Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខមួយរយដប់

សម្ព័ន្ធត្រីភាគរបស់ក្រុងរ៉ូម៖ ការបើកបង្ហាញនូវសារៈសំខាន់ខាងទំនាយនៃត្រែទាំងឡាយក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវិបត្តិទីមួយ និងទីពីរ ក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក ៩ តំណាងឲ្យសេចក្តីជំនុំជម្រះដែលត្រូវបាននាំមកលើទីក្រុងរ៉ូម។ វីល្លៀម មីឡ្ល័រ បានហៅត្រែទាំងនោះថា «សេចក្តីជំនុំជម្រះពិសេស» ដែលត្រូវបាននាំមកលើទីក្រុងរ៉ូម ប៉ុន្តែមីឡ្ល័រ​មិនអាចមើលឃើញរ៉ូមសម័យទំនើប ជាសម្ព័ន្ធភាពបីផ្នែក ដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អើម៉ាគេដូនបានឡើយ។ យូរ៉ាយ៉ា ស្ម៊ីធ បានទទួលស្គាល់ថា ត្រែទាំងនោះតំណាងឲ្យសេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះលើទីក្រុងរ៉ូម ហើយថា ត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ (វិបត្តិទីមួយ និងទីពីរ) គឺជាសេចក្តីជំនុំជម្រះលើព្រះវិហារកាតូលិក។

> «សម្រាប់ការបកស្រាយអំពីត្រែនេះ យើងនឹងយកពីសំណេររបស់លោក Keith ម្តងទៀត។ អ្នកនិពន្ធរូបនេះបាននិយាយយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា៖ “ស្ទើរតែមិនមានការព្រមព្រៀងគ្នាយ៉ាងស្មើស្របក្នុងចំណោមអ្នកបកស្រាយ អំពីផ្នែកណាមួយផ្សេងទៀតនៃគម្ពីរវិវរណៈ ដូចជាការអនុវត្តត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ ឬវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ទៅលើពួកសារ៉ាស៊ីន និងទួគីឡើយ។ វាច្បាស់លាស់ណាស់ រហូតស្ទើរតែមិនអាចយល់ខុសបាន។ ជំនួសឲ្យមានត្រឹមមួយឬពីរខដែលកំណត់សម្គាល់អំពីនីមួយៗ ជំពូកទីប្រាំបួនទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាផ្នែកស្មើៗគ្នា សម្រាប់ការពិពណ៌នាអំពីទាំងពីរ។»

> «ចក្រភពរ៉ូមបានធ្លាក់ចុះ ដូចដែលវាបានលេចឡើង ដោយការឈ្នះសង្គ្រាម; ប៉ុន្តែពួកសារ៉ាសិន និងពួកទួក គឺជាឧបករណ៍ដែលតាមរយៈពួកគេ សាសនាក្លែងក្លាយមួយបានក្លាយជាឈើច្រត់សម្រាប់វាយប្រហារព្រះវិហារដែលបានបោះបង់ជំនឿ; ហេតុដូច្នេះហើយ ជំនួសឲ្យត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ ដូចជាត្រែមុនៗ ដែលត្រូវបានហៅត្រឹមតែដោយឈ្មោះនោះប៉ុណ្ណោះ វាត្រូវបានហៅថា វេទនាៗ។» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

អ្វីដែល Miller និង Smith មិនបានយល់អំពីសំឡេងត្រែទាំងឡាយ ក្នុងនាមជាការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះលើក្រុងរ៉ូម គឺថា ការវិនិច្ឆ័យទាំងនោះត្រូវបាននាំមកដោយការបង្ខំឲ្យគោរពបូជាព្រះអាទិត្យ។ នៅឆ្នាំ 321 Constantine បានចេញច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យជាលើកដំបូង ហើយប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក គាត់បានផ្លាស់ទីរាជធានីពីទីក្រុងរ៉ូម ទៅកាន់ទីក្រុង Constantinople ដោយហេតុនេះបានចាប់ផ្តើមដំណើរការនៃការបែកបាក់រលាយនៃចក្រភពរ៉ូម។ ក្នុងជំពូកទីដប់មួយនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល រ៉ូមពហុជាតិ ត្រូវគ្រប់គ្រងយ៉ាងឧត្តុង្គឧត្តមរយៈពេលមួយ “time” ដែលតំណាងឲ្យរយៈពេលបីរយហុកសិបឆ្នាំ គឺចាប់ពីសង្គ្រាម Actium នៅឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. រហូតដល់ឆ្នាំ 330 នៅពេលដែល Constantine បានបែងចែកអាណាចក្រនោះជា ភាគខាងលិច និងភាគខាងកើត។

> គាត់​នឹង​ចូល​មក​ដោយ​សន្តិវិធី ទោះ​ដល់​ទីកន្លែង​ដ៏​សម្បូរបែប​បំផុត​នៃ​ខេត្ត​ផង​ដែរ; ហើយ​គាត់​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​បុព្វបុរស​របស់​គាត់​មិន​បាន​ធ្វើ ហើយ​ក៏​អ្វី​ដែល​បុព្វបុរស​ជាន់មុន​របស់​គាត់​មិន​បាន​ធ្វើ​ដែរ; គាត់​នឹង​ចែកចាយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ​នូវ​របស់​ជ័យភណ្ឌ និង​របស់​រឹបអូស និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ទាំងឡាយ: មែនហើយ គាត់​នឹង​គិតគូរ​ឧបាយកល​របស់​គាត់​ទាស់​នឹង​បន្ទាយ​មាំមួន​ទាំងឡាយ សម្រាប់​មួយ​រយៈកាល។ ដានីយ៉ែល 11:24។

ក្នុងរយៈពេលបីរយហុកសិបឆ្នាំនោះ ចក្រភពរ៉ូមជាមូលដ្ឋានគឺមិនអាចឈ្នះបានឡើយ ប៉ុន្តែពេលដែលរាជធានីត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់ភាគខាងកើត សមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងចក្រភពដ៏ធំសម្បើមបែបនោះក៏លែងអាចធ្វើទៅបានទៀត។ កុងស្តង់ទីនបានព្យាយាមរក្សាការគ្រប់គ្រងដោយបែងចែករាជាណាចក្រនោះឲ្យកូនប្រុសទាំងបីរបស់គាត់ ប៉ុន្តែការនោះបានតែជំរុញឲ្យការបាក់បែករលំរបស់ចក្រភពមុនកាន់តែខ្លាំងឡើងប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលដែលសម្តេចប៉ាបបានឡើងកាន់បល្ល័ង្កនៃផែនដីនៅឆ្នាំ 538 នៅសន្និបាតទីបីនៃអូរឡេអង់ ច្បាប់អំពីថ្ងៃអាទិត្យមួយត្រូវបានអនុម័ត។ ដូច្នេះ នៅឆ្នាំ 606 មហាម៉ាត់បានចាប់ផ្តើមកិច្ចបម្រើព្យាករណ៍របស់គាត់ ហើយតាមន័យនិមិត្តរូប គាត់តំណាងឲ្យត្រែដែលត្រូវក្លាយជាអ្វីដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រកំណត់ថាជា «រំពាត់នៃក្រុមជំនុំដែលបានក្បត់ជំនឿ»។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ដែលចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងកិច្ចបម្រើរបស់មហាម៉ាត់នៅឆ្នាំ 606 បានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែលត្រែទីប្រាំពីរបានបន្លឺឡើង។

> វេទនាលើកទីពីរបានកន្លងផុតទៅហើយ; ហើយ មើលចុះ វេទនាលើកទីបីកំពុងមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ហើយទេវតាទីប្រាំពីរបានផ្លុំត្រែឡើង; ហើយមានសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងនៅស្ថានសួគ៌ ទូលថា នគរទាំងឡាយនៃលោកិយនេះបានក្លាយជានគររបស់ព្រះអម្ចាស់នៃយើង និងរបស់ព្រះគ្រីស្ទរបស់ទ្រង់ហើយ; ហើយទ្រង់នឹងសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ចតទៅ។ វិវរណៈ ១១:១៤, ១៥។

ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ក្រុងកុងស្តង់ទីនូបល ដែលជារាជធានីនៃរ៉ូមខាងកើត ត្រូវបានដណ្តើមយកនៅឆ្នាំ 1453 ហើយរ៉ូមប៉ាបនៅខាងលិចបានទទួលរបួសដ៏ស្លាប់របស់វានៅឆ្នាំ 1798។ «ព្រះរាជទណ្ឌកម្មនៃពួកជំនុំដែលបានបោះបង់ចោលសេចក្តីជំនឿ» បានផ្តួលរំលំទាំងរ៉ូមស៊ីវិល និងរ៉ូមសាសនា។ សហភាពបីជាន់នៃរ៉ូមសម័យទំនើប នឹងត្រូវបានសម្រេចឡើងនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។

> «ពួក​ប្រូតេស្តង់​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ជួរ​មុខ​ក្នុង​ការ​លាត​ដៃ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រោះ​ជ្រៅ ដើម្បី​ចាប់​ដៃ​នៃ​លទ្ធិ​វិញ្ញាណ​និយម; ពួក​គេ​នឹង​លូក​ឆ្លង​កាត់​អប្យស ដើម្បី​ចាប់​ដៃ​ជា​មួយ​អំណាច​រ៉ូម; ហើយ​ក្រោម​ឥទ្ធិពល​នៃ​សហភាព​បី​ជាន់​នេះ ប្រទេស​នេះ​នឹង​ដើរ​តាម​ជំហាន​របស់​រ៉ូម ក្នុង​ការ​ជាន់​ឈ្លី​សិទ្ធិ​នៃ​មនសិការ»។ The Great Controversy, 588.

នៅគ្រានោះ សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបីនឹងសម្រេចការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះប្រឆាំងនឹងរ៉ូមសម័យទំនើប ដោយសារការបង្ខំឲ្យគោរពបូជាថ្ងៃអាទិត្យរបស់នាង ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើជាមួយនឹងរ៉ូមពហុទេវនិយម និងរ៉ូមប៉ាបផងដែរ។ ជាមួយនឹងរ៉ូមពហុទេវនិយម ទ្រង់បានប្រើត្រែបួនដំបូង ដើម្បីនាំឲ្យការគ្រប់គ្រងរបស់រ៉ូមនៅរាជធានីនៃរ៉ូមខាងលិចមកដល់ទីបញ្ចប់នៅត្រឹមឆ្នាំ 476 ព្រោះបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 476 មក អ្នកគ្រប់គ្រងទីក្រុងនោះមិនមានពូជពង្សរ៉ូមទៀតឡើយ។ នៅឆ្នាំ 1453 ត្រែទីប្រាំនៃសាសនាអ៊ីស្លាមបាននាំឲ្យការគ្រប់គ្រងរបស់រ៉ូមលើរ៉ូមខាងកើតមកដល់ទីបញ្ចប់។ នៅឆ្នាំ 1798 ការគ្រប់គ្រងរបស់ប៉ាបលើការបែងចែកជាដប់ផ្នែកកាលពីមុននៃប្រជាជាតិនានានៅអឺរ៉ុប ត្រូវបាននាំឲ្យមកដល់ទីបញ្ចប់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃត្រែទីប្រាំមួយនៃសាសនាអ៊ីស្លាម។ ការរលំរលាយនៃរាជាណាចក្រស៊ីវិលរបស់រ៉ូម ទាំងខាងលិច និងខាងកើត ហើយនិងរាជាណាចក្រសាសនារបស់រ៉ូម ត្រូវបាននាំឲ្យកើតឡើង បន្ទាប់ពីការបង្ខំឲ្យអនុវត្តការគោរពបូជាព្រះអាទិត្យតាមបែបពហុទេវនិយម។

> «ប្រជាជននៃសហរដ្ឋអាមេរិកបានជាប្រជាជនមួយដែលទទួលព្រះគុណពិសេស; ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេរឹតត្បិតសេរីភាពខាងសាសនា លះបង់លទ្ធិប្រូតេស្តង់ ហើយផ្តល់ការគាំទ្រដល់លទ្ធិប៉ាប នោះមាត្រដ្ឋាននៃកំហុសរបស់ពួកគេនឹងពេញលេញ ហើយ “ការក្បត់សាសនារបស់ជាតិ” នឹងត្រូវបានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅនានានៃស្ថានសួគ៌។ លទ្ធផលនៃការក្បត់សាសនានេះ គឺសេចក្ដីវិនាសរបស់ជាតិ»។ Review and Herald, May 2, 1893.

ការអនុវត្តបីជាន់នៃព្រះបន្ទូលទំនាយ បង្កើតលក្ខណៈពិសេសនៃការសម្រេចបំពេញចុងក្រោយរបស់ទំនាយ ដោយផ្អែកលើលក្ខណៈពិសេសនៃការសម្រេចបំពេញពីរលើកដំបូង។ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 វេទនាទីបីបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ដើមឡើយវាបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ពីព្រោះវេទនាទីបីគឺជាត្រែទីប្រាំពីរ ហើយត្រែនោះបានចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើងនៅពេលនោះ។ ប៉ុន្តែ ដូចជាអ៊ីស្រាអែលបុរាណដែរ អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបបានជ្រើសរើសការបះបោរ ហើយបាននាំឲ្យកើតមានរយៈពេលនៃការវង្វេងនៅក្នុងទីរហោស្ថាន ជំនួសឲ្យការបញ្ចប់កិច្ចការ។ ដូច្នេះ ពេលវេលាបោះត្រារបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានពន្យារពេល រហូតដល់វាបានចាប់ផ្តើមឡើងវិញនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

> «អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ការមិនជឿ ការរអ៊ូរទាំ និងការបះបោរ បានបិទផ្លូវមិនឲ្យអ៊ីស្រាអែលបុរាណចូលទៅក្នុងទឹកដីកាណាន។ អំពើបាបដដែលទាំងនេះបានពន្យារពេលការចូលរបស់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបទៅក្នុងកាណានស្ថានសួគ៌។ ក្នុងករណីទាំងពីរ មិនមែនជាព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះដែលមានកំហុសឡើយ។ គឺជាការមិនជឿ ភាពស្រឡាញ់លោកិយ ការមិនបានញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធ និងការទាស់ទែងគ្នាក្នុងចំណោមប្រជាជនដែលប្រកាសថាជារបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានធ្វើឲ្យយើងស្ថិតនៅក្នុងលោកនៃបាប និងទុក្ខព្រួយនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ»។ Selected Messages, សៀវភៅទី 2, 69.

ព្រះជាម្ចាស់​មិន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទេ ហើយ​ទ្រង់​ជំនុំជម្រះ​តាម​ពន្លឺ​ដែល​មាន​ស្រាប់។ អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​មាន​ពន្លឺ​ដែល​មាន​ស្រាប់​ច្រើន​ជាង​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ហើយ​យើង​ត្រូវ​បាន​ជូនដំណឹង​ថា «អំពើបាប​ដដែល​នោះ​បាន​ពន្យារ​ការ​ចូល​របស់​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​ទៅ​ក្នុង​កាណាន​ស្ថានសួគ៌»។ បើ​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ខុសត្រូវ​ត្រឹម​តែ​ចំពោះ​ពន្លឺ​ដែល​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ខុសត្រូវ​ប៉ុណ្ណោះ នោះ​ក៏​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មាន​ពន្លឺ​ច្រើន​ជាង។ ដូច្នេះ បើ «អំពើបាប​ដដែល» នោះ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ «អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ» វង្វេង​នៅ​ក្នុង «ទី​រហោស្ថាន» អស់​រយៈ​ពេល «សែសិប​ឆ្នាំ» នោះ មិន​ត្រឹម​តែ​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ទៅ​កាន់ «ទី​រហោស្ថាន» ក្នុង​ការ​បះបោរ​ឆ្នាំ 1863 ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​កំណត់​វាសនា​យ៉ាង​ប្រាកដ​ដែរ​ឲ្យ​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ។ «អំពើបាប» របស់​ពួកគេ​បាន​ពន្យារ​កិច្ចការ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​រហូត​មក​ដល់​ឥឡូវ​នេះ។

> ទេវតាបាននិយាយថា «ទេវតាទីបីកំពុងចងពួកគេជាកញ្ចប់ៗ ឬកំពុងបោះត្រាពួកគេ សម្រាប់ជង្រុកស្ថានសួគ៌»។ ក្រុមតូចនេះមើលទៅហត់នឿយ និងព្រួយបារម្ភ ដូចជាពួកគេបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បង និងការប្រយុទ្ធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ហើយវាបានបង្ហាញដូចជាព្រះអាទិត្យទើបតែរះចេញពីក្រោយពពក ហើយបញ្ចេញពន្លឺលើទឹកមុខរបស់ពួកគេ ធ្វើឲ្យពួកគេមើលទៅដូចជាអ្នកមានជ័យជម្នះ ប្រសិនបើជ័យជម្នះរបស់ពួកគេជិតទទួលបានសម្រេចហើយ»។ Early Writings, 88.

អំពើបាបដូចគ្នានោះ ដែលបានបណ្តេញអ៊ីស្រាអែលបុរាណឲ្យទៅស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន បានពន្យារការងាររបស់ទេវតាទីបី ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី ២២ ខែ តុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។

> «ក្រោយពីព្រះយេស៊ូវបានបើកទ្វារនៃទីបរិសុទ្ធបំផុតរួចមក ពន្លឺអំពីថ្ងៃសប្ប័ទត្រូវបានឃើញ ហើយប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបានសាកល្បង ដូចជាកូនចៅអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានសាកល្បងក្នុងសម័យបុរាណ ដើម្បីឲ្យឃើញថា តើពួកគេនឹងកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះឬទេ។ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាទីបីចង្អុលទៅខាងលើ បង្ហាញដល់អ្នកដែលបានខកចិត្តនូវផ្លូវទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុតនៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៅស្ថានសួគ៌។ កាលណាពួកគេចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុតដោយសេចក្តីជំនឿ ពួកគេបានជួបព្រះយេស៊ូវ ហើយសេចក្តីសង្ឃឹម និងសេចក្តីអំណរ បានផុសឡើងជាថ្មី។ ខ្ញុំបានឃើញពួកគេបែរមើលទៅក្រោយ ពិនិត្យមើលអតីតកាលឡើងវិញ ចាប់ពីការប្រកាសអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះយេស៊ូវ រហូតដល់បទពិសោធន៍របស់ពួកគេឆ្លងកាត់ពេលវេលារហូតដល់ការកន្លងផុតទៅនៃឆ្នាំ 1844។ ពួកគេឃើញថា ការខកចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានបកស្រាយ ហើយសេចក្តីអំណរ និងសេចក្តីប្រាកដច្បាស់ បានធ្វើឲ្យពួកគេរស់រវើកឡើងវិញ។ ទេវតាទីបីបានបំភ្លឺអតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតកាល ហើយពួកគេដឹងថា ព្រះពិតជាបានដឹកនាំពួកគេដោយព្រះហស្តនៃការរៀបចំដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ទ្រង់»។ Early Writings, 254.

ទេវតាទីបី គឺជាទេវតាដែលបោះត្រា ហើយគាត់បានមកដល់នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ប៉ុន្តិការងាររបស់គាត់ត្រូវបានពន្យារពេលដោយអំពើបាបដដែលៗ ដែលបានបណ្តាលឲ្យអ៊ីស្រាអែលបុរាណស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ការពន្យារពេលដែលបណ្តាលមកពីការបះបោរនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ គឺជាការពន្យារពេលនៃការងាររបស់ទេវតាទីបី ហើយដូច្នេះ ការបោះត្រាត្រូវបានរារាំង និងពន្យារពេលអស់រយៈពេលលើសពីមួយរយឆ្នាំ។

> «[លេខ 32:6–15, ដកស្រង់។] ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏ប្រចណ្ឌ ប៉ុន្តែទ្រង់អត់ធ្មត់យូរចំពោះអំពើបាប និងការរំលងរបស់រាស្ត្រទ្រង់ក្នុងជំនាន់នេះ។ បើរាស្ត្ររបស់ព្រះបានដើរតាមដំបូន្មានរបស់ទ្រង់ កិច្ចការរបស់ព្រះនឹងបានរីកចម្រើន ហើយសារនៃសេចក្តីពិតនឹងត្រូវបាននាំទៅដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅលើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល។ បើរាស្ត្ររបស់ព្រះបានជឿទ្រង់ ហើយបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ បើពួកគេបានកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ទេវតានោះនឹងមិនបានមកហោះកាត់កណ្តាលមេឃជាមួយសារទៅកាន់ទេវតាទាំងបួន ដែលត្រូវបញ្ចេញខ្យល់ទាំងបួនឲ្យបក់លើផែនដី ដោយស្រែកថា «ទប់ ទប់ ខ្យល់ទាំងបួន កុំឲ្យវាបក់លើផែនដីឡើយ ដរាបទាល់តែខ្ញុំបានបោះត្រាលើថ្ងាសអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាមុនសិន»។ ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះប្រជាជនមិនស្តាប់បង្គាប់ មិនដឹងគុណ មិនបរិសុទ្ធ ដូចជាអ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណ នោះពេលវេលាត្រូវបានពន្យារយឺតទៅ ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានឮសារចុងក្រោយនៃព្រះគុណមេត្តា ដែលត្រូវបានប្រកាសដោយសំឡេងខ្លាំង។ កិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានរារាំង ហើយពេលវេលានៃការបោះត្រាត្រូវបានពន្យារពេល។ មនុស្សជាច្រើនមិនទាន់បានឮសេចក្តីពិតទេ។ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានឱកាសឲ្យពួកគេបានឮ ហើយបានប្រែចិត្ត ហើយកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះនឹងបន្តទៅមុខ»។ Manuscript Releases, volume 15, 292.

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ទេវតាទីបីបានមកដល់ម្ដងទៀត ហើយគ្រានៃការបោះត្រា ដែលបានពន្យារពេលតាំងពីការបះបោរនៃឆ្នាំ ១៨៦៣ មក បានចាប់ផ្ដើមឡើងវិញ។ នេះគឺជាការមកដល់នៃសាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី ដែលក៏ជាត្រែទីប្រាំពីរផងដែរ ដែលសម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃគ្រានៃការបោះត្រា។ គ្រានៃការបោះត្រាបានចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹងការមកដល់របស់ទេវតាទីបីនៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ នៅពេលដែលត្រែទីប្រាំពីរបានចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើង ប៉ុន្តែត្រែនោះត្រូវបានរាំងខ្ទប់ ហើយពន្យារពេល។

> ហើយ​ទេវតា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ឈរ​លើ​សមុទ្រ និង​លើ​ផែនដី បាន​លើក​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ស្បថ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​ស្ថានសួគ៌ និង​របស់​ទាំងអស់​ដែល​នៅ​ក្នុង​ស្ថានសួគ៌​នោះ និង​ផែនដី និង​របស់​ទាំងអស់​ដែល​នៅ​ក្នុង​ផែនដី​នោះ និង​សមុទ្រ និង​របស់​ទាំងអស់​ដែល​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​នោះ ថា​នឹង​មិន​មាន​ពេលវេលា​ទៀត​ឡើយ៖ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​សំឡេង​របស់​ទេវតា​ទី​ប្រាំពីរ កាលណា​គាត់​នឹង​ចាប់ផ្ដើម​ផ្លុំ​ត្រែ នោះ​អាថ៌កំបាំង​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់ ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រកាស​ដល់​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ពួក​ហោរា។ វិវរណៈ ១០:៥–៧។

“សំឡេង” របស់ទេវតាទីប្រាំពីរ គឺជាសំឡេងរបស់ទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ដែលបានចុះមក នៅពេលអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉កត្រូវបានបំផ្លាញឲ្យដួលរលំ។

> បន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាមួយទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចដ៏ធំមហិមា ហើយផែនដីបានភ្លឺចែងចាំងដោយសារសិរីរុងរឿងរបស់គាត់។ គាត់បានស្រែកដោយកម្លាំង ដោយសំឡេងខ្លាំងថា បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ ហើយបានក្លាយទៅជាលំនៅរបស់អារក្ស និងជាទីកន្លែងឃុំឃាំងនៃវិញ្ញាណអសុទ្ធគ្រប់យ៉ាង ហើយជាទ្រុងនៃបក្សីអសុទ្ធ និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមគ្រប់ប្រភេទ។ ដ្បិតថា ប្រជាជាតិទាំងអស់បានផឹកស្រានៃសេចក្តីក្រោធដោយសារអំពើប្រាសចាកសីលធម៌របស់នាង ហើយស្តេចទាំងឡាយនៅលើផែនដីបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ជាមួយនាង ហើយពាណិជ្ជករនៃផែនដីបានក្លាយជាអ្នកមានដោយសារបរិបូរណភាពនៃសេចក្តីប្រណីតរបស់នាង។ វិវរណៈ 18:1–3។

“សំឡេង” នៃទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពដែលចុះមក បង្គាប់ដល់ទេវតាទាំងឡាយឲ្យទប់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងជាសេះដ៏កាចសាហាវមួយ “ខឹងក្រោធ” ដែលកំពុងស្វែងរកការផ្ដាច់ខ្លួនរួច ហើយនាំមកនូវសេចក្ដីស្លាប់ និងសេចក្ដីវិនាសនៅតាមផ្លូវរបស់វា។

> «ទេវតានៃព្រះជាម្ចាស់ធ្វើតាមព្រះបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយទប់ស្កាត់ខ្យល់ទាំងឡាយនៃផែនដី ដើម្បីមិនឲ្យខ្យល់ទាំងនោះបក់លើផែនដី ឬលើសមុទ្រ ឬលើដើមឈើណាមួយឡើយ រហូតដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបោះត្រាលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ ទេវតាដ៏មានអំណាចត្រូវបានឃើញកំពុងឡើងមកពីទិសខាងកើត (ឬទីរះនៃព្រះអាទិត្យ)។ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពបំផុតនេះ កាន់ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន్మរស់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ឬត្រារបស់ព្រះអង្គដែលមានតែទ្រង់ប៉ុណ្ណោះអាចប្រទានជីវិតបាន ជាព្រះអង្គដែលអាចចារឹកលើថ្ងាសនូវសញ្ញា ឬអក្សរចារឹក សម្រាប់អ្នកណាដែលនឹងត្រូវបានប្រទានអមតភាព គឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ សំឡេងរបស់ទេវតាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនេះឯង ដែលមានអំណាចបញ្ជាទេវតាទាំងបួនឲ្យទប់ខ្យល់ទាំងបួននោះទុក រហូតដល់កិច្ចការនេះបានសម្រេច ហើយរហូតដល់គាត់នឹងប្រកាសបង្គាប់ឲ្យដោះលែងវាចេញ»។ Testimonies to Ministers, 445.

ទេវតាដែលបង្គាប់ឲ្យទេវតាទាំងបួនទប់ខ្យល់ទាំងឡាយ គឺជាទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី ដែលបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ ហើយ «សំឡេងយ៉ាងខ្លាំង» របស់ទ្រង់ គឺជាសំឡេងរបស់ទេវតាទីប្រាំពីរ។

> «ហើយ​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ៧ តើ​មាន​ការ​បង្ហាញ​ដ៏​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ណា​មួយ ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​សម្រាប់​ការ​ពិចារណា ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ការ​លើក​ទឹកចិត្ត​របស់​យើង! ទេវតា​ទាំង​បួន​ត្រូវ​បាន​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​មួយ​លើ​ផែនដី។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មួយ​ព្រះអង្គ ដែល​បាន​ទិញ​ពិភពលោក ដោយ​ប្រទាន​អង្គ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​ជា​ថ្លៃ​លោះ​សម្រាប់​វា មាន​មនុស្ស​តិចតួច​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស។ តើ​នរណា​ខ្លះ? គឺ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ដែល​កំពុង​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះ និង​មាន​សេចក្ដី​ជំនឿ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ។»

> «យ៉ូហានត្រូវបានទាក់ទាញឲ្យសង្កេតឃើញទិដ្ឋភាពមួយទៀត៖ “ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​មួយ​ទៀត​កំពុង​ឡើង​មក​ពី​ទិស​កើត មាន​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់” (វិវរណៈ 7:2)។ អ្នកនេះជានរណា? គឺជា​ទេវតា​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា។ ទ្រង់​យាង​មក​ពី​ទិស​ដែល​ព្រះអាទិត្យ​រះ។ ទ្រង់​ជា​ពន្លឺ​រស្មី​ពី​ស្ថាន​លើ។ ទ្រង់​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ។ “ក្នុង​ទ្រង់​មាន​ជីវិត ហើយ​ជីវិត​នោះ​ជា​ពន្លឺ​របស់​មនុស្ស” (យ៉ូហាន 1:4)។ នេះ​ហើយ​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​អេសាយ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា៖ “ដ្បិត​មាន​ព្រះរាជបុត្រា​មួយ​អង្គ​បាន​ប្រសូត​ដល់​យើង ហើយ​មាន​ព្រះរាជបុត្រ​មួយ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​មក​យើង ការ​គ្រប់គ្រង​នឹង​ស្ថិត​នៅ​លើ​ស្មា​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ព្រះនាម​របស់​ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​ហៅ​ថា អស្ចារ្យ ទីប្រឹក្សា ព្រះ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព ព្រះបិតា​ដ៏​គង់​អស់កល្ប​ជានិច្ច ម្ចាស់​នៃ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត” (អេសាយ 9:6)។ ទ្រង់​បាន​ស្រែក​ឡើង ដូច​ជា​អង្គ​មួយ​ដែល​មាន​អំណាច​លើស​កងទ័ព​ទេវតា​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ទៅ​កាន់​អ្នក​ដែល “បាន​ទទួល​ឲ្យ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ផែនដី និង​សមុទ្រ” ដោយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “កុំ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ផែនដី សមុទ្រ ឬ​ដើមឈើ​ទាំងឡាយ​ឡើយ ទាល់តែ​យើង​បាន​បោះត្រា​លើ​អ្នកបម្រើ​របស់​ព្រះ​របស់​យើង​នៅ​លើ​ថ្ងាស​របស់​ពួកគេ​សិន” (វិវរណៈ 7:2, 3)។»

> «នៅទីនេះ គឺជាការរួបរួមគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សភាព។ បញ្ជាត្រូវបានប្រទានដល់ទេវតាទាំងបួន ឲ្យទប់ស្កាត់ខ្យល់ទាំងបួន រហូតទាល់តែពួកគេទទួលការហៅរបស់ព្រះអង្គ។ ចូរអានជំពូកទាំងមូល។ សម្រែកថា «កុំធ្វើឲ្យរងគ្រោះ» ត្រូវបានបញ្ចេញដោយព្រះអង្គជាព្រះអ្នកស្តារឡើងវិញ និងជាព្រះអ្នកប្រោសលោះ។»

> «ការជំនុំជម្រះ និង​ព្រះពិរោធ ត្រូវបាន​ទប់ស្កាត់​តែ​មួយ​រយៈពេល​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ រហូត​ដល់​កិច្ចការ​ជាក់លាក់​មួយ​ត្រូវបាន​សម្រេច។ សារ​នោះ គឺជា​សារ​ចុងក្រោយ​នៃ​ការ​ព្រមាន និង​សេចក្តី​មេត្តាករុណា ត្រូវបាន​ពន្យារ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​វា ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​លុយ​ដ៏​អាត្មានិយម សេចក្តី​ស្រឡាញ់​សេចក្តី​សុខស្រួល​ដ៏​អាត្មានិយម និង​ភាព​មិន​សមស្រប​របស់​មនុស្ស​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ចការ​មួយ​ដែល​ចាំបាច់​ត្រូវ​ធ្វើ។ ទេវតា​ដែល​នឹង​បំភ្លឺ​ផែនដី​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់ បាន​រង់ចាំ​ភ្នាក់ងារ​មនុស្ស ដែល​តាមរយៈ​ពួកគេ ពន្លឺ​ពី​ស្ថានសួគ៌​អាច​បញ្ចេញ​ចែងចាំង ហើយ​ដូច្នេះ​ពួកគេ​នឹង​សហការ​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​សារ​នោះ ដោយ​មាន​សារៈសំខាន់​ដ៏​បរិសុទ្ធ និង​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​របស់​វា គឺ​ជា​សារ​ដែល​នឹង​សម្រេច​វាសនា​របស់​លោកិយ​ទាំងមូល»។ Manuscript Releases, volume 15, 222.

ទេវតាទីបី ដែលគឺជាព្រះគ្រីស្ទ ទ្រង់ក៏ជាទេវតាដែលបោះត្រាផងដែរ ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ប៉ុន្តែដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់ប្រជារាស្ត្រព្រះ កិច្ចការនៃការបោះត្រាលើមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ត្រូវបានពន្យារពេលរហូតដល់ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ បន្ទាប់មក សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី បានបំផ្លាញអគារធំៗនៃទីក្រុងញូវយ៉ក ហើយដំណើរការបោះត្រាក៏បានចាប់ផ្តើម។ នៅចំណុចនោះ បណ្ដាជាតិសាសន៍បាន «ខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែត្រូវបានទប់ឃាត់»។ សំឡេងទីមួយនៃវិវរណៈ ជំពូកដប់ប្រាំបី គឺជាសំឡេងដែលបញ្ជាទៅកាន់ទេវតាទាំងបួនឲ្យទប់ទុក ខណៈដែលប្រជារាស្ត្រព្រះកំពុងត្រូវបានបោះត្រា។

ព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញចុងបញ្ចប់តាមរយៈដើមកំណើត ហើយនៅថ្ងៃទី 26 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1993 សាសនាឥស្លាមនៃវេទនាទីបីបានបំផ្ទុះគ្រាប់បែកដាក់ក្នុងរថយន្តដឹកទំនិញមួយ នៅចំណតរថយន្តក្រោមដីនៃអគារ North Tower នៃមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក។ ការផ្ទុះនោះបានបណ្តាលឲ្យមានការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់អគារ សម្លាប់មនុស្ស 6 នាក់ និងបង្ករបួសដល់មនុស្សជាងមួយពាន់នាក់ផ្សេងទៀត។ ទោះបីការវាយប្រហារនោះមិនបានធ្វើឲ្យអគារភ្លោះទាំងនោះដួលរលំក៏ដោយ ក៏វាជាអំពើភេរវកម្មដ៏សំខាន់មួយលើទឹកដីសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបានជាមុនសញ្ញាបង្ហាញពីព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។

ពេលវេលានៃការបោះត្រាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ប៉ុន្តែវាបានរួមបញ្ចូលនូវការព្រមានជាមុនមួយ កាលពីប្រាំបីឆ្នាំមុន។ ការវាយប្រហាររបស់ឥស្លាមលើអ៊ីស្រាអែល នៅថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 2023 គឺជាការព្រមានជាមុនអំពីការបញ្ចប់នៃពេលវេលានៃការបោះត្រា។ លក្ខណៈព្យាករណ៍នៃវេទនាទីបី ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាមួយនឹងលក្ខណៈព្យាករណ៍នៃវេទនាទាំងពីរដំបូង។ នៅក្នុងខដំបូងៗនៃជំពូកទីប្រាំបួននៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាព។

យើង​នឹង​ពិចារណា​អំពី​ប្រធានបទ​នោះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «បើឈុតហេតុការណ៍ដូចនេះនឹងត្រូវមកដល់ ជាការវិនិច្ឆ័យដ៏ធំសម្បើមបែបនេះលើពិភពលោកដែលមានទោស តើទីជ្រកកោនសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះនឹងនៅឯណា? តើពួកគេនឹងត្រូវបានការពារដោយរបៀបណា រហូតទាល់តែសេចក្តីព្រះពិរោធកន្លងផុតទៅ? យ៉ូហានឃើញធាតុនានានៃធម្មជាតិ—រញ្ជួយដី ព្យុះកំណាច និងជម្លោះនយោបាយ—ត្រូវបានតំណាងថាកំពុងត្រូវទប់ឃាត់ដោយទេវតាបួនរូប។ ខ្យល់ទាំងនេះស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង រហូតដល់ព្រះប្រទានព្រះបន្ទូលឲ្យលែងវាទៅ។ នៅទីនោះមានសុវត្ថិភាពរបស់ក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ។ ទេវតារបស់ព្រះអនុវត្តតាមព្រះបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយទប់ខ្យល់នៃផែនដីទុក ដើម្បីឲ្យខ្យល់មិនបក់លើផែនដី ឬលើសមុទ្រ ឬលើដើមឈើណាមួយឡើយ រហូតទាល់តែពួកបាវបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រានៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ ទេវតាដ៏មានអំណាចត្រូវបានឃើញកំពុងឡើងមកពីទិសកើត (ឬទីរះនៃព្រះអាទិត្យ)។ ទេវតាដែលមានអំណាចបំផុតនេះកាន់ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ឬរបស់ព្រះអង្គដែលតែមួយគត់អាចប្រទានជីវិតបាន ជាព្រះអង្គដែលអាចចារឹកសញ្ញា ឬអក្សរចារឹកនៅលើថ្ងាសទាំងនោះ ដល់អ្នកណាដែលនឹងត្រូវបានប្រទានអមតភាព គឺជាជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ នេះគឺជាសំឡេងរបស់ទេវតាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនេះ ដែលមានអំណាចបញ្ជាទេវតាទាំងបួនឲ្យទប់ខ្យល់ទាំងបួនទុក រហូតទាល់តែកិច្ចការនេះត្រូវបានបំពេញ ហើយរហូតទាល់តែគាត់នឹងប្រកាសបង្គាប់ឲ្យលែងវាចេញ។»

> «អស់អ្នកដែលឈ្នះលើលោកិយ សាច់ឈាម និងអារក្ស នោះហើយជាអ្នកដែលទទួលបានព្រះគុណពិសេស ដែលនឹងទទួលត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។ អស់អ្នកដែលដៃមិនស្អាត ចិត្តមិនបរិសុទ្ធ នឹងមិនមានត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ឡើយ។ អស់អ្នកដែលកំពុងរៀបផែនការបាប ហើយប្រព្រឹត្តតាមផែនការនោះ នឹងត្រូវបានរំលងចោល។ មានតែអស់អ្នកដែល ក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះ កំពុងកាន់កាប់ទីតាំងរបស់អ្នកដែលកំពុងប្រែចិត្ត ហើយសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ក្នុងថ្ងៃបុណ្យសង្គ្រោះដ៏ធំតាមនិមិត្តរូបពិត នោះប៉ុណ្ណោះ ដែលនឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងសម្គាល់ថា សមនឹងទទួលការការពាររបស់ព្រះ។ ឈ្មោះរបស់អស់អ្នកដែលកំពុងទន្ទឹងមើល កំពុងរង់ចាំ និងកំពុងយាមចាំការលេចមករបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់ខ្លួន ដោយសេចក្តីទន្ទឹងរង់ចាំ និងបំណងប្រាថ្នាយ៉ាងមុតមាំជាងអស់អ្នកដែលរង់ចាំពេលព្រឹក នឹងត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាមួយអស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រា។ អស់អ្នកដែល ខណៈដែលមានពន្លឺទាំងអស់នៃសេចក្តីពិតកំពុងភ្លឺចាំងលើព្រលឹងរបស់ខ្លួន គួរតែមានអំពើដែលសមស្របនឹងសេចក្តីជំនឿដែលខ្លួនបានប្រកាស ប៉ុន្តែត្រូវបានអំពើបាបលួងលោម ដំឡើងរូបព្រះក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន បំផ្លាញព្រលឹងរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះ ហើយបំពុលអស់អ្នកដែលរួមខ្លួនជាមួយពួកគេក្នុងអំពើបាប នឹងមានឈ្មោះរបស់ខ្លួនត្រូវបានលុបចេញពីសៀវភៅនៃជីវិត ហើយត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតក្នុងភាពងងឹតកណ្តាលអធ្រាត្រ ដោយគ្មានប្រេងនៅក្នុងភាជនៈរបស់ខ្លួនជាមួយនឹងចង្កៀងរបស់ខ្លួន។ «ចំពោះអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះនាមរបស់យើង ព្រះអាទិត្យនៃសេចក្តីសុចរិតនឹងរះឡើង ដោយមានការប្រោសឲ្យជា នៅក្នុងស្លាបរបស់ព្រះអង្គ»។

> «ការ​បោះត្រា​លើ​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះ​នេះ គឺ​ដូច​គ្នា​នឹង​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​អេសេគាល​ក្នុង​និមិត្ត។ យ៉ូហាន​ក៏​បាន​ជា​សាក្សី​នៃ​វិវរណៈ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់ផ្អើល​បំផុត​នេះ​ដែរ។ គាត់​បាន​ឃើញ​សមុទ្រ និង​រលក​បោកបក់​គគ្រឹកគគ្រេង ហើយ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ក៏​ខ្សោយ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ភ័យខ្លាច។ គាត់​បាន​ឃើញ​ផែនដី​ត្រូវ​បាន​ញ័រ​រញ្ជួយ ហើយ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​រុញ​ចូល​ទៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ (ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​យ៉ាង​ពិតប្រាកដ) ទឹក​របស់​វា​បោកបក់​គគ្រឹកគគ្រេង និង​ចលាចល ហើយ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ​ក៏​ញ័រ​រន្ធត់​ដោយ​ការ​ហើម​ឡើង​របស់​វា។ គាត់​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​គ្រោះកាច រោគ​រាតត្បាត ទុរ្ភិក្ស និង​សេចក្ដី​ស្លាប់ ដែល​កំពុង​បំពេញ​បេសកកម្ម​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង​របស់​វា»។ Testimonies to Ministers, 445.

Back to Articles