Article

# ប៉ានីម — លេខប្រាំបី

ទិដ្ឋភាពទូទៅនៃបន្ទាត់ទីបី

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

សេលេអ៊ុកុស ទី៣ សេរ៉ានុស បានគ្រងរាជ្យជាស្ដេចក្នុងរយៈពេលខ្លី ពីឆ្នាំ 226 ដល់ 223 មុន គ.ស. មុនពេលត្រូវបានធ្វើឃាត ឬស្លាប់ក្រោមកាលៈទេសៈអាថ៌កំបាំង។ សេលេអ៊ុកុស ទី៣ គឺជាព្រះអង្គមុនភ្លាមនៃ អង់ទីយ៉ុកុស ទី៣។ បងប្អូនប្រុសទាំងពីរនេះតំណាងឲ្យ «កូនប្រុស» នៃខទីដប់ ហើយពួកគេតំណាងឲ្យ រេហ្គិន និង ប៊ុស ក្នុងឆ្នាំ 1989។

> ប៉ុន្តែកូនប្រុសរបស់គាត់នឹងត្រូវបានកម្រើកឡើង ហើយនឹងប្រមូលផ្តុំកងទ័ពដ៏ធំជាច្រើន; ហើយម្នាក់មួយនឹងមកយ៉ាងប្រាកដ ហូរលិច ហើយឆ្លងកាត់; បន្ទាប់មកគាត់នឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយត្រូវបានកម្រើកឡើង ទាល់តែដល់បន្ទាយរឹងមាំរបស់គាត់។ ដានីយ៉ែល 11:10។

ខទីដប់​ជា​បន្ទាត់​ទីបី ហើយ​វា​តំណាង​ឲ្យ «គ្រា​ចុង​បញ្ចប់» នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1989។ វា​មាន​ការ​ភ្ជាប់​គ្នា​ជាមួយ​ខទីសែសិប​នៃ​ជំពូក​ទីដប់មួយ និង អេសាយ 8:8។ ការ​ភ្ជាប់​គ្នា​នៃ​ខ​ទាំង​បី​នេះ​បញ្ជាក់​ថា ខទីដប់មួយ​តំណាង​ឲ្យ​សង្គ្រាម​អ៊ុយក្រែន​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​មាន ពូទីន និង ហ្សេលេនស្គី ជា​គូ​ប្រឆាំង​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ​រ៉ាហ្វៀ ដែល​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ខទីដប់មួយ។ ខទីដប់ពីរ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​អំពី​ផលវិបាក​បន្ទាប់​ពី​សង្គ្រាម​អ៊ុយក្រែន និង​វាសនា​របស់ ពូទីន។ ខទីដប់បី​ដល់​ខទីដប់ប្រាំ គឺ​ជា​សមរភូមិ​ប៉ានីយ៉ូម។

ប្រធានបទនៃខទីដប់ គឺជា «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ហើយស្របតាមគោលការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបើកត្រានៃសេចក្តីពិតនៅក្នុង «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» នោះ ខនេះ ទោះបីជាមានតែមួយខក៏ដោយ ក៏មានបន្ទាត់ទំនាយជាច្រើនត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងនោះ។ ខទីដប់កំណត់សម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃខសែសិប ដែលសម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃចលនារបស់ទេវតាទីបី និងការបោះត្រាលើមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់។

ខនេះភ្ជាប់ «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ២៦ ដូចដែលបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងនិមិត្តដែលចាប់ផ្ដើមនៅក្នុង អេសាយ ជំពូក ៧។ ការភ្ជាប់នោះសម្គាល់ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទេវភាពជាមួយមនុស្សជាតិ ដែលជាការបញ្ចប់នៃអាថ៌កំបាំងនៃសេចក្ដីគោរពព្រះ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ ដែលជាវេទនាទីបីនៃសាសនាឥស្លាម។

ខបទនេះសម្គាល់ឆ្នាំ 1989 ថាជាគ្រាចុងបញ្ចប់ ហើយដោយការភ្ជាប់ជាមួយ «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក 26 វារួមបញ្ចូលសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានរបស់ William Miller និងការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863 ផងដែរ។ ខបទនេះចាប់ផ្តើមប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃខទីសែសិប។ ដូច្នេះ វាជាធាតុចាំបាច់មួយនៃការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងដែលមកដល់នៅគ្រាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1989 ហើយចាប់ផ្តើមការបង្ហាញជាព្យាករណ៍អំពីព្រឹត្តិការណ៍ខាងក្រៅដែលបង្កើតជាប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃខទីសែសិប ហើយតាមរយៈការភ្ជាប់របស់វាជាមួយនឹងប្រាំពីរដង ក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ខាងក្នុងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររវាងឆ្នាំ 1989 និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យផងដែរ។

ចំនួន​ដប់​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ការ​សាកល្បង ហើយ​ការភ្ជាប់​របស់​ខគម្ពីរ​ទាំង​នោះ​ជាមួយ​នឹង​និមិត្ត​របស់​អេសាយ​ជំពូក ៧ បាន​ដាក់​ការ​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​សេចក្តី​ពិត។

> ដ្បិត​ក្បាល​របស់​ស៊ីរី​គឺ​ដាម៉ាស ហើយ​ក្បាល​របស់​ដាម៉ាស​គឺ​រេស៊ីន; ហើយ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ហុកសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ អេប្រាអ៊ីម​នឹង​ត្រូវ​បំបាក់ ដល់​ថ្នាក់​មិន​អាច​ជា​ប្រជាជន​មួយ​បាន​ទៀត​ឡើយ។ ហើយ​ក្បាល​របស់​អេប្រាអ៊ីម​គឺ​សាម៉ារី ហើយ​ក្បាល​របស់​សាម៉ារី​គឺ​កូន​ប្រុស​របស់​រេម៉ាលា។ បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ជឿ​ទេ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​មាំមួន​ដែរ។ អេសាយ ៧:៨, ៩

អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឲ្យ​មាំមួន​ឡើយ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ជឿ​ថា «ក្បាល» តំណាង​ឲ្យ​ទីក្រុង​រាជធានី​មួយ (សាម៉ារី និង​ដាម៉ាស) និង​ស្តេច​មួយ​អង្គ (រេស៊ីន និង​ពេកា កូន​របស់​រេម៉ាលា) ទេ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​យល់​អំពី​និមិត្តសញ្ញា​ទាំង​បី​ដែល​អាច​ប្រើ​ជំនួស​គ្នា​ទាំង​នោះ ក្នុង​បរិបទ​នៃ អេសាយ ជំពូក ៨ ខ ៨ (ដែល​ជា​និមិត្តដដែល​នឹង​ជំពូក ៧) ទេ នោះ​អ្នក​នឹង​មិន​អាច​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ពូទីន និង​រុស្ស៊ី​ថា​ជា​ស្តេច​ខាង​ត្បូង​នៅ​ក្នុង​ខ ១១ ដល់ ១៥ បាន​ឡើយ។

> ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ មើល៍ ព្រះអម្ចាស់នឹងនាំទឹកនៃទន្លេមកលើពួកគេ ជាទឹកដ៏ខ្លាំង និងច្រើន គឺស្តេចអាស្ស៊ីរី និងសិរីល្អទាំងអស់របស់គាត់; ហើយគាត់នឹងឡើងលើគ្រប់ប្រឡាយរបស់វា ហើយហូរលើគ្រប់ច្រាំងរបស់វា។ ហើយគាត់នឹងឆ្លងកាត់ស្រុកយូដា; គាត់នឹងលិចលង់ និងហូរលើ គាត់នឹងឡើងដល់ក; ហើយការលាតសន្ធឹងនៃស្លាបរបស់គាត់នឹងបំពេញទទឹងនៃស្រុករបស់ទ្រង់ ឱ អ៊ីម៉ាញូអែល។ អេសាយ 8:7, 8។

ប្រធានបទនៃខទីដប់ គឺជាដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន ដែលចាប់ផ្ដើមនៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ហើយនាំទៅដល់ការបិទពេលសាកល្បង នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់ឯងចុះ ដានីយ៉ែលអើយ ដ្បិតពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទទុក ហើយបោះត្រាបិទរហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានសម្អាត ឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយគ្មានអ្នកណាក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នឹងយល់ទេ ប៉ុន្តែអ្នកមានប្រាជ្ញានឹងយល់។ ដានីយ៉ែល ១២:៩, ១០។

នៅ «គ្រាចុងបញ្ចប់» សៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបាន «បើកត្រា» ហើយដំណើរការសាកល្បងបីជំហានមួយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយពាក្យ «បានសម្អាត ហើយបានធ្វើឲ្យស ហើយបានសាកល្បង» ចាប់ផ្តើមឡើង។ «អ្នកមានប្រាជ្ញា» យល់ដឹង ប៉ុន្តែ «មនុស្សអាក្រក់» មិនយល់ដឹងឡើយ។ ការខ្វះការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ ដូចគ្នានឹងការខ្វះប្រេងរបស់ពួកគេក្នុងអំពើប្រៀបធៀបអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់ បណ្តាលឲ្យពួកគេត្រូវវិនាស។

> ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងត្រូវបានបំផ្លាញ ដោយព្រោះខ្វះចំណេះដឹង៖ ពីព្រោះអ្នកបានបដិសេធចំណេះដឹង នោះយើងក៏នឹងបដិសេធអ្នកដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នកមិនធ្វើជាបូជាចារ្យសម្រាប់យើងទៀតឡើយ៖ ដោយឃើញថាអ្នកបានភ្លេចក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះរបស់អ្នក នោះយើងក៏នឹងភ្លេចកូនចៅរបស់អ្នកដែរ។ ហូសេ 4:6

ពាក្យ «ប្រជារាស្ត្ររបស់យើង» មានន័យថា​ជា​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្តីសញ្ញា ហើយ​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្តីសញ្ញា​ទាំងនេះ​ត្រូវបាន​បដិសេធ និង​បំផ្លាញ ដោយសារ «ខ្វះចំណេះដឹង»។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក គឺជា​សញ្ញាសម្គាល់​តាមផ្លូវ ដែល​នៅទីនោះ​អ្វីៗ​ត្រូវបាន​ភ្លេច ឬ​ត្រូវបាន​នឹកចាំ​ឡើងវិញ។ «ចូរ​នឹកចាំ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ» គឺជា​សេចក្តីពិត​បច្ចុប្បន្ន​នៅ​ចំណុច​នោះ។ នៅទីនោះ​ស្ត្រីពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស​ត្រូវបាន​នឹកចាំ។ នៅទីនោះ​ព្រះ​ទ្រង់​នឹកចាំ​អំពើបាប​របស់​បាប៊ីឡូន ក្នុង​វិវរណៈ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​ស្ថានសួគ៌ មក​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​ពី​នាង​មក ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​រង​ពី​គ្រោះ​កាច​របស់​នាង​ឡើយ។ ដ្បិត​អំពើ​បាប​របស់​នាង​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង​ហើយ។ ចូរ​សង​នាង​វិញ ដូច​ជា​នាង​បាន​សង​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ចូរ​សង​នាង​ទ្វេ​ដង តាម​អំពើ​របស់​នាង៖ ក្នុង​ពែង​ដែល​នាង​បាន​ចាក់​ពេញ សូម​ចាក់​ឲ្យ​នាង​ទ្វេ​ដង​ក្នុង​ពែង​នោះ​វិញ»។ វិវរណៈ 18:4–6។

នៅទីនោះហើយដែលកូនចៅ ឬជំនាន់ចុងក្រោយតាមទំនាយនៃអាដវិន្ទីសម៍ឡៅឌីសេ ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ នៅទីនោះហើយដែលពួកអ្នកដែលដានីយ៉ែលហៅថា «មនុស្សអាក្រក់» បង្ហាញឲ្យឃើញថា ពួកគេបាន «ភ្លេច» ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ហើយផ្នែកនៃក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះដែលពួកគេបានភ្លេចនោះ គឺជាក្បួន ឬច្បាប់ទំនាយរបស់ព្រះ។ បរិបទបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេខ្វះ «ចំណេះដឹង» ដែលត្រូវបានបន្ថែមឡើង នៅពេលសៀវភៅដានីយ៉ែលត្រូវបានបើកត្រា។ ដានីយ៉ែលដាក់ «អ្នកមានប្រាជ្ញា» ផ្ទុយនឹង «មនុស្សអាក្រក់» ហើយព្រះយេស៊ូវដាក់ «ព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា» ផ្ទុយនឹង «ព្រហ្មចារីល្ងង់»។ អាម៉ុសកំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមដដែលនេះថាជា «ព្រហ្មចារីដ៏ស្រស់ស្អាត» គឺជាពួកអ្នកដែលមិនអាចរកឃើញសារទំនាយដែលត្រូវបានតំណាងដោយទិសខាងកើត ទិសខាងជើង និងសមុទ្រទាំងឡាយ។

> មើល៍! គ្រានោះនឹងមកដល់ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា ថា យើងនឹងបញ្ជូនទុរ្ភិក្សមួយមកក្នុងស្រុក មិនមែនជាទុរ្ភិក្សខាងនំប៉័ង ឬស្រេកទឹកខាងទឹកទេ គឺជាទុរ្ភិក្សនៃការស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ហើយពួកគេនឹងវង្វេងពីសមុទ្រមួយទៅសមុទ្រមួយ ហើយពីទិសជើងទៅដល់ទិសកើត គេនឹងរត់ទៅរត់មក ដើម្បីស្វែងរកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ប៉ុន្តែមិនឃើញឡើយ។ នៅថ្ងៃនោះ ព្រហ្មចារីស្រស់ស្អាតៗ និងយុវជនទាំងឡាយនឹងដួលសន្លប់ដោយសារស្រេកទឹក។ អស់អ្នកដែលស្បថដោយអំពើបាបរបស់សាម៉ារី ហើយនិយាយថា ឱដានអើយ ព្រះរបស់អ្នកមានព្រះជន្មរស់; និងថា របៀបនៃបៀរសេបាមានជីវិតរស់; ពួកគេនឹងដួលចុះ ហើយមិនងើបឡើងវិញទៀតឡើយ។ អាម៉ុស 8:11–14.

សារដែលពួកគេមិនអាចរកឃើញ ត្រូវបានតំណាងដោយទីកន្លែងដែលពួកគេកំពុងស្វែងរក ខណៈដែលពួកគេ «វង្វេងពីសមុទ្រមួយទៅសមុទ្រមួយទៀត និងពីទិសខាងជើងរហូតដល់ទិសខាងកើត»។ អាម៉ុសមានប្រសាសន៍ថា «ស្ត្រីព្រហ្មចារីដ៏ស្រស់ស្អាត» ទាំងនេះស្ថិតនៅក្នុង «ទុរ្ភិក្ស» នៃការស្តាប់ «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់» ហើយថា «នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេនឹងរត់ទៅមក ដើម្បីស្វែងរកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែមិនអាចរកឃើញឡើយ»។ សារដែលត្រូវបានបើកត្រាពីគម្ពីរដានីយ៉ែល នៅពេលវេលាចុងបញ្ចប់ ក្នុងឆ្នាំ 1989 ដើម្បីបំពេញខទីសែសិប និងខទីដប់នៃជំពូកទីដប់មួយផងដែរ ត្រូវបានសង្ខេបនៅក្នុងខពីរចុងក្រោយនៃជំពូកទីដប់មួយ។

> ប៉ុន្តែ ដំណឹងពីទិសកើត និងពីទិសជើង នឹងធ្វើឲ្យគាត់រន្ធត់ចិត្ត; ហេតុនោះ គាត់នឹងចេញទៅដោយសេចក្តីកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីបំផ្លាញ ហើយកំចាត់មនុស្សជាច្រើនឲ្យវិនាសសាបសូន្យ។ ហើយគាត់នឹងបោះតាំងត្រសាលនៃរាជវាំងរបស់គាត់ នៅចន្លោះសមុទ្រទាំងឡាយ ក្នុងភ្នំបរិសុទ្ធដ៏រុងរឿង; ទោះយ៉ាងណា គាត់នឹងមកដល់ទីបញ្ចប់របស់ខ្លួន ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ជួយគាត់ឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:44, 45។

ព្រហ្មចារីល្ងង់ ខាងស្អាត និងអាក្រក់ ដែលខ្វះប្រេង នោះគឺសារពីទិសកើត ទិសជើង និងសមុទ្រ ដែលបានបដិសេធចំណេះដឹង និងសេចក្តីសញ្ញា ព្រមទាំងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ត្រូវបានព្រះនឹកចាំនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់។ សង្គ្រាមបីត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីដប់ ដល់ខទីដប់ប្រាំ។ ខ្ញុំបែងចែកសង្គ្រាមបីនេះចេញជាប្រវត្តិសាស្ត្របី ប៉ុន្តែពួកវាក៏ជាបន្ទាត់តែមួយដែរ នៅពេលពិចារណារួមគ្នា ពីព្រោះខទីដប់បើកបង្ហាញ «គ្រាចុងបញ្ចប់» ហើយដោយហេតុនោះបានចាប់ផ្តើមដំណើរការសាកល្បងបីជំហាន។

ខទាំងដប់ មានការភ្ជាប់ទៅនឹង «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ២៦ ហើយដោយហេតុនេះ ក៏ភ្ជាប់ទៅនឹងមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសាសនាអាដវេនទីស៍ និងកិច្ចការរបស់ William Miller ផងដែរ។ ជំហានទីពីរ ក្នុងចំណោមបីជំហាន គឺជាការសាកល្បងខាងការមើលឃើញ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលពន្លឺនៃខទាំងដប់មួយ និងសង្គ្រាមអ៊ុយក្រែន បានបើកឡើង។ ការសាកល្បងទីពីរនេះ ជាការសាកល្បងខាងការមើលឃើញ ហើយតំណាងឲ្យការសាកល្បងមួយទាក់ទងនឹងសមត្ថភាពរបស់យើង ក្នុងការទទួលស្គាល់ព្រឹត្តិការណ៍បច្ចុប្បន្ន នៅក្នុងពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ។ ការសាកល្បងទីបី គឺជាសង្គ្រាមនៅ Panium នៃខទាំងដប់ប្រាំ ដែលជាកន្លែងឈ្មោះរបស់ Simon Barjonah ត្រូវបានប្ដូរទៅជា Peter ហើយដោយហេតុនេះ បានសម្គាល់ការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ និតិចមុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ នៅឯក្រឹត្យថ្ងៃអាទិត្យនៃខទាំងដប់ប្រាំមួយ។

នៅពេល​យើងពិចារណា​អំពី​ការបង្ហាញ​ខ្លួន​របស់ Antiochus Magnus ក្នុង​សង្គ្រាម​ទាំង​បី​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ខ​ទី​ដប់ ដប់​មួយ និង​ដប់​ប្រាំ នោះ​យើង​ក៏​ឃើញ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ខ​ទី​ប្រាំបួន​ដល់​ដប់​ប្រាំមួយ​ផង​ដែរ នូវ​ការ​កើន​ឡើង និង​ការ​ដួល​រលំ​របស់​ហោរា​ក្លែងក្លាយ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ។

ខមួយ​ដល់​ខបួន បញ្ជាក់​អំពី​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច និង​ការ​ដួល​រលំ​របស់​អំណាច​នាគ។ ខប្រាំបួន និង​ខដប់ បញ្ជាក់​អំពី​ឆ្នាំ 1798 និង 1989 តាម​លំដាប់ ហើយ​ដោយ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ខប្រាំបួន​ដល់​ខដប់ប្រាំមួយ បញ្ជាក់​អំពី​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច និង​ការ​ដួល​រលំ​របស់​ហោរា​ក្លែងក្លាយ។ ខសែសិប ដល់​ខសែសិបប្រាំ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច និង​ការ​ដួល​រលំ​របស់​សត្វ។ ខប្រាំបួន និង​ខដប់ ក៏​ស្រប​គ្នា​នឹង “គ្រា​ចុង​បញ្ចប់” ពីរ​នៅ​ក្នុង​ខសែសិប ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 និង 1989 ផង​ដែរ។

អ្នកស្រី White ប្រាប់យើងយ៉ាងច្បាស់ថា ការយល់ខុសអំពី «សម័យចុងបញ្ចប់» បង្កឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់អំពីកន្លែងដែលត្រូវអនុវត្តសេចក្តីទំនាយទាំងនោះ។

> មនុស្សជាច្រើនកំពុងធ្វើដូចគ្នានេះនៅសព្វថ្ងៃ ក្នុងឆ្នាំ 1897 ពីព្រោះពួកគេមិនបានមានបទពិសោធន៍ក្នុងសារនៃការសាកល្បង ដែលត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបីឡើយ។ មានអ្នកខ្លះកំពុងស្វែងរកក្នុងព្រះគម្ពីរ ដើម្បីរកភស្តុតាងថា សារទាំងនេះនៅតែស្ថិតនៅក្នុងអនាគត។ ពួកគេប្រមូលផ្តុំសេចក្តីពិតភាពនៃសារទាំងនោះ ប៉ុន្តែពួកគេបរាជ័យក្នុងការផ្តល់ទីកន្លែងដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់វា នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍។ ដូច្នេះ មនុស្សប្រភេទនោះស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់នៃការបំភាន់ប្រជាជន ទាក់ទងនឹងការកំណត់ទីតាំងនៃសារទាំងនោះ។ ពួកគេមិនឃើញ ហើយមិនយល់អំពីពេលវេលានៃទីបញ្ចប់ ឬអំពីពេលណាដែលត្រូវកំណត់ទីតាំងសារទាំងនោះទេ។ ថ្ងៃនៃព្រះកំពុងមកដល់ដោយជំហានស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានប្រាជ្ញា និងអស្ចារ្យ កំពុងនិយាយឥតឈប់ឈរអំពី “ការអប់រំខ្ពស់” ដែលពួកគេសន្មតថាមានប្រភពមកពីមនុស្សដែលមានកម្រិត។ ពួកគេមិនស្គាល់សញ្ញានៃការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ឬនៃទីបញ្ចប់នៃលោកិយឡើយ។ Sermons and Talks, volume 1, 290.

ប្រធានបទនៃខទីដប់ គឺ «វេលានៃចុងបញ្ចប់» ហើយនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ មាន «វេលានៃចុងបញ្ចប់» ជាច្រើនត្រូវបានកំណត់សម្គាល់។ បើលោកអ្នក «មិនឃើញ ហើយមិនយល់» អំពី «វេលានៃចុងបញ្ចប់» នៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយទេ នោះលោកអ្នកនឹងមិនដឹងថា ត្រូវ «កំណត់ទីតាំងសារទាំងឡាយ» នៅពេលណាឡើយ។ នាងបាននិយាយថា «មានមនុស្សខ្លះកំពុងស្វែងរកព្រះគម្ពីរ» ហើយដូចជាព្យាការីទាំងអស់ ពាក្យរបស់នាងកំពុងនិយាយទៅកាន់ថ្ងៃចុងក្រោយ ដូច្នេះ នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ អ្នកដែលនាងកំពុងកំណត់សម្គាល់នោះ គឺជាមនុស្សមួយក្រុមដែលមិនយល់អំពីវេលានៃចុងបញ្ចប់ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ជាក្រុម «ស្ត្រីព្រហ្មចារីដ៏ស្រស់ស្អាត» របស់អាម៉ូសផងដែរ ដែលដួលចុះ ហើយមិនដែលក្រោកឡើងវិញឡើយ។

នៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ ខទីមួយ ដារីយុស និង ស៊ីរូស ឈរជាមួយគ្នា ដើម្បីកំណត់សម្គាល់ពេលវេលាចុងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ១៩៨៩។ កាលណា ប៉្តូលេមី បានទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយនាំស្តេចខាងជើងទៅជាឈ្លើយនៅអេស៊ីព្ទ ក្នុងឆ្នាំ ២៤៦ មុន គ.ស. ដោយវាបានក្លាយជាគំរូជាមុននៃឆ្នាំ ១៧៩៨ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីប្រាំពីរ ដល់ខទីប្រាំបួន នោះគឺជា «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» មួយ។ ខទីដប់ គឺជា «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» នៅឆ្នាំ ១៩៨៩។

ឆ្នាំ 1798 គឺជាចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការកំចាត់កំចាយប្រឆាំងនឹងនគរខាងជើងនៃអ៊ីស្រាអែល ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស.។ មួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំក្រោយមក នៅឆ្នាំ 538 សម្តេចប៉ាបបានគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ រហូតដល់ឆ្នាំ 1798។ ឆ្នាំ 1798 គឺជា «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» ដ្បិតវាជាចុងបញ្ចប់នៃ «ប្រាំពីរដង» ហើយក៏ជាចុងបញ្ចប់នៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ព្រមទាំងមួយពាន់ពីររយកៅសិបឆ្នាំនៃដានីយ៉ែល ជំពូក 12 ផងដែរ។ ឆ្នាំ 1798 គឺជា «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» ហើយដូច្នេះ ឆ្នាំ 538 ក៏ជា «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» ដែរ។ ឆ្នាំ 538 គឺជាចុងបញ្ចប់នៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ ដែលសាសនាបែបបរមសាសន៍បានជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ និងពួកពលរបស់ទ្រង់ មុនពេលអំណាចសម្តេចប៉ាបបានធ្វើកិច្ចការដដែលនោះ សម្រាប់រយៈពេលដូចគ្នា។

៥៣៨ តំណាងឲ្យការផ្តល់អំណាចដល់សម្តេចប៉ាប ហើយដោយការធ្វើដូច្នេះ វាក៏តំណាងឲ្យការផ្តល់អំណាចដល់សម្តេចប៉ាបម្តងទៀតនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យកំណត់អត្តសញ្ញាណ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» មួយ។ ដូច្នេះ ខទីដប់ប្រាំមួយ ព្រមទាំងខទីមួយ ខទីប្រាំពីរដល់ប្រាំបួន និងខទីដប់ សុទ្ធតែសម្គាល់ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» នោះ។ សេចក្ដីពិតនេះត្រូវយល់ដោយអ្នកដែលដឹងថាត្រូវកំណត់ទីតាំងសារទាំងនេះនៅពេលណា។ ប៉ូមប៉េបានបំពេញខទីដប់ប្រាំមួយ នៅពេលដែលគាត់ដណ្តើមបានក្រុងយេរូសាឡិម។ បន្ទាប់ពីគាត់ មានយូលីយុស សេសារ អូហ្គុស្ទុស សេសារ និងទីបេរីយ៉ុស សេសារ។ កំណើតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជា «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់» មួយ ហើយវាបានកើតឡើងនៅក្នុងសម័យរបស់អូហ្គុស្ទុស សេសារ។

> ពេលនោះ នឹងមានមនុស្សម្នាក់ឡើងជំនួសនៅក្នុងតំណែងរបស់ព្រះអង្គ ជាអ្នកបង្ខំឲ្យបង់ពន្ធក្នុងសិរីរុងរឿងនៃនគរ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ គាត់នឹងត្រូវបំផ្លាញ មិនមែនដោយសេចក្ដីកំហឹង ឬដោយសង្គ្រាមឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:20.

ខទី​ម្ភៃ បន្ថែម​ទៅ​ក្នុង​បញ្ជី​នៃ «គ្រាចុង​បញ្ចប់» នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់​មួយ ហើយ Tiberias Caesar ដែល​បាន​គ្រប់គ្រង​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ការ​ឆ្កាង​ព្រះគ្រីស្ទ ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ។

> ហើយ​នៅ​ក្នុង​តំណែង​របស់​គាត់ នឹង​មាន​មនុស្ស​ទាបថោក​ម្នាក់​ក្រោក​ឡើង ដែល​គេ​មិន​ផ្តល់​កិត្តិយស​នៃ​នគរ​ដល់​គាត់​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​នឹង​ចូល​មក​ដោយ​ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយ​យក​បាន​នគរ​ដោយ​ពាក្យ​លួងលោម។ ហើយ​ដោយ​កងកម្លាំង​ដូច​ទឹក​ជំនន់ ពួកគេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ទឹក​ជំនន់​ហូរ​កាត់​ពី​មុខ​គាត់ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បំបាក់ មែន​ហើយ សូម្បី​តែ​មេដឹកនាំ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ផង​ដែរ។ ដានីយ៉ែល 11:21, 22។

ឈើឆ្កាងឈរនៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ព្យាករណ៍ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកដើម្បីបញ្ជាក់ជាមួយមនុស្សជាច្រើន។

> ហើយ​គាត់​នឹង​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន សម្រាប់​មួយ​សប្ដាហ៍; ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​សប្ដាហ៍ គាត់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ឈប់​បញ្ឈប់, ហើយ​ដោយ​សារ​ការ​រីក​សាយ​នៃ​អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម គាត់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ រហូត​ដល់​ទី​បញ្ចប់; ហើយ​អ្វី​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​នោះ នឹង​ត្រូវ​ចាក់​ស្រោច​មក​លើ​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ​នោះ។ ដានីយ៉ែល 9:27

នៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ យើងមានទាំងការចាប់ផ្ដើម និងការបញ្ចប់ ដោយរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃដំបូងបានបញ្ចប់ត្រឹមកន្លែងដែលរយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃបន្ទាប់បានចាប់ផ្ដើម។ សប្ដាហ៍នេះស្របគ្នានឹងប្រាំពីរពេលនៃការខ្ចាត់ខ្ចាយទាស់នឹងនគរខាងជើង ដែលតំណាងទាំងសាសនាមិនជឿ និងអំណាចប៉ាប ដោយជាន់ឈ្លីទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ។

> ក្រោយមក ខ្ញុំបានឮបរិសុទ្ធម្នាក់កំពុងនិយាយ ហើយបរិសុទ្ធម្នាក់ទៀតបាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធជាក់លាក់នោះដែលកំពុងនិយាយថា និមិត្តអំពីយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងអំពើរំលងដែលបង្កការស្ងាត់ជ្រងំ ដើម្បីប្រគល់ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារឲ្យត្រូវគេជាន់ឈ្លីក្រោមជើង នឹងមានដល់ពេលណា? ដានីយ៉ែល 8:13.

៥៣៨ គឺជា «គ្រាចុងបញ្ចប់» មួយ ហើយវាស្របគ្នានឹងឈើឆ្កាង ដែលក៏ជាចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលព្យាករណ៍មួយផងដែរ។ ៥៣៨ និងឈើឆ្កាងផ្តល់សាក្សីពីរដែលបញ្ជាក់ថា ទាំងការចាប់ផ្តើម និងការបញ្ចប់នៃព្យាករណ៍មួយ ត្រូវបានសម្គាល់តាមន័យព្យាករណ៍ថាជា «គ្រាចុងបញ្ចប់»។

ខទី​ម្ភៃ​មួយ និង​ម្ភៃ​ពីរ ខទី​ម្ភៃ ខទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ ខទី​ដប់ ខទី​ប្រាំពីរ​ដល់​ប្រាំបួន និង​ខទី​មួយ សុទ្ធតែ​សម្គាល់ «ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់» ។ ខទី​ម្ភៃ​បី កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​សម្ព័ន្ធ​ដែល​ពួក​យូដា​ម៉ាកកាបេ​បាន​ធ្វើ​ជាមួយ​រ៉ូម​បាកាន ក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ 161 ដល់ 158 មុន​គ.ស. ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​រជវង្ស​ហាស្មូនេអាន ចាប់​តាំង​ពី​សមរភូមិ​ដំបូង​របស់​ពួកគេ រហូត​ដល់​ទីបញ្ចប់​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡិម នៅ​ឆ្នាំ 70 គ.ស. តំណាង​ឲ្យ​សាសនា​ប្រូតេស្តង់​ក្បត់​ជំនឿ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1844 ជា​ទីបញ្ចប់​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​អំពី​ពេលវេលា ហើយ​ដូច្នេះ​ជា «ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់» និង​បញ្ចប់​នៅ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ឆ្នាំ 70 គ.ស. ។

ខ​ទី​ម្ភៃ​បី​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ «ពេលវេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ ១៦៧ មុន គ.ស. នៅ​សមរភូមិ​ម៉ូឌេអ៊ីន និង​ក៏​ក្នុង​ឆ្នាំ ៧០ គ.ស. ផង​ដែរ ដែល​ទាំង​ពីរ​នោះ​ជា​និមិត្តរូប​ទុក​ជាមុន​នៃ​ឆ្នាំ ១៨៤៤ និង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ តាម​លំដាប់​រៀងៗ​ខ្លួន។ ខ​ទី​ម្ភៃ​បី, ខ​ទី​ម្ភៃ​មួយ និង​ម្ភៃ​ពីរ, ខ​ទី​ម្ភៃ, ខ​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ, ខ​ទី​ដប់, ខ​ទី​ប្រាំពីរ​ដល់​ប្រាំបួន និង​ខ​ទី​មួយ សុទ្ធ​តែ​សម្គាល់ «ពេលវេលា​នៃ​ទី​បញ្ចប់»។

ខទី​ម្ភៃបួន​កំណត់​អធិបតេយ្យភាព​រយៈ​ពេល​បីរយហុកសិប​ឆ្នាំ​របស់​ក្រុង​រ៉ូម​ពហុទេវនិយម ដូច្នេះ​បាន​សម្គាល់​ទាំង​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 31 មុន គ.ស. និង​ការ​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 330 ថា​ជា «ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់»។ ខទី​ម្ភៃប្រាំពីរ និង​ខទី​ម្ភៃប្រាំបួន​កំណត់​ទាំង​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​ការ​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​នោះ ដូច្នេះ​ខទី​ម្ភៃបួន ខទី​ម្ភៃប្រាំពីរ ខទី​ម្ភៃប្រាំបួន ខទី​ម្ភៃបី ខទី​ម្ភៃមួយ និង​ម្ភៃពីរ ខទី​ម្ភៃ ខទី​ដប់ប្រាំមួយ ខទី​ដប់ ខទី​ប្រាំពីរ​ដល់​ប្រាំបួន និង​ខទី​មួយ សុទ្ធតែ​សម្គាល់ «ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់»។

ខទីសាមសិបមួយកំណត់ឆ្នាំ 538 នៅពេលដែល «អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ចោល» ត្រូវបានដាក់ឡើង ហើយខទីសាមសិបប្រាំមួយ និងខទីសែសិបកំណត់ឆ្នាំ 1798 ថាជា «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់»។ ឆ្នាំ 538 ក្នុងខទីសាមសិបមួយ និងឆ្នាំ 1798 ក្នុងខទីសាមសិបប្រាំមួយ និងខទីសែសិប ខទីម្ភៃប្រាំពីរ និងខទីម្ភៃប្រាំបួន ខទីម្ភៃបួន ខទីម្ភៃបី ខទីម្ភៃមួយ និងខទីម្ភៃពីរ ខទីម្ភៃ ខទីដប់ប្រាំមួយ ខទីដប់ ខទីប្រាំពីរ​ដល់ខទីប្រាំបួន និងខទីមួយ សុទ្ធតែសម្គាល់ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់»។

«ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ត្រូវបានសម្គាល់ដប់បីដងមុនខ៤១ ដែលជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ និងជា «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» មួយទៀត; ដូចគ្នានេះដែរ ខ៤៥ កាលណាសម្តេចប៉ាបឈានដល់ទីបញ្ចប់របស់ខ្លួន ដោយគ្មានអ្នកណាជួយ។ «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ត្រូវបានកំណត់ទីតាំងដប់ប្រាំដងនៅក្នុងជំពូកទីដប់មួយ។ ប្រធានបទនៃខ១០ គឺ «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់»។ វាតំណាងឲ្យសេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងពេលនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។

យើង​នឹង​បន្ត​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

Back to Articles