Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ប៉ែតសិបប្រាំពីរ

ការបើកសម្ដែងអំពីប្រៀបប្រដូចនៃព្រហ្មចារីដប់នាក់៖ ដំណើរដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយតាមរយៈប្រវត្តិសាស្ត្រអេដវិន្ទីស្ទ៍

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

រឿងប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ បង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាដវេនទីស្ទ៍។

> «ប្រស្នានៃស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ក្នុង ម៉ាថាយ 25 ក៏បង្ហាញពីបទពិសោធន៍របស់ប្រជាជនអាដվենទីស្ត៍ផងដែរ»។ The Great Controversy, 393.

ពួក​អាដវេនទីស​មីឡឺរ​បាន​បំពេញ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​នោះ​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​តាម​អក្សរ​នីមួយៗ។

> «ខ្ញុំជាញឹកញាប់ត្រូវបានយោងទៅកាន់រឿងប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ដែលក្នុងនោះប្រាំនាក់មានប្រាជ្ញា ហើយប្រាំនាក់ទៀតល្ងង់ខ្លៅ។ រឿងប្រៀបធៀបនេះបានសម្រេច និងនឹងសម្រេចយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមអក្សរគ្រប់ប្រការ ពីព្រោះវាមានការអនុវត្តជាពិសេសចំពោះសម័យនេះ ហើយដូចជាសាររបស់ទេវតាទីបីដែរ វាបានសម្រេច ហើយនឹងបន្តជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្នរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាលកំណត់»។ Review and Herald, August 19, 1890.

ប្រវត្តិនៃចលនារបស់ទេវតាទីមួយ តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីបី ហើយចំណុចផ្តោតចុងក្រោយនៃឧបមា គឺថា តើព្រហ្មចារីទាំងនោះមានប្រេងឬទេ ដែលជាសារនៃភ្លៀងក្រោយ។

> «មានលោកិយមួយកំពុងដេកស្ថិតនៅក្នុងអំពើទុច្ចរិត ក្នុងការបោកបញ្ឆោត និងការវង្វេង នៅក្នុងស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់នោះឯង—ដេកលក់ ដេកលក់។ តើអ្នកណាខ្លះកំពុងមានការឈឺចាប់ក្នុងព្រលឹង ដើម្បីដាស់ពួកគេឡើង? តើសំឡេងណាអាចទៅដល់ពួកគេ? ចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបាននាំទៅកាន់អនាគត នៅពេលដែលសញ្ញានឹងត្រូវបានប្រកាសថា “មើល៍! កូនកំលោះមកហើយ; ចូរចេញទៅជួបទ្រង់ចុះ”។ ប៉ុន្តែ អ្នកខ្លះនឹងបានពន្យារពេលក្នុងការទទួលយកប្រេងសម្រាប់បំពេញចង្កៀងរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយនៅពេលដែលយឺតពេក ពួកគេនឹងឃើញថា ចរិតលក្ខណៈ ដែលប្រេងនោះតំណាងឲ្យ មិនអាចផ្ទេរឲ្យគ្នាបានឡើយ។ ប្រេងនោះគឺជាសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ វាតំណាងឲ្យចរិតលក្ខណៈ ហើយចរិតលក្ខណៈមិនអាចផ្ទេរបានឡើយ។ គ្មានមនុស្សណាម្នាក់អាចទទួលបានវាសម្រាប់អ្នកដទៃបានទេ។ ម្នាក់ៗត្រូវតែទទួលបានសម្រាប់ខ្លួនឯងនូវចរិតលក្ខណៈដែលបានសម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធពីគ្រប់ស្នាមប្រឡាក់នៃអំពើបាប»។ Bible Echo, May 4, 1896.

«ប្រេង» ក្នុង​រឿងប្រៀបប្រដូច​នោះ តំណាង​ឲ្យ «អត្តចរិត» ហើយ​ក៏​តំណាង​ឲ្យ «សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ» ផង​ដែរ។ អត្តចរិត​ដែល​បាន​បរិសុទ្ធ ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​តែ​ដោយ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បរិភោគ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ។

> ញែកពួកគេចេញឲ្យបរិសុទ្ធ ដោយសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់៖ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីពិត។ យ៉ូហាន 17:17។

“ប្រេង” ក៏ជាសាររបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះផងដែរ។

> «ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបង្អាប់កិត្តិយស នៅពេលដែលយើងមិនទទួលយកសារដែលទ្រង់ផ្ញើមកយើង។ ដូច្នេះ យើងបានបដិសេធប្រេងមាស ដែលទ្រង់ចង់ចាក់បង្ហូរចូលទៅក្នុងព្រលឹងរបស់យើង ដើម្បីឲ្យត្រូវបានចែករំលែកទៅដល់អស់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹត»។ Review and Herald, July 20, 1897.

“ប្រេង” គឺជាសារនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលនាំមកនូវវត្តមានដ៏បរិសុទ្ធនៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅក្នុងឧទាហរណកថាអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ដែលក៏ជាព្រះបន្ទូលទំនាយនៃហាបាគុក ជំពូកទីពីរផងដែរ នោះ សារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលជាសារនៃសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយសាររបស់ Jones និង Waggoner នៅក្នុងការបះបោរឆ្នាំ 1888។

> «ព្រះអម្ចាស់ ក្នុងព្រះមេត្តាដ៏ធំរបស់ទ្រង់ បានផ្ញើសារដ៏មានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងមួយមកកាន់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ តាមរយៈអែលឌើរ Waggoner និង Jones។ សារនេះគឺដើម្បីនាំយកព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលត្រូវបានលើកតម្កើង គឺជាយញ្ញបូជាសម្រាប់អំពើបាបនៃលោកិយទាំងមូល មកដាក់បង្ហាញយ៉ាងលេចធ្លោជាងមុននៅចំពោះមុខលោកិយ។ វាបានបង្ហាញអំពីការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿលើព្រះអ្នកធានា; វាបានអញ្ជើញប្រជាជនឲ្យទទួលសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញក្នុងការស្តាប់បង្គាប់តាមបទបញ្ញត្តិទាំងអស់របស់ព្រះ។ មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់ការមើលឃើញព្រះយេស៊ូវ។ ពួកគេត្រូវការឲ្យភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់ព្រះបុគ្គលដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់ គុណសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនប្រែប្រួលរបស់ទ្រង់ចំពោះគ្រួសារមនុស្សជាតិ។ អំណាចទាំងអស់ត្រូវបានប្រទានឲ្យស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់អាចប្រទានអំណោយដ៏សម្បូរបែបដល់មនុស្ស ដោយប្រគល់អំណោយដ៏គ្មានតម្លៃកាត់ថ្លៃបាន គឺសេចក្តីសុចរិតផ្ទាល់របស់ទ្រង់ ទៅកាន់ភ្នាក់ងារមនុស្សដែលអសមត្ថភាព។ នេះជាសារដែលព្រះបានបង្គាប់ឲ្យប្រកាសទៅកាន់លោកិយ។ នេះគឺជាសាររបស់ទេវតាទីបី ដែលត្រូវតែប្រកាសដោយសំឡេងខ្លាំង ហើយអមដោយការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ក្នុងវិសាលភាពយ៉ាងធំ»។ Testimonies to Ministers, 91.

សារ​នេះ គឺជា​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ។

> «ភ្លៀងក្រោយ» ត្រូវតែធ្លាក់មកលើប្រជាជនរបស់ព្រះ។ «ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពមួយ» ត្រូវចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយផែនដីទាំងមូលត្រូវបានបំភ្លឺដោយសិរីល្អរបស់ទេវតានោះ។ Review and Herald, April 21, 1891.

នៅពេលទេវតាដ៏មានអំណាចបានចុះមកនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ភ្លៀងចុងក្រោយបានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ស្រិចៗ ហើយប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីឡឺរ៉ាយត៍ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងពាក្យប្រៀបធៀបអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ និងក្នុងហាបាគុក ជំពូក ២ បានចាប់ផ្តើមកើតឡើងម្ដងទៀត។ នៅពេលនោះហើយដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយបានបរិភោគសៀវភៅដែលស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ទេវតា ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ ពួកគេត្រូវបានដឹកនាំឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណរបស់យេរេមា ហើយដូច្នេះបានក្លាយជាអ្នកយាមដែលត្រូវផ្លុំត្រែព្រមាន។ ការព្រមានដោយត្រែនោះ គឺជាសាររបស់ឡៅឌីសេ ដែលត្រូវបានអេសាយតំណាងថាជាសម្រែកខ្លាំង។

> ចូរស្រែកឲ្យខ្លាំង កុំសន្សំសំចៃឡើយ លើកសំឡេងរបស់អ្នកឲ្យដូចត្រែ ហើយបង្ហាញប្រជារាស្ត្ររបស់យើងឲ្យឃើញអំពើរំលងរបស់ពួកគេ និងពូជពង្សយ៉ាកុបឲ្យឃើញអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ អេសាយ 58:1

ចលនាកំណែទម្រង់នៃទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីបី ចាប់ផ្តើមនៅ «គ្រាចុងបញ្ចប់» មួយ។ នៅពេលនោះ មាន «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» មួយ ដែលនឹងសាកល្បងជំនាន់ដែលកំពុងរស់នៅនាពេលនោះ ប៉ុន្តែក្រោយពីចំណេះដឹងនោះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាសារដែលបានរៀបចំជាផ្លូវការរួចហើយប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក សារដែលបានរៀបចំជាផ្លូវការនោះ «ត្រូវបានប្រទានអំណាច» ហើយការប្រទានអំណាចនោះត្រូវបានសម្គាល់ដោយការយាងចុះមកនៃទេវតាមួយ។ ការយាងចុះមកនៃទេវតានោះកំណត់អត្តសញ្ញាណការពិភាក្សារបស់ហាបាគុក ហើយមនុស្សពីរក្រុមចាប់ផ្ដើមកំណត់អត្តសញ្ញាណសារមួយ ដែលអាចជាសារពិត ឬជាសារក្លែងក្លាយនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ បន្ទាប់មក ពួកស្មោះត្រង់ក្លាយជាអ្នកយាមរបស់ព្រះ ដែលចាប់ផ្ដើមផ្លុំសារត្រែព្រមានមួយ។

សារ​ត្រែ​ពិត​ប្រាកដ មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​តំណាង​នៅ​លើ​តារាង​ពីរ​របស់​ហាបាកុក។ វា​គឺ​ជា​ការ​ព្រមាន​ដល់​ឡាវដីសេ ហើយ​ជា​ការ​ព្រមាន​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ។ ការ​ជជែក​វែកញែក​កាន់តែ​កើន​ឡើង រហូត​ដល់​ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទី​មួយ ពេល​នោះ​ក្រុម​មួយ​ក្លាយ​ជា «សន្និបាត​នៃ​អ្នក​ចំអក» ហើយ​អ្នក​យាម​ពិត​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ក្តី​ក្លៀវក្លា​ចំពោះ​សារ ដែល​ពួក​គេ​ធ្លាប់​បាន​បង្ហាញ​មុន​ការ​ខកចិត្ត​នោះ។ នៅ​ពេល​អ្នក​យាម​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពួក​គេ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង «ពេល​ពន្យារ» ហើយ​ថា សារ​ដែល​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​បាន​បរាជ័យ​នោះ តាម​ពិត​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច ប៉ុន្តែ​តាម​របៀប​រៀបចំ​របស់​ព្រះ។ សារ​នោះ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ឡើង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ខ្លី​មួយ (ប៉ុន្តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ជា​រយៈ​ពេល​មួយ​ដែរ) ហើយ​នៅ​ពេល​សារ​នោះ​មក​ដល់ វា​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​សារ​នៃ «សម្រែក​កណ្តាល​អធ្រាត្រ» ដែល​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​សារ​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទទួល​អំណាច នៅ​ពេល​ទេវតា​បាន​ចុះ​មក។

នៅពេលសារមកដល់ ការបំបែកខ្លួនរវាងអ្នកដែលបានទទួលយកតួនាទីជាអ្នកយាមពេលទេវតាចុះមក និងអ្នកដែលបានបដិសេធ បានសម្រេចពេញលេញ។ ការបំបែកនោះបង្ហាញចំណុចដែលត្រាត្រូវបានបោះលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ជាមុននៃការបង្ហូរព្រះវស្សាចុងក្រោយ ដោយគ្មាន “ការវាស់វែង” ដែលត្រូវបានដាក់លើព្រះវស្សាចុងក្រោយ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលទេវតាចុះមក។

ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីល្លេរីត គឺជារូបគំនូរបង្ហាញអំពីភ្លៀងចុងក្រោយ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ការជជែកដេញដោលរបស់ហាបាគុក ត្រូវបានផ្អែកលើសារអំពីភ្លៀងចុងក្រោយមួយដែលពិត និងមួយដែលមិនពិត។ ប៉ុលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមមួយថាជាពួកដែលមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះសេចក្ដីពិត ហើយក្រុមមួយទៀតជាពួកដែលទទួលការបំភាន់យ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះពួកគេមិនមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះសេចក្ដីពិត ហើយដោយសារពួកគេបានជឿលើ «ការកុហក» មួយ។

ចលនាមីឡែរ៉ាយត៍តំណាងឲ្យការរីកចម្រើននៃសេចក្តីពិត ដែលកើនឡើងទាំងក្នុងចំណេះដឹង និងអំណាច ចាប់តាំងពី «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» រហូតដល់ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅពេល «សម្រែកអធ្រាត្រ»។ ចលនាមីឡែរ៉ាយត៍បានកំណត់សញ្ញាសម្គាល់ជាក់លាក់មួយចំនួន ដែលមានភាពស្របប៉ារ៉ាឡែលគ្នា ដូចជា «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់», ការធ្វើឲ្យសារនោះមានទម្រង់ជាផ្លូវការមួយ តំណាងដោយ «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង», «ការបំពាក់អំណាច» ដល់សារ ដែលត្រូវបានសម្គាល់ដោយទេវតាម្នាក់ចុះមក, «ការខកចិត្តលើកទីមួយ» ដែលនាំឲ្យមានការណែនាំអំពីពាក្យប្រៀបប្រដូចនៃក្រមុំព្រហ្មចារីទាំងដប់, ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «សម្រែកអធ្រាត្រ», ហើយបន្ទាប់មកមាន «ការខកចិត្តលើកទីពីរ» ជាចុងក្រោយ ដែលនៅទីនោះ ទ្វារនៃសម័យកាលមួយត្រូវបាន «បិទ» ហើយទ្វារនៃសម័យកាលមួយទៀតត្រូវបាន «បើក»។

> «ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសារទាំងឡាយនៃ វិវរណៈ 14 ឲ្យមានទីកន្លែងរបស់វា​នៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នៃព្រះបន្ទូលទំនាយ ហើយកិច្ចការរបស់វាមិនត្រូវបញ្ឈប់ឡើយ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ។ សាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ នៅតែជាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យនេះ ហើយត្រូវដំណើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងសារដែលបន្ទាប់មកនេះ។ ទេវតាទីបីប្រកាសការព្រមានរបស់គាត់ដោយសំឡេងខ្លាំង។ យ៉ូហានបាននិយាយថា “បន្ទាប់ពីការទាំងនេះ ខ្ញុំបានឃើញទេវតាម្នាក់ទៀតចុះមកពីស្ថានសួគ៌ មានអំណាចយ៉ាងធំ ហើយផែនដីបានភ្លឺឡើងដោយសិរីល្អរបស់គាត់”។ ក្នុងការបំភ្លឺនេះ ពន្លឺនៃសារទាំងបីត្រូវបានបញ្ចូលរួមគ្នា»។ The 1888 Materials, 804.

ចលនាមីល្លេរីត ដែលជាគំរូនៃចលនានៃមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានចងភ្ជាប់ជាមួយនឹងព្យាករណ៍អំពីពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកទីប្រាំបី ខទីដប់បី និងដប់បួន។ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» បានមកដល់នៅពេលបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរដង» នៃសេចក្តីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ទាស់នឹងនគរខាងជើងរបស់អ៊ីស្រាអែល។ ការធ្វើឲ្យសាររបស់មីល្ល័រមានទម្រង់ផ្លូវការ នៅឆ្នាំ 1831 បានមកដល់ពីររយម្ភៃឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការបោះពុម្ពព្រះគម្ពីរ King James។

> «លោក មីឡឺរ ដូចជាអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានជំរុញចេញដោយសារនេះនៅក្នុងប្រទេសដទៃទៀត កាលដំបូងបានគិតថា នឹងបំពេញបេសកកម្មរបស់លោកដោយការសរសេរ និងបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងកាសែតសាធារណៈ និងក្នុងសៀវភៅបណ្ណិកា។ ជាលើកដំបូង លោកបានបោះពុម្ពផ្សាយទស្សនៈរបស់លោកនៅក្នុង Vermont Telegraph ជាកាសែតបាទីស្ទមួយ ដែលបោះពុម្ពនៅ Brandon, Vt. នេះបានកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំ 1831»។ John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

ចលនានៃ «គ្រាចុងបញ្ចប់» របស់ទេវតាទីបី បានមកដល់នៅឆ្នាំ 1989 នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលមួយរយម្ភៃប្រាំមួយឆ្នាំ ចាប់ពីការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863។ «មួយរយម្ភៃប្រាំមួយ» ជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរដង»។ ចលនាទាំងពីរ​បានចាប់ផ្តើម​ដោយការបំពេញសម្រេចមួយនៃ «ប្រាំពីរដង»។

សាររបស់ចលនាទេវតាទីបី ត្រូវបានរៀបចំឲ្យមានទម្រង់ផ្លូវការនៅឆ្នាំ 1996 ដោយការផលិតជាស៊េរីអត្ថបទមួយដែលមានចំណងជើងថា «The Time of the End» ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងទស្សនាវដ្តីមួយឈ្មោះថា «Our Firm Foundation»។ អត្ថបទទាំងនោះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយបន្ទាប់ពីសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យក្នុងឆ្នាំ 1776 បានកន្លងផុតទៅពីររយម្ភៃឆ្នាំ។ សាររបស់ចលនាទាំងពីរ ត្រូវបានរៀបចំឲ្យមានទម្រង់ផ្លូវការ បន្ទាប់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រមួយដែលមានការភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយសារដែលបានមកដល់នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ។

ចំនួន «ពីររយម្ភៃ» តំណាងឲ្យការភ្ជាប់ (តំណ) រវាង «ប្រាំពីរដង» នៃសេចក្តីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ប្រឆាំងនឹងនគរខាងត្បូង គឺយូដា ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. និងការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ខ 14 នៅឆ្នាំ 457 មុន គ.ស.។ ចំនួនពីររយម្ភៃបានភ្ជាប់ទំនាយទាំងពីរនោះជាមួយគ្នា ហើយទំនាយទាំងពីរនោះត្រូវបានបង្ហាញរួមគ្នានៅក្នុងខគ្រឹះនៃសាសនាអាដវែនទីស្ត៍ គឺ ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ខ 13 និង 14។ នៅក្នុងខទាំងនោះ ព្រះគ្រីស្ទបានណែនាំអង្គទ្រង់ដោយរបៀបទំនាយថា «ពួកបរិសុទ្ធមួយអង្គនោះ» ដែលជាការបកប្រែពីពាក្យហេប្រឺ «Palmoni» មានន័យថា «អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ»។

អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ ណែនាំនិមិត្តទាំងពីរ ដែលតំណាងឲ្យខ្សែព្យាករណ៍ទាំងពីរ នៅក្នុងខគម្ពីរពីរនោះផ្ទាល់ ដែលប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ កំណត់ថាជាសសរស្នូលកណ្ដាលនៃអាដវេនទីសម៍។ ចំណុចចាប់ផ្តើមត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាដោយតំណនិមិត្តរូបនៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ ទៅដល់ពេលដែលវាត្រូវបានបំពេញនៅឆ្នាំ 1844។ ជំពូកពីរនៃហាបាគុក បញ្ចប់ដោយខទីម្ភៃ ដូច្នេះហើយបានសម្គាល់លេខ «ពីររយម្ភៃ» ដោយការបង្ហាញមួយផ្សេងទៀតពីអ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ ពីព្រោះខគម្ពីរនោះកំណត់អត្តលក្ខណៈសំខាន់មួយនៃថ្ងៃនៃការសម្រុះសម្រួលបាបតាមគំរូពិត ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅកាលបរិច្ឆេទនោះ។

> ប៉ុន្តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​គង់​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់៖ សូម​ឲ្យ​ផែនដី​ទាំងមូល​ស្ងៀមស្ងាត់​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ។ ហាបាគុក ២:២០។

រយៈពេលទំនាយទាំងពីរ ដែលតំណាងឲ្យសសរស្តម្ភកណ្តាលនៃអាដվենទីសិម៍ ហើយដែលត្រូវបានណែនាំដោយផ្ទាល់ដោយព្រះអង្គជាអ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដោយរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ ហើយព្រះយេស៊ូវ (ព្រះអង្គជាអ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ) ដែលតែងតែសម្គាល់ចុងបញ្ចប់នៃអ្វីមួយជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីមួយ បានសម្គាល់ការបញ្ចប់របស់ពួកវានៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដោយលេខពីររយម្ភៃ។

ចលនារបស់ទេវតាទីមួយ ដូចជាចលនារបស់ទេវតាទីបីដែរ បានចាប់ផ្តើមនៅ «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» មួយ (គឺឆ្នាំ 1798 និង 1989 តាមលំដាប់) ដែលនៅទីនោះ «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក 26 ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ។ សញ្ញាសម្គាល់បន្ទាប់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរ ត្រូវបានសម្គាល់ដោយការបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ ដែលក៏ជាលក្ខណៈព្យាករណ៍មួយនៃ «ប្រាំពីរដង» ដែរ ពីព្រោះចំណុចចាប់ផ្តើមនៃនិមិត្តទាំងពីរ (chazon និង mareh) តំណាងឱ្យរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំមួយ ដែលភ្ជាប់វាទាំងពីរជាមួយគ្នា។

ការបោះពុម្ពព្រះគម្ពីរ King James នៅឆ្នាំ 1611 ការធ្វើឲ្យសាររបស់ Miller ក្លាយជាទម្រង់ផ្លូវការ ដូចដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងកាសែត Vermont Telegraph ការរៀបចំនិងចេញផ្សាយសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ និងការបោះពុម្ពផ្សាយ The Time of the End នៅក្នុងទស្សនាវដ្តី Our Firm Foundation សុទ្ធតែជាការបោះពុម្ពផ្សាយ។ ទាំងការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំទាំងពីរ តំណាងឲ្យការបោះពុម្ពផ្សាយមួយ ជាសញ្ញាសម្គាល់ប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ចំនួន “ពីររយម្ភៃ” គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃតំណភ្ជាប់ទំនាយមួយ ហើយការបោះពុម្ពផ្សាយទាំងបួនត្រូវបានភ្ជាប់គ្នា ដោយសារតែវាជាការបោះពុម្ពផ្សាយដូចគ្នា ហើយក៏ដោយសារសារដែលត្រូវបានតំណាងថាជា “ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង” នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររៀងៗខ្លួនរបស់វាផងដែរ។

ព្រះគម្ពីរ ឆ្នាំ ១៦១១ តំណាងឲ្យការប្រាស្រ័យទាក់ទងនៃដំណឹងល្អពីតុលាការស្ថានសួគ៌មកកាន់មនុស្សជាតិ។ សាររបស់ Miller ត្រូវបានដាក់ក្នុងបរិបទនៃទំនាយអំពីពេលវេលា ហើយផ្ទាំងគំនូសបរិសុទ្ធទាំងពីររបស់ Habakkuk ធ្វើឲ្យអាចស្គាល់បានយ៉ាងងាយថា សាររបស់ Miller ត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាពដោយបន្ទាត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រ។ “Vermont” មានន័យថា “ភ្នំបៃតង” ហើយតាមការបំភ្លឺដោយព្រះវិញ្ញាណ “បៃតង” ជានិមិត្តសញ្ញានៃសេចក្តីជំនឿ។

> «សុបិន​នេះ​បាន​ផ្ដល់​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​ដល់​ខ្ញុំ។ ខ្សែ​ពណ៌​បៃតង​នោះ នៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ តំណាង​ឲ្យ​សេចក្ដី​ជំនឿ ហើយ​សោភ័ណភាព និង​ភាព​សាមញ្ញ​នៃ​ការ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះ បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ភ្លឺ​ឡើង​ក្នុង​ព្រលឹង​របស់​ខ្ញុំ»។ Christian Experience and Teachings, 28.

សាររបស់ Miller ត្រូវបានរៀបចំជាផ្លូវការ ហើយត្រូវបានប្រកាសចេញពីក្រុមជំនុំដ៏ស្មោះត្រង់ ព្រោះ “ភ្នំ” មួយនៅក្នុងគ្រាចុងក្រោយ គឺជា “ក្រុមជំនុំ” មួយ។

> ហើយនៅគ្រាចុងក្រោយ នឹងកើតមានឡើងថា ភ្នំនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ា នឹងត្រូវបានស្ថាបនាឡើងនៅលើកំពូលភ្នំទាំងឡាយ ហើយនឹងត្រូវបានលើកឲ្យខ្ពស់ជាងភ្នំតូចៗទាំងឡាយ; ហើយសាសន៍ទាំងអស់នឹងហូរមកកាន់ទីនោះ។ ហើយប្រជាជនជាច្រើននឹងទៅ ហើយនិយាយថា ចូរអ្នកទាំងឡាយមក ហើយឲ្យយើងឡើងទៅកាន់ភ្នំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ទៅកាន់ព្រះវិហារនៃព្រះរបស់យ៉ាកុប; ហើយទ្រង់នឹងបង្រៀនយើងអំពីផ្លូវទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយយើងនឹងដើរតាមមាគ៌ាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់: ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យនឹងចេញមកពីស៊ីយ៉ូន ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាពីក្រុងយេរូសាឡិម។ អេសាយ ២:២, ៣។

សារនៃការសាកល្បងដែលត្រូវបានរៀបចំជាផ្លូវការរបស់ Miller បានចេញមកពីក្រុមជំនុំស្មោះត្រង់ ហើយការបោះពុម្ពផ្សាយដែលមានឈ្មោះថា The Telegraph តំណាងឲ្យសារមួយមកពីស្ថានសួគ៌ ដូចដែលព្រះគម្ពីរ King James Bible បានធ្វើដែរ ពីព្រោះពាក្យ “telegraph” ដែលបង្កើតឡើងពីពាក្យក្រិកពីរ មានន័យថា សារមួយពីចម្ងាយឆ្ងាយ។ ពាក្យទីមួយ (tele) មានន័យថា “ឆ្ងាយ ឬ ពីចម្ងាយ,” ហើយពាក្យទីពីរ (grapho) មានន័យថា “សរសេរ ឬ កត់ត្រា।” រួមគ្នា វាមានន័យថា “សរសេរ ឬ បញ្ជូនពីចម្ងាយ។” នៅឆ្នាំ 1611 ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈការផលិតព្រះគម្ពីរ King James Bible បានបញ្ជូនសាររបស់ទ្រង់មកពីស្ថានសួគ៌ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ សាររបស់ Miller ដូចដែលត្រូវបានរៀបចំជាផ្លូវការជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1831 ក្នុង Vermont Telegraph ក៏បានបញ្ជូនសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មកពីស្ថានសួគ៌ផងដែរ។ សារនោះគឺជា “ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង” ដែលត្រូវបានបើកឡើងនៅ “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់” ក្នុងឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកបានបង្កើតដំណើរការសាកល្បងបីជំហានសម្រាប់ជំនាន់នោះ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះបានក្លាយជាគំរូជាមុននៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Future for America។

សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យនៅឆ្នាំ 1776 តំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមនៃសត្វពីផែនដីក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 13។ វាតំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយដោយការនោះផងដែរ វាបញ្ជាក់អំពីការកម្រិតនៃឯករាជ្យនៅចុងបញ្ចប់នៃសហរដ្ឋអាមេរិក។ សាររបស់ Future for America (ដូចដែលឈ្មោះបានបញ្ជាក់) កំណត់ចុងបញ្ចប់ដែលត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូនៅក្នុងការចាប់ផ្តើម ដោយការបោះពុម្ពផ្សាយសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ។ ពីររយម្ភៃឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 1996 ក្រសួងបម្រើដែលបានផលិតទស្សនាវដ្តី The Time of the End បានទទួលអង្គភាពនីតិបុគ្គលដែលពីមុនត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថា Future for America។ នៅឆ្នាំនោះ ទស្សនាវដ្តី The Time of the End ដែលត្រូវបានផ្សំឡើងពីអត្ថបទនានាដែលបានចេញផ្សាយក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយដែលមានឈ្មោះថា Our Firm Foundation ត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយ។

ឈ្មោះ​នៃ​កិច្ចបម្រើ Future for America សំដៅ​ទៅលើ​ប្រវត្តិ​នៃ​សេចក្តីប្រកាស​ឯករាជ្យ ពីព្រោះ​ការបោះពុម្ពផ្សាយ​នោះ​បាន​សម្គាល់​ការចាប់ផ្តើម​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ​តែងតែ​បង្ហាញ​ចុងបញ្ចប់​តាមរយៈ​ការចាប់ផ្តើម។ ចំណងជើង​នៃ​ការបោះពុម្ពផ្សាយ គឺ The Time of the End ដែល​សំដៅ​ទាំង “the time of the end” នៅ​ឆ្នាំ 1989 ប៉ុន្តែ​ក៏​សំដៅ​ដល់​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ពេលវេលា​សាកល្បង​ផងដែរ នៅពេល​មីកែល​ក្រោកឈរ។ សារ​ដែល​ត្រូវបាន​រៀបចំ​ជា​ផ្លូវការ​នៅក្នុង​ការបោះពុម្ពផ្សាយ​នោះ (ដានីយ៉ែល ជំពូក 11 ខ 40 ដល់ 45) ត្រូវបាន​បើកត្រា​ដោយ​ការដួលរលំ​នៃ​សហភាពសូវៀត នៅ​ឆ្នាំ 1989 (the time of the end) ហើយ​ខ​ទាំងនោះ​ដែល​ត្រូវបាន​បើកត្រា បាន​បង្ហាញ​លំដាប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ​ដែល​ដំណើរ​ទៅមុខ​ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1989 រហូត​ដល់​ខ​ទី 1 នៃ​ជំពូក 12 ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ថា មីកែល​ក្រោកឈរ ហើយ​ពេលវេលា​សាកល្បង​របស់​មនុស្សជាតិ​ត្រូវបាន​បិទ។

ចាប់ពីការបោះពុម្ពផ្សាយនៃ សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យ នៅឆ្នាំ 1776 រហូតដល់ការបោះពុម្ពផ្សាយទស្សនាវដ្តី The Time of the End គឺស្មើនឹងរយៈពេលពីររយម្ភៃឆ្នាំ ហើយទាំងការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់កំពុងនិយាយអំពីប្រធានបទព្យាករណ៍ដូចគ្នា។ ការបោះពុម្ពផ្សាយនៃ The Time of the End ត្រូវបានចងក្រងឡើងពីជំពូកទាំងឡាយដែលបានបោះពុម្ពជាលើកដំបូងជាអត្ថបទនៅក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយ Our Firm Foundation ហើយវាតំណាងឲ្យសេចក្តីពិតខាងព្យាករណ៍ថា បើគ្មានការកាន់ខ្ជាប់ជាប់លាប់នឹងសេចក្តីពិតមូលដ្ឋាននៃចលនា Millerite (ដែលគឺជា “our firm foundation”) នោះមិនអាចយល់អំពី “ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង” នៅក្នុង “ពេលវេលាចុងបញ្ចប់” ក្នុងឆ្នាំ 1989 បានឡើយ។

សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវដែលត្រូវបានតំណាងថា «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» និងសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវដែលតំណាងឲ្យ «ការធ្វើឲ្យសារនោះមានទម្រង់ផ្លូវការ» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នានៃចលនាទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីបី ទាំងពីរនោះសុទ្ធតែមានធាតុទំនាយនៃ «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវបន្ទាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នាទាំងនោះ គឺជាការផ្តល់អំណាចដល់សារនោះ ដូចដែលបានសម្គាល់ដោយការយាងចុះមករបស់ទេវតានៃវិវរណៈ ១០ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ឬទេវតានៃវិវរណៈ ១៨ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១។ ការសម្រេចបំពេញនៃវេទនាលើកទីពីរ ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ៩ បាននាំឲ្យទេវតានៃវិវរណៈ ១០ យាងចុះមក ហើយការសម្រេចបំពេញនៃវេទនាលើកទីបី ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១០ បាននាំឲ្យទេវតានៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ យាងចុះមក។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ស្របគ្នា​ទាំងនោះ ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​ចាប់ផ្តើម «ប្រោះ» នៅ​ចំណុច​ដែល​ទេវតា​ចុះមក។ នៅ​ចំណុច​នោះ សារ​នោះ​ត្រូវបាន «ប្រទាន​អំណាច» ដោយ​ការ​បញ្ជាក់​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​ដែល​បាន​ទាយទុក​ជាមុន។ ចំពោះ​ពួក​មីឡឺរ៉ាយ វា​គឺ​ជា​ការ​បញ្ចប់​នៃ​អធិភាព​របស់​អូតូម៉ង់ ក្នុង​ការ​បំពេញ​ពាក្យទំនាយ​អំពី​ពេលវេលា​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​ពីរ នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៩ ខ ១៥។ ចំពោះ​ចលនា​នៃ​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ វា​គឺ​ជា «ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​ខឹងសម្បារ» ដែល​ជា​ពាក្យទំនាយ​អំពី​សាសនា​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​បី ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពេល​នៃ​ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ១០:៧ ដែល​ត្រូវបាន​បំពេញ នៅ​ពេល​អគារ​ធំៗ​នៃ​ទីក្រុង​ញូវយ៉ក ត្រូវបាន​បំផ្លាញ​ចុះ។

គ្រប់​សញ្ញាសម្គាល់​សំខាន់ៗ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ស្របគ្នា​ទាំងនោះ មាន​ទំនាក់ទំនង​ដោយ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​នឹង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអង្គ​អ្នក​គណនា​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ទ្រង់​ដាក់​ហត្ថលេខា​របស់​ទ្រង់​លើ​ទំនាក់ទំនង​នៃ​និមិត្ត​ទាំងពីរ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ និង​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ។ អ្នក​យាម​ព្យាករណ៍​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​នៅ​ពេល​ទេវតា​ចុះ​មក បាន​ផ្លុំ​ត្រែ​ព្រមាន​មួយ ដែល​រួម​បញ្ចូល​សារ​ទៅ​កាន់​ឡាវឌីសេ ដោយ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1856 នោះ ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ដោយ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​នឹង​ការ​បើក​ត្រា​នៃ​ពន្លឺ​ដ៏​ធំ​ជាង​របស់ “ប្រាំពីរ​គ្រា”។ សញ្ញាសម្គាល់​នៃ​តារាង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ផែនទី​អ្នកត្រួសត្រាយ​ឆ្នាំ 1843 និង 1850 ដែល​ទាំង​ពីរ​បង្ហាញ​ជា​រូបភាព​នូវ “ប្រាំពីរ​គ្រា” នោះ បាន​មក​ដល់​នៅ​ចន្លោះ​ការ​ចុះ​មក​របស់​ទេវតា និង “ការ​ខកចិត្ត​លើក​ទីមួយ” នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ស្របគ្នា​នីមួយៗ។

សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវនៃ «រយៈពេលពន្យារពេល» ត្រូវបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹងការព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យក្នុងឆ្នាំ 1843 ដែលជាការព្យាករណ៍អំពីការសម្រេចពេញលេញទាំងពីរ គឺរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំផងដែរ។ សារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៃការសម្រេចពេញលេញដែលជិតមកដល់នៃរយៈពេលព្យាករណ៍ទាំងពីរនោះ។ «ទ្វារ» នៃសម័យកាលការប្រោសប្រទានដែលបានបិទ នៅសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវចុងក្រោយ កំណត់អត្តសញ្ញាណការសម្រេចពេញលេញនៃរយៈពេលព្យាករណ៍ទាំងពីរនោះ ហើយសម្គាល់ទីកន្លែងដែលត្រែទីប្រាំពីរ ឬត្រែយូប៊ីលី ចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើង។ សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវនីមួយៗនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនីមួយៗ ត្រូវបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹង «ប្រាំពីរដង» ហើយ «ប្រាំពីរដង» នោះតំណាងឲ្យខ្សែស្រឡាយដែលចងភ្ជាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរជាមួយគ្នា ហើយប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងពីរនោះតំណាងឲ្យសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។

យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

> «សម្រាប់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ជំពប់​នៅ​ព្រះបន្ទូល ដោយ​ព្រោះ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់» នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​ជា​ថ្ម​នៃ​ការ​ជំពប់​ចិត្ត​ដល់​ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ «ថ្ម​ដែល​ពួក​ជាង​សង់​បាន​បដិសេធ ថ្ម​នោះ​ឯង​បាន​ត្រូវ​តាំង​ឡើង​ជា​ថ្ម​កែង​ដ៏​សំខាន់»។ ដូច​ជា​ថ្ម​ដែល​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ​នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​បេសកកម្ម​របស់​ទ្រង់​នៅ​លើ​ផែនដី ក៏​បាន​ទ្រាំទ្រ​នូវ​ការ​មិន​អើពើ និង​ការ​ធ្វើ​បាប​ផង​ដែរ។ ទ្រង់ «ត្រូវ​មនុស្ស​មើលងាយ និង​បដិសេធ ជា​មនុស្ស​នៃ​ទុក្ខ​ព្រួយ ហើយ​ស្គាល់​ច្បាស់​អំពី​សេចក្ដី​សោកសៅ… ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​មើលងាយ ហើយ​យើង​ខ្ញុំ​មិន​បាន​គិត​ទុក​ទ្រង់​ជា​អ្វី​ឡើយ»។ អេសាយ 53:3។ ប៉ុន្តែ​ពេល​វេលា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ ដែល​ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​បាន​លើក​តម្កើង។ ដោយ​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​ពី​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ស្លាប់ ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ថា​ជា «ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ដោយ​ព្រះចេស្តា»។ រ៉ូម 1:4។ នៅ​ក្នុង​ការ​យាង​មក​ជា​លើក​ទីពីរ​របស់​ទ្រង់ ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្ដែង​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ឥឡូវ​នេះ​ហៀប​នឹង​ឆ្កាង​ទ្រង់ នឹង​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្ដី​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សកលលោក ថ្ម​ដែល​ត្រូវ​បាន​បដិសេធ​នោះ នឹង​ក្លាយ​ជា​ថ្ម​កែង​ដ៏​សំខាន់។

> «ហើយលើអ្នកណាក៏ដោយដែលថ្មនេះធ្លាក់លើ នោះវានឹងកិនគាត់ឲ្យទៅជាម្សៅ»។ ប្រជាជនដែលបានបដិសេធព្រះគ្រីស្ទ នឹងឃើញទីក្រុង និងជាតិសាសន៍របស់ខ្លួនត្រូវបំផ្លាញក្នុងពេលមិនយូរប៉ុន្មាន។ សិរីរុងរឿងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបំបាក់ ហើយត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយដូចធូលីនៅមុខខ្យល់។ ហើយអ្វីទៅដែលបានបំផ្លាញជនជាតិយូដា? គឺជាថ្មនោះឯង ដែលបើពួកគេបានសង់លើវា នោះវានឹងបានជាសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។ គឺជាព្រះគុណនៃព្រះដែលត្រូវបានមើលងាយ សេចក្តីសុចរិតដែលត្រូវបានបដិសេធ សេចក្តីមេត្តាករុណាដែលត្រូវបានស្រាលតម្លៃ។ មនុស្សបានដាក់ខ្លួនឯងឲ្យប្រឆាំងនឹងព្រះ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលនឹងបានជាសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ពួកគេ បានប្រែក្លាយទៅជាសេចក្តីវិនាសរបស់ពួកគេ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះបានតែងតាំងសម្រាប់ជីវិត នោះពួកគេបានឃើញថាជាសម្រាប់សេចក្តីស្លាប់។ ក្នុងការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទរបស់ជនជាតិយូដា មានសេចក្តីវិនាសនៃក្រុងយេរូសាឡឹមពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងនោះ។ ឈាមដែលបានហូរនៅលើកាល់វ៉ារី គឺជាទម្ងន់ដែលទម្លាក់ពួកគេចុះទៅក្នុងសេចក្តីវិនាស សម្រាប់លោកិយនេះ និងសម្រាប់លោកិយខាងមុខ។ ដូច្នេះដែរ នឹងកើតមាននៅថ្ងៃចុងក្រោយដ៏ធំធេង នៅពេលការជំនុំជម្រះនឹងធ្លាក់លើអ្នកដែលបដិសេធព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាថ្មនៃការជំពប់របស់ពួកគេ នោះពេលនោះនឹងលេចមកចំពោះពួកគេដូចជាភ្នំមួយសម្រាប់សងសឹក។ សិរីរុងរឿងនៃព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលចំពោះមនុស្សសុចរិតគឺជាជីវិត នោះចំពោះមនុស្សអាក្រក់នឹងទៅជាភ្លើងឆេះបំផ្លាញ។ ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលត្រូវបានបដិសេធ ព្រះគុណដែលត្រូវបានមើលងាយ មនុស្សបាបនឹងត្រូវវិនាស។

> តាមរយៈគំរូជាច្រើន និងការព្រមានដដែលៗ ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញថា តើលទ្ធផលអ្វីនឹងកើតមានដល់ពួកយូដា ដោយសារតែការបដិសេធព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ នៅក្នុងពាក្យទាំងនេះ ទ្រង់កំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សទាំងអស់ក្នុងគ្រប់សម័យកាល ដែលបដិសេធមិនព្រមទទួលទ្រង់ជាព្រះប្រោសលោះរបស់ខ្លួន។ ការព្រមាននីមួយៗ គឺសម្រាប់ពួកគេ។ ព្រះវិហារដែលត្រូវបានបំពានបរិសុទ្ធភាព កូនប្រុសដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ អ្នកថែចម្ការទំពាំងបាយជូរដ៏ក្លែងក្លាយ និងអ្នកសង់សំណង់ដែលពោរពេញដោយការមើលងាយ សុទ្ធតែមានគំរូស្រដៀងគ្នានៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់មនុស្សមានបាបគ្រប់រូប។ លុះត្រាតែគេប្រែចិត្ត វិនាសកម្មដែលរឿងទាំងនោះបានបញ្ជាក់ជាមុន នឹងក្លាយជាចំណែករបស់គេ។ The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles