Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខប្រាំមួយ

យេហូយ៉ាគីម

Author

Jeff Pippenger

Published

December 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាសៀវភៅតែមួយ ក្នុងន័យដូចគ្នាដែលព្រះគម្ពីរ​ជា​សៀវភៅតែមួយ ដែលរួមមាន​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និង​ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។

> «ប្រវត្តិនៃជីវិត សេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងនាមជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ មិនអាចបញ្ជាក់បានយ៉ាងពេញលេញឡើយ បើគ្មានភស្តុតាងដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់យ៉ាងច្បាស់ដូចគ្នានឹងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ភាគមួយធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះមួយព្រះអង្គដែលនឹងយាងមក ខណៈដែលភាគមួយទៀតធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលបានយាងមករួចហើយ តាមរបៀបដែលហោរាទាំងឡាយបានទាយទុកជាមុន។ ដើម្បីឲ្យអាចយល់តម្លៃផែនការនៃការប្រោសលោះ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវតែបានយល់ដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ គឺជាពន្លឺដ៏រុងរឿងដែលចេញពីអតីតកាលនៃហោរាការណ៍ ដែលធ្វើឲ្យជីវិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងសេចក្តីបង្រៀននៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី លេចចេញមកដោយភាពច្បាស់លាស់ និងសោភ័ណភាព។ អព្ភូតហេតុទាំងឡាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ ជាភស្តុតាងនៃព្រះលក្ខណៈទេវភាពរបស់ព្រះអង្គ; ប៉ុន្តែភស្តុតាងដ៏មាំមួនបំផុតថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះប្រោសលោះនៃលោកីយ៍ គឺត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនានានៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ប្រៀបធៀបនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់សាសន៍យូដាថា «ចូរស្វែងរកព្រះគម្ពីរ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាគិតថា នៅក្នុងនោះអ្នករាល់គ្នាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ហើយព្រះគម្ពីរនោះឯងដែលធ្វើបន្ទាល់អំពីខ្ញុំ»។ នៅពេលនោះ មិនទាន់មានព្រះគម្ពីរផ្សេងណាមួយឡើយ ក្រៅពីព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់; ដូច្នេះ ព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះគឺច្បាស់លាស់ណាស់»។ Spirit of Prophecy, volume 3, 211.

ភស្តុតាងដ៏រឹងមាំបំផុតអំពីថា ព្រះគ្រីស្ទជានរណា និងជាអ្វី គឺនៅពេលដែលការព្យាករណ៍នានានៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ត្រូវបានប្រៀបធៀបជាមួយនឹងការសម្រេចនៃការព្យាករណ៍ទាំងនោះ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះទំនាក់ទំនងរវាងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ។

> «ក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ សៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរមកជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់នៅទីនេះ។ នៅទីនេះមានការបំពេញបន្ថែមនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល។ មួយជាទំនាយ; មួយទៀតជាវិវរណៈ»។ កិច្ចការរបស់សាវក, 585។

ពាក្យ “complement” មានន័យថា នាំឲ្យដល់ភាពពេញលេញឥតខ្ចោះ។ ការសម្រេចនៃទំនាយទាំងឡាយក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ គឺជា “ភស្តុតាង” “ខ្លាំងបំផុត” នៃ “ព្រះភាព” របស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ភស្តុតាងដ៏ខ្លាំងបំផុតនៃលក្ខណៈព្រះវិញ្ញាបនបត្ររបស់ទំនាយទាំងឡាយក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល គឺជាការសម្រេចនៃទំនាយទាំងនោះ ដូចដែលបានតំណាងបង្ហាញក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ ទំនាយទាំងឡាយក្នុងដានីយ៉ែល ត្រូវបានបន្តនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ហើយវាត្រូវបាននាំឲ្យដល់ភាពពេញលេញឥតខ្ចោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ នៅពេលដែលវិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានបើកត្រា។

> «វិវរណៈ​ជា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បិទ​ត្រា ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ជា​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បើក​ផង​ដែរ។ វា​កត់ត្រា​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផែនដី​នេះ។ សេចក្ដីបង្រៀន​នៃ​សៀវភៅ​នេះ​មាន​ភាព​ច្បាស់លាស់ មិន​មែន​អាថ៌កំបាំង និង​មិន​អាច​យល់​បាន​នោះ​ទេ។ នៅ​ក្នុង​វា ខ្សែ​បន្ទាត់​ព្យាករណ៍​ដដែល​នោះ​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​វិញ​ដូច​ក្នុង​ដានីយ៉ែល។ មាន​ព្យាករណ៍​ខ្លះៗ​ដែល​ព្រះ​បាន​មាន​បន្ទូល​ម្ដង​ទៀត ដោយ​បង្ហាញ​ថា ត្រូវ​ផ្តល់​សារៈសំខាន់​ដល់​ព្យាករណ៍​ទាំង​នោះ។ ព្រះអម្ចាស់​មិន​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ម្ដង​ទៀត​អំពី​អ្វីៗ​ដែល​គ្មាន​សារៈសំខាន់​ធំធេង​នោះ​ទេ»។ Manuscript Releases, volume 9, 8.

> នៅឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​យេហូយ៉ាគីម ស្តេច​យូដា នេប៊ូក្នេសារ ស្តេច​ក្រុង​បាប៊ីឡូន បាន​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ។ ដានីយ៉ែល ១:១។

ខទីមួយនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល មានព័ត៌មានទំនាយយ៉ាងសម្បូរបែប នៅពេលដែលពិចារណាវាដោយត្រឹមត្រូវ។ យើងនឹងចាប់ផ្តើមការពិចារណារបស់យើងជាមួយព្រះបាទយេហូយ៉ាគីម។

យេហូយ៉ាគីម គឺ​ជា​ស្តេច​ទីមួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្តេច​បី​អង្គ​ចុងក្រោយ​របស់​យូដា។ ដូច្នេះ គាត់​តំណាង​ឲ្យ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ។ ព្រះរាជបុត្រា​របស់​គាត់ គឺ​យេហូយ៉ាគីន ដែល​ក៏​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​ផង​ដែរ​ថា ជេកូនៀ ឬ កូនៀ បាន​តំណាង​ឲ្យ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ។ បន្ទាប់​ពី​យេហូយ៉ាគីន​មក គឺ​សេដេគា ជា​ស្តេច​ចុងក្រោយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្តេច​បី​អង្គ​ចុងក្រោយ​របស់​យូដា។ សេដេគា​តំណាង​ឲ្យ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី។ មាន​សាក្សី​ព្យាករណ៍​ជាច្រើន​ដែល​គាំទ្រ​ថា យេហូយ៉ាគីម​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ។ ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ភស្តុតាង​ទាំងនេះ​មាន​សារៈសំខាន់ ព្រោះ​វា​បញ្ជាក់​ថា ខទីមួយ​នៃ​ជំពូក​ទីមួយ​នៃ​ដានីយ៉ែល កំពុង​កំណត់​សម្គាល់​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ ហើយ​ការ​ពិត​នោះ​ជា​យុថ្កា​មួយ​ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ជំពូក​ទីមួយ ត្រូវ​បាន​យល់​ថា​ជា​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់បួន។ យើង​នឹង​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ក្នុង​ពង្សាវតារក្សត្រ​ទីពីរ។

> ហើយ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​រួច​ផុត​ពី​ដាវ លោក​ក៏​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​បាប៊ីឡូន; នៅ​ទី​នោះ​ពួក​គេ​បាន​បម្រើ​គាត់ និង​កូន​ចៅ​របស់​គាត់ រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​នៃ​អាណាចក្រ​ពែរ្ស៖ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​តាម​មាត់​យេរេមា​បាន​សម្រេច ដរាប​ដល់​ដី​នោះ​បាន​រីករាយ​នឹង​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​របស់​ខ្លួន; ព្រោះ​អស់​រយៈ​ពេល​ដែល​វា​នៅ​ស្ងាត់​ស្ងៀម វា​បាន​កាន់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​សម្រេច​គ្រប់​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ។ ២ របាក្សត្រ ៣៦:២០, ២១។

ការជាប់ជានិរទេសនៅបាប៊ីឡូនអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ គឺដើម្បីឲ្យដីអាចរីករាយនឹងឆ្នាំសប្ប័ទដែលមិនបានបំពេញ ស្របតាមលេវីវិន័យ ជំពូក ២៥។ ចិតសិបឆ្នាំនៃឆ្នាំសប្ប័ទ ស្មើនឹងបួនរយកៅសិបឆ្នាំ ដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណបានមើលរំលងសេចក្តីណែនាំនៃលេវីវិន័យ ជំពូក ២៥។ ការបះបោរអស់រយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំ បាននាំមុខមកមុនការជាប់ជានិរទេសអស់ចិតសិបឆ្នាំ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលបួនរយកៅសិបឆ្នាំ នោះស្ដេចបីអង្គនឹងត្រូវបានដាក់ឲ្យស្ថិតក្រោមអំណាចរបស់នេប៊ូក្នេសារ។

នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​ចាប់ជើង​ឃុំខ្លួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ ព្រះអម្ចាស់​បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​ស៊ីរូស​ក្រោក​ឡើង ដែល​ជា​ស្ដេច​ទីមួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​ទាំង​បី ដែល​នឹង​ចេញ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​ថា អ៊ីស្រាអែល​អាច​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ហើយ​សង់​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ឡើង​វិញ​បាន។ អាតាស៊ើកសេស​ជា​ស្ដេច​ទីបី​ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​ទាំង​បី​នោះ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ចេញ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​ទីបី​នៅ​ឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. ព្រះរាជក្រឹត្យ​ទីបី​នោះ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ​នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ខទី 14។ នៅ​ឆ្នាំ 1798 ទីបញ្ចប់​ទីមួយ​នៃ​សេចក្ដី​ព្រះពិរោធ​បាន​បញ្ចប់ សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​បង្ហាញ ហើយ​ទេវតា​ទីមួយ​ក្នុង​ចំណោម​ទេវតា​ទាំង​បី​បាន​មក​ដល់។ ទេវតា​ទីបី​បាន​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844។

ស្តេចបីអង្គចុងក្រោយនៃយូដា សុទ្ធតែបានប្រឈមមុខនឹងនេប៊ូក្នេសារ ហើយនៅពេលយេហូយ៉ាគីមត្រូវបាននាំទៅជាឈ្លើយ ការរាប់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំក៏បានចាប់ផ្តើម។ វាបានបន្តរហូតដល់បាប៊ីឡូនត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយមេទ័ព (ស៊ីរូស) ដែលបានបំផ្លាញបាប៊ីឡូន ហើយមិនយូរប៉ុន្មានក្រោយមកបានក្លាយជាស្តេច បានចេញព្រះរាជបញ្ជាទីមួយក្នុងចំណោមព្រះរាជបញ្ជាបី។ ព្រះរាជបញ្ជាទីបីបានចាប់ផ្តើមទំនាយអំពីល្ងាច និង ព្រឹក ដែលបានបញ្ចប់ជាមួយនឹងការមកដល់របស់ទេវតាទីបីក្នុងចំណោមទេវតាបី។ ព្រះគ្រីស្ទតែងតែកំណត់អត្តសញ្ញាណទីបញ្ចប់ជាមួយនឹងទីចាប់ផ្តើម។

ការចាប់ផ្តើមនៃចិតសិបឆ្នាំបានកើតឡើងជាមួយនឹងការវាយប្រហារលើកទីមួយរបស់នេប៊ូក្នេសារ ទៅលើក្រុងយេរូសាឡឹម។ ការបញ្ចប់នៃចិតសិបឆ្នាំត្រូវបានសម្គាល់ដោយការបំផ្លាញទីក្រុងបាប៊ីឡូន។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមចុងក្រោយ និងពេញលេញ ត្រូវបាននាំមកលើស្ដេចទីបី ក្នុងចំណោមស្ដេចបីអង្គ ដែលសុទ្ធតែបានរងការវាយប្រហារពីនេប៊ូក្នេសារ។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមបានប្រព្រឹត្តទៅជាបណ្តើរៗ។ ស្ដេចបីអង្គចុងក្រោយតំណាងឲ្យនិមិត្តរូបព្យាករណ៍តែមួយ ក្នុងន័យថា ពួកគេសុទ្ធតែបានរងការវាយប្រហារពីនេប៊ូក្នេសារ។ ពួកគេជាគំរូនៃក្រឹត្យទាំងបី ដែលសុទ្ធតែជានិមិត្តរូបតែមួយ ដូចជាទេវតាទាំងបីនៅចុងបញ្ចប់នៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃដែរ។

> «នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរនៃសៀវភៅអេសរ៉ា មានសេចក្តីបង្គាប់នោះត្រូវបានរកឃើញ។ ខទី 12-26។ ក្នុងទម្រង់ពេញលេញបំផុតរបស់វា វាត្រូវបានចេញដោយអើតាសឺកសេស ស្តេចនៃពែរ្ស នៅឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. ប៉ុន្តែនៅក្នុង អេសរ៉ា 6:14 បាននិយាយថា ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ត្រូវបានសង់ឡើង ‘តាមសេចក្តីបង្គាប់ [‘ព្រះរាជក្រឹត្យ,’ នៅក្នុងរឹម] របស់ស៊ីរូស និងដារីយុស និងអើតាសឺកសេស ស្តេចនៃពែរ្ស។’ ស្តេចទាំងបីនេះ ដោយបានផ្តួចផ្តើម បញ្ជាក់ឡើងវិញ និងបំពេញសេចក្តីបង្គាប់នោះឲ្យពេញលេញ បាននាំវាទៅដល់ភាពគ្រប់លក្ខណៈតាមដែលទំនាយទាមទារ ដើម្បីសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃ 2300 ឆ្នាំ។ ដោយយកឆ្នាំ 457 មុន គ.ស. ដែលជាពេលដែលសេចក្តីបង្គាប់នោះត្រូវបានបំពេញឲ្យពេញលេញ ជាកាលបរិច្ឆេទនៃសេចក្តីបង្គាប់ នោះគេបានឃើញថា រាល់លក្ខណៈបញ្ជាក់ទាំងអស់នៃទំនាយទាក់ទងនឹងចិតសិបសប្តាហ៍ បានសម្រេចពេញលេញហើយ»។ The Great Controversy, 326.

អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់ថា ក្រឹត្យទាំងបី គឺចាំបាច់សម្រាប់ការបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណៈនៃពាក្យទំនាយ។ នាងបានកំណត់ទំនាក់ទំនងរបស់វាទៅវិញទៅមក ហើយក្នុងការធ្វើដូច្នោះ នាងបានបញ្ជាក់លក្ខណៈវេយ្យាករណ៍នៃពាក្យហេប្រឺ “សេចក្តីពិត”។ នាងមានប្រសាសន៍ថា ក្រឹត្យទីមួយបានផ្តើមឡើង ក្រឹត្យទីពីរបានបញ្ជាក់ឡើងវិញ ហើយក្រឹត្យទីបីបានបំពេញ “គ្រប់សេចក្តីកំណត់នៃពាក្យទំនាយស្តីអំពីចិតសិបសប្តាហ៍”។ ពាក្យហេប្រឺ “សេចក្តីពិត” ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការបញ្ចូលគ្នានៃអក្សរទីមួយ ទីដប់បី និងអក្សរចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រមហេប្រឺ។ ក្រឹត្យទីមួយបានផ្តើមឡើង ក្រឹត្យទីពីរបានបញ្ជាក់ឡើងវិញ ហើយក្រឹត្យចុងក្រោយបានបំពេញពាក្យទំនាយ។ ក្រឹត្យទាំងបីមានហត្ថលេខានៃ អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ហើយវាត្រូវបានបំពេញនៅចុងបញ្ចប់នៃពាក្យទំនាយចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន ទោះបីជាក្រឹត្យទីបីបានមកដល់យូរពីក្រោយបន្ទាប់ពីចិតសិបឆ្នាំបានបញ្ចប់ហើយក៏ដោយ។ ក្រឹត្យទាំងបីមានលក្ខណៈរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ហើយទោះបីជាវាជាក្រឹត្យបីក៏ដោយ ក៏វានៅតែជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍តែមួយដដែល។

ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798 ទេវតាទីពីរបានមកដល់នៅរដូវនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ 1844 ហើយទេវតាទីបីបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ទេវតាទាំងបីនោះជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍តែមួយ ដែលតំណាងឲ្យដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ចក្នុងវិវរណៈ ជំពូក 14។

> «សារទីមួយ និងសារទីពីរ ត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ 1843 និង 1844 ហើយឥឡូវនេះ យើងកំពុងស្ថិតនៅក្រោមការប្រកាសនៃសារទីបី ប៉ុន្តែសារទាំងបីនោះនៅតែត្រូវប្រកាសបន្តទៀត។ ឥឡូវនេះក៏ដូចជាពេលណាៗមុនដែរ វាជាការចាំបាច់យ៉ាងខ្លាំងដែលសារទាំងនោះត្រូវបាននាំមកប្រកាសឡើងវិញដល់អ្នកដែលកំពុងស្វែងរកសេចក្ដីពិត។ ដោយប៊ិច និងដោយសំឡេង យើងត្រូវធ្វើឲ្យការប្រកាសនោះឮឡើង ដោយបង្ហាញលំដាប់របស់វា និងការអនុវត្តនៃព្រះបន្ទូលទំនាយដែលនាំយើងមកដល់សាររបស់ទេវតាទីបី។ មិនអាចមានសារទីបី ដោយគ្មានសារទីមួយ និងសារទីពីរឡើយ។ សារទាំងនេះ យើងត្រូវប្រគល់ទៅកាន់ពិភពលោកតាមរយៈសំណេរបោះពុម្ព និងតាមរយៈសុន្ទរកថា ដោយបង្ហាញនៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នូវអ្វីៗដែលបានកើតមានហើយ និងអ្វីៗដែលនឹងកើតមាន»។ Selected Messages, book 2, 104, 105.

ស្តេចបីអង្គចុងក្រោយនៃយូដា ជានិមិត្តសញ្ញាតែមួយ ព្រោះពួកគេទាំងអស់ត្រូវបានស្តេចបាប៊ីឡូននាំឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការចុះចូលក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នា។ ស្តេចបីអង្គចុងក្រោយនៃយូដា ក្រឹត្យបី និងទេវតាបី ទោះជាបីយ៉ាងដាច់ដោយឡែកក្តី ក៏ត្រូវបានតំណាងឲ្យជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍តែមួយដែរ។

ស្តេច​បី​អង្គ​ចុង​ក្រោយ​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​បរិបទ​ទំនាយ​នៅ​ដើម​ទំនាយ​អំពី​ការ​ជា​ឈ្លើយ​អស់​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ ហើយ​ដូច្នេះ​ពួក​អង្គ​ក៏​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ដើម​កំណើត​ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ជា​ឈ្លើយ​អស់​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ផង​ដែរ។ ការ​ជា​ឈ្លើយ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ការ​ដាក់​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម​អំណាច​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​លើ​ស្តេច​បី​អង្គ ហើយ​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​បំផ្លាញ​នគរ និង​ទីក្រុង​រាជធានី​របស់​វា។ ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ទំនាយ​សម្គាល់​ការ​បំផ្លាញ​ជាតិ​សាសន៍ និង​រាជធានី​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​ជា​សញ្ញា​នៃ​ការ​មក​ដល់​របស់​ក្រឹត្យ​បី​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។ ដើម​កំណើត​នៃ​ទំនាយ​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​សម្គាល់​ដោយ​ក្រឹត្យ​បី​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ហើយ​វា​បង្ហាញ​អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ទំនាយ​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ឆ្នាំ ដែល​មាន​សារ​បី​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​ជា​អង្គ​ធាតុ​របស់​វា។

ទេវតាបីរូប និងសារបីប្រការដែលស្របតាមពួកគេ នោះ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយស្តេចបីអង្គ និងព្រះរាជក្រឹត្យបីប្រការដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់របស់ពួកគេ។ ស្តេចបីអង្គដែលបានប្រកាសព្រះរាជក្រឹត្យបីប្រការដែលស្របតាមពួកគេ នោះ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយស្តេចបីអង្គដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ដែលម្នាក់ៗបានបង្ហាញសាររបស់ខ្លួនអំពីការបះបោរប្រឆាំងនឹងនេប៊ូក្នេសារ។ សារបីប្រការនៃការបះបោរ ដែលបានតំណាងជាមុននូវព្រះរាជក្រឹត្យបីប្រការ ហើយព្រះរាជក្រឹត្យទាំងនោះវិញបានតំណាងជាមុននូវសារបីប្រការ។ មួយក្នុងចំណោមនោះចាប់ផ្តើមទំនាយនៃចិតសិបឆ្នាំ ដែលបន្តទៅបញ្ចប់ដោយការចាប់ផ្តើមនៃទំនាយពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ដែលបញ្ចប់នៅពេលការមកដល់របស់ទេវតាទីបីក្នុងឆ្នាំ 1844។ ចិតសិបឆ្នាំដែលដីធ្លីត្រូវបានរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា មិនអាចត្រូវបានបំបែកចេញពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 បានឡើយ។

យេហូយ៉ាគីម តំណាងឲ្យព្រះរាជក្រឹត្យទីមួយរបស់ ស៊ីរូស ហើយក៏តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីមួយក្នុង វិវរណៈ ជំពូកដប់បួន ផងដែរ។ លើសពីនេះទៀត សាក្សីទាំងបីនៃស្តេចយូដាបីអង្គចុងក្រោយ ព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបី និងសាររបស់ទេវតាទាំងបី ផ្តល់ព័ត៌មានយ៉ាងច្បាស់លាស់អំពីនិមិត្តសញ្ញារបស់ យេហូយ៉ាគីម ពីព្រោះប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃទេវតាទាំងបី ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតដោយការបណ្ដាលចិត្ត។ សារទាំងបីនេះសុទ្ធតែមានការមកដល់ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយបន្ទាប់ពីនោះក៏មានការបំពេញអំណាចជាប្រវត្តិសាស្ត្រផងដែរ។

ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយត្រូវបានប្រទានអំណាចនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 ដោយមានការបញ្ជាក់អំពីគោលការណ៍ថា មួយថ្ងៃស្មើនឹងមួយឆ្នាំ។

> «នៅក្នុងឆ្នាំ 1840 ការសម្រេចមួយទៀតដ៏គួរឲ្យកត់សម្គាល់នៃទំនាយ បានបង្កឲ្យមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងទូលំទូលាយ។ ពីរឆ្នាំមុននោះ Josiah Litch ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើព្រះដ៏សំខាន់ៗដែលកំពុងអធិប្បាយអំពីការយាងមកលើកទីពីរ បានបោះពុម្ពសេចក្តីពន្យល់មួយអំពី វិវរណៈ 9 ដោយទស្សន៍ទាយអំពីការដួលរលំនៃចក្រភពអូតូម៉ង់។ តាមការគណនារបស់គាត់ អំណាចនេះនឹងត្រូវផ្តួលរំលំ... នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 នៅពេលដែលអំណាចអូតូម៉ង់នៅកុងស្តង់ទីណូបល អាចត្រូវបានរំពឹងថានឹងត្រូវបំបាក់។ ហើយខ្ញុំជឿថា នេះនឹងត្រូវបានរកឃើញថាជាករណីដូច្នោះមែន។»

> «នៅពេលវេលាដែលបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់នោះ តួកគី តាមរយៈឯកអគ្គរាជទូតរបស់នាង បានទទួលយកការការពារពីមហាអំណាចសម្ព័ន្ធមិត្តនៃទ្វីបអឺរ៉ុប ហើយដោយហេតុនោះ នាងបានដាក់ខ្លួនស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រជាជាតិក្រីស្ទាន។ ព្រឹត្តិការណ៍នោះបានបំពេញសេចក្ដីទំនាយយ៉ាងត្រឹមត្រូវពិតប្រាកដ។ នៅពេលដែលរឿងនេះត្រូវបានគេដឹង មនុស្សជាច្រើនបានជឿជាក់អំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃគោលការណ៍នៃការបកស្រាយសេចក្ដីទំនាយដែលមីឡែរ និងសហការីរបស់គាត់បានប្រកាន់យក ហើយចលនាការយាងមកវិញបានទទួលកម្លាំងជំរុញដ៏អស្ចារ្យមួយ។ មនុស្សដែលមានការសិក្សាជ្រៅជ្រះ និងមានឋានៈបានរួបរួមជាមួយមីឡែរ ទាំងក្នុងការប្រកាស និងក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយទស្សនៈរបស់គាត់ ហើយចាប់ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 កិច្ចការនេះបានរីកសាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ The Great Controversy, 334, 335.

ទេវតាទីមួយបានមកដល់ ដោយប្រកាសអំពីការបើកសវនាការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ 1798 ប៉ុន្តែសារនោះបានស្ថិតលើមូលដ្ឋាននៃសុពលភាពនៃការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់ William Miller ថា មួយថ្ងៃក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ តំណាងឲ្យមួយឆ្នាំ។ គោលការណ៍នោះត្រូវបានបញ្ជាក់ «នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840» ហើយសារទីមួយត្រូវបានប្រទានអំណាច។ ជាមួយនឹងការបរាជ័យនៃការព្យាករណ៍អំពីការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងឆ្នាំព្រះគម្ពីរនៃឆ្នាំ 1843 ដែលបានបន្តចូលទៅក្នុងឆ្នាំ 1844 ទេវតាទីពីរនៃវិវរណៈ ជំពូកដប់បួន បានមកដល់។ ជាមួយនឹងការបរាជ័យនៃការព្យាករណ៍នៅនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ 1844 ពួកវិហារប្រូតេស្តង់បានបដិសេធក្បួនរបស់ Miller អំពីមួយថ្ងៃស្មើនឹងមួយឆ្នាំ ហើយបានក្លាយជាកូនស្រីរបស់បាប៊ីឡូន។ បន្ទាប់ពីនោះ សារនោះត្រូវបានប្រទានអំណាចនៅរដូវក្តៅ ឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែលវាត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយសារនៃសម្រែកអធ្រាត្រ។ ជាមួយនឹងការសម្រេចជាក់ស្តែងនៃសារសម្រែកអធ្រាត្រ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ទេវតាទីបីបានមកដល់ជាមួយនឹងសាររបស់គាត់។

ដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់អាដվենទីស្តឡាវឌីសេអានៅឆ្នាំ 1863 ប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបានកំណត់ឲ្យធ្វើម្តងទៀតនូវប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការវង្វេងនៅទីរហោស្ថានរបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ។ ការប្រទានអំណាចដល់សារទីបីត្រូវរង់ចាំរហូតដល់ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ សារទាំងបីនីមួយៗមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានប្រទានអំណាច។

យេហូយ៉ាគីម និង ស៊ីរូស តំណាងឲ្យការប្រទានអំណាចដល់ទេវតាទីមួយ មិនមែនការមកដល់របស់វាទេ។ ទោះបីជា យេហូយ៉ាគីម ជាស្តេចទីមួយក្នុងចំណោមស្តេចបីអង្គចុងក្រោយនៃយូដា ហើយទោះបីជាគាត់តំណាងឲ្យសាររបស់ទេវតាទីមួយក៏ដោយ ក៏លក្ខណៈព្យាករណ៍ដែលគាត់ ហើយស៊ីរូសផងដែរ បង្ហាញនោះ គឺថាពួកគេទាំងពីរជានិមិត្តរូបនៃការប្រទានអំណាចដល់ទេវតាទីមួយ ហើយមិនមែនជានិមិត្តរូបនៃការមកដល់របស់ទេវតាទីមួយទេ។ ការមកដល់នៃសារទីមួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យេហូយ៉ាគីម គឺម៉ាន៉ាសេ ដែលជាស្តេចទីមួយក្នុងចំណោមស្តេចប្រាំពីរអង្គចុងក្រោយនៃយូដា។

ស្តេចប្រាំពីរអង្គ បាននាំមុខមកមុន ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងស្រុង និងចុងក្រោយ។ ស្តេចប្រាំពីរអង្គនោះ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រមួយដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ដូចជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពួកអង្គបានជាតួបង្ហាញពីឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844។ ទេវតាទីមួយបានមកដល់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយទេវតាទីបីបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 1798 ដល់ 1844 គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីបីបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1844។ នៅពេលដែល Sister White កំណត់អត្តសញ្ញាណនិមិត្តរូបនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ នាងបាននិយាយថា ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ ប៉ុន្តែមិនមែនរបស់ទេវតាទីបីឡើយ។

> «ពន្លឺពិសេសដែលបានប្រទានដល់យ៉ូហាន ដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ចេញមកក្នុងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ គឺជាការរៀបរាប់បង្ហាញអំពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលនឹងកើតឡើងក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ប្រវត្តិនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១០ បញ្ជាក់ឲ្យឃើញប្រវត្តិនៃការទទួលអំណាចរបស់ទេវតាទីមួយ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ រហូតដល់ការខកចិត្តដ៏ធំ នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាក៏រួមបញ្ចូលប្រវត្តិទាំងមូលនៃទេវតាទីមួយ និងទីពីរផងដែរ។ ការអនុវត្តទូទៅនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ គឺថាវាតំណាងឲ្យរយៈពេលពីឆ្នាំ ១៧៩៨ រហូតដល់ថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤។ ប្រវត្តិនៃការមកដល់របស់ទេវតាទីមួយ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៧៩៨ រហូតដល់ការខកចិត្តដ៏ធំ គឺជាប្រវត្តិនៃទេវតាទីមួយ និងទីពីរ ហើយត្រូវបានតំណាងដោយព្យាករណ៍ថាជាផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ក៏ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយស្តេចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរនៃយូដាផងដែរ។ ស្តេចបីអង្គចុងក្រោយក្នុងចំណោមស្តេចទាំងនោះ មិនត្រឹមតែសម្គាល់ស្តេចដែលស្ថិតក្នុងលំដាប់បន្តបន្ទាប់គ្នាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកអង្គទាំងបីរួមគ្នាជានិមិត្តរូបតែមួយ ដែលផ្សំឡើងដោយ អង្គដំបូង អង្គកណ្តាល និងអង្គចុងក្រោយ។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ទេវតា​ទាំង​បី សារ​ទី​មួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​សីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយ​ទាំង Jehoiakim និង Cyrus បាន​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ។

យើង​នឹង​បន្ត​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «សេចក្តីសុចរិតយ៉ាងតឹងរឹង គួរត្រូវបានសិស្សនិស្សិតគ្រប់រូបថែរក្សាទុកជាទីគោរព។ ចិត្តគំនិតគ្រប់យ៉ាងគួរតែបែរ​ទៅកាន់ព្រះបន្ទូលដែលព្រះបានបើកសម្ដែង ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ពោរពេញដោយការគោរពកោតខ្លាច។ ពន្លឺ និង​ព្រះគុណ នឹងត្រូវបានប្រទានឲ្យដល់អស់អ្នកដែលស្តាប់បង្គាប់ព្រះតាមរបៀបនេះ។ ពួកគេនឹងឃើញអ្វីៗអស្ចារ្យចេញពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ សេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យដែលបានស្ថិតនៅដោយគ្មានអ្នកយកចិត្តទុកដាក់ និងគ្មានអ្នកមើលឃើញ តាំងពីថ្ងៃបុណ្យទី៥០ មក នឹងភ្លឺចែងចាំងចេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ក្នុងភាពបរិសុទ្ធដើមកំណើតរបស់វា។ ចំពោះអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះដោយពិតប្រាកដ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងបើកសម្ដែងសេចក្តីពិតដែលបានរសាត់បាត់ពីចិត្តគំនិត ហើយនឹងបើកសម្ដែងសេចក្តីពិតដែលថ្មីទាំងស្រុងផងដែរ។ អស់អ្នកដែលបរិភោគសាច់ និងផឹកឈាមរបស់ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ នឹងនាំយកចេញពីសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ នូវសេចក្តីពិតដែលបានបំផុសដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមបញ្ចេញឲ្យដំណើរការ នូវកម្លាំងទាំងឡាយដែលមិនអាចត្រូវបានបង្ក្រាបបាន។ បបូរមាត់របស់កុមារៗនឹងត្រូវបានបើកឡើង ដើម្បីប្រកាសអំពីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលបានលាក់កំបាំងពីចិត្តគំនិតរបស់មនុស្ស។ ព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្វីៗល្ងង់ខ្លៅរបស់លោកិយនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យអស់អ្នកប្រាជ្ញខ្មាសអៀន ហើយអ្វីៗទន់ខ្សោយរបស់លោកិយ ដើម្បីធ្វើឲ្យអស់អ្នកខ្លាំងពូកែខ្មាសអៀន។»

> «ព្រះគម្ពីរ មិនគួរត្រូវបាននាំចូលមកក្នុងសាលារៀនរបស់យើង ដើម្បីឲ្យត្រូវបានដាក់កៀបនៅចន្លោះការមិនជឿនោះឡើយ។ ព្រះគម្ពីរ ត្រូវតែធ្វើឲ្យជាគ្រឹះ និងជាមាតិកានៃការអប់រំ។ ជាការពិតណាស់ យើងស្គាល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅ ច្រើនជាងដែលយើងបានស្គាល់កាលពីអតីតកាល ប៉ុន្តែ នៅតែមានអ្វីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវរៀន។ វាគួរត្រូវបានប្រើជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាដំបូង ជាចុងក្រោយ និងជាល្អបំផុត ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ នោះហើយ ទើបការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណពិតប្រាកដ នឹងត្រូវបានឃើញ។ សិស្សានុសិស្ស នឹងអភិវឌ្ឍអត្តចរិតសាសនាដែលមានសុខភាពល្អ ពីព្រោះពួកគេបរិភោគសាច់ ហើយផឹកឈាមនៃព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ប៉ុន្តែ បើមិនត្រូវបានឃ្លាំមើល និងចិញ្ចឹមបីបាច់ទេ សុខភាពនៃព្រលឹង នឹងចុះខ្សោយ។ ចូរស្ថិតនៅក្នុងផ្លូវនៃពន្លឺ។ ចូរសិក្សាព្រះគម្ពីរ។ អស់អ្នកដែលបម្រើព្រះដោយស្មោះត្រង់ នឹងទទួលព្រះពរ។ ព្រះអង្គដែលមិនអនុញ្ញាតឲ្យការងារណាដែលស្មោះត្រង់មួយ ត្រូវឥតរង្វាន់នោះ នឹងប្រទានមកុដដល់គ្រប់អំពើនៃភាពស្មោះត្រង់ និងសេចក្តីទៀងត្រង់ ដោយទីសម្គាល់ពិសេសៗនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយល់ព្រមរបស់ព្រះអង្គ»។ Review and Herald, August 17, 1897.

Back to Articles