូវបានទំនាក់ទំនងនោះ ត្រូវបានហៅថា “វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ”។

បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានធ្វើអ្វីពីរយ៉ាងចំពោះសារដែលព្រះអង្គទទួលបានពីព្រះ។ ព្រះអង្គបានផ្ញើសារនោះតាមរយៈទេវតារបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏បានបង្ហាញសញ្ញាសាររបស់ព្រះអង្គតាមរយៈទេវតានោះផងដែរ។ បន្ទាប់មក ទេវតារបស់ព្រះអង្គបាននាំសារនោះទៅកាន់ហោរាយ៉ូហាន ដែលបានកត់ត្រាវាទុក ហើយផ្ញើវាទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ សម្រាប់អ្នក និងខ្ញុំ។ ខបីដំបូងត្រូវបាន «ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ» «រៀបចំទ្រង់ទ្រាយ» យ៉ាងដូច្នេះ ដើម្បីសង្កត់ធ្ងន់ទាំងលើ «សារ» និងលើ «ដំណើរការនៃការប្រាស្រ័យទាក់ទង» ដែលពាក់ព័ន្ធក្នុងការបញ្ជូនសារនោះ។

ខគម្ពីរទាំងបីដែលយើងកំពុងពិចារណានេះ បង្ហាញសារចុងក្រោយដល់មនុស្សជាតិ ប៉ុន្តែមិនមែនត្រឹមតែជាសារចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះទេ—សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត ខគម្ពីរទាំងបីនេះតំណាងឲ្យសារ “ព្រមាន” ចុងក្រោយដល់ផែនដីទាំងមូល។ លក្ខណៈជា “សារ​ព្រមាន” នៃសារនេះ ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅពេលដែលមនុស្សមួយក្រុមត្រូវបានកំណត់ថា “មានពរ” ដោយសារពួកគេបានអាន បានឮ ហើយបានកាន់តាម “សេចក្តីទាំងឡាយដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះ”។ មានមនុស្សមួយក្រុម ដែលនឹងមិនអាន មិនឮ សារព្រមានដែលត្រូវបានតំណាងថាជា “វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ” ឡើយ។ សម្រាប់ពួកគេ វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការទទួលបានពរ។ ជាក់ស្តែងណាស់ បើមានមនុស្សមួយក្រុមដែលមានពរ ដោយសារការអាន ការឮ និងការកាន់តាមសេចក្តីទាំងឡាយដែលបានសរសេរ នោះក៏ត្រូវមានមនុស្សមួយក្រុមដែលមិនមានពរផងដែរ។ តើមនុស្សម្នាក់នឹងអាន នឹងឮ ហើយនឹងកាន់តាមសារនៃវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែរឬទេ? បើដូច្នោះ គាត់នឹងមានពរ បើមិនដូច្នោះទេ គាត់នឹងត្រូវបណ្តាសា។

> «ហោរាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “មានពរ​ហើយ អ្នកណាដែលអាន” — មានមនុស្សខ្លះដែលមិនព្រមអាន; ពរនោះមិនមែនសម្រាប់ពួកគេឡើយ។ “និង​អ្នក​ដែល​ស្តាប់” — ក៏មានមនុស្សខ្លះផងដែរ ដែលបដិសេធមិនព្រមស្តាប់អ្វីណាមួយទាក់ទងនឹងសេចក្ដីទំនាយទាំងឡាយ; ពរនោះមិនមែនសម្រាប់មនុស្សពួកនេះឡើយ។ “ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​នោះ​ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ” — មនុស្សជាច្រើនបដិសេធមិនព្រមយកចិត្តទុកដាក់នឹងសេចក្ដីព្រមាន និងសេចក្ដីណែនាំដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ; គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនេះអាចអះអាងថាទទួលបានពរដែលបានសន្យានោះឡើយ។ អស់អ្នកដែលចំអកចំពោះប្រធានបទនៃសេចក្ដីទំនាយ ហើយសើចចំអកដល់និមិត្តសញ្ញាទាំងឡាយដែលបានប្រទានមកនៅទីនេះដោយសេចក្ដីសោមនស្សដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម អស់អ្នកដែលបដិសេធមិនព្រមកែប្រែជីវិតរបស់ខ្លួន និងមិនរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្ស នោះនឹងគ្មានពរឡើយ»។ The Great Controversy, 341.

ឃ្លា «ពេលវេលាជិតមកដល់» នៅក្នុងខទីបី បញ្ជាក់ថា មានពេលវេលាជាក់លាក់មួយ ដែលសារព្រមានចុងក្រោយមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ «ពេលវេលា»—(ពេលវេលាជាក់លាក់មួយ) «ជិតមកដល់»។ ពេលវេលាជាក់លាក់មួយហៀបនឹងមកដល់ ព្រោះវាជិតមកដល់ ហើយប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ (ដែលតំណាងដោយយ៉ូហាន) យល់សារនោះមុនពេល «ពេលវេលា» មកដល់។ យ៉ូហានបានសរសេរសៀវភៅវិវរណៈប្រហែលនៅចុងសតវត្សទីមួយ ប៉ុន្តែខទាំងនេះបញ្ជាក់ថា នឹងមានចំណុចមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ យូរបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 100 ដែលសារព្រមានចុងក្រោយនឹងត្រូវបានប្រកាស។ នៅពេល «ពេលវេលា» នោះ «ជិតមកដល់» សារដែលបញ្ជាក់អំពី «ការណ៍ទាំងឡាយដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗ» នឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះ។

ក្នុង​ស៊េរី​អត្ថបទ​នេះ ព្រះគម្ពីរ និង​សំណេរ​របស់ អេលែន វ៉ៃត៍ នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​អំណាច​សម្រេច ដើម្បី​គាំទ្រ​ការ​ពន្យល់​អំពី​បទគម្ពីរ​ដែល​យើង​លើក​យក​មក​អះអាង។

យើងក៏នឹងយោងទៅកាន់ច្បាប់នៃការបកស្រាយទំនាយដែលបានប្រមូលផ្តុំឡើងដោយ William Miller និងទៅកាន់ច្បាប់ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងសម្រង់ដែលមានចំណងជើងថា Prophetic Keys ផងដែរ។ យើងក៏នឹងប្រើការសិក្សាទំនាយដែលមានឈ្មោះថា Habakkuk’s Tables ផងដែរ។

យើង​មិន​មាន​បំណង​កំណត់​និយមន័យ​នៃ​ច្បាប់​ទាំងអស់​ដែល​យើង​ប្រើប្រាស់​នោះ​ទេ។ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លី សម្រាប់​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​បំណង​អាន​សេចក្ដី​បញ្ជាក់​លម្អិត​ជាង​នៃ​ច្បាប់​នោះ យើង​នឹង​គ្រាន់តែ​យោង​ទៅ​កាន់​កម្រង​ឯកសារ Prophetic Keys ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុង​ស៊េរី Habakkuk’s Tables យើង​មាន​បំណង​ចង្អុល​បង្ហាញ​ការ​បង្ហាញ​មួយ​ចំនួន ដែល​ក្នុង​នោះ​ប្រធានបទ​មួយ​ដែល​យើង​នឹង​ប៉ះពាល់​ដោយ​សង្ខេប ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​ពន្យល់​យ៉ាង​ស៊ីជម្រៅ​ជាង។

នៅពេល​យើង​បន្ត​សិក្សា​អំពី​គម្ពីរ​វិវរណៈ យើង​លើក​ទឹកចិត្ត​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លើយតប​ជា​សាធារណៈ ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​ឆ្លើយតប​តែ​ចំពោះ​មតិ​យោបល់​ដែល​ចូលរួម​ចំណែក​ដល់​ការ​សិក្សា​ដែល​កំពុង​បន្ត​ប៉ុណ្ណោះ។ វិសាលភាព​នៃ​ការ​ពិភាក្សា​របស់​យើង​នឹង​រួម​បញ្ចូល​ស៊េរី​បទបង្ហាញ​បច្ចុប្បន្ន ច្បាប់​ទំនាយ​ដែល​យើង​អនុវត្ត និង​ព័ត៌មាន​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​តារាង​របស់​ហាបាគុក។

> ការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ អំពីការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ; ហើយទ្រង់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់មក ប្រាប់ដោយសញ្ញាដល់យ៉ូហាន អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់៖ ដែលបានធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់ និងអំពីសក្ខីភាពនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងអំពីគ្រប់ការទាំងអស់ដែលគាត់បានឃើញ។ មានព្រះពរ ដល់អ្នកដែលអាន និងដល់ពួកអ្នកដែលស្តាប់ពាក្យនៃទំនាយនេះ ហើយកាន់តាមការទាំងឡាយដែលបានសរសេរទុកក្នុងនោះ ដ្បិតពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ។ វិវរណៈ ១:១–៣។

ពាក្យក្រិកដែលបានបកប្រែថា «បានបង្ហាញជាសញ្ញា» មានន័យថា «បញ្ជាក់»។ ទ្រង់បានផ្ញើសារនោះដោយទេវតា «របស់ទ្រង់» ហើយទ្រង់បានបង្ហាញវាជាសញ្ញាដោយទេវតា «របស់ទ្រង់»។ ទេវតា «របស់ទ្រង់» គឺ កាព្រីយ៉ែល។

> ពាក្យ​របស់​ទេវតា​ថា «ខ្ញុំ​គឺ​កាព្រីយែល ដែល​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះ» បង្ហាញ​ថា គាត់​កាន់​តំណែង​មួយ​ដ៏​មាន​កិត្តិយស​ខ្ពស់​ក្នុង​តុលាការ​ស្ថានសួគ៌។ នៅ​ពេល​គាត់​មក​ជាមួយ​សារ​មួយ​ដល់​ដានីយ៉ែល គាត់​បាន​និយាយ​ថា «គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ដែល​កាន់​ខាង​ខ្ញុំ​ក្នុង​ការ​ទាំង​នេះ​ទេ លើកលែង​តែ​មីកែល [ព្រះគ្រីស្ទ] ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក»។ ដានីយ៉ែល 10:21។ អំពី​កាព្រីយែល ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​មាន​បន្ទូល​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ​ថា «ទ្រង់​បាន​ចាត់​វា​មក ហើយ​ប្រាប់​ដោយ​សញ្ញា​តាម​រយៈ​ទេវតា​របស់​ទ្រង់​ដល់​យ៉ូហាន អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់»។ វិវរណៈ 1:1។ សេចក្តី​ប្រាថ្នា​នៃ​គ្រប់​ជំនាន់, 99.

ទេវតា​កាប្រីយែល​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​មក​ដោយ​សារ ហើយ​ទេវតា​កាប្រីយែល​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​សារ​នោះ​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​មនុស្សជាតិ​ឈាន​ដល់​ចំណុច​មួយ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល «ពេល​វេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ» សម្រាប់​ការ​ប្រកាស​សារ​ព្រមាន​ចុងក្រោយ នោះ​សារ​ចុងក្រោយ​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទេវតា​មួយ​រូប។ ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ «សារ» ជាញឹកញាប់​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជា​ទេវតា ហើយ​ជា​ការ​ពិត ពាក្យ​ក្រិក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «ទេវតា» នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ មាន​ន័យ​ថា អ្នកនាំសារ។

រាល់ការបើកសម្ដែងនៃសេចក្តីពិតរបស់ព្រះ ដែលបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ជាការបើកសម្ដែងអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយ៉ាងពិតប្រាកដមែន ប៉ុន្តែ ការបើកសម្ដែងអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីមួយ គឺជាការព្រមានចុងក្រោយសម្រាប់មនុស្សជាតិ ហើយវាកើតឡើងនៅក្នុងពេលវេលាជាក់លាក់មួយ ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «ពេលវេលា» មួយ។ នៅក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ មានបទគម្ពីរមួយផ្សេងទៀត ដែលយ៉ូហានបានយោងថា «ពេលវេលានោះជិតមកដល់ហើយ»។ បទគម្ពីរផ្សេងទៀតនោះ ផ្តល់ជាសាក្សីទីពីរ ដើម្បីសាកល្បងសេចក្តីអះអាងដំបូងៗ ដែលខ្ញុំបានធ្វើអំពីខទីមួយ ដល់ខទីបី។

> ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា ពាក្យទាំងនេះស្មោះត្រង់ និងពិតប្រាកដ ហើយព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃពួកហោរាបរិសុទ្ធ បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់មក ដើម្បីបង្ហាញដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់នូវការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ មើល៍ ខ្ញុំមកឆាប់ៗនេះ៖ មានព្រះពរ​ដល់​អ្នក​ដែល​កាន់​តាម​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​យ៉ូហាន​បានឃើញ​សេចក្តី​ទាំងនេះ ហើយ​បានឮ​វា។ ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​បានឮ និង​បានឃើញ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ដួលចុះ​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​មុខ​ជើង​របស់​ទេវតា ដែល​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ទាំងនេះ​ដល់​ខ្ញុំ។

> រួចលោកមានបន្ទូលមកខ្ញុំថា៖ «កុំធ្វើដូច្នោះឡើយ ដ្បិតខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរួមជាមួយនឹងអ្នក និងជាមួយបងប្អូនរបស់អ្នក គឺពួកហោរា ហើយជាមួយអស់អ្នកដែលកាន់តាមពាក្យទាំងឡាយនៃសៀវភៅនេះ៖ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះវិញ»។

> ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំថា៖ «កុំបោះត្រាបិទពាក្យទាំងឡាយនៃការព្យាករណ៍ក្នុងសៀវភៅនេះឡើយ ពីព្រោះពេលវេលានោះនៅជិតហើយ។ អ្នកណាដែលអយុត្តិធម៌ ចូរឲ្យគាត់អយុត្តិធម៌តទៅទៀត; អ្នកណាដែលសៅហ្មង ចូរឲ្យគាត់សៅហ្មងតទៅទៀត; អ្នកណាដែលសុចរិត ចូរឲ្យគាត់សុចរិតតទៅទៀត; ហើយអ្នកណាដែលបរិសុទ្ធ ចូរឲ្យគាត់បរិសុទ្ធតទៅទៀត»។ វិវរណៈ 22:6–11។

នៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ យើងឃើញប្រធានបទដដែលដូចនៅដើមព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ ដំណើរការនៃការប្រាស្រ័យទាក់ទង និងសារនោះ ត្រូវបានយោងមកម្ដងទៀត នៅពេលដែល «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ» «បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់ឲ្យបង្ហាញដល់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់ នូវអ្វីៗដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ ហើយភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបាវបម្រើទាំងនោះត្រូវបានបង្ហាញសារ ដែលកំណត់សម្គាល់ «អ្វីៗដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ» ព្រះគ្រីស្ទប្រកាសថា ទ្រង់កំពុងយាងមកឆាប់ៗ។ នេះគឺជាសារដែលនាំមុខការយាងមកលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហេតុនេះហើយវាជាសារព្រមានចុងក្រោយ—គឺជាសារដដែលនោះឯង ដែលត្រូវបានតំណាងថា «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» នៅក្នុងខទីមួយនៃជំពូកទីមួយ។ ព្រះពរដែលបានសន្យាទុកនៅក្នុងបីខដំបូងនៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ត្រូវបានរំលឹកឡើងវិញដោយសេចក្តីថ្លែងថា «មានពរ​ហើយ អ្នកណាដែលកាន់តាមពាក្យទំនាយនៃសៀវភៅនេះ»។

នៅក្នុងខទាំងនេះ យើងឃើញការពង្រីកអំពីដំណើរការនៃការទំនាក់ទំនងដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងជំពូកទីមួយ ព្រោះយើងឃើញថា បន្ទាប់ពីកាប្រ៊ីយ៉ែលបាននាំសារនោះមកកាន់យ៉ូហានហើយ យ៉ូហានត្រូវបានសារនោះគ្របដណ្ដប់យ៉ាងខ្លាំងដល់ថ្នាក់គាត់ស្វែងរកការថ្វាយបង្គំដល់កាប្រ៊ីយ៉ែល ហើយកាប្រ៊ីយ៉ែលក៏ប្រើការយល់ច្រឡំរបស់យ៉ូហាននោះ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ទាំងទេវតាស្ថានសួគ៌ ពួកហោរានៅលើផែនដី និងអស់អ្នកដែលកាន់តាមពាក្យទាំងឡាយនៃសារនោះ សុទ្ធតែជា «អ្នកបម្រើរួម» ដែលត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះបង្កើត មិនមែនការបង្កើតរបស់ព្រះឡើយ។

ខគម្ពីរទាំងនេះកំពុងពិពណ៌នាអំពីព្រឹត្តិការណ៍ និងសារដដែលដែលយើងកំពុងពិចារណានៅក្នុងជំពូកទីមួយ។ ពួកវាកំពុងនិយាយឡើងវិញនូវពាក្យពេចន៍ស្មោះត្រង់ និងពិតប្រាកដ ដែលបង្ហាញដល់ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះនូវអ្វីៗដែលត្រូវតែកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ សារនេះត្រូវបានដាក់ម្តងទៀតនៅក្នុងបរិបទនៃដំណើរការទំនាក់ទំនងរវាងព្រះ និងពួកអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។ នៅក្នុងជំពូកទីម្ភៃពីរ យើងឃើញភស្តុតាងបន្ថែមទៀតថា សារនេះគឺជាសារព្រមានចុងក្រោយ ពីព្រោះ “ពេលវេលា” ដែល “ជិតមកដល់ហើយ” ត្រូវបានសម្គាល់ថាកើតឡើងភ្លាមៗមុនពេលឱកាសសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិបិទបញ្ចប់ ដ្បិតសេចក្តីប្រកាសដែលថា «អ្នកណាដែលអយុត្តិធម៌ ចូរឲ្យអ្នកនោះអយុត្តិធម៌តទៅទៀត; អ្នកណាដែលស្មោកគ្រោក ចូរឲ្យអ្នកនោះស្មោកគ្រោកតទៅទៀត; ហើយអ្នកណាដែលសុចរិត ចូរឲ្យអ្នកនោះសុចរិតតទៅទៀត; ហើយអ្នកណាដែលបរិសុទ្ធ ចូរឲ្យអ្នកនោះបរិសុទ្ធតទៅទៀត» សម្គាល់ការបិទបញ្ចប់នៃឱកាសសាកល្បង ដោយសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃគ្រោះកាចប្រាំពីរចុងក្រោយ ដែលបន្តបន្ទាប់មកបញ្ចប់ដោយការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។

> «នៅ​គ្រា​នោះ មីកែល ជា​ព្រះអង្គម្ចាស់​ដ៏​ធំ ដែល​ឈរ​ការពារ​កូនចៅ​នៃ​ប្រជាជន​របស់​អ្នក នឹង​ក្រោក​ឡើង; ហើយ​នឹង​មាន​គ្រា​នៃ​សេចក្តី​វេទនា ដូចជា​មិន​ដែល​មាន​មក​សោះ​តាំង​ពី​មាន​ជា​ប្រជាជាតិ​មក​ដល់​គ្រា​នោះ; ហើយ​នៅ​គ្រា​នោះ ប្រជាជន​របស់​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង្គ្រោះ គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​មាន​ឈ្មោះ​កត់​ទុក​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នោះ»។ ដានីយ៉ែល 12:1។

> «នៅ​ពេល​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ត្រូវ​បិទ​បញ្ចប់ សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​មិន​ទៀត​អង្វរ​ជំនួស​អ្នក​ស្នាក់នៅ​លើ​ផែនដី​ដែល​មាន​ទោស​ឡើយ។ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​បាន​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​ពួកគេ​ហើយ។ ពួកគេ​បាន​ទទួល “ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ” “ការ​ស្រស់ស្រាយ​ដែល​មក​ពី​វត្តមាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់” ហើយ​ពួកគេ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ម៉ោង​នៃ​ការ​ល្បងល​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ពួកគេ។ ទេវតា​ទាំងឡាយ​កំពុង​ប្រញាប់ប្រញាល់​ទៅ​មក​នៅ​ស្ថានសួគ៌។ ទេវតា​មួយ​អង្គ​ដែល​ត្រឡប់​មក​ពី​ផែនដី ប្រកាស​ថា កិច្ចការ​របស់​ខ្លួន​បាន​សម្រេច​រួច​ហើយ; ការ​សាកល្បង​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​លើ​លោកិយ​ហើយ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​ថា​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​បទបញ្ញត្តិ​ដ៏​ទេវភាព បាន​ទទួល “ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់”។ បន្ទាប់​មក ព្រះយេស៊ូវ​បញ្ឈប់​ការ​អង្វរ​ជំនួស​របស់​ទ្រង់​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​ខាង​លើ។ ទ្រង់​លើក​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា “ការ​នេះ​បាន​សម្រេច​ហើយ;” ហើយ​កងទ័ព​ទេវតា​ទាំងមូល​ដោះ​មកុដ​របស់​ខ្លួន​ចុះ ខណៈ​ដែល​ទ្រង់​ប្រកាស​សេចក្ដី​ថ្លែង​ដ៏​ឧឡារិក​ថា៖ “អ្នក​ណា​ដែល​អយុត្តិធម៌ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​នៅ​តែ​អយុត្តិធម៌​ទៅ​ទៀត; ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​ស្មោកគ្រោក ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​នៅ​តែ​ស្មោកគ្រោក​ទៅ​ទៀត: ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​សុចរិត ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​នៅ​តែ​សុចរិត​ទៅ​ទៀត: ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​បរិសុទ្ធ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​នៅ​តែ​បរិសុទ្ធ​ទៅ​ទៀត។” វិវរណៈ 22:11។ គ្រប់​ករណី​ទាំង​អស់​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ស្ថាពរ​សម្រាប់​ជីវិត ឬ​សេចក្ដី​ស្លាប់»។ The Great Controversy, 613.

នៅដើមសៀវភៅវិវរណៈ និងនៅចុងសៀវភៅវិវរណៈ រឿងដដែលត្រូវបានបង្ហាញ។ ការភ្ជាប់អត្ថបទទាំងពីរនេះចូលគ្នា អនុញ្ញាតឲ្យយើងយល់ថា «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» គឺជាសារព្រមានចុងក្រោយទៅកាន់មនុស្សជាតិ មុនពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សារនេះត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តសញ្ញាដោយទេវតាម្នាក់ ដែលមកដល់មុនពេលបិទបញ្ចប់រយៈពេលសាកល្បង។ សារនេះបែងចែកមនុស្សជាតិជាពីរប្រភេទ ដោយផ្អែកលើថា ពួកគេអាន ស្តាប់ និងកាន់តាមសារដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលដែល «ពេលវេលាជិតមកដល់ហើយ» — មុនពេលរយៈពេលសាកល្បងបិទបញ្ចប់។

> «នៅពេលដែលយើងកំពុងខិតជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពិភពលោកនេះ ទំនាយទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងថ្ងៃចុងក្រោយ ជាពិសេសតម្រូវឲ្យយើងសិក្សា។ សៀវភៅចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីពោរពេញដោយសេចក្តីពិតដែលយើងត្រូវយល់។ សាតាំងបានធ្វើឲ្យគំនិតរបស់មនុស្សជាច្រើនងងឹត ដូច្នេះពួកគេបានរីករាយនឹងលេសណាមួយ ដើម្បីមិនធ្វើឲ្យសៀវភៅវិវរណៈជាកម្មវត្ថុនៃការសិក្សារបស់ខ្លួន។»

> «សៀវភៅវិវរណៈ ដោយទាក់ទងជាមួយនឹងសៀវភៅដានីយ៉ែល ទាមទារឲ្យមានការសិក្សាយ៉ាងម៉ត់ចត់។ សូមឲ្យគ្រប់គ្រូបង្រៀនដែលកោតខ្លាចព្រះ ពិចារណាថា តើត្រូវយល់ និងបង្ហាញដំណឹងល្អដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងបានយាងមកដោយព្រះអង្គផ្ទាល់ ដើម្បីឲ្យស្គាល់ដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់គឺយ៉ូហាននោះ ឲ្យបានច្បាស់លាស់បំផុតយ៉ាងដូចម្តេច,—‘វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះបានប្រទានដល់ទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់អំពីការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។’ មិនគួរឲ្យនរណាម្នាក់បាក់ទឹកចិត្តក្នុងការសិក្សាសៀវភៅវិវរណៈ ដោយព្រោះនិមិត្តសញ្ញាដែលហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំងរបស់វានោះឡើយ។ ‘បើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកខ្វះប្រាជ្ញា ចូរឲ្យអ្នកនោះសូមពីព្រះ ដែលទ្រង់ប្រទានឲ្យមនុស្សទាំងអស់យ៉ាងសប្បុរស ហើយមិនតិះដៀលឡើយ។’ ‘មានពរ​ហើយ អ្នកដែលអាន និងអ្នកដែលស្តាប់ពាក្យទំនាយនេះ ហើយកាន់តាមសេចក្តីទាំងឡាយដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះ ដ្បិតពេលវេលាជិតមកដល់ហើយ។’ យើងត្រូវប្រកាសដល់លោកិយអំពីសេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យ និងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ។ សេចក្តីពិតទាំងនេះត្រូវចូលទៅក្នុងគម្រោង និងគោលការណ៍របស់ក្រុមជំនុំព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុត។ គួរតែមានការសិក្សាសៀវភៅនេះឲ្យបានជិតស្និទ្ធ និងឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាងមុន ព្រមទាំងការបង្ហាញសេចក្តីពិតដែលវាផ្ទុកទុកដោយចិត្តស្មោះស្ម័គ្រខ្លាំងជាងមុន សេចក្តីពិតដែលពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងរស់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ អស់អ្នកដែលកំពុងត្រៀមខ្លួនជួបព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួន គួរធ្វើឲ្យសៀវភៅនេះក្លាយជាប្រធានបទនៃការសិក្សា និងការអធិស្ឋានដោយអស់ពីចិត្ត។ វាជាអ្វីតាមដែលឈ្មោះរបស់វាបញ្ជាក់ជាក់ស្តែង,—ជាវិវរណៈនៃព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់បំផុតដែលត្រូវកើតឡើងនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ។ យ៉ូហាន ដោយព្រោះការទុកចិត្តដ៏ស្មោះត្រង់របស់គាត់លើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ និងទីបន្ទាល់នៃព្រះគ្រីស្ទ បានត្រូវនិរទេសទៅកោះប៉ាតម៉ុស។ ប៉ុន្តែ ការនិរទេសរបស់គាត់មិនបានញែកគាត់ចេញពីព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកសួរសុខទុក្ខអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់នៅក្នុងការនិរទេសរបស់គាត់ ហើយបានប្រទានការណែនាំដល់គាត់អំពីអ្វីៗដែលនឹងមកលើលោកិយ។»

> «សេចក្ដីបង្គាប់នេះមានសារៈសំខាន់យ៉ាងបំផុតសម្រាប់យើង; ពីព្រោះយើងកំពុងរស់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ផែនដីនេះ។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងនឹងចូលទៅក្នុងការបំពេញនៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង្ហាញដល់យ៉ូហានថានឹងត្រូវកើតឡើង។ កាលណាបេសកជនរបស់ព្រះអម្ចាស់លើកឡើងសេចក្ដីពិតដ៏ឧឡារិកទាំងនេះ ពួកគេត្រូវតែដឹងថា ពួកគេកំពុងកាន់កាប់ប្រធានបទដែលមានសារៈប្រយោជន៍អស់កល្បជានិច្ច ហើយពួកគេគួរស្វែងរកពិធីបុណ្យជ្រមុជដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីឲ្យពួកគេនិយាយ មិនមែនពាក្យរបស់ខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែជាពាក្យដែលព្រះបានប្រទានដល់ពួកគេ»។

> «ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ​ត្រូវ​តែ​បើក​ឲ្យ​ប្រជាជន​បាន​យល់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​បង្រៀន​ថា វា​ជា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បិទ​ត្រា ប៉ុន្តែ​វា​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​ចំពោះ​តែ​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​សេចក្ដី​ពិត និង​ពន្លឺ​ប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្ដី​ពិត​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​នោះ ត្រូវ​តែ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជាជន​មាន​ឱកាស​រៀបចំ​ខ្លួន​សម្រាប់​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​ជិត​នឹង​កើត​ឡើង​បំផុត។ សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី ត្រូវ​តែ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​តែ​មួយ​គត់ សម្រាប់​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​នៃ​ពិភពលោក​ដែល​កំពុង​វិនាស។»

> «គ្រោះថ្នាក់នានានៃថ្ងៃចុងក្រោយកំពុងមកលើយើង ហើយក្នុងកិច្ចការរបស់យើង យើងត្រូវព្រមានប្រជាជនអំពីគ្រោះថ្នាក់ដែលពួកគេកំពុងស្ថិតនៅ។ កុំឲ្យហេតុការណ៍ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមដែលទំនាយបានបើកសម្ដែងថានឹងកើតមានក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ត្រូវបានទុកឲ្យរំលងដោយមិនបានប៉ះពាល់ឡើយ។ យើងជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះ ហើយយើងគ្មានពេលត្រូវបាត់បង់ទេ។ អស់អ្នកដែលចង់ធ្វើជាសហការីជាមួយព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទរបស់យើង នឹងបង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះសេចក្ដីពិតដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅនេះ។ ដោយប៊ិច និងដោយសំឡេង ពួកគេនឹងខិតខំឲ្យច្បាស់នូវការអស្ចារ្យទាំងឡាយដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីបើកសម្ដែង»។ Signs of the Times, July 4, 1906.

ជាង​មួយ​រយ​ឆ្នាំ​មុន គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1906 យើង​ត្រូវ​បាន​ជូន​ដំណឹង​ថា មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ទេ «យើង​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងឡាយ ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​យ៉ូហាន​ថា នឹង​ត្រូវ​កើត​ឡើង»។ សារ​នោះ​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1906។ វា​សំខាន់​ណាស់​ក្នុង​ការ​យល់​ថា សារ​នៃ​វិវរណៈ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ មុន​ពេល​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នោះ​កើត​ឡើង​បន្តិច។ យើង​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា សៀវភៅ​វិវរណៈ «គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ឈ្មោះ​របស់​វា​បញ្ជាក់​ផ្ទាល់—ជា​ការ​បើក​សម្ដែង​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​ទាំងឡាយ ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផែនដី​នេះ»។

ពួកវាត្រូវបានបើកឡើង ដើម្បីឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះអាចផ្តល់ការព្រមាន ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលកំពុងស្តាប់ការព្រមាននោះអាច «មានឱកាសត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយ ដែលនឹងកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ»។ គួរឲ្យកត់សម្គាល់ថា (ដ្បិតយ៉ូហានតំណាងឲ្យប្រជាជនរបស់ព្រះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៅគ្រាដែលសារនោះត្រូវប្រកាស) យ៉ូហានបានកំណត់បញ្ហាទាំងពីរដែលជាមូលហេតុនាំឲ្យគាត់ត្រូវគេបៀតបៀន។ គឺ «ដោយព្រោះសេចក្ដីទុកចិត្តដ៏ស្មោះត្រង់របស់គាត់ចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ និងសក្ខីភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» ទើប «គាត់ត្រូវបាននិរទេសទៅកោះប៉ាតម៉ុស»។ គាត់ត្រូវបាននិរទេស ដោយព្រោះគាត់បានទទួលយកទាំងព្រះគម្ពីរ និងវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ដែលជារៀង «សក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវ»។

> ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ដួល​នៅ​ទល់​ព្រះបាទ​របស់​គាត់ ដើម្បី​ថ្វាយ​បង្គំ​គាត់។ ប៉ុន្តែ​គាត់​មាន​ពាក្យ​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «កុំ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ឡើយ; ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បម្រើ​រួម​ជា​មួយ​អ្នក និង​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក ដែល​កាន់​ទុក​សាក្សី​របស់​ព្រះយេស៊ូវ។ ចូរ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​វិញ ពី​ព្រោះ​សាក្សី​របស់​ព្រះយេស៊ូវ គឺ​ជា​វិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ទំនាយ»។ វិវរណៈ 19:10

យ៉ូហានតំណាងឲ្យប្រជាជនមួយក្រុមនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ ដែលយល់ដឹងអំពីសារនៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយត្រូវបានបៀតបៀន ដោយព្រោះពួកគេកាន់ខ្ជាប់ទាំងព្រះគម្ពីរ និងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។

នៅក្នុង​ខ​ទី​មួយ​បី​ដំបូង​នៃ​ជំពូក​ទី​មួយ ដំណើរ​នៃ​ការ​ទាក់ទង​ប្រាស្រ័យ​រវាង​ព្រះវរបិតា និង​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​ចម្បង។ ជំពូក​ទី​ម្ភៃពីរ​បន្ថែម​ទៅ​លើ​សាច់រឿង​អំពី​ដំណើរ​នៃ​ការ​ទាក់ទង​ប្រាស្រ័យ​នោះ។ អត្ថបទ​ទាំង​ពីរ​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​ការចាប់ផ្ដើម និង​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សៀវភៅ​វិវរណៈ ហើយ​រួម​គ្នា​វា​បញ្ជាក់​លម្អិត​អំពី​តួនាទី​របស់​យ៉ូហាន​ក្នុង​រូបភាព​ព្យាករណ៍។ គាត់​មិន​មែន​គ្រាន់តែ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​នៃ​សៀវភៅ​វិវរណៈ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ ដែល​ប្រកាស​សារ​ព្រមាន​ចុងក្រោយ​ផង​ដែរ។

> ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ព្រះបន្ទូល; ហ្វូង​មនុស្ស​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ផ្សព្វផ្សាយ​ព្រះបន្ទូល​នោះ​មាន​ច្រើន​អស្ចារ្យ។ ទំនុកតម្កើង 68:11

យ៉ូហាន​បាន «ឃើញ» និង «ឮ» «អ្វីៗ» ដែល​បង្កើត​ជា​សារ​នោះ ហើយ​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​សរសេរ និង​ផ្ញើ​សារ​នោះ​ទៅ​កាន់​ក្រុមជំនុំ​ទាំងឡាយ។

> ដោយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ខ្ញុំ​ជា​អាល់ផា និង​អូមេហ្គា ជា​ដើម និង​ជា​ចុង​ក្រោយ​បំផុត ហើយ​អ្វី​ដែល​អ្នក​ឃើញ ចូរ​សរសេរ​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​មួយ ហើយ​ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​ក្រុមជំនុំ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​នៅ​ក្នុង​អាស៊ី គឺ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​អេភេសូរ៍ ក្រុង​ស្មឺរណា ក្រុង​ពើហ្គាម៉ុម ក្រុង​ធាទីរ៉ា ក្រុង​សើឌីស ក្រុង​ភីឡាដែលភា និង​ក្រុង​ឡៅឌីសេ។ វិវរណៈ 1:19។

អ្វីដែលគាត់បាន «ឮ» និង «ឃើញ» គាត់ត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យកត់សរសេរចុះ ហើយផ្ញើទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅអាស៊ីតូច ប៉ុន្តែពេលដែលដល់ក្រុមជំនុំនីមួយៗ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់សារទាំងនោះដោយផ្ទាល់ដល់យ៉ូហាន ព្រោះសារនីមួយៗទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ ចាប់ផ្តើមដោយឃ្លាថា «ហើយចូរសរសេរទៅកាន់ទេវតានៃក្រុមជំនុំនៅ…»។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់សារនីមួយៗទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងនោះ។

ព្រះយេស៊ូវបានបញ្ជាឲ្យយ៉ូហានសរសេរ ហើយព្រះយេស៊ូវក៏បានមានព្រះបន្ទូលប្រាប់យ៉ូហានឲ្យសរសេរអំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ និងបានឮ ហើយម្តងមួយ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលប្រាប់យ៉ូហាន «កុំ» ឲ្យសរសេរអំពីអ្វីដែលគាត់បានឮ។

> ហើយទ្រង់បានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំង ដូចសិង្ហបន្លឺសំឡេងគ្រហឹម; ហើយកាលទ្រង់បានស្រែកហើយ នោះផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺសំឡេងរបស់វា។ ហើយកាលផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺសំឡេងរបស់វាហើយ ខ្ញុំកំពុងនឹងសរសេរ; តែខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយពីស្ថានសួគ៌ និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ចូរបិទត្រាសេចក្ដីទាំងឡាយ ដែលផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺ ហើយកុំសរសេរវាឡើយ»។ វិវរណៈ 10:3, 4

យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​បិទ​ត្រា​អ្វី​ដែល​ផ្គរ​រន្ទះ​ទាំង​ប្រាំពីរ​បាន​បញ្ចេញ​សំឡេង ហើយ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នោះ គាត់​កំពុង​បិទ​ត្រា​សារ​របស់​ផ្គរ​រន្ទះ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដូច​ជា​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​បិទ​ត្រា​សៀវភៅ​របស់​គាត់​រហូត​ដល់​ពេល​ចុង​បញ្ចប់។

> ប៉ុន្តែ ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ចូរបិទពាក្យទាំងនេះ ហើយបោះត្រាលើសៀវភៅនេះ ទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់៖ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅរត់មក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង.... ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ដានីយ៉ែលអើយ ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកចុះ ដ្បិតពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទទុក និងបោះត្រាទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ ដានីយ៉ែល 12:4, 9.

> «បន្ទាប់​ពី​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​នេះ​បាន​បន្លឺ​សំឡេង​របស់​ពួកវា​ហើយ បទបង្គាប់​ក៏​មក​ដល់​យ៉ូហាន ដូច​ជា​ដល់​ដានីយ៉ែល ទាក់ទង​នឹង​សៀវភៅ​តូច​នោះ​ថា៖ “ចូរ​បិទ​ត្រា​សេចក្ដី​ទាំង​នោះ ដែល​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​បាន​បន្លឺ​ចេញ​មក។”» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

អ្វីដែលយើងកំពុងកំណត់សម្គាល់គឺថា ទាំងនៅចុងបញ្ចប់ និងនៅដើមដំបូងនៃសៀវភៅវិវរណៈ មានសារមួយត្រូវបានកំណត់បង្ហាញ។ ដំណើរការនៃការប្រាស្រ័យសារនោះក៏ត្រូវបានកំណត់បង្ហាញផងដែរ។ តួនាទីដែលយ៉ូហានមានក្នុងការប្រាស្រ័យសារនោះ ត្រូវបានលើកឡើងយ៉ាងជាក់លាក់។ ពេលខ្លះ គាត់គ្រាន់តែសរសេរអ្វីដែលគាត់បានឃើញ និងបានឮ។ ពេលខ្លះផ្សេងទៀត គាត់ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យសរសេរតាមពាក្យបង្គាប់ ហើយម្តងមួយ គាត់ត្រូវបានបង្គាប់មិនឲ្យសរសេរអ្វីដែលគាត់បានឮ។ សារនៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបានប្រទានមកពីព្រះវរបិតា ទៅកាន់ព្រះយេស៊ូវ ទៅកាន់កាព្រីយ៉ែល ហើយបន្ទាប់មកទៅកាន់ព្យាការីយ៉ូហាន ដែលត្រូវបានប្រគល់ភារកិច្ចឲ្យសរសេរសារនោះ និងផ្ញើវាទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយ។

> ចូរសរសេរអ្វីៗដែលអ្នកបានឃើញ ហើយអ្វីៗដែលមាននៅពេលនេះ និងអ្វីៗដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលក្រោយ។ វិវរណៈ ១៖១៩។

វាអាចទៅរួចដែលមនុស្សម្នាក់អានខនេះ ហើយមិនស្គាល់គោលការណ៍ព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងបញ្ជាដែលឲ្យយ៉ូហានសរសេរនោះឡើយ។ ការកត់ត្រា «ការណ៍ទាំងឡាយ» ដែលបានឃើញ និងបានឮ គឺជាការកត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្ន ពីព្រោះនៅក្នុងសម័យរបស់យ៉ូហាន «ការណ៍ទាំងឡាយ» នោះមានស្រាប់។ ការកត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្ន ហើយដោយធ្វើដូច្នោះក្នុងពេលតែមួយក៏សរសេរចុះនូវការណ៍ទាំងឡាយដែលនឹងកើតមាននៅពេលអនាគតផងដែរ នេះជាច្បាប់ព្យាករណ៍សំខាន់បំផុតនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ យ៉ូហានត្រូវបានប្រើដើម្បីបញ្ជាក់ និងបង្ហាញគោលការណ៍នោះយ៉ាងច្បាស់ ព្រមទាំងសារៈសំខាន់របស់វា ដ្បិតតាមសារៈសំខាន់គាត់ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យសរសេរ «ការណ៍ទាំងឡាយដែលមានស្រាប់ ហើយ» ដោយធ្វើដូច្នោះ អ្នកនឹងកំពុងសរសេរ «ការណ៍ទាំងឡាយដែលនឹងកើតមាននៅពេលក្រោយ» ពីព្រោះប្រវត្តិសាស្ត្រកើតឡើងសារជាថ្មី។ បច្ចេកទេសព្យាករណ៍នេះជាហត្ថលេខារបស់ព្រះយេស៊ូវ ពីព្រោះហត្ថលេខាគឺជានាមមួយ ហើយព្រះនាមរបស់ទ្រង់នៅក្នុងជំពូកទីមួយនៃគម្ពីរវិវរណៈគឺ អាល់ផា និង អូមេហ្គា។ ទ្រង់កំណត់ចុងបញ្ចប់ដោយចាប់ផ្ដើម។

យើងទើបតែចាប់ផ្តើមការសិក្សា​អំពី «វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» ប៉ុណ្ណោះ ហើយបច្ចុប្បន្ន​យើងកំពុងពិចារណា​ខទី​មួយ​ដល់​ខទី​បី​នៃ​ជំពូក​ទីមួយ។ ព្រះរាជសារព្រមាន​ចុងក្រោយ​ដែលមានចំណងជើង​ថា «វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» ត្រូវបានបញ្ជូន​ពី​ព្រះវរបិតា​ស្ថានសួគ៌​ទៅកាន់​ព្រះយេស៊ូវ ទៅកាន់​កាប្រៀល ទៅកាន់​យ៉ូហាន ដែលបានកត់ត្រា​វា​ក្នុង​សៀវភៅ​មួយ ដើម្បីផ្ញើ​ទៅកាន់​ពួកជំនុំ​ទាំងឡាយ។ ព្រោះសារនេះ​ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះ​យ៉ាងផ្ទាល់ថា «វិវរណៈ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ» ដូច្នេះ វាមានសារៈសំខាន់​ដែលត្រូវកត់សម្គាល់​ថា ក្នុងចំណោម​ធាតុ​ទាំងអស់​ដែលត្រូវបានសរសេរ​ដល់​មនុស្ស​តាមរយៈ​ព្រះបន្ទូល​ដែលបានទទួល​ការបណ្ដាលចិត្ត​បង្ហាញ​អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ នោះ​លក្ខណៈ​ពិសេស​មួយ​អំពី​អ្នកណា​ជា​ព្រះយេស៊ូវ និង​អ្វី​ដែល​ព្រះអង្គ​ជា ត្រូវបាន​បង្ហាញ​តាមរយៈ​សកម្មភាព​របស់​យ៉ូហាន​ក្នុងការកត់ត្រា​សារនេះ។ ខណៈដែល​គាត់​បានសរសេរ​អំពី​ការ​ទាំងឡាយ​ដែលមាន​នៅពេលនោះ គាត់​ក៏បាន​សរសេរ​អំពី​ការ​ទាំងឡាយ​ដែល​នឹង​មាន​នៅពេល​ខាងមុខ​ផងដែរ។

សេចក្តីពិតអំពីការដែលប្រវត្តិសាស្ត្រកើតឡើងម្ដងទៀត ត្រូវបានបង្ហាញនៅពេលយ៉ូហានសរសេរការព្រមានមួយសម្រាប់សម័យ និងជំនាន់របស់គាត់ ដែលក៏ជាការព្រមានសម្រាប់អនាគតកាលមួយផងដែរ។ នៅពេលយ៉ូហានសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅដើមដំបូងនៃពួកជំនុំគ្រីស្ទាន នោះគាត់ក៏កំពុងតែងការព្រមានមួយសម្រាប់ពួកជំនុំគ្រីស្ទាននៅចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោកផងដែរ។ លក្ខណៈមួយនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទនេះ ត្រូវបានតំណាងឡើង នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានហៅថា អាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ឬជាការចាប់ផ្ដើម និងការបញ្ចប់ ឬជាដំបូង និងជាចុងក្រោយ។ តាមពិត ព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់ថា លក្ខណៈនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទនេះហើយ ដែលបង្ហាញថា ទ្រង់ជាព្រះតែមួយគត់។

នៅក្នុងជំពូកទីមួយនៃវិវរណៈ យើងឃើញព្រះយេស៊ូវទ្រង់សម្គាល់ព្រះអង្គទ្រង់ឯងថា ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា។

> នៅថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណ ហើយឮសំឡេងដ៏ខ្លាំងមួយនៅខាងក្រោយខ្ញុំ ដូចជាសំឡេងត្រែ កំពុងមានបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ជាដើម និងជាចុងក្រោយ» ហើយថា៖ «អ្វីដែលអ្នកឃើញ ចូរសរសេរចុះក្នុងសៀវភៅមួយ ហើយផ្ញើទៅកាន់ក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរដែលនៅអាស៊ី គឺទៅកាន់អេភេសូរ និងស្មឺរណា និងពើកាម៉ុស និងថាយ៉ាទីរ៉ា និងសារឌីស និងភីឡាឌែលភា និងឡៅឌីសេ»។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​បែរ​ទៅ​មើល​សំឡេង​ដែល​បាន​និយាយ​មក​កាន់​ខ្ញុំ។ កាល​ខ្ញុំ​បែរ​ទៅ​ហើយ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ប្រាំពីរ; ហើយ​នៅ​កណ្តាល​ជើង​ចង្កៀង​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ មាន​ម្នាក់​មួយ​អង្គ​ដូច​ជា​ព្រះរាជបុត្រ​មនុស្ស ទ្រង់​ស្លៀក​ពាក់​អាវ​វែង​ដល់​ជើង ហើយ​ចង​ខ្សែ​ក្រវាត់​មាស​នៅ​ជុំវិញ​ទ្រូង។ ព្រះសិរ្សា និង​សក់​របស់​ទ្រង់ ស ដូច​ជា​រោម​ចៀម ស​ដូច​ជា​ព្រិល; ហើយ​ព្រះនេត្រ​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​អណ្តាត​ភ្លើង; ហើយ​ព្រះបាទ​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​លង្ហិន​សុទ្ធ ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​ដុត​នៅ​ក្នុង​ឡ​ភ្លើង; ហើយ​ព្រះសូរសៀង​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​សំឡេង​នៃ​ទឹក​ជា​ច្រើន។ ហើយ​ទ្រង់​កាន់​ផ្កាយ​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​របស់​ទ្រង់; ហើយ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ទ្រង់ មាន​ដាវ​មុខ​ពីរ​មុត​មួយ​ចេញ​មក; ហើយ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​ព្រះអាទិត្យ​ដែល​ភ្លឺ​នៅ​ក្នុង​កម្លាំង​របស់​វា។

> ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទ្រង់ ខ្ញុំ​ក៏​ដួល​នៅ​ទៀប​ព្រះបាទ​ទ្រង់ ដូច​ជា​មនុស្ស​ស្លាប់។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​លើ​ខ្ញុំ ដោយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កុំ​ខ្លាច​ឡើយ; ខ្ញុំ​ជា​ដើម និង​ជា​ចុង។ វិវរណៈ ១:១០–១៧។

នៅក្នុងខទាំងនេះ មានសេចក្តីពិតជាច្រើន ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ចង្អុលបង្ហាញថា នៅពេលយ៉ូហានបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទដូចជាសូរស័ព្ទត្រែ ហើយបានបង្វិលខ្លួនទៅមើលថា តើព្រះអង្គដែលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់គាត់នោះជានរណា គាត់បានឃើញព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជា​មហាបូជាចារ្យ​ស្ថានសួគ៌ នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃទីសក្ការៈស្ថានសួគ៌។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវបានប្រកាសអត្តសញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គថា​ជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ហើយថា​ជា​ទីមួយ និង​ទីចុងក្រោយ។ នៅក្នុងសារនោះ និងក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់វានៅក្នុងខបីដំបូង យើងបានឃើញខ្សែបន្ទាត់នៃសេចក្តីពិតមួយ ដែលស្របគ្នានឹងខ្សែបន្ទាត់នៃសេចក្តីពិតនៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ ក្នុងនាមជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញចុងបញ្ចប់ដោយដើមកំណើត ទីចុងក្រោយដោយទីមួយ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ដូចនៅដើមដំបូងដែរ ព្រះអង្គបានប្រកាសអត្តសញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គម្តងទៀតថា​ជា អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា ពាក្យ​ទាំងនេះ​ស្មោះត្រង់ និង​ពិត​ប្រាកដ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​នៃ​ពួកហោរា​បរិសុទ្ធ បាន​ចាត់​ទេវតា​របស់​ទ្រង់​មក ដើម្បី​បង្ហាញ​ដល់​ពួក​អ្នកបម្រើ​របស់​ទ្រង់​នូវ​ការ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។ មើល៍ ខ្ញុំ​មក​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស៖ មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ណា​ដែល​កាន់​តាម​ពាក្យ​នៃ​សេចក្តី​ទំនាយ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ។

> ហើយ​ខ្ញុំ យ៉ូហាន បាន​ឃើញ​សេចក្ដី​ទាំងនេះ ហើយ​បាន​ឮ​វា។ ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ និង​បាន​ឃើញ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ដួល​ចុះ​ដើម្បី​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​មុខ​ជើង​របស់​ទេវតា ដែល​បាន​បង្ហាញ​សេចក្ដី​ទាំងនេះ​ដល់​ខ្ញុំ។ នោះ​គាត់​ក៏​និយាយ​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «ចូរ​កុំ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ឡើយ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បម្រើ​រួម​ជាមួយ​អ្នក និង​ជាមួយ​បងប្អូន​របស់​អ្នក គឺ​ពួក​ហោរា ហើយ​ជាមួយ​អស់​អ្នក​ដែល​កាន់​តាម​ពាក្យ​ទាំងឡាយ​នៃ​សៀវភៅ​នេះ​ផង៖ ចូរ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​វិញ»។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា កុំ​បិទ​ត្រា​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ឡើយ ដ្បិត​ពេល​វេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។

> អ្នកដែលទុច្ចរិត ចូរឲ្យគាត់ទុច្ចរិតតទៅទៀត; អ្នកដែលស្មោកគ្រោក ចូរឲ្យគាត់ស្មោកគ្រោកតទៅទៀត; អ្នកដែលសុចរិត ចូរឲ្យគាត់សុចរិតតទៅទៀត; ហើយអ្នកដែលបរិសុទ្ធ ចូរឲ្យគាត់បរិសុទ្ធតទៅទៀត។

> ហើយ មើល៍ ខ្ញុំមកជាឆាប់ៗ ហើយរង្វាន់របស់ខ្ញុំនៅជាមួយខ្ញុំ ដើម្បីប្រទានដល់មនុស្សគ្រប់រូប តាមដែលការរបស់គេនឹងបានជា។ ខ្ញុំជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ជាទីដើម និងទីបញ្ចប់ ជាទីមុន និងទីក្រោយ។ វិវរណៈ 22:7–13។

ព្រះគម្ពីរវិវរណៈបានពិពណ៌នាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នថា នៅពេលយ៉ូហានកត់ត្រាសារនោះ សារនោះត្រូវបានដាក់មូលដ្ឋានលើគោលការណ៍ដែលថា ការចាប់ផ្តើមបង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់។ សារនោះគឺជាសេចក្តីពិតដំបូងដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើងក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ហើយសេចក្តីពិតដដែលនោះក៏ជាសេចក្តីពិតចុងក្រោយដែលត្រូវបានថ្លែងក្នុងព្រះគម្ពីរនេះផងដែរ។ ហើយនៅក្នុងទីបន្ទាល់នៅដើម និងនៅចុងបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ព្រះយេស៊ូវបានសម្គាល់អង្គទ្រង់ថា ជាអាល់ផា និងអូមេហ្គា ជាការចាប់ផ្តើម និងចុងបញ្ចប់ ហើយជាដំបូង និងជាចុងក្រោយ។

បីខដំបូងនៃសៀវភៅវិវរណៈ កំណត់អត្តសញ្ញាណសារព្រមានចុងក្រោយសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ វាជាសារព្រមានដែលនាំមុខមហន្តរាយទាំងប្រាំពីរចុងក្រោយ និងការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សារនៃការវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបាន «ផ្ញើមក ហើយបង្ហាញដោយសញ្ញា» «តាមរយៈទេវតារបស់ទ្រង់»។

សារព្រមានដដែលនោះ បន្ទាប់មក ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងកថាខណ្ឌចុងក្រោយនៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ហើយវាក៏ត្រូវបានតំណាងជាទេវតាទីបីនៃ វិវរណៈ ១៤ ផងដែរ។

> ហើយទេវតាទីបីបានមកតាមក្រោយពួកគេ ទាំងបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា បើអ្នកណាថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា ហើយទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់វានៅលើថ្ងាស ឬលើដៃរបស់ខ្លួន អ្នកនោះនឹងផឹកស្រានៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានចាក់ចេញដោយឥតលាយចូលក្នុងពែងនៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ទ្រង់ ហើយគេនឹងត្រូវទទួលទោសដោយភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រ នៅចំពោះមុខទេវតាបរិសុទ្ធទាំងឡាយ និងនៅចំពោះមុខកូនចៀម។ ហើយផ្សែងនៃទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេឡើងទៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយពួកអ្នកដែលថ្វាយបង្គំសត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា និងអ្នកណាដែលទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៃឈ្មោះរបស់វា នោះគ្មានសេចក្ដីសម្រាកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃឡើយ។ វិវរណៈ 14:9–11។

សារព្រមានចុងក្រោយ គឺជាសារដែលតំណាងដោយទេវតាទីបី។ វាជាការព្រមានចុងក្រោយ ពីព្រោះវាបញ្ជាក់ដោយផ្ទាល់អំពីការសាកល្បងចុងក្រោយសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ មានទេវតាមួយទៀតដែលតាមមក ហើយចូលរួមជាមួយទេវតាទីបី ហើយទេវតានោះក៏ជាសារព្រមានចុងក្រោយដែរ។

> ក្រោយពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ ហើយផែនដីក៏បានភ្លឺឡើងដោយសារសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់។ ទេវតានោះបានស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងយ៉ាងមហិមា ថា៖ «បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយជាលំនៅរបស់អារក្ស និងជាទីកាន់កាប់របស់វិញ្ញាណអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ហើយជាទ្រុងរបស់បក្សីមិនស្អាត និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ។ ដ្បិត សាសន៍ទាំងអស់បានផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធរបស់អំពើសហាយស្មន់របស់នាង ហើយស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដីបានប្រព្រឹត្តសហាយស្មន់ជាមួយនាង ហើយពាណិជ្ជករទាំងឡាយនៅផែនដីបានក្លាយជាអ្នកមានដោយសារភាពសម្បូរបែបនៃសេចក្ដីប្រណីតរបស់នាង»។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដោយ​និយាយ​ថា ចូរ​ចេញ​ពី​នាង​មក អើយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​រង​នូវ​គ្រោះ​វេទនា​របស់​នាង។ ដ្បិត​អំពើ​បាប​របស់​នាង​បាន​កើន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ។ វិវរណៈ 18:1–5។

សារដែលជាវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកទីមួយ ជំពូកទីដប់បួន ជំពូកទីដប់ប្រាំបី និងជំពូកទីម្ភៃពីរ។ សារនោះត្រូវបានសម្គាល់ដោយទេវតាមួយ ដែលនៅក្នុងឯកសារយោងទីមួយ និងទីចុងក្រោយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាទេវតាកាប្រៀល ហើយបន្ទាប់មកនៅក្នុងជំពូកទីដប់បួន និងជំពូកទីដប់ប្រាំបី សារនោះត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយទេវតាមួយកំពុងហោះនៅលើមេឃ ឬកំពុងចុះមកពីស្ថានសួគ៌។

ទេវតាដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌នៅក្នុងជំពូកដប់ប្រាំបី ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបជាមុននៅក្នុងជំពូកដប់ នៅពេលដែលទេវតាមួយអង្គចុះមក ហើយដាក់ជើងមួយលើដី និងជើងមួយទៀតលើសមុទ្រ។ ទេវតានោះមានសៀវភៅមួយ ដែលយ៉ូហានត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យបរិភោគ ហើយវាធ្វើឲ្យមាត់របស់គាត់ផ្អែម តែក្នុងពោះរបស់គាត់ជូរចត់។ សៀវភៅដែលយ៉ូហានបរិភោគនោះគឺជាសារ ហើយសារដែលតំណាងដោយសៀវភៅតូចនោះ គឺជានិមិត្តរូបនៃសាររបស់ទេវតានៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ដូច្នេះ វាក៏ជាតំណាងនៃសារព្រមានចុងក្រោយផងដែរ។

យើងត្រូវបានប្រាប់ថា សាររបស់ព្រះត្រូវបានផ្ញើមក ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយទេវតាមួយ; ហើយកាលណាយើងពិនិត្យមើលយ៉ាងជិតស្និទ្ធ ដើម្បីស្វែងរកសារព្រមានចុងក្រោយដែលត្រូវបានបង្ហាញក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ យើងឃើញថា មានប្រាំពីរដងដែលទេវតាបង្ហាញសារព្រមានចុងក្រោយនោះ។ ក្នុងករណីដំបូង និងករណីចុងក្រោយ គឺជាទេវតាកាប្រីយ៉ែល។ បន្ទាប់មក ក្នុង វិវរណៈ ១០ យើងឃើញទេវតាមួយចុះមក ដោយកាន់សៀវភៅតូចមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ ក្នុង វិវរណៈ ១៤ យើងឃើញទេវតាបីរូបទៀត ដែលទាំងអស់សុទ្ធតែតំណាងឲ្យសារព្រមានចុងក្រោយ។ បន្ទាប់មក ក្នុង វិវរណៈ ១៨ យើងឃើញទេវតាមួយទៀត ដែលតំណាងឲ្យសារព្រមានចុងក្រោយដដែលនោះ។ សារព្រមានចុងក្រោយប្រាំពីរត្រូវបានតំណាងដោយទេវតា។ ទេវតាដំបូង និងទេវតាចុងក្រោយ គឺជាទេវតាកាប្រីយ៉ែល ហើយទេវតាប្រាំរូបនៅកណ្ដាល រវាងទេវតាដំបូង និងទេវតាចុងក្រោយ គឺជាទេវតានិមិត្តរូប។

ជាការពិតណាស់ ពួកជំនុំទាំងប្រាំពីរនីមួយៗក៏មានទេវតារបស់ខ្លួនដែរ ប៉ុន្តែពួកទេវតាទាំងនោះកំពុងនាំសារទៅកាន់ពួកជំនុំ ខណៈដែលសារព្រមានចុងក្រោយដែលយើងបានពិភាក្សានោះ ជាសារមួយដែលរួមបញ្ចូលពិភពលោកទាំងមូលជាអ្នកស្តាប់របស់វា។

បន្ទាត់ទំនាយទាំងប្រាំពីរ ដែលតំណាងឲ្យសារព្រមានចុងក្រោយ គួរតែត្រូវបានពិនិត្យវាយតម្លៃយ៉ាងជិតស្និទ្ធ និងតម្រឹមឲ្យស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែនៅវគ្គនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែមានបំណងកំណត់គោលការណ៍មូលដ្ឋានមួយនៃអាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា។ លើកដំបូងដែលប្រធានបទមួយត្រូវបានរំលឹកនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ នោះគឺជាឯកសារយោងដែលសំខាន់បំផុត។ លើកដំបូងដែលពាក្យ «ពូជ» ត្រូវបានរំលឹកនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ 1:11 ដែលនៅទីនោះយើងត្រូវបានប្រាប់ថា ពូជនឹងបង្កើតផល «តាមប្រភេទរបស់វា»។ ការរំលឹកអំពីពូជជាលើកដំបូង បានសង្កត់ធ្ងន់ថា វាមាន DNA ដែលចាំបាច់សម្រាប់បន្តពូជដោយខ្លួនវា។ ព្រះយេស៊ូវបានកំណត់ថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺជាពូជ។

> នៅថ្ងៃដដែលនោះ ព្រះយេស៊ូវបានយាងចេញពីផ្ទះ ហើយគង់នៅក្បែរមាត់សមុទ្រ។ ហើយមានហ្វូងមនុស្សយ៉ាងច្រើនបានប្រមូលផ្តុំមករកព្រះអង្គ ដល់ថ្នាក់ព្រះអង្គបានយាងចូលទៅក្នុងទូក ហើយគង់ចុះ; ឯហ្វូងមនុស្សទាំងមូលបានឈរនៅលើឆ្នេរ។ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេជាច្រើនដោយពាក្យប្រៀបប្រដូច ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖

> មើលចុះ អ្នកសាបព្រួសម្នាក់បានចេញទៅសាបព្រួស; ហើយកាលដែលគាត់សាបព្រួស មានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់នៅតាមផ្លូវ ហើយសត្វបក្សីបានមកចឹកស៊ីអស់ទៅ៖ ខ្លះធ្លាក់លើទីថ្មៗ ជាកន្លែងដែលគ្មានដីច្រើនទេ ហើយក៏ដុះឡើងភ្លាម ដោយព្រោះគ្មានដីជ្រៅ៖ កាលព្រះអាទិត្យរះឡើង វាក៏ត្រូវកម្ដៅឆេះស្ងួត ហើយដោយព្រោះគ្មានឫស វាក៏ក្រៀមស្វិតទៅ។ ហើយខ្លះទៀតធ្លាក់ក្នុងចំណោមបន្លា; បន្លាក៏ដុះឡើង ហើយរឹតបន្តឹងវា៖ ប៉ុន្តែខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅក្នុងដីល្អ ហើយបង្កើតផល ផលខ្លះមួយជាមួយរយ ខ្លះហុកសិប ខ្លះសាមសិប។ អ្នកណាមានត្រចៀកសម្រាប់ស្តាប់ ចូរស្តាប់ចុះ។

> ហើយពួកសិស្សបានមកទូលទ្រង់ថា ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេដោយពាក្យប្រៀបប្រដូច?

> ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួកគេ​ថា៖ «ពីព្រោះ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្គាល់​អាថ៌កំបាំង​នៃ​នគរ​ស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែ​ដល់​ពួកគេ មិន​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ទេ។ ដ្បិត​អ្នក​ណា​ដែល​មាន នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​បន្ថែម ហើយ​អ្នក​នោះ​នឹង​មាន​ជា​បរិបូរ។ ប៉ុន្តែ​អ្នក​ណា​ដែល​គ្មាន សូម្បី​តែ​អ្វី​ដែល​អ្នក​នោះ​មាន ក៏​នឹង​ត្រូវ​ដក​យក​ចេញ​ពី​អ្នក​នោះ​ដែរ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ បានជា​ខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​ពួកគេ​ដោយ​ពាក្យ​ប្រៀបប្រដូច ពីព្រោះ​ពួកគេ​មើល​ឃើញ តែ​មិន​ឃើញ ហើយ​ស្តាប់​ឮ តែ​មិន​ឮ ហើយ​ក៏​មិន​យល់​ដែរ។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ពួកគេ សេចក្តី​ទំនាយ​របស់​អេសាយ​ក៏​បាន​សម្រេច ដែល​ថា៖ “អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ឮ​ដោយ​ការ​ស្តាប់ ប៉ុន្តែ​នឹង​មិន​យល់​ទេ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ឃើញ​ដោយ​ការ​មើល ប៉ុន្តែ​នឹង​មិន​ដឹង​ឡើយ។ ដ្បិត​ចិត្ត​របស់​ប្រជាជន​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​រឹងក្រាស់ ហើយ​ត្រចៀក​របស់​ពួកគេ​ក៏​ធ្ងន់​ក្នុង​ការ​ស្តាប់ ហើយ​ភ្នែក​របស់​ពួកគេ​បាន​បិទ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ពួកគេ​ឃើញ​ដោយ​ភ្នែក​របស់​ខ្លួន ហើយ​ឮ​ដោយ​ត្រចៀក​របស់​ខ្លួន ហើយ​យល់​ដោយ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ហើយ​ប្រែចិត្ត​វិញ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ប្រោស​ពួកគេ​ឲ្យ​ជា”»។

> ប៉ុន្តែ ភ្នែក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ពរ​ហើយ ព្រោះ​វា​មើល​ឃើញ ហើយ​ត្រចៀក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​មាន​ពរ​ដែរ ព្រោះ​វា​ឮ។ ដ្បិត​ប្រាកដ​មែន ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា ព្យាការី​ជា​ច្រើន និង​មនុស្ស​សុចរិត​ជា​ច្រើន បាន​ប្រាថ្នា​ចង់​ឃើញ​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ តែ​មិន​បាន​ឃើញ​ទេ ហើយ​ចង់​ឮ​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ តែ​មិន​បាន​ឮ​ទេ។

> ដូច្នេះ ចូរស្ដាប់ពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីអ្នកព្រោះគ្រាប់ពូជ។

> កាលណា​អ្នកណាម្នាក់​ឮ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​នគរ ហើយ​មិន​យល់​ទេ នោះ​មេអាក្រក់​ក៏​មក ហើយ​ឆក់​យក​អ្វី​ដែល​បាន​ព្រោះ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​គាត់​ចេញ​ទៅ។ អ្នក​នោះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​គ្រាប់ពូជ​នៅ​តាម​ផ្លូវ។

> ប៉ុន្តែ​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ពូជ​នៅ​លើ​ទីកន្លែង​ថ្ម នោះ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ឮ​ព្រះបន្ទូល ហើយ​ភ្លាមៗ​ទទួល​វា​ដោយ​អំណរ។ ប៉ុន្តែ​គាត់​គ្មាន​ឫស​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ឯង​ទេ គ្រាន់​តែ​ស្ថិតស្ថេរ​បាន​មួយ​រយៈ​ប៉ុណ្ណោះ ដ្បិត​នៅ​ពេល​ដែល​សេចក្ដី​វេទនា ឬ​ការ​បៀតបៀន​កើត​ឡើង​ដោយ​ព្រោះ​ព្រះបន្ទូល នោះ​គាត់​ក៏​ជំពប់​ដួល​ភ្លាមៗ។

> អស់អ្នកដែលបានទទួលពូជក្នុងចំណោមបន្លា គឺជាអ្នកដែលឮព្រះបន្ទូល ប៉ុន្តែការខ្វល់ខ្វាយអំពីលោកិយនេះ និងការបោកបញ្ឆោតនៃទ្រព្យសម្បត្តិ បានរឹតបន្តឹងព្រះបន្ទូលនោះ ហើយគាត់ក៏ក្លាយជាមនុស្សដែលមិនបង្កើតផលផ្លែ។

> ប៉ុន្តែ​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ពូជ​នៅ​ក្នុង​ដី​ល្អ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ឮ​ព្រះបន្ទូល ហើយ​យល់​ដឹង​អំពី​ព្រះបន្ទូល​នោះ​ផង; អ្នក​នោះ​ក៏​បង្កើត​ផល​ផ្លែ ហើយ​បង្កើន​ចេញ​មក ខ្លះ​មួយ​រយ​ដង ខ្លះ​ហុកសិប​ដង ខ្លះ​សាមសិប​ដង។ ម៉ាថាយ 13:1–23។

គ្រាប់ពូជ​មួយ ដែល​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ មាន​សារធាតុពូជ​សព្វគ្រប់​ទាំងអស់ ដែល​ចាំបាច់​សម្រាប់​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​រុក្ខជាតិ​មួយ​ដ៏​ពេញលេញ។ ការលើកឡើង​ដំបូង​អំពី​ប្រធានបទ​ណាមួយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ រួមបញ្ចូល​ធាតុ​ទាំងអស់​នៃ​ប្រធានបទ​នោះ ដែល​មាន​ស្រាប់។ សេចក្តី​ពិត​នេះ ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ថា​ជា «ក្បួន​នៃ​ការ​លើកឡើង​ដំបូង»។ កាលណា​ក្បួន​នេះ​ត្រូវ​បាន​ពិនិត្យ​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​បន្ថែម​ទៀត នោះ​វា​កាន់តែ​ប្រាកដ​មាំមួន​ឡើង។

មុន​នឹង​យើង​បន្ត​ទៅ​មុខ​ក្នុង​ការ​ពន្យល់​អំពី​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា និង​និយមន័យ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​ថា​ជា​គ្រាប់ពូជ នោះ​គួរ​ឲ្យ​ពិចារណា​ពី​អត្ថបទ​ដែល​យើង​ទើប​បាន​ដកស្រង់​នៅ​ក្នុង​ម៉ាថាយ អំពី​ចំណុច​មួយ​ចំនួន​ដែល​ទាក់ទង​សម្រាប់​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី​សៀវភៅ​វិវរណៈ។ ព្យាការី​ទាំង​អស់​កំពុង​និយាយ​អំពី​ទី​បញ្ចប់​នៃ​លោកិយ។

> «ពួកហោរាបុរាណនីមួយៗបាននិយាយ មិនសូវសម្រាប់សម័យរបស់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់សម័យរបស់យើងវិញ ដូច្នេះការព្យាករណ៍របស់ពួកគេក៏មានសុពលភាពសម្រាប់យើងផងដែរ។ “ឥឡូវនេះ ការទាំងអស់នេះបានកើតមានដល់ពួកគេ ដើម្បីជាគំរូ ហើយត្រូវបានសរសេរទុកសម្រាប់ការទូន្មានដល់យើង ដែលជាពួកអ្នកដែលចុងបញ្ចប់នៃលោកិយបានមកដល់ហើយ។” 1 Corinthians 10:11។ “ពួកគេបានដឹងថា មិនមែនពួកគេបម្រើសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់យើង ក្នុងការទាំងនេះ ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយពួកអ្នកដែលបានប្រកាសដំណឹងល្អដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានផ្ញើចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ជាកិច្ចការដែលទេវតាទាំងឡាយប្រាថ្នាចង់ពិនិត្យមើល។” 1 Peter 1:12....»

> «ព្រះគម្ពីរ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ ហើយ​ចង​រួម​ទុក​នូវ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​វា​សម្រាប់​ជំនាន់​ចុង​ក្រោយ​នេះ។ ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​អស្ចារ្យ​ទាំងអស់ និង​កិច្ចការ​ដ៏​ឧឡារិក​ទាំងឡាយ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ បាន​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត ហើយ​កំពុង​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ពួកជំនុំ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ទាំងនេះ»។ Selected Messages, book 3, 338, 339.

អត្ថបទនេះផ្តល់សាក្សីបីរូប (ប៉ុល ពេត្រុស និង អែលែន វ៉ាយត៍) ដែលកំពុងធ្វើបន្ទាល់ដល់សេចក្តីពិតថា ហោរាទាំងអស់កំពុងនិយាយអំពីទីបញ្ចប់នៃលោកិយ ដែលជាពេលវេលាដដែលនោះឯង ដែលអាថ៌កំបាំងនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈត្រូវបានបើកត្រា។ ដូច្នេះ នៅក្នុងម៉ាថាយ ជំពូក ១៣ ពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា «ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាមើលឃើញ ហើយត្រចៀករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាឮ។ ដ្បិត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ពួកហោរាជាច្រើន និងមនុស្សសុចរិតជាច្រើន បានប្រាថ្នាចង់ឃើញសេចក្តីទាំងនេះ ដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងឃើញ តែមិនបានឃើញទេ ហើយចង់ឮសេចក្តីទាំងនេះ ដែលអ្នករាល់គ្នកំពុងឮ តែមិនបានឮទេ» ទ្រង់កំពុងសម្តែងពរដដែលនោះ ដែលត្រូវបានកត់សម្គាល់នៅក្នុងខទាំងបីដំបូងនៃវិវរណៈ ជំពូក ១។

> មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​អាន និង​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​នេះ ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ ដ្បិត​ពេលវេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ វិវរណៈ ១:៣

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ប្រៀបប្រដូច​អំពី​អ្នកសាបព្រោះ ហើយ​បន្ទាប់​មក​សិស្ស​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ឲ្យ​ចូលរួម​ជាមួយ​ទ្រង់​អំពី​ប្រៀបប្រដូច​នោះ។ ប៉ុន្តែ មុន​នឹង​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ទាក់ទង​ជាមួយ​ព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​ពួកគេ ហើយ​សំខាន់​ជាង​នោះ​ទៅ​ទៀត ដល់​យើង​ថា «អ្នក​ណា​មាន​ត្រចៀក​សម្រាប់​ស្តាប់ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ស្តាប់​ចុះ»។

ព្រះយេស៊ូវបានថ្លែងពាក្យប្រៀបប្រដូចនោះ ហើយបញ្ចប់វាដោយសេចក្តីព្រមានសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយណាដែលនឹងស្តាប់។ បន្ទាប់មក សិស្សទាំងឡាយត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងការពិភាក្សា ដែលនៅទីនោះព្រះយេស៊ូវបានលើកឡើងយ៉ាងហោចណាស់នូវគំនិតសំខាន់បី។ ទ្រង់បញ្ជាក់ពីភាពខុសគ្នារវាងអ្នកស្តាប់ពីរប្រភេទ ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ ទ្រង់បានយោងទៅកាន់អត្ថបទមួយពីសៀវភៅអេសាយ ដើម្បីផ្តល់សាក្សីទីពីរអំពីអ្នកស្តាប់ពីរប្រភេទ (ដ្បិតសូមចងចាំថា ទាំងអស់នេះត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងបរិបទនៃអ្នកទាំងឡាយណាដែលនឹងស្តាប់)។ គំនិតទីបីដែលទ្រង់បានបង្ហាញ បន្ថែមពីលើអ្នកស្តាប់ពីរប្រភេទ និងសៀវភៅអេសាយជាសាក្សីទីពីរ គឺជាការពិតដែលថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺជាគ្រាប់ពូជមួយ។ ហេតុដូច្នេះ ការពិតដែលថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺជាគ្រាប់ពូជមួយ ក៏ជាផ្នែកមួយនៃអ្វីដែលត្រូវឮដោយអ្នកទាំងឡាយណាដែលស្តាប់វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទក្នុងជំពូកទីមួយនៃសៀវភៅវិវរណៈផងដែរ។ មានអ្នកស្តាប់ពីរនាក់នៅក្នុងខទាំងបីដំបូង ដូចដែលមានអ្នកស្តាប់ពីរប្រភេទនៅក្នុងម៉ាថាយ ១៣ ដែរ។ ម៉ាថាយ ១៣ គ្រាន់តែបន្ថែមការយល់ឃើញខ្លះៗអំពីវិធីផ្សេងៗដែលអ្នកទាំងឡាយដែលបដិសេធមិនស្តាប់ បានជ្រើសរើសមិនស្តាប់។ ហើយសាក្សីរបស់អេសាយក៏បន្ថែមអ្វីកាន់តែច្រើនទៀតដល់សារដែលយើងត្រូវស្តាប់ផងដែរ។

> នៅក្នុង​ឆ្នាំ​ដែល​ស្តេច​អូស៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ព្រះអម្ចាស់​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​មួយ ដែល​ខ្ពស់ ហើយ​តម្កើង​ឡើង​ខ្ពស់ ហើយ​ជាយ​ព្រះវസ്ത្រ​របស់​ទ្រង់​បាន​ពេញ​ព្រះវិហារ។ ខាង​លើ​នោះ​មាន​សេរ៉ាភីម​ឈរ​នៅ; ម្នាក់ៗ​មាន​ស្លាប​ប្រាំមួយ៖ ដោយ​ស្លាប​ពីរ គ្រប​មុខ​របស់​ខ្លួន ដោយ​ស្លាប​ពីរ គ្រប​ជើង​របស់​ខ្លួន ហើយ​ដោយ​ស្លាប​ពីរ ក៏​ហោះ។ ហើយ​ម្នាក់​បាន​ស្រែក​ទៅ​កាន់​ម្នាក់​ទៀត​ថា បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពលបរិវារ; ផែនដី​ទាំង​មូល​ពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់។ ហើយ​សសរ​ទ្វារ​បាន​ញ័រ​ដោយ​សំឡេង​របស់​អ្នក​ដែល​ស្រែក​នោះ ហើយ​ដំណាក់​បាន​ពេញ​ដោយ​ផ្សែង។

> រួច​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា អន្ដរាយ​ដល់​ខ្ញុំ​ហើយ! ដ្បិត​ខ្ញុំ​ត្រូវ​វិនាស​ហើយ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មាន​បបូរមាត់​មិន​បរិសុទ្ធ ហើយ​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​កណ្ដាល​ប្រជាជន​ដែល​មាន​បបូរមាត់​មិន​បរិសុទ្ធ​ដែរ ដ្បិត​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ព្រះមហាក្សត្រ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពលបរិវារ។

> ក្រោយមក សេរ៉ាហ្វម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានហោះមករកខ្ញុំ ដោយកាន់ធ្យូងភ្លើងកំពុងឆេះមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ដែលគាត់បានយកចេញពីលើអាសនៈ ដោយប្រើដង្កាប់។ ហើយគាត់បានយកវាមកប៉ះលើមាត់របស់ខ្ញុំ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ មើល៍ នេះបានប៉ះបបូរមាត់របស់អ្នកហើយ; ដូច្នេះ អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកត្រូវបានដកចេញ ហើយបាបរបស់អ្នកត្រូវបានសម្អាតបរិសុទ្ធ។

> ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «តើ​យើង​នឹង​ចាត់​អ្នក​ណា ហើយ​អ្នក​ណា​នឹង​ទៅ​ជំនួស​យើង?» នោះ​ខ្ញុំ​ទូល​ថា «ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នេះ សូម​ចាត់​ខ្ញុំ​ទៅ»។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ចូរ​ទៅ ហើយ​ប្រាប់​ប្រជាជន​នេះ​ថា អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ឮ​មែនទែន ប៉ុន្តែ​មិន​យល់​ឡើយ; ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ឃើញ​មែនទែន ប៉ុន្តែ​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ឡើយ។ ចូរ​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​របស់​ប្រជាជន​នេះ​ធាត់​ឡើង ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រចៀក​របស់​ពួកគេ​ធ្ងន់ ហើយ​បិទ​ភ្នែក​របស់​ពួកគេ កុំ​ឲ្យ​ពួកគេ​ឃើញ​ដោយ​ភ្នែក​របស់​ខ្លួន ហើយ​ឮ​ដោយ​ត្រចៀក​របស់​ខ្លួន ហើយ​យល់​ដោយ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ហើយ​ប្រែចិត្ត ហើយ​បាន​ជា​សះស្បើយ»។

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ទូល​ថា ព្រះអម្ចាស់​អើយ ដល់​ពេល​ណា? ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​តប​ថា ដល់​ទីក្រុង​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ឲ្យ​ខាត​បង់​គ្មាន​អ្នក​នៅ អស់​ទាំង​ផ្ទះ​ល្វែង​គ្មាន​មនុស្ស ហើយ​ស្រុក​ដី​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដក​មនុស្ស​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ ហើយ​មាន​ការ​បោះ​បង់​ចោល​យ៉ាង​ធំ​នៅ​កណ្ដាល​ស្រុក​ដី។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​នោះ​នឹង​នៅ​សល់​មួយ​ភាគ​ដប់ ហើយ​វា​នឹង​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បរិភោគ​វិញ ដូច​ជា​ដើម​តេរេប៊ីន និង​ដើម​អុក ដែល​ខ្លឹមសារ​របស់​វា​នៅ​សល់​ក្នុង​វា នៅ​ពេល​វា​ជ្រុះ​ស្លឹក​ចេញ ដូច្នេះ​ពូជ​បរិសុទ្ធ​នឹង​ជា​ខ្លឹមសារ​របស់​វា។ អេសាយ ៦:១–១៣។

ជាក់ជាមិនខាន បទគម្ពីរនេះពីអេសាយពិតជាអស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារជម្រៅនៃប្រធានបទទំនាយដែលវាបានលើកឡើង។ ប្រធានបទជាច្រើនក្នុងចំណោមទាំងនេះ ត្រូវបានពិភាក្សាម្ដងហើយម្ដងទៀតនៅក្នុងតារាងរបស់ហាបាគុក ដូច្នេះយើងនឹងសង្ខេបតែចំណុចពីបទគម្ពីរនេះដែលគាំទ្រដល់ការពិចារណារបស់យើងអំពីការយោងរបស់ព្រះយេស៊ូវថា ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាគ្រាប់ពូជ។

បានបញ្ជាក់រួចហើយថា អេសាយ ក្នុងអត្ថបទនេះ តំណាងឲ្យហោរាម្នាក់ ហើយដោយហេតុនេះក៏តំណាងឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅចុងបញ្ចប់នៃកាលវេលាផងដែរ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះសម្រាប់ចំណុចរបស់យើង គឺអេសាយតំណាងឲ្យប្រជាជនមួយក្រុមដែលកំពុងរស់នៅក្នុងអំពើបាប ខណៈដែលកំពុងបំពេញមុខងារនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះ។ រហូតទាល់តែអេសាយបានទទួលការបើកសម្ដែងអំពីសិរីល្អរបស់ព្រះ គាត់មិនបានទទួលស្គាល់ភាពមានបាបរបស់ខ្លួនឡើយ។ គាត់ជាឡាវឌីសេ គាត់ខ្វាក់។

> «អេសាយបានថ្កោលទោសអំពើបាបរបស់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គាត់ឃើញខ្លួនឯងត្រូវបានបើកបង្ហាញថាស្ថិតនៅក្រោមការថ្កោលទោសដូចគ្នា ដែលគាត់បានប្រកាសលើពួកគេ។ គាត់ធ្លាប់ពេញចិត្តនឹងពិធីការដ៏ត្រជាក់ និងគ្មានជីវិត ក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះរបស់គាត់។ គាត់មិនបានដឹងដូច្នេះឡើយ រហូតទាល់តែបានទទួលនិមិត្តនៃព្រះអម្ចាស់។ ឥឡូវនេះ ប្រាជ្ញា និងទេពកោសល្យរបស់គាត់ មើលទៅតូចតាចប៉ុណ្ណាណា ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅលើភាពវិសុទ្ធ និងសិរីល្អដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនៃទីបរិសុទ្ធ។ គាត់មិនសមគួរប៉ុណ្ណាណា! គាត់មិនសមស្របប៉ុណ្ណាសម្រាប់ការបម្រើដ៏វិសុទ្ធ! ទស្សនៈដែលគាត់មានចំពោះខ្លួនឯង អាចត្រូវបានសម្ដែងដោយពាក្យរបស់សាវកប៉ុលថា «ឱ មនុស្សវេទនាអើយ ដែលខ្ញុំជាយ៉ាងនេះ! តើអ្នកណានឹងរំដោះខ្ញុំចេញពីរូបកាយនៃសេចក្តីស្លាប់នេះ?»។»

> «ប៉ុន្តែ ការធូរស្រាលត្រូវបានផ្ញើមកកាន់អេសាយក្នុងគ្រាលំបាករបស់គាត់។ “នោះមានសេរ៉ាហ្វីមមួយហោះមករកខ្ញុំ ដោយមានធ្យូងភ្លើងរស់មួយនៅក្នុងដៃរបស់វា ដែលវាបានយកចេញពីលើអាសនៈដោយប្រើដង្កាប់៖ ហើយវាបានដាក់វាលើមាត់ខ្ញុំ ហើយនិយាយថា មើល៍ នេះបានប៉ះបបូរមាត់របស់អ្នកហើយ; ហើយអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកត្រូវបានដកចេញ ហើយបាបរបស់អ្នកត្រូវបានជម្រះហើយ។” អេសាយ ៦:៦, ៧.»

> និមិត្តដែលបានប្រទានដល់អេសាយ បង្ហាញអំពីស្ថានភាពរបស់រាស្ត្ររបស់ព្រះនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ ពួកគេមានសិទ្ធិពិសេសក្នុងការមើលឃើញដោយសេចក្ដីជំនឿ នូវកិច្ចការដែលកំពុងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌។ «ហើយព្រះវិហាររបស់ព្រះនៅស្ថានសួគ៌បានបើកឡើង ហើយក្នុងព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ គេបានឃើញហិបនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ទ្រង់»។ កាលពួកគេសម្លឹងមើលដោយសេចក្ដីជំនឿចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត ហើយឃើញកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌ នោះពួកគេយល់ឃើញថា ពួកគេជារាស្ត្រដែលមានបបូរមាត់មិនបរិសុទ្ធ—ជារាស្ត្រដែលបបូរមាត់របស់ពួកគេបាននិយាយអំពីអំពើឥតប្រយោជន៍ជាញឹកញាប់ ហើយទេពកោសល្យរបស់ពួកគេមិនទាន់ត្រូវបានញែកឲ្យបរិសុទ្ធ និងប្រើប្រាស់សម្រាប់សិរីល្អរបស់ព្រះឡើយ។ ពិតជាសមគួរហើយដែលពួកគេអស់សង្ឃឹម នៅពេលពួកគេប្រៀបធៀបភាពទន់ខ្សោយ និងភាពមិនសមគួររបស់ខ្លួន ជាមួយនឹងភាពបរិសុទ្ធ និងភាពគួរឲ្យស្រឡាញ់នៃព្រះលក្ខណៈដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកគេ ដូចអេសាយ ទទួលការប៉ះពាល់ដែលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបំណងឲ្យកើតមានលើចិត្ត ប្រសិនបើពួកគេបន្ទាបព្រលឹងរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះ នោះនៅតែមានសេចក្ដីសង្ឃឹមសម្រាប់ពួកគេ។ ឥន្ទធនូនៃសេចក្ដីសន្យាស្ថិតនៅពីលើបល្ល័ង្ក ហើយកិច្ចការដែលបានធ្វើសម្រាប់អេសាយ នឹងត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងពួកគេផងដែរ។ ព្រះនឹងឆ្លើយតបចំពោះសេចក្ដីអធិស្ឋានដែលចេញមកពីចិត្តសង្រេង។

> «គោលបំណងនៃ​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ និង​ដ៏​សម្បើម​នេះ​របស់​ព្រះ គឺ​ដើម្បី​ប្រមូល​ចង្វាក់​ស្រូវ​មក​រួម​គ្នា សម្រាប់​ជង្រុក​ស្ថានសួគ៌; ពីព្រោះ​ផែនដី​នឹង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ដូច្នេះ សូម​កុំ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ខកចិត្ត​ឡើយ នៅពេល​ពួកគេ​ឃើញ​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​កំពុង​រីករាលដាល និង​ឮ​ពាក្យសម្ដី​ដែល​ចេញ​មក​ពី​បបូរមាត់​មិន​បរិសុទ្ធ។ នៅពេល​អំណាច​នៃ​សេចក្តី​ងងឹត​រៀប​ចាត់​ជួរ​ប្រឆាំង​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ; នៅពេល​សាតាំង​នឹង​ប្រមូល​កម្លាំង​របស់​វា​សម្រាប់​ការ​តស៊ូ​ដ៏​ធំ​ចុងក្រោយ ហើយ​អំណាច​របស់​វា​ហាក់​ដូចជា​ខ្លាំង និង​ស្ទើរតែ​លើសលប់ [នោះ] ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ច្បាស់លាស់​នៃ​សិរីល្អ​ដ៏​ទេវភាព បល្ល័ង្ក​ដែល​ខ្ពស់ និង​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ខ្ពស់ គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ឥន្ទធនូ​នៃ​សេចក្តី​សន្យា នឹង​ផ្តល់​ការលួងលោម ការធានា និង​សេចក្តី​សុខសាន្ត»។ Review and Herald, December 22, 1896.

ការនិមិត្ត​នោះ «តំណាងឲ្យស្ថានភាពរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ»។ ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ​គឺ​ជា​ពួកឡាវឌីសេ។

> ហើយ​ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ទេវតា​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ឡៅឌីសេ ដូច្នេះ​ថា៖ ព្រះអាម៉ែន ជា​សាក្សី​ស្មោះត្រង់ និង​ពិត​ប្រាកដ ជា​ដើម​កំណើត​នៃ​សេចក្តី​បង្កើត​របស់​ព្រះ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ ខ្ញុំ​ស្គាល់​អំពើ​របស់​អ្នក​ថា អ្នក​មិន​ត្រជាក់​ក៏​មិន​ក្តៅ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​អ្នក​ត្រជាក់ ឬ​ក្តៅ​ចុះ។ ដូច្នេះ ពីព្រោះ​អ្នក​ក្តៅ​ឧណ្ហៗ មិន​ត្រជាក់​ក៏​មិន​ក្តៅ ខ្ញុំ​នឹង​ខ្ជាក់​អ្នក​ចេញ​ពី​មាត់​របស់​ខ្ញុំ។ ពីព្រោះ​អ្នក​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​សម្បូរ​ហើយ បាន​កើន​ឡើង​ក្នុង​ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ការ​អ្វី​សោះ​ទេ; ប៉ុន្តែ​អ្នក​មិន​ដឹង​ថា ខ្លួន​អ្នក​វេទនា គួរ​ឲ្យ​អាណិត ក្រ ខ្វាក់ និង​អាក្រាត​ទេ។ ខ្ញុំ​ទូន្មាន​អ្នក​ឲ្យ​ទិញ​ពី​ខ្ញុំ​មាស​ដែល​បាន​សាកល្បង​ដោយ​ភ្លើង ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​បាន​សម្បូរ; និង​សម្លៀកបំពាក់​ស ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​បាន​ស្លៀកពាក់ ហើយ​កុំ​ឲ្យ​សេចក្តី​អាម៉ាស់​នៃ​ភាព​អាក្រាត​របស់​អ្នក​លេច​ចេញ​មក; ហើយ​ចូរ​លាប​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ដោយ​ថ្នាំ​លាប​ភ្នែក ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​អាច​មើល​ឃើញ។

> អស់អ្នកណាដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ខ្ញុំតែងតែស្តីបន្ទោស និងវិន័យចំពោះគេ; ដូច្នេះ ចូរមានចិត្តក្លៀវក្លា ហើយប្រែចិត្តចុះ។ មើល៍ ខ្ញុំឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយគោះ; បើអ្នកណាម្នាក់ឮសំឡេងខ្ញុំ ហើយបើកទ្វារ ខ្ញុំនឹងចូលទៅឯគេ ហើយទទួលទានអាហារជាមួយគេ ហើយគេជាមួយខ្ញុំដែរ។ អ្នកណាដែលឈ្នះ ខ្ញុំនឹងប្រទានឲ្យអង្គុយជាមួយខ្ញុំលើបល្ល័ង្ករបស់ខ្ញុំ ដូចជាខ្ញុំក៏បានឈ្នះដែរ ហើយបានអង្គុយជាមួយព្រះវរបិតារបស់ខ្ញុំ លើបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់។

> អ្នកណាដែលមានត្រចៀក សូមឲ្យនោះស្តាប់អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ៣:១៤–២២។

> “សារទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៃអ្នកស្រុកឡៅឌីសេ គឺជាការថ្កោលទោសដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ហើយអាចអនុវត្តចំពោះប្រជាជនរបស់ព្រះនៅសម័យបច្ចុប្បន្ននេះបាន។”

> «ចូរសរសេរទៅកាន់ទេវតានៃពួកជំនុំក្រុងឡៅឌីសេថា៖ ព្រះអាម៉ែន ជាសាក្សីដ៏ស្មោះត្រង់ និងពិតប្រាកដ ជាប្រភពដើមនៃការបង្កើតរបស់ព្រះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ យើងស្គាល់អំពើរបស់អ្នកហើយ ថាអ្នកមិនត្រជាក់ក៏មិនក្តៅដែរ; យើងប្រាថ្នាឲ្យអ្នកត្រជាក់ ឬក្តៅវិញ។ ដូច្នេះ ពីព្រោះអ្នកក្តៅឧណ្ហៗ ហើយមិនត្រជាក់ក៏មិនក្តៅដែរ នោះយើងនឹងខ្ជាក់អ្នកចេញពីមាត់របស់យើង។ ពីព្រោះអ្នកនិយាយថា ខ្ញុំជាអ្នកមាន ហើយសម្បូរបែបដោយទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយមិនខ្វះអ្វីសោះ; តែអ្នកមិនដឹងថា ខ្លួនអ្នកជាមនុស្សវេទនា គួរឲ្យអាណិត ក្រីក្រ ខ្វាក់ និងអាក្រាតនោះឡើយ»។

> «នៅទីនេះ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បង្ហាញដល់យើងថា សារដែលត្រូវបាននាំទៅកាន់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដោយអ្នកបម្រើដែលទ្រង់បានត្រាស់ហៅឲ្យព្រមានប្រជាជន នោះ មិនមែនជាសារនៃសេចក្តីសុខសាន្ត និងសុវត្ថិភាពឡើយ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាទ្រឹស្តីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការអនុវត្តជាក់ស្តែងក្នុងគ្រប់លក្ខណៈទាំងអស់។ រាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសារទៅកាន់ពួកលៅដីកេ ដោយស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពនៃសុវត្ថិភាពខាងសាច់ឈាម។ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពសុខស្រួល ដោយជឿថាខ្លួនស្ថិតនៅក្នុងសភាពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃការរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណ។ “ពីព្រោះអ្នកនិយាយថា ខ្ញុំជាអ្នកមាន ហើយបានកើនឡើងដោយទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយមិនត្រូវការអ្វីសោះឡើយ; តែមិនដឹងថា អ្នកជាមនុស្សវេទនា គួរឲ្យអាណិត ក្រីក្រ ខ្វាក់ ហើយអាក្រាតទេ។”

> «តើមានការបោកបញ្ឆោតអ្វីធំជាងនេះទៀតអាចមកលើគំនិតមនុស្ស បានជាជំនឿជាក់ថាពួកគេត្រឹមត្រូវ ខណៈដែលពួកគេខុសទាំងស្រុងនោះ? សាររបស់សាក្សីពិត រកឃើញប្រជាជនរបស់ព្រះស្ថិតនៅក្នុងការបោកបញ្ឆោតដ៏គួរឲ្យសោកសៅមួយ ប៉ុន្តែស្មោះត្រង់នៅក្នុងការបោកបញ្ឆោតនោះ។ ពួកគេមិនដឹងថាស្ថានភាពរបស់ពួកគេ គួរឲ្យអភ័ព្វយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះទេ។ ខណៈដែលអ្នកដែលត្រូវបានថ្លែងទៅកាន់ កំពុងលួងលោមខ្លួនឯងថាពួកគេស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពខាងវិញ្ញាណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ សាររបស់សាក្សីពិតបំបែកសុវត្ថិភាពមិនពិតរបស់ពួកគេ ដោយការថ្កោលទោសដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលអំពីស្ថានភាពពិតរបស់ពួកគេ គឺភាពខ្វាក់ខាងវិញ្ញាណ ភាពក្រីក្រ និងភាពវេទនា។ សក្ខីកម្មនោះ ដែលមុតមាំ និងតឹងរឹងយ៉ាងនេះ មិនអាចជាការខុសឆ្គងឡើយ ដ្បិតគឺសាក្សីពិតដែលមានបន្ទូល ហើយសក្ខីកម្មរបស់ទ្រង់ត្រូវតែត្រឹមត្រូវ»។

> «វា​គឺ​ជា​ការ​លំបាក​សម្រាប់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​មាន​សុវត្ថិភាព​ក្នុង​សមិទ្ធផល​របស់​ខ្លួន ហើយ​ដែល​ជឿ​ថា​ខ្លួន​សម្បូរ​ដោយ​ចំណេះដឹង​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​ការ​ទទួល​យក​សារ​ដែល​ប្រកាស​ថា​ពួកគេ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​បោកបញ្ឆោត ហើយ​ខ្វះខាត​គ្រប់​ព្រះគុណ​ខាង​វិញ្ញាណ។ ចិត្ត​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ គឺ “បោកបញ្ឆោត​លើស​អ្វី​ទាំងអស់ ហើយ​អាក្រក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​បំផុត”។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា មាន​មនុស្ស​ជាច្រើន​កំពុង​លួងលោម​ខ្លួន​ឯង​ថា ពួកគេ​ជា​គ្រីស្ទាន​ល្អ ទាំង​ដែល​ពួកគេ​មិន​មាន​សូម្បី​តែ​កាំរស្មី​មួយ​នៃ​ពន្លឺ​ពី​ព្រះយេស៊ូវ។ ពួកគេ​មិន​មាន​បទពិសោធន៍​រស់​នៅ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​ជីវិត​ដ៏​ទេវភាព​ឡើយ។ ពួកគេ​ត្រូវការ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ និង​ពេញលេញ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ មុន​ពេល​ពួកគេ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ដឹង​ពី​តម្រូវការ​ពិត​របស់​ខ្លួន ចំពោះ​ការ​ខិតខំ​យ៉ាង​ស្មោះអស់​ពី​ចិត្ត និង​អត់ធ្មត់​មិន​បោះបង់ ដើម្បី​ទទួល​បាន​ព្រះគុណ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ»។ Testimonies, volume 3, 252, 253.

នៅពេលអេសាយបានប្រែចិត្តចេញពីស្ថានភាពឡៅឌីសេរបស់គាត់ហើយ គាត់បានស្ម័គ្រចិត្តយកសារព្រមានចុងក្រោយទៅកាន់ពិភពលោក។ ខទីបីនៃជំពូកទី៦ ភ្ជាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់អេសាយជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃវិវរណៈ ១៨ នៅពេលទេវតាចុះមក ហើយបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីល្អរបស់វា។

> បន្ទាប់​ពី​ការ​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​មួយ​អង្គ​ទៀត​ចុះ​មក​ពី​ស្ថាន​សួគ៌ មាន​អំណាច​យ៉ាង​ធំ; ហើយ​ផែនដី​បាន​ភ្លឺ​ឡើង​ដោយ​សិរីរុងរឿង​របស់​ទ្រង់។ វិវរណៈ 18:1។

អេសាយ​កំពុង​តំណាង​ឲ្យ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​សម័យ​ដែល​ទេវតា​នៃ វិវរណៈ ១៨ ចុះ​មក ព្រោះ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​នៅ​ស្ថានសួគ៌ គាត់​បាន​ឮ​ពួក​សេរ៉ាហ្វ៊ីម​ប្រកាស​ថា៖ «បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ បរិសុទ្ធ គឺ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ពួក​ពលបរិវារា៖ ផែនដី​ទាំង​មូល​ពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់»។ អេសាយ ដូច​ជា​យ៉ូហាន​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ​ដែរ តំណាង​ឲ្យ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ដែល​ប្រកាស​សារ​ព្រមាន​ចុង​ក្រោយ។ យ៉ូហាន​បាន​ហៅ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ថា «អ្នក​សំណល់» ហើយ​អេសាយ​បាន​ហៅ​ពួក​គេ​ថា «មួយ​ភាគ​ដប់» ឬ​ដង្វាយ​មួយ​ភាគ​ដប់។ ពាក្យ​ឫស​នៅ​ក្នុង​ភាសា​ហេព្រើរ​មាន​ន័យ​ថា «ថ្វាយ​មួយ​ភាគ​ដប់»។

សំណួរព្យាករណ៍ថា «ដល់ពេលណា?» ដែលអេសាយបានសួរ ត្រូវបានសួរឡើងជាញឹកញាប់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ (ហើយដើម្បីឲ្យខ្លី ចម្លើយចំពោះសំណួរ «ដល់ពេលណា?» គឺថា វាសម្គាល់ការមកដល់នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យថ្នាក់ជាតិនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។) តាមពាក្យរបស់ Ellen White នៅពេលនោះ «ការក្បត់ជាតិចំពោះព្រះនឹងត្រូវបានបន្តដោយការបំផ្លាញជាតិ» ហើយតាមអេសាយ នោះគឺជាពេលដែល «ទីក្រុងទាំងឡាយត្រូវបំផ្លាញឲ្យគ្មានអ្នកអាស្រ័យនៅ ផ្ទះទាំងឡាយគ្មានមនុស្សនៅ ហើយស្រុកដីត្រូវខ្ទេចខ្ទីស្ងាត់ជ្រងំទាំងស្រុង ហើយព្រះយេហូវ៉ាបានដកមនុស្សឲ្យទៅឆ្ងាយ ហើយមានការបោះបង់ចោលយ៉ាងធំនៅកណ្ដាលស្រុកដី»។ «ការបោះបង់ចោលយ៉ាងធំនៅកណ្ដាលស្រុកដី» នោះ គឺជា «មនុស្សជាច្រើន» ដែលត្រូវបានផ្តួលរំលំនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ យោងតាម ដានីយ៉ែល 11:41។ ទាំងនេះគឺជាមនុស្សនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក 6 និង ម៉ាថាយ ជំពូក 13 ដែលមានភ្នែក ប៉ុន្តែមិនឃើញ ហើយមានត្រចៀក ប៉ុន្តែមិនឮ ហើយក៏ជាអ្នកទាំងឡាយនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 3 ដែលបដិសេធដំបូន្មានដែលបានផ្តល់ដល់ក្រុមជំនុំឡាវូឌីសេផងដែរ។

> លោក​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដ៏​រុងរឿង​ផង​ដែរ ហើយ​ប្រទេស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​ផ្តួល​រំលំ ប៉ុន្តែ​ប្រទេស​ទាំង​នេះ​នឹង​រួច​ផុត​ពី​ដៃ​របស់​លោក គឺ​អេដំុម និង​ម៉ូអាប់ និង​ពួក​មុខមាត់​នៃ​កូន​ចៅ​អាំម៉ូន។ ដានីយ៉ែល 11:41

អេសាយ​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​យ៉ូហាន​បាន​ឃើញ​ក្នុង​សៀវភៅ​វិវរណៈ​ផង​ដែរ។ អេសាយ​តំណាង​ឲ្យ «មួយ​ភាគ​ដប់» ឬ​ថ្វាយ​ដប់​ភាគ​ដែល «ត្រឡប់​មក​វិញ» ហើយ «នឹង​ត្រូវ​បាន​បរិភោគ» ដូច​ជា​ដើម​ឈើ​មួយ។ ពាក្យ​ហេប្រឺ​ដែល​បាន​បកប្រែ​ថា «បរិភោគ» មាន​ន័យ​ថា ត្រូវ​ឆេះ​បំផ្លាញ​ដោយ​ភ្លើង។ ប៉ុន្តែ «មួយ​ភាគ​ដប់» មាន «ខ្លឹម» មួយ​នៅ​ខាង​ក្នុង​ពួកគេ ដែល​ភ្លើង​មិន​បាន​ឆេះ​បំផ្លាញ​ឡើយ។ តើ​មាន​ន័យ​ច្បាស់​ថា ប្រាំបួន​ភាគ​ដប់​មិន​មាន​ខ្លឹម​នោះ​ទេ​ឬ? ភ្លើង​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ជា​អ្វី​ដែល​បរិភោគ​និង​ឆេះ​បំផ្លាញ​ដើម​តេអិល និង​ដើម​អុក គឺ​ជា​ភ្លើង​របស់​ទូត​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា ដែល​មក​ដល់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអង្គ​ភ្លាមៗ ក្នុង​សៀវភៅ​ម៉ាឡាគី។

> មើល៍ ខ្ញុំនឹងផ្ញើទូតរបស់ខ្ញុំទៅ ហើយគាត់នឹងរៀបចំផ្លូវនៅមុខខ្ញុំ; ហើយព្រះអម្ចាស់ដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងស្វែងរក នឹងយាងមកដល់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ គឺទូតនៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលអ្នករាល់គ្នារីករាយក្នុងទ្រង់។ មើល៍ ទ្រង់នឹងយាងមក នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ។

> ប៉ុន្តែ តើនរណាអាចទ្រាំទ្រនៅថ្ងៃនៃការយាងមករបស់ទ្រង់? ហើយតើនរណានឹងឈរមាំបាន នៅពេលទ្រង់លេចមក? ដ្បិតទ្រង់ដូចជាភ្លើងរបស់អ្នកចម្រាញ់ ហើយដូចជាសាប៊ូរបស់អ្នកបោកគក់។ ទ្រង់នឹងគង់អង្គុយ ដូចជាអ្នកចម្រាញ់ និងអ្នកសំអាតប្រាក់ ហើយទ្រង់នឹងសម្អាតពួកកូនចៅរបស់លេវី និងចម្រាញ់ពួកគេដូចជាមាស និងប្រាក់ ដើម្បីឲ្យពួកគេនាំយកតង្វាយមកថ្វាយព្រះយេហូវ៉ា ដោយសេចក្ដីសុចរិត។ ពេលនោះ តង្វាយរបស់យូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម នឹងគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះយេហូវ៉ា ដូចក្នុងថ្ងៃបុរាណ និងដូចក្នុងឆ្នាំកន្លងមក។ ម៉ាឡាគី 3:1–4។

ភាគដប់របស់អេសាយ (ដែលជាដង្វាយមួយភាគដប់) ក៏ជាអ្វីដែលម៉ាឡាគីហៅថា «ដង្វាយដោយសេចក្ដីសុចរិត» ផងដែរ។ ដង្វាយរបស់ម៉ាឡាគីគឺជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ដែលត្រូវបានតំណាងថា​ជា «កូនចៅរបស់លេវី» ដែលត្រូវបានបន្សុទ្ធដោយភ្លើង ដើម្បីបង្កើត «ដង្វាយដោយសេចក្ដីសុចរិត» ហើយអ្នកដែលត្រូវបាន «ស៊ីបំផ្លាញ» ដោយភ្លើងនៅក្នុងសក្ខីកម្មរបស់អេសាយ គឺជាភាគដប់ ឬដង្វាយមួយភាគដប់។

> យោងតាមព្រះគុណរបស់ព្រះដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដូចជាជាងស្ថាបនិកដ៏មានប្រាជ្ញា បានដាក់គ្រឹះហើយ ហើយអ្នកម្នាក់ទៀតកំពុងសង់លើគ្រឹះនោះ។ ប៉ុន្តែ សូមឲ្យមនុស្សគ្រប់រូបប្រយ័ត្នថា ខ្លួនសង់លើគ្រឹះនោះដោយរបៀបណា។ ដ្បិត គ្មាននរណាអាចដាក់គ្រឹះផ្សេងទៀតក្រៅពីគ្រឹះដែលបានដាក់រួចហើយនោះបានឡើយ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ឥឡូវនេះ បើអ្នកណាសង់លើគ្រឹះនេះដោយមាស ប្រាក់ ត្បូងមានតម្លៃ ឈើ ស្មៅ ឬចំបើង នោះការងាររបស់មនុស្សគ្រប់រូបនឹងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់។ ដ្បិតថ្ងៃនោះនឹងប្រកាសវា ពីព្រោះវានឹងត្រូវបើកសម្ដែងដោយភ្លើង ហើយភ្លើងនឹងសាកល្បងការងាររបស់មនុស្សគ្រប់រូបថា មានលក្ខណៈយ៉ាងណា។ 1 Corinthians 3:10–13។

នៅទីនេះ ប៉ូល​ប្រកាស​ថា កិច្ចការ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ «ភ្លើង»។ នៅ​ក្នុង​ម៉ាឡាគី ភ្លើង​នោះ​ដុត​បំបាត់​កាកសំណល់។ នៅ​ក្នុង​អេសាយ ការ​បរិសុទ្ធ​នៃ «មួយ​ភាគ​ដប់» កើត​ឡើង «នៅ​ពេល» ដែល​ពួក​គេ​បោះបង់​ស្លឹក​របស់​ខ្លួន។ ស្លឹក​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​អំពើបាប​ដែល​លាក់កំបាំង ការ​ធ្វើ​ពុត និង​ការ​អះអាង​ហួសហេតុ ដូច​ដែល​អ័ដាម និង​អេវ៉ា​បាន​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម។

«ដប់ភាគមួយ» របស់អេសាយ មានសារធាតុមួយនៅក្នុងខ្លួនពួកគេ ដែលមិនអាចត្រូវបានដុតបំផ្លាញចោលបានឡើយ ហើយសារធាតុនោះគឺជា «ពូជបរិសុទ្ធ»។ ពួកគេមានព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងខ្លួនពួកគេ គឺជាសេចក្ដីសង្ឃឹមនៃសិរីល្អ។ អេសាយខ្លួនឯងជាមួយគ្នាទាំងជា «ពូជបរិសុទ្ធ» ហើយក៏ជា «ដប់ភាគមួយ» ដែលគាត់កំណត់អត្តសញ្ញាណផងដែរ។ ទាំង «ពូជបរិសុទ្ធ» និង «ដប់ភាគមួយ» ត្រឡប់ចេញពីសភាពឡាវឌីសេ ទៅកាន់សភាពភីឡាឌែលភា តាមរយៈការបើកសម្ដែងនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។

និមិត្តនៃសិរីល្អរបស់ព្រះ ដែលបណ្ដាលឲ្យអេសាយស្រែកឡើងថា គាត់ត្រូវបានបំផ្លាញហើយ ថាគាត់ជាមនុស្សមិនស្អាត និងជាមនុស្សមានបាប ដែលត្រូវការការអត់ទោស នោះកើតឡើងនៅក្នុងទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ នៅពេលដែលដើមឈើជ្រុះស្លឹករបស់វា។ ពាក្យ «ជ្រុះ» មានន័យថា «បោះចេញ» ឬ «កាប់រំលំ» ដើមឈើមួយ។ ការបោះចោលឡៅឌីសេ ត្រូវបានតំណាងនៅទីនេះ។ «មួយភាគដប់» ឬសំណល់ នឹងឆ្លងកាត់ «ភ្លើង» នៃការសម្អាត ដែលនាំមកដោយអ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ម៉ាឡាគី ដូច្នេះ កិច្ចការរបស់មនុស្សរបស់ពួកគេត្រូវបានដុតបំផ្លាញចេញខាងវិញ្ញាណ ហើយដូច្នេះទុកឲ្យនៅសល់តែ «សារធាតុស្នូល» ប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនអាចត្រូវបានដុតបំផ្លាញចេញបាន គឺជា «ពូជបរិសុទ្ធ»។ អស់អ្នកដែលបដិសេធមិនព្រមស្ដាប់ នឹងត្រូវបានបោះចោលដូចជាស្លឹកស្ងួតងាប់ ឬត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់។

ព្រះយេស៊ូវគឺជាពូជបរិសុទ្ធ ហើយពូជមួយមានគ្រប់សារធាតុពូជពង្សចាំបាច់ទាំងអស់សម្រាប់បង្កើតរុក្ខជាតិទាំងមូល។ ព្រះបន្ទូលនៃព្រះគឺជាពូជ ដូច្នេះ ការលើកឡើងជាលើកដំបូងអំពីរឿងមួយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលនៃព្រះ មានផ្ទុកព័ត៌មានទាំងអស់ដែលចាំបាច់ដើម្បីនាំប្រធានបទនោះឲ្យឈានដល់ភាពពេញវ័យពេញលេញនៅក្នុងអ្នកជឿ ប្រសិនបើបានយល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

ជំពូក​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​អេសាយ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​អំពី​ប្រជាជន​មួយ​ក្រុម​ដែល​នឹង​មិន «ឮ» ក្នុង​សម័យកាល​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​តែ​ឮ ដើម្បី​ទទួល​បាន​ព្រះពរ​ដោយ​សារ​សារ​នៃ​វិវរណៈ​អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ។ ប្រជាជន​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​យោង​ទៅ​ដល់​នោះ គឺ​ជា​ប្រជាជន​ដែល​ព្រះ​ជ្រើស​រើស ពួក​គេ​ជា​ភរិយា​របស់​ទ្រង់ ពួក​គេ​ជា​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ទ្រង់ ពួក​គេ​គឺ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ។

អ៊ីស្រាអែលបុរាណ ឬ​អ៊ីស្រាអែលដំបូង ជា​រូបសញ្ញា​នៃ​អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ឬ​អ៊ីស្រាអែលចុងក្រោយ។ រាស្ត្ររបស់ព្រះ​នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ពិភពលោក គឺ​ជា​អ្នកអាដվենទីសថ្ងៃទីប្រាំពីរ ដែល​ជា​រាស្ត្រដែល​ទ្រង់​បាន​ជ្រើសរើស ជា​ភរិយា​របស់​ទ្រង់ ជា​រាស្ត្រសម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ទ្រង់—អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប។ សក្ខីភាព​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​អេសាយ បូករួម​ជាមួយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ផ្ដល់​សាក្សី​ពីរ ដែល​បញ្ជាក់​ថា នៅ​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ពិភពលោក សាសនាអាដվենទីសថ្ងៃទីប្រាំពីរ​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង “ស្ថានភាព” ដែល​បាត់បង់ ហើយ​មិន​អាច​សង្គ្រោះ​បាន ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​សារ​ទៅ​កាន់​ឡាវឌីសេ។

ពួកគេមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនអាចសង្គ្រោះបានដោយពិតប្រាកដទេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែមិនអាចសង្គ្រោះបាននៅក្នុងស្ថានភាពល៉ាអូឌីសេរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ដូចដែលអេសាយធ្លាប់ជាមុនពេលបទពិសោធន៍របស់គាត់ ហើយដូចដែលពួកយូដាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទក៏ធ្លាប់ជាដែរ។

វត្ថុ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​វត្ថុ​ទាំងឡាយ​ដែល​អ្នក​ឡាវឌីសេ​ម្នាក់​ត្រូវតែ «ឮ» គឺ​ជា​ពាក្យប្រៀបធៀប​អំពី​អ្នក​សាបព្រោះ។ គាត់​ត្រូវតែ «ឮ» ក្នុង​ពាក្យប្រៀបធៀប​នោះ​ថា ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះ​គឺ​ជា «គ្រាប់ពូជ» គឺ​ជា​គ្រាប់ពូជ​បរិសុទ្ធ។ កាលណា​វា​ត្រូវ​បាន «ឮ» នោះ​គ្រឹះ​មួយ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឡើង ដែល​ចាប់ផ្តើម​បើក​បង្ហាញ​សារ​អាថ៌កំបាំង​នៃ​វិវរណៈ ពីព្រោះ​សារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​រុំ​ទុក​នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួលស្គាល់​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​គឺ​ជា​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ជា​អង្គ​ទី​មួយ និង​អង្គ​ចុងក្រោយ ជា​ដើម​កំណើត និង​ជា​ទី​បញ្ចប់។ ការ​យល់​អំពី​ទំនាក់ទំនង​របស់​ទី​បញ្ចប់​ជាមួយ​នឹង​ដើម​កំណើត រួមបញ្ចូល​ទាំង​ការ​យល់​ដឹង​ថា ព្រះយេស៊ូវ​គឺ​ជា​ព្រះបន្ទូល ហើយ​ទ្រង់​គឺ​ជា​គ្រាប់ពូជ។

> នៅដើមដំបូង ព្រះបន្ទូលបានគង់នៅ ហើយព្រះបន្ទូលបានគង់នៅជាមួយព្រះ ហើយព្រះបន្ទូលជាព្រះ។ ព្រះបន្ទូលនោះបានគង់នៅជាមួយព្រះតាំងពីដើមដំបូងមក។ គ្រប់សព្វសារពើទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះអង្គ ហើយក្រៅពីព្រះអង្គ គ្មានអ្វីណាមួយក្នុងចំណោមអ្វីៗដែលបានបង្កើត ត្រូវបានបង្កើតឡើងឡើយ។ ក្នុងព្រះអង្គមានជីវិត ហើយជីវិតនោះជាពន្លឺរបស់មនុស្សលោក។ ពន្លឺនោះភ្លឺនៅក្នុងសេចក្តីងងឹត ហើយសេចក្តីងងឹតពុំបានយល់ដឹងអំពីពន្លឺនោះឡើយ។ យ៉ូហាន 1:1–5។

> ឥឡូវនេះ ព្រះបន្ទូលសន្យាត្រូវបានប្រទានដល់អាប្រាហាំ និងពូជរបស់គាត់។ ទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទូលថា «និងដល់ពូជទាំងឡាយ» ដូចជាសំដៅលើមនុស្សជាច្រើនទេ ប៉ុន្តែដូចជាសំដៅលើម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះថា «និងដល់ពូជរបស់អ្នក» គឺព្រះគ្រីស្ទ។ កាឡាទី ៣៖១៦

ដើម្បី​យល់​អំពី​ទំនាក់ទំនង​រវាង​ទី​បញ្ចប់ និង​ទី​ចាប់​ផ្តើម នោះ​ត្រូវ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពី «ក្បួន​នៃ​ការ​លើក​ឡើង​ជា​លើក​ដំបូង»។ ក្បួន​នៃ​ការ​លើក​ឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​បញ្ជាក់​ថា ការ​ចាប់​ផ្តើម​នៃ​ប្រធាន​បទ​មួយ​គឺ​ជា​សេចក្តី​យោង​ដ៏​សំខាន់​បំផុត ពី​ព្រោះ​វា​ផ្ទុក​រឿង​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​នោះ ដ្បិត​ក្នុង​នាម​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ វា​ជា​គ្រាប់​ពូជ​មួយ។ សេចក្តី​យោង​ចុង​ក្រោយ​មាន​សារៈសំខាន់​លំដាប់​ទី​ពីរ ក្នុង​ន័យ​ថា នៅ​ទី​នោះ​ធាតុ​ទាំង​អស់​នៃ​រឿង​ត្រូវ​បាន​ចង​ភ្ជាប់​ចូល​គ្នា ដោយ​មិន​ទុក​ឲ្យ​មាន​ចុង​ខ្សែ​ណា​មួយ​នៅ​សេសសល់​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ សេចក្តី​យោង​នៅ​កណ្ដាល​ទាំងឡាយ​អំពី​ប្រធាន​បទ​មួយ​នោះ​ឯង ដែល​បន្ថែម​កម្លាំង និង​ភាព​ច្បាស់​លាស់​ដល់​រឿង ហើយ​ក្នុង​ន័យ​នោះ ផ្នែក​កណ្ដាល​ក៏​ចាំបាច់​ដូច​គ្នា​នឹង​ការ​ចាប់​ផ្តើម ឬ​ការ​បញ្ចប់​ផង​ដែរ។

មានអ្វីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវលើកឡើងអំពីប្រធានបទនេះ ប៉ុន្តែដោយត្រឡប់ទៅកាន់បទគម្ពីរនៅក្នុង ម៉ាថាយ ១៣ វិញ យើងអាចកត់សម្គាល់បានថា ព្រះយេស៊ូវបានកំណត់មនុស្សពីរប្រភេទ គឺអ្នកដែលឮ និងអ្នកដែលមិនឮ។ ព្រះអង្គបានកំណត់ច្រើនជាងមួយរបៀបនៃការមិនឮ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ទ្រង់ក៏បានប្រកាសព្រះពរលើអស់អ្នកដែលឮផងដែរ។

> ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាមើលឃើញ; ហើយត្រចៀករបស់អ្នករាល់គ្នាក៏មានពរ ដែរ ពីព្រោះវាស្ដាប់ឮ។ ដ្បិត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ពួកហោរាជាច្រើន និងមនុស្សសុចរិតជាច្រើន បានប្រាថ្នាចង់ឃើញសេចក្ដីទាំងឡាយដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងឃើញ ប៉ុន្តែមិនបានឃើញទេ; ហើយចង់ឮសេចក្ដីទាំងឡាយដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងឮ ប៉ុន្តែមិនបានឮទេ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីអ្នកព្រោះគ្រាប់ពូជចុះ។ ម៉ាថាយ 13:16–18។

តាមទំនាយហេតុនេះ “ព្រះពរ” នេះ គឺជាព្រះពរដូចគ្នាពិតប្រាកដនឹង វិវរណៈ 1:3៖

> មានពរ​ហើយ​អ្នក​ដែល​អាន និង​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​នៃ​ទំនាយ​នេះ ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្តី​ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ ដ្បិត​ពេល​វេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។

ការយោងរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅក្នុង ម៉ាថាយ ជំពូក ១៣ ទៅកាន់ អេសាយ ជំពូក ៦ ដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងសំណេររបស់ Ellen White បញ្ជាក់ថា នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ មានអ្វីៗដែលត្រូវបានឃើញ និងឮ ដែលអស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់ដែលមនុស្សសុចរិតជាច្រើន និងព្យាការីទាំងឡាយ បានប្រាថ្នាចង់រស់នៅក្នុងសម័យកាលនោះ នៅពេលដែលសារព្រមានចុងក្រោយត្រូវបានបើកត្រា ហើយមនុស្សទាំងឡាយនឹង “ឃើញ” និង “ឮ” អ្វីទាំងនោះ។

យ៉ូហាន​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​បិទ​ត្រា​នូវ​អ្វី​ដែល «ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ» បាន​បញ្ចេញ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ម្ភៃ​ពីរ មាន​សេចក្តី​ប្រកាស​ថា «កុំ​បិទ​ត្រា​ពាក្យ​ទាំងឡាយ​នៃ​ទំនាយ​នៃ​សៀវភៅ​នេះ​ឡើយ ដ្បិត​ពេលវេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ»។ ខ​បន្ទាប់​បញ្ជាក់​អំពី​ការ​បិទ​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​សាកល្បង​របស់​មនុស្ស​ជាតិ។ មុន​ពេល​រយៈ​ពេល​សាកល្បង​ត្រូវ​បិទ​បញ្ចប់​បន្តិច មាន​សេចក្តី​ប្រកាស​ឲ្យ​បើក​ត្រា «ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ» ដែល​នេះ​ជា​អត្ថបទ​តែ​មួយ​គត់​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​វិវរណៈ ដែល​ត្រូវ​បាន​បិទ​ត្រា​នៅ​ពេល​នោះ។ អំពី «ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ» នោះ យើង​ត្រូវ​បាន​ជូន​ដំណឹង​ថា វា​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្តើម និង​ការ​បញ្ចប់​នៃ​អាដវេនទីស៊ឹម។

> «ពន្លឺពិសេសដែលបានប្រទានដល់យ៉ូហាន ហើយត្រូវបានបង្ហាញចេញតាមរយៈផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ នោះគឺជាការរៀបរាប់យ៉ាងច្បាស់អំពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលនឹងកើតមានឡើងក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ....»

> «បន្ទាប់ពីផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរនេះបានបន្លឺសំឡេងរបស់វា មកដល់បទបញ្ជាចំពោះយ៉ូហាន ដូចដែលបានមកដល់ដានីយ៉ែល ទាក់ទងនឹងសៀវភៅតូចថា៖ “ចូរបោះត្រាបិទសេចក្ដីទាំងនោះដែលផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺឡើង។” សេចក្ដីទាំងនេះទាក់ទងនឹងព្រឹត្តិការណ៍នាពេលអនាគត ដែលនឹងត្រូវបើកបង្ហាញតាមលំដាប់របស់វា។» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយក្នុងអំឡុងពេលដើមនៃអាដվենទីសម៍ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយក្នុងអត្ថបទដដែលដែលបានកត់សម្គាល់ខាងលើ យើងត្រូវបានជូនដំណឹងថា ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ «ទាក់ទងនឹងព្រឹត្តិការណ៍នាពេលអនាគត ដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា»។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដើមនៃអាដվենទីសម៍ បង្ហាញជាគំរូអំពីចុងបញ្ចប់នៃអាដվենទីសម៍ ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ដាក់ហត្ថលេខារបស់ទ្រង់លើប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងមូលនៃអាដվենទីសម៍ ពីព្រោះវាជាប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏វិសុទ្ធ មិនខុសពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណឡើយ។

យោងតាមព្រះយេស៊ូវក្នុង ម៉ាថាយ ជំពូក ១៣ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលពួកហោរាប្រាថ្នាចង់ឃើញ ហើយដែលពួកសិស្សត្រូវបានប្រទានពរ ដោយសារការដឹងអំពីវា។ ពួកសិស្សទាំងនោះតំណាងឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ ដែលត្រូវបានប្រទានពរ ដោយសារអ្វីដែលពួកគេឃើញ និងឮ។ អ្វីដែលពួកគេឃើញ និងឮ គឺជាសារនៃការបើកសម្ដែងអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលក៏ត្រូវបានតំណាងដោយសារនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ផងដែរ ដែលតំណាងទាំងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លេរ៉ាយ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

> «សារទាំងអស់ដែលបានប្រទានចាប់ពីឆ្នាំ 1840–1844 ត្រូវធ្វើឲ្យមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលនេះ ពីព្រោះមានមនុស្សជាច្រើនដែលបានបាត់បង់ទិសដៅរបស់ខ្លួន។ សារទាំងនេះត្រូវទៅដល់ពួកជំនុំទាំងអស់។»

> «ព្រះគ្រីស្ទបានមានព្រះបន្ទូលថា “ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាមើលឃើញ; ហើយត្រចៀករបស់អ្នករាល់គ្នាមានពរ ពីព្រោះវាស្ដាប់ឮ។ ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា ពួកហោរាជាច្រើន និងមនុស្សសុចរិតជាច្រើន បានប្រាថ្នាចង់ឃើញការទាំងនោះដែលអ្នករាល់គ្នាមើលឃើញ តែមិនបានឃើញទេ; ហើយចង់ឮការទាំងនោះដែលអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ឮ តែមិនបានឮទេ” [ម៉ាថាយ 13:16, 17]។ ភ្នែកដែលបានឃើញការទាំងឡាយដែលត្រូវបានឃើញនៅឆ្នាំ 1843 និង 1844 នោះ មានពរហើយ។

> «សារនោះត្រូវបានប្រទានហើយ។ ហើយមិនគួរមានការពន្យារពេលក្នុងការប្រកាសសារនោះឡើងវិញទេ ដ្បិតទីសម្គាល់នៃសម័យកាលកំពុងតែបានសម្រេចបំពេញ; កិច្ចការបិទបញ្ចប់ត្រូវតែបានធ្វើ។ កិច្ចការដ៏ធំមួយនឹងត្រូវបានធ្វើក្នុងរយៈពេលខ្លី។ មិនយូរប៉ុន្មាន សារមួយនឹងត្រូវបានប្រទានតាមការតែងតាំងរបស់ព្រះ ដែលនឹងរីកសាយទៅជាសម្រែកខ្លាំង។ បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់ ដើម្បីផ្តល់ទីបន្ទាល់របស់គាត់»។ Manuscript Releases, volume 21, 437.

អេលែន វ៉ៃត៍ កំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់ថាជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលមនុស្សសុចរិតបានប្រាថ្នាចង់ឃើញ ថាជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍ចាប់ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ហើយបន្ទាប់មកនាងបាននិយាយថា «សារមួយនឹងត្រូវបានប្រទានឲ្យក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ តាមការតែងតាំងរបស់ព្រះ ដែលនឹងរីកធំឡើងទៅជាសម្រែកខ្លាំង»។ «សម្រែកខ្លាំង» នោះ ជានិមិត្តរូបនៃការព្រមានចុងក្រោយរបស់ទេវតាទីបី ហើយនៅពេលសារនោះត្រូវបានប្រទាន វានឹងធ្វើឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការចាប់ផ្តើមអាដវេនទីស៊ីមកើតឡើងម្ដងទៀត។ សារព្រមានចុងក្រោយ គឺជា «សារ​ទាំងឡាយ» ដែល «ត្រូវទៅដល់គ្រប់ពួកជំនុំទាំងអស់» ហើយ «សារទាំងអស់ដែលបានប្រទានចាប់ពីឆ្នាំ 1840–1844 ត្រូវតែត្រូវបានធ្វើឲ្យមានអានុភាពខ្លាំងឡើងឥឡូវនេះ»។

អាល់ផា និង អូមេហ្គា បង្ហាញអំពីចុងបញ្ចប់ដោយការចាប់ផ្ដើម។ អេលែន វ៉ៃត៍ មានប្រសាសន៍ថា «សារទាំងឡាយត្រូវតែទៅដល់ពួកជំនុំទាំងអស់» ហើយព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់យ៉ូហានថា «ខ្ញុំជាអាល់ផា និង អូមេហ្គា ជាដើម និង ជាចុងក្រោយ៖ ហើយអ្វីដែលអ្នកឃើញ ចូរសរសេរទុកក្នុងសៀវភៅមួយ ហើយផ្ញើទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងប្រាំពីរដែលនៅអាស៊ី គឺទៅកាន់អេភេសូរ ទៅកាន់ស្មឺរណា ទៅកាន់ពើហ្គាម៉ុស ទៅកាន់ធាទីរ៉ា ទៅកាន់សារឌីស ទៅកាន់ភីឡាឌែលភា និង ទៅកាន់ឡាវឌីសេ»។

សារទាំងឡាយនៃឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ជាផ្នែកមួយនៃអ្វីដែលត្រូវបានផ្ញើទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយ។

Back to Articles