Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយចិតសិបមួយ

ល្បែងអុកភូមិសាស្ត្រនយោបាយ៖ វ៉ាទីកង់ កុម្មុយនិស្តនិយម និងការស្វែងរកអំណាចគ្រប់គ្រងពិភពលោក

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

សៀវភៅ The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West ត្រូវបាននិពន្ធដោយ Malachi Martin ហើយត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1990។ Martin ពិនិត្យពិចារណាអំពីតួនាទីរបស់ Pope John Paul II ក្នុងនាមជាបុគ្គលបំលែងការណ៍មួយនៅក្នុងនយោបាយ និងការទូតសកល ក្នុងអំឡុងពាក់កណ្តាលចុងក្រោយនៃសតវត្សទី 20។ លោកបានពិភាក្សាអំពីតួនាទីរបស់សម្តេចប៉ាបក្នុងការដួលរលំនៃលទ្ធិកុម្មុយនិស្តនៅអឺរ៉ុបខាងកើត។ សៀវភៅនេះបង្ហាញទស្សនៈកាតូលិកមួយអំពីចលនភាពនានា ដែលបាននាំឲ្យមានការសម្រេចបំពេញនៃខទីសែសិប នៃ ដានីយ៉ែល ១១ នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989។

ម៉ាទីន វិភាគអំពីឌីណាមិកខាងក្នុងនៃសហភាពសូវៀតក្រោមការដឹកនាំរបស់ មីខាយអ៊ីល ហ្គ័របាឆូវ ដោយផ្តោតជាពិសេសលើគោលនយោបាយ «glasnost» (ភាពបើកចំហ) និង «perestroika» (ការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធឡើងវិញ) របស់ ហ្គ័របាឆូវ។ គាត់ពិភាក្សាអំពីបញ្ហាប្រឈមនានាដែលសហភាពសូវៀតកំពុងប្រឈមមុខ និងអំពីការប៉ុនប៉ងរបស់ ហ្គ័របាឆូវ ក្នុងការកែទម្រង់ប្រព័ន្ធកុម្មុយនិស្ត។ គាត់ស្វែងយល់អំពីភាពតានតឹងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ និងការតស៊ូដណ្ដើមអំណាចរវាងសហភាពសូវៀត (ស្តេចខាងត្បូង—នាគ) វិហារកាតូលិក (ស្តេចខាងជើង—សត្វសាហាវ) និងអ្វីដែលគាត់ហៅថា លោកខាងលិចមូលធននិយម (កងទ័ពតំណាងរបស់ស្តេចខាងជើង—ហោរាក្លែងក្លាយ)។ គាត់ពិភាក្សាអំពីជម្លោះខាងមនោគមវិជ្ជា ការស៊ើបការណ៍សម្ងាត់ និងប្រតិបត្តិការសម្ងាត់ដែលបានកំណត់លក្ខណៈឲ្យយុគសម័យសង្គ្រាមត្រជាក់ ហើយពិនិត្យមើលកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់តួអង្គផ្សេងៗក្នុងការបង្កើតទម្រង់អនាគតរបស់ពិភពលោក។

ម៉ាទីនសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃសាសនាកាតូលិកក្នុងនាមជាកម្លាំងមួយនៅក្នុងនយោបាយ និងការទូតសកល។ គាត់អះអាងថា ព្រះវិហារកាតូលិក ក្រោមការដឹកនាំរបស់សម្តេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់បំផុតក្នុងការកំណត់ទិសដៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ និងក្នុងការជះឥទ្ធិពលលើលទ្ធផលនៃសង្គ្រាមត្រជាក់។ គាត់ដាក់ឥទ្ធិពលរបស់យ៉ូហាន ប៉ូល ក្នុងបរិបទនៃការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះនាងម៉ារៀនៅហ្វាទីម៉ា ប្រទេសព័រទុយហ្គាល់ ហើយកំណត់សម្គាល់អំពីឥទ្ធិពលរបស់ហ្វាទីម៉ាលើព្រឹត្តិការណ៍សកល និងតួនាទីរបស់ព្រះវិហារកាតូលិកក្នុងការកំណត់ទិសដៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ម៉ាទីនស្នើថា ព្រឹត្តិការណ៍នៅហ្វាទីម៉ាមានន័យន័យទាយ និងន័យសាស្ត្រភូមិនយោបាយយ៉ាងសំខាន់ ជាពិសេសនៅក្នុងបរិបទនៃយុគសម័យសង្គ្រាមត្រជាក់។

ម៉ាទីន ពិនិត្យពិចារណាអំពីអាថ៌កំបាំងទាំងបីនៃ ហ្វាទីម៉ា ដែលត្រូវបានអះអាងថា ព្រះនាងព្រហ្មចារីម៉ារីបានបើកសម្ដែងដល់កុមារអ្នកគង្វាលបីនាក់នៅ ហ្វាទីម៉ា ក្នុងឆ្នាំ 1917។ លោកសន្និដ្ឋានថា អាថ៌កំបាំងទីបី ដែលដំបូងឡើយត្រូវបានវ៉ាទីកង់រក្សាទុកជាការសម្ងាត់ ហើយទើបតែត្រូវបានបង្ហាញនៅឆ្នាំ 2000 នោះ មានផ្ទុកការព្រមានបែបអវសានកាលអំពីអនាគតនៃសាសនាចក្រកាតូលិក និងពិភពលោក។ ម៉ាទីន អះអាងថា ព្រឹត្តិការណ៍នៅ ហ្វាទីម៉ា រួមទាំងការលេចមកបង្ហាញ និងសារដែលព្រះនាងព្រហ្មចារីម៉ារីបានបញ្ជូនមកនោះ មានន័យសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះនយោបាយសកល និងការតស៊ូរវាងលទ្ធិកុម្មុយនិស្ត និងមូលធននិយមក្នុងសម័យសង្គ្រាមត្រជាក់។

ម៉ាទីនបានលើកបង្ហាញតួនាទីរបស់សម្តេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ ជាបុគ្គលសំខាន់មួយក្នុងការបំពេញសម្រេចនៃទំនាយទាំងឡាយនៃហ្វាទីម៉ា។ លោកបានសន្និដ្ឋានថា យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ បានយល់ឃើញខ្លួនឯងថាជា «អភិបាលជាសង្ឃស្លៀកពាក់ស» ដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងអាថ៌កំបាំងទីបីនៃហ្វាទីម៉ា ហើយថា ព្រះសង្ឃរាជ្យរបស់លោក គឺជាបេសកកម្មមួយដើម្បីប្រឈមមុខនឹងកម្លាំងនៃអំពើអាក្រក់ និងលើកកម្ពស់ការកែប្រែជាថ្មីខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះសហគមន៍កាតូលិក និងក្នុងសង្គមទូទៅ។

ម៉ាទីនបានផ្ដល់យោបល់ថា សារនានានៃហ្វាទីម៉ា បានសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃសង្គ្រាមខាងវិញ្ញាណ និងលើតម្រូវការឲ្យសាសនាចក្រកាតូលិកប្រឈមមុខនឹងកម្លាំងនៃអំពើអាក្រក់ ទាំងនៅក្នុង និងនៅខាងក្រៅសាសនាចក្រ។ គាត់អះអាងថា ព្រឹត្តិការណ៍នៅហ្វាទីម៉ា បានផ្ដល់នូវក្របខណ្ឌខាងវិញ្ញាណ និងសីលធម៌មួយ សម្រាប់ការយល់ដឹង និងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមនានាដែលកំពុងប្រឈមមុខមនុស្សជាតិនៅក្នុងពិភពសម័យទំនើប។ សារនានានៃហ្វាទីម៉ា តំណាងឲ្យសារសាតាំង ដែលកំណត់លក្ខខណ្ឌឲ្យសាសនាកាតូលិកទទួលយកសាតាំងជាព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលវា «ក្លែងព្រះអង្គ» ជាព្រះគ្រីស្ទ នៅក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

> សាតាំង​នឹង​ធ្វើ​អព្ភូតហេតុ​ដើម្បី​បោកបញ្ឆោត​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី។ វិញ្ញាណនិយម​នឹង​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​វា ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ស្លាប់​ត្រូវ​បាន​ក្លែង​ជា។ ស្ថាប័ន​សាសនា​ទាំងឡាយ​ដែល​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​សារ​ព្រមាន​របស់​ព្រះ នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​បោកបញ្ឆោត​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​នឹង​រួបរួម​ជាមួយ​អំណាច​ស៊ីវិល​ដើម្បី​បៀតបៀន​ពួក​បរិសុទ្ធ។ ពួក​សាសនាចក្រ​ប្រូតេស្តង់​នឹង​រួបរួម​ជាមួយ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ក្នុង​ការ​បៀតបៀន​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ដែល​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ។ នេះ​គឺ​ជា​អំណាច​នោះ​ឯង ដែល​បង្កើត​ជា​ប្រព័ន្ធ​ដ៏​ធំ​នៃ​ការ​បៀតបៀន ដែល​នឹង​អនុវត្ត​អំណាច​ផ្ដាច់ការ​ខាង​វិញ្ញាណ​លើ​មនសិការ​របស់​មនុស្ស។

> «វាមានស្នែងពីរដូចកូនចៀម ហើយវានិយាយដូចនាគ»។ ទោះបីជាប្រកាសខ្លួនថាជាអ្នកដើរតាមព្រះកូនចៀមរបស់ព្រះក៏ដោយ មនុស្សទាំងឡាយក៏ត្រូវបានជ្រៀតជ្រែកដោយវិញ្ញាណរបស់នាគ។ ពួកគេអះអាងថាសុភាពរាបសា និងបន្ទាបខ្លួន ប៉ុន្តែពួកគេនិយាយ និងតាក់តែងច្បាប់ដោយវិញ្ញាណរបស់សាតាំង ដោយបង្ហាញតាមរយៈការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេថា ពួកគេផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីដែលពួកគេអះអាងថាជា។ អំណាចដែលដូចកូនចៀមនេះ រួមសម្ព័ន្ធជាមួយនាគ ក្នុងការធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងមានសក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ហើយសាតាំងក៏រួមសម្ព័ន្ធជាមួយពួកប្រូតេស្តង់ និងពួកប៉ាបនិយម ដោយប្រព្រឹត្តសហការជាមួយពួកគេក្នុងនាមជាព្រះនៃលោកិយនេះ បង្គាប់ដល់មនុស្សទាំងឡាយដូចជាពួកគេជារាស្ត្រនៃនគររបស់វា ដែលត្រូវឲ្យវាចាត់ចែង គ្រប់គ្រង និងត្រួតត្រាតាមចិត្តរបស់វា។

> «ប្រសិនបើមនុស្សមិនព្រមយល់ស្របដើម្បីជាន់ឈ្លីព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះទេ នោះវិញ្ញាណរបស់នាគត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ។ ពួកគេត្រូវបានឃុំឃាំង នាំមកនៅមុខក្រុមប្រឹក្សា ហើយត្រូវពិន័យជាប្រាក់។ “វាបង្ខំមនុស្សទាំងអស់ ទាំងតូចទាំងធំ ទាំងអ្នកមានទាំងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកសេរីទាំងអ្នកជាប់បម្រើ ឲ្យទទួលសញ្ញាមួយនៅលើដៃស្តាំរបស់ពួកគេ ឬនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ” [វិវរណៈ 13:16]។ “វាមានអំណាចឲ្យដង្ហើមជីវិតដល់រូបសត្វសាហាវ ដើម្បីឲ្យរូបសត្វសាហាវនោះអាចនិយាយបាន ហើយធ្វើឲ្យអស់អ្នកណាដែលមិនថ្វាយបង្គំរូបសត្វសាហាវ ត្រូវបានសម្លាប់” [ខ 15]។ ដូច្នេះ សាតាំងបានឆក់យកសិទ្ធិអំណាចដែលជាព្រះរាជសិទ្ធិរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ មនុស្សនៃអំពើបាបអង្គុយនៅលើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ប្រកាសខ្លួនថាជាព្រះ ហើយប្រព្រឹត្តខ្លួនលើសព្រះ»។ Manuscript Releases, volume 14, 162.

មេប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទ គឺជានិមិត្តសញ្ញាសំដៅទាំងសម្តេចប៉ាបនៃទីក្រុងរ៉ូម និងសាតាំង ដ្បិតសម្តេចប៉ាបនៃទីក្រុងរ៉ូម គឺជាតំណាងរបស់សាតាំងនៅលើផែនដី។ «ដោយដូច្នេះ សាតាំងបានដណ្តើមយកសិទ្ធិអំណាចពិសេសរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ មនុស្សនៃអំពើបាប អង្គុយនៅលើបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ប្រកាសខ្លួនថាជាព្រះ ហើយប្រព្រឹត្តលើសពីព្រះ»។ សាតាំងមានបំណងគ្រប់គ្រងពិភពលោកយ៉ាងពេញលេញ នៅពេលវាចូលកាន់អំណាច ដល់ថ្នាក់វានឹងបញ្ជា «មនុស្សទាំងឡាយ ដូចជាពួកគេជាប្រជារាស្ត្រនៃនគររបស់វា ដែលត្រូវបានចាត់ចែង គ្រប់គ្រង និងត្រួតត្រាតាមដែលវាពេញចិត្ត»។ ដើម្បីឲ្យមានបល្ល័ង្កខាងសាសនាសម្រាប់គ្រប់គ្រង វាបានបង្កើតសាសនាចក្រកាតូលិក ហើយដើម្បីឲ្យមានបល្ល័ង្កខាងនយោបាយសម្រាប់គ្រប់គ្រង វាបានបង្កើតអង្គការសហប្រជាជាតិ។

> «ការសម្របសម្រួលរវាងសាសនាពហុទេវនិយម និងសាសនាគ្រីស្ទនេះ បាននាំឲ្យកើតមាន “មនុស្សនៃអំពើបាប” ដែលបានទាយទុកជាមុនក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយថា ជាអ្នកប្រឆាំងនឹងព្រះ និងលើកតម្កើងខ្លួនឡើងខ្ពស់ជាងព្រះ។ ប្រព័ន្ធសាសនាក្លែងក្លាយដ៏ធំសម្បើមនោះ គឺជាស្នាដៃឯកនៃអំណាចសាតាំង—ជាវិមានអនុស្សាវរីយ៍នៃការខិតខំរបស់វា ដើម្បីអង្គុយលើបល្ល័ង្ក ហើយគ្រប់គ្រងផែនដីតាមឆន្ទៈរបស់វា»។ The Great Controversy, 50.

អព្ភូតហេតុនៃហ្វាទីម៉ា និងពាក្យទំនាយសាតាំងរបស់វា គឺជាអ្វីដែលសាតាំងបានប្រើ ដើម្បីរៀបចំបរិបទទំនាយមួយ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យសាសនាកាតូលិកប្រគល់ព្រះវិហាររបស់ខ្លួនចូលក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់វាយ៉ាងឆាប់រហ័ស នៅពេលវាលេចមក ហើយក្លែងបន្លំខ្លួនជាព្រះគ្រីស្ទ។ ការក្លែងបន្លំខ្លួនជាព្រះគ្រីស្ទរបស់វា ចាប់ផ្តើមនៅពេលឆាប់ៗខាងមុខនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីដប់ប្រាំមួយ ខទីម្ភៃពីរ ខទីសាមសិបមួយ និងខទីសែសិបមួយ នៃដានីយ៉ែល ជំពូកដប់មួយ។

> «តាមរយៈក្រឹត្យដែលបង្ខំឲ្យស្ថាបនាស្ថានភាពរបស់សម្តេចប៉ាប ដោយរំលោភលើក្រិត្យវិន័យរបស់ព្រះ នោះជាតិរបស់យើងនឹងផ្តាច់ខ្លួននាងចេញពីសេចក្តីសុចរិតទាំងស្រុង។ នៅពេលដែលព្រូតេស្តង់និយមនឹងលាតដៃរបស់នាងឆ្លងកាត់ជ្រោះដ៏ធំ ដើម្បីចាប់ដៃនៃអំណាចរ៉ូម៉ាំង នៅពេលដែលនាងនឹងលូកឆ្លងកាត់អន្លង់ជ្រៅ ដើម្បីក្តាប់ដៃជាមួយនឹងវិញ្ញាណនិយម នៅពេលដែល ស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពលនៃសហភាពបីជាន់នេះ ប្រទេសរបស់យើងនឹងបដិសេធគ្រប់គោលការណ៍នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ខ្លួន ក្នុងនាមជារដ្ឋាភិបាលព្រូតេស្តង់ និងសាធារណរដ្ឋ ហើយនឹងរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ការផ្សព្វផ្សាយនូវសេចក្តីក្លែងក្លាយ និងការបំភាន់របស់សម្តេចប៉ាប នោះយើងអាចដឹងថា ពេលវេលាសម្រាប់ការប្រព្រឹត្តការយ៉ាងអស្ចារ្យរបស់សាតាំងបានមកដល់ហើយ ហើយទីបញ្ចប់ក៏ជិតមកដល់ហើយ»។ Testimonies, volume 5, 451.

នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុវត្តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក «ពេលវេលាបានមកដល់សម្រាប់ការប្រព្រឹត្តការអស្ចារ្យរបស់សាតាំង»។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់បី ខទីដប់មួយ សហរដ្ឋអាមេរិក «និយាយ» ដូចជានាគ ហើយបន្ទាប់មកនៅក្នុងខទីដប់បី ដែលគ្រាន់តែបញ្ជាក់អំពីអ្វីដែលកើតឡើងនៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិក «និយាយ» ដោយអនុម័តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះសាតាំងលេចមកហៅភ្លើងឲ្យចុះពីស្ថានសួគ៌។

> «ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ ដោយមានមុខមាត់ភ្លឺថ្លា ហើយចែងចាំងដោយការឧទ្ទិសបរិសុទ្ធ នឹងប្រញាប់ពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ដើម្បីប្រកាសសារពីស្ថានសួគ៌។ ដោយសំឡេងរាប់ពាន់ នៅទូទាំងផែនដី សេចក្តីព្រមាននឹងត្រូវបានប្រកាស។ អព្ភូតហេតុនានានឹងត្រូវបានធ្វើឡើង អ្នកជំងឺនឹងត្រូវបានព្យាបាល ហើយទីសម្គាល់និងការអស្ចារ្យនានានឹងដើរតាមពួកអ្នកជឿ។ សាតាំងក៏ធ្វើការដែរ ដោយការអស្ចារ្យក្លែងក្លាយ ទាំងទម្លាក់ភ្លើងពីលើមេឃមកចុះនៅចំពោះមុខមនុស្សផងដែរ។ វិវរណៈ 13:13។ ដូច្នេះ ប្រជាជននៅលើផែនដីនឹងត្រូវបាននាំឲ្យប្រកាន់ជំហររបស់ខ្លួន»។ The Great Controversy, 611, 612.

សារនានានៃហ្វាទីម៉ា ត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយអព្ភូតហេតុមួយ ដែលកាសែតរដ្ឋាភិបាលអធិអិស្សរនិយម ដែលបានចូលរួមក្នុងហេតុការណ៍នោះ ដើម្បីបដិសេធការអះអាងទាំងឡាយដែលបានធ្វើឡើងអំពីអ្វីដែលគេហៅថា ព្រះនាងម៉ារីយ៉ាព្រហ្មចារី បានមកសួរសុខទុក្ខកុមារទាំងបី នៅថ្ងៃទីដប់បីនៃខែនីមួយៗ ចាប់ពីខែឧសភា រហូតដល់អព្ភូតហេតុនៅថ្ងៃទី 13 ខែតុលា ឆ្នាំ 1917 បានផ្តល់សក្ខីកម្ម។ អង្គការព័ត៌មានអធិអិស្សរនិយមទាំងអស់ ដែលមានវត្តមាននៅហ្វាទីម៉ា នៅពេលអព្ភូតហេតុនោះ បានបញ្ជាក់អំពីហេតុការណ៍នោះ។ វាជាអព្ភូតហេតុពិតប្រាកដមួយ (របស់សាតាំង)។

ដូចដែល ម៉ាឡាគី ម៉ាទីន បានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ សម្តេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ ត្រូវបានដឹកនាំដោយការលះបង់ចិត្តរបស់ទ្រង់ចំពោះ ម៉ារី នៃ ហ្វាទីម៉ា។ ទំនាយសម្ងាត់នៃ ហ្វាទីម៉ា ដែលមិនត្រូវបានបើកបង្ហាញរហូតដល់ឆ្នាំ ២០០០ នោះ ជាក់ស្តែងគឺជាទំនាយរបស់សាតាំង ប៉ុន្តែនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវធ្វើឲ្យថ្ងៃដំបូងកើតឡើងម្តងទៀត។ សៀវភៅចាស់បំផុតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលជាសៀវភៅដំបូងដែលលោកម៉ូសេសបានសរសេរ គឺជាសៀវភៅយ៉ូប ហើយវាបញ្ជាក់ថា យ៉ូប ដែលតំណាងឲ្យមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ពីព្រោះទំនាយទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញយ៉ាងពេញលេញបំផុតនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។ សាតាំង នៅក្នុងរឿងរបស់យ៉ូប ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យនាំមកនូវសេចក្តីស្លាប់ និងសេចក្តីវិនាសលើយ៉ូប ដើម្បីសាកល្បងយ៉ូប។ អព្ភូតហេតុទាំងឡាយដែលសាតាំងត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យសម្រេចនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាអព្ភូតហេតុពិតប្រាកដ។ វាជាអព្ភូតហេតុរបស់សាតាំង ប៉ុន្តែព្រះបានអនុញ្ញាតឲ្យសាតាំងសម្រេចកិច្ចការកំពូលរបស់វា ដោយមានគោលបំណងដូចគ្នានឹងដែលទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យសាតាំងសាកល្បងយ៉ូប។

> «មនុស្សជាច្រើនខិតខំព្យាយាមពន្យល់អំពីការបង្ហាញខាងវិញ្ញាណ ដោយយកទៅថាទាំងស្រុងជាការក្លែងបន្លំ និងល្បិចដៃរបស់អ្នកសមាធិ។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាពិតថា លទ្ធផលនៃល្បិចបោកបញ្ឆោតតែងត្រូវបានយកមកបង្ហាញថាជាការបង្ហាញពិតប្រាកដក៏ដោយ ក៏មានការបង្ហាញដ៏ច្បាស់លាស់នៃអំណាចលើសធម្មជាតិផងដែរ។ សំឡេងគោះដ៏អាថ៌កំបាំង ដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃវិញ្ញាណនិយមសម័យទំនើប មិនមែនជាលទ្ធផលនៃល្បិចកល ឬការឆ្លាតវៃរបស់មនុស្សឡើយ ប៉ុន្តែជាកិច្ចការផ្ទាល់របស់ទេវតាអាក្រក់ ដែលតាមរយៈវិធីនេះបាននាំចូលការបោកបញ្ឆោតមួយក្នុងចំណោមការបោកបញ្ឆោតដែលបំផ្លាញព្រលឹងបានជោគជ័យបំផុត។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវជាប់អន្ទាក់ ដោយសារជំនឿថាវិញ្ញាណនិយមគ្រាន់តែជាការក្លែងបន្លំរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ; នៅពេលដែលពួកគេត្រូវប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់នឹងការបង្ហាញទាំងឡាយដែលពួកគេមិនអាចមើលឃើញថាមិនមែនជារឿងលើសធម្មជាតិបានទេ នោះពួកគេនឹងត្រូវបោកបញ្ឆោត ហើយនឹងត្រូវបាននាំឲ្យទទួលយកការបង្ហាញទាំងនោះថាជាអំណាចដ៏ធំនៃព្រះ។»

> «មនុស្សទាំងនេះមើលរំលងសាក្សីភាពនៃព្រះគម្ពីរ អំពីការអស្ចារ្យទាំងឡាយដែលសាតាំង និងភ្នាក់ងាររបស់វាបានប្រព្រឹត្ត។ ដោយជំនួយរបស់សាតាំងហ្នឹងហើយ ដែលពួកអ្នកមន្តអាគមរបស់ផារ៉ោនអាចក្លែងបន្លំការកិច្ចរបស់ព្រះបាន។ ប៉ូលធ្វើសាក្សីថា មុនការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ នឹងមានការបង្ហាញស្រដៀងគ្នានៃអំណាចសាតាំង។ ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ នឹងត្រូវមានអ្វីមួយនាំមុខគឺ «ការប្រព្រឹត្តការរបស់សាតាំង ដោយអំណាចទាំងអស់ និងទីសំគាល់ និងការអស្ចារ្យក្លែងក្លាយ ហើយដោយគ្រប់ការបោកបញ្ឆោតនៃអំពើទុច្ចរិត»។ ២ ថែស្សាឡូនិច ២៖៩, ១០។ ហើយសាវកយ៉ូហាន ដោយពិពណ៌នាអំពីអំណាចប្រព្រឹត្តការអស្ចារ្យ ដែលនឹងត្រូវសម្ដែងឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ក៏ប្រកាសថា៖ «វាធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងធំ ដល់ថ្នាក់ធ្វើឲ្យភ្លើងធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌មកលើផែនដី នៅមុខមនុស្សទាំងឡាយ ហើយវាបោកបញ្ឆោតអ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយសារការអស្ចារ្យទាំងនោះ ដែលវាមានអំណាចធ្វើ»។ វិវរណៈ ១៣៖១៣, ១៤។ នៅទីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការក្លែងបន្លំប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានទាយទុកជាមុនឡើយ។ មនុស្សត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយការអស្ចារ្យដែលភ្នាក់ងាររបស់សាតាំងមានអំណាចធ្វើ មិនមែនដោយអ្វីដែលពួកវាគ្រាន់តែអះអាងថាអាចធ្វើបាននោះទេ»។ The Great Controversy, 553.

សារនានានៃហ្វាទីម៉ា នៅក្នុងសៀវភៅរបស់ ម៉ាឡាគី ម៉ាទីន ត្រូវបានបង្ហាញថា​ជា​រចនាសម្ព័ន្ធព្យាករណ៍​នៃសាសនាកាតូលិក​នៅក្នុង​ថ្ងៃចុងក្រោយ ដោយទាក់ទងទៅនឹងការតស៊ូផ្ទៃក្នុងមួយ​នៅក្នុងព្រះវិហារ ដែលអាចត្រូវបានតំណាងថា ជាសម្តេចប៉ាបល្អ ទល់នឹងសម្តេចប៉ាបអាក្រក់ ឬសម្តេចប៉ាបអភិរក្សនិយម ទល់នឹងសម្តេចប៉ាបសេរីនិយម។ សម្តេចប៉ាបអភិរក្សនិយម ហើយតាមការអានអំពីអព្ភូតហេតុនោះរបស់ ម៉ាទីន គឺជាសម្តេចប៉ាបល្អ បានផ្អែកការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនលើក្រុមប្រឹក្សាវ៉ាទីកង់ទីមួយ ដែលត្រូវបានស្គាល់ផងដែរថា Vatican I ដែលបានប្រព្រឹត្តទៅចាប់ពីថ្ងៃទី 8 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1869 ដល់ថ្ងៃទី 20 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1870 ដោយត្រូវបានកោះប្រជុំដោយសម្តេចប៉ាប Pius IX ហើយផ្តោតជាចម្បងលើការកំណត់គោលលទ្ធិនៃអនភ័ន្តភាពរបស់សម្តេចប៉ាប និងលើការដោះស្រាយបញ្ហាទេវវិជ្ជា និងបញ្ហាគោលលទ្ធិផ្សេងៗ ដែលសាសនាចក្រកាតូលិកកំពុងប្រឈមនៅពេលនោះ។ ក្រុមប្រឹក្សាវ៉ាទីកង់ទីពីរ ដែលជាទូទៅត្រូវបានស្គាល់ថា Vatican II ត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅពេលក្រោយជាច្រើន គឺចាប់ពីថ្ងៃទី 11 ខែតុលា ឆ្នាំ 1962 ដល់ថ្ងៃទី 8 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1965។ វាត្រូវបានកោះប្រជុំដោយសម្តេចប៉ាប John XXIII ហើយត្រូវបានបន្តដោយសម្តេចប៉ាប Paul VI បន្ទាប់ពីការសោយទិវង្គតរបស់ John XXIII។

នៅក្នុងពាក្យសម្តីរបស់ Martin «ថ្ងៃចុងក្រោយនៃសាសនាកាតូលិក» កំណត់សម្គាល់ការតស៊ូរវាងគោលលទ្ធិអំពីភាពមិនអាចខុសឆ្គង និងអាទិភាពនៃសាសនាចក្ររូម៉ាំង ដូចដែលបានកំណត់ឡើងនៅក្នុង Vatican I ទល់នឹងសេរីនិយម ដែលបច្ចុប្បន្នត្រូវបានបង្ហាញដោយ Francis សម្តេចប៉ាបភ្ញាក់រលឹក ហើយត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងឯកសាររបស់ Vatican II។ Martin ស្នើថា នៅក្នុងការតស៊ូសម្រាប់វិធីសាស្ត្រទាំងពីរនេះក្នុងការគ្រប់គ្រងសាសនាចក្រ សង្គ្រាមលោកលើកទីបីផ្ទុះឡើង ហើយព្រះយេស៊ូវត្រឡប់មកវិញ យាងចុះមកលើផែនដី ប្រទានព្រះពររបស់ព្រះអង្គលើសម្តេចប៉ាបល្អ ហើយគង់លើបល្ល័ង្កនៃសាសនាចក្រកាតូលិក។

នៅក្នុងខទីដប់បីដល់ខទីដប់ប្រាំ នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកើតមានភ្លាមៗមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅខទីដប់ប្រាំមួយ ពិពណ៌នាអំពីសមរភូមិទីបី និងចុងក្រោយនៃសង្គ្រាមតំណាង។ នោះជាសមរភូមិដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីជ័យជម្នះរបស់ពូទីននៅក្នុងខទីដប់មួយ និងខទីដប់ពីរ ប៉ុន្តែនៅកណ្តាលនៃខទាំងបីនោះ ខទីដប់បួនបញ្ជាក់ថា ពេលណាសាសនាកាតូលិកចូលមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃថ្ងៃចុងក្រោយ។

យោងតាមអេសាយ ស្រីពេស្យានៃរ៉ូមត្រូវបានគេបំភ្លេចចោលក្នុងអំឡុងរជ្ជកាលនិមិត្តរូបចិតសិបឆ្នាំនៃនគរទីប្រាំមួយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ។ លើកដំបូងដែលសម្តេចប៉ាបត្រូវបានលើកតម្កើងឡើងលើផែនដីនៅឆ្នាំ 538 សញ្ញាសម្គាល់ដែលនាំមុខការលើកតម្កើងរបស់នាងគឺព្រះរាជក្រឹត្យរបស់យុស្ទីនៀននៅឆ្នាំ 533។

ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលព័ទ្ធជុំវិញក្រឹត្យរបស់ Justinian បង្ហាញថា Justinian បានស្វែងរកការបង្រួបបង្រួមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួនលើរាជាណាចក្ររបស់ខ្លួន ដោយបញ្ចប់ការជជែកវែកញែកខាងសាសនាដែលបានបង្កឲ្យមានភាពចលាចលនៅក្នុងរាជាណាចក្រ។ ការជជែកវែកញែកនោះ គឺថា តើព្រះវិហារនៅ Constantinople ខាងកើត ឬព្រះវិហារនៅ Rome ខាងលិច ជាប្រមុខនៃព្រះវិហារដែលហៅថាគ្រីស្ទាន។ នៅខទីដប់បី ប្រធានាធិបតីចុងក្រោយនៃសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងវិវាទមួយដែលបង្ខំឲ្យគាត់ស្របតាមប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Justinian ហើយប្រកាសថា ព្រះវិហារកាតូលិក ជាប្រមុខនៃបណ្តាព្រះវិហារ និងជាអ្នកកែតម្រូវពួកសាសនាប្រឆាំង ដើម្បីបង្កើតការគាំទ្រផ្នែកនយោបាយដែលចាំបាច់ សម្រាប់បង្រួបបង្រួមអំណាចរបស់គាត់។

យើង​មិន​គួរ​ដាក់​ទំនុក​ចិត្ត​ណា​មួយ​លើ​ការ​ព្យាករណ៍​សាតាំង​នៃ Fatima ឡើយ ប៉ុន្តែ​យើង​ត្រូវ​បាន​ទាមទារ​ឲ្យ​ឃើញ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ នៅ​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​ម្ភៃ ស្នែង​ទាំង​ពីរ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជំនាន់​ទី​បី​របស់​វា គឺ​ជា​ជំនាន់​នៃ​ការ​សម្រប​សម្រួល។ ស្នែង​ខាង​សាធារណរដ្ឋ​បាន​ប្រគល់​ប្រព័ន្ធ​ហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ដល់​ធនាគារ​ករ​របស់​ពិភពលោក ដែល​តាម​ដាន​ដើម​កំណើត​របស់​ពួក​គេ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​វង្ស​ត្រកូល​នៃ​ខែល​ក្រហម គឺ Rothschilds ហើយ​និង​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​អាថ៌កំបាំង​របស់​វា​ជាមួយ​នឹង Illuminati, Freemasonry, សមាគម​សម្ងាត់​នានា និង​គណៈ Jesuit។ Sister White បាន​ព្រមាន​ដោយ​ផ្ទាល់​អំពី​អង្គភាព​ទាំង​នេះ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដូច​គ្នា​នោះ Adventism ខាង Laodicea ក្នុង​នាម​ជា​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់ បាន​ប្រគល់​ស្ថាប័ន​អប់រំ និង​សាសនា​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​លោកិយ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះផ្ទាល់ ស្ដេចនៃភាគខាងត្បូងសម័យទំនើបចាប់ផ្ដើមប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់វាជាមួយបដិវត្តន៍រុស្ស៊ី ហើយស្ដេចនៃភាគខាងជើងសម័យទំនើបចាប់ផ្ដើមប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់វាជាមួយអព្ភូតហេតុនៃ Fatima។ ដូចដែល Malachi Martin បានសង្កត់ធ្ងន់នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ លើសពីការតស៊ូខាងក្នុងរវាងសម្ដេចប៉ាបល្អ និងសម្ដេចប៉ាបអាក្រក់ សារនៃ Fatima បានកំណត់អត្តសញ្ញាណការតស៊ូរបស់សាសនាកាតូលិកប្រឆាំងនឹងអធេវនិយមជាទូទៅ ប៉ុន្តែជាពិសេសប្រឆាំងនឹងអធេវនិយមរបស់រុស្ស៊ី។ អាថ៌កំបាំងដែលសម្ដេចប៉ាបនៅឆ្នាំ 1917 ត្រូវអនុវត្តតាមនោះ មានសេចក្ដីសន្យា (របស់សាតាំង) ថា ប្រសិនបើសម្ដេចប៉ាបនឹងកោះហៅក្រុមប្រជុំ conclave មួយ ហើយឧទ្ទិសប្រទេសរុស្ស៊ីដល់ព្រះនាងក្រមុំម៉ារី នោះនឹងមិនមានសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរឡើយ។ វាក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា ប្រសិនបើសម្ដេចប៉ាបបដិសេធ នោះរុស្ស៊ីនឹងផ្សព្វផ្សាយទស្សនវិជ្ជារបស់ខ្លួនយ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយបន្ទាប់មកនឹងមានសង្គ្រាមលោកមួយទៀត។

សង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ បានរួមបញ្ចូលសង្គ្រាមរបស់សាសនាកាតូលិក ប្រឆាំងនឹងលទ្ធិកុម្មុយនិស្តរបស់រុស្ស៊ី។ កងទ័ពតំណាងរបស់សាសនាកាតូលិកក្នុងសង្គ្រាមនោះ គឺអាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី។ សម្តេចប៉ាបតែងតែប្រើកងទ័ពតំណាងជានិច្ច។ នៅឆ្នាំ ១៩៣៣ ព្រះវិហារកាតូលិក តាមរយៈកិច្ចការរបស់កាតីណាល់ ប៉ាសេល្លី បានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងមួយជាមួយ អាឌុលហ្វ ហ៊ីត្លែរ ដែលបានអនុញ្ញាតឱ្យហ៊ីត្លែរ ឡើងកាន់ការគ្រប់គ្រងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ហើយតាមសក្ខីកម្មរបស់ហ៊ីត្លែរ​ផ្ទាល់ កិច្ចសន្យា (concordat) នោះហើយ ដែលបានអនុញ្ញាតឱ្យហ៊ីត្លែរ ដោះស្រាយបញ្ហាជនជាតិយូដា។ ពួកណាស៊ី គឺជាកងទ័ពតំណាងរបស់សម្តេចប៉ាប ប្រឆាំងនឹងរុស្ស៊ីដែលមិនជឿលើព្រះ ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ហើយនៅក្នុងសមរភូមិទីពីរនៃសង្គ្រាមតាមរយៈកងទ័ពតំណាង ដែលឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងប្រទេសអ៊ុយក្រែន នោះវាកំពុងត្រូវបានអនុវត្តដោយកងទ័ពតំណាងណាស៊ីមួយផ្សេងទៀត។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «តាមរយៈកំហុសធំពីរនេះ គឺភាពអមតៈនៃព្រលឹង និងភាពបរិសុទ្ធនៃថ្ងៃអាទិត្យ សាតាំងនឹងនាំប្រជាជនឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការបោកបញ្ឆោតរបស់វា។ ខណៈដែលកំហុសទីមុនដាក់គ្រឹះសម្រាប់វិញ្ញាណនិយម កំហុសទីក្រោយបង្កើតចំណងនៃការស្របចិត្តជាមួយទីក្រុងរ៉ូម។ ពួកប្រូតេស្តង់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកនឹងស្ថិតនៅជួរមុខក្នុងការលាតសន្ធឹងដៃរបស់ខ្លួនឆ្លងកាត់ជ្រោះ ដើម្បីចាប់ដៃវិញ្ញាណនិយម; ពួកគេនឹងលូកឆ្លងកាត់ជ្រោះជ្រៅ ដើម្បីចាប់ដៃជាមួយអំណាចរ៉ូម៉ាំង; ហើយនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃសហភាពបីជាន់នេះ ប្រទេសនេះនឹងដើរតាមជំហានរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ក្នុងការជាន់ឈ្លីសិទ្ធិនៃមនសិការ។»

> «នៅពេលដែលសាសនាវិញ្ញាណនិយមធ្វើតាមគ្រីស្ទសាសនាដែលមានតែឈ្មោះនៃសម័យបច្ចុប្បន្នឲ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធ វាមានអំណាចកាន់តែខ្លាំងក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងចាប់អន្ទាក់។ សាតាំងផ្ទាល់ក៏បានប្រែចិត្តដែរ តាមរបៀបសម័យទំនើបនៃរបបបច្ចុប្បន្ន។ វានឹងលេចមកក្នុងលក្ខណៈជាទេវទូនៃពន្លឺ។ តាមរយៈភ្នាក់ងាររបស់សាសនាវិញ្ញាណនិយម ការអស្ចារ្យទាំងឡាយនឹងត្រូវបានធ្វើ មនុស្សឈឺនឹងត្រូវបានព្យាបាល ហើយការអស្ចារ្យជាច្រើនដែលមិនអាចបដិសេធបាននឹងត្រូវបានប្រព្រឹត្ត។ ហើយដោយសារវិញ្ញាណទាំងនោះនឹងប្រកាសថាមានជំនឿលើព្រះគម្ពីរ ហើយសម្ដែងការគោរពចំពោះស្ថាប័នទាំងឡាយនៃពួកជំនុំ កិច្ចការរបស់ពួកវានឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាការបង្ហាញនៃព្រះចេស្តាដ៏ទេវភាព។»

> «បន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកដែលអះអាងថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ និងមនុស្សអធម៌ ឥឡូវនេះស្ទើរតែមិនអាចសម្គាល់បានទេ។ សមាជិកព្រះវិហារស្រឡាញ់អ្វីដែលលោកិយស្រឡាញ់ ហើយត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីរួមជាមួយពួកគេ ហើយសាតាំងកំណត់ចិត្តនឹងបង្រួបបង្រួមពួកគេឲ្យទៅជារូបកាយតែមួយ ហើយដូច្នេះពង្រឹងបុព្វហេតុរបស់វា ដោយប្រមូលគ្រប់គ្នាចូលទៅក្នុងជួរនៃវិញ្ញាណនិយម។ ពួកបាប៊ីស្ទ៍ ដែលអួតអាងអំពីអព្ភូតហេតុថាជាសញ្ញាច្បាស់លាស់នៃព្រះវិហារពិត នឹងត្រូវបញ្ឆោតយ៉ាងងាយដោយអំណាចធ្វើការអស្ចារ្យនេះ; ហើយពួកប្រូតេស្តង់ ដែលបានបោះបង់ចោលខែលនៃសេចក្តីពិត ក៏នឹងត្រូវវង្វេងផងដែរ។ ពួកបាប៊ីស្ទ៍ ពួកប្រូតេស្តង់ និងពួកលោកិយ នឹងទទួលយកដូចគ្នានូវទម្រង់នៃការគោរពព្រះដោយគ្មានអំណាចរបស់វា ហើយពួកគេនឹងឃើញនៅក្នុងសម្ព័ន្ធភាពនេះនូវចលនាដ៏អស្ចារ្យមួយសម្រាប់ការប្រែចិត្តលោកិយទាំងមូល និងការនាំចូលមកនូវសហស្សវត្សរ៍ដែលបានរង់ចាំជាយូរមកហើយ។»

> «តាមរយៈវិញ្ញាណនិយម សាតាំងបង្ហាញខ្លួនដូចជាអ្នកធ្វើគុណដល់មនុស្សជាតិ ដោយព្យាបាលជំងឺរបស់ប្រជាជន ហើយអះអាងថានឹងនាំមកនូវប្រព័ន្ធជំនឿសាសនាថ្មីមួយដែលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងមុន; ប៉ុន្តែក្នុងពេលតែមួយនោះ វាក៏ប្រព្រឹត្តការជាអ្នកបំផ្លាញផងដែរ។ ការល្បួងរបស់វាកំពុងនាំមហាជនជាច្រើនទៅរកសេចក្តីវិនាស។ ការខ្វះការគ្រប់គ្រងខ្លួនបណ្តេញហេតុផលចេញពីអាសនៈ; ការបណ្ដោយខ្លួនតាមតណ្ហាសាច់ឈាម ជម្លោះ និងការបង្ហូរឈាម ក៏តាមមក។ សាតាំងរីករាយនឹងសង្គ្រាម ពីព្រោះវាបង្កឲ្យតណ្ហាដ៏អាក្រក់បំផុតនៃព្រលឹងត្រូវបានរំជើបរំជួល ហើយបន្ទាប់មកក៏បោកស្រូបយកជនរងគ្រោះរបស់វាទៅក្នុងអស់កល្បជានិច្ច ទាំងលង់ជ្រៅក្នុងអំពើអាក្រក់ និងឈាម។ គោលបំណងរបស់វាគឺញុះញង់ប្រជាជាតិនានាឲ្យធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ដ្បិតដោយវិធីនេះ វាអាចបំបែរគំនិតរបស់ប្រជាជនឲ្យឆ្ងាយពីកិច្ចការរៀបចំខ្លួន ដើម្បីអាចឈរយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងថ្ងៃរបស់ព្រះ។»

> «សាតាំងក៏ធ្វើការតាមរយៈធាតុទាំងឡាយផងដែរ ដើម្បីប្រមូលផលចម្រូតរបស់វាពីព្រលឹងទាំងឡាយដែលមិនបានត្រៀមខ្លួន។ វាបានសិក្សាអាថ៌កំបាំងនៃមន្ទីរពិសោធន៍របស់ធម្មជាតិ ហើយវាប្រើអំណាចទាំងអស់របស់វាដើម្បីគ្រប់គ្រងធាតុទាំងឡាយ តាមដែលព្រះទ្រង់អនុញ្ញាត។ កាលណាវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើទុក្ខយ៉ូប នោះហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ អ្នកបម្រើ ផ្ទះសម្បែង និងកូនៗ ត្រូវបានបោកបក់បាត់ទៅយ៉ាងឆាប់រហ័សប៉ុណ្ណា ទុក្ខលំបាកមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀត ដូចជាកើតឡើងក្នុងមួយរំពេច។ គឺព្រះទេដែលការពារសត្វលោករបស់ទ្រង់ និងព័ទ្ធពួកគេជារបងការពារពីអំណាចរបស់អ្នកបំផ្លាញ។ ប៉ុន្តែ ពិភពគ្រីស្ទសាសនាបានបង្ហាញការមើលងាយចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងធ្វើយ៉ាងពិតប្រាកដដូចដែលទ្រង់បានប្រកាសថាទ្រង់នឹងធ្វើ—ទ្រង់នឹងដកព្រះពររបស់ទ្រង់ចេញពីផែនដី និងដកការថែរក្សាការពាររបស់ទ្រង់ចេញពីអស់អ្នកដែលកំពុងបះបោរប្រឆាំងនឹងក្រឹត្យវិន័យ និងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ទ្រង់ ហើយបង្ខំអ្នកដទៃឲ្យធ្វើដូចគ្នា។ សាតាំងមានអំណាចគ្រប់គ្រងលើអស់អ្នកដែលព្រះមិនបានការពារជាពិសេស។ វានឹងផ្តល់អនុគ្រោះ និងធ្វើឲ្យអ្នកខ្លះរុងរឿង ដើម្បីជំរុញគម្រោងរបស់វាផ្ទាល់ ហើយវានឹងនាំទុក្ខលំបាកមកលើអ្នកដទៃ ហើយនាំមនុស្សឲ្យជឿថា គឺព្រះដែលកំពុងធ្វើទុក្ខដល់ពួកគេ»។ The Great Controversy, 588, 589.

Back to Articles