Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយម្ភៃបី

ការបើកសម្ដែងអំពីសារៈសំខាន់តាមព្យាករណ៍នៃ ដានីយ៉ែល 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ខទីសែសិប​នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ គឺ​ជា​ខ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ខ​ដែល​ជ្រាលជ្រៅ​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដូច​ជា​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខទី ១៤ ផង​ដែរ។ ខទី​សែសិប ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល ហើយ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ​តំណាង​ដល់​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខទី ១៤។

ខទីសែសិប ចាប់ផ្តើមដោយពាក្យថា «ហើយនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់» ដូច្នេះ វាបញ្ជាក់យ៉ាងជាក់លាក់ថា ការចាប់ផ្តើមនៃខនេះគឺឆ្នាំ 1798។ ពាក្យចំនួនហាសិបមួយនៅក្នុងខនេះ ត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1989 នៅពេលដែលគេបានទទួលស្គាល់ថា ពាក្យទាំងនោះកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀតនៅពេលនោះ។ ពាក្យហាសិបមួយនោះនៅក្នុងខនេះ តំណាងទាំងពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកក៏តំណាងឲ្យពេលវេលាចុងបញ្ចប់មួយទៀតនៅឆ្នាំ 1989 ផងដែរ។ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា បានដាក់ហត្ថលេខារបស់ទ្រង់លើខនេះ សម្រាប់អស់អ្នកដែលសុខចិត្តមើល និងស្តាប់។ ពេលវេលាចុងបញ្ចប់សម្រាប់ចលនារបស់ទេវតាទីមួយ និងទីបី ទាំងពីរ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខតែមួយនោះ។

ខាងក្រោមនេះ គឺជាខណ្ឌដែលបញ្ជាក់ថា នៅពេលណាដែលអំណាចសាសនប៉ាប តំណាងជាស្តេចខាងជើង ឈ្នះសហរដ្ឋអាមេរិក តំណាងជាដែនដីដ៏រុងរឿង នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ដូច្នេះ ទោះបីពាក្យនៃខណ្ឌសែសិបកំណត់សម្គាល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ជាចំណុចចាប់ផ្តើម ហើយពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1989 ជាចំណុចបញ្ចប់ក៏ដោយ ការពិតគឺថា ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខណ្ឌសែសិប មិនទាន់បញ្ចប់រហូតដល់ខណ្ឌសែសិបមួយ នៅពេលដែលស្តេចខាងជើងឈ្នះដែនដីដ៏រុងរឿង។ នេះមានន័យថា ប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីការរលំរលាយនៃសហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ 1989 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះក្នុងខណ្ឌសែសិបមួយ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិកចាប់ពីប្រធានាធិបតី Ronald Reagan រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះរួមបញ្ចូលថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 និងបន្តទៅមុខរហូតដល់ម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 11។

នៅពេលដែលខគម្ពីរនោះត្រូវបានបើកត្រាជាលើកដំបូង មានការលើកឡើងនូវអំណះអំណាងមួយប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីពិតថា «ការអះអាងរបស់ Pippenger ដែលថា ខគម្ពីរនោះតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាការអះអាងដ៏មិនសមហេតុផល ពីព្រោះខគម្ពីរនៅក្នុងព្រះគម្ពីរមិនដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏វែងបែបនោះឡើយ»។ យើងមិនបានគិតអំពីគោលគំនិតថា តើមានព្រំដែនកំណត់លើរយៈពេលណាមួយដែលអាចត្រូវបានដាក់ស្ថិតក្នុងខគម្ពីរតែមួយឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែយើងបាននឹកចាំភ្លាមថា វិវរណៈ ជំពូក 13 ខ 11 កំណត់សម្គាល់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នានោះដែរ ហើយវាក៏ធ្វើដូច្នោះនៅក្នុងខគម្ពីរតែមួយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សត្វពីផែនដីបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1798 ហើយការនិយាយរបស់សត្វពីផែនដីដូចជានាគ នឹងត្រូវបានបំពេញនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

> «ហើយនៅពេលដែលអំណាចបាបភាព ដែលត្រូវបានដកហូតកម្លាំងរបស់វា ត្រូវបានបង្ខំឲ្យបញ្ឈប់ការបៀតបៀន យ៉ូហានបានឃើញអំណាចថ្មីមួយកំពុងលេចឡើង ដើម្បីបន្លឺសំឡេងនាគ ហើយបន្តទៅមុខនូវកិច្ចការដ៏សាហាវឃោរឃៅ និងពោរពេញដោយការប្រមាថព្រះដដែលនោះ។ អំណាចនេះ ជាអំណាចចុងក្រោយដែលនឹងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងក្រុមជំនុំ និងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ត្រូវបានតំណាងដោយសត្វមួយដែលមានស្នែងដូចកូនចៀម»។ Signs of the Times, November 1, 1899.

ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ត្រូវការនិយាយឲ្យបានត្រឹមត្រូវតាមបច្ចេកទេស ខ៤០ គ្របដណ្តប់ប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ ខ៤១ ហើយនៅក្នុង ខ៤១ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ ដូច្នេះ មិនដូចខតែមួយនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 13 ទេ ខ៤០ ពិតប្រាកដជាខ្លីជាងបន្តិច ព្រោះច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យស្ថិតនៅក្នុងខបន្ទាប់ ខណៈដែលនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 13 ចាប់ពី 1798 ដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ស្ថិតនៅក្នុងខតែមួយ។ ស៊ីស្ទើរ វ៉ាយ ប្រាប់យើងថា «ខ្សែទំនាយដូចគ្នា» ដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅ ដានីយ៉ែល ត្រូវបានលើកយកមកបន្តនៅក្នុងសៀវភៅ វិវរណៈ ហើយ វិវរណៈ ជំពូក 13 ខ11 អាចឆ្លងកាត់ពីលើ ខ៤០ យ៉ាងងាយស្រួល ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសយកមកអនុវត្តគោលការណ៍ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។

នៅពេលដែលអ្នកពិតជាប្រើគោលការណ៍ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» នោះ អ្នកនឹងឃើញថា ការតំណាងនៅក្នុងខទីសែសិបចំពោះសត្វពីផែនដីនៃវិវរណៈ ១៣ (សហរដ្ឋអាមេរិក) ដែលនៅក្នុងខទីសែសិបត្រូវបានតំណាងដោយ «រទេះ នាវា និងពលសេះ» នោះ ផ្លាស់ប្តូរពីសត្វដូចកូនចៀមដែលមានស្នែងពីរ នៅឆ្នាំ 1798 ទៅជាសត្វដែលនិយាយដូចនាគ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ហើយក៏ឃើញដែរ​ថា សត្វដូចកូនចៀមនោះមានស្នែងពីរ។

ខទីសែសិប ក៏តំណាងឲ្យរយៈពេលប្រាំពីរដប់ឆ្នាំជានិមិត្តរូបផងដែរ នៅពេលដែលស្រីពេស្យានៃក្រុងទីរ៉ូត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល ដ្បិតប្រាំពីរដប់ឆ្នាំជានិមិត្តរូបនោះ ស្មើនឹងថ្ងៃទាំងឡាយរបស់ស្តេចមួយរូប ហើយស្តេចមួយរូប គឺជានគរមួយ។ ដោយផ្អែកលើខទីសែសិប និងលើបន្ទាត់នៃវិវរណៈ ជំពូកដប់បី នគរនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលប្រាំពីរដប់ឆ្នាំជានិមិត្តរូបនៃអេសាយ ជំពូកម្ភៃបី គឺជាសត្វពីដី ដែលមានស្នែងពីរនៃកម្លាំង។ សត្វពីដី ចាប់ផ្តើមដោយស្នែងពីរនៃកម្លាំង ដែលតំណាងឲ្យលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម និងលទ្ធិប្រូតេស្តង់ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិប ខិតជិតដល់ការសម្រេចរបស់វានៅក្នុងខទីសែសិបមួយ កម្លាំងទំនាយទាំងពីររបស់វា ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថាជា «នាវា» (អំណាចសេដ្ឋកិច្ច) និង «រទេះចម្បាំង និងទ័ពសេះ» (កម្លាំងយោធា)។

ក្នុងអំឡុងពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​និមិត្តរូប​នៃ​អេសាយ ជំពូក ២៣ ស្ត្រី​ពេស្យា​នៃ​ក្រុងទីរ៉ុស ដែល​នៅ​ក្នុង​ខ ៤០ ជា​ស្តេច​ខាង​ជើង ត្រូវ​បាន​បំភ្លេច។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទីបញ្ចប់​នៃ​ចិតសិប​ឆ្នាំ​និមិត្តរូប​នោះ នាង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជាមួយ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី​ម្តង​ទៀត ដូច​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មុន​ការ​រលំរលាយ​នៃ​សហភាព​សូវៀត នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំងអស់​បញ្ជាក់​ថា ប្រធានាធិបតី រ៉េហ្គែន បាន​ធានា​សម្ព័ន្ធភាព​សម្ងាត់​មួយ​ជាមួយ​អង្គ​អង់ទីគ្រីស្ទ​នៃ​ទំនាយ​ព្រះគម្ពីរ ដើម្បី​ផ្តួល​សហភាព​សូវៀត។ ក្នុង​អំឡុង​រយៈពេល​មុន​ឆ្នាំ ១៩៨៩ រ៉េហ្គែន បាន​ចាប់ផ្តើម​ទំនាក់ទំនង​សម្ងាត់​ខុសច្បាប់​ជាមួយ​មនុស្ស​នៃ​អំពើបាប​រួច​ហើយ ដូច្នេះ​តន្ត្រីករ​របស់​នេប៊ូក្នេសារ បាន​ចាប់ផ្តើម​ហាត់​បទ​ភ្លេង​ដែល​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដែល​បាន​ត្រូវ​បំភ្លេច​នោះ​កំពុង​ចាប់ផ្តើម​ច្រៀង។ កិច្ចបម្រើ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ដ៏​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក​របស់ យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ​ឯង គឺ​ជា​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ «បទចម្រៀង និង​របាំ» ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ «ពិភពលោក​ទាំងមូល» «អស្ចារ្យ​តាម​សត្វ​សាហាវ»។

ខទីសែសិប ក៏តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអាដվենទីសមលាវដីសេផងដែរ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1798 ជាសាឌីស បន្ទាប់មក អ្នកដែលនៅក្នុងសាឌីសបានទទួលយកពន្លឺដែលត្រូវបានបើកត្រា ហើយបន្ទាប់មក ចលនាភីឡាដែលលភានបានចេញមកពីសាឌីស។ នៅពេលដែលចលនាភីឡាដែលលភានបានបដិសេធពន្លឺនៃឆ្នាំ 1856 ពួកគេក៏បានផ្លាស់ប្តូរពីជាចលនាមួយទៅជាក្រុមជំនុំលាវដីសេនៅឆ្នាំ 1863។ ដូច្នេះ ក្រុមជំនុំនោះត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនឲ្យត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងខទីសែសិបមួយ ដែលគឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ខទីសែសិប មិនត្រឹមតែតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអាដվենទីសមលាវដីសេផងដែរ។

អាដវិនទីសម័យឡាវឌីសេ ត្រូវបានប្រទានពន្លឺដ៏ទេវភាពនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ជាចំណុចយុថ្កា និងកម្លាំងរបស់ខ្លួន ហើយរដ្ឋាភិបាលនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានប្រទានពន្លឺដ៏ទេវភាពនៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសហរដ្ឋអាមេរិក សម្រាប់ជាចំណុចយុថ្កា និងកម្លាំងរបស់ខ្លួន។ ទាំងពីរនេះបានចាប់ផ្តើមឡើងតាមន័យទំនាយ ជាស្នែងនៅឆ្នាំ 1798 ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូប ស្នែងសាធារណរដ្ឋបោះបង់ជំនឿ និងស្នែងប្រូតេស្តង់បោះបង់ជំនឿ នឹងមករួមគ្នាជាស្នែងតែមួយ ហើយនិយាយដូចជានាគ។

ស្នែងទាំងពីរនៅក្នុងខទីសែសិប គឺជារដ្ឋាភិបាល និងព្រះវិហារដែលបានជ្រើសរើស ដែលតំណាងឲ្យខ្សែទំនាយពីរដែលរត់ទៅជាមួយគ្នា ពីព្រោះវាត្រូវបានតំណាងថាជាស្នែងពីរលើសត្វមួយតែមួយ។ ទៅណាដែលសត្វនោះទៅ ស្នែងទាំងពីរក៏ទៅដែរ ហើយវាទាំងនោះធ្វើដូច្នេះនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយដដែល។ ស្នែងនៃប្រូតេស្តង់ មានសភាពទំនាយទ្វេភាគ ដែលតំណាងដោយ Laodicea និង Philadelphia។ ស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋ ក៏មានសភាពទំនាយទ្វេភាគដែរ ដែលតំណាងដោយគណបក្សនយោបាយ Republican និង Democratic។ ផ្នែកទីពីរនៃសភាពទ្វេភាគរបស់ស្នែងនីមួយៗ កើតឡើងនៅក្រោយ និងកើតឡើងខ្ពស់ជាង តាមដានីយ៉ែល ជំពូក ៨។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏លើកភ្នែកឡើងមើល ហើយឃើញថា មើល៍! មានចៀមឈ្មោលមួយឈរនៅមុខទន្លេ មានស្នែងពីរ។ ស្នែងទាំងពីរនោះខ្ពស់ ប៉ុន្តែមួយខ្ពស់ជាងមួយទៀត ហើយស្នែងដែលខ្ពស់ជាងនោះបានលូតឡើងក្រោយ។ ដានីយ៉ែល 8:3។

លក្ខណៈពីរជាន់របស់ស្នែងនីមួយៗ ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងជួរវង្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ តាមរយៈពួកសាឌូស៊ី និងពួកផារីស៊ី ដែលនៅក្នុងស្នែងសាធារណរដ្ឋ វាស្មើនឹងសេរីនិយម (គាំទ្រទាសភាព ប្រជាធិបតេយ្យ woke-ism និងសកលនិយម) និងអភិរក្សនិយម (ប្រឆាំងទាសភាព សាធារណរដ្ឋតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ អ្នកប្រកាន់ប្រពៃណី MAGA)។ លក្ខណៈពីរជាន់របស់ស្នែងប្រូតេស្តង់ ស្មើនឹង Philadelphia និង Laodicea។ មិនមានភាពស្របគ្នាយ៉ាងពេញលេញរវាងការបែងចែករបស់ស្នែងទាំងពីរទៅជានិមិត្តសញ្ញាពីរជាន់ទេ ពីព្រោះទាំងសេរីនិយមបែបរីកចម្រើន និង MAGA-ism បែបអភិរក្ស ក៏មិនស្ថិតនៅខាងត្រឹមត្រូវនៃបញ្ហាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែរ ព្រោះពួកផារីស៊ី និងពួកសាឌូស៊ីបានមករួមគ្នានៅឈើឆ្កាង; ប៉ុន្តែនៅឯក្បួនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយឈើឆ្កាង នោះ Laodicea ត្រូវបានព្រះអម្ចាស់ខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ទ្រង់ ហើយស្នែង Philadelphia ត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលនោះជាទង់សញ្ញា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ធម្មជាតិពីរជាន់របស់ស្នែងទាំងពីរ ត្រូវបានតំណាងដោយវិវាទខាងទេវវិទ្យារវាងពួកផារីស៊ី និងពួកសាឌូស៊ី ហើយអ្នកនាំសារទៅកាន់សាសន៍ដទៃ (ប៉ូល) ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទ ពីមុនមកធ្លាប់ជាផារីស៊ីនៃពួកផារីស៊ី។

វិធីសាស្ត្រនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលជា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» នោះ បង្កើតពន្លឺដ៏ធំក្នុងខទីសែសិប នៅពេលដែលវាត្រូវបានអនុវត្ត។ វិវរណៈ ជំពូកទីពីរ ដល់ជំពូកទីដប់ប្រាំបី សុទ្ធតែស្របគ្នាជាមួយខទីសែសិប។ សក្ខីភាពនៃស្ត្រីពេស្យានៃក្រុងទីរ៉ុស ក្នុងអេសាយ ជំពូកទីម្ភៃបី ក៏ស្របតាមខនោះដែរ។ ជាក់ជាមិនខាន មានបទគម្ពីរផ្សេងៗទៀតជាច្រើន ដែលត្រូវយកមកដាក់ស្របលើខទីសែសិប ប៉ុន្តែ ប្រហែលជាការអនុវត្ត «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ដ៏សំខាន់បំផុតនៃខទីសែសិប គឺខទីសែសិបផ្ទាល់តែម្ដង។

នៅក្នុងខា​សែសិប ពេលវេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1798 និង​ពេលវេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1989 ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ទាំង​ពីរ។ ការនេះ​ដឹកនាំ​សិស្ស​នៃ​ទំនាយ​ឲ្យ​ដាក់​ពេលវេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ត្រួត​លើ​ពេលវេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 1989។ នៅ​ពេល​ធ្វើ​ដូច្នោះ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ខា​សែសិប​បង្កើត​បាន​បន្ទាត់​ពីរ ដែល​មួយៗ​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​បន្ត​រហូត​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នៃ​ខា​សែសិបមួយ។ បន្ទាត់​ដែល​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1798 កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សារ​ខាង​ក្នុង​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ហើយ​បន្ទាត់​ដែល​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1989 កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សារ​ខាង​ក្រៅ​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ ក្នុង​អំឡុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដដែល​នោះ​ផ្ទាល់។ ដូច្នេះ ខា​សែសិប​មាន​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​វា​ផ្ទាល់​នូវ​និមិត្តរូប​ដែល​តំណាង​ដោយ​ទំនាក់ទំនង​ទំនាយ​ខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ​ដដែល​នៃ​ពួក​ជំនុំ​ទាំង​ប្រាំពីរ និង​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិវរណៈ។ ហើយ​បាតុភូត​ទំនាយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខា​តែ​មួយ ដែល​ផ្សំ​ឡើង​ពី​ពាក្យ​ចំនួន​ហាសិប​មួយ!

ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍បានទទួលស្គាល់សារខាងក្នុង-ខាងក្រៅនៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងត្រាទាំងប្រាំពីរ ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានទទួលស្គាល់ផងដែរថា ត្រែទាំងប្រាំពីរក៏តំណាងឲ្យខ្សែសេចក្តីពិតទីបីមួយ ដែលជាធាតុមួយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងត្រាទាំងប្រាំពីរ។ ត្រែទាំងនោះ គឺដូចដែល Miller បានថ្លែងថា “the peculiar judgments” ដែលត្រូវបាននាំមកលើរ៉ូម។ ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍បានយល់ថា ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះដែលត្រូវបានតំណាងដោយត្រែទាំងប្រាំពីរ មានទំនាក់ទំនងជាប់ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នានៃត្រាទាំងប្រាំពីរ។

ខទីសែសិប រួមបញ្ចូលប្រវត្តិសាស្ត្រនៃថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ហើយ ដូច្នេះ ក្នុងខទីសែសិប បន្ទាត់ព្យាករណ៍នៃត្រែទាំងប្រាំពីរក៏ត្រូវបានតម្រឹមផងដែរ។ ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ ១៧៩៨ ដើម្បីប្រកាសពីការបើកនៃការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ ១៨៤៤។ ការជំនុំជម្រះនោះត្រូវបានបែងចែកជា ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត និង ការជំនុំជម្រះអនុវត្តទោស។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិប គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិបមួយ និងបន្តទៅមុខ រហូតដល់មានីកែលក្រោកឈរ ហើយគ្រោះកាចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរត្រូវបានចាក់ចេញ នោះគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការជំនុំជម្រះអនុវត្តទោស។

ការវិនិច្ឆ័យប្រតិបត្តិចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកនិយាយដូចជានាគ។

> «ស្នែងដូចកូនចៀម និងសំឡេងដូចនាគរបស់និមិត្តសញ្ញានេះ បង្ហាញពីការផ្ទុយគ្នាយ៉ាងច្បាស់រវាងសេចក្តីប្រកាសអះអាង និងការអនុវត្តរបស់ជាតិនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តសញ្ញានេះ។ “ការនិយាយ” របស់ជាតិនោះ គឺជាសកម្មភាពរបស់អាជ្ញាធរនីតិប្បញ្ញត្តិ និងតុលាការរបស់វា។ តាមរយៈសកម្មភាពបែបនេះ វានឹងបដិសេធដោយផ្ទាល់នូវគោលការណ៍សេរី និងសន្តិភាពទាំងនោះ ដែលវាបានប្រកាសថាជាមូលដ្ឋាននៃគោលនយោបាយរបស់ខ្លួន។ ការព្យាករណ៍ដែលថាវានឹងនិយាយ “ដូចនាគ” ហើយអនុវត្ត “អំណាចទាំងអស់របស់សត្វទីមួយ” បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ជាមុនអំពីការរីកចម្រើននៃវិញ្ញាណនៃការមិនអត់ឱន និងការបៀតបៀន ដែលបានសម្ដែងឡើងដោយបណ្ដាជាតិដែលត្រូវបានតំណាងដោយនាគ និងសត្វដូចខ្លារខិន។ ហើយសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដែលថា សត្វដែលមានស្នែងពីរ “ធ្វើឲ្យផែនដី និងអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីថ្វាយបង្គំសត្វទីមួយ” បញ្ជាក់ថា អំណាចរបស់ជាតិនេះ នឹងត្រូវបានប្រើក្នុងការបង្ខំឲ្យមានការគោរពប្រតិបត្តិខ្លះមួយ ដែលនឹងជាទង្វើនៃការគោរពសក្ការៈចំពោះសាសនាចក្រប៉ាប។» The Great Controversy, 443.

នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិក «និយាយ» ហើយអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ «សំឡេងទីពីរ» នៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ ក៏ «និយាយ» ដោយហៅបុរស និងស្ត្រីឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។

> ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក​ថា ចូរ​ចេញ​ពី​នាង​មក ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អញ​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​គ្រោះកាច​របស់​នាង​ឡើយ។ ដ្បិត​អំពើ​បាប​របស់​នាង​បាន​កើន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ។ ចូរ​សង​នាង​ដូច​ជា​នាង​បាន​សង​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ចូរ​សង​នាង​ទ្វេ​ដង តាម​អំពើ​របស់​នាង៖ ក្នុង​ពែង​ដែល​នាង​បាន​ពេញ នោះ​ចូរ​ពេញ​ឲ្យ​នាង​ទ្វេ​ដង​វិញ។ វិវរណៈ 18:4–6។

នៅ​ក្នុង​ខទីសែសិប​មួយ នៅ​ពេល​សហរដ្ឋអាមេរិក​និយាយ អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​បរិយាកាស​បី​ជាន់​នៃ​បាប៊ីឡូន​សម័យ​ទំនើប ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​ចេញ​មក នៅ​ពេល «សំឡេង​ទីពីរ» នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់ប្រាំបី និយាយ។ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​ចេញ​មក​នៅ​ពេល​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ខទីសែសិប​មួយ​ថា​ជា «អេដូម ម៉ូអាប់ និង​ពួក​កូន​អាំម៉ូន​ដ៏​សំខាន់»។ នៅ​ក្នុង​ខ​នោះ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​និមិត្តសញ្ញា​បី​ជាន់​នៃ​បាប៊ីឡូន​សម័យ​ទំនើប បាន​រួច​ផុត​ពី​ដៃ​នៃ​ស្តេច​ខាង​ជើង (សម្តេច​ប៉ាប)។ ពាក្យ​ភាសា​ហេប្រឺ​ដែល​បកប្រែ​ថា «រួច​ផុត» មាន​ន័យ​ថា រួច​ផុត​ដោយ​សារ​ភាព​រអិល ហើយ​ន័យ​ជាប់​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​វា គឺ​ការ​រួច​ផុត​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ចេញ​ពី​អ្វី​មួយ​ដែល​មុន​ពេល​ការ​រួច​ផុត​នោះ បាន​កាន់​អស់​អ្នក​ដែល​រួច​ផុត​ទុក​ក្នុង​ភាព​ជា​ឈ្លើយ។

> ទ្រង់នឹងចូលទៅក្នុងស្រុកដ៏រុងរឿងនោះផងដែរ ហើយប្រទេសជាច្រើននឹងត្រូវផ្តួលរំលំ; ប៉ុន្តែអ្នកទាំងនេះនឹងរួចផុតពីដៃរបស់ទ្រង់ គឺអេដុម និងម៉ូអាប់ និងមេដឹកនាំនៃកូនចៅអាំម៉ូន។ ទ្រង់នឹងលូកដៃរបស់ទ្រង់ទៅលើបណ្តាប្រទេសទាំងឡាយផងដែរ; ហើយស្រុកអេហ្ស៊ីបនឹងមិនអាចរួចផុតបានឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:41, 42.

នៅក្នុងខ ៤២ សម្តេចប៉ាប (ស្តេចខាងជើង) បានយកឈ្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្រទីបីរបស់ខ្លួន នៅពេលវាយកប្រទេសអេស៊ីព្ទ ដែលជានិមិត្តរូបនៃអង្គការសហប្រជាជាតិ ដូចដែលបានបង្ហាញជាគំរូដោយថ្ងៃកំណើតរបស់ហេរ៉ូឌ នៅពេលដែលគាត់ចាញ់ចំពោះរបាំបោកបញ្ឆោតរបស់សាឡូមេ (សហរដ្ឋអាមេរិក) កូនស្រីរបស់ហេរ៉ូឌាស (សម្តេចប៉ាប)។ នេះកំណត់អត្តសញ្ញាណពេលដែលអង្គការសហប្រជាជាតិ («ស្តេចទាំងដប់» នៃវិវរណៈ ១៧) យល់ព្រមប្រគល់នគររបស់ខ្លួនឲ្យទៅសត្វសាហាវអស់រយៈពេលមួយម៉ោង។ មួយម៉ោងនោះគឺជាម៉ោងនៃ «ការរញ្ជួយដីយ៉ាងធំ» ក្នុងវិវរណៈ ១១ ហើយជា «ម៉ោង» ដែលស្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូនត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ។ នៅក្នុងខ ៤២ អេស៊ីព្ទ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) «នឹងមិនរួចខ្លួនឡើយ»។

ពាក្យហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា «រួចផុត» នៅក្នុងខទីសែសិបពីរ គឺខុសពីពាក្យហេប្រឺនៅក្នុងខទីសែសិបមួយ។ នៅក្នុងខទីសែសិបពីរ ពាក្យ «រួចផុត» មានន័យថា «រកមិនឃើញការរំដោះឡើយ» ប៉ុន្តែខទីសែសិបមួយកំពុងបញ្ជាក់អំពីពេលដែលអ្នកទាំងឡាយ មុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ បានចាប់ដៃជាមួយអំណាចសម្តេចប៉ាប រួចហើយក៏រួចផុតទៅដូចជារអិលផុត។ មុនដល់ម៉ោងនៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ អ្នកទាំងឡាយនៅក្នុងសហគមន៍នៃបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប បានទទួលយកគំនិតសាតាំងថា ថ្ងៃអាទិត្យគឺជាថ្ងៃសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំរបស់ព្រះ។ នៅពេលសញ្ញាសត្វសាហាវត្រូវបានអនុវត្តឲ្យគោរព មនុស្សម្នាក់អាចទទួលយកវា ដោយមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ ឬក៏ពិតជាជឿថាវាជាការពិត។ ការជឿដូច្នោះ គឺជាការទទួលសញ្ញានោះនៅលើថ្ងាស ហើយការទទួលយកវាតែប៉ុណ្ណោះ គឺជាការទទួលសញ្ញានោះនៅលើដៃរបស់អ្នក។

អ្នក​ដែល​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់ដៃ​នៃ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត នឹង​បដិសេធ​គំនិត​សាតាំង​ដែល​ថា ថ្ងៃ​ថ្វាយបង្គំ​របស់​ព្រះ​គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ព្រះអាទិត្យ នៅ​ពេល​ដូច​គ្នា​នោះ​ដែល​សហរដ្ឋអាមេរិក និង​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​កំពុង​ចាប់​ដៃ​គ្នា​ជាមួយ​ស្ត្រី​ពេស្យា​នៃ​ក្រុង​រ៉ូម គឺ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប ស្តេច​ខាង​ជើង។

> «ពួកប្រូតេស្តង់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងស្ថិតនៅជួរមុខក្នុងការលូកដៃឆ្លងកាត់ជ្រោះធំ ដើម្បីចាប់យកដៃនៃវិញ្ញាណនិយម; ពួកគេនឹងលូកឆ្លងកាត់អវសានគ្រោះ ដើម្បីចាប់ដៃជាមួយអំណាចរ៉ូម; ហើយនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃសហភាពបីជាន់នេះ ប្រទេសនេះនឹងដើរតាមជំហានរបស់រ៉ូម ក្នុងការជាន់ឈ្លីសិទ្ធិនៃមនសិការ»។ The Great Controversy, 588.

វាជាការសំខាន់ក្នុងការចំណាយពេលកំណត់បង្ហាញរចនាសម្ព័ន្ធនៃខចុងក្រោយប្រាំមួយខែណ្ឌនៃ ដានីយ៉ែល ១១ ខណៈដែលយើងបន្តការពិចារណារបស់យើងអំពីខ ៤០។ ស្តេចខាងជើង ដែលជារ៉ូមសម័យទំនើប បានយកឈ្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្របី ដើម្បីត្រូវបានបង្កើតឡើងលើបល្ល័ង្កនៃផែនដី។ រ៉ូមបុរាណមិនជឿព្រះបានយកឈ្នះឧបសគ្គភូមិសាស្ត្របី ដូចគ្នានឹងរ៉ូមបាប៉ាលផងដែរ ដូច្នេះ រ៉ូមសម័យទំនើបក៏យកឈ្នះស្តេចខាងត្បូង (អតីតសហភាពសូវៀត) នៅក្នុងខ ៤០ បន្ទាប់មកយកឈ្នះទឹកដីដ៏រុងរឿង (សហរដ្ឋអាមេរិក) នៅក្នុងខ ៤១ ហើយបន្ទាប់មកទៀត អេហ្ស៊ីប (អង្គការសហប្រជាជាតិ) នៅក្នុងខ ៤២ និង ខ ៤៣។

ប៉ុន្តែ ដូចដែលសម្រង់មុនរបស់បងស្រី វ៉ៃត៍ បានបញ្ជាក់ សហរដ្ឋអាមេរិកចាប់ដៃជាមួយសម្តេចប៉ាប និងអង្គការសហប្រជាជាតិ នៅពេលតែមួយ។ សហភាពបីជាន់របស់នាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ ត្រូវបានបំពេញសម្រេចនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ទោះបីជាដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤១ ដល់ ៤៣ បានកំណត់អត្តសញ្ញាណការឈ្នះយកដែលកើតឡើងព្រមគ្នានោះតាមលំដាប់លំដោយក៏ដោយ។ លំដាប់ដែលត្រូវបានបង្ហាញនោះ តំណាងឲ្យលំហូរនៃព្រឹត្តិការណ៍ ប៉ុន្តែព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់នោះត្រូវបានបំពេញសម្រេចនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

នៅ​ចំណុច​នោះ «សំឡេង​ទី​ពីរ» នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១៨ «និយាយ» នៅ​កន្លែង​ដដែល​ដែល​សហរដ្ឋអាមេរិក «និយាយ»។ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​នៅ​កន្លែង និង​នៅ​ពេល​ដែល​សាតាំង​និយាយ។ នៅ​ខ ៤៤ ដំណឹង​ពី​ទិស​កើត និង​ទិស​ខាង​ជើង​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្តេច​ខាង​ជើង​វឹកវរ ហើយ​ការ​សម្លាប់​រង្គាល​បង្ហូរ​ឈាម​ចុង​ក្រោយ​របស់​សម្តេច​ប៉ាប​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ផ្តើម។ ខ ៤៤ ដូច​គ្នា​នឹង​ខ ៤២ និង ៤៣ ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ខ ៤១ គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​ទេវតា​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ចាប់​ផ្តើម​ការ​អំពាវនាវ​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​ហ្វូង​ចៀម​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ពី​បាប៊ីឡូន។

សារដែលទ្រង់បង្ហាញ គឺជាសារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណសាសនាឥស្លាមនៃវេទនាទីបីថាជាឧបករណ៍នៃការវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់ និងជាទណ្ឌកម្មលើស្ត្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូន។ សាសនាឥស្លាមត្រូវបានតំណាងថាជា «ដំណឹងពីទិសខាងកើត» ហើយអំណាចសម្តេចប៉ាប (ស្តេចក្លែងក្លាយនៃទិសខាងជើង) គឺជា «ដំណឹងពីទិសខាងជើង»។ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ កំណត់អត្តសញ្ញាណការវិនិច្ឆ័យស៊ើបអង្កេត ហើយខ ៤១ ដល់ខ ៤៥ កំណត់អត្តសញ្ញាណការវិនិច្ឆ័យអនុវត្តទោស។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី​ខ​ទី​សែសិប នៃ​ដានីយ៉ែល ១១ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅឱកាសមួយ ខណៈដែលខ្ញុំនៅទីក្រុងញូវយ៉ក នៅក្នុងវេលាយប់ ខ្ញុំត្រូវបានហៅឲ្យឃើញអគារទាំងឡាយកំពុងលេចឡើង ជាន់លើជាន់ ឡើងទៅរកស្ថានសួគ៌។ អគារទាំងនេះត្រូវបានធានាថាមិនឆេះដោយភ្លើង ហើយពួកវាត្រូវបានសាងសង់ឡើងដើម្បីលើកតម្កើងម្ចាស់ និងអ្នកសាងសង់របស់ពួកគេ។ អគារទាំងនេះកាន់តែខ្ពស់ឡើង ហើយក្នុងពួកវា គេបានប្រើសម្ភារៈដែលមានតម្លៃថ្លៃបំផុត។ អ្នកដែលជាម្ចាស់អគារទាំងនេះ មិនបានសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើយើងអាចលើកតម្កើងព្រះបានយ៉ាងប្រសើរបំផុតដោយរបៀបណា?” ព្រះអម្ចាស់មិនស្ថិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេទេ។»

> ខ្ញុំបានគិតថា៖ «អូ៎ បើសិនជាពួកអ្នកដែលកំពុងវិនិយោគធនធានរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូច្នេះ អាចមើលឃើញផ្លូវប្រតិបត្តិរបស់ខ្លួន ដូចដែលព្រះទ្រង់ទតឃើញវា! ពួកគេកំពុងសង់អគារដ៏វិចិត្រអស្ចារ្យជាច្រើន ប៉ុន្តែការរៀបគម្រោង និងការគិតគូររបស់ពួកគេ ល្ងង់ខ្លៅប៉ុណ្ណា នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់គ្រប់គ្រងសកលលោក។ ពួកគេមិនបានសិក្សាដោយអស់ពីអំណាចទាំងប៉ុន្មាននៃចិត្ត និងគំនិតថា តើពួកគេអាចលើកតម្កើងសិរីល្អដល់ព្រះយ៉ាងដូចម្តេចទេ។ ពួកគេបានបាត់បង់ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកិច្ចករណីនេះ ដែលជាកាតព្វកិច្ចដំបូងបង្អស់របស់មនុស្ស»។

> «កាលដែលសំណង់ខ្ពស់ស្កឹមស្កៃទាំងនេះបានកើនឡើង ម្ចាស់របស់វាបានរីករាយដោយមោទនភាពពោរពេញដោយមហិច្ឆតា ពីព្រោះពួកគេមានប្រាក់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងការបំពេញចិត្តខ្លួនឯង និងបង្កឲ្យអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេច្រណែន។ ប្រាក់ជាច្រើនដែលពួកគេបានវិនិយោគដូច្នេះ ត្រូវបានទទួលមកដោយការគាបសង្កត់ ដោយការកេងប្រវ័ញ្ចអ្នកក្រយ៉ាងសាហាវ។ ពួកគេបានភ្លេចថា នៅស្ថានសួគ៌ មានការកត់ត្រាគណនីនៃប្រតិបត្តិការអាជីវកម្មគ្រប់យ៉ាង; ការព្រមព្រៀងមិនយុត្តិធម៌គ្រប់យ៉ាង អំពើបោកបញ្ឆោតគ្រប់យ៉ាង ត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅទីនោះ។ ពេលវេលាកំពុងមកដល់ ដែលក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងអំនួតក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេ មនុស្សនឹងឈានដល់ចំណុចមួយ ដែលព្រះអម្ចាស់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេឆ្លងកាត់ទៀតឡើយ ហើយពួកគេនឹងរៀនថា ការអត់ធ្មត់របស់ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រំដែនមួយ។»

> «ទិដ្ឋភាពដែលបន្ទាប់មកបានឆ្លងកាត់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាការព្រមានអំពីអគ្គិភ័យមួយ។ មនុស្សម្នាមើលទៅកាន់អគារខ្ពស់ៗ ដែលគេសន្មតថាអាចការពារពីភ្លើងបាន ហើយនិយាយថា៖ “អគារទាំងនេះមានសុវត្ថិភាពពេញលេញហើយ”។ ប៉ុន្តែ អគារទាំងនេះត្រូវបានភ្លើងឆេះបំផ្លាញអស់ ដូចជាបានធ្វើពីជ័រខាត់។ រថយន្តពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចធ្វើអ្វីបានដើម្បីទប់ស្កាត់ការបំផ្លាញនោះឡើយ។ ក្រុមអ្នកពន្លត់អគ្គិភ័យមិនអាចដំណើរការម៉ាស៊ីនពន្លត់អគ្គិភ័យបានទេ។»

> «ខ្ញុំត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យដឹងថា នៅពេលវេលារបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់ ប្រសិនបើមិនមានការប្រែប្រួលណាមួយកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សដែលអួតអាង និងមានមហិច្ឆតានោះទេ នោះមនុស្សទាំងឡាយនឹងឃើញថា ព្រះហស្តដែលបានមានកម្លាំងខ្លាំងក្នុងការសង្គ្រោះ នឹងមានកម្លាំងខ្លាំងក្នុងការបំផ្លាញដែរ។ គ្មានអំណាចណាមួយនៅលើផែនដីអាចឃាត់ទប់ព្រះហស្តរបស់ព្រះបានឡើយ។ គ្មានសម្ភារៈណាមួយអាចយកមកប្រើក្នុងការសាងសង់អគារដែលនឹងរក្សាវាពីការបំផ្លាញបានឡើយ នៅពេលវេលាដែលព្រះបានកំណត់មកដល់ ដើម្បីបញ្ជូនការផ្តន្ទាទោសមកលើមនុស្ស ដោយព្រោះការមិនអើពើរបស់ពួកគេចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ និងដោយព្រោះមហិច្ឆតាអាត្មានិយមរបស់ពួកគេ។»

> «មិនមានមនុស្សជាច្រើនទេ សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកអប់រំ និងរដ្ឋបុរស ដែលយល់ដឹងអំពីមូលហេតុទាំងឡាយដែលស្ថិតនៅមូលដ្ឋាននៃស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់សង្គម។ អ្នកដែលកាន់កាប់ខ្សែអំណាចនៃរដ្ឋាភិបាល មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហានៃការពុករលួយខាងសីលធម៌ ភាពក្រីក្រ ភាពទាល់ក្រ និងឧក្រិដ្ឋកម្មដែលកំពុងកើនឡើងបានឡើយ។ ពួកគេកំពុងតែតស៊ូដោយឥតប្រយោជន៍ ដើម្បីដាក់ប្រតិបត្តិការពាណិជ្ជកម្មឱ្យឈរលើមូលដ្ឋានដែលមានសុវត្ថិភាពជាងមុន។ ប្រសិនបើមនុស្សទាំងឡាយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសេចក្តីបង្រៀននៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យច្រើនជាងនេះ ពួកគេនឹងរកឃើញដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាទាំងឡាយដែលធ្វើឱ្យពួកគេវឹកវរ»។

> ព្រះគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីស្ថានភាពនៃលោកិយ មុនពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ អំពីមនុស្សទាំងឡាយដែលកំពុងប្រមូលផ្តុំទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងមហាសាល ដោយការប្លន់យក និងការគាបសង្កត់ នោះមានសេចក្តីចែងទុកថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានសន្សំទុកទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយ។ មើលចុះ ឈ្នួលរបស់ពួកកម្មករ ដែលបានច្រូតស្រែរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយដែលអ្នករាល់គ្នាបានកេងទុកដោយការបោកបញ្ឆោត នោះកំពុងស្រែកឡើង ហើយសំឡេងស្រែករបស់ពួកអ្នកច្រូតបានទៅដល់ព្រះកាណ៌នៃព្រះអម្ចាស់នៃសាបាអូថហើយ។ អ្នករាល់គ្នាបានរស់នៅលើផែនដីដោយសេចក្តីសុខសប្បាយ និងដោយការលេងល្បែងចិត្ត; អ្នករាល់គ្នាបានចិញ្ចឹមចិត្តរបស់ខ្លួន ដូចជានៅថ្ងៃសម្លាប់សត្វ។ អ្នករាល់គ្នាបានកាត់ទោស និងសម្លាប់មនុស្សសុចរិត; គាត់មិនតស៊ូប្រឆាំងនឹងអ្នករាល់គ្នាទេ»។ យ៉ាកុប 5:3–6។

> «ប៉ុន្តែ តើនរណាអានការព្រមានទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានផ្តល់ដោយសញ្ញានៃកាលសម័យដែលកំពុងសម្រេចយ៉ាងឆាប់រហ័ស? តើវាបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីលើមនុស្សលោកិយ? តើការផ្លាស់ប្តូរអ្វីមួយត្រូវបានឃើញនៅក្នុងឥរិយាបថរបស់ពួកគេ? មិនលើសពីអ្វីដែលត្រូវបានឃើញនៅក្នុងឥរិយាបថរបស់ប្រជាជននៅក្នុងពិភពលោកសម័យណូអេឡើយ។ ដោយលង់ខ្លួននៅក្នុងកិច្ចការលោកិយ និងសេចក្តីសប្បាយរីករាយ ពួកមនុស្សមុនទឹកជំនន់ «មិនបានដឹងឡើយ ទាល់តែទឹកជំនន់មកដល់ ហើយបានបោកយកពួកគេទាំងអស់ទៅ»។ ម៉ាថាយ 24:39។ ពួកគេបានទទួលការព្រមានដែលផ្ញើមកពីស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនព្រមស្តាប់។ ហើយសព្វថ្ងៃនេះ ពិភពលោក ដែលព្រងើយកន្តើយទាំងស្រុងចំពោះសំឡេងព្រមានរបស់ព្រះ កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅរកសេចក្តីវិនាសអស់កល្បជានិច្ច។»

> «ពិភពលោកកំពុងត្រូវបានកូរឱ្យរំជើបរំជួលដោយវិញ្ញាណនៃសង្គ្រាម។ ទំនាយនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយនៃសៀវភៅដានីយ៉ែលបានជិតឈានដល់ការបំពេញសម្រេចទាំងស្រុងរបស់វា។ មិនយូរប៉ុន្មាន ឈុតឆាកនៃសេចក្តីវេទនាដែលបាននិយាយទុកក្នុងទំនាយទាំងឡាយ នឹងកើតឡើង។»

> សក្ខីភាពដល់ពួកជំនុំ ភាគទីប្រាំបួន ទំព័រដប់មួយ។

Back to Articles