Article

# ដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់

តារាង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក

Author

Jeff Pippenger

Published

October 16, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

តារាង​ទាំង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក ៤ នៃ ៩៥

សម្រាប់ខ្ញុំ វាពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការឆ្លងកាត់កំណត់ចំណាំប្រាំបីទំព័រ ក្នុងការបង្ហាញមួយរយៈប្រហែលមួយម៉ោង។ ហើយប្រសិនបើលោកអ្នកកត់សម្គាល់ យើងមាន ២០ ទំព័រ; ដូច្នេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែជម្រាបឲ្យលោកអ្នកដឹងថា ខ្ញុំមិនមានបំណងអានកំណត់ចំណាំទាំងនេះទេ។ ខ្ញុំមានបំណងអានខ្លះៗនៃអត្ថបទទាំងនេះនៅទីនេះ សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងទស្សនាតាម LiveStream ដែលអាចទាញយកកំណត់ចំណាំបាន; ហើយសម្រាប់អ្នកដែលនៅទីបំផុតនឹងមើលវាតាម DVD ដើម្បីឲ្យពួកគេមានអត្ថបទនេះជាកំណត់ត្រាសម្រាប់ខ្លួនឯង ប្រសិនបើពួកគេមិនទាន់មានអត្ថបទទាំងនេះស្រាប់សម្រាប់ប្រើប្រាស់។ អ្វីដែលយើងកំពុងដោះស្រាយ គឺ តារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ហើយនៅចំណុចនេះ អ្វីទាំងអស់ដែលយើងកំពុងធ្វើ គឺព្យាយាមបង្ហាញថា អេលែន វ៉ៃត៍ ស្របគ្នាជាមួយសេចក្តីពិតដែលត្រូវបានតំណាងនៅលើគំនូសតាងឆ្នាំ 1843 នេះ។

ការបង្ហាញបីដំបូងដែលយើងបានបញ្ចប់កាលពីម្សិលមិញ បានបង្ហាញថា អេលែន វ៉ៃត៍ យល់ព្រមគាំទ្រយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងជាក់លាក់ ចំពោះទំនាយពេលវេលា 2520 ថាមានសុពលភាព នៅក្នុង សំណេរដំបូង ទំព័រ 236។

នៅពេលនិយាយអំពីការខកចិត្តលើកទីមួយនៅខែមីនា ឆ្នាំ 1844 នាងបាននិយាយថា បន្ទាប់ពីការខកចិត្តនោះ ពួក Millerites បានបន្តសិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយពួកគេបានរកឃើញថា ភស្តុតាងដដែលដែលបាននាំឲ្យពួកគេទាយថា ឆ្នាំ 1843 ជាឆ្នាំបញ្ចប់នៃ 2520, 2300, និង 1335 នោះ ភស្តុតាងដដែលនោះត្រូវបានទទួលស្គាល់នៅពេលនោះនៅក្នុងឆ្នាំ 1844 ដើម្បីបញ្ជាក់ថា រយៈពេលទំនាយទាំងនេះបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ ហើយយើងបានពិភាក្សាថា រយៈពេលទំនាយតែប៉ុណ្ណោះដែលនាងអាចកំពុងសំដៅដល់ គឺទាំងពីរនេះ [សំដៅទៅលើ 2520 និង 2300 នៅលើផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1843] មិនមែន 1335 ទេ។ 1335 បានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងសម័យក្រោយគ.ស.; វាបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1843។ ដូច្នេះ នាងកំពុងដាក់ការគាំទ្ររបស់នាងលើការយល់ដឹងអំពីទំនាយ 2520 និងទំនាយ 2300 ឆ្នាំ។

ហើយបន្ទាប់មក នាងបានបន្តនិយាយថា ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ខណៈដែលពួកគេបានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញភស្តុតាងថា ព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាបីបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844 នេះហើយជាមូលហេតុដែលបណ្ដាលឲ្យមានការបៀតបៀន ដែលបានបង្ខំឲ្យពួក Millerites ចេញពីក្រុមជំនុំ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ ដែលនៅទីនេះ នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ បុរសនិងស្ត្រីកំពុងត្រូវបានបៀតបៀននៅក្នុងក្រុមជំនុំ Adventist ពីព្រោះការនាំមកបង្ហាញព័ត៌មានអំពីមូលហេតុដែល 2520 បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។

## ដឹកនាំដោយព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់

ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ​យើង​កំពុង​ផ្លាស់​ទៅ​កាន់​ប្រធានបទ​មួយ​ទៀត គឺ​ប្រធានបទ​នេះ​នៅ​ទីនេះ [យោង​ទៅ​កាន់ AD508 លើ​តារាង​ឆ្នាំ 1843]។ អ្នក​នឹង​ឃើញ​ថា ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ទាន់​បាន​ពិនិត្យ​តារាង​ទាំងនេះ​ទេ សិស្ទើរ វ៉ាយត៍ បាន​និយាយ​អំពី​តារាង​ឆ្នាំ 1843 នេះ​ថា «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដឹកនាំ​ក្នុង​តារាង​នេះ» ហើយ​នាង​បាន​និយាយ​អំពី​តារាង​ឆ្នាំ 1850 នេះ​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​នៃ​តារាង​នេះ។ ដូច្នេះ នាង​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ពាក់ព័ន្ធ​ក្នុង​ការ​ផលិត​តារាង​ទាំង​ពីរ​នេះ ហើយ​របៀប​ដែល​វា​ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​ឡើង គឺ​មាន​គោលបំណង​ដោយ​មនុស្ស។ ពួក​មីឡឺរ៉ាយត៍​បាន​ធ្វើ​វា​ដោយ​ចេតនា ប៉ុន្តែ​វា​គឺ​ដោយ​ការ​រចនា​របស់​ព្រះ។

នៅទីនេះ ចាប់ពីឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ចុះមកដល់ឆ្នាំ គ.ស. 1843 តាមអ្វីដែលពួកគេបានជឿ នេះគឺជាជួរឈរ [យោងទៅកាន់ជួរឈរទីពីរពីខាងឆ្វេងលើផែនទី 1843] ដែលកំណត់ 2520 ដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ហើយពួកគេបានគិតថា បញ្ចប់នៅឆ្នាំ គ.ស. 1843។

ហើយពួកគេបានរក្សាទុករូបបង្ហាញដ៏ច្បាស់លាស់នេះនៅលើផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1850 ចាប់ពីទីនេះ [សំដៅទៅលើជួរឈរទីបីពីខាងឆ្វេង] 677BC រហូតដល់ទីនេះ AD1844។ នេះគឺជាជួរឈរនៃ 2520 ដែលមាននៅលើផ្ទាំងគំនូសទាំងពីរ។

ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​ជួរឈរ​ទាំងនេះ គឺ​ជា​ឈើឆ្កាង ដូចគ្នា​ទាំង​ពីរ​ករណី។

ហើយ​នៅ​ខាង​ក្រោម​ឈើឆ្កាង​នោះ​ផ្ទាល់ គឺ​ជា​សេចក្ដី​យោង​ទៅ​កាន់ «ប្រចាំថ្ងៃ»។ ហើយ​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ប្រចាំថ្ងៃ» គឺ​សាសនា​ពហុទេវនិយម ហើយ​ឫសគល់​នៃ​សាសនា​ពហុទេវនិយម គឺ​ការ​លើក​តម្កើង​ខ្លួនឯង; ហើយ​នៅ​ត្រង់​នេះ​ហើយ ដែល​អ្នក​អាច​ឃើញ​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នៅ​ក្នុង​ការ​នេះ មិន​មែន​ចាំបាច់​ជា​ដៃ​មនុស្ស​លើ​គំនូសតាង​ទាំង​ពីរ​នេះ​ទេ។

ដើម្បីឲ្យការលើកតម្កើងខ្លួនឯងរបស់យើង ត្រូវបានដកចេញពីយើង សម្រាប់អ្នក និងខ្ញុំ ឬសម្រាប់នរណាម្នាក់ក៏ដោយ យើងត្រូវមកដល់ជើងឈើឆ្កាង ដូចដែលបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅលើតារាងទាំងពីរនេះ។ មេរៀននោះត្រូវបានបង្ហាញជារូបភាព។

ហើយ ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលយើងនិយាយអំពីជួរឈរនៃ 2520 ដែលមានឈើឆ្កាងនៅកណ្ដាល នោះយើងដឹងថា ក្នុងការបំពេញព្រះបន្ទូលនៃ ដានីយ៉ែល 9 នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកដើម្បីបញ្ជាក់សញ្ញាសញ្ញាប័ណ្ណជាមួយមនុស្សជាច្រើនសម្រាប់មួយសប្ដាហ៍ នោះមួយសប្ដាហ៍នោះស្មើនឹង 2520 ថ្ងៃ ហើយនៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍នោះ ព្រះអង្គត្រូវបានឆ្កាង។ ដូច្នេះ នៅកណ្ដាលជួរឈរទាំងនេះលើគំនូសតាងនីមួយៗ យើងឃើញឈើឆ្កាង ហើយទាំងនេះកំពុងបង្ហាញន័យទៅកាន់ 2520 ថ្ងៃ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សញ្ញាសញ្ញាប័ណ្ណជាមួយមនុស្សជាច្រើន។

ដូច្នេះ ឥឡូវ​នេះ​យើង​នឹង​លើក​យក​អំពី «ព្រះរាជកិច្ចប្រចាំថ្ងៃ» និង​ការ​អនុមោទនា​របស់​អេលែន វ៉ាយត៍​ចំពោះ​វា។

> ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំថា ទ្រង់បានលាតសន្ធឹងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ដើម្បីនាំយកសំណល់នៃប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់មកវិញ ហើយថា ក្នុងពេលនៃការប្រមូលផ្តុំនេះ ត្រូវតែបង្កើនកិច្ចខិតខំទ្វេដងឡើង។ ក្នុងពេលនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានវាយប្រហារ និងត្រូវបានហែកចេញ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ក្នុងពេលនៃការប្រមូលផ្តុំ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រោសឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់បានជាសះស្បើយ និងរុំរបួសរបស់ពួកគេ។ ក្នុងពេលនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយ កិច្ចខិតខំដែលបានធ្វើឡើង ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិត មានប្រសិទ្ធិភាពតិចតួចប៉ុណ្ណោះ សម្រេចបានតិចតួច ឬមិនបានអ្វីសោះឡើយ; ប៉ុន្តែ ក្នុងពេលនៃការប្រមូលផ្តុំ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ កិច្ចខិតខំដើម្បីផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិត នឹងមានប្រសិទ្ធិភាពតាមគោលបំណងដែលបានកំណត់។ មនុស្សទាំងអស់គួរតែរួបរួមគ្នា និងមានចិត្តខ្នះខ្នែងក្នុងកិច្ចការ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វាជាការខុសសម្រាប់អ្នកណាក៏ដោយ ដែលយកពេលនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយមកធ្វើជាគំរូ ដើម្បីគ្រប់គ្រងយើងនៅពេលនេះ ក្នុងពេលនៃការប្រមូលផ្តុំ; ដ្បិតបើព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើអ្វីច្រើនសម្រាប់យើងឥឡូវនេះ លើសពីអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើនៅពេលនោះទេ នោះអ៊ីស្រាអែលនឹងមិនត្រូវបានប្រមូលមកវិញឡើយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយថា វាមិនគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; ថា តួលេខទាំងនោះគឺដូចដែលទ្រង់មានបំណងឲ្យវាជា; ថា ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅលើវា ហើយបានលាក់កំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់អាចឃើញវាបានឡើយ រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹងពាក្យ «ប្រចាំថ្ងៃ» (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ «យញ្ញបូជា» ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អត្ថបទនោះទេ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីរឿងនេះដល់ពួកអ្នកដែលបានប្រកាសសំឡេងរំឭកអំពីម៉ោងនៃការវិនិច្ឆ័យ។ កាលណាការរួបរួមមានស្ថិតនៅ មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»; ប៉ុន្តែក្នុងភាពច្របូកច្របល់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗត្រូវបានទទួលយក ហើយភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានបន្តតាមមក។ ពេលវេលាមិនបានក្លាយជាការសាកល្បងតាំងពីឆ្នាំ 1844 មកទេ ហើយវានឹងមិនក្លាយជាការសាកល្បងម្តងទៀតឡើយ។

> «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ត្រូវ​តែ​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​បែក​ខ្ញែក ប៉ុន្តែ​វា​មិន​ត្រូវ​ព្យួរ​លើ​ពេល​វេលា​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មាន​អ្នក​ខ្លះ​កំពុង​ទទួល​ការ​រំភើប​ចិត្ត​ក្លែងក្លាយ ដែល​កើត​ចេញ​ពី​ការ​អធិប្បាយ​អំពី​ពេល​វេលា; ប៉ុន្តែ​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ខ្លាំង​ជាង​អ្វី​ដែល​ពេល​វេលា​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​បាន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា សារ​នេះ​អាច​ឈរ​លើ​គ្រឹះ​របស់​ខ្លួន​វា​ផ្ទាល់ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា​ដើម្បី​ពង្រឹង​វា​ឡើយ; ហើយ​វា​នឹង​ទៅ​ដោយ​អំណាច​ដ៏​ខ្លាំងក្លា ហើយ​នឹង​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​វា ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចប់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ដោយ​សេចក្ដី​សុចរិត។»

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជាក់ឲ្យឃើញអំពីមនុស្សខ្លះដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងកំហុសដ៏ធំ ដោយជឿថា វាជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេក្នុងការទៅក្រុងយេរូសាឡឹមចាស់ ហើយគិតថា ពួកគេមានកិច្ចការមួយត្រូវធ្វើនៅទីនោះ មុនពេលព្រះអម្ចាស់យាងមក។ ទស្សនៈបែបនេះមាននិន្នាការបង្វែរគំនិត និងការយកចិត្តទុកដាក់ចេញពីកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះអម្ចាស់ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីបី; ដ្បិត អស់អ្នកដែលគិតថា ពួកគេនៅតែត្រូវទៅក្រុងយេរូសាឡឹម នឹងមានចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេនៅទីនោះ ហើយធនធានរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានទប់ទុកពីបុព្វហេតុនៃសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីយកទៅប្រើសម្រាប់នាំខ្លួនពួកគេ និងអ្នកដទៃឲ្យទៅដល់ទីនោះ។ ខ្ញុំបានឃើញថា បេសកកម្មបែបនោះមិនអាចសម្រេចផលល្អពិតប្រាកដណាមួយឡើយ ថែមទាំងត្រូវចំណាយពេលយូរណាស់ ដើម្បីធ្វើឲ្យជនជាតិយូដាចំនួនតិចតួចប៉ុណ្ណោះជឿ សូម្បីតែអំពីការយាងមកលើកទីមួយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាន់តែពិបាកជាងនេះទៅទៀតក្នុងការឲ្យពួកគេជឿអំពីការយាងមកលើកទីពីររបស់ទ្រង់។ ខ្ញុំបានឃើញថា សាតាំងបានបោកបញ្ឆោតមនុស្សខ្លះយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរឿងនេះ ហើយថា ព្រលឹងជាច្រើននៅជុំវិញពួកគេក្នុងស្រុកនេះ អាចត្រូវបានពួកគេជួយ និងនាំឲ្យកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះបាន ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងទុកអ្នកទាំងនោះឲ្យវិនាស។ ខ្ញុំក៏បានឃើញផងដែរថា ក្រុងយេរូសាឡឹមចាស់នឹងមិនត្រូវបានស្ថាបនាឡើងវិញឡើយ; ហើយថា សាតាំងកំពុងខិតខំអស់ពីសមត្ថភាពរបស់វា ដើម្បីនាំចិត្តគំនិតរបស់កូនចៅរបស់ព្រះអម្ចាស់ឲ្យទៅផ្តោតលើរឿងទាំងនេះនៅពេលឥឡូវនេះ គឺនៅក្នុងគ្រាប្រមូលផ្តុំ ដើម្បីរារាំងពួកគេមិនឲ្យបោះទាំងស្រុងនូវការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកគេទៅក្នុងកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយដើម្បីបណ្តាលឲ្យពួកគេមិនអើពើនឹងការរៀបចំដ៏ចាំបាច់សម្រាប់ថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់។” Early Writings, 74–76.

មានចំណុចមួយចំនួនដែលយើងនឹងបង្ហាញ គឺថា យើងមានអត្ថបទមួយពី Early Writings ទំព័រ 74។ យើងបានពិភាក្សាអំពីនេះពីមុនមកហើយ។ ចំណុចជាច្រើនទាំងនេះដែលយើងនឹងលើកយកមកពិភាក្សាក្នុងការបង្ហាញនេះ យើងក៏បានពិភាក្សារួចមកហើយដែរ; ប៉ុន្តែ ភាគច្រើនក្នុងចំណោមយើងមិនយល់ថា អត្ថបទនេះនៅក្នុង Early Writings បានឆ្លងកាត់ការវិវត្តមួយឡើយ។ តាមរបៀបដែលវាមានស្រាប់នៅក្នុងសៀវភៅ Early Writings មនុស្សនឹងយកអ្វីដែលមាននៅក្នុង Early Writings មកបកស្រាយខុស ដើម្បីបំភាន់សេចក្តីពិត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកត្រឡប់ទៅកាន់ឯកសារប្រភពដើមវិញ នោះតក្កវិជ្ជាដែលពួកគេប្រើសម្រាប់ការបកស្រាយខុសសេចក្តីពិតនោះ នឹងត្រូវដកចេញ។

ដូច្នេះ មានអ្វីជាច្រើនដែលអាចនិយាយអំពីបញ្ហានេះបាន។ ខ្ញុំនឹងកំណត់បង្ហាញតែពីរបីចំណុចប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះនៅទីនេះ យើងកំពុងពិចារណាអំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ»។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ពីសៀវភៅ Early Writings ខ្ញុំសូមឲ្យអ្នកកត់សម្គាល់គំនិតពីរដំបូងបំផុត គឺ ថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា។

យល់ហើយ។ ថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ប្រសិនបើអ្នកមិនសូវស្គាល់អំពីវា អ្នកអាចដាក់ឆ្នាំ 1850 នៅទីនោះបាន; ថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850។ នេះមានឥទ្ធិពលលើការយល់ដឹងឲ្យបានត្រឹមត្រូវអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»។

ចុងបញ្ចប់នៃកថាខណ្ឌទីមួយ គឺជាសេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយ ដែលយើងបានពិចារណារួចហើយនៅទីនេះក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃកន្លងមកនេះថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញថា តារាងឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយថា វាមិនគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; ថា តួលេខទាំងនោះគឺដូចដែលទ្រង់បានសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យវាជា; ថា ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅលើវា ហើយបានលាក់កំហុសមួយក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់អាចឃើញវាបាន រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ»។

កថាខណ្ឌទីពីរនិយាយថា «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង —“ប្រចាំថ្ងៃ” (ដានីយ៉ែល 8:12) . . . .»។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកគ្រាន់តែរក្សាទុកវានៅក្នុងការចងចាំរបស់អ្នក—យើងនឹងពិនិត្យអំពីវានៅពេលក្រោយជាមិនខាន ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ—នៅពេល “ប្រចាំថ្ងៃ” ត្រូវបានបង្ហាញនៅលើតារាងឆ្នាំ 1843 នៅទីនេះ វានិយាយថា «ការដកចេញនូវ “ប្រចាំថ្ងៃ”»; វានិយាយថា «ដានីយ៉ែល 12:11 និង 12»។ នៅលើតារាងឆ្នាំ 1850 នៅពេលវាកំពុងពិភាក្សាអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” វានិយាយថា «អំណាចគ្រប់គ្រងនៃសាសន៍មិនជឿ ឬនៅពេល “ប្រចាំថ្ងៃ” ត្រូវបានដកចេញ ដានីយ៉ែល 11:31»។ ដូច្នេះ នៅលើតារាងទាំងពីរនេះ ការសង្កត់ធ្ងន់ដែលពួកគេកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណពី ដានីយ៉ែល 11:31 និង ដានីយ៉ែល 12:11 គឺការដកចេញនូវ “ប្រចាំថ្ងៃ”។ ត្រឹមត្រូវទេ?

> ហើយ​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល 11:31 និង ដានីយ៉ែល 12:11 ពាក្យ​ភាសាហេប្រ៊ូ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​ថា «ដក​ចេញ» គឺ sur ហើយ​វា​មាន​ន័យ​ថា «ដក​ចេញ»; វា​មាន​ន័យ​ថា «យក​ចេញ»។

ប៉ុន្តែ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ៨ ក្នុងខ ១១ ដែលនិយាយថា កិច្ចបម្រើប្រចាំថ្ងៃត្រូវបានដកចេញ នោះគឺជាពាក្យហេប្រឺមួយផ្សេងទៀត។ វាគឺជា rum ហើយវាមានន័យថា «លើកឡើង និងលើកតម្កើង»។

ដូច្នេះ វីលៀម មីឡឺរ បានប្រើ Cruden's Concordance ហើយ Cruden's Concordance មិនផ្តល់ឲ្យអ្នកនូវការយល់ដឹងណាមួយអំពីភាសាហេប្រឺ ឬភាសាក្រិកឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់កំពុងដឹកនាំពួក Millerites ពីព្រោះ ក្នុងចំណោមទីកន្លែងទាំងបីដែលពាក្យ «Daily» ត្រូវបានយោងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល គឺ ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ដានីយ៉ែល ជំពូក 11 និង ដានីយ៉ែល ជំពូក 12 នៅក្នុងជំពូក 11 និង 12 ពាក្យភាសាហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា «take away» មានន័យថា «take away»។ ហើយអ្វីដែលពួកគេកំពុងសង្កត់ធ្ងន់នៅលើតារាងទាំងនេះ គឺថា នៅពេលដែលសាសនាពហុទេវនិយមត្រូវបានដកចេញ ព្រះបន្ទូលទំនាយ 1290 និង 1335 នឹងចាប់ផ្ដើម។

ប៉ុន្តែ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ៨ ពេលដែល «តង្វាយប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបានដកចេញ នោះមិនមែនកំពុងនិយាយអំពីការត្រូវបានយកចេញទេ; វាកំពុងនិយាយអំពីសាសនានៃអបិសាចនិយម ដែលត្រូវបានលើកតម្កើង និងលើកឲ្យខ្ពស់ឡើង។ ដូច្នេះ ពួក Millerites បានយល់ត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេបានយោងទៅកាន់ជំពូកទាំងពីរនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ដែលនិយាយអំពី «តង្វាយប្រចាំថ្ងៃ» ដែលត្រូវបានដកចេញ។

ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ក្នុងសៀវភៅ Early Writings ហើយនៅពេលយើងត្រឡប់ទៅពិនិត្យឯកសារប្រភពដើមវិញ អ្នកនឹងឃើញនៅក្នុងជំពូកនេះថា ដើមឡើយ មិនមានសេចក្តីយោងទៅកាន់ ដានីយ៉ែល 8:12 នេះនៅទីនោះទេ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា Ellen White បានប្រាប់ពួកគេឲ្យបញ្ចូលសេចក្តីយោងនោះនៅក្នុងឆ្នាំ 1882 នៅពេលដែលពួកគេបោះពុម្ព Early Writings ឬថា អ្នកនិពន្ធកែសម្រួលណាម្នាក់បានដាក់វាចូលទេ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគំរាមកំហែងដោយវានោះទេ ពីព្រោះវាមិនកំពុងនិយាយអំពីការដកចេញនៅទីនេះឡើយ។

វានិយាយនៅក្នុងកថាខណ្ឌទីពីរថា៖ «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង “—ប្រចាំថ្ងៃ” (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ “—យញ្ញបូជា” ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃអត្ថបទដើមឡើយ ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា ដល់អស់អ្នកដែលបានប្រកាសសម្រែកអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។»

ឥឡូវនេះ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន យើងមានការប្រជុំមួយនៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ជាមួយគ្រូគង្វាលលេចធ្លោមួយចំនួននៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ និងគ្រូបង្រៀនមួយចំនួនពីសាលាបណ្តុះបណ្តាលទេវវិទ្យានៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដែលនៅទីនោះ ខ្ញុំបានធ្វើបទបង្ហាញ ហើយពួកគេបានគប់ដុំថ្មរបស់ពួកគេមកលើសារនេះ។

ហើយមានគ្រូគង្វាលម្នាក់នៅទីនោះមកពីប្រទេសអ៊ីតាលី ហើយគាត់បានលើកឡើងនូវអំណះអំណាងដ៏ល្ងង់ខ្លៅមួយអំពីខនេះ។ ហើយអ្វីដែលគាត់បាននិយាយគឺ—ហើយមានអំណះអំណាងដ៏ល្ងង់ខ្លៅជាច្រើនអំពីពាក្យ Daily ដូច្នេះអ្នកនឹងឃើញអំណះអំណាងដ៏ល្ងង់ខ្លៅនេះត្រូវបានប្រើញឹកញាប់ ហើយយើងនឹងកត់ត្រាវានៅទីនេះ។ វានិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង —daily' (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ —sacrifice' ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកនៃអត្ថបទដើមទេ ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវាទៅដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារអំពីម៉ោងជំនុំជម្រះ»។ នេះគឺជាអំណះអំណាងដ៏ល្ងង់ខ្លៅ៖ ពួកគេនិយាយថា Ellen White មិនបានគាំទ្រ Daily នៅទីនេះទេ; នាងកំពុងគាំទ្រការយល់ដឹងរបស់ពួក Pioneer ថា ពាក្យ sacrifice ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកនៃអត្ថបទដើមទេ។ យល់ទេ? ដូច្នេះ គ្រូគង្វាលជនជាតិអ៊ីតាលីរូបនេះកំពុងលើកអំណះអំណាងនេះ។

ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា «អញ្ចឹង សូម​ពន្យល់​ប្រយោគ​បន្ទាប់​នោះ​ដល់​ខ្ញុំ​ផង លោកគ្រូ​គង្វាល»។

ប្រយោគបន្ទាប់និយាយថា «នៅពេលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “—daily”; . . . .» នេះមិនមែនស្តីអំពីទស្សនៈត្រឹមត្រូវដែលថា ពាក្យ sacrifice ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្សនោះទេ។ នៅទីនេះ អេឡែន វ៉ាយ—ហើយនេះជាចំណុចដ៏ពិបាកមួយ នេះជាចំណុចដ៏ពិបាកមួយសម្រាប់មនុស្សទាំងនេះដែលកំពុងបដិសេធមិនព្រមស្តាប់ និងបដិសេធមិនព្រមឃើញនៅក្នុងសាសនាអាដវេនទីសនៅសព្វថ្ងៃនេះ។ កថាខណ្ឌនេះ ប្រហែលជាមានអ្នកទេវវិទ្យាច្រើនជាងកថាខណ្ឌណាៗទាំងអស់នៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ ដែលបានបាត់បង់សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ខ្លួនដោយសារកថាខណ្ឌនេះ។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយលើសការពិតទេ; ខ្ញុំគិតថា នោះប្រហែលជាត្រឹមត្រូវ។

នៅដើមសតវត្សទី២០ នៅពេលទស្សនៈខុសអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” ត្រូវបាននាំចូលមកក្នុងសាសនាអាដវេនទីស្ត មនុស្សគ្រប់រូបដែលកំពុងតស៊ូអំពីបញ្ហានេះ ទាំងសងខាងនៃវិវាទ សុទ្ធតែដឹងថា ពួកគេកំពុងតស៊ូអំពីកថាខណ្ឌនេះ។ នៅពេល Stephen Haskell ចេញមកការពារទស្សនៈរបស់អ្នកត្រួសត្រាយដែលថា “ប្រចាំថ្ងៃ” គឺជាសាសនាព្រេងនិយម តើគាត់បានធ្វើអ្វី? គាត់បានបោះពុម្ពឡើងវិញនូវផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1843 នេះ ហើយគាត់បានដាក់កថាខណ្ឌនេះនៅខាងក្រោម។ ដូច្នេះ កថាខណ្ឌនេះគឺជាចំណុចផ្តោតនៃវិវាទ ហើយនៅទីនេះហើយដែលបុរសជាច្រើនណាស់ បានដួលលើដាវរបស់ខ្លួន ហើយស្លាប់។

ដូច្នេះ យ៉ាងហោចណាស់តាមកម្រិតមួយនៃអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកឃើញនៅទីនេះ ព្រោះអ្នកមានមនុស្សដូចជា ថ្មីៗនេះ Steve Wohlberg នៃ White Horse Ministries ដែលបានប្រឆាំងនឹងសារនេះ។ ហើយមួយក្នុងចំណោមអំណះអំណាងរបស់គាត់គឺថា «មែនហើយ Ellen White មិនដែលមានជំហរមួយអំពី Daily ទេ ដូច្នេះខ្ញុំក៏មិនចាំបាច់ត្រូវមានជំហរមួយដែរ» ដែលនោះគ្រាន់តែជាជំហរដ៏ល្ងង់ខ្លៅទាំងស្រុងមួយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ទោះបើយើងទទួលស្គាល់ដល់គាត់នូវលទ្ធភាពថា Ellen White ពិតជាមិនមានជំហរមួយលើវាក៏ដោយ តើនាងនិយាយអ្វីនៅក្នុងសម្រង់នេះ? នាងនិយាយថា ពួកអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា។ ទោះបីនាងមិនបានដឹងថាវាជាអ្វីក៏ដោយ នៅទីនេះនាងកំពុងនិយាយថា មានទស្សនៈត្រឹមត្រូវមួយ ដែលមានន័យថា ក៏មានទស្សនៈខុសផងដែរ ប្រហែលជាមានទស្សនៈខុសជាច្រើន។

អ្នក​មាន​មនុស្ស​ដូចជា Vance Ferrell។ Vance Ferrell; មនុស្ស​ជាច្រើន​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​ការ​បកស្រាយ​ទំនាយ​របស់ Vance Ferrell ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ហេតុអ្វី​ទេ។ Vance Ferrell មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​ជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​និយាយ​ថា «Daily» តំណាង​ឲ្យ​ទាំង​សាសនា​បាកាន និង​កិច្ច​បម្រើ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​របស់​ទ្រង់។ យល់​ទេ? គាត់​កំពុង​និយាយ​ថា និមិត្តសញ្ញា​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​សាតាំង និង​ព្រះគ្រីស្ទ។

តើការវែកញែកប្រភេទណា ដែលកំពុងត្រូវបានប្រើដោយការវែកហេតុប្រភេទនោះ?

យ៉ាងណាក៏ដោយ បងស្រី White ទោះបី «Daily» នៅទីនេះតំណាងឲ្យអ្វីក៏ដោយ ក៏នាងបាននិយាយថា មានទស្សនៈមួយដែលត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ យ៉ាងហោចណាស់ យើងអាចយល់ស្របនឹងគោលបំណងដើមនោះនៅទីនេះ បានមែនទេ?

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទាក់ទង​នឹង «ប្រចាំថ្ងៃ» (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ «យញ្ញបូជា» ត្រូវ​បាន​បន្ថែម​ដោយ​ប្រាជ្ញា​របស់​មនុស្ស ហើយ​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​ដើម​ទេ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវ​អំពី​វា​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ផ្ដល់​សម្រែក​អំពី​ម៉ោង​ជំនុំ​ជម្រះ។ នៅ​ពេល​ដែល​សាមគ្គីភាព​នៅ​តែ​មាន មុន​ឆ្នាំ 1844 ស្ទើរ​តែ​ទាំងអស់​បាន​រួបរួម​គ្នា​លើ​ទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវ​អំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»; ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ភាព​ច្របូកច្របល់​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក,

នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គ្រូគង្វាល​ជនជាតិ​អ៊ីតាលី​នោះ។ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា «យល់ព្រម។ តើ​អ្នក​អាច​ផ្ដល់​ឯកសារ​យោង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ណា​មួយ​ដល់​ខ្ញុំ​បាន​ទេ ដែល​បង្ហាញ​ថា បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ 1844 មាន​ទស្សនៈ​ផ្សេង​ទៀត​អំពី​ពាក្យ “sacrifice” ដែល​ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក?»

ហើយនៅចំណុចនេះ គាត់ក៏ហាក់ដូចជាបានដកខ្លួនចេញពីរឿងនោះវិញ។

ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗអំពី «Daily» ត្រូវបានទទួលយក ហើយវាបានបង្កើតអ្វីឡើង? សេចក្ដីងងឹត និងសេចក្ដីច្របូកច្របល់។

គូសបន្ទាត់ក្រោមពាក្យ «ភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់» ពីព្រោះ នៅពេលដែលបងស្រី White និយាយបន្ថែមអំពី «Daily» នោះ គាត់បាននិយាយអំពីភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់ ហើយនៅព្រឹកនេះ យើងនឹងបង្ហាញជូនអ្នកនូវខ្លះៗអំពីរឿងទាំងនោះ។

## ការយល់ខុសអំពី «ការបម្រើជាប្រចាំ» នាំឲ្យកើតមានសេចក្តីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់។

«ការកំណត់ពេលវេលា​មិនបានជា​ការ​សាកល្បង​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក ហើយវា​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ការ​សាកល្បង​ម្តង​ទៀត​ឡើយ»។

ដូច្នេះ ទាក់ទងនឹង «ប្រចាំថ្ងៃ» ដែលលោកអ្នកឃើញនៅទីនេះ នេះគឺជាអំណះអំណាង។ នេះគឺជាអំណះអំណាងសព្វថ្ងៃនេះ; នេះគឺជាអំណះអំណាងដែលត្រូវបានណែនាំដោយកូនប្រុសរបស់ Ellen White។ វាត្រូវបានណែនាំដោយអ្នកដទៃផងដែរ ប៉ុន្តែគាត់គឺជាអ្នកដែលបានដាក់វាចូលក្នុងកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Adventism។ នោះគឺថា នៅពេលដែលអ្នកអានវគ្គបទនេះ បរិបទនៃការកំណត់ពេលវេលា គឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវយល់។

— «ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក» — ទាក់ទងនឹង «ប្រចាំថ្ងៃ» — «ហើយសេចក្ដីងងឹត និងសេចក្ដីច្របូកច្របល់បានតាមមក។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ពេលវេលាមិនបានក្លាយជាការសាកល្បងទៀតឡើយ ហើយវានឹងមិនក្លាយជាការសាកល្បងម្តងទៀតឡើយ។»

«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​ប្រកាស​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ប៉ុន្តែ​មិន​ត្រូវ​ព្យួរ​វា​លើ​ពេលវេលា​ឡើយ»។

តើ​អ្នក​យល់​ឃើញ​ហេតុអ្វី​បានជា Willy White កំពុង​និយាយ​ថា យើង​ត្រូវ​មើល​បរិបទ​នៃ​ការ​កំណត់​ពេលវេលា​ឬ?

វានិយាយអំពីភាពច្របូកច្របល់ដែលទស្សនៈខុសៗអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» បានបង្កើតឡើង ការកំណត់ពេលវេលាមិនបានក្លាយជាការសាកល្បងទេ; ហើយបន្ទាប់មកក៏មានកថាខណ្ឌមួយអំពីការកំណត់ពេលវេលាផងដែរ។

យល់ព្រម នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវតែយល់ដឹង៖ កថាខណ្ឌនេះអំពីការកំណត់ពេលវេលា មិនមាននៅក្នុងឯកសារប្រភពដើមទេ; ហើយ សេចក្តីថ្លែងការណ៍អំពីពេលវេលាថា ពេលវេលាមិនបានធ្លាប់ជាការសាកល្បង នោះប្រយោគនោះត្រូវបានកែប្រែ។ វាបង្ហាញខុសពីគំនិតដើមរបស់ Ellen White។ នាងមិនបានភ្ជាប់អ្វីណាមួយអំពីការកំណត់ពេលវេលាជាមួយនឹង Daily ទេ។ នេះគឺជាអ្វីដែលយើងចង់ពិនិត្យមើលនៅព្រឹកនេះ។

ដូច្នេះ ដូចខ្ញុំបាននិយាយហើយ យើងនឹងមិនអានទំព័រទាំងអស់នេះទេ។ ខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែធានាថា អ្នកមានវាទុកនៅក្នុងកាន់កាប់របស់អ្នក ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់នូវអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយ; ពីព្រោះ ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ មានលទ្ធភាពថា ខ្ញុំអាចកំពុងនាំអ្នកឲ្យវង្វេង។

អាធ័រ វ៉ាយត៍—«បរិបទ​នៃ​ការ​កំណត់​ពេលវេលា»

អ្នកគាំទ្រទស្សនៈចាស់បានរក្សាទុកថា ពាក្យពេចន៍នៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះ [Early Writings, 74–75.] បានដាក់ការយល់ព្រមរបស់ស្ថានសួគ៌លើទស្សនៈអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» ដូចដែល Miller បានកាន់ខ្ជាប់ ហើយក្រោយមកត្រូវបាន Uriah Smith ធ្វើការនិយាយឡើងវិញ។

អាតធ័រ វ៉ាយ បុត្ររបស់ វីលលី វ៉ាយ ក្នុងសំណុំសៀវភៅប្រាំមួយក្បាលរបស់គាត់ ស្ដីអំពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ អេលែន វ៉ាយ នៅពេលនិយាយអំពីជំហររបស់ឪពុកគាត់ដែលបដិសេធទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “Daily” គាត់បាននិយាយថា ក្នុង EGW ភាគទី ៦ នៅទំព័រ 252,

«អ្នកគាំទ្រទស្សនៈចាស់»—ថា «ការរាល់ថ្ងៃ» តំណាងឲ្យសាសនាពហុទេវនិយម—«បានអះអាងថា ពាក្យសម្តីនៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះ [Early Writings, 74–75.] បានដាក់ការអនុម័តរបស់ស្ថានសួគ៌លើទស្សនៈអំពី “ការរាល់ថ្ងៃ” ដែល Miller បានកាន់ខ្ជាប់ ហើយក្រោយមក Uriah Smith បាននាំមកនិយាយឡើងវិញ»។

បើ Arthur White មានបំណងធ្វើជាអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រពិតប្រាកដ និងត្រឹមត្រូវមែន តើអ្នកដឹងទេថា គាត់គួរតែបាននិយាយអ្វីនៅទីនោះ? គាត់គួរតែគ្រាន់តែដាក់ពាក្យមួយប៉ុណ្ណោះចូលទៅក្នុងនោះ; ប៉ុន្តែ Arthur White បានខកខាននៅចំណុចនេះ។ គាត់គួរតែបាននិយាយថា «អ្នកគាំទ្រទស្សនៈចាស់បានអះអាង [យ៉ាងត្រឹមត្រូវ] ថា សេចក្តីពាក្យពេចន៍នៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះ —បានអះអាងថា សេចក្តីពាក្យពេចន៍នៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះ [Early Writings, 74-75.]— បានដាក់ការអនុម័តពីស្ថានសួគ៌លើទស្សនៈអំពី “daily” ដែល Miller បានកាន់ខ្ជាប់ ហើយក្រោយមក Uriah Smith បាននិយាយឡើងវិញ។»

ប៉ុន្តែ​គាត់​មិន​បាន​ដាក់​បង្ហាញ​នៅ​ទីនោះ​ឲ្យ​ត្រឹមត្រូវ​ទេ។ គាត់​គ្រាន់តែ​កំពុង​និយាយ​អំពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់ ប្រៀប​ដូច​ជា​មាន​លទ្ធភាព​ថា​ពួកគេ​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ជំហរ​ខុស​មួយ។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ជំហរ​ខុស​ទេ; ពួកគេ​មាន​ជំហរ​ត្រឹមត្រូវ។

—«អ្នកគាំទ្រទស្សនៈថ្មី»—ឪពុករបស់គាត់គឺ Willy, A. G. Daniells, W. W. Prescott ហើយខ្ញុំនឹងមិនចូលទៅកាន់ចំណុចនោះនៅពេលនេះទេ—«អ្នកគាំទ្រទស្សនៈថ្មីបានកាន់ថា សេចក្តីថ្លែងការណ៍នោះត្រូវតែយកទៅយល់តាមបរិបទរបស់វា គឺបរិបទនៃការកំណត់ពេលវេលា»។

យើង​ទើបតែ​បាន​ប្រាប់​អ្នក​អំពី​អំណះអំណាង​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ Early Writings ទំព័រ 74។

—«អ្នកគាំទ្រទស្សនៈថ្មីបានប្រកាន់ថា សេចក្តីថ្លែងការណ៍នោះត្រូវតែយកទៅយល់ក្នុងបរិបទរបស់វា គឺបរិបទនៃការកំណត់ពេលវេលា។ សេចក្តីថ្លែងការណ៍ដែល អេលែន វ៉ាយត៍ បាននិយាយម្តងហើយម្តងទៀតថា “ខ្ញុំគ្មានពន្លឺលើចំណុចនោះទេ” (Letter 226, 1908) និង “ខ្ញុំមិនអាចកំណត់ចំណុចដែលកំពុងត្រូវបានសួរនោះឲ្យបានច្បាស់លាស់ទេ” (Letter 250, 1908) ព្រមទាំងការដែលនាងមិនអាចធ្វើសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដាច់ខាតមួយបាន នៅពេលសំណួរនោះត្រូវបានជំរុញដាក់មកលើនាង ហាក់ដូចជាបានផ្តល់ការគាំទ្រដល់សេចក្តីសន្និដ្ឋានរបស់ពួកគេ។ ពួកគេក៏មានទំនុកចិត្តដែរថា សារដែលបានប្រទានតាមរយៈ អេលែន វ៉ាយត៍ នឹងមិនផ្ទុយនឹងព្រឹត្តិការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់រួចហើយនោះទេ»។ Arthur White, EGW, volume 6, 252.

ច្បាប់ដើម—Review and Herald, ថ្ងៃទី ១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850

ហើយ​សៀវភៅ Early Writings ទំព័រ 74 នោះ ត្រូវបានបោះពុម្ពនៅពេលណា? ឆ្នាំ 1882; សៀវភៅ Early Writings ត្រូវបានបោះពុម្ពនៅឆ្នាំ 1882។

ប៉ុន្តែទីកន្លែងដែលសេចក្តីនេះ ដែលយើងកំពុងពិចារណា មានប្រភពដើមស្ថិតនៅក្នុងសៀវភៅ Review and Herald ចុះថ្ងៃទី 1 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850 ហើយលោកអ្នកក៏មានសេចក្តីនោះនៅក្នុងកំណត់ត្រារបស់លោកអ្នកផងដែរ។ ហើយវាមានជាច្រើនកថាខណ្ឌ ហើយដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយហើយថា យើងនឹងមិនអានវាទាំងអស់នោះទេ។

យើង​ឃើញ​កថាខណ្ឌ​បួន​នៅ​ទំព័រ​ទី​២ បន្ទាប់​មក​កថាខណ្ឌ​បួន​នៅ​ទំព័រ​ទី​៣៖

> “បងប្អូនប្រុសស្រីជាទីស្រឡាញ់ទាំងឡាយ ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ផ្តល់ជូនអ្នករាល់គ្នានូវសេចក្ដីសង្ខេបខ្លីមួយ អំពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ទើបតែបានបង្ហាញដល់ខ្ញុំក្នុងនិមិត្ត។ ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញសេចក្ដីស្រស់ល្អនៃព្រះយេស៊ូវ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលទេវតាទាំងឡាយមានចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ ទេវតាបាននិយាយថា—តើអ្នករាល់គ្នាមិនអាចមើលឃើញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេទេឬ?—ចូរតាមសេចក្ដីនោះចុះ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវតែស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ សូមឲ្យការស្តីបន្ទោសធ្លាក់ទៅលើខ្លួនឯង ជាជាងទៅលើបងប្អូនម្នាក់។ ខ្ញុំបានឃើញថា សារដែលថា —ចូរលក់របស់ដែលអ្នករាល់គ្នាមាន ហើយចែកទាន’ មិនត្រូវបានមនុស្សខ្លះបង្ហាញតាមពន្លឺដ៏ច្បាស់លាស់របស់វាទេ; គឺថា គោលបំណងពិតនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង មិនត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ឡើយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា គោលបំណងនៃការលក់នោះ មិនមែនដើម្បីឲ្យដល់អ្នកដែលអាចធ្វើការនិងផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯងបានទេ; ប៉ុន្តែដើម្បីផ្សព្វផ្សាយសេចក្ដីពិត។ ការគាំទ្រ និងការអនុគ្រោះដល់អ្នកដែលអាចធ្វើការ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពខ្ជិលច្រអូស នោះជាអំពើបាប។ មនុស្សខ្លះបានមានចិត្តក្តៅក្រហាយក្នុងការចូលរួមគ្រប់ការប្រជុំទាំងអស់ មិនមែនដើម្បីលើកតម្កើងព្រះទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែ —នំប៉័ង និងត្រី។’ មនុស្សបែបនោះ គួរតែស្ថិតនៅផ្ទះធ្វើការដោយដៃរបស់ខ្លួនវិញកាន់តែល្អ —សេចក្ដីដែលល្អ’ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់សេចក្ដីត្រូវការរបស់គ្រួសារខ្លួន និងឲ្យមានអ្វីមួយសម្រាប់ប្រគល់ជួយគាំទ្រកិច្ចការដ៏មានតម្លៃនៃសេចក្ដីពិតបច្ចុប្បន្ន។”

> ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មនុស្ស​ខ្លះ​បាន​ខុស​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន​សុំ​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ​បាន​ជា​សះស្បើយ​នៅ​មុខ​អ្នក​មិន​ជឿ។ បើ​ក្នុង​ចំណោម​យើង​មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ឈឺ ហើយ​ហៅ​ពួក​ចាស់ទុំ​នៃ​ពួក​ជំនុំ​មក​អធិស្ឋាន​លើ​គាត់ តាម​យ៉ាកុប ៥:១៤, ១៥ នោះ​យើង​គួរ​តែ​ធ្វើ​តាម​គំរូ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះអង្គ​បាន​ឲ្យ​អ្នក​មិន​ជឿ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​សិន រួច​ទើប​ប្រោស​អ្នក​ជំងឺ​ឲ្យ​ជា​សះស្បើយ; ដូច្នេះ នៅ​ពេល​យើង​អធិស្ឋាន​សម្រាប់​អ្នក​ជំងឺ​ក្នុង​ចំណោម​យើង យើង​គួរ​ស្វែងរក​ការ​បំបែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​អសេចក្ដី​ជំនឿ​របស់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​គ្មាន​ជំនឿ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ពេលដែលព្រះយេស៊ូវបាននាំសិស្សរបស់ទ្រង់ចេញទៅនៅដោយឡែក ក្នុងបន្ទប់ខាងលើមួយ ហើយជាលើកដំបូង ទ្រង់បានលាងជើងរបស់ពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកបានប្រទានឲ្យពួកគេទទួលទាននំប៉័ងដែលបានបំបែក ដើម្បីតំណាងដល់ព្រះកាយរបស់ទ្រង់ដែលត្រូវបានបំបែក និងទឹកផ្លែទំពាំងបាយជូរ ដើម្បីតំណាងដល់ព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ដែលបានហូរចេញ។ ខ្ញុំបានឃើញថា មនុស្សទាំងអស់គួរតែប្រព្រឹត្តទៅដោយការយល់ដឹង ហើយតាមគំរូរបស់ព្រះយេស៊ូវក្នុងការណ៍ទាំងនេះ ហើយនៅពេលចូលរួមក្នុងពិធីបញ្ញត្តិទាំងនេះ គួរតែញែកខ្លួនចេញពីអ្នកមិនជឿឲ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា គ្រោះ​កាច​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្ហូរ​ចេញ បន្ទាប់​ពី​ព្រះយេស៊ូវ​យាង​ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ។ ទេវតា​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា—គឺ​ជា​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ និង​របស់​កូន​ចៀម ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការ​បំផ្លាញ ឬ​សេចក្តី​ស្លាប់​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់។ នៅ​ពេល​សំឡេង​របស់​ព្រះ​បន្លឺ​ឡើង ពួក​បរិសុទ្ធ​នឹង​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង និង​គួរ​ឲ្យ​ស្ញែងខ្លាច ដូច​ជា​កងទ័ព​ដែល​មាន​ទង់ជ័យ; ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​នោះ ពួកគេ​នឹង​មិន​អនុវត្ត​សេចក្តី​ជំនុំជម្រះ​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​នោះ​ឡើយ។ ការ​អនុវត្ត​សេចក្តី​ជំនុំជម្រះ​នោះ នឹង​មាន​ឡើង​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ 1000 ឆ្នាំ។

> បន្ទាប់ពីពួកបរិសុទ្ធត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាអមតភាព ហើយត្រូវបានលើកឡើងទៅជាមួយគ្នា ហើយទទួលពិណរបស់ពួកគេ មកុដរបស់ពួកគេ ជាដើម ហើយចូលទៅក្នុងទីក្រុងបរិសុទ្ធ នោះព្រះយេស៊ូវ និងពួកបរិសុទ្ធក៏អង្គុយជំនុំជម្រះ។ សៀវភៅទាំងឡាយត្រូវបានបើកឡើង គឺសៀវភៅជីវិត និងសៀវភៅមរណភាព; សៀវភៅជីវិតមានកិច្ចការល្អរបស់ពួកបរិសុទ្ធ ហើយសៀវភៅមរណភាពមានកិច្ចការអាក្រក់របស់ពួកមនុស្សអាក្រក់។ សៀវភៅទាំងនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបនឹងសៀវភៅក្រឹត្យវិន័យ គឺព្រះគម្ពីរ ហើយតាមនោះពួកគេត្រូវបានជំនុំជម្រះ។ ពួកបរិសុទ្ធ ដោយសាមគ្គីភាពជាមួយព្រះយេស៊ូវ កាត់សេចក្តីជំនុំជម្រះលើមនុស្សអាក្រក់ដែលស្លាប់ទៅហើយ។ មើលចុះ! ទេវតាបាននិយាយថា ពួកបរិសុទ្ធអង្គុយជំនុំជម្រះ ដោយសាមគ្គីភាពជាមួយព្រះយេស៊ូវ ហើយវាស់វែងដល់មនុស្សអាក្រក់នីមួយៗ តាមអំពើដែលបានប្រព្រឹត្តក្នុងរូបកាយ ហើយត្រូវបានកត់ទុកទល់នឹងឈ្មោះរបស់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវទទួល នៅពេលការប្រតិបត្តិសេចក្តីជំនុំជម្រះមកដល់។ ខ្ញុំបានឃើញថា នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ពួកបរិសុទ្ធជាមួយព្រះយេស៊ូវ ក្នុងទីក្រុងបរិសុទ្ធ មុនពេលវាចុះមកផែនដី ក្នុងរយៈពេល 1000 ឆ្នាំ។ បន្ទាប់មក នៅចុងបញ្ចប់នៃ 1000 ឆ្នាំ ព្រះយេស៊ូវ ទេវតាទាំងឡាយ និងពួកបរិសុទ្ធទាំងអស់ដែលនៅជាមួយទ្រង់ ចាកចេញពីទីក្រុងបរិសុទ្ធ ហើយខណៈដែលទ្រង់កំពុងយាងចុះមកផែនដីជាមួយពួកគេ មនុស្សអាក្រក់ដែលស្លាប់ទៅហើយក៏ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់មក មនុស្សទាំងនោះឯងដែល «បានចាក់ធ្លុះទ្រង់» កាលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ នឹងឃើញទ្រង់ពីចម្ងាយក្នុងសិរីល្អទាំងអស់របស់ទ្រង់ ដោយមានទេវតា និងពួកបរិសុទ្ធនៅជាមួយទ្រង់ ហើយនឹងទួញយំដោយព្រោះទ្រង់។ ពួកគេនឹងឃើញស្នាមដែកគោលនៅក្នុងព្រះហស្តទាំងពីររបស់ទ្រង់ និងនៅក្នុងព្រះបាទទាំងពីររបស់ទ្រង់ ហើយកន្លែងដែលពួកគេបានចាក់លំពែងចូលទៅក្នុងចំហៀងទ្រង់។ ស្នាមដែកគោល និងស្នាមលំពែង នោះហើយនឹងជាសិរីល្អរបស់ទ្រង់។ នៅចុងបញ្ចប់នៃ 1000 ឆ្នាំនោះហើយ ដែលព្រះយេស៊ូវឈរលើភ្នំអូលីវ ហើយភ្នំនោះបែកចេញជាពីរ ហើយវាក្លាយជាទីរាបធំមហិមា ហើយអ្នកដែលរត់គេចនៅពេលនោះគឺជាមនុស្សអាក្រក់ ដែលទើបតែត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ បន្ទាប់មក ទីក្រុងបរិសុទ្ធក៏ចុះមក ហើយតាំងនៅលើទីរាបនោះ។

> បន្ទាប់មក សាតាំងបានបញ្ចូលវិញ្ញាណរបស់វាទៅក្នុងពួកមនុស្សអាក្រក់ដែលត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ វាបញ្ចោញពួកគេថា កងទ័ពនៅក្នុងទីក្រុងមានតិច ហើយកងទ័ពរបស់វាមានច្រើន ហើយថាពួកគេអាចឈ្នះលើពួកបរិសុទ្ធ ហើយដណ្តើមយកទីក្រុងបាន។ ខណៈដែលសាតាំងកំពុងប្រមូលផ្តុំកងទ័ពរបស់វា ពួកបរិសុទ្ធស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុង កំពុងទស្សនាសម្រស់ និងសិរីរុងរឿងនៃស្ថានសួគ៌របស់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូវស្ថិតនៅជាមុខនាំពួកគេ។ ភ្លាមៗនោះ ព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់បានបាត់ចេញពីក្នុងក្រុមរបស់យើងទៅ; ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន យើងបានឮព្រះសូរសៀងដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកដែលបានទទួលព្រះពរពីព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ អើយ ចូរមកទទួលមរតកនគរដែលបានរៀបចំសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា តាំងពីមុនកំណើតលោកិយមក»។ យើងបានប្រមូលផ្តុំជុំវិញព្រះយេស៊ូវ ហើយទាន់ពេលដែលទ្រង់បិទទ្វារនៃទីក្រុង សេចក្តីបណ្តាសាត្រូវបានប្រកាសលើពួកមនុស្សអាក្រក់។ ទ្វារត្រូវបានបិទ។ បន្ទាប់មក ពួកបរិសុទ្ធបានប្រើស្លាបរបស់ខ្លួន ហើយហោះឡើងទៅលើកំពូលកំពែងនៃទីក្រុង។ ព្រះយេស៊ូវក៏គង់នៅជាមួយពួកគេដែរ; មកុដរបស់ទ្រង់ភ្លឺចាំង និងរុងរឿងណាស់។ វាជាមកុដមួយនៅក្នុងមកុដមួយ មានចំនួនប្រាំពីរ។ មកុដរបស់ពួកបរិសុទ្ធធ្វើពីមាសសុទ្ធបំផុត តុបតែងដោយផ្កាយ។ មុខរបស់ពួកគេចែងចាំងដោយសិរីរុងរឿង ពីព្រោះពួកគេស្ថិតក្នុងរូបឆ្លុះដ៏ពេញលេញនៃព្រះយេស៊ូវ; ហើយនៅពេលពួកគេឡើងទៅ ហើយផ្លាស់ទីទាំងអស់គ្នាទៅកំពូលនៃទីក្រុង ខ្ញុំត្រូវបានមន្តស្នេហ៍យ៉ាងខ្លាំងដោយទិដ្ឋភាពនោះ។

> «បន្ទាប់មក មនុស្សអាក្រក់បានឃើញនូវអ្វីដែលពួកគេបានបាត់បង់; ហើយភ្លើងមួយបានចេញពីព្រះមកលើពួកគេ ហើយបានបំផ្លាញពួកគេអស់។ នេះហើយជាការអនុវត្តនៃសេចក្តីជំនុំជម្រះ។ នៅពេលនោះ មនុស្សអាក្រក់បានទទួលតាមដែលពួកបរិសុទ្ធ ក្នុងឯកភាពជាមួយព្រះយេស៊ូវ បានវាស់វែងដល់ពួកគេក្នុងអំឡុងពេល 1000 ឆ្នាំ។ ភ្លើងដដែលនោះពីព្រះ ដែលបានបំផ្លាញមនុស្សអាក្រក់ ក៏បានបន្សុទ្ធផែនដីទាំងមូលផងដែរ។ ភ្នំដែលបាក់បែក រយីករយាក បានរលាយដោយកំដៅយ៉ាងខ្លាំង ទាំងបរិយាកាសផងដែរ ហើយអស់ទាំងចំបើងក៏ត្រូវបានឆេះអស់។ បន្ទាប់មក មរតករបស់យើងបានបើកបង្ហាញនៅចំពោះមុខយើង ដ៏រុងរឿង និងស្រស់ស្អាត ហើយយើងបានទទួលមរតកផែនដីទាំងមូលដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យថ្មី។ យើងទាំងអស់គ្នាបានស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងថា សិរីល្អ អាលេលូយ៉ា។»

> ខ្ញុំក៏បានឃើញផងដែរថា អ្នកគង្វាលទាំងឡាយគួរតែពិគ្រោះជាមួយនឹងអ្នកដែលពួកគេមានមូលហេតុនឹងទុកចិត្តបាន គឺអ្នកដែលបានស្ថិតនៅក្នុងសារទាំងអស់ និងរឹងមាំក្នុងសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្នទាំងអស់ មុននឹងពួកគេគាំទ្រចំណុចថ្មីណាមួយដែលសំខាន់ ដែលពួកគេអាចគិតថា ព្រះគម្ពីរគាំទ្រវា។ ដូច្នេះ អ្នកគង្វាលទាំងឡាយនឹងរួបរួមគ្នាយ៉ាងពេញលេញ ហើយសាសនាចក្រនឹងទទួលអារម្មណ៍នៃការរួបរួមរបស់អ្នកគង្វាលទាំងនោះ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វិធីប្រព្រឹត្តបែបនេះនឹងរារាំងការបែងចែកដ៏អកុសលទាំងឡាយ ហើយបន្ទាប់មក នឹងគ្មានគ្រោះថ្នាក់ណាមួយដែលហ្វូងចៀមដ៏មានតម្លៃត្រូវបានបំបែកចេញ ហើយចៀមទាំងឡាយត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយ ដោយគ្មានអ្នកគង្វាលឡើយ។—

ហើយបន្ទាប់មក វាបញ្ចប់ដោយកថាខណ្ឌប្រាំទៀត ដែលខ្ញុំបានដាក់ក្នុងប្រអប់សម្រាប់អ្នក ពីព្រោះកថាខណ្ឌប្រាំនេះចេញពីអត្ថបទ គឺជាផ្នែកដែលនឹងត្រូវបញ្ចូលទៅក្នុង Early Writings។ ហេតុនោះហើយបានជា កថាខណ្ឌប្រាំចុងក្រោយទាំងនេះត្រូវបានដាក់ប្រអប់ព័ទ្ធជុំវិញ។

> «នៅ​ថ្ងៃ​ទី 23 ខែ​កញ្ញា ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា ទ្រង់​បាន​លូក​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​ជា​លើក​ទី​ពីរ ដើម្បី​សង្គ្រោះ​សំណល់​នៃ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ថា កិច្ចខិតខំ​ត្រូវ​តែ​បង្កើន​ទ្វេ​ដង​ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​នេះ។ ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​បាន​វាយ​ប្រហារ និង​ហែកហួរ​ចេញ; ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ ព្រះ​នឹង​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​រុំ​របួស​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់។ ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ កិច្ចខិតខំ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្ដី​ពិត មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ សម្រេច​បាន​តិចតួច ឬ​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​អ្វី​សោះ; ប៉ុន្តែ​ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ នៅ​ពេល​ព្រះ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ត​ទ្រង់ ដើម្បី​ប្រមូល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ កិច្ចខិតខំ​ក្នុង​ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្ដី​ពិត នឹង​មាន​ប្រសិទ្ធិផល​តាម​គោលបំណង​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក។ មនុស្ស​ទាំង​អស់​គួរ​តែ​មាន​ចិត្ត​រួបរួម និង​ក្តៅក្រហាយ​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា វា​ជា​ការ​អាម៉ាស់​ណាស់ សម្រាប់​នរណា​ម្នាក់​ដែល​យក​គ្រា​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​មក​ធ្វើ​ជា​គំរូ ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​យើង​នៅ​ពេល​នេះ​ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ; ដ្បិត​បើ​ព្រះ​មិន​ធ្វើ​អ្វី​សម្រាប់​យើង​ឥឡូវ​នេះ លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ នោះ​អ៊ីស្រាអែល​នឹង​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​មក​វិញ​ឡើយ។ សេចក្ដី​ពិត​ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ក្នុង​កាសែត មិន​តិច​ជាង​ការ​ប្រកាស​ផ្សាយ​ដោយ​មាត់​នោះ​ទេ គឺ​ជា​ការ​ចាំបាច់​ដូច​គ្នា។»

> ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា តារាង​ឆ្នាំ 1843 ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មិន​គួរ​ឲ្យ​មាន​ការ​កែប្រែ​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​វា​ឡើយ; ថា​តួលេខ​ទាំង​នោះ​ជា​ដូច​ដែល​ទ្រង់​ចង់​ឲ្យ​មាន។ ថា​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​លើ ហើយ​បាន​លាក់​កំហុស​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​តួលេខ​ខ្លះៗ ដូច្នេះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ឃើញ​វា​បាន​ឡើយ រហូត​ដល់​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង «Daily» ថា ពាក្យ «sacrifice» ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកនៃអត្ថបទដើមទេ; ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា​ដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារនៃម៉ោងជំនុំជម្រះ។ នៅពេលដែលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី «Daily»; ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗត្រូវបានទទួលយក ហើយភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់ក៏បានបន្តតាមមក។

> ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា ពេលវេលា​មិន​បាន​ជា​សេចក្ដី​សាកល្បង​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក ហើយ​ពេលវេលា​នឹង​មិន​ដែល​ក្លាយ​ជា​សេចក្ដី​សាកល្បង​ម្ដង​ទៀត​ឡើយ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីមនុស្សខ្លះដែលស្ថិតនៅក្នុងកំហុសដ៏ធំមួយ គឺថា ពួកបរិសុទ្ធនៅតែត្រូវទៅកាន់យេរូសាឡឹមចាស់ ជាដើម មុនព្រះអម្ចាស់យាងមក។ ទស្សនៈបែបនេះមាននិន្នាការបង្វែរ ចិត្ត និងការយកចិត្តទុកដាក់ ចេញពីកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីបី; ដ្បិតបើយើងត្រូវទៅយេរូសាឡឹម នោះចិត្តរបស់យើងនឹងនៅទីនោះតាមធម្មតា ហើយធនធានរបស់យើងនឹងត្រូវបានទប់ទុកពីការប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ ដើម្បីនាំពួកបរិសុទ្ធទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ខ្ញុំបានឃើញថា មូលហេតុដែលពួកគេត្រូវបានទុកឲ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងកំហុសដ៏ធំនេះ គឺដោយព្រោះពួកគេមិនបានសារភាព និងបោះបង់កំហុសរបស់ខ្លួន ដែលពួកគេបានជាប់នៅក្នុងនោះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមក។ Review and Herald, November 1, 1850.

តើ​អ្នក​ឃើញ​ពួកវា​ទេ? តើ​អ្នក​ដឹង​ទេ​ថា​ខ្ញុំ​កំពុង​និយាយ​អំពី​អ្វី?

បានហើយ។ ប្រសិនបើយើងចូលទៅក្នុងកថាខណ្ឌចុងក្រោយទាំងប្រាំនេះ នោះអ្នកនឹងឃើញអ្វីខ្លះដែលខុសពីអត្ថបទដើម ជាងអ្វីដែលអ្នកនឹងឃើញនៅក្នុង Early Writings ទំព័រ 74។

ពី​សំណាក់​អ្នក​ស្តាប់៖ ដូច្នេះ លោក​កំពុង​មាន​ប្រសាសន៍​ថា អ្វី​ទាំង​នេះ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រអប់​នោះ គឺ​ជា​របស់​ដើម​មែន​ឬ?

អត្ថបទទាំងនេះនៅក្នុងប្រអប់ គឺជាកថាខណ្ឌប្រាំចុងក្រោយក្នុងអត្ថបទដើមនេះ ហើយប្រអប់នេះបានគូសព័ទ្ធជុំវិញវា។ កថាខណ្ឌទាំងប្រាំនេះ ទីបំផុតត្រូវបានដាក់បញ្ចូលក្នុងសៀវភៅ Early Writings ទំព័រ 74។

ប៉ុន្តែ នេះត្រូវបានបោះពុម្ពនៅពេលណា នេះត្រូវបានសរសេរនៅពេលណា? ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។

ដូច្នេះ ខ្ញុំបានដាក់អក្សរដិតលើអ្វីៗដែលនឹងត្រូវបានកែប្រែពីកថាខណ្ឌទាំងប្រាំនេះ។ នឹងមានការប្រែប្រួលមួយយ៉ាងធំជាមួយនឹងរឿងនេះ; ពីព្រោះ ក្នុងអនាគតដ៏ខ្លីបំផុត គឺនៅឆ្នាំ 1851 សៀវភៅ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White នឹងត្រូវបានបោះពុម្ព ហើយពួកគេនឹងយកកថាខណ្ឌទាំងនេះទៅដាក់ក្នុង A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White។ ហើយចាប់ពីទីនេះ [អត្ថបទនៅក្នុង Review and Herald, ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850] ទៅកាន់ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White មានការកែសម្រួលផ្នែកនិពន្ធតូចៗខ្លះៗដែលបានកើតឡើងចំពោះកថាខណ្ឌទាំងប្រាំនេះ។ ហើយបន្ទាប់មក ចាប់ពី A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White ក្នុងឆ្នាំ 1851 ទៅកាន់ Early Writings ក្នុងឆ្នាំ 1882 ក៏មានការកែសម្រួលផ្នែកនិពន្ធបន្ថែមទៀតខ្លះ ហើយការកែសម្រួលផ្នែកនិពន្ធទាំងនោះហើយដែលធ្វើឲ្យ Early Writings ទំព័រ 74 មានលក្ខណៈស្មុគស្មាញ។

ដូច្នេះ ក្នុងកថាខណ្ឌទាំងប្រាំនេះ ដែលបញ្ចប់នៅក្នុងសាត្រស្លឹករឹតដើម ក្នុងកថាខណ្ឌទីមួយ “ថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ . . .” នោះនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។

ក្នុងកថាខណ្ឌបន្ទាប់ៗ៖ «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ . . .»; «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញ . . .»; «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ . . .»; និង «បន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ . . .»; អ្វីទាំងនេះត្រូវបានកែសម្រួលតិចតួចខ្លះ។

បានបង្ហាញសេចក្តីពិតសំខាន់ដប់ ប្រការនៅក្នុងកថាខណ្ឌដប់បី

ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកមើលឃើញក្នុងកថាខណ្ឌទាំងដប់បីនេះពីអត្ថបទដើម គឺថា នាងបានបង្ហាញអំពីរឿងសំខាន់ចម្បងដប់យ៉ាង។

ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំចាំបានហើយថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំដាក់អក្សរទាំងនេះឲ្យដិត។ វាមិនមែនដោយសារតែអ្វីៗទាំងនោះនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឡើយ។ ខ្ញុំកំពុងសង្កត់ធ្ងន់អ្វីមួយសម្រាប់អ្នក ប្រសិនបើអ្នកនឹងឃើញថា នៅក្នុងកថាខណ្ឌទាំងដប់បីនេះ នាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . នាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . នាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . នាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ។ ហើយនៅពេលដែលនាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីរឿងមួយ បន្ទាប់ពីនាងបានប្រាប់យើងអំពីវាហើយ នោះនាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីអ្វីមួយដែលមិនចាំបាច់មានទំនាក់ទំនងនឹងអ្វីដែលទើបតែនាងត្រូវបានបង្ហាញនោះទេ៖ «ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីនេះ . . . ។»

អ្នកអាចពិនិត្យមើលខ្ញុំ ហើយអានវាដោយខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែ ក្នុងកថាខណ្ឌទាំងដប់បីនេះ នាងត្រូវបានបង្ហាញអំពីសេចក្ដីពិតសំខាន់ៗដប់ប្រការ។

នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​នាង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ។ នាង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ អំពី​ដង្វាយ អំពី​ការ​អធិស្ឋាន​សម្រាប់​អ្នក​ជំងឺ អំពី​ពិធី​សហភោជន៍​បរិសុទ្ធ អំពី​គ្រោះកាច​ចុងក្រោយ​ទាំង​ប្រាំពីរ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​សហស្សវត្សរ៍ អំពី​ពន្លឺ​ថ្មី អំពី​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​បន្ទាប់ពី​ឆ្នាំ 1844 អំពី​កិច្ចការ​បោះពុម្ពផ្សាយ អំពី​តារាង​ឆ្នាំ 1843 អំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” អំពី “ពេលវេលា” ជា​ការ​សាកល្បង និង​អំពី​ការ​ធ្វើ​ធម្មយាត្រា​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ហើយ​បើ​អ្នក​អាន​វា​ដោយ​ប្រុងប្រយ័ត្ន នេះ​មិន​មែន​ជា​លំហូរ​នៃ​គំនិត​ទេ។ នេះ​ជា​របៀប​ដែល​ថា «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​ការ​នេះ» យ៉ាង​ច្បាស់​បំផុត ហើយ​នាង​កត់ត្រា​នូវ​អ្វី​ដែល​នាង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ; ហើយ​នាង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អ្វី​មួយ​ដែល​មិន​ចាំបាច់​មាន​ទំនាក់ទំនង​គ្នា​នោះ​ទេ។ អ្នក​ត្រូវ​តែ​ឃើញ​ចំណុច​នោះ; ពីព្រោះ ពេល​ពួកគេ​ចាប់ផ្ដើម​ទាញ​កថាខណ្ឌ​ទាំងនេះ​មក​ផ្គុំ​បញ្ចូល​គ្នា ពួកគេ​ចាប់ផ្ដើម​បង្កើត​ជា​គំនិត​ថា នាង​កំពុង​និយាយ​អ្វី​មួយ​ដែល​តាម​ពិត​នាង​មិន​បាន​និយាយ​ឡើយ។

ការពិនិត្យឡើងវិញ និងហឺរ៉ាល់ដ៍, ថ្ងៃទី ១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៨៥០

យល់ព្រម។ សូមកត់សម្គាល់កថាខណ្ឌទីមួយនៃកថាខណ្ឌទាំងប្រាំដែលយើងកំពុងពិនិត្យពីខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។

> «នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២៣ ខែ​កញ្ញា ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា ទ្រង់​បាន​លាត​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ជា​លើក​ទីពីរ ដើម្បី​ស្តារ​យក​សំណល់​នៃ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​មក​វិញ ហើយ​ថា ត្រូវ​បង្កើន​កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ឲ្យ​ទ្វេដង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​នេះ។ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​បាន​វាយ​ប្រហារ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ហែកខ្ទេច; ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ ព្រះ​នឹង​ប្រោស​ឲ្យ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ជា​សះស្បើយ ហើយ​រុំ​របួស​ឲ្យ។ ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ដែល​បាន​ធ្វើ​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្តី​ពិត មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ សម្រេច​បាន​តិចតួច ឬ​មិន​បាន​អ្វី​សោះ; ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ ពេល​ព្រះ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ដើម្បី​ប្រមូល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​សេចក្តី​ពិត នឹង​មាន​ប្រសិទ្ធិផល​តាម​បំណង​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក។ មនុស្ស​ទាំងអស់​គួរ​តែ​មាន​សាមគ្គីភាព ហើយ​មាន​ចិត្ត​ខ្នះខ្នែង​ក្នុង​កិច្ចការ​នេះ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា វា​ជា​ការ​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​ណាស់ សម្រាប់​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ដែល​យក​ពេល​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​មក​ធ្វើ​ជា​គំរូ ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​យើង​នៅ​ពេល​នេះ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ; ដ្បិត​បើ​ព្រះ​មិន​ធ្វើ​សម្រាប់​យើង​ឥឡូវ​នេះ លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ នោះ​អ៊ីស្រាអែល​នឹង​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ឡើយ។ វា​ចាំបាច់​ដូច​គ្នា​ដែល​សេចក្តី​ពិត​ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ក្នុង​កាសែត មិន​ខុស​ពី​ការ​ប្រកាស​អធិប្បាយ​ឡើយ»។

ប្រយោគចុងក្រោយពីកថាខណ្ឌនោះ បាននិយាយថា «ការពិតត្រូវតែត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងសារព័ត៌មាន មិនខុសពីការត្រូវបានអធិប្បាយនោះទេ»។ យល់ព្រម។ គំនិតនេះនឹងត្រូវបានទម្លាក់ចោល។

កថាខណ្ឌ​ទីពីរ​ក្នុង​ចំណោម​កថាខណ្ឌ​ទាំងប្រាំ​ដែល​យើង​កំពុង​ពិចារណា នៅ​កន្លែង​ដែល​វា​ចែង​ថា «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ» អ្នក​ឃើញ​ហើយ​ថា ខ្ញុំ​បាន​គូស​បន្ទាត់​ក្រោម​វា។

—«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា តារាង​ឆ្នាំ 1843 ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ថា គ្មាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​វា​គួរ​ត្រូវ​បាន​កែប្រែ​ឡើយ; ថា តួលេខ​ទាំងឡាយ​គឺ​ដូច​ជា​ទ្រង់​បាន​សព្វព្រះទ័យ​ឲ្យ​វា​មាន។ ថា ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​លើ​វា ហើយ​បាន​លាក់​កំហុស​មួយ​នៅ​ក្នុង​តួលេខ​ខ្លះៗ ដូច្នេះ​គ្មាន​នរណា​អាច​ឃើញ​វា​បាន​ឡើយ រហូត​ដល់​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ។»—

មូលហេតុដែលខ្ញុំបានគូសបន្ទាត់ក្រោមអ្វីៗណាមួយនៅក្នុងកថាខណ្ឌទាំងបួននេះ នៅផ្នែកខាងលើនៃទំព័រ គឺថា វាទាំងនោះនឹងត្រូវមានការកែសម្រួលដោយក្រុមបោះពុម្ព នៅពេលវាត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញក្នុង A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White នៅឆ្នាំ 1851។

យល់ព្រម។ «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ» នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ; «ដោយ​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់» នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ; «ដើម្បី​ឲ្យ​គ្មាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​វា​ត្រូវ​បាន​កែប្រែ» នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ។

បន្ទាប់​មក ក្នុង​កថាខណ្ឌ​បន្ទាប់​ដែល​សរសេរ​ជា​អក្សរ​ដិត [កថាខណ្ឌ​ទី​បួន] នៅ​លើ​ទំព័រ​នោះ មាន​ចែង​ថា,

—«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា ពេលវេលា​មិន​បាន​ជា​សេចក្ដី​សាកល្បង​តាំង​ពី​ឆ្នាំ 1844 មក ហើយ​ថា ពេលវេលា​នឹង​មិន​ដែល​ក្លាយ​ជា​សេចក្ដី​សាកល្បង​ម្ដង​ទៀត​ឡើយ»។

«ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំ» នោះនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ ក្នុង​សៀវភៅ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White ពួកគេនឹងយកកថាខណ្ឌដែលមានតែមួយប្រយោគនោះ មកបញ្ចូលជាមួយកថាខណ្ឌមុន ហើយពួកគេនឹងបម្លែងវាឲ្យទៅជាកថាខណ្ឌតែមួយ។

ប៉ុន្តែ ផងដែរ ប្រសិនបើពាក្យមួយ ឬពាក្យច្រើន ត្រូវបានបោះពុម្ពជាអក្សរដិត នោះនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរផ្នែកអក្សរសម្ព័ន្ធខ្លះៗផ្សេងទៀតផងដែរ; ហើយ ខ្ញុំនឹងលើកឧទាហរណ៍មួយ ដើម្បីបង្ហាញអំពីអ្វីដែលខ្ញុំមានន័យ។

ហើយនៅក្នុងកថាខណ្ឌទីបី វានិយាយថា,

«បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង “ប្រចាំថ្ងៃ” ថា ពាក្យ “យញ្ញបូជា” គឺត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អត្ថបទនោះឡើយ; ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីវា ដល់អ្នកដែលបានប្រកាសសេចក្តីហៅនៃម៉ោងជំនុំជម្រះ។ កាលណាការរួបរួមមានស្ថិតនៅ មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់គ្នាបានរួបរួមលើទស្សនៈដ៏ត្រឹមត្រូវអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” នោះ; ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងសភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្តីងងឹត និងសេចក្តីច្របូកច្របល់ក៏បានតាមមក។»

បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​អក្សរ​ដិត​បន្ទាប់ [កថាខណ្ឌ​ទី​បួន] នៅ​លើ​ទំព័រ​នោះ មាន​ចែង​ថា,

«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ​ថា ពេលវេលា​មិនមែន​ជា​ការ​សាកល្បង​ទៀត​ទេ​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក ហើយ​ពេលវេលា​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ការ​សាកល្បង​ម្តង​ទៀត​ឡើយ»។

«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ» នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ។

អ្វីដែលពួកគេនឹងធ្វើនៅឆ្នាំបន្ទាប់ ក្នុងសៀវភៅ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White គឺថា ពួកគេនឹងយកកថាខណ្ឌមួយដែលមានតែមួយប្រយោគនោះ មកបញ្ចូលរួមជាមួយកថាខណ្ឌមុន។ ពួកគេនឹងបម្លែងវាឲ្យក្លាយជាកថាខណ្ឌតែមួយ។

ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពាក្យ «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ខ្ញុំ» ទៅ​ជា «ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ»។ យល់​ទេ? ពួកគេ​នឹង​បញ្ចូល​កថាខណ្ឌ​ទាំង​ពីរ​នោះ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​កថាខណ្ឌ​តែ​មួយ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ផ្លាស់ប្ដូរ​វា​ទៅ​ជា «ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ» នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1851។

—«បន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញទៅកាន់មនុស្សខ្លះដែលស្ថិតនៅក្នុងកំហុសដ៏ធំ គឺថា ពួកបរិសុទ្ធនៅតែត្រូវទៅក្រុងយេរូសាឡឹមចាស់។ល។ មុនព្រះអម្ចាស់យាងមក។ ទស្សនៈបែបនេះមាននិន្នាការនាំឲ្យចិត្ត និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សឃ្លាតចេញពីកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីបី; ដ្បិត ប្រសិនបើយើងត្រូវទៅក្រុងយេរូសាឡឹម នោះចិត្តរបស់យើងនឹងផ្ដោតទៅទីនោះដោយធម្មជាតិ ហើយធនធានរបស់យើងនឹងត្រូវបានទប់ទុកពីការប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ ដើម្បីនាំពួកបរិសុទ្ធទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ខ្ញុំបានឃើញថា មូលហេតុដែលពួកគេត្រូវបានទុកឲ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងកំហុសដ៏ធំនេះ គឺព្រោះពួកគេមិនបានសារភាព និងលះបង់កំហុសរបស់ខ្លួន ដែលពួកគេបានជាប់នៅក្នុងនោះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកហើយ»។ Review and Herald, November 1, 1850.

ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអ្នកទៅដល់ Early Writings តើអ្នកដឹងទេថា ពួកគេធ្វើអ្វី? ពួកគេបានលុបឃ្លា «ខ្ញុំក៏ត្រូវបានបង្ហាញដែរ» ចេញ ដែលនៅក្នុង Early Writings ក្នុងកថាខណ្ឌមួយនេះ វានឹងនិយាយថា «នៅពេលដែលមានសាមគ្គីភាពមុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “—Daily,” ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្តីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានកើតតាមមក»។ ពួកគេបានលុប «ខ្ញុំក៏ត្រូវបានបង្ហាញដែរ» ចេញ ហើយប្រយោគបន្ទាប់គឺ «ពេលវេលាមិនបានជាការសាកល្បងទៀតឡើយ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក»។ ភ្លាមនោះ អ្នកមិនដឹងទៀតទេថា គំនិតនេះអំពីពេលវេលាមិនមែនជាការសាកល្បង គឺជារឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងឡាយដែលនាងត្រូវបានបង្ហាញជាពិសេស។ អ្នកជឿថា នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃពន្លឺរបស់នាងអំពី Daily ក្នុងទស្សនៈខុសឆ្គងដែលបង្កឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់។

នោះ​មិន​មែន​ជា​ដើម​កំណើត​ដំបូង​ទេ។ អ្នក​មាន​របស់​ដើម​កំណើត​ហើយ។ ចូរ​ពិនិត្យ​មើល​វា។

ជំហានបន្ទាប់ (ជំហានទីពីរ)—១៨៥១ សេចក្ដីសង្ខេបអំពីបទពិសោធន៍ និងទស្សនៈគ្រីស្ទានរបស់ Ellen G. White

បន្ទាប់មក នៅខាងក្រោមនេះ អ្នកមានសៀវភៅ *A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White* ដែលបានបោះពុម្ពនៅឆ្នាំ 1851; ហើយអ្នកមានការបំបែកលម្អិតអំពីការផ្លាស់ប្តូរទាំងឡាយដែលបានកើតឡើង ហើយមានការផ្លាស់ប្តូរមួយដែលសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។

«នៅថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញ [កាលមុន—“showed”] ដល់ខ្ញុំថា ទ្រង់បានលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ដើម្បីយកសំណល់នៃប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់មកវិញ ហើយថា ត្រូវតែបង្កើនការខិតខំទ្វេដងក្នុងគ្រានៃការប្រមូលផ្ដុំនេះ។ នៅក្នុងគ្រានៃការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានវាយប្រហារ និងត្រូវហែកចេញ; ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ក្នុងគ្រានៃការប្រមូលផ្ដុំ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រោសឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាសះស្បើយ ហើយរុំបង់របួសឲ្យ។ នៅក្នុងគ្រានៃការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ការខិតខំដែលបានធ្វើឡើងដើម្បីផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិត មានប្រសិទ្ធិភាពតិចតួចប៉ុណ្ណោះ សម្រេចបានតិចតួច ឬមិនសម្រេចអ្វីទាំងអស់; ប៉ុន្តែ នៅក្នុងគ្រានៃការប្រមូលផ្ដុំ ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ដើម្បីប្រមូលប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ការខិតខំដើម្បីផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិតនឹងមានប្រសិទ្ធិផលតាមគោលបំណងដែលបានកំណត់។ មនុស្សទាំងអស់គួរតែរួបរួមគ្នា និងមានចិត្តក្ដៅគគុកក្នុងកិច្ចការនេះ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វាជាការខុសសម្រាប់នរណាក៏ដោយ ដែលយកគ្រានៃការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយមកធ្វើជាគំរូ ដើម្បីគ្រប់គ្រងយើងឥឡូវនេះក្នុងគ្រានៃការប្រមូលផ្ដុំ; ដ្បិត ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើអ្វីសម្រាប់យើងឥឡូវនេះ លើសជាងអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើនៅពេលនោះទេ នោះអ៊ីស្រាអែលនឹងមិនត្រូវបានប្រមូលផ្ដុំឡើយ។ [បានដកចេញ៖ វាចាំបាច់ដូចគ្នាណាស់ដែលសេចក្តីពិតត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងកាសែត មិនត្រឹមតែត្រូវបានអធិប្បាយប៉ុណ្ណោះទេ។] [កថាខណ្ឌត្រូវបានបញ្ចូលគ្នា] ខ្ញុំបានឃើញ [កាលមុន—“ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំ”] ថា ផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ [កាលមុន—“ដោយព្រះហស្តរបស់ទ្រង់”] ហើយថា វាមិនគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; [កាលមុន—“មិនគួរឲ្យផ្នែកណាមួយរបស់វាត្រូវបានកែប្រែឡើយ”] ថា លេខតួលេខទាំងនោះគឺដូចដែលទ្រង់ចង់ឲ្យមាន។ ថា ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់បានស្ថិតនៅពីលើ ហើយបានលាក់កំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដូច្នេះគ្មាននរណាអាចឃើញវាបានឡើយ រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ។»

បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង —Daily’ ថា ពាក្យ —sacrifice’ ត្រូវបានបន្ថែមឡើងដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃអត្ថបទដើមទេ; ហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីរឿងនេះដល់អស់អ្នកដែលបានប្រកាសសម្រែកអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។ នៅពេលដែលមានសាមគ្គីភាព គឺមុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី —Daily;’ ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានកើតតាមមក។ [កថាខណ្ឌត្រូវបានបញ្ចូលគ្នា] ខ្ញុំក៏បានឃើញផងដែរ [ពីមុន—“ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ”] ថា ពេលវេលាមិនបានក្លាយជាការសាកល្បងតាំងពីឆ្នាំ 1844 មកទេ ហើយពេលវេលានឹងមិនក្លាយជាការសាកល្បងម្ដងទៀតឡើយ។] A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

ពេលវេលាដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងសាររបស់ទេវតាទីបី

អេលែន វ៉ាយ បានទទួលនិមិត្តមួយដែលខុសពីនិមិត្តដែលនាងបានទទួល ហើយនៅទីបំផុតត្រូវបានបញ្ចូលក្នុង Early Writings។ នាងបានទទួលនិមិត្តជាច្រើន; ប៉ុន្តែ មាននិមិត្តមួយដែលក្នុងនោះនាងត្រូវបានប្រាប់អ្វីមួយ; នាងត្រូវបានប្រាប់ជាកថាខណ្ឌមួយ ហើយនាងបានសរសេរវាចុះ។

«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​មក​ខ្ញុំ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយ​ថា សារ​នោះ​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​ព្យួរ​ទុក​លើ​ពេលវេលា​ឡើយ ពីព្រោះ​ពេលវេលា​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ការ​សាកល្បង​ម្តង​ទៀត​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មាន​អ្នក​ខ្លះ​កំពុង​ទទួល​បាន​ការ​រំភើប​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដែល​កើត​ចេញ​ពី​ការ​អធិប្បាយ​អំពី​ពេលវេលា; ថា​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​បី​មាន​អំណាច​ខ្លាំង​ជាង​អ្វី​ដែល​ពេលវេលា​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​បាន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា សារ​នេះ​អាច​ឈរ​បាន​លើ​មូលដ្ឋាន​របស់​វា​ផ្ទាល់ ហើយ​ថា​វា​មិន​ត្រូវការ​ពេលវេលា​ដើម្បី​ពង្រឹង​វា​ឡើយ ហើយ​ថា​វា​នឹង​ចេញ​ទៅ​ដោយ​អំណាច​ដ៏​ខ្លាំងក្លា ហើយ​នឹង​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​វា ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​ឲ្យ​ខ្លី​ក្នុង​សេចក្ដី​សុចរិត»។ A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

តើនាងកំពុងនិយាយអំពីអ្វីនៅទីនោះ? គឺថា យើងមិនគួរភ្ជាប់សាររបស់ទេវតាទីបីជាមួយនឹងពេលវេលាម្តងទៀតឡើយ មែនទេ?

អាម៉ែនឬ? តើអ្នករាល់គ្នានៅជាមួយខ្ញុំឬ?

តើ​អ្នក​រក​ឃើញ​អ្វី​នេះ​នៅ​ឯណា? វា​ស្ថិត​នៅ​កន្លែង​ណា?

ពីទស្សនិកជន៖ (គ្មានការឆ្លើយតប។)

ពីទស្សនិកជន៖ គំនូសព្រាងនៃបទពិសោធន៍ និងទស្សនៈរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។

សេចក្ដីសង្ខេបអំពីបទពិសោធន៍ និងទស្សនៈគ្រីស្ទានរបស់ Ellen G. White, ទំព័រ 48, ទំព័រ 48។

យល់ព្រម។ តើយើងរកឃើញអត្ថបទដែលយើងកំពុងពិភាក្សា ដែលដកស្រង់មកពី Review and Herald, November 1850 នៅទីណា? តើវាស្ថិតនៅកន្លែងណាក្នុង A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White? មែនហើយ វាស្ថិតនៅ—ប្រសិនបើអ្នកត្រឡប់ទៅមើលកំណត់ត្រារបស់អ្នកវិញ—វាស្ថិតនៅក្នុង A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White ទំព័រ 61 និងទំព័រ 62។

អ្នកមាននិមិត្តមួយនៅក្នុង *A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White* ដែលបានកត់ត្រានៅទំព័រ 48; បន្ទាប់មក អ្នកមាននិមិត្តមួយដែលនៅទីបំផុតនឹងត្រូវបញ្ចូលក្នុង *Early Writings* នៅទំព័រ 61 និង 62។ វាត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នាដោយ 13 ឬ 14 ទំព័រ មែនទេ?

ហើយតើពួកគេនឹងធ្វើអ្វីនៅពេលឈានមកដល់ Early Writings? ពួកគេនឹងយកកថាខណ្ឌនេះពីទំព័រ 48 ហើយបញ្ចូលវាភ្លាមបន្ទាប់ពីសេចក្តីថ្លែងរបស់នាងដែលថា ពេលវេលាមិនមែនជាការសាកល្បងទៀតឡើយ។ ពួកគេនឹងដាក់និមិត្តទាំងពីររួមបញ្ចូលគ្នា។

តើ​អ្នក​កំពុង​តាម​ដាន​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​មាន​ន័យ​ឬ?

បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្តាប់៖ បាទ។

តើអ្នកកំពុងតាមដាននូវអ្វីដែលខ្ញុំមានន័យដែរឬទេ?

បុគ្គលដែលត្រូវបាននិយាយទៅកាន់ក្នុងចំណោមសវនិកជន៖ (ការបញ្ជាក់។)

យល់ព្រម ពីព្រោះអ្នកគឺជាមនុស្សដែលខ្ញុំកំពុងឃើញការបញ្ជាក់តិចជាងគេ។

ជំហានចុងក្រោយ (ជំហានទីបី)—អត្ថបទដំបូង ឆ្នាំ 1882

បានល្អ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រឡប់មកទំព័រ ៦ នៃកំណត់ចំណាំរបស់អ្នកវិញ ហើយឥឡូវនេះ អ្នកមាន​សៀវភៅ Early Writings ម្តងទៀត។

> ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា . . . ខ្ញុំបានឃើញថា ផ្ទាំងគំនូសឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយថា វាមិនគួរត្រូវបានកែប្រែឡើយ; ថា តួលេខទាំងឡាយគឺដូចដែលព្រះអង្គទ្រង់ប្រាថ្នាឲ្យវាជាយ៉ាងនោះ; ថា ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់សណ្ឋិតនៅលើវា ហើយបានលាក់កំហុសមួយនៅក្នុងតួលេខខ្លះៗ ដូច្នេះគ្មាននរណាអាចមើលឃើញវាបានឡើយ រហូតដល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានដកចេញ។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង «ប្រចាំថ្ងៃ» (ដានីយ៉ែល 8:12) ថា ពាក្យ «យញ្ញបូជា» ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកនៃអត្ថបទនោះទេ ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីរឿងនេះដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសម្រែកអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។ នៅពេលដែលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាបានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»; ប៉ុន្តែក្នុងភាពច្របូកច្របល់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្ដីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់ក៏បានកើតតាមមក។ ពេលវេលាមិនបានជាសេចក្ដីសាកល្បងទៀតឡើយតាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ហើយវានឹងមិនក្លាយជាសេចក្ដីសាកល្បងម្ដងទៀតឡើយ។

> «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ប៉ុន្តែ​វា​មិន​ត្រូវ​បាន​ព្យួរ​ទុក​លើ​ពេលវេលា​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មនុស្ស​ខ្លះ​កំពុង​ទទួល​ការ​រំភើប​ក្លែងក្លាយ ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ការ​អធិប្បាយ​អំពី​ពេលវេលា; ប៉ុន្តែ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី​ខ្លាំង​ជាង​អ្វី​ដែល​ពេលវេលា​អាច​ធ្វើ​បាន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា សារ​នេះ​អាច​ឈរ​នៅ​លើ​មូលដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​វា​ផ្ទាល់ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលា​ដើម្បី​ពង្រឹង​វា​ឡើយ; ហើយ​វា​នឹង​ចេញ​ទៅ​ដោយ​អំណាច​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​នឹង​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​វា ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ក្នុង​សេចក្ដី​សុចរិត។»

> «បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ទៅ​កាន់​មនុស្ស​ខ្លះ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កំហុស​ដ៏​ធំ ដោយ​ជឿ​ថា វា​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ចាស់ . . .» Early Writings, 74-76.

ហើយ​មូលហេតុ​ដែល​អក្សរ​នេះ​ត្រូវបាន​ធ្វើជា​អក្សរដិត គឺថា នេះ​ជា​កថាខណ្ឌ​នៅទីនេះ ដែលនិយាយថា «. . . កាលណា​មាន​សាមគ្គីភាព មុន​ឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​បាន​រួបរួម​គ្នា​លើ​ទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវ​អំពី “ប្រចាំថ្ងៃ”; ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​ភាពច្របូកច្របល់​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ត្រូវបាន​ទទួលយក ហើយ​សេចក្ដីងងឹត និង​ភាពច្របូកច្របល់​ក៏​បាន​តាមមក។ ពេលវេលា​មិនបាន​ជា​ការសាកល្បង​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក​ទេ ហើយ​វា​នឹង​មិន​ក្លាយជា​ការសាកល្បង​ម្តងទៀត​ឡើយ» អ្នក​ត្រូវ​ចងចាំ​ថា ដើមឡើយ នៅក្នុង​កំណត់ត្រា​ដំបូង​របស់​នាង​អំពី​និមិត្ត​នេះ នាង​បាន​និយាយថា «ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បង្ហាញ​ថា ពេលវេលា​មិនបាន​ជា​ការសាកល្បង​តាំងពី​ឆ្នាំ 1844 មក​ទេ» ហើយ​វា​ជា​កថាខណ្ឌ​ផ្សេង​មួយ។ នាង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា មាន​ការបែងចែក​ច្បាស់លាស់​រវាង​អ្វី​ដែល​នាង​ត្រូវបាន​បង្ហាញ​អំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” និង​អ្វី​ដែល​ត្រូវបាន​បង្ហាញ​ដល់​នាង​អំពី​ពេលវេលា​ជា​ការសាកល្បង; ហើយ​ថា​កថាខណ្ឌ​បន្ទាប់ ដែល​កំពុង​និយាយ​អំពី​ការមិន​ភ្ជាប់​ពេលវេលា​ណាមួយ​ជាមួយ​នឹង​សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី នោះ មិនមាន​នៅក្នុង​និមិត្ត​ដើម​ឡើយ។ វា​ស្ថិត​នៅ​ទំព័រ 48 នៃ Life Sketches មិនមែន​ទំព័រ 61 និង 62 ទេ។

ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នកមកដល់សៀវភៅ Early Writings ក្នុងឆ្នាំ 1882 ពួកគេបានដាក់វារួមគ្នា; ហើយ ដូច្នេះ នៅពេលអ្នកមកដល់ទសវត្សរ៍ 1930 ហើយអ្នកកំពុងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីងងឹតដ៏ជ្រៅក្នុងសាសនាអាឌվենទីស្ត ហើយ Willie White និយាយថា នៅពេលអ្នកកំពុងសិក្សាអំពី Daily អ្នកត្រូវតែសិក្សាវានៅក្នុងបរិបទនៃពេលវេលា—«សូមទោស Willie ការទទួលខុសត្រូវរបស់អ្នកគឺត្រូវធ្វើជាអ្នកដែលផ្ដល់កំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រឹមត្រូវនៃ Spirit of Prophecy។ អ្នកត្រូវធ្វើជាអ្នកដែលបរាជ័យចំពោះ Spirit of Prophecy។ ហើយ ក្នុងការបង្ហាញរបស់អ្នកអំពី Early Writings ទំព័រ 75 អ្នកបានមិនអើពើប្រភពដើម ហើយប្រភពដើមទាំងនោះនិយាយថា នៅពេលអ្នកលើកយកការអះអាងថា Daily ត្រូវតែត្រូវបានពិចារណានៅក្នុងបរិបទនៃពេលវេលានៅក្នុង Early Writings, 74 នោះគឺមិនពិតជាដាច់ខាត។»—វាមិនពិតទេ! វាមិនអាចត្រូវបានគាំទ្រដោយកំណត់ត្រានៅក្នុង Spirit of Prophecy បានឡើយ។ វាមិនអាចត្រូវបានគាំទ្រដោយប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអំឡុងពេលនោះបានឡើយ។

យល់ព្រម។ ចំណុចទី១ ប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ បានមានប្រសាសន៍ថា មានទស្សនៈត្រឹមត្រូវមួយអំពី «ការ​ប្រចាំថ្ងៃ» នៅក្នុង Early Writings, 74។ អាគុយម៉ង់សំខាន់ដែលត្រូវបានបង្ខំដាក់បន្តមកនៅពេលក្រោយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រគឺថា នៅពេលអ្នកសិក្សាខណ្ឌនោះនៅក្នុង Early Writings, 74 អ្នកត្រូវតែដាក់វានៅក្នុងបរិបទនៃការកំណត់ពេលវេលា។ អាគុយម៉ង់នោះជាការបោកបញ្ឆោត; វាមិនត្រឹមត្រូវទេ!

ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ យើងនៅសល់តែជំហរមួយប៉ុណ្ណោះ គឺថា មានទស្សនៈត្រឹមត្រូវមួយអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»។ យល់ទេ? ប៉ុន្តែ យើងនឹងលើកយកគំនិតមួយទៀតចេញពីកថាខណ្ឌនេះ។

វាចែងថា «ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ . . . ។» ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ពេលណា? ឆ្នាំ 1850៖ «ថ្ងៃទី ២៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ។»

តើទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​អ្វី​ដល់​នាង?

យ៉ាងហោចណាស់ មួយក្នុងចំណោមអ្វីៗដែលទ្រង់បានបង្ហាញដល់នាង គឺថា ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតអំពី «Daily» ត្រូវបានទទួលយក។

«នៅថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញ . . . . កាលណាមានសេចក្តីរួបរួម គឺមុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់គ្នាបានរួបរួមក្នុងទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ”; ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្តីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានកើតតាមមក។ The Review and Herald, ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850.»

ខែមីនា ឆ្នាំ 1850 «ជាប្រចាំ» គឺជាទីបរិសុទ្ធនៅផែនដី

ដូច្នេះ នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃទំព័រ ៦ អ្នកមានកថាខណ្ឌមួយដែលដកស្រង់មកពី Review and Herald ខែមីនា ឆ្នាំ 1850 ហើយវាជាអត្ថបទមួយរបស់ David Arnold។

> «គាត់ [ដានីយ៉ែល] ក៏បានឃើញអំណាចបង្ក្រាបដដែលនោះផងដែរ—“ងើបឡើងទាស់នឹង ព្រះអង្គម្ចាស់នៃអង្គម្ចាស់ទាំងឡាយ”; ដូច្នេះបានបញ្ចប់សុពលភាពនៃយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃទាំងអស់ ដែលបានបង្កើតឡើងនៅស៊ីណាយ ឲ្យត្រូវប្រតិបត្តិរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់ពូជពង្សនោះមកដល់។ នៅទីនេះ ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាសារសំខាន់ពិត ឬជាយញ្ញបូជាដ៏ធំតាមគំរូពិត ត្រូវបានសម្លាប់ដោយទាហានរ៉ូម។ ដូច្នេះ ដោយសាររ៉ូម—“យញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃត្រូវបានដកចេញទៅ” ហើយទីកន្លែងនៃទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានបំផ្លាញដោយទីតុស មេទ័ពរ៉ូមម្នាក់ នៅពេលដែលគាត់បានបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡិម និងព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលផ្ទុក “ទីបរិសុទ្ធ” នោះ។ នៅទីនេះបានចាប់ផ្តើមការបំពេញនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ «ហើយពួកគេនឹងដួលដោយមុខដាវ ហើយនឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយសឹកក្នុងគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ ហើយក្រុងយេរូសាឡិមនឹងត្រូវជនសាសន៍ដទៃជាន់ឈ្លី រហូតដល់ពេលវេលារបស់សាសន៍ដទៃបានបំពេញគ្រប់គ្រាន់»។ លូកា 21:24។» ដាវីឌ អាណូលដ៍, Review and Herald, ខែមីនា 1850, វគ្គ 1, លេខ 8។

នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ដាវីឌ អារណុល បង្រៀនថា «ប្រចាំថ្ងៃ» ក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់សាសន៍យូដានៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលត្រូវបានដកចេញដោយរ៉ូមបាកាននៅឆ្នាំ គ.ស. 70។

ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ១៨៥០ «ការ​ប្រចាំថ្ងៃ» គឺជា​កិច្ចបម្រើ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​ទីសក្ការៈបូជា

បន្ទាប់មក នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ហើយដោយផ្ទាល់ទៅ តើនរណាជានិពន្ធនាយកនៃ Review and Herald នៅឆ្នាំ 1850? ឈ្មោះរបស់គាត់គឺ James White។

ដូច្នេះ នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 លោក James White បានបោះពុម្ពអត្ថបទមួយរបស់ Crosier ដែលបង្រៀនថា «Daily» តំណាងឲ្យព្រះរាជកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីបរិសុទ្ធ។

ឥឡូវនេះ លោក James White មិនបានបង្រៀនរឿងនេះដោយផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែមនុស្សមួយចំនួនយកន័យបញ្ជាក់ដែលមាននៅទីនោះ ហើយនិយាយថា នោះហើយជាអ្វីដែលគាត់កំពុងបង្រៀន។ ហើយហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយដូច្នេះ? ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះដោយសារមូលហេតុនេះ៖ នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 បងស្រី White បានមានប្រសាសន៍ថា ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗអំពី “Daily” ត្រូវបានទទួលយកក្នុងភាពងងឹត ហើយការភាន់ច្រឡំបានកើតតាមមក។

ទស្សនៈទាំងពីរនេះ [Arnold និង Crosier] មិនមែនជាទស្សនៈរបស់អ្នកត្រួសត្រាយដែលថា «ការប្រចាំថ្ងៃ» គឺជាសាសនាពហុទេវនិយមទេ។

នៅ​ទំព័រ ៧ លោក​អ្នក​មាន​កថាខណ្ឌ​ទាំង​ពីរ​ពី​អត្ថបទ​របស់ Crosier ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ​គាត់​កំពុង​សន្និដ្ឋាន​ថា «Daily» គឺ​ជា​ព្រះរាជកិច្ច​បម្រើ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់។

> «ហើយ​ទី​កន្លែង​នៃ​ទី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់​ចុះ»; ដានីយ៉ែល 8:11។ ការ​ទម្លាក់​ចុះ​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​សម័យ និង​ដោយ​មធ្យោបាយ​នៃ​អំណាច​រ៉ូម; ដូច្នេះ ទី​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ មិន​មែន​ជា​ផែនដី ឬ​ប៉ាឡេស្ទីន​ទេ ពីព្រោះ​អ្វី​ដំបូង​ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់​ចុះ​តាំង​ពី​ការ​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប អស់​រយៈ​ពេល​ជាង 4,000 ឆ្នាំ​មក​ហើយ ហើយ​អ្វី​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់​ចុះ​តាំង​ពី​ការ​និរទេស អស់​រយៈ​ពេល​ជាង 700 ឆ្នាំ​មុន​ព្រឹត្តិការណ៍​ក្នុង​ខគម្ពីរ​នេះ ហើយ​ទាំង​ពីរ​ករណី​ក៏​មិន​មែន​ដោយ​អំណាច​រ៉ូម​ដែរ។

> «ទីសក្ការៈដែលត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ គឺជាទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គ ដែលរ៉ូមបានលើកខ្លួនប្រឆាំងនឹងទ្រង់ គឺព្រះអង្គម្ចាស់នៃពលទ័ព គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ; ហើយប៉ូលបង្រៀនថា ទីសក្ការៈរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌។ ម្តងទៀត ដានីយ៉ែល 11:30–31 — “ដ្បិតនាវាទាំងឡាយនៃគីទ្ទីមនឹងមកប្រឆាំងនឹងគាត់; ហេតុនោះគាត់នឹងសោកស្តាយ ហើយត្រឡប់ទៅវិញ ហើយមានសេចក្តីកំហឹង (ដំបងសម្រាប់វាយផ្ដន្ទាទោស) ប្រឆាំងនឹងសម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ (គ្រីស្ទសាសនា) ដូច្នេះគាត់នឹងធ្វើ; គាត់នឹងត្រឡប់មកវិញមែនទែន ហើយមានការយោគយល់ជាមួយពួកអ្នកទាំងនោះ (ពួកសង្ឃ និងពួកប៊ីស្សព) ដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ។ ហើយកងកម្លាំង (ស៊ីវិល និងសាសនា) នឹងឈរនៅខាងគាត់ ហើយពួកគេ (រ៉ូម និងពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ) នឹងបំពុលទីសក្ការៈនៃកម្លាំង។” តើអ្វីទៅជារបស់នោះ ដែលរ៉ូម និងសាវករបស់គ្រីស្ទសាសនាគួរតែរួមគ្នាបំពុល? ការរួមបញ្ចូលនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងប្រឆាំងនឹង “សម្ពន្ធមេត្រីបរិសុទ្ធ” ហើយវាគឺជាទីសក្ការៈនៃសម្ពន្ធមេត្រីនោះដែលពួកគេបានបំពុល; ដែលពួកគេអាចធ្វើបានដូចគ្នានឹងការបំពុលព្រះនាមរបស់ព្រះ; យេរេមា 34:16; អេសេគាល 20; ម៉ាឡាគី 1:7។ នេះគឺដូចគ្នានឹងការប្រមាថ ឬការនិយាយប្រមាថព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ ក្នុងន័យនេះ សត្វសាហាវ “នយោបាយ-សាសនា” នេះបានបំពុលទីសក្ការៈ (វិវរណៈ 13:6) ហើយបោះវាចុះពីទីកន្លែងរបស់វានៅស្ថានសួគ៌ (ទំនុកតម្កើង 102:19; យេរេមា 17:12; ហេប្រឺ 8:1–2) នៅពេលដែលពួកគេហៅរ៉ូមថាជាទីក្រុងបរិសុទ្ធ (វិវរណៈ 21:2) ហើយបានតែងតាំងសម្តេចប៉ាបនៅទីនោះដោយងារថា “ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ គឺសម្តេចប៉ាប” “ព្រះបិតាបរិសុទ្ធ” “ប្រមុខនៃព្រះវិហារ” ជាដើម ហើយនៅទីនោះ ក្នុង “ព្រះវិហាររបស់ព្រះ” ក្លែងក្លាយ គាត់អះអាងថាធ្វើអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវពិតប្រាកដកំពុងធ្វើនៅក្នុងទីសក្ការៈរបស់ទ្រង់; 2 ថេស្សាឡូនិច 2:1–8។ ទីសក្ការៈត្រូវបានជាន់ឈ្លីក្រោមជើង (ដានីយ៉ែល 8:13) ដូចគ្នានឹងដែលព្រះរាជបុត្រានៃព្រះត្រូវបានជាន់ឈ្លីដែរ។ (ហេប្រឺ 10:29)” O. R. L. Crosier, “ទីសក្ការៈ,” Review and Herald, ខែកញ្ញា, 1850។

តក្កវិជ្ជារបស់ James White

ហេតុអ្វីបានជា James White បោះពុម្ពអត្ថបទនេះ បើគាត់ដឹងច្បាស់ជាងនេះ? មូលហេតុសម្រាប់វា គឺ “The Logic of James White” នៅក្នុងកំណត់ចំណាំរបស់អ្នក។

អ្វីដំបូងដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយបន្ទាប់ពីការខកចិត្តធំនោះ ត្រូវបានហៅថា *A Word to the Little Flock* ហើយមនុស្សបីនាក់ដែលជាអ្នកនិពន្ធក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយនោះ គឺ James និង Ellen White ព្រមទាំង Joseph Bates។ អ្វីដំបូងដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ដោយមនុស្សទាំងនោះ ដែលបានបន្តដើរតាមផ្លូវនោះ គឺអត្ថបទនេះ; ហើយក្នុងអត្ថបទនេះ Sister White គាំទ្រទស្សនៈរបស់ Crosier មិនមែនទស្សនៈរបស់គាត់អំពី the Daily ទេ ប៉ុន្តែជាទស្សនៈរបស់គាត់អំពីព្រះគ្រីស្ទដែលបានផ្លាស់ទីពីទីបរិសុទ្ធទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុត។

ចំណាំថា នេះគឺជាស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍។ នេះហើយជាមូលហេតុដែល ជេមស៍ វ៉ាយត៍ នឹងសុខចិត្តបោះពុម្ពអត្ថបទរបស់ ក្រូសៀរ ដោយវានិយាយថា៖

ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ទីបរិសុទ្ធ ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្អាត​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ 2300 ថ្ងៃ នោះ គឺ​ជា​ព្រះវិហារ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ថ្មី ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​ជា​អ្នក​បម្រើ​នៅ​ទីនោះ។”—នេះ​គឺ​ជា​ពាក្យ​របស់ Ellen White—“ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​ក្នុង​និមិត្ត មុន​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ថា បងប្អូន Crosier មាន​ពន្លឺ​ដ៏​ពិត អំពី​ការ​សម្អាត​ទីបរិសុទ្ធ ជាដើម; ហើយ​ថា នេះ​ជា​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ឲ្យ​បងប្អូន C. សរសេរ​បង្ហាញ​ទស្សនៈ​ដែល​គាត់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​ក្នុង​កាសែត Day-Star, Extra, ថ្ងៃ​ទី 7 ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ 1846។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​សិទ្ធិ​អំណាច​ពេញលេញ​ពី​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​ណែនាំ​ឲ្យ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ទាំងអស់ អាន​កាសែត​បន្ថែម​នោះ។

«ខ្ញុំអធិស្ឋានថា បន្ទាត់ទាំងនេះនឹងក្លាយជាព្រះពរ​ដល់​អ្នក និង​ដល់​កូនៗ​ជាទីស្រឡាញ់​ទាំងអស់​ដែល​អាច​អាន​វា​បាន»។ ពាក្យ​មួយ​ទៅ​កាន់​ហ្វូង​តូច, ថ្ងៃទី 12 ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ 1847។

ដូច្នេះ មនុស្សមួយចំនួន សូម្បីតែរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ក្នុងចំណោមអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រសម័យទំនើបខ្លះនៅក្នុងសាសនាអាដվենទីស្ត និយាយថា «មើលទៅនោះ។ Ellen White កំពុងផ្ដល់ការយល់ព្រមទូទៅទាំងស្រុងរបស់នាងលើអត្ថបទរបស់ Crosier; ហើយ ដូច្នេះ អ្វីដែល Crosier បាននិយាយអំពី “the Daily” ថាជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ នោះត្រូវតែជាការពិត»។ ហើយនៅពេលដែលពួកគេនិយាយដូច្នោះ ពួកគេកំពុងបង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រខុសឆ្គង; ពីព្រោះ អត្ថបទរបស់ Crosier មានប្រាំបីផ្នែក ហើយ តាំងពីដើមមក ពួកអាដվենទីស្តបានយល់ថា ក្នុងចំណោមផ្នែកទាំងនោះ មានបួនផ្នែកជាសេចក្ដីងងឹតទាំងស្រុង ហើយវាមិនដែល តែម្តង មិនដែល តែម្តង មិនដែល តែម្តង ត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញនៅក្នុងសាសនាអាដվենទីស្តឡើយ។

ឧទាហរណ៍មួយ ក្នុងអត្ថបទនោះ គាត់បានកាន់ជំហរមួយថា នៅពេលព្រះយេស៊ូវយាងត្រឡប់មកវិញ នឹងមានសន្តិភាពមួយពាន់ឆ្នាំ។ អាដវិនទីស្ទមិនជឿដូច្នោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនដែលជឿដូច្នោះឡើយ។ ការយល់ដឹងនោះ គឺជាការយល់ដឹងមួយដែល William Miller បានបដិសេធ ហើយតាមពិត វាបានដាក់ William Miller ឲ្យស្ថិតនៅលើផ្លូវត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការយល់អំពីសេចក្តីពិត។ ការបង្រៀននោះ គឺជាការបង្រៀនមួយក្នុងចំណោមការបង្រៀនទាំងឡាយ ដែលផ្ទុយដោយផ្ទាល់ទៅនឹងការយល់ដឹងរបស់ពួក Millerite។

ហេតុនេះហើយ ពេលដែល Crosier បោះពុម្ពអត្ថបទប្រាំបីភាគនេះចេញមក ពួកគេក៏ដឹងភ្លាមតាំងពីដំបូងថា ក្នុងចំណោមភាគទាំងនេះ មានបួនភាគដែលមិនអាចយកទៅបោះពុម្ពឡើងវិញបាន។

ប៉ុន្តែ James White បានបោះពុម្ពផ្នែកដែល Crosier សន្និដ្ឋានថា «ការ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ» គឺជាការបម្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ; ទោះយ៉ាងណា គាត់មានបំណងបោះពុម្ពឡើងវិញតែបួនផ្នែកនោះប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មិនបោះពុម្ពឡើងវិញបួនផ្នែកផ្សេងទៀតទេ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បីឲ្យ James White អាចបោះពុម្ពឡើងវិញបួនផ្នែករបស់ Crosier បាន គាត់ត្រូវបោះពុម្ពវានៅក្នុងទស្សនាវដ្តីពីរលេខ។ គាត់ត្រូវបោះពុម្ពវាពីរដងនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850។

ដោយ​សារ​នៅ​ក្នុង​ទស្សនាវដ្ដី Review and Herald របស់​គាត់​នៅ​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 មិន​មាន​កន្លែង​គ្រប់គ្រាន់ ដូច្នេះ​គាត់​បាន​បោះពុម្ព​ទស្សនាវដ្ដី Review and Herald ពីរ​ច្បាប់​នៅ​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ដើម្បី​ឲ្យ​អាច​ដាក់​អត្ថបទ​ទាំង​មូល​របស់ Crosier អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ​យាង​ផ្លាស់​ទី​ពី​ទីបរិសុទ្ធ​ទៅ​កាន់​ទីបរិសុទ្ធ​បំផុត​បាន​ទាំង​ស្រុង។

ឥឡូវនេះ អ្នកនឹងកត់សម្គាល់ពី Gerard Damsteegt ថា គាត់កំពុងផ្តល់ការវាយតម្លៃតាមប្រវត្តិសាស្ត្រ ថា ពួក Adventists តែងតែបានដឹងថា មានផ្នែកខ្លះៗក្នុងអត្ថបទរបស់ Crosier ដែលមិនត្រឹមត្រូវ ហើយថា អត្ថបទទាំងនោះមិនអាចបោះពុម្ពផ្សាយឡើងវិញបានទេ។

នាង [Ellen Harmon] បាននិយាយថា៖ —«ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំក្នុងនិមិត្ត ជាងមួយឆ្នាំកន្លងមកហើយថា បងប្រុស Crosier មានពន្លឺដ៏ពិត អំពីការសម្អាតទីបរិសុទ្ធ ។ល។ ហើយថា វាជាព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ដែលឲ្យបងប្រុស C. សរសេរចេញនូវទស្សនៈដែលគាត់បានផ្តល់ឲ្យយើងក្នុង Day Star Extra, ថ្ងៃទី 7 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1846។ ខ្ញុំមានអំណាចពេញលេញពីព្រះអម្ចាស់ ក្នុងការផ្ដល់អនុសាសន៍ឲ្យបរិសុទ្ធជនគ្រប់រូប អាន Extra នោះ» (លិខិត។ E. G. White ទៅ Curtis, Word to the Little Flock, 12)។ ជាទូទៅ អ្នកអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ បានបកស្រាយសេចក្តីថ្លែងនេះថា ការបង្ហាញរបស់ Crosier មិនមែនគ្មានកំហុសទេ ប៉ុន្តែការអះអាងតាមនិមិត្តរូបសំខាន់ៗរបស់គាត់គឺត្រឹមត្រូវ។ ការបោះពុម្ពឡើងវិញនៃអត្ថបទនោះ បានលុបចោលផ្នែកដែលពួកគេយល់ថាមិនត្រឹមត្រូវ។» P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

មិនដែលអាចបោះពុម្ពឯកសារពេញលេញរបស់គាត់ឡើងវិញបានឡើយ

ឥឡូវនេះ នៅទំព័របន្ទាប់ អ្នកមាន W. A. Spicer ធ្វើសាក្សីបញ្ជាក់អំពីរឿងដូចគ្នានេះថា៖ ពួកគេតែងតែដឹងថា អត្ថបទរបស់ Crosier មានកំហុសនៅក្នុងនោះ ហើយពួកគេមិនដែលបោះពុម្ពឡើងវិញនូវបួនផ្នែកនោះឡើយ។

គួរឲ្យសោកស្តាយដែល យុវជន Crosier បានដើរក្នុងពន្លឺនៃសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទតែរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយមក គាត់បានបដិសេធការបង្រៀនអំពីទីសក្ការៈបរិសុទ្ធ ដែលគាត់បានជួយបង្កើតឡើង។ បងប្អូនជំនាន់ដើមរបស់យើងបានបោះពុម្ពឡើងវិញនូវសេចក្ដីពន្យល់របស់គាត់អំពីទីសក្ការៈបរិសុទ្ធជាច្រើនដងក្នុងកាសែតដើមៗរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនដែលអាចបោះពុម្ពឯកសារពេញលេញរបស់គាត់ឡើងវិញបានឡើយ។ ក្នុងឯកសារនោះ គាត់បានបន្ថែមទៅលើសេចក្ដីពន្យល់អំពីទីសក្ការៈបរិសុទ្ធនូវគំនិតខ្លះៗអំពីយុគសម័យដែលនឹងមកដល់ គឺជាសហស្សវត្សរ៍បែបសាច់ឈាមមួយ ជាមួយនឹងយុគសម័យដ៏រុងរឿងមួយនៅលើផែនដីនេះ នៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីរ។ បងប្អូនរបស់យើងតែងតែលុបចោលចំណុចទាំងនេះជានិច្ច។ ការបង្រៀនទាំងនេះអំពីយុគសម័យដែលនឹងមកដល់ បានរីករាលដាលពាសពេញនៅសម័យនោះ។ គោលលទ្ធិនេះមិនដែលសមស្របជាមួយសារអំពីការយាងមកយ៉ាងច្បាស់លាស់នោះទេ; ហើយដោយមិនសង្ស័យ ដំបែរនៃកំហុសនេះបានជួយនាំបុរសវ័យក្មេងទាំងនោះឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ និងទីសក្ការៈបរិសុទ្ធ។ មិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បានងាកទៅជំទាស់យ៉ាងជូរចត់ចំពោះចលនាដំបូងរបស់យើង»។ W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

ចំណុចសំខាន់គឺថា សព្វថ្ងៃនេះ មានមនុស្សខ្លះយកការគាំទ្ររបស់ Sister White ចំពោះអត្ថបទរបស់ Crosier នៅក្នុង A Word to the Little Flock មកប្រើ—មនុស្សដូចជា Heidi Heikes, Heidi Heikes ជាមួយនឹងសៀវភៅដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់គាត់អំពី Daily ថាជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ។ នេះគឺជាអំណះអំណាងមួយក្នុងចំណោមអំណះអំណាងរបស់គាត់។

មនុស្សដែលធ្វើដូច្នេះ កំពុងមិនអើពើចំពោះអង្គហេតុប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ពួកគេមិនដែលអាចបោះពុម្ពអត្ថបទទាំងអស់របស់ Crosier ឡើងវិញបានឡើយ។ ហើយការទទូចថា ការគាំទ្ររបស់ Ellen White ក្នុង A Word to the Little Flock គឺជាការគាំទ្រទូទៅដោយឥតលក្ខខណ្ឌចំពោះជំហររបស់ Crosier នោះ ស្មើនឹងការទទូចថា ពួក Adventists ជឿថា នឹងមានសន្តិភាពរយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ។ នេះជាអំណះអំណាងដ៏ល្ងង់ខ្លៅមួយ។

វា​ជា​ការ​បង្ខូច​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត​មនុស្ស និង​បង្កើត​ការ​ច្របូក​ច្របល់ និង​សេចក្ដី​ងងឹត។

ដូច្នេះ អ្នកមានអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រពីរនាក់ គឺ Spicer ដែលបានទទួលមរណភាពទៅហើយ និង Damsteegt ដែលនៅមានជីវិតនៅឡើយ; ប៉ុន្តែ ខ្ញុំធានាចំពោះអ្នកថា ទោះជា Spicer ឬ Damsteegt ក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងយល់ស្របជាមួយខ្ញុំចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងបង្ហាញនោះទេ។ ត្រូវហើយ ពួកគេមិនយល់ស្របទេ។ ដូច្នេះ អ្នកមានអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រពីរនាក់ដែលមានជំហរប្រឆាំងគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងយល់ស្របនឹងអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងប្រាប់អ្នក។ គ្មានមូលហេតុសមស្របណាមួយសោះសម្រាប់យកការអនុម័តរបស់ Ellen White ចំពោះអត្ថបទរបស់ Crosier ទៅបកស្រាយថា អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងនោះល្អឥតខ្ចោះនោះឡើយ។

ការពិនិត្យឡើងវិញអំពីការយាងមក—ភាគទី ១, Auburn, NY, លេខ ៣

ការពិនិត្យឡើងវិញអំពីការយាងមកវិញ—ភាគទី ១, Auburn, NY, លេខ ៤

ទស្សនាវដ្ដី Advent Review — ភាគ ១, Auburn, NY, លេខពិសេស

នៅពេលដែល James White ចាប់ផ្តើមបោះពុម្ពអត្ថបទរបស់ Crosier នៅក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ក្នុង The Review and Herald នោះគឺជា វ៉ុល្យូម 1 លេខ 3។

ប៉ុន្តែ គាត់មិនអាចដាក់វាទាំងអស់នៅក្នុង ភាគទី ១ លេខ ៣ បានទេ; ដូច្នេះ គាត់បានបញ្ចប់អត្ថបទនោះនៅក្នុង ភាគទី ១ នៃ The Review and Herald,, លេខ ៤។ ហើយគាត់បានធ្វើការនេះនៅពេលណា? គឺនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850។

អញ្ចឹង តើនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 មានអ្វីកើតឡើង? បងស្រី វ៉ាយត៍ បានទទួលនិមិត្តមួយ ដែលចែងថា៖ «នៅថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យខ្ញុំឃើញ . . . . នៅពេលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 ស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “—Daily;” ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗទៀតត្រូវបានទទួលយក ហើយសេចក្តីងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់បានបន្តតាមមក។ The Review and Herald, ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។»

ប្តី​របស់​នាង​ជា​អ្នក​ណា? គាត់​គឺ​ជា​និពន្ធ​នាយក​នៃ The Review and Herald។

ដូច្នេះ តើគាត់បានធ្វើអ្វី នៅពេលដែលភរិយារបស់គាត់បាននិយាយថា «James តើអ្នកដឹងទេថា អ្វីដែលខ្ញុំទើបតែបានទទួលប្រាប់ពីព្រះអម្ចាស់? ខ្ញុំបានទទួលប្រាប់ថា យើងមិនត្រូវនាំយកទស្សនៈអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” ដែលផ្ទុយនឹងការយល់ដឹងរបស់បុព្វបុរសជំនឿ ដែលថា “ប្រចាំថ្ងៃ” គឺជាសាសនាព្រេងនិយមនោះទេ ពីព្រោះវាកំពុងនាំមកនូវភាពងងឹត និងភាពច្របូកច្របល់»។

ដូច្នេះ តើ James White បានធ្វើអ្វី? នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 គាត់បានបោះពុម្ព Review and Herald មួយច្បាប់ទៀត គឺបានបោះពុម្ពបីច្បាប់ក្នុងរយៈពេលមួយខែ។ វាត្រូវបានហៅថា Volume 1, Special Edition។

ហើយ​តើ​គាត់​បាន​ធ្វើ​អ្វី? គាត់​បាន​បោះពុម្ព​អត្ថបទ​របស់ Crosier ឡើង​វិញ ហើយ​បាន​ដក​ចេញ​នូវ​អ្វី​ដែល Crosier បាន​និយាយ​អំពី​ពាក្យ​ថា «Daily»!

បងប្អូនប្រុសស្រី ទាំងអស់គ្នា នេះគឺជាភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបញ្ជាក់ថា James និង Ellen White បានយល់ថា ទស្សនៈរបស់ Crosier អំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ» គឺខុស ហើយថាវាបាននាំមកនូវភាពងងឹត និងការភាន់ច្រឡំ។

ហើយ តើ​ទស្សនៈ​របស់ Crosier អំពី “Daily” គឺ​ជា​អ្វី? គឺ​ថា វា​ជា​ព្រះរាជកិច្ច​នៃ​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។

ដូច្នេះ នៅក្នុង Early Writings, 74 នៅពេលដែលនាងនិយាយថា «September 23rd, the Lord showed me that the Millerites had the correct view of the Daily» ភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្របង្ហាញថា ក្រុម Millerites បានយល់ថា—

ឥឡូវនេះ បងប្អូនប្រុសស្រីអើយ បងប្អូនប្រុសស្រីអើយ កុំឲ្យខកខានអង្គហេតុនេះឲ្យសោះ៖ តើនេះជាអ្វី? នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 បងស្រី White ត្រូវបានបង្ហាញថា ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ទស្សនៈផ្សេងៗអំពី Daily ត្រូវបានទទួលយក; នៅខែឧសភា ឆ្នាំ 1850 Arnold បានបង្ហាញថា Daily គឺជាទីបរិសុទ្ធរបស់សាសន៍យូដា; នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ផ្នែកទី 1 ក្នុងចំណោម 2 នៃអត្ថបទរបស់ Crosier ត្រូវបានបោះពុម្ព រួមបញ្ចូលទាំងការបង្ហាញរបស់គាត់ថា Daily ជាកិច្ចបម្រើនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ; នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 ផ្នែកទី 2 ក្នុងចំណោម 2 នៃអត្ថបទរបស់ Crosier ត្រូវបានបោះពុម្ព; នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1850 អត្ថបទរបស់ Crosier ត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញ ប៉ុន្តែទស្សនៈរបស់គាត់អំពី Daily ត្រូវបានដកចេញ? តើមានអ្វីកំពុងកើតឡើង?

យើងឃើញថា នៅក្នុងឆ្នាំដដែលដែលគំនូសតាងឆ្នាំ 1850 នេះត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយគំនូសតាងនេះនិយាយអ្វីអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ»? «អំណាចគ្រប់គ្រងនៃសាសនាព្រាហ្មណ៍ ឬ THE DAILY ដែលត្រូវបានដកចេញ។ ដានីយ៉ែល 11:31 508.»

អេលិន វ៉ៃត៍ បានដឹងថា ទស្សនៈអំពី «Daily» របស់អ្នកដែលបានប្រកាសសារអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះនោះ ជាអ្វី។ នៅពេលនាងនិយាយថា ពួកគេមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវ នាងបានដឹងថា ទស្សនៈត្រឹមត្រូវនោះ គឺថាវាតំណាងឲ្យការដកហូតអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់អំណាចពហុទេវនិយម; «Daily» តំណាងឲ្យពហុទេវនិយម។

ហើយ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ 1850 នេះ កំណត់ត្រា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បង្ហាញ​ថា នាង​បាន​បដិសេធ ហើយ​ស្វាមី​របស់​នាង​ក៏​បាន​បដិសេធ​ដែរ​នូវ​សេចក្ដី​បង្រៀន​ដែល​ថា “the Daily” តំណាង​ឲ្យ​កិច្ចបម្រើ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ដែល​ជា​សេចក្ដី​បង្រៀន​ដែល​វិទ្យាស្ថាន​ស្រាវជ្រាវ​ព្រះគម្ពីរ​នៃ​ព្រះវិហារ​អាដվենទីស្ទ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​គាំទ្រ។ នោះ​គឺ​ជា​សេចក្ដី​បង្រៀន​ដែល​ក្រសួង​ស្វ័យគាំទ្រ ដូចជា Heartland និង Steps to Life គាំទ្រ។ នោះ​គឺ​ជា​សេចក្ដី​បង្រៀន​ដែល​នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​ងងឹត និង​ភាព​ច្របូកច្របល់។

ឥឡូវនេះ សូមកត់សម្គាល់អំពីបញ្ហានេះទាក់ទងនឹងតារាងឆ្នាំ 1850។ នេះគឺនៅក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។ នេះជាខែដដែលដែលនាងបានទទួលនិមិត្ត ហើយនាងបានកត់ត្រាវា ដែលនៅទីបំផុតបានឆ្លងកាត់ការវិវឌ្ឍនៅក្នុងឆ្នាំ 1851 ហើយបន្ទាប់មកនៅឆ្នាំ 1882 បានបញ្ចប់ទៅក្នុង Early Writing ក្នុងខែដដែលនេះ គឺនៅក្នុងខែដដែលនេះ ក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។ វានិយាយថា,

«នៅ​ថ្ងៃ​ចន្ទ យើង​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់ Dorchester ជា​ទី​កន្លែង​ដែល​បង​ប្អូន​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង គឺ Brother Nichols និង​គ្រួសារ​របស់​គាត់ រស់​នៅ។»

នៅទីនេះផ្នែកខាងលើស្តាំ [សំដៅទៅលើតារាងឆ្នាំ 1850 នៅជ្រុងខាងលើស្តាំ] «បោះពុម្ពផ្សាយដោយ Otis Nichols, Dorchester, Massachusetts»។ យល់ទេ? នាងកំពុងនិយាយអំពីនេះ មែនទេ? តើអ្នកឃើញវាទេ តារាងនេះ?

—«នៅទីនោះ នៅពេលយប់ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទាននិមិត្តមួយដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងដល់ខ្ញុំ ដែលភាគច្រើននៃនោះ អ្នកនឹងឃើញនៅក្នុងឯកសារនោះ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំពីសេចក្តីចាំបាច់នៃការរៀបចំតារាងមួយ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វាចាំបាច់ ហើយថា សេចក្តីពិតដែលត្រូវបានបំភ្លឺយ៉ាងច្បាស់លាស់លើតារាង នឹងមានប្រសិទ្ធិភាពយ៉ាងខ្លាំង ហើយនឹងបណ្ដាលឲ្យព្រលឹងទាំងឡាយមកដល់ការស្គាល់សេចក្តីពិត។» Manuscript Releases, number 15, 210 November, 1850.

នាង​បាន​ទទួល​និមិត្ត​មួយ​នៅ​ផ្ទះ​របស់ Nichols ក្នុង Dorchester—អ្វី​ទាំង​អស់​នោះ​មាន​នៅ​លើ​គំនូស​តាង​នេះ—ដោយ​និយាយ​ថា «អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​គំនូស​តាង​មួយ»។

ហើយនាងនិយាយអ្វីអំពីតារាងនោះ? នាងពិពណ៌នាអំពីវាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចូរទៅកាន់ ហាបាគុក ២ «ខ្ញុំបានឃើញនូវសេចក្តីចាំបាច់នៃការបោះពុម្ពផ្ទាំងគំនូសតាងមួយ» ហើយវានឹងធ្វើអ្វី? វាត្រូវបានតម្រូវ «ដើម្បីឲ្យសេចក្តីពិតត្រូវបានធ្វើឲ្យច្បាស់លាស់លើផ្ទាំងតារាង»។ ហាបាគុក ២ ខ ២ ចែងថា៖ «ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលឆ្លើយមកខ្ញុំថា ចូរសរសេរនិមិត្ត ហើយធ្វើឲ្យវាច្បាស់លាស់លើផ្ទាំងតារាង . . . .»។ នាងកំពុងនិយាយថា ផ្ទាំងគំនូសតាង ឆ្នាំ 1850 របស់ Otis Nichols ដែលបានបោះពុម្ពនៅ Dorchester, Massachusetts គឺជាការបំពេញសម្រេចនៃ ហាបាគុក ដូចដែលនាងបាននិយាយក្នុង The Great Controversy ថា ផ្ទាំងគំនូសតាង ឆ្នាំ 1843 គឺជាការបំពេញសម្រេចនៃ ហាបាគុក។

មែនហើយ តើអ្នកឃើញទេ? តើអ្នកឃើញទេថា នាងបានទទួលនិមិត្តនេះនៅពេលណា? នៅក្នុងពេលដូចគ្នានឹងអ្វីនេះកំពុងកើតឡើង៖ «ថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំ . . . . ថា ការបង្រៀនអំពី Daily ជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ នាំមកនូវភាពងងឹត និងការភាន់ច្រឡំ» ហើយស្វាមីរបស់នាងបានបោះពុម្ពអត្ថបទនោះឡើងវិញភ្លាមៗ ហើយបានដកកថាខណ្ឌទាំងពីរនោះចេញ។ នៅក្នុងសាសនា Adventism វាមិនដែលត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញទៀតឡើយ រហូតដល់ឆ្នាំ 1931 ពេលដែល Willie White បានបោះពុម្ពវាឡើងវិញ; ហើយ នៅពេលដែលគាត់បានធ្វើដូច្នោះ គាត់មានសក្ខីភាពក្លែងក្លាយនៅក្នុងសៀវភៅផ្សព្វផ្សាយនោះផ្ទាល់ដែលគាត់បានបោះពុម្ព។ វាអាចត្រូវបានបញ្ជាក់បាន។

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចង់អានអ្វីមួយនៅទីនេះឲ្យអ្នកស្តាប់ គឺជាសម្រង់មួយដែលវែងជាងនេះ អំពីរយៈពេលដូចគ្នានេះ។ នេះគឺមកពីថ្ងៃទី ២៧ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៨៥០។

ខ្ញុំបានខកខានមិនបានសរសេរមកអ្នកអស់រយៈពេលមួយហើយ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងបញ្ជាក់ហេតុផលរបស់ខ្ញុំ។ ជាដំបូង បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានទទួលសំបុត្រដ៏សប្បុរស និងគួរឲ្យរីករាយរបស់បងស្រី Arabella ខ្ញុំគ្មានពេលសរសេរអស់ជាច្រើនសប្តាហ៍ឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងបានអនុវត្តតាមសំណើរបស់នាង ដោយឆ្លើយតបក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍។ ខ្ញុំចូលចិត្តសំបុត្រនោះខ្លាំងណាស់។ យើងទាំងអស់គ្នាមានចំណាប់អារម្មណ៍ចំពោះសំបុត្រនោះ ហើយសង្ឃឹមថា ការពន្យារពេលរបស់ខ្ញុំនឹងមិនរារាំងអ្នកពីការឆ្លើយតបសំបុត្រនេះភ្លាមៗនៅពេលដែលអ្នកបានអានវានោះទេ ហើយលើកក្រោយ ខ្ញុំនឹងមិនទុកឲ្យយូរដូចនេះទៀតឡើយ។

សុខភាពរបស់យ៉ាកុប និងរបស់ខ្ញុំ ឥឡូវនេះល្អប្រសើរណាស់។ ផ្ទះស្នាក់នៅរបស់យើងស្ថិតនៅទីក្រុងប៉ារីស នៅផ្ទះបងប្អូន Andrews ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានជំហានពីការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ និងការិយាល័យបោះពុម្ព។ យើងនឹងស្នាក់នៅទីនេះមួយរយៈពេលខ្លី។ នេះជាគ្រួសារមួយដែលមានចិត្តសប្បុរសណាស់ ប៉ុន្តែក៏ក្រីក្រណាស់ដែរ។ អ្វីៗទាំងអស់នៅទីនេះ គេផ្តល់ឲ្យដោយឥតគិតថ្លៃ តាមដែលពួកគេមាន។ យើងមិនគិតថា ត្រឹមត្រូវទេ ក្នុងការធ្វើឲ្យពួកគេចំណាយអ្វីមួយ ដោយសារយើងនៅទីនេះ។ ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ជួបអ្នកទាំងអស់គ្នាខ្លាំងណាស់ និងបងស្រីជាទីស្រឡាញ់ Gorham ផងដែរ។

«សន្និសីទរបស់យើងនៅ Topsham ជាការប្រជុំមួយដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ មានវត្តមានម្ភៃប្រាំបីនាក់; មនុស្សទាំងអស់បានចូលរួមក្នុងការប្រជុំ។»

ថ្ងៃ​អាទិត្យ ព្រះចេស្តា​នៃ​ព្រះ​បាន​យាង​មក​លើ​យើង ដូច​ជា​ខ្យល់​បក់​គំហុក​យ៉ាង​ខ្លាំង។ មនុស្ស​ទាំង​អស់​បាន​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន ហើយ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះ​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង; នោះ​ជា​អ្វី​មួយ​ដូច​ជា​កាល​ដែល​គ្រឹះ​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ចុះ។ សំឡេង​នៃ​ការ​យំ មិន​អាច​បែងចែក​ចេញ​ពី​សំឡេង​នៃ​ការ​ស្រែក​អបអរសាទរ​បាន​ឡើយ។ នោះ​ជា​ពេល​វេលា​នៃ​ជ័យជម្នះ​មួយ; មនុស្ស​ទាំង​អស់​ត្រូវ​បាន​ពង្រឹង និង​បាន​ស្រស់​ស្រាយ​ឡើង​វិញ។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ពេល​វេលា​ដ៏​មាន​អំណាច​យ៉ាង​នេះ​ពី​មុន​មក​ឡើយ។

«សន្និបាតបន្ទាប់របស់យើង គឺនៅទីក្រុង Fairhaven។ បងប្រុស Bates និងភរិយារបស់គាត់ ក៏មានវត្តមានផងដែរ។ នោះជាការប្រជុំមួយដ៏ល្អណាស់។ នៅពេលយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះបងប្រុស Nichols វិញ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទាននិមិត្តមួយដល់ខ្ញុំ ហើយបានបង្ហាញខ្ញុំថា សេចក្តីពិតត្រូវតែត្រូវបានបង្ហាញឲ្យច្បាស់លាស់នៅលើតារាងៗ ហើយវានឹងនាំឲ្យមនុស្សជាច្រើនសម្រេចចិត្តទទួលយកសេចក្តីពិត ដោយសារព្រះសាររបស់ទេវតាទាំងបី ដោយឲ្យព្រះសារពីរដំបូងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យច្បាស់លាស់នៅលើតារាងៗ»។

នោះស្ថិតនៅត្រង់ខាងក្រោមនេះទេបាទ/ចាស [បង្ហាញទៅជ្រុងខាងឆ្វេងខាងក្រោមនៃតារាងឆ្នាំ 1850]។ តើពិតទេ? វត្ថុដែលនាងកំពុងនិយាយអំពី គឺមាននៅលើតារាងនេះ។

«ខ្ញុំក៏បានឃើញថា ការបោះពុម្ពកាសែតនោះ ជារឿងចាំបាច់ដូចគ្នានឹងការដែលអ្នកនាំសារត្រូវចេញទៅដែរ ដ្បិតអ្នកនាំសារទាំងនោះត្រូវការកាសែតមួយសម្រាប់យកទៅជាមួយ ដែលមានសេចក្ដីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីដាក់ឲ្យនៅក្នុងដៃរបស់អស់អ្នកដែលបានឮ ហើយបន្ទាប់មក សេចក្ដីពិតនោះនឹងមិនរសាត់បាត់ពីគំនិតឡើយ ហើយកាសែតនោះនឹងទៅដល់កន្លែងដែលអ្នកនាំសារមិនអាចទៅដល់។ មានការផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំបានឃើញ ដែលនឹងលេចឡើងក្នុងកាសែតនោះ។»

«តើអ្នកទាំងអស់គ្នាសុខសប្បាយជាទេ? តើអ្នកទាំងអស់គ្នាកំពុងខិតខំស្វែងរកជីវិតអស់កល្បជានិច្ចឬទេ? ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ជួបអ្នកទាំងអស់គ្នាខ្លាំងណាស់ ខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំគិតថា មិនយូរទៀតខ្ញុំនឹងបានជួប។ ឥឡូវនេះជាពេលវេលានៃការរៀបចំ ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងទាំងអស់គ្នានឹងប្រឹងប្រែងធ្វើកិច្ចការសម្រាប់អស់កល្បជានិច្ចឲ្យបានប្រាកដមាំមួន។ ពេលវេលាហាក់ដូចជាខ្លីណាស់ ហើយអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ យើងត្រូវធ្វើវាឲ្យឆាប់រហ័ស។»

ថ្ងៃទី ២០ ខែវិច្ឆិកា មួយសប្ដាហ៍មុន បងប្រុស ហេនរី និកលស៍ និងខ្ញុំ បានទៅកាន់ Topsham។ ពេលយើងទើបតែក្រោកចេញពីតុបរិភោគអាហារថ្ងៃត្រង់នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ [២១ វិច្ឆិកា] កូនម្នាក់របស់បងស្រី Foey បានចូលមក ហើយនិយាយថា ម្តាយរបស់ពួកគេបានសន្លប់បាត់ស្មារតី។ យើងប្រញាប់ឆ្លងទន្លេទៅចម្ងាយមួយម៉ាយល៍ ហើយបានឃើញបងស្រីជាទីស្រឡាញ់របស់យើង Foey កំពុងស្លាប់។ សេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំមានយ៉ាងខ្លាំង ពេលខ្ញុំឃើញថា នាងមិនស្គាល់ខ្ញុំទេ។ នាងបានបន្តស្ថិតក្នុងសេចក្ដីវេទនាដ៏ខ្លាំងអស់រយៈពេលយូរ រហូតដល់ចន្លោះម៉ោងបី និងម៉ោងបួន បន្ទាប់មកនាងក៏បានផុតដង្ហើមចុងក្រោយ។ នាងបានបន្សល់ទុកស្វាមីម្នាក់ និងកូនបីនាក់ ឲ្យកាន់ទុក្ខចំពោះការបាត់បង់របស់ពួកគេ។

នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​សុក្រ [Nov. 22] បងប្រុស ហេនរី បាន​មក​ទីក្រុង​ប៉ារីស ដើម្បី​ឲ្យ ជែមស៍ កោរ​ពុកមាត់​ឲ្យ​គាត់ សម្រាប់​ទៅ​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​សព។ យើង​មាន​ពេល​វេលា​មួយ​ដ៏​ហ្មត់ចត់ និង​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ព្រះអម្ចាស់​មិន​បាន​បោះបង់​យើង​ទេ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់​សណ្ឋិត​លើ​យើង។ ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​របស់​បងស្រី ហ្វូអ៊ី ច្បាស់​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​ខាង​ព្រះ​ខ្លាំង​បំផុត និង​ល្អ​បំផុត​របស់​នាង។ បងប្រុស ហ្វូអ៊ី មាន​សេចក្ដី​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​នេះ​ថា នាង​បាន​ស្លាប់​ជា​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ម្នាក់។ គាត់​ទ្រាំទ្រ​បាន​យ៉ាង​ល្អ។ ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះគុណ​ដល់​គាត់​ឲ្យ​អាច​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​ទុក្ខ​វេទនា​នេះ។ អូ គួរ​ឲ្យ​ឃើញ​ថា ការ​មាន​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​ក្នុង​ព្រះ ដែល​នឹង​ទ្រទ្រង់​យើង​ក្នុង​គ្រប់​ហេតុការណ៍​នៃ​ការ​ល្បងល និង​ទុក្ខ​វេទនា នោះ​ល្អ​យ៉ាង​ណា។ សូម​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​សម្រាប់​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​មួយ ជា​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​ដ៏​ល្អ។ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា ម្នាក់​ណា​ក៏​ដោយ នឹង​ឲ្យ​អ្វី​ខ្លះ​សម្រាប់​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​របស់​អ្នក?

«ចូរកាន់ខ្ជាប់សេចក្តីជំនឿឲ្យមាំមួន។ ចូរមានកម្លាំងក្នុងព្រះ ហើយពឹងផ្អែកលើព្រះហស្តដ៏អស់កល្បរបស់ទ្រង់។ ព្រះហស្តនោះនឹងមិនដែលខកខានដល់អ្នកឡើយ ប៉ុន្តែនឹងទ្រអ្នកឲ្យឈរមាំក្រោមទុក្ខវេទនាគ្រប់យ៉ាង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងលូតលាស់កាន់តែរឹងមាំឡើងៗក្នុងសេចក្តីពិត។ កុំឲ្យរអាក់រអួលឡើយ ប៉ុន្តែចូរបន្តដំណើររបស់អ្នកឆ្ពោះទៅកាន់នគរនោះទៅមុខ។»—

នេះហើយ។ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកឃើញ។

—«កាលពីមួយសប្ដាហ៍មុន គឺនៅថ្ងៃសប្ប័ទមុន យើងមានការប្រជុំមួយគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។ បងប្រុស Hewit ពី Dead River បាននៅទីនោះ។ គាត់បានមកជាមួយសារមួយ ដែលមានន័យថា ការបំផ្លាញមនុស្សអាក្រក់ និងការគេងលក់របស់មនុស្សស្លាប់ គឺជាការគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមមួយនៅក្នុងទ្វារបិទ ដែលស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះ Jezebel ជាព្យាការិនី បាននាំចូលមក ហើយគាត់ជឿថា ខ្ញុំគឺជាស្ត្រីនោះ គឺ Jezebel»។

បាន​ហើយ​ឬ? បងប្អូន Hewit កំពុង​និយាយ​ថា Ellen White គឺ​ជា Jezebel ហើយ​នាង​បាន​នាំ​ចូល​កំហុស​បី​ប្រការ។

«—យើង​បាន​ប្រាប់​គាត់​អំពី​កំហុស​ខ្លះៗ​របស់​គាត់​កាល​ពី​អតីតកាល ថា ១៣៣៥ ថ្ងៃ​បាន​បញ្ចប់​ហើយ និង​អំពី​កំហុស​ជាច្រើន​របស់​គាត់។ វា​មាន​ឥទ្ធិពល​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្ដី​ងងឹត​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​មាន​អារម្មណ៍​លើ​ការ​ប្រជុំ​នោះ ហើយ​ការ​ប្រជុំ​ក៏​អូស​បន្លាយ​ទៅ។»

ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​ឃើញ​ចំណុច​នេះ។ ខ្ញុំ​មាន​អ្វី​មួយ​ត្រូវ​និយាយ​អំពី​កថាខណ្ឌ​នេះ ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​តាម​ដាន ប្រសិន​បើ​អ្នក​អាច។

ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់បានទាក់ទងជាមួយអ្នកទាំងឡាយនៅក្នុងអាដវិនទីសម៍ ដែលយកទំនាយអំពីពេលវេលាមកអនុវត្តឡើងវិញនៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ ពួកគេមានតែសម្រង់បីប៉ុណ្ណោះដែលពួកគេប្រើ—ពួកគេប្រើសម្រង់ជាច្រើន ប៉ុន្តែមានសម្រង់សំខាន់បីដែលពួកគេប្រើ។ នេះគឺជាមួយក្នុងចំណោមនោះ; ពីព្រោះពួកគេនឹងទៅកាន់ទីនោះ ហើយនិយាយថា «យើងបានប្រាប់គាត់អំពីកំហុសខ្លះៗរបស់គាត់កាលពីមុន» ហើយពួកគេនឹងអះអាងថា នៅពេលដែលនាងនិយាយថា «១៣៣៥ ថ្ងៃបានបញ្ចប់ហើយ» នោះគឺជាកំហុសមួយក្នុងចំណោមកំហុសរបស់គាត់។ តើអ្នកឃើញទេថា អ្នកអាចបង្វិលវេយ្យាករណ៍នោះបន្តិចបានយ៉ាងដូចម្តេច: «យើងបានប្រាប់គាត់អំពីកំហុសខ្លះៗរបស់គាត់កាលពីមុន? យើងក៏បានប្រាប់គាត់ដែរថា ១៣៣៥ ថ្ងៃបានបញ្ចប់ហើយ»; ប៉ុន្តែអ្នកកំណត់ពេលវេលាទាំងនោះនិយាយថា យើងបានប្រាប់គាត់អំពីកំហុសខ្លះៗរបស់គាត់កាលពីមុន ហើយកំហុសមួយក្នុងចំណោមនោះគឺថា អ្នកកំពុងបង្រៀនថា ១៣៣៥ ថ្ងៃបានបញ្ចប់ហើយ ហើយនោះគឺជាកំហុស។ ដូច្នេះ អ្នកអាចបង្វិលវាបានទាំងពីរយ៉ាង។

លើកដំបូងដែលខ្ញុំមានការប្រឈមមុខគ្នាទល់មុខជាមួយ Eugene Prewitt គឺនៅរដ្ឋ Oklahoma ហើយគាត់កំពុងតែអះអាងថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite មិនកើតឡើងម្ដងទៀតនៅចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោកទេ ហើយខ្ញុំបានផ្តល់សម្រង់ពាក្យពីរបីដល់គាត់ពីព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។

ហើយគាត់និយាយថា «Jeff អ្នកដឹងហើយថា Ellen White គឺជាអ្នកនិពន្ធដែលខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន»។

ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា «តើ​អ្នក​មាន​ន័យ​ថា​អ្វី?»

ហើយគាត់បានទៅយកសម្រង់ពាក្យនេះ។ គាត់និយាយថា សម្រង់ពាក្យនេះបញ្ជាក់ថា នាងជាអ្នកសរសេរដែលមិនប្រុងប្រយ័ត្ន; ពីព្រោះនាងដឹងថា ខ្ញុំដឹងថា ពួកអ្នកកំណត់ពេលវេលាអាចបង្វែរសម្រង់ពាក្យនេះបាន ប្រសិនបើពួកគេចង់ធ្វើដូច្នោះ។

ឥឡូវនេះ ការពិតដែលថាទីកន្លែងមួយដូចជា Washita មានឥទ្ធិពលដែលបង្រៀនសិស្សរបស់ខ្លួនថា Ellen White ជាអ្នកនិពន្ធដែលសរសេរដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន គឺជារឿងមួយ; ប៉ុន្តែ តើនៅទីនេះ នាងជាអ្នកនិពន្ធដែលសរសេរដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នមែនឬ?

—«ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​និយាយ​ពាក្យ​ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់។ ដោយ​នាម​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ ខ្ញុំ​ក៏​ឈរ​ឡើង ហើយ​ក្នុង​ប្រហែល​ប្រាំ​នាទី ការប្រជុំ​នោះ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ។ មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​គ្នា​នៅ​ពេល​តែមួយ។ ទឹកមុខ​គ្រប់​មុខ​ត្រូវ​បាន​បំភ្លឺ​ឡើង។ វត្តមាន​របស់​ព្រះ​បាន​បំពេញ​កន្លែង​នោះ។ បង​ប្រុស Hewit បាន​ទម្លាក់​ខ្លួន​ចុះ​លើ​ជង្គង់ ហើយ​ចាប់ផ្ដើម​យំ និង​អធិស្ឋាន។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​និមិត្ត ហើយ​បាន​ឃើញ​អ្វី​ជាច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​សរសេរ​បាន។ ការនោះ​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​លើ​បង​ប្រុស Hewit។ គាត់​បាន​សារភាព​ថា ការនេះ​មក​ពី​ព្រះ ហើយ​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​ចុះ​ដល់​ធូលី។ តាំង​ពី​ការប្រជុំ​នោះ​មក គាត់​បាន​សរសេរ​ឥត​ឈប់ឈរ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ក៏​កំពុង​សរសេរ​ពី​តុ​ដដែល​នោះ ដោយ​បោះបង់​ចោល​កំហុស​ទាំង​អស់​ដែល​គាត់​បាន​លើក​ស្ទួយ​មក។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​កំពុង​នាំ​គាត់​ឡើង ហើយ​គាត់​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​អាច​ធ្វើ​ការ​ល្អ ប្រសិន​បើ​ព្រះ​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​តាម​រយៈ​គាត់។»

សូមផ្ញើសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងច្រើនទៅកាន់បងស្រីជាទីស្រឡាញ់ ហ្គរហាំ។ ប្រាប់នាងឲ្យមានកម្លាំងមាំមួន។ ព្រះជាម្ចាស់គង់ជាមួយនាង ហើយទ្រង់នឹងមិនបោះបង់នាងឡើយ។ សូមផ្ញើសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងច្រើនទៅកាន់អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា កុមារទាំងឡាយនឹងមិនងងុយគេងទេ ប៉ុន្តែនឹងមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងសេចក្ដីពិត ហើយខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីធ្វើឲ្យការត្រាស់ហៅ និងការជ្រើសតាំងរបស់ខ្លួនបានច្បាស់ប្រាកដ។ ចូរសរសេរ ចូរប្រាកដថាបានសរសេរ ហើយកុំធ្វើដូចដែលខ្ញុំបានធ្វើ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នករាល់គ្នា គ្រប់ៗគ្នា។ ចូរសរសេរ។ Manuscript Releases, ភាគ 16, 206–209។ សរសេរពី Paris, Maine, ថ្ងៃទី 27 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1850។

បងប្អូនប្រុសស្រីទាំងអស់គ្នា តើបរិបទប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់រឿងនេះជាអ្វី? នាងកំពុងសរសេរអំពីរឿងនេះនៅឯណា? នាងកំពុងសរសេររឿងនេះនៅឆ្នាំ 1850 នៅក្នុងផ្ទះរបស់បងប្អូន Nichols។

នៅក្នុងកំឡុងពេលនេះ ព្រះអម្ចាស់កំពុងធ្វើអ្វី? ទ្រង់កំពុងបង្ហាញថា អ្នកបុព្វការីមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី «Daily» ហើយនាងកំពុងដោះស្រាយបញ្ហានោះ។ នាងកំពុងនិយាយថា កិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ គឺជាទស្សនៈខុសអំពី «Daily»។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះ គឺ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះ​ឯង—មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ក៏​មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ឆ្នាំ​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ខែ​នៃ​ឆ្នាំ​នោះ​ផ្ទាល់ ដែល​នាង​កំពុង​ទទួល​និមិត្ត ហើយ​នាង​កំពុង​បញ្ជាក់​សេចក្តី​ពិត​នេះ​អំពី​ទស្សនៈ​របស់​អ្នកត្រួសត្រាយ​ផ្លូវ​ស្តីពី Daily ដោយ​និយាយ​ថា អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ប្រកាស​សម្រែក​នៃ​ម៉ោង​ជំនុំជម្រះ មាន​ទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវ​អំពី Daily; ហើយ​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ដដែល​នោះ នាង​និយាយ​ថា «ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ផ្ទាំងគំនូសតាង​ឆ្នាំ 1843 ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​វា​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​កែប្រែ​ឡើយ ហើយ​ថា អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ប្រកាស​សម្រែក​នៃ​ម៉ោង​ជំនុំជម្រះ មាន​ទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវ​អំពី Daily»។

ហើយតារាងឆ្នាំ 1843 នេះនិយាយអ្វីអំពី «ពិធីប្រចាំថ្ងៃ»? វានិយាយថា វាត្រូវបានដកចេញនៅ គ.ស. 508; ហើយ 1335 ឆ្នាំក្រោយមក នាំអ្នកមកដល់ឆ្នាំ 1843 ហើយថា 1335 នោះស្ថិតនៅក្នុងអតីតកាល។

តើ​អ្នក​អាច​ស្រមៃ​បាន​ទេ​ថា នៅ​ក្នុង​ខែ​ដដែល​នោះ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ នាង​នឹង​ប្រាប់​បងប្រុស Hewit ពី Dead River ថា វា​នៅ​តែ​ជា​រឿង​អនាគត?

យ៉ាងហោចណាស់ អ្នកកំណត់ពេលវេលាទាំងនេះ អ្នកកំណត់ពេលវេលាទាំងនេះ និងមនុស្សទាំងនេះដែលជឿថា បងស្រី វ៉ៃត៍ ជាអ្នកនិពន្ធដែលខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនគាំទ្ររឿងនេះឡើយ។

ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកឃើញថា ទាក់ទងនឹង «ជាប្រចាំ» នោះ Ellen White ក៏បានយល់អំពី 1335 ផងដែរ។

អែល្លិន វ៉ាយ មិនត្រឹមតែបានដាក់ត្រានៃការយល់ព្រមរបស់នាងលើការយល់ថា «Daily» គឺជាសាសនាពហុទេវនិយមប៉ុណ្ណោះទេ; នាងបានយល់ថា វាបានចាប់ផ្ដើមព្យាករណ៍រយៈពេល ១៣៣៥ ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1843 ហើយនាងបានការពារជំហរនោះជាសាធារណៈ ទាស់នឹងបងប្អូន Hewit មកពី Dead River។ តើអ្នកឃើញទេ?

ហើយ​នៅ​ក្នុង​ខែ​ដដែល​នោះ ខណៈ​ដែល​នាង​កំពុង​និយាយ​ថា ការបម្រើ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ក្នុង​នាម​ជា «ប្រចាំថ្ងៃ» បង្កើត​បាន​តែ​សេចក្ដី​ងងឹត និង​ភាព​ច្របូកច្របល់​ប៉ុណ្ណោះ ប្ដី​របស់​នាង ក៏​ដោយ​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​និមិត្ត​នោះ បាន​ដក​ការ​បង្រៀន​នោះ​ចេញ​ពី Review and Herald។

នៅទីនេះ ក្នុងកំណត់ត្រារបស់អ្នក ត្រង់កន្លែងដែលសរសេរ​ថា «1850 Chart» នេះជាអ្វីដែលវាសរសេរនៅត្រង់នេះ [សំដៅទៅលើជួរឈរទីបីពីខាងឆ្វេងនៅលើ 1850 Chart អត្ថបទដែលនៅបន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាង ក្នុង គ.ស. 31]។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកអាចមានវានៅក្នុងកំណត់ត្រារបស់អ្នក។

> ចាកឆ្ងាយ ដានីយ៉ែល ១១:៣១ ៥០៨

ហើយបន្ទាប់មក នៅលើតារាងឆ្នាំ 1843 នៅទីនេះ [យោងទៅកាន់ជួរឈរកណ្ដាល ខាងក្រោមព្រះយេស៊ូវលើឈើឆ្កាង នៅឆ្នាំ គ.ស. 31]៖

ការដកហូតយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ។ ដាន. ១២:១១, ១២

យល់ព្រម ទាំងនេះគឺជាគំនូសតាងទាំងពីរនេះ។

លោកស្រី វ៉ាយត៍ បានយល់ថា បុរសទាំងនេះមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវ ហើយនាងបានយល់ថា វាបានចាប់ផ្តើមទំនាយ ១៣៣៥ ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៨៤៣; ហើយនាងបានយល់ថា វាតំណាងឲ្យអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់សាសនាបូជាព្រះក្លែងក្លាយ ដែលត្រូវបានដកចេញនៅឆ្នាំ ៥០៨។

នៅក្រោមការយោងទាំងពីរនេះចំពោះគំនូសតាងទាំងនោះ អ្នកក៏មានសម្រង់មួយទៀតនៅក្នុងសម័យកាលរបស់បងប្រុស Nichols ផងដែរ ហើយនាងកំពុងស្តីបន្ទោសមនុស្សពីការបង្កើតគំនូសតាងផ្សេងទៀត ពីព្រោះស្នាដៃសិល្បៈរបស់ពួកគេគឺជារបស់សាតាំង ខណៈដែល នាងនិយាយថា ស្នាដៃសិល្បៈនៅលើគំនូសតាងទាំងពីរនេះគឺមកពីស្ថានសួគ៌។ នាងនិយាយថា,

«ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា កិច្ចការ​ធ្វើ​តារាង​នោះ​ខុស​ទាំងស្រុង។ វា​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ដោយ​បងប្រុស Rhodes ហើយ​បន្ត​អនុវត្ត​តាម​ដោយ​បងប្រុស Case។ ទ្រព្យធន​ត្រូវ​បាន​ចំណាយ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​តារាង និង​បង្កើត​រូបភាព​រដិបរដុប គួរ​ឲ្យ​ស្អប់ខ្ពើម ដើម្បី​តំណាង​ទេវតា និង​ព្រះយេស៊ូវ​ដ៏​រុងរឿង។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា របស់​ទាំង​នេះ​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះជាម្ចាស់​ទេ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​តារាង​ដោយ​បងប្រុស Nichols»។

តើ​អ្នកណា​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការបោះពុម្ព​ផ្សាយ​ផ្ទាំងគំនូស​នៃ​ឆ្នាំ 1850 នេះ? ព្រះ!

«ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា មាន​អ្វី​មួយ»—អ្វី?—«ការព្យាករណ៍​អំពី​ផែនទី​នេះ​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ ហើយ​ប្រសិនបើ​ផែនទី​នេះ​ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​សម្រាប់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ប្រសិនបើ​វា​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ នោះ​វា​ក៏​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ ហើយ​ប្រសិនបើ​មនុស្ស​ម្នាក់​ត្រូវការ​ផែនទី​ថ្មី​មួយ​ដែល​គូរ​ឡើង​វិញ​ក្នុង​មាត្រដ្ឋាន​ធំ​ជាង​នេះ នោះ​អ្នក​ទាំងអស់​គ្នា​ក៏​ត្រូវការ​វា​ដូច​គ្នា​ដែរ។»

«ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា វា​ជា​អារម្មណ៍​មិនស្ងប់ មិនស្រួល មិនពេញចិត្ត ហើយ​មិនដឹងគុណ នៅ​ក្នុង​បងប្រុស Case ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់បាន​តារាង​មួយ​ទៀត។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា តារាង​ដែល​គូរ​ពណ៌​ទាំងនេះ​មាន​ឥទ្ធិពល​អាក្រក់​លើ​ក្រុមជំនុំ។ វា​បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​មាន​វិញ្ញាណ​ស្រាល ឥតខ្លឹមសារ និង​ចំអកឡកឡឺយ នៅ​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ»។

ឥឡូវនេះ នេះហើយជាចំណុចដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នករំពឹងគិតពិចារណាឲ្យបានជ្រាលជ្រៅ។

—«ខ្ញុំបានឃើញថា ផ្ទាំងតារាងដែលព្រះបានបង្គាប់ឲ្យរៀបចំឡើងនោះ បានប៉ះពាល់ដល់ចិត្តគំនិតយ៉ាងល្អប្រសើរ ទោះបីគ្មានការពន្យល់ក៏ដោយ»—

«ខ្ញុំបានឃើញថា ផ្ទាំងគំនូរ» ជាពហុវចនៈ «ត្រូវបានរៀបចំដោយព្រះ . . . ។» តើផ្ទាំងគំនូរណាខ្លះ ក្នុងពហុវចនៈ ដែលត្រូវបានរៀបចំដោយព្រះ? ផ្ទាំងគំនូរទាំងពីរនេះ [ផ្ទាំងគំនូរ ឆ្នាំ 1843 និង ឆ្នាំ 1850] ត្រូវបានរៀបចំដោយព្រះ។

> គំនូសតាងទាំងពីរនេះ គឺជាការសម្រេចបំពេញនៃ ហាបាគុក ២។

—«ក្នុងការបង្ហាញរូបទេវតានៅលើផ្ទាំងគំនូរទាំងនោះ មានអ្វីមួយដែលស្រាល ស្រស់ស្អាត និងស្ថានសួគ៌។ ចិត្តត្រូវបានដឹកនាំទៅរកព្រះ និងស្ថានសួគ៌ស្ទើរតែមិនអាចសង្កេតឃើញបាន។ ប៉ុន្តែ ផ្ទាំងផ្សេងៗទៀតដែលបានរៀបចំឡើងនោះ ធ្វើឲ្យចិត្តមានការខ្ពើមរអើម ហើយបណ្ដាលឲ្យចិត្តស្ថិតនៅលើផែនដីជាងស្ថានសួគ៌។ រូបភាពដែលតំណាងឲ្យទេវតា មើលទៅស្រដៀងនឹងអារក្សជាងជីវៈនៃស្ថានសួគ៌។ ខ្ញុំបានឃើញថា អស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ និងជាច្រើនសប្ដាហ៍ ផ្ទាំងទាំងនោះបានកាន់កាប់ចិត្តរបស់បងប្រុស Case នៅពេលដែលគាត់គួរតែកំពុងស្វែងរកប្រាជ្ញាពីស្ថានសួគ៌ពីព្រះ ហើយគួរតែកំពុងតែរីកចម្រើនក្នុងព្រះគុណទាំងឡាយនៃព្រះវិញ្ញាណ និងក្នុងចំណេះដឹងអំពីសេចក្ដីពិត។»

ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ប្រសិនបើ​មធ្យោបាយ​ដែល​បាន​ខ្ជះខ្ជាយ​ក្នុង​ការ​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ផ្ទាំងតារាង ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​សម្រាប់​ការ​បង្ហាញ​សេចក្តីពិត​ឲ្យ​ច្បាស់​នៅ​មុខ​បងប្អូន​តាមរយៈ​ការ​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​កូនសៀវភៅ ជាដើម នោះ​វា​នឹង​បាន​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ​យ៉ាង​ច្រើន ហើយ​បាន​សង្គ្រោះ​ព្រលឹង​ជាច្រើន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា កិច្ចការ​ធ្វើ​ផ្ទាំងតារាង​នោះ​បាន​រីក​រាលដាល​ដូច​ជា​ជំងឺ​ក្តៅខ្លួន។ Manuscript Releases, លេខ 13, 359; 1853.

១២៩០ និង ១៣៣៥ ថ្ងៃ

ខ្ញុំមានអត្ថបទមួយដូចតទៅនេះ ពីទស្សនាវដ្តី Review and Herald ចុះថ្ងៃទី 28 ខែមករា ឆ្នាំ 1858។ មូលហេតុដែលខ្ញុំដាក់វាទុកក្នុងកំណត់ត្រារបស់អ្នក គឺដោយសារអ្នកអាចឃើញថា នៅឆ្នាំ 1858 ពួកគេនៅតែបង្រៀនថា «Daily» គឺជាពហុជាតិនិយម។ អ្នកមានវានៅក្នុងឯកសារយោងរបស់អ្នកហើយ៖ បន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1850 អស់រយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំ ពួកគេនៅតែយល់ថា «Daily» គឺជាពហុជាតិនិយម។

> «រយៈពេលព្យាករណ៍ដ៏សំខាន់មួយទៀត ដែលលទ្ធិកិច្ចអវត្តមានព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានស្ថាបនាលើវា គឺ ១៣៣៥ ថ្ងៃ ក្នុង ដានីយ៉ែល ១២ ដែល ១២៩០ ថ្ងៃ មានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយវាយ៉ាងខ្លាំង។ រយៈពេលទាំងពីរនេះ ត្រូវបានណែនាំមកកាន់យើងដូចខាងក្រោម៖»

> «—ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​វិនាស​សាបសូន្យ​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង នោះ​នឹង​មាន​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​កៅសិប​ថ្ងៃ។ មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ណា​ដែល​រង់ចាំ ហើយ​មក​ដល់​មួយ​ពាន់​បី​រយ​សាមសិប​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ចូរ​អ្នក​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ចុះ ពី​ព្រោះ​អ្នក​នឹង​សម្រាក ហើយ​នឹង​ឈរ​ក្នុង​ចំណែក​របស់​អ្នក​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ថ្ងៃ​ទាំង​នោះ»។ ដានីយ៉ែល 12:11–13។

«សំណួរទាំងឡាយកើតឡើងភ្លាមៗថា តើយើងអាចដឹងបានឬទេថា ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះដែលកំឡុងពេលទាំងនេះត្រូវរាប់កាលបរិច្ឆេទចាប់ពីវា គឺជាអ្វី; ហើយបើដូច្នោះ តើយើងអាចដឹងបានឬទេថា ពួកវាបានកើតឡើងនៅពេលណា? ជាមុនដំបូង យើងសួរថា “ប្រចាំថ្ងៃ” (យញ្ញបូជា) និង “អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលធ្វើឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ” គឺជាអ្វី? គេនឹងសម្គាល់ឃើញថា ពាក្យ “យញ្ញបូជា” ត្រូវបានសរសេរជាអក្សរទ្រេត បង្ហាញថា វាជាពាក្យដែលត្រូវបានបន្ថែមចូល។ ការដូចគ្នានេះក៏នឹងត្រូវបានសម្គាល់ឃើញផងដែរនៅក្នុងករណីផ្សេងៗនៃការប្រើពាក្យនេះក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ពោលគឺ ជំពូក 11:31 និង 8:11–13។ សូមឲ្យយើងយោងដោយសង្ខេបទៅកាន់ជំពូកចុងក្រោយនេះ។ នៅក្នុងខ 13 គេនឹងសង្កេតឃើញថា ការបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំពីរយ៉ាងត្រូវបាននាំមកឲ្យឃើញ គឺ “ប្រចាំថ្ងៃ” (ការបំផ្លាញឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ) និង “អំពើរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ”។ សេចក្តីពិតនេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ដោយ Josiah Litch ដល់ថ្នាក់ដែលយើងមិនអាចធ្វើអ្វីប្រសើរជាងដកស្រង់ពាក្យរបស់គាត់ឡើយ:*»

«—ការថ្វាយយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ គឺជាការអានបទគម្ពីរតាមសភាពបច្ចុប្បន្ន; ប៉ុន្តែ ក្នុងអត្ថបទដើម ពុំមានអ្វីមួយដូចជាយញ្ញបូជានោះឡើយ។ រឿងនេះត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយគ្រប់ភាគីទាំងអស់។ នោះគឺជាការបន្ថែមពន្យល់ ឬការបកស្រាយដែលអ្នកបកប្រែបានដាក់បញ្ចូលទៅលើវា។ ការអានត្រឹមត្រូវគឺ “ប្រចាំថ្ងៃ និងការរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់ស្ងៀម” ដោយពាក្យ ប្រចាំថ្ងៃ និង ការរំលង ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នាដោយពាក្យ “និង” គឺ ការស្ងាត់ស្ងៀមប្រចាំថ្ងៃ និង ការរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់ស្ងៀម។ ទាំងពីរនេះគឺជាអំណាចបំផ្លាញពីរ ដែលត្រូវបំផ្លាញទីបរិសុទ្ធ និងពួកពលបរិវារ។»

ពីនេះ គេឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា «ប្រចាំថ្ងៃ» មិនអាចមានការយោងណាមួយទៅកាន់ការថ្វាយបង្គំរបស់សាសន៍យូដា ដែលទស្សនៈចាស់ជាង និងដែលពេញនិយមជាងបានយកទៅអនុវត្តនោះឡើយ; ហើយការនេះក៏ឃើញច្បាស់ថែមទៀតពីការពិចារណាថា បើសិនជារយៈពេលទាំងនេះ មិនថាយកតាមន័យត្រង់ ឬតាមន័យនិមិត្តរូបក្តី ត្រូវបានរាប់ចាប់ពីការដកចេញណាមួយនៃការថ្វាយបង្គំនេះ នោះវាមិននាំយើងទៅដល់ព្រឹត្តិការណ៍ណាមួយដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់ឡើយ។

«ដូច្នេះ “ប្រចាំថ្ងៃ” និង “សេចក្ដីស្អប់ខ្ពើម” គឺជាអំណាចបំផ្លាញពីរ ដែលត្រូវសង្កត់សង្កិនលើក្រុមជំនុំ៖ តើយើងអាចកំណត់បានទេថា អំណាចទាំងនេះជាអ្វី? យើងគ្រាន់តែត្រូវទទួលយកវិធីសាស្ត្រវែកញែករបស់ William Miller លើចំណុចនេះ ដើម្បីឈានទៅដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋានដូចគ្នានឹងលោក។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖»

> «—ខ្ញុំបានអានបន្តទៅទៀត ហើយមិនអាចរកឃើញករណីផ្សេងណាមួយដែលពាក្យ [the daily] ត្រូវបានប្រើ ក្រៅតែមាននៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ [ដោយជំនួយនៃសៀវភៅ concordance មួយ] បានយកពាក្យទាំងនោះដែលឈរភ្ជាប់ជាមួយវា — “ដកចេញ”; — “គាត់នឹងដក the daily ចេញ”; — “ចាប់តាំងពីពេលដែល the daily ត្រូវបានដកចេញ”; ល។ ខ្ញុំបានអានបន្តទៅទៀត ហើយគិតថា ខ្ញុំនឹងមិនអាចរកឃើញពន្លឺណាមួយលើអត្ថបទនេះឡើយ។ នៅទីបំផុត ខ្ញុំបានមកដល់ 2 ថែស្សាឡូនីច 2:7, 8 — “ដ្បិត អាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិតកំពុងធ្វើការរួចហើយ តែមានតែអ្នកដែលឥឡូវនេះកំពុងរារាំងប៉ុណ្ណោះ ដែលនឹងរារាំងបន្តទៀត ដរាបទាល់តែគាត់ត្រូវបានដកចេញពីផ្លូវ ហើយបន្ទាប់មក មនុស្សអាក្រក់នោះនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើង” ល។ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំបានមកដល់អត្ថបទនោះ អូ សេចក្តីពិតបានលេចមកយ៉ាងច្បាស់ និងរុងរឿងប៉ុណ្ណា! វានៅទីនោះហើយ! នោះហើយជា “the daily!” មកឥឡូវនេះ តើប៉ូលមានន័យដូចម្តេចដោយ “អ្នកដែលឥឡូវនេះកំពុងរារាំង” ឬទប់ស្កាត់? ដោយ “Man of Sin” និង “wicked” នោះ គឺសំដៅទៅលើសាសនាប៉ាប។ ដូច្នេះ តើអ្វីទៅដែលរារាំងសាសនាប៉ាបមិនឲ្យត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើង? ហេតុនោះ គឺជាលទ្ធិពហុទេពនិយម។ ដូច្នេះហើយ “the daily” ត្រូវតែមានន័យថា លទ្ធិពហុទេពនិយម។»+

> យើងឃើញពី ដានីយ៉ែល 8 ថា គឺជាស្នែងតូច ដែលបន្តស្នងពីពពែ ឬអាណាចក្រក្រិក ដែលដកយក «ប្រចាំថ្ងៃ» ចេញទៅ; ហើយវាជាអំណាចតែមួយគត់ដែលត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ បន្ទាប់ពីការបែងចែកនគររបស់ អាឡិចសាន់ឌ័រ រហូតដល់ពេលដែលទីសក្ការៈត្រូវបានសម្អាត នៅចុងបញ្ចប់នៃ 2300 ថ្ងៃ។ ស្នែងតូចនេះ យើងបានបង្ហាញនៅក្នុងទីកន្លែងត្រឹមត្រូវរបស់វាហើយថា ជារ៉ូម ដែលយកជាឯកភាពមួយ ស្របតាមនគរទីបួននៃនិមិត្តរូបផ្សេងៗរបស់ ដានីយ៉ែល។ ឥឡូវនេះ ជាការពិតថា ការផ្លាស់ប្តូរមួយពិតជាបានកើតឡើងនៅក្នុងអំណាចរ៉ូម ពីលទ្ធិនិយមបាកាន ទៅជាសម្តេចប៉ាប។ លទ្ធិនិយមបាកាន ចាប់តាំងពីសម័យនៃស្តេចអាស្ស៊ីរី រហូតដល់ពេលនៃការកែប្រែរបស់វាទៅជាប៉ុបភេរី បានជា «ប្រចាំថ្ងៃ» ឬដូចដែលសាស្ត្រាចារ្យ Whiting បកប្រែថា «ការបំផ្លាញជានិច្ច» ដែលតាមរយៈនោះ សាតាំងបានឈរប្រឆាំងនឹងបុព្វហេតុរបស់ ព្រះយេហូវ៉ា។ នៅក្នុងពួកបូជាចារ្យរបស់វា អាសនៈរបស់វា និងយញ្ញបូជារបស់វា វាបានបង្ហាញភាពស្រដៀងទៅនឹងទម្រង់ការថ្វាយបង្គំរបស់ ព្រះយេហូវ៉ា តាមលេវី; ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលទម្រង់លេវីបានផ្តល់ទីកន្លែងឲ្យទម្រង់ការថ្វាយបង្គំគ្រីស្ទាន សាតាំង ដើម្បីប្រឆាំងនឹងកិច្ចការនោះដោយជោគជ័យ ក៏ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរទម្រង់នៃការប្រឆាំងរបស់ខ្លួនដែរ; ហេតុដូច្នេះហើយ ព្រះវិហារ អាសនៈ និងរូបចម្លាក់នៃលទ្ធិនិយមបាកាន ត្រូវបានជ្រមុជចូលទៅក្នុងការប្រមាថព្រះនៃប៉ុបភេរី។

> «ប៉ុន្តែ “ប្រចាំថ្ងៃ” គឺជាសាសនាបាកាន ត្រូវបាននិយាយក្នុងទំនាយថា មានទីបរិសុទ្ធមួយ ហើយកន្លែងនៃទីបរិសុទ្ធរបស់វា ត្រូវតែត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ។ ថា ទីបរិសុទ្ធមួយ តែងតែត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ និងសាសនានៃពួកសាសន៍ដទៃ ជាកន្លែងនៃការគោរពបម្រើ និងការថ្វាយបង្គំរបស់វា នោះ គឺច្បាស់ស្រឡះតាមបទគម្ពីរខាងក្រោម៖ អេសាយ 16:12; អាម៉ូស 7:9, 13, margin; អេសេគាល 28:18។ អំពីទីបរិសុទ្ធនៃ “ប្រចាំថ្ងៃ” ក្នុង ដានីយ៉ែល 8 យើងសូមលើកយកសេចក្តីខាងក្រោមពី Apollos Hale:*»

«តើអ្វីអាចមានន័យដោយ “ទីបរិសុទ្ធ” នៃសាសនាពហុទេវនិយម? សាសនាពហុទេវនិយម និងកំហុសគ្រប់ប្រភេទ ក៏មានទីបរិសុទ្ធរបស់វា ដូចដែលសេចក្តីពិតក៏មានដែរ។ ទាំងនេះគឺជាវិហារ ឬទីជ្រកកោន ដែលបានឧទ្ទិសសម្រាប់ការបម្រើរបស់វា។ ដូច្នេះ អាចសន្មតថា នៅទីនេះកំពុងនិយាយអំពីវិហារពិសេសមួយ និងមានកិត្តិនាមមួយនៃសាសនាពហុទេវនិយម។ ក្នុងចំណោមវិហារល្បីៗជាច្រើនរបស់វា តើវាអាចជាវិហារមួយណា? គំរូដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយនៃស្ថាបត្យកម្មបុរាណ ត្រូវបានហៅថា Pantheon។ ឈ្មោះរបស់វាមានន័យថា “វិហារ ឬទីជ្រកកោននៃទេវតាទាំងអស់”។ ទីតាំងរបស់វាគឺនៅក្រុងរ៉ូម។+ រូបព្រះនានារបស់បណ្ដាជាតិសាសន៍ដែលត្រូវបានពួករ៉ូមវាយយកបាន ត្រូវបានដាក់តម្កល់យ៉ាងគោរពក្នុងចន្លោះ ឬផ្នែកណាមួយនៃវិហារនេះ ហើយក្នុងករណីជាច្រើន ក៏បានក្លាយជាវត្ថុនៃការថ្វាយបង្គំដោយពួករ៉ូមផ្ទាល់ផងដែរ។ តើយើងអាចរកឃើញវិហារនៃសាសនាពហុទេវនិយមណាមួយ ដែលសមនឹងត្រូវហៅថា “ទីបរិសុទ្ធរបស់វា” យ៉ាងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ជាងនេះទៀតបានឬ?»

ឥឡូវនេះ ដោយបានកំណត់ច្បាស់ហើយថា «ការ​ប្រចាំថ្ងៃ» គឺជាសាសនាពហុព្រះនិយម ហើយ «អំពើរំលងដែលនាំឲ្យស្ងាត់សូន្យ» ឬ «ការគួរស្អប់ខ្ពើមដែលធ្វើឲ្យស្ងាត់សូន្យ» គឺជាសម្តេចប៉ាប ហើយថា ទីសក្ការៈពិសេសនៃសាសនាពហុព្រះនិយមគឺជា Pantheon ហើយថា «ទីកន្លែង» នៃទីតាំងរបស់វាគឺទីក្រុងរ៉ូម នោះយើងសួរបន្តទៅទៀត។

«១. តើសាសនាពហុទេវនិយមត្រូវបាន ‘ដកចេញ’ ដោយអំណាចរដ្ឋស៊ីវិលរ៉ូមឬ? យើងគិតថា សេចក្តីថ្លែងការណ៍ខាងក្រោមអំពីហេតុការណ៍សំខាន់មួយដែលគេស្គាល់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពួកជំនុំ និងពិភពលោក ឆ្លើយតបទៅនឹងទំនាយនោះ។ វាសំដៅទៅលើ Constantine អធិរាជគ្រីស្ទានទីមួយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖»

«—ព្រះរាជកិច្ចដំបូងបង្អស់នៃការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ គឺការចេញព្រះរាជក្រឹត្យមួយផ្សព្វផ្សាយទូទាំងចក្រភព ដោយជំរុញរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យទទួលយកសាសនាគ្រីស្ទាន។'++»

«២. តើ​ក្រុងរ៉ូម ឬ​ទីកន្លែង​នៃ​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​គាត់ (Pantheon) ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ចុះ​ដោយ​អំណាច​របស់​រដ្ឋ​ឬ? សេចក្តី​ដកស្រង់​ខាងក្រោម​ឆ្លើយ​តប​ថា៖»

«—ការសោយទិវង្គតរបស់គូប្រជែងចុងក្រោយរបស់ Constantine បានបិទត្រាសន្តិភាពនៃចក្រភព។ រ៉ូមបានក្លាយជាមហាក្សត្រីនៃប្រជាជាតិទាំងឡាយដោយគ្មានអ្នកណាអាចជំទាស់បានម្តងទៀត។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងម៉ោងនៃការលើកតម្កើង និងសិរីរុងរឿងនោះ នាងត្រូវបានលើកឲ្យឈរនៅគែមជ្រោះជ្រៅមួយ។ ជំហានបន្ទាប់របស់នាងគឺត្រូវចុះក្រោម ហើយមិនអាចស្តារឡើងវិញបានឡើយ។ ការផ្លាស់ប្តូររាជរដ្ឋាភិបាលទៅកាន់ Constantinople នៅតែធ្វើឲ្យអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រច្របូកច្របល់។ វាជាទង្វើមួយដែលផ្ទុយដោយត្រង់ទៅនឹងដំណើរទាំងមូលនៃអគតិចាស់បុរាណ និងគួរឲ្យគោរពរបស់ចិត្តគំនិតរ៉ូម។ នោះមិនមែនជាកិច្ចការរបស់ជនអាស៊ីដ៏ប្រណីតសុខ ស្ម័គ្រចិត្តនឹងការសប្បាយរីករាយនៃទំនៀមទម្លាប់ និងអាកាសធាតុនៃបូព៌ាទេ ប៉ុន្តែជាកិច្ចការរបស់អ្នកឈ្នះដោយកម្លាំងដែកក្លា កើតនៅភាគលិច ហើយមើលងាយ ដូចជាជនរ៉ូមទាំងអស់ ចំពោះទម្លាប់របស់ជនបូព៌ា; នោះជាកិច្ចការរបស់អ្នកនយោបាយមុតមាំម្នាក់ ក៏ប៉ុន្តែវាជាអំពើខ្វះគតិបណ្ឌិតខាងនយោបាយយ៉ាងជាក់ច្បាស់បំផុត។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ Constantine បានបោះបង់រ៉ូម បន្ទាយដ៏មហិមា និងបល្ល័ង្ករបស់ពួក Caesar ទៅសម្រាប់ជ្រុងមួយដ៏ស្រពិចស្រពិលនៃ Thrace ហើយបានចំណាយអស់អាយុជីវិតដែលនៅសល់របស់គាត់ ដ៏មាំមួន និងពោរពេញដោយមហិច្ឆតា ក្នុងការនឿយហត់ទ្វេដង គឺការលើកក្រុងអាណានិគមមួយឲ្យក្លាយជារាជធានីនៃចក្រភពរបស់គាត់ និងការបន្ទាបរាជធានីឲ្យធ្លាក់ទៅជាកិត្តិយសទន់ខ្សោយ និងអំណាចដែលត្រូវបានបន្ទាបបន្ថោករបស់អាណានិគមមួយ។’*»

កំណត់ត្រានេះដែលចេញពីប៊ិចរបស់អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រ មានភាពច្បាស់លាស់ពេក ដល់ថ្នាក់មិនត្រូវការការអធិប្បាយឡើយ។ ទីកន្លែងនៃទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ នេះជាព្រះបន្ទូលទំនាយ; ហើយបន្ទាប់ពីការបញ្ជាក់អំពីហេតុការណ៍ដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ សូម្បីតែអ្នកដែលតឹងរឹងបំផុតក្នុងការបកស្រាយទំនាយ ក៏ត្រូវតែពេញចិត្តចំពោះការអនុវត្តរបស់វាដែរ។

«ចាប់ពីពេលដែលការបម្រើប្រចាំថ្ងៃត្រូវបានដកចេញ ហើយអំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ចោលត្រូវបានតាំងឡើង នោះនឹងមានមួយពាន់ពីររយកៅសិបថ្ងៃ។ មានពរហើយ អ្នកដែលរង់ចាំ ហើយមកដល់មួយពាន់បីរយសាមសិបប្រាំថ្ងៃ។ ដោយសារការពិតដែលស្ថិតនៅចំពោះមុខយើងថា ការបម្រើប្រចាំថ្ងៃគឺជាលទ្ធិនិយមពហុទេវតា ថា អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ចោលគឺជាសម្តេចប៉ាប ថា មានការផ្លាស់ប្តូរពីអ្វីមុនទៅអ្វីក្រោយនៅក្នុងអំណាចរ៉ូម ហើយដោយសិទ្ធិអំណាចរបស់រដ្ឋ យើងគ្រាន់តែត្រូវសួរបន្តទៅទៀតថា ការនេះបានកើតឡើងនៅពេលណា ដោយរបៀបដែលបំពេញព្រះបន្ទូលទំនាយ; ពីព្រោះ បើយើងអាចកំណត់បានការនេះ នោះយើងមានចំណុចចាប់ផ្តើម ដែលតាមពីនោះរយៈពេលទំនាយនៅក្នុងអត្ថបទដែលស្ថិតនៅចំពោះមុខយើង ត្រូវរាប់កាលបរិច្ឆេទ។ ដូច្នេះ,»

> ៣. តើព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានយោងក្នុងទំនាយនោះ បានកើតឡើងនៅពេលណា? សូមកត់សម្គាល់ថា សំណួរនេះ មិនមែនសួរថា ពួកបរិសុទ្ធត្រូវបានប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃនៃអំណាចប៉ាបនៅពេលណានោះទេ ប៉ុន្តែសួរថា ការផ្លាស់ប្ដូរសាសនាពីលទ្ធិមិនជឿព្រះទៅជាអំណាចប៉ាប បានសម្រេចទៅដល់កម្រិតណា ដែលធ្វើឲ្យសាសនាចុងក្រោយនេះក្លាយជាសាសនាជាតិ ហើយដាក់វា​ឲ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែលអាចចាប់ផ្ដើមដំណើររបស់ខ្លួនបាន។ ការនេះ ដូចជាបដិវត្តន៍ធំៗដទៃទៀតទាំងអស់ មិនមែនជាកិច្ចការដែលកើតឡើងក្នុងពេលមួយភ្លែតឡើយ។ សញ្ញាដំបូងៗនៃដំណើរការរបស់វា បានបង្ហាញឲ្យឃើញជាយូរមកហើយ។ ប៉ូលបាននិយាយថា សូម្បីតែនៅក្នុងសម័យរបស់លោកផ្ទាល់ អាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិត គឺជាមនុស្សនៃអំពើបាប «ជាទីស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យមានសេចក្ដីវិនាស» នោះ កំពុងតែធ្វើការហើយ។ ហើយគឺក្នុងពន្លឺនៃបទគម្ពីរនេះហើយ ដែលយើងត្រូវយល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់យើងក្នុង ម៉ាថាយ 24:15 ស្ដីអំពីទីស្អប់ខ្ពើមនៃសេចក្ដីវិនាស ដែលនៅទីនោះ ព្រះអង្គបានយោងយ៉ាងច្បាស់ទៅកាន់ ដានីយ៉ែល 9:27។ ដ្បិត ទោះបីជាលទ្ធិមិនជឿព្រះមិនទាន់ត្រូវបានជំនួសដោយអំណាចប៉ាបនៅឆ្នាំ 70 នៅពេលក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានបំផ្លាញដោយពួករ៉ូម ក៏ដោយ ក៏យើងយល់ថា អំណាចដែលបានលេចឡើងនៅពេលនោះ ដោយបានផ្លាស់ប្ដូរខ្លះៗក្នុងនាម និងក្នុងទម្រង់ គឺជាអំណាចដដែលនោះឯង ដែលក្នុងនាមជា «ទីស្អប់ខ្ពើមនៃសេចក្ដីវិនាស» នឹងបំផ្លាញកម្លាំងរបស់ពួកបរិសុទ្ធ ហើយធ្វើឲ្យក្រុមជំនុំនៃព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផ្លាញសាបសូន្យ។

«រហូតដល់ពេលនៃការប្រែចិត្តជឿរបស់ ក្លូវីស ស្តេចនៃបារាំង ដែលបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 496 នោះ បារាំង និងជាតិសាសន៍ដទៃទៀតនៃរ៉ូមខាងលិច សុទ្ធតែជាអ្នកមិនជឿព្រះ; ប៉ុន្តែក្រោយព្រឹត្តិការណ៍នោះ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីនាំអ្នកគោរពបូជារូបព្រះឲ្យមករកព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានគ្រងមកុដដោយជោគជ័យយ៉ាងធំធេង។ គេបាននិយាយថា ការប្រែចិត្តជឿរបស់ ក្លូវីស បានបណ្តាលឲ្យកើតមានទំនៀមនៃការហៅព្រះមហាក្សត្របារាំងដោយបច្ឆាសព្ទថា ព្រះមហាក្សត្រគ្រីស្ទានបំផុត និង បុត្រច្បងនៃសាសនាចក្រ។+ នៅចន្លោះពេលនោះ និង គ.ស. 508 តាមរយៈ «សម្ព័ន្ធភាព», «កិច្ចព្រមព្រៀងចុះចាញ់» និងការដណ្តើមយក «ពួក Avborici», «កងទ័ពការពាររ៉ូមនៅភាគខាងលិច», Brittany, ពួក Burgundians និងពួក Visigoths ត្រូវបាននាំឲ្យស្ថិតក្រោមការចុះចូល។'++»

—ព្រហ្មញ្ញសាសនានៅក្នុងចក្រភពរ៉ូមខាងលិច ទោះបីជាវាប្រាកដណាស់ថាបានរារាំងដល់ការរីកចម្រើននៃសេចក្តីជំនឿគ្រិស្តបរិស័ទ ជាពិសេសនៅក្នុងប្រជាជាតិនានាដែលត្រូវបានរំខាន ដូចជាករណីនៃប្រទេសអង់គ្លេស ដោយការឈ្លានពានរបស់កុលសម្ព័ន្ធព្រៃផ្សៃទាំងឡាយ ដែលនៅតែបន្តគោរពបូជារូបព្រះក្លែងក្លាយ ក៏ចាប់ពីពេលនោះតទៅ វាមិនមានអំណាចទៀតឡើយ ទោះបីជាវាអាចមានចិត្តចង់ក៏ដោយ ក្នុងការបង្ក្រាបសេចក្តីជំនឿកាតូលិក ឬក្នុងការរារាំងការលាតសន្ធឹងអំណាចរបស់សម្តេចសង្ឃរ៉ូម។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អំពើស្អប់ខ្ពើមរបស់សម្តេចប៉ាបបានមានជ័យជំនះ ទាក់ទងនឹងសាសនាបាកាន។ ការតស៊ូនាពេលក្រោយរបស់វាគឺជាមួយនឹងនិកាយគ្រីស្ទានដទៃទៀត ដែលតែងតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាពួកបដិសាសនា; ហើយជាមួយនឹងពួកអង្គម្ចាស់ ដែលតែងតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាពួកបះបោរ ឬជាអ្នកបំបែករូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ អំណាចសំខាន់ៗនៃទ្វីបអឺរ៉ុបបានលះបង់ការជាប់ចិត្តរបស់ខ្លួនចំពោះសាសនាបាកាន ដើម្បីតែបន្តអំពើស្អប់ខ្ពើមរបស់វាក្នុងទម្រង់មួយផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះ; ពីព្រោះសាសនាបាកានគ្រាន់តែត្រូវការទទួលពិធីជ្រមុជទឹកប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីក្លាយជាគ្រីស្ទាន តាមន័យកាតូលិក; ហើយនៅពេលដែលផលប្រយោជន៍ ឬការសងសឹករបស់អ្នកបម្រើជាអធិបតីរបស់វាបានទាមទារ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងរាជបល្ល័ង្ករបស់ពួកគេ—ប្រហែលជាជីវិតរបស់ពួកគេផង—ត្រូវតែដាក់លើអាសនៈ។ SS

* ការពន្យល់អំពីទំនាយ, ភាគ ១, ១២៧។

«ប្រវត្តិសាស្ត្រសកល» របស់ Goodrich និង «ភូមិសាស្ត្រ» របស់ Gutherie។

+ ប្រវត្តិសាស្ត្រគ្រីស្ទានរបស់ Mosheim, ភាគទី ១, ១៣២, ១៣៣។

«នៅប្រទេសអង់គ្លេស អាធើរ ស្តេចគ្រិស្តបរិស័ទដំបូង បានបង្កើតការថ្វាយបង្គំគ្រិស្តសាសនាឡើងលើសំណល់បាក់បែកនៃសាសនាមិនជឿ។* រ៉ាពាំង ដែលអះអាងថាមានភាពត្រឹមត្រូវជាងក្នុងកាលកំណត់នៃព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ខ្លួន បញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គត្រូវបានជ្រើសតាំងជាព្រះមហាក្សត្រនៃប្រទេសប្រ៊ីតាំង នៅឆ្នាំ 508។ សៀវភៅទី 2, 129។»

«តើអាសនៈរ៉ូមស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចម្ដេចនៅពេលនោះ? — ស៊ីមម៉ាឃុស ជាសម្តេចប៉ាប ចាប់ពីឆ្នាំ 498 ឬ 499 ដល់ 514។ សម័យប៉ាបរបស់គាត់ត្រូវបានសម្គាល់ដោយកាលៈទេសៈ និងព្រឹត្តិការណ៍គួរឱ្យកត់សម្គាល់ទាំងនេះ៖»

«១. គាត់​បាន —បោះបង់ចោល​សាសនានិមិត្តពហុទេវនិយម’ នៅពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង —សាសនាចក្រ​នៃ​ទីក្រុងរ៉ូម’។»

«២. គាត់បានឈានទៅដល់បល្ល័ង្កសម្តេចប៉ាប ដោយតស៊ូប្រឆាំងនឹងគូប្រជែងរបស់ខ្លួន រហូតដល់ហូរឈាម។» Du Pin.

«៣. ដោយការលើកសរសើរដែលគេថ្វាយដល់គាត់ ក្នុងនាមជាអ្នកស្នងតំណែងរបស់សន្ត ពេត្រុស។»

៤. ដោយការផ្តាច់សហគមន៍សាសនាចក្ររបស់អធិរាជ អាណាស្តាស៊ីយុស។+

«ម៉ូសហៃម» មានប្រសាសន៍ថា — «អាចស្រមៃបានយ៉ាងងាយស្រួលថា ទស្សនៈរបស់មនុស្សខ្លះៗ បានគាំទ្រចំពោះការទាមទារអំណាចបែបម្ចាស់ការ​របស់សម្តេចប៉ាបរ៉ូម៉ាំងយ៉ាងណាខ្លះ ពីពាក្យពេចន៍មួយរបស់ អេណ្ណូឌីយុស ដែលជាអ្នកលើកតម្កើង ស៊ីមម៉ាកុស ដោយការលួងលោមយ៉ាងអាស្រូវ និងហួសហេតុ ហើយដែលជាបុព្វជិតម្នាក់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះស្រពិចស្រពិល។ អ្នកសរសើរតម្កើងបែបប៉ារ៉ាស៊ីតនេះ ក្នុងចំណោមសេចក្តីអះអាងឥតន័យផ្សេងៗទៀត បានប្រកាន់ថា សម្តេចប៉ាបត្រូវបានតែងតាំងជាចៅក្រមនៅក្នុងទីកន្លែងរបស់ព្រះ ដែលលោកកាន់កាប់ក្នុងឋានៈជាតំណាងរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត»។++

«ដោយ​កម្លាំង​ដែល​បាន​ធានា​ដល់​បុព្វហេតុ​កាតូលិក​នៅ​ភាគ​ខាងលិច ដោយ​ជោគជ័យ​ទាំងនេះ និង​ដោយ​សកម្មភាព​របស់​អ្នកតំណាង​សម្តេចសង្ឃ និង​ភ្នាក់ងារ​ដទៃ​ទៀត​របស់​បល្ល័ង្ក​ក្រុងរ៉ូម គណបក្ស​សម្តេចប៉ាប​នៅ​កុងស្តង់ទីណូបូល​ត្រូវ​បាន “ដាក់” ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​មួយ ដែល​អាច​បង្ហាញ​ថា ការបើក​សង្គ្រាម​យ៉ាង​ចំហ​ដើម្បី​គាំទ្រ​ម្ចាស់​របស់​ពួកគេ​នៅ​ក្រុងរ៉ូម គឺ​សមស្រប។ នៅ​ឆ្នាំ 508 ខ្យល់ព្យុះ​នៃ​ការ​ជ្រុលនិយម និង​សង្គ្រាម​ស៊ីវិល បាន​បោកបក់​កាត់​តាម​ផ្លូវ​នានា​នៃ​រដ្ឋធានី​ខាងកើត ដោយ​ភ្លើង និង​ឈាម។»

ហ្គីបបុន ក្រោមឆ្នាំ 508–514 ក្នុងការនិយាយអំពីការចលាចលទាំងឡាយនៅកុងស្តង់ទីណូបល មានប្រសាសន៍ថា — រូបសំណាករបស់អធិរាជត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយព្រះអង្គបានលាក់ព្រះកាយនៅតំបន់ជាយក្រុងមួយ រហូតដល់ចុងបីថ្ងៃ ទើបព្រះអង្គហ៊ានអង្វរសុំសេចក្តីមេត្តាពីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ [សាសនាប៉ាបកំពុងមានជ័យជម្នះ។] ដោយគ្មានមកុដរបស់ព្រះអង្គ ហើយស្ថិតក្នុងឥរិយាបថជាអ្នកអង្វរ អាណាស្តាស៊ីយុសបានបង្ហាញខ្លួនលើបល្ល័ង្កនៃសៀក។ ពួកកាតូលិក នៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ បានសូត្រ Trisagion ដ៏ពិតប្រាកដឡើងវិញ; ពួកគេបានត្រេកអរចំពោះសំណើដែលព្រះអង្គបានប្រកាសតាមសំឡេងអ្នកប្រកាសមួយថា ព្រះអង្គនឹងលះបង់ពណ៌ស្វាយ; ពួកគេបានស្តាប់ការដាស់តឿនថា ដ្បិតមនុស្សទាំងអស់មិនអាចសោយរាជ្យបានទាំងអស់ទេ ពួកគេគួរតែព្រមព្រៀងជាមុនសិនក្នុងការជ្រើសរើសអធិបតីមួយ; ហើយពួកគេបានទទួលយកឈាមរបស់មន្ត្រីពីរនាក់ដែលមិនគាប់ចិត្តប្រជាជន ដែលម្ចាស់របស់ពួកគេបានកាត់ទោសឲ្យតោខាំដោយឥតស្ទាក់ស្ទើរ។ ការបះបោរដ៏កាចសាហាវ ប៉ុន្តែមានរយៈពេលខ្លីទាំងនេះ ត្រូវបានលើកទឹកចិត្តដោយជោគជ័យរបស់វីតាលីយ៉ាន ដែលជាមួយនឹងកងទ័ពហ៊ុន និងប៊ុលហ្គារីរបស់គាត់ ដែលភាគច្រើនជាអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះរូប បានប្រកាសខ្លួនជាអ្នកការពារសេចក្តីជំនឿកាតូលិក។ ក្នុងការបះបោរដ៏គោរពព្រះនេះ គាត់បានធ្វើឲ្យត្រេសស្ងាត់ប្រជាជនឡើយ បានឡោមព័ទ្ធកុងស្តង់ទីណូបល បានសម្លាប់បំផ្លាញគ្រីស្ទានរួមជំនឿរបស់គាត់ចំនួនហុកសិបប្រាំពាន់នាក់ រហូតដល់គាត់បានទទួលការហៅប៊ីស្សពទាំងឡាយឲ្យត្រឡប់មកវិញ ការបំពេញចិត្តរបស់សម្តេចប៉ាប និងការបង្កើតក្រុមប្រឹក្សា Chalcedon ជាសន្ធិសញ្ញាអរតដក់មួយ ដែលអាណាស្តាស៊ីយុសដែលកំពុងស្លាប់បានចុះហត្ថលេខាយ៉ាងមិនស្ម័គ្រចិត្ត ហើយត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងស្មោះត្រង់ជាងនេះដោយពូរបស់យូស្ទីនៀន។ ហើយនេះហើយជាលទ្ធផលនៃសង្គ្រាមសាសនាលើកដំបូងក្នុងចំណោមសង្គ្រាមទាំងឡាយដែលត្រូវបានប្រយុទ្ធក្នុងនាម និងដោយសាវករបស់ព្រះនៃសន្តិភាព។ SS

«ដោយសេចក្ដីដកស្រង់ខាងក្រោមពី Appollos Hale យើងបិទបញ្ចប់ទីបន្ទាល់លើចំណុចនេះ៖ — ឥឡូវនេះ យើងអញ្ជើញ Gamaliels សម័យទំនើបរបស់យើងឲ្យឈរជាមួយយើង នៅក្នុងទីកន្លែងនៃទីសក្ការៈរបស់សាសនាពហុទេវនិយម (ដែលក្រោយមកត្រូវបានអះអាងថាជា “មរតករបស់ St. Peter”) នៅឆ្នាំ 508។ យើងក្រឡេកមើលត្រឡប់ទៅអតីតកាលប៉ុន្មានឆ្នាំ ហើយសាសនាពហុទេវនិយមដ៏កម្រោលរបស់ជនបរបារខាងជើង កំពុងស្រោចស្រពចុះមកលើអាណាចក្ររ៉ូមខាងលិច ដែលគ្រាន់តែមានឈ្មោះថាជាគ្រីស្ទាន—ដោយឈ្នះជ័យជម្នះគ្រប់ទីកន្លែង—ហើយជ័យជម្នះរបស់វានៅគ្រប់ទីកន្លែង ក៏ត្រូវបានសម្គាល់ដោយអំពើឃោរឃៅសាហាវបំផុតផងដែរ។ . . . អាណាចក្រនោះដួលរលំ ហើយត្រូវបំបែកជាបំណែកៗ។ ម្ចាស់អំណាច និងអ្នកគ្រប់គ្រងនៃបំណែកទាំងនេះ ម្នាក់បន្ទាប់ពីម្នាក់ លះបង់សាសនាពហុទេវនិយមរបស់ខ្លួន ហើយប្រកាសទទួលជំនឿគ្រីស្ទាន។ ក្នុងផ្នែកសាសនា ពួកអ្នកឈ្នះកំពុងចុះចាញ់ដល់ពួកអ្នកដែលត្រូវបានឈ្នះ។ ប៉ុន្តែ សាសនាពហុទេវនិយមនៅតែមានជ័យជម្នះ។ ក្នុងចំណោមអ្នកគាំទ្ររបស់វា មានអ្នកឈ្នះដ៏តឹងរ៉ឹង និងជោគជ័យម្នាក់។ (Clovis.) ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់ក៏ឱនក្បាលនៅចំពោះអំណាចនៃជំនឿថ្មី ហើយក្លាយជាជើងឯករបស់វា។ គាត់នៅតែមានជ័យជម្នះ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាវីរបុរស និងអ្នកឈ្នះ គាត់បានឈានដល់កំពូលខ្ពស់បំផុតនៅចំណុចដែលយើងកំពុងឈរ គឺ គ.ស. 508។

—នៅក្នុងឆ្នាំដដែល ឬជិតនឹងឆ្នាំដដែលនោះ ការបែងចែករងដ៏សំខាន់ចុងក្រោយនៃចក្រភពដែលបានដួលរលំ ត្រូវបានធ្វើឲ្យក្លាយជាគ្រិស្តសាសនា​ជា​សាធារណៈ ហើយតាមរយៈពិធីអភិសេកនៃ «ព្រះមហាក្សត្រ» ជ័យជម្នះរបស់វា។

«សម្តេចសង្ឃសម្រាប់សម័យដែលយើងកំពុងឈរនេះ គឺជាអ្នកមិនជឿបែបពហុទេវនិយមដែលទើបបានប្រែចិត្តថ្មីៗ។ ការប្រកួតប្រជែងដ៏បង្ហូរឈាម ដែលបានដាក់គាត់ឲ្យអង្គុយលើបល្ល័ង្កនោះ ត្រូវបានសម្រេចដោយការអន្តរាគមន៍របស់ស្តេចអារៀនម្នាក់។ គេឱនកាយចំពោះគាត់ និងថ្វាយការគោរពដល់គាត់ ដោយថាគាត់កំពុងបំពេញ—“ទីកន្លែងរបស់ព្រះនៅលើផែនដី”។ ព្រឹទ្ធសភាស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់គាត់ដល់កម្រិតមួយ ដែលគ្រាន់តែមានការសង្ស័យថាប្រយោជន៍របស់សេដ្ឋីរ៉ូមទាមទារដូច្នោះ ពួកគេក៏ផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងសាសនាជាមួយអធិរាជ។ . . . នៅឆ្នាំ 508 គ្រាប់មីនត្រូវបានបំផ្ទុះនៅក្រោមបល្ល័ង្កនៃចក្រភពខាងកើត។ លទ្ធផលនៃភាពច្របូកច្របល់ និងជម្លោះដែលវាបង្កឡើង គឺការបន្ទាបបន្ថោកម្ចាស់ត្រឹមត្រូវរបស់វា។ ឥឡូវនេះ សំណួរគឺថា តើនៅពេលណាពហុទេវនិយមត្រូវបានបង្ក្រាបដល់កម្រិតមួយ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បើកទីកន្លែងឲ្យអ្នកជំនួស និងអ្នកស្នងតំណែងរបស់វា គឺអំពើស្អប់ខ្ពើមរបស់សម្តេចប៉ាប? តើនៅពេលណាអំពើស្អប់ខ្ពើមនេះត្រូវបានដាក់ឲ្យស្ថិតក្នុងមុខតំណែងមួយ ដើម្បីចាប់ផ្ដើមដំណើររបស់វានៃការប្រមាថព្រះ និងការបង្ហូរឈាម? តើមានកាលបរិច្ឆេទផ្សេងទៀតណាមួយសម្រាប់ការដែលវាត្រូវបាន “ដាក់” ឬ “តាំងឡើង” ជំនួសពហុទេវនិយម ក្រៅពីឆ្នាំ 508 ដែរឬទេ? ប្រសិនបើនារីមន្តស្នេហ៍ដ៏អាថ៌កំបាំងនោះមិនទាន់បាននាំជនរងគ្រោះទាំងអស់របស់នាងឲ្យស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់នាងនៅឡើយទេ នាងក៏បានកាន់កាប់ទីតាំងរបស់នាងរួចហើយ ហើយមនុស្សខ្លះបានចុះចាញ់ចំពោះមន្តសណ្ដោងរបស់នាង»

«អ្នក​ដទៃ​ទៀត​នៅ​ទីបំផុត​ត្រូវ​បាន​បង្ក្រាប—ហើយ “ស្តេច​ទាំងឡាយ និង​ប្រជាជន​ទាំងឡាយ និង​បណ្ដា​មនុស្ស​ជាច្រើន និង​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ និង​ភាសា​ទាំងឡាយ” ត្រូវ​បាន​នាំ​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម​អំណាច​មន្ត​សណ្ដំ ដែល​រៀបចំ​ពួក​គេ សូម្បី​តែ​ខណៈ​ដែល “ស្រវឹង​ដោយ​ឈាម​នៃ​ពួក​សាក្សី​ទុក្ករបុគ្គល​របស់​ព្រះយេស៊ូវ” ក៏​ដោយ ឲ្យ “គិត​ថា​ខ្លួន​កំពុង​បម្រើ​ព្រះ” ហើយ​ឲ្យ​ស្រមៃ​ថា​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ដែល​ស្ថានសួគ៌​ស្រឡាញ់​ជា​ពិសេស​តែ​ម្នាក់​ឯង ខណៈ​ដែល​កំពុង​ក្លាយ​ជា​ចំណី​ងាយ​ជាង និង​សម្បូរ​ជាង សម្រាប់​សេចក្ដី​វិនាស​នៃ​នរក»*

យើងមានកាលបរិច្ឆេទហើយ។ «ការបម្រើប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបានដកចេញ ហើយ «អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ» ត្រូវបានតាំងឡើងនៅឆ្នាំ 508។ គិតចាប់ពីចំណុចនេះ 1290 ថ្ងៃ ឬ ឆ្នាំ បញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ដែលនៅទីនោះ ដូចដែលបានបង្ហាញរួចមកហើយ អំណាចស៊ីវិលត្រូវបានដកហូតពីសម្តេចប៉ាប ដោយដៃរបស់ Buonaparte។ 1335 ថ្ងៃ នាំយើងទៅដល់ 45 ឆ្នាំពេញ នៅខាងនេះនៃព្រឹត្តិការណ៍នោះ។

«ប៉ុន្តែ មនុស្សខ្លះអាចនិយាយថា តើហេតុដូចម្តេចបានជាអ្នកកំណត់ឲ្យរយៈកាលទាំងនោះបញ្ចប់នៅក្នុងអតីតកាល? តើមិនបានសរសេរទេឬថា ដានីយ៉ែលនឹងសម្រាក ហើយនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់ នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ? ពិតជាយ៉ាងដូច្នោះ ហើយយើងជឿដូច្នេះ។ ប៉ុន្តែ តើការដែលដានីយ៉ែលឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់មានន័យដូចម្តេច? ចំណុចនេះនឹងត្រូវយកមកពិចារណា នៅពេលដែលយើងមកដល់ការពន្យល់អំពីការកន្លងផុតទៅនៃពេលវេលា និងការពិនិត្យព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលពិតជាបានកើតឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងនោះ។ ក្នុងរយៈពេលនេះ យើងសូមចោលយុថ្កានៅទីនេះរហូតដល់សប្តាហ៍ក្រោយទៀត»។ Review and Herald, January 28, 1858.

កំហុស និងគ្រោះថ្នាក់នានារបស់ Prescott និង Daniells; ទីក្រុងទាំងឡាយដែលត្រូវធ្វើការ

(A. G. Daniells ត្រូវបានជ្រើសតាំងជាប្រធានសន្និបាតទូទៅនៅឆ្នាំ 1901។ នេះបញ្ជាក់ថា ឯកសារនេះត្រូវបានសរសេរនៅឆ្នាំ 1910 ជាពេលដែលលោកស្រី White មានក្តីបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីការមិនអើពើរបស់ Daniells ចំពោះទីក្រុងទាំងឡាយ និងការចូលរួមរបស់គាត់ក្នុងវិវាទអំពី “Daily.”)

ឥឡូវនេះ ថ្មីៗនេះ Steve Wohlberg បាននិយាយថា គាត់មិនចាំបាច់ត្រូវកាន់ជំហរណាមួយអំពី “the Daily” ទេ ពីព្រោះ Ellen White មិនដែលមានជំហរណាមួយអំពី “the Daily” ដែរ ហើយបើវាល្អគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកស្រីហោរាក្នុងការកាន់ជំហរនោះ នោះវាក៏ល្អគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ដែរ។

ច្បាស់ណាស់ អេលែន វ៉ាយ បានមានជំហរមួយអំពី “Daily”។ នាងបាននិយាយថា ពួក Millerites មានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវា ហើយនាងយល់ថា វាគឺជាសាសនាព្រហ្មញ្ញ។ នាងយល់ថា នៅពេលសាសនាព្រហ្មញ្ញត្រូវបានដកចេញ នោះ 1335 បានចាប់ផ្តើម; ហើយនាងក៏យល់ថា ទស្សនៈផ្សេងពីនោះតែប៉ុណ្ណោះ បង្កើតឲ្យមានភាពងងឹត និងការភាន់ច្រឡំ។

ហើយអ្វីដែលអ្នកអាចបង្ហាញបានពីប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1850 ថា ពិតជាត្រូវបានញែកចេញថា នាំមកនូវសេចក្តីងងឹត និងការភាន់ច្រឡំ គឺទស្សនៈរបស់ Crosier ដែលថា «ការបន្តរៀងរាល់ថ្ងៃ» តំណាងឲ្យព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីបរិសុទ្ធ; ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា នាងមានការយល់ដឹងអំពីអ្វីទៅជា «ការបន្តរៀងរាល់ថ្ងៃ» មិនត្រឹមតែអំពីថាវាជាអ្វីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏អំពីអ្វីដែលវាតំណាងឲ្យផងដែរ ពីព្រោះ ប្រសិនបើអ្នកបោះបង់ចោលជំហរនោះ អ្នកនឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសេចក្តីងងឹត និងការភាន់ច្រឡំ។

ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំ 1910 អេឡែន វ៉ាយត៍ ក៏បានស្តីបន្ទោសប្រធានសន្និបាតទូទៅ និង W. W. Prescott ដែរ ពីព្រោះបានជំរុញទស្សនៈដូចគ្នានេះ ដូចដែល Crosier បានធ្វើ។

ហើយមិនមានអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រណាម្នាក់នឹងទៅជជែកថា នៅពេល Prescott និង Willie White និង A. G. Daniells កំពុងជំរុញទស្សនៈអំពី «the Daily» នោះ ពួកគេកំពុងជំរុញគំនិតថា «the Daily» តំណាងឲ្យកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីបរិសុទ្ធនោះទេ។ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងរឿងនោះ។

ប៉ុន្តែ លោកអ្នកបានទទួលអត្ថបទទាំងមូលនេះនៅទីនេះពី Manuscript Releases ភាគទី ២០។

តើរឿងនេះត្រូវបានចេញផ្សាយនៅពេលណា? មែនហើយ វាត្រូវបានចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ 1988; ដូច្នេះ វាមានសម្រាប់និស្សិតនៃអាដվենទីស៊មដើម្បីពិចារណា នៅឆ្នាំ 1988។

តើនៅពេលណា Willie White និង Prescott និង Daniells បានបង្កើតទស្សនៈមិនពិតអំពី «Daily» នៅក្នុង Adventism? ចាប់ពីឆ្នាំ 1919 ដល់ 1931 គឺជាអំឡុងពេលដែលពួកគេបានសម្រេចការងាររបស់ពួកគេ។ ដល់ឆ្នាំ 1931 សូមបំភ្លេចវាទៅចុះ!! Adventism នឹងបង្រៀនថា «Daily» តំណាងឲ្យកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ ពីព្រោះពួកគេបានទទួលយកការបកស្រាយបទគម្ពីរដែលមកពី Protestantism ដែលបានក្បត់ជំនឿ និង Catholicism។ ហើយចាប់ពីចំណុចនេះតទៅ «Daily» ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ។

អាណិតណាស់ មានសំឡេងខ្លះៗដែលកំពុងតែប្រឆាំងនឹងការនេះ ទោះបីពួកគេដឹងច្បាស់ជាងនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីចំណុចនោះមក ទិសដៅនៃសភាពការណ៍បានប្រែប្រួលទៅទាំងស្រុង។

ហើយបន្ទាប់មក នៅឆ្នាំ 1988 មរតករបស់ Ellen White បានបញ្ចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះពីឆ្នាំ 1910 សម្រាប់យើង នៅពេលដូចគ្នានោះដែលប្រធានបទអំពី Daily កំពុងត្រូវបានជំរុញឲ្យកើតការខ្វល់ខ្វាយដោយ Prescott, Daniells, និង Willie White។

> នៅដំណាក់កាលនេះនៃបទពិសោធន៍របស់យើង យើងមិនត្រូវឲ្យចិត្តគំនិតរបស់យើងត្រូវបានទាញចេញឲ្យឆ្ងាយពីពន្លឺពិសេសដែលបានប្រទាន [ដល់យើង] សម្រាប់ពិចារណានៅក្នុងការប្រជុំសំខាន់នៃសន្និសីទរបស់យើងនោះឡើយ។ ហើយនៅទីនោះមានបងប្រុស Daniells ដែលចិត្តគំនិតរបស់គាត់កំពុងត្រូវសត្រូវធ្វើការលើ;

តើ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា​អ្វី? តើ​វា​មាន​ន័យ​ថា​អ្វី ដែល​សត្រូវ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​លើ​ចិត្ត​គំនិត​របស់​អ្នក? នោះ​មាន​ន័យ​ថា ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មិន​កំពុង​ធ្វើ​ការ​លើ​ចិត្ត​គំនិត​របស់​អ្នក​ទេ។

> «...ហើយចិត្តរបស់អ្នក និងចិត្តរបស់អែលឌើរ Prescott កំពុងត្រូវបានពួកទេវតា ដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីស្ថានសួគ៌ ធ្វើការលើ...»

> កិច្ចការរបស់សាតាំង គឺបង្វែរគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យនាំចូលនូវចំណុចលម្អិតតូចតាច ដែលព្រះអម្ចាស់មិនបានបំផុសគំនិតឲ្យអ្នករាល់គ្នានាំចូលឡើយ។ វាមិនមែនជារឿងចាំបាច់ទេ។ ប៉ុន្តែការនេះមានន័យសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះបុព្វហេតុនៃសេចក្ដីពិត។ ហើយគំនិតនៃចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើអាចត្រូវបានទាក់ទាញឲ្យងាកចេញទៅកាន់ចំណុចលម្អិតតូចតាចនោះ បានជាកិច្ចការដែលសាតាំងបានរៀបចំឡើង។ អ្នករាល់គ្នាគិតថា ការកែតម្រូវរឿងតូចតាចនៅក្នុងសៀវភៅដែលបានសរសេររួច នឹងជាការធ្វើកិច្ចការដ៏ធំមួយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវបានបង្គាប់ថា ការស្ងៀមស្ងាត់ ជាវោហារស័ព្ទដ៏មានអត្ថន័យ។

ពួកគេចង់ចូលទៅក្នុងសៀវភៅរបស់ Uriah Smith ដែលមានចំណងជើងថា Thoughts on Daniel and Revelation ហើយដកចេញនូវអ្វីដែលគាត់បាននិយាយអំពី «Daily» ថាជាសាសនាពហុទេវនិយម។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលនៅក្នុងរយៈពេលនេះ មនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមបុរសដែលកំពុងតស៊ូប្រឆាំងនឹង Willie White និង Prescott និង Daniells គឺជាបុរសម្នាក់ឈ្មោះ Larry Smith។

តើ Larry Smith ជានរណា? នោះគឺជាកូនប្រុសរបស់ Uriah ហើយគាត់ដឹងថាពួកគេចង់ធ្វើអ្វី ហើយគាត់កំពុងឈរនៅខាងឪពុករបស់គាត់៖ កិច្ចប្រតិបត្តិប្រចាំថ្ងៃ គឺជាសាសនាពហុទេវនិយម។

> «ខ្ញុំត្រូវនិយាយថា ចូរឈប់ការចាប់កំហុសរបស់អ្នកចុះ។ ប្រសិនបើគោលបំណងរបស់អារក្សនេះអាចត្រូវបានអនុវត្តបាន នោះវាហាក់ដូចជាដល់អ្នកថា ការងាររបស់អ្នកនឹងត្រូវបានចាត់ទុកថា អស្ចារ្យបំផុតក្នុងការគ្រោងគំនិត។ នេះគឺជាផែនការរបស់សត្រូវ ដើម្បីនាំយកលក្ខណៈទាំងអស់ដែលគេសន្មតថាមិនអាចទទួលយកបាន ទៅកាន់កន្លែងដែលមនុស្សគ្រប់ប្រភេទគំនិតមិនយល់ស្របគ្នា។»

> «ហើយតើបន្ទាប់មកនឹងទៅជាយ៉ាងណា? កិច្ចការដែលបំពេញចិត្តអារក្សនោះឯងនឹងកើតឡើង។ នឹងមានការបង្ហាញមួយត្រូវបានផ្តល់ទៅដល់អ្នកខាងក្រៅ អំពីជំនឿរបស់យើង តាមអ្វីដែលសមនឹងពួកគេបំផុត ដែលនឹងបណ្តាលឲ្យលក្ខណៈនៃអាកប្បកិរិយាអភិវឌ្ឍឡើង ដែលនឹង»

ធ្វើ​អ្វី? «បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការ​ច្របូកច្របល់​យ៉ាង​ខ្លាំង»។

ទស្សនៈផ្សេងៗអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» ក៏ត្រូវបានទទួលយកផងដែរ ដែលនាំមកនូវភាពច្របូកច្របល់ និងសេចក្ដីងងឹត។

> ហើយចូលរួមប្រើប្រាស់ពេលវេលាមាសដ៏មានតម្លៃ ដែលគួរត្រូវបានប្រើដោយក្តីខ្នះខ្នែង ដើម្បីនាំសារដ៏អស្ចារ្យនោះមកដាក់នៅមុខប្រជាជន។ ការបង្ហាញអំពីប្រធានបទណាមួយដែលយើងបានខិតខំធ្វើការលើវា មិនអាចសមស្របគ្នាទាំងអស់បានទេ ហើយលទ្ធផលគឺនឹងបង្កឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់នៅក្នុងគំនិតរបស់ទាំងអ្នកជឿ និងអ្នកមិនជឿ។ នេះហើយជារឿងដែលសាតាំងបានរៀបចំទុកជាមុនឲ្យកើតឡើង—អ្វីក៏ដោយដែលអាចត្រូវបានពង្រីកឲ្យមើលទៅជាការមិនស្របគ្នា។

បើព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមបញ្ជាក់លទ្ធិសាស្ត្រទាំងនេះពីការសិក្សាព្រះគម្ពីររបស់យើង យើងនឹងពិនិត្យមើល អេសេគាល ២៨; ព្រោះ អេសេគាល ២៨ គឺជាកន្លែងដែលឫសដើមពិតនៃ «ប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងច្បាស់។ អេសេគាល ២៨ ស្តីអំពីការតម្កើងខ្លួនរបស់លូស៊ីហ្វឺរ ហើយនាងកំពុងសម្គាល់វា; ព្រោះ ខណៈដែលពួកគេកំពុងព្យាយាមនិយាយថា «ប្រចាំថ្ងៃ» តំណាងឲ្យព្រះរាជកិច្ចនៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះមិនត្រឹមតែពួកគេកំពុងបដិសេធទស្សនៈពិតអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» ដែលជានិមិត្តរូបនៃការតម្កើងខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏កំពុងសម្ដែងការតម្កើងខ្លួននោះឯងនៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេផ្ទាល់ផងដែរ។ នាងសង្កត់ធ្ងន់ថា ពួកគេនឹងនាំឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់ចូលមកក្នុងជួររបស់យើង។

> ឥឡូវនេះ មានកិច្ចការដ៏ធំមួយនៅទីនេះ ដែលវិញ្ញាណចម្លែកៗអាចចូលរួមមានតួនាទីបាន។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់មានកិច្ចការមួយដែលត្រូវធ្វើ ដើម្បីសង្គ្រោះព្រលឹងទាំងឡាយដែលកំពុងវិនាស; ហើយកន្លែងទាំងឡាយដែលសាតាំង ដោយក្លែងបន្លំខ្លួន អាចចូលមកបំពេញ ដោយនាំសេចក្ដីច្របូកច្របល់ចូលក្នុងជួររបស់យើង នោះវានឹងធ្វើដោយឥតខ្ចោះ ហើយភាពខុសគ្នាតូចៗទាំងអស់នោះ នឹងត្រូវបានពង្រីកឲ្យក្លាយជារឿងធំ និងលេចធ្លោ។

ហើយ​ពាក្យ​ថា «ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ» មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច? ព្រះជាម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​នាង​អំពី​ការ​នេះ​ដោយ​ជាក់លាក់។

> «ហើយ​តាំង​ពី​ដើម​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះអម្ចាស់​មិន​បាន​ប្រទាន​បន្ទុក​នៃ​កិច្ចការ​នេះ​ដល់​អែលឌើរ Daniells ឬ Prescott ឡើយ។ តើ​គួរ​ឲ្យ​ល្បិចកល​របស់​សាតាំង​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​មក​ឬ? តើ “Daily” នេះ​គួរ​តែ​ជា​បញ្ហា​ដ៏​ធំ​យ៉ាង​នេះ​ដែរ​ឬ ទាល់​តែ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​មក​ដើម្បី​បំភាន់​ចិត្ត​គំនិត​មនុស្ស និង​រារាំង​ការ​រីក​ចម្រើន​នៃ​កិច្ចការ​នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដ៏​សំខាន់​នេះ​ឬ? មិន​គួរ​ឡើយ ទោះ​ជា​អ្វី​ក៏​ដោយ។ ប្រធានបទ​នេះ​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​បញ្ចូល​ឡើយ»

បងស្រី វ៉ៃត៍ បានយល់អំពី «Daily» ហើយនាងបានយល់ថា ការបង្រៀនថា «Daily» ជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងទីសក្ការៈ នោះជាអ្វីមួយដែលបានមកពីទេវតាដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីស្ថានសួគ៌ ហើយវានាំមកតែការភាន់ច្រឡំ និងសេចក្ដីងងឹតប៉ុណ្ណោះ; ហើយនាងបានស្គាល់ជំហររបស់អ្នកត្រួសត្រាយថា «Daily» តំណាងឲ្យសាសនាព្រាង្គនិយម ហើយថា នៅពេល «Daily» ត្រូវបានដកចេញ នោះពាក្យទំនាយអំពីរយៈពេល 1335 ឆ្នាំបានចាប់ផ្តើម។ នាងបានដឹងអំពីរឿងនោះ។ នាងបានដឹងពីភាពខុសគ្នា មិនថាមនុស្សទាំងនេះចង់និយាយអ្វីក៏ដោយ។

> វា​មិន​គួរ​ឲ្យ​កើត​ឡើង​ឡើយ ទោះ​ជា​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ក៏​ដោយ។ ប្រធានបទ​នេះ​មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​បញ្ចូល​ទេ ពីព្រោះ​វិញ្ញាណ​ដែល​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ចូល​មក​នោះ នឹង​ជា​វិញ្ញាណ​ហាមឃាត់ ហើយ​លូស៊ីហ្វើរ​កំពុង​តាម​មើល​គ្រប់​ចលនា​ទាំង​អស់។ អំណាច​សាតាន​នឹង​ចាប់ផ្ដើម​កិច្ចការ​របស់​វា ហើយ​ភាព​ច្របូកច្របល់​នឹង​ត្រូវ​នាំ​ចូល​មក​ក្នុង​ជួរ​របស់​យើង។ អ្នក​មិន​មាន​ការ​ហៅ​ឲ្យ​ទៅ​ស្វែង​រក​ភាព​ខុស​គ្នា​នៃ​ទស្សនៈ​ដែល​មិន​មែន​ជា​សំណួរ​សាកល្បង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់​របស់​អ្នក​គឺ​ជា​វោហារស័ព្ទ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​បញ្ហា​នេះ​ទាំង​អស់​យ៉ាង​ច្បាស់​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ។ ប្រសិន​បើ​អារក្ស​អាច​ពាក់ព័ន្ធ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​របស់​យើង​ផ្ទាល់​ក្នុង​ប្រធានបទ​ទាំង​នេះ ដូច​ដែល​វា​បាន​គ្រោង​ធ្វើ នោះ​បុព្វហេតុ​របស់​សាតាន​នឹង​មាន​ជ័យជម្នះ។ ឥឡូវ​នេះ កិច្ចការ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​គឺ​ត្រូវ​ចាប់​យក​ដោយ​មិន​ពន្យារ​ពេល ហើយ​មិន​ត្រូវ​បញ្ចេញ [ភាព​ខុស​គ្នា] នៃ​ទស្សនៈ​ឡើយ។

> សាតាំងនឹងជំរុញបុរសទាំងនោះដែលបានចេញពីក្នុងចំណោមយើងឲ្យរួបរួមជាមួយទេវតាអាក្រក់ ហើយពន្យារការងាររបស់យើងដោយសារសំណួរដែលមិនសំខាន់ ហើយតើនឹងមានសេចក្តីអំណរយ៉ាងណានៅក្នុងជំរំរបស់សត្រូវ។ ចូរប្រមូលផ្តុំគ្នា ចូរប្រមូលផ្តុំគ្នា។ ចូរឲ្យភាពខុសគ្នាទាំងអស់ត្រូវបានកប់ចោល។ ការងាររបស់យើងឥឡូវនេះ គឺត្រូវលះបង់កម្លាំងរាងកាយទាំងមូល និងកម្លាំងប្រសាទនៃខួរក្បាលទាំងអស់របស់យើង ដើម្បីដកយកភាពខុសគ្នាទាំងនេះចេញពីផ្លូវ ហើយឲ្យទាំងអស់គ្នាមានសម្រុង។ ប្រសិនបើសាតាំង ដោយប្រាជ្ញាដ៏អសុទ្ធដ៏ធំរបស់វា ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យចាប់បានសូម្បីតែចំណុចតូចបំផុត [វានឹងអរសប្បាយ]។

> ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលខ្ញុំបានឃើញពីរបៀបដែលអ្នកកំពុងធ្វើការ ចិត្តរបស់ខ្ញុំបានយល់ឃើញស្ថានការណ៍ទាំងមូល និងលទ្ធផលដែលនឹងកើតមាន ប្រសិនបើអ្នកបន្តទៅមុខ ហើយផ្តល់ឱកាសសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចបំផុតដល់បក្សពួកដែលបានចាកចេញពីយើង ឲ្យនាំភាពច្របូកច្របល់ចូលមកក្នុងជួររបស់យើង។ ការខ្វះប្រាជ្ញារបស់អ្នក នោះហើយជាអ្វីដែលសាតាំងប្រាថ្នាចង់បាន។ ការប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងរបស់អ្នក មិនស្ថិតនៅក្រោមការបំផុសគំនិតរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ។ ខ្ញុំត្រូវបានណែនាំឲ្យនិយាយប្រាប់អ្នកថា ការដែលអ្នកចាប់កំហុសក្នុងសំណេររបស់មនុស្សទាំងឡាយដែលបានត្រូវព្រះដឹកនាំ នោះមិនមែនជាការបំផុសគំនិតពីព្រះទេ។ ហើយប្រសិនបើនេះជាប្រាជ្ញាដែលអែលឌើរ Daniells នឹងផ្តល់ឲ្យប្រជាជន នោះកុំឲ្យគាត់កាន់តំណែងផ្លូវការឡើយ ពីព្រោះគាត់មិនអាចវែកញែកពីហេតុទៅផលបានទេ។ ការស្ងៀមស្ងាត់របស់អ្នកចំពោះប្រធានបទនេះ គឺជាប្រាជ្ញារបស់អ្នក។ ឥឡូវនេះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលស្រដៀងនឹងការចាប់កំហុសក្នុងសេចក្តីបោះពុម្ពផ្សាយរបស់មនុស្សដែលមិននៅរស់ទៀត នោះមិនមែនជាកិច្ចការដែលព្រះបានប្រទានឲ្យអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើឡើយ។ ដ្បិត ប្រសិនបើបុរសទាំងនេះ—អែលឌើរ Daniells និង Prescott—បានធ្វើតាមសេចក្តីណែនាំដែលបានផ្តល់ឲ្យក្នុងការបំពេញការងារនៅទីក្រុងទាំងឡាយ នោះនឹងមានមនុស្សជាច្រើន ជាច្រើនណាស់ ត្រូវបានបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យទទួលស្គាល់សេចក្តីពិត ហើយបានប្រែចិត្ត ជាបុរសមានសមត្ថភាព ដែល[ឥឡូវនេះ] កំពុងស្ថិតនៅក្នុងតំណែងនានា ដែលពួកគេនឹងមិនត្រូវបានឈានដល់ឡើយ។

> «ពិភពលោកទាំងមូលត្រូវតែចាត់ទុកថាជាគ្រួសារធំមួយតែប៉ុណ្ណោះ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកមានប្រភពនៃចំណេះដឹងដ៏សម្បូរបែបបែបនេះសម្រាប់ដកយកមកប្រើហើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទុកឲ្យពិភពលោកវិនាសអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយមិនប្រើសក្ខីកម្មដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទរបស់យើងបានប្រទានមក? សាសនាពិតបង្រៀនយើងឲ្យចាត់ទុកបុរសនិងស្ត្រីគ្រប់រូបថាជាមនុស្សម្នាក់ដែលយើងអាចធ្វើល្អដល់បាន។»

> «ការនេះបានបោះពុម្ពផ្សាយមកជាច្រើនឆ្នាំហើយ៖ — “A Balanced Mind,” សក្ខីកម្មទៅកាន់ Elder Andrews។ ចិត្តគំនិតអាចត្រូវបានបណ្ដុះបណ្ដាលឲ្យក្លាយជាអំណាចមួយសម្រាប់ដឹងថា ពេលណាគួរនិយាយ និងគួរយកបន្ទុកអ្វីឡើងទទួល និងទ្រាំទ្រ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទជាគ្រូរបស់អ្នក។ ហើយខ្ញុំបានភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់អ្នក [នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញអ្នក] លើកតម្កើងប្រាជ្ញារបស់ខ្លួន និងដើរតាមមាគ៌ាមួយដើម្បីនាំឲ្យកើតមានការខុសគ្នានៃមតិ។ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ហៅបុរសមានប្រាជ្ញា ដែលអាចរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្លួន នៅពេលដែលវា [ជា] ប្រាជ្ញាសម្រាប់ពួកគេក្នុងការធ្វើដូច្នោះ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ក្លាយជាមនុស្សពេញលេញ អ្នកត្រូវការការបរិសុទ្ធតាមរយៈព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ឥឡូវនេះ មានការងារមួយទើបតែចាប់ផ្តើម ហើយសូមឲ្យប្រាជ្ញាត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញនៅក្នុងអ្នកបម្រើទាំងអស់ នៅក្នុងប្រធានសន្និបាត [មួយ] គ្រប់រូប។ ប៉ុន្តែ នៅទីនេះមានការងារមួយសម្រាប់អ្នកឲ្យចាប់យកធ្វើតាំងពីជាច្រើនឆ្នាំមុន នៅកន្លែងដែលអ្នកត្រូវបានត្រូវការ ឲ្យបន្លឺសំឡេងរបស់អ្នកសម្រាប់ការងារនេះឯង។ ព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានសេចក្ដីបង្គាប់ពិសេសដល់ប្រជារាស្ត្រទ្រង់ទាំងអស់ អំពីអ្វីដែលពួកគេត្រូវធ្វើ និងអំពីកិច្ចការដែលពួកគេមិនត្រូវធ្វើ។ ហើយនៅសល់ពេលវេលាតិចតួចសម្រាប់យើង ដើម្បីប្រព្រឹត្តឲ្យបានសម្រេចនូវសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះអម្ចាស់។ អ្នកអាចយល់អំពីផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ខ្ញុំបានឃើញគោលបំណងរបស់អ្នក ក្នុងការដឹកនាំកិច្ចការទាំងឡាយតាមការរៀបចំដោយខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ បន្ទាប់ពីអ្នកត្រូវបានតែងតាំងជាប្រធាន។ អ្នកបានគិតថា អ្នកនឹងធ្វើកិច្ចការអស្ចារ្យជាច្រើន ដែលជាកិច្ចការមួយដែលព្រះមិនបានដាក់ក្នុងដៃរបស់អ្នកឲ្យធ្វើឡើយ។ ឥឡូវនេះ ការងាររបស់អ្នកមិនមែនដើម្បីសង្កត់សង្កិនទេ ប៉ុន្តែដើម្បីដោះលែងនូវសេចក្ដីចាំបាច់ទាំងអស់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់បានទទួលយកអ្នកឲ្យបម្រើ។ ប៉ុន្តែ តាំងពីដើមដំបូងមក អ្នកបានបង្ហាញភស្តុតាងរួចហើយថា ប្រាជ្ញា និងការវិនិច្ឆ័យដែលបានញែកជាបរិសុទ្ធ មិនបានត្រូវបង្ហាញតាមរយៈអ្នកទេ។ អ្នកបានផ្ទុះបង្ហាញបញ្ហាទាំងឡាយ ដែលនឹងមិនត្រូវបានទទួលឡើយ លុះត្រាតែព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ប្រទានពន្លឺ។»

> ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ថា ការ​ចាត់ចែង​ដោយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​បែប​នោះ មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើយ ដូចជា​ការ​ជ្រើសរើស​អ្នក​ឲ្យ​ជា​ប្រធាន​សន្និបាត សូម្បី​តែ​មួយ​ឆ្នាំ​ទៀត​ក៏​ដោយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់​ហាមឃាត់​មិន​ឲ្យ​មាន​ការ​ចាត់ចែង​ដោយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​បែប​នោះ​ទៀត​ឡើយ រហូត​ទាល់តែ​បញ្ហា​នោះ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន; ហើយ​ដោយសារ​អ្នក​បាន​ទទួល​សារ​ដែល​មក​ដល់​អ្នក​ថា កិច្ចការ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​ស្ថិត​លើ​ប្រធាន​នោះ ជា​ភារកិច្ច​ដ៏​ឧឡារិក​បំផុត មកលើ​អ្នក​នោះ អ្នក​គ្មាន​សិទ្ធិ​ខាង​សីលធម៌​ឡើយ​ក្នុង​ការ​ផ្ទុះ​ឡើង​ដូច​ដែល​អ្នក​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ប្រធានបទ​អំពី “Daily” ហើយ​សន្មត​ថា ឥទ្ធិពល​របស់​អ្នក​នឹង​សម្រេច​សំណួរ​នោះ។ នៅ​ទីនោះ​មាន​អែលឌើរ Haskell ដែល​បាន​ទទួល និង​ទ្រាំទ្រ​ភារកិច្ច​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទាំងឡាយ ហើយ​ក៏​មាន​អែលឌើរ Irwin និង​បុរស​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​រៀបរាប់​ឈ្មោះ​បាន ដែល​កំពុង​ទទួល​ខុសត្រូវ​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទាំងឡាយ។

> «តើការគោរពរបស់អ្នកចំពោះបុរសវ័យចំណាស់នៅឯណា? តើអ្នកអាចអនុវត្តអំណាចអ្វីបាន ដោយមិននាំយកបុរសដែលមានការទទួលខុសត្រូវទាំងអស់មកពិចារណាថ្លឹងថ្លែងរឿងនេះជាមួយគ្នា? ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ចូរឲ្យយើងស៊ើបអង្កេតរឿងនេះ។ ឥឡូវនេះ យើងត្រូវពិចារណាឡើងវិញថា តើនេះជាការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអម្ចាស់ឬទេ ចំពោះមុខកិច្ចការដែលត្រូវបានមិនអើពើ ដោយបង្ហាញភាពខ្នះខ្នែងរបស់អ្នកដើម្បីបន្តកិច្ចការនោះទៅទៀតសូម្បីមួយឆ្នាំទៀត។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបន្តកិច្ចការនោះមួយឆ្នាំទៀត ជាមួយនឹងជំនួយដែលនឹងរួបរួមជាមួយអ្នក នោះត្រូវតែមានការផ្លាស់ប្តូរកើតឡើងនៅក្នុងអ្នក និងអែលឌើរ Prescott។ ហើយចូរបន្ទាបចិត្តរបស់ខ្លួនអ្នកនៅចំពោះព្រះ។ ព្រះអម្ចាស់ត្រូវតែឃើញនៅក្នុងអ្នកនូវការបង្ហាញនៃបទពិសោធន៍មួយដែលខុសប្លែកទៅវិញ ពីព្រោះ ប្រសិនបើមានបុរសណាដែលត្រូវការការប្រែចិត្តឡើងវិញនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ នោះគឺ អែលឌើរ Daniells និងអែលឌើរ Prescott»។

> ត្រូវជ្រើសរើសបុរសប្រាំពីរនាក់ ដែលជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា ហើយតាមរយៈការប្រតិបត្តិរបស់ព្រះគុណនៃព្រះ បង្ហាញភស្តុតាងនៃការប្រែចិត្តវិលត្រឡប់ឡើងវិញ។ ដ្បិតបុរសណាដែលត្រូវបានបិទបាំងភ្នែកយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់មិនអាចវិនិច្ឆ័យពីហេតុទៅផលបាន ហើយមិនអើពើនឹងបុរសដែលបានទទួលខុសត្រូវក្នុងកិច្ចការនេះ និងប្រធានសន្និបាតទាំងនេះ [ថា] បុរស [ដែល] បានទទួលបន្ទុកកិច្ចការនេះអស់រយៈពេលលើសពីពីរឆ្នាំ គួរត្រូវបានមើលរំលង ហើយលទ្ធផលដ៏ឆាប់រហ័សដោយអារម្មណ៍បែបនេះកើតឡើង ដល់ថ្នាក់បុរសទាំងឡាយនឹងធ្វេសប្រហែសចំពោះកិច្ចការដែលបានដាក់នៅមុខពួកគេអស់ជាច្រើនឆ្នាំ—ការងារនៅក្នុងទីក្រុង—ហើយមិនសូវ ឬស្ទើរតែមិនផ្តល់ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបុរសចាស់ៗសម្រាប់ការប្រឹក្សាយោបល់នោះទេ ប៉ុន្តែបែរជាប្រកាសអ្វីៗដែលខ្លួនជ្រើសរើសនឹងផ្តល់ឲ្យប្រជាជនវិញ នោះវាបានផ្តល់សក្ខីភាពដោយខ្លួនវាផ្ទាល់អំពីភាពមិនមានសុវត្ថិភាពនៃបុរសទាំងនោះ ដែលត្រូវបានប្រគល់ទុកឲ្យកាន់កាប់កិច្ចការដ៏អស្ចារ្យ និងអស្ចារ្យយ៉ាងនេះ។

> «ព្រះគ្រីស្ទមិនបានស្លាប់ទេ។ ទ្រង់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យកិច្ចការរបស់ទ្រង់ត្រូវបានបន្តទៅតាមរបៀបចម្លែកនេះឡើយ។ ចូរទុកសៀវភៅទាំងនោះឲ្យនៅដដែល។ ប្រសិនបើការផ្លាស់ប្តូរណាមួយជាការចាំបាច់ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យមានសាមគ្គីភាពក្នុងការផ្លាស់ប្តូរនោះឲ្យស្របគ្នា ប៉ុន្តែនៅពេលសារមួយត្រូវបានប្រគល់ទុកដល់មនុស្ស ដោយមានការទទួលខុសត្រូវដ៏ធំជាប់ពាក់ព័ន្ធ [ព្រះ] ទាមទារភាពស្មោះត្រង់ ដែលនឹងប្រតិបត្តិដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយបរិសុទ្ធព្រលឹង។ អែលឌើរ Daniells និង Prescott ទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែត្រូវការការប្រែចិត្តម្ដងទៀត។ កិច្ចការចម្លែកមួយបានចូលមក ហើយវាមិនស្របសមនឹងកិច្ចការដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកកាន់លោកិយរបស់យើងដើម្បីប្រព្រឹត្តនោះទេ; ហើយអស់អ្នកណាដែលបានប្រែចិត្តពិតប្រាកដ នឹងប្រព្រឹត្តអំពើទាំងឡាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។»

> «យើងរាល់គ្នាត្រូវធ្វើកិច្ចការដែលនឹងលើកតម្កើងព្រះវរបិតា។ យើងបានមកដល់វិបត្តិមួយហើយ—គឺត្រូវឲ្យស្របតាមលក្ខណៈអាកប្បកិរិយារបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទក្នុងពេលត្រៀមខ្លួននេះឲ្យពិតប្រាកដ ឬមិនត្រូវព្យាយាមធ្វើវាឡើយ។ អែលឌើរ ដានីយ៉ែលស៍ [លោកមិនត្រូវ] គិតថាខ្លួនមានសេរីភាពឲ្យសំឡេងរបស់លោកត្រូវបានឮយ៉ាងខ្ពស់ដូចដែលលោកបានធ្វើក្រោមកាលៈទេសៈស្រដៀងគ្នានោះទេ។ ហើយត្រូវយល់ថា ប្រធានសន្និបាតម្នាក់មិនមែនជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្តាច់ការឡើយ។ គាត់ធ្វើការជាប់ទាក់ទងជាមួយនឹងបុរសមានប្រាជ្ញាដែលកាន់តំណែងជាប្រធានៗ ដែលព្រះបានទទួលស្គាល់។ គាត់គ្មានសេរីភាពចូលទៅជ្រៀតជ្រែកការសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅដែលបានបោះពុម្ព ពីប៊ិចរបស់អ្នកនិពន្ធដែលព្រះបានទទួលស្គាល់ឡើយ។ ពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យកាន់អំណាចតទៅទៀតឡើយ លុះត្រាតែពួកគេបង្ហាញអំណាចគ្រប់គ្រង និងត្រួតត្រាតិចជាងមុន។ វិបត្តិបានមកដល់ហើយ ពីព្រោះព្រះនឹងត្រូវបានបង្អាប់។»

> តើព្រះអម្ចាស់ទតមើលទៅលើទីក្រុងទាំងឡាយដែលមិនទាន់បានធ្វើការយ៉ាងដូចម្តេច? ព្រះគ្រីស្ទគង់នៅស្ថានសួគ៌។ ឥឡូវនេះ ការទទួលស្គាល់របស់វាគឺថា — គ្មានការគ្រប់គ្រងដោយស្តេចឡើយ។ ហើយឥឡូវនេះគឺជាវិបត្តិសំខាន់នៃលោកិយនេះ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំជាព្រះចេស្តាដើម្បីសង្គ្រោះ ឬបំផ្លាញ។ ឥឡូវនេះជាពេលដែលវាសនារបស់មនុស្សទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានប្រគល់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីសង្គ្រោះលោកិយ។ ហើយ «ខ្ញុំ បើសិនជាត្រូវបានលើកឡើង» ព្រះគុណសង្គ្រោះដែលខ្ញុំនឹងប្រទាន នឹងបញ្ជាក់ថា អស់អ្នកណាដែលនឹងត្រូវបានបង្កើតឲ្យមានរូបសម្បត្តិតាមភាពស្រដៀងនឹងព្រះ និងនឹងរួមតែមួយជាមួយខ្ញុំ នោះនឹងធ្វើការដូចខ្ញុំធ្វើ ដោយអំណាចនៃព្រះគុណប្រោសលោះរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកណាក៏ដោយដែលស្ម័គ្រចិត្ត [សូមឲ្យគាត់] ចាប់ដៃជាមួយបងប្អូនរបស់គាត់ ដើម្បីធ្វើកិច្ចការដែលបានប្រគល់ឲ្យពួកគេធ្វើ នៅពេលស្ថិតក្នុងតួនាទីទទួលខុសត្រូវ ក្រោមការប្រឹក្សាដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទាន ហើយស្វែងរកយ៉ាងអស់ពីចិត្តដើម្បីធ្វើការក្នុងសាមគ្គីភាពពេញលេញជាមួយព្រះអង្គ ដែលបានស្រឡាញ់លោកិយដល់ថ្នាក់ព្រះអង្គប្រទានជីវិតរបស់ព្រះអង្គជាយញ្ញបូជាពេញលេញ សម្រាប់ការសង្គ្រោះលោកិយ។ ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើព្រះរបស់យើងថា ពេលពួកគេចូលទៅក្នុងកិច្ចការនៅក្នុងទីក្រុងទាំងឡាយរបស់យើង សូមឲ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏វិសុទ្ធអមដំណើរការបម្រើនៃព្រះបន្ទូល។ យើងមិនអាចបង្កើតឥទ្ធិពលដ៏សមរម្យលើគំនិតរបស់ប្រជាជនបានទេ បើសិនជា​យើង . . . [ផ្នែកខាងក្រោមមួយភាគបីនៃទំព័រនេះទុកទទេ។]

> «ខ្ញុំ​ចម្លង​ចេញ​ពី​កំណត់​ហេតុ​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់​ខ្ញុំ។ សេចក្ដី​ពិត​ដូច​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ—ចូរ​និយាយ​អំពី​វា អធិស្ឋាន​អំពី​វា ហើយ​ជឿ​ពាក្យ​គ្រប់​ម៉ាត់​របស់​វា​ក្នុង​ភាព​សាមញ្ញ​របស់​វា។ តើ​អ្នក​នឹង​ទទួល​បាន​អ្វី បើ​កំហុស​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​នៅ​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​សេចក្ដី​ជំនឿ ហើយ​បាន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​វិញ្ញាណ​បញ្ឆោត ជា​មនុស្ស​ដែល​មិន​យូរ​មក​នេះ​នៅ​ជាមួយ​យើង​ក្នុង​សេចក្ដី​ជំនឿ? តើ​អ្នក​នឹង​ឈរ​នៅ​ខាង​អារក្ស​ឬ? ចូរ​ផ្ដោត​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​របស់​អ្នក​ទៅ​លើ​វាល​ការងារ​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ធ្វើ។ កិច្ចការ​មួយ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ស្ថិត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង។ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​បង្ហាញ​អំពី John Kellogg។»

> «មានបុគ្គលម្នាក់ដែលគួរឲ្យទាក់ទាញយ៉ាងខ្លាំង កំពុងតែតំណាងឲ្យគំនិតនានានៃការជជែកអះអាងដែលមើលទៅគួរឲ្យជឿជាក់ ដែលគាត់កំពុងនាំមកបង្ហាញ ជាមតិអារម្មណ៍ផ្សេងពីសេចក្ដីពិតព្រះគម្ពីរដ៏ពិតប្រាកដ។ ហើយអ្នកដែលកំពុងស្រេកឃ្លាន និងស្រេកទឹកចង់បានអ្វីថ្មីមួយ កំពុងតែជំរុញគំនិតទាំងឡាយ [ដែលមើលទៅគួរឲ្យជឿជាក់យ៉ាងនេះ] ដល់ថ្នាក់ Elder Prescott ស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំង។ Elder Daniells ក៏ស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំង [នៃ] ការត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយការល្បួងបំភាន់មួយ ថា ប្រសិនបើមតិអារម្មណ៍ទាំងនេះអាចត្រូវបាននិយាយផ្សព្វផ្សាយគ្រប់ទីកន្លែង នោះវានឹងប្រៀបដូចជាពិភពលោកថ្មីមួយ»។

> បាទ វានឹងដូច្នោះមែន ប៉ុន្តែក្នុងពេលដែលគំនិតរបស់ពួកគេកំពុងត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយរឿងទាំងនេះ ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញថា បងប្អូន Daniells និងបងប្អូន Prescott កំពុងត្បាញបញ្ចូលទៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេនូវមតិអារម្មណ៍ដែលមានរូបរាងខាងវិញ្ញាណ[និយម] ហើយកំពុងទាក់ទាញប្រជារាស្ត្ររបស់យើងទៅរកមតិអារម្មណ៍ដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលនឹងបោកបញ្ឆោត សូម្បីតែពួកដែលបានជ្រើសរើសផងដែរ ប្រសិនបើអាចធ្វើបាន។

អ្នកដែលបានរើសតាំងយ៉ាងពិតប្រាកដ នឹងមិនត្រូវបានបញ្ឆោតឡើយ ប៉ុន្តែនឹងមានមនុស្សខ្លះដែលកំពុងឈរជាមួយនឹងអ្នកដែលបានរើសតាំងយ៉ាងពិតប្រាកដ ដែលនឹងត្រូវបានបញ្ឆោត។ អ្នកដែលបានរើសតាំងយ៉ាងពិតប្រាកដ គឺជាព្រហ្មចារីឆ្លាតវៃ។ ព្រហ្មចារីល្ងីល្ងើនឹងត្រូវបានបញ្ឆោត មែនទេ?

ហើយដូចជាព្រហ្មចារីដែលមានប្រាជ្ញានៅក្នុងសម័យកាលនេះ ពេលដែលការល្បួងមានឡើងដើម្បីបោកបញ្ឆោតសូម្បីតែអ្នកដែលបានជ្រើសរើស ដូចដែលព្រហ្មចារីដែលមានប្រាជ្ញាកំពុងទទួលការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នោះព្រហ្មចារីល្ងង់កំពុងទទួលអ្វី? គឺជាការភាន់ច្រឡំដ៏ខ្លាំងក្លានៃ 2 ថេស្សាឡូនិក។ យើងនឹងពិភាក្សាអំពីរឿងនោះផងដែរ ដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹង «ប្រចាំថ្ងៃ»។

—«បានត្បាញបញ្ចូលទៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេនូវអារម្មណ៍ទស្សនៈដែលមានរូបរាងខាងវិញ្ញាណ[និយម] ហើយកំពុងទាញនាំប្រជារាស្ត្ររបស់យើងទៅកាន់អារម្មណ៍ដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលបើអាចធ្វើទៅបាន នឹងបោកបញ្ឆោតសូម្បីតែពួកជ្រើសតាំងផងដែរ»។

តើអ្វីជាចំណុចសំខាន់បំផុតនៅមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃវិញ្ញាណនិយម?

នៅពេលនិយាយអំពីរឿងរ៉ាវរបស់ស្តេចសូល សាំយូអែលបាននិយាយអ្វី? «ការបះបោរគឺដូចជាអំពើអាបធ្មប់»។ ការបះបោរគឺជាអំពើអាបធ្មប់។

តើ​សូល​បញ្ចប់​នៅទីណា?

ពី​សំណាក់​អ្នកស្ដាប់៖ ជាមួយ​មេធ្មប់​នៅ​ឯ​អេនដ័រ។

ជាមួយនឹងមេធ្មប់នៅអេនដោរ។

តើស្តេច​សូល​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មាន​លំដាប់​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ ដែល​នាំ​គាត់​ទៅ​កាន់​មេធ្មប់​នៅ​អេនដោរ? គាត់​បាន​លើក​ពាក្យ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​នៅ​លើស​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ គាត់​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​អំពី​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​រួច​ហើយ ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅតែ​បន្ត​ទៅ​មុខ ហើយ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គាត់​ចង់​ធ្វើ។

បាតបន្ទាត់សំខាន់បំផុតនៃវិញ្ញាណនិយម គឺការដាក់ពាក្យរបស់ខ្លួនឯងឲ្យនៅលើសព្វព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ទាំងអស់ចាប់ផ្ដើមពីទីនោះ។ នោះហើយជាអំពើអាបធ្មប់។

អំពើអាបធ្មប់ គឺជាការកំណត់អំពីរបៀបដែលសាតាំងនាំអ្នកឲ្យស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលរបស់វា។ របៀបដែលវាបញ្ឆោតអ្នកឲ្យវង្វេងនោះ គឺជាពាក្យមួយខាងមន្តអាគម ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបោកបញ្ឆោតដោយមន្តអាគម។

នៅពេល​អ្នក​ត្រូវ​បាន​មន្តអាគម​បញ្ឆោត តើ​នរណា​ជា​អ្នក​ដំបូង​ដែល​ត្រូវ​បាន​បញ្ឆោត? គឺ​អ្នក​ប្រើ​មន្តអាគម​នោះ​ឯង។ វា​ចាប់ផ្ដើម​ទាំងអស់​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដាក់​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ខ្ពស់​ជាង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ នោះ​ហើយ​ជា​អំពើ​មន្តអាគម នោះ​ហើយ​ជា​ការ​បះបោរ ហើយ​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ត្រូវ​បញ្ឆោត។ ហើយ​នោះ​ហើយ​ជា​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ដល់ Daniells និង Prescott។

ហើយនៅពេលដែលការនេះកំពុងកើតឡើង នោះ Daniells និង Prescott កំពុងព្យាយាមនាំយកទស្សនៈអ្វីមក? គឺជាទស្សនៈខុសអំពី “ការបន្តរៀងរាល់ថ្ងៃ”។

ហើយទស្សនៈដ៏ត្រឹមត្រូវអំពី «ប្រចាំថ្ងៃ» គឺជាអ្វី? គឺថា វាជាសាសនាពហុទេវនិយម ហើយសាសនាពហុទេវនិយមគឺជាសាសនានៃការលើកតម្កើងខ្លួនឯង។ វាជាសាសនាមួយដែលបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងរាជសាលានៃស្ថានសួគ៌ នៅពេលសាតាំង នៅពេលសាតាំង បានដាក់ពាក្យរបស់ខ្លួនឲ្យខ្ពស់ជាងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយបាននាំអាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិតចូលមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សជាតិ។

អាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិត គឺជាការងាររបស់សាតាំងក្នុងការមន្តអាគមលើយើង។ វាជាការងាររបស់សាតាំងក្នុងការធ្វើឲ្យយើងដាក់ពាក្យរបស់ខ្លួនឯង ឬពាក្យរបស់វា ឲ្យនៅលើសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។

តើ​អ្នក​យល់តាម​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ​ឬទេ?

សូមស្វែងរកពាក្យ «អំពើទុច្ចរិត»។ វានឹងកំណត់ន័យពាក្យ «អំពើទុច្ចរិត» នៅក្នុង Strong’s Concordance។ ហើយនៅពេលអ្នកតាមចុះទៅដល់ពាក្យឫស តើពាក្យឫសសម្រាប់ «អំពើទុច្ចរិត» គឺជាអ្វី? អាល់ហ្វា អាល់ហ្វា។ នោះហើយជាការបោះបង់ជំនឿអាល់ហ្វា។

តើនៅពេលណាដែល Daniells និង Prescott កំពុងជំរុញទស្សនៈល្ងង់ខ្លៅនេះ? នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការក្បត់ជំនឿអាល់ហ្វា។

ដូច្នេះ សូមកុំឲ្យខកខាននូវអ្វីដែល Sister White កំពុងមានប្រសាសន៍នៅទីនេះ អំពីការបោកបញ្ឆោតសូម្បីតែអ្នកដែលបានជ្រើសរើស និងអំពីការអាន Ezekiel 28។ នាងបានដឹងថា កំពុងមានអ្វីកើតឡើង។ នាងបានដឹងថា បញ្ហា Daily នេះ គឺមិនត្រឹមតែខុសខាងគោលលទ្ធិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាទាមទារឲ្យអ្នកដែលនឹងទៅផ្សព្វផ្សាយទស្សនៈខុសអំពី Daily ត្រូវដាក់ពាក្យរបស់ខ្លួនឲ្យលើសព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ហើយដាក់ពួកគេឲ្យស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែលពួកគេត្រូវបានមន្តអាគមបញ្ឆោត; ហេតុដូច្នេះហើយ ពួកគេក្លាយជាឧបករណ៍នៅក្នុងដៃរបស់សាតាំង ដើម្បីបញ្ឆោតអ្នកដទៃដោយការបះបោររបស់ពួកគេ។

> ខ្ញុំត្រូវតែសរសេរដោយប៊ិចរបស់ខ្ញុំ [អំពីការពិត] ថា បងប្អូនទាំងនេះនឹងឃើញកំហុសខ្វះខាតនៅក្នុងគំនិតបញ្ឆោតរបស់ពួកគេ ដែលនឹងធ្វើឲ្យសេចក្ដីពិតស្ថិតក្នុងភាពមិនប្រាកដប្រជា; ហើយ [ទោះជាយ៉ាងนั้นក៏ដោយ] ពួកគេ [នឹង] ឈរចេញមុខដូចជា [ប្រសិនបើពួកគេមាន] ការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រូវប្រាប់ពួកគេ [ថា] នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីរឿងនេះ,

មនុស្សទាំងឡាយនិយាយថា «អូ អែលឡែន វ៉ៃត៍ នាងមិនមានជំហរណាមួយអំពី “Daily” ទេ»។

> «នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញអំពីរឿងនេះ ខណៈដែលអែលឌើរ ដានីយែលស៍ កំពុងលើកសំឡេងរបស់គាត់ដូចជាត្រែ ក្នុងការគាំទ្រគំនិតរបស់គាត់អំពី “ប្រចាំថ្ងៃ” នោះ លទ្ធផលបន្ទាប់មកត្រូវបានបង្ហាញមកខ្ញុំ។ ប្រជាជនរបស់យើងកំពុងតែក្លាយទៅជាច្របូកច្របល់។ ខ្ញុំបានឃើញលទ្ធផលនោះ ហើយបន្ទាប់មកបានមានការព្រមានត្រូវបានប្រទានមកខ្ញុំថា ប្រសិនបើអែលឌើរ ដានីយែលស៍ ដោយមិនគិតដល់លទ្ធផល ត្រូវបានប៉ះពាល់យ៉ាងដូច្នេះ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យខ្លួនឯងជឿថាគាត់ស្ថិតនៅក្រោមការបំផុសគំនិតរបស់ព្រះ»—

នេះគឺជាវិញ្ញាណនិយម។ គាត់បានលើកពាក្យរបស់ខ្លួនឲ្យខ្ពស់ជាងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ គាត់កំពុងជឿថា គាត់កំពុងត្រូវបានព្រះបណ្ដាលឲ្យនិយាយ។

> «ថា ប្រសិនបើ អែលឌើរ ដានីយែលស៍ ដោយមិនគិតពីលទ្ធផល ឲ្យខ្លួនត្រូវបានប៉ះពាល់យ៉ាងដូច្នោះ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យខ្លួនជឿថា គាត់ស្ថិតនៅក្រោមការបំផុសគំនិតរបស់ព្រះ នោះការសង្ស័យនិយមនឹងត្រូវបានសាបព្រោះក្នុងចំណោមជួររបស់យើងគ្រប់ទីកន្លែង ហើយយើងនឹងស្ថិតនៅកន្លែងដែលសាតាំងនឹងនាំសាររបស់វាមក។ អសេចក្ដីជឿ និងការសង្ស័យនិយមដាច់ខាតនឹងត្រូវបានសាបព្រោះក្នុងគំនិតរបស់មនុស្ស ហើយផលដំណាំអាក្រក់ចម្លែកៗនឹងជំនួសសេចក្ដីពិត។ Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.»

ដំណាំអាក្រក់ដ៏ចម្លែកៗកំពុងលូតលាស់ពេញទាំងសាសនាអាឌវែនទីសនៅសព្វថ្ងៃនេះ។

អេលែន វ៉ាយត៍ បានដាក់ការគាំទ្ររបស់នាងលើការយល់ដឹងរបស់អ្នកបើកផ្លូវអំពី 2520។

អេលែន វ៉ៃត៍ បានដាក់ការគាំទ្ររបស់នាងលើការយល់ដឹងរបស់អ្នកត្រួសត្រាយថា «ព្រះរាជកិច្ចប្រចាំថ្ងៃ» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យសាសនាព្រហ្មញ្ញ។

Back to Articles