Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយ

អ៊ុលាយ និង ហ៊ីដេកែល

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> «ពួកអ្នកបម្រើព្រះ និងប្រជាជនបានប្រកាសថា ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាអាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចយល់បាន។ ប៉ុន្តែ ព្រះគ្រីស្ទបានណែនាំសិស្សរបស់ទ្រង់ទៅកាន់ពាក្យរបស់ហោរាដានីយ៉ែល អំពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវកើតឡើងនៅក្នុងសម័យរបស់ពួកគេ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «អ្នកណាអាន ចូរឲ្យអ្នកនោះយល់ចុះ»។ ម៉ាថាយ 24:15។ ហើយការអះអាងថា វិវរណៈជាអាថ៌កំបាំង មិនអាចយល់បាននោះ ត្រូវបានច្រានចោលដោយចំណងជើងនៃសៀវភៅនេះផ្ទាល់ថា៖ «វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលព្រះបានប្រទានដល់ទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញដល់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់អំពីការទាំងឡាយដែលត្រូវកើតមានឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗ.... មានពរ​ហើយ អ្នកដែលអាន និងអ្នកទាំងឡាយដែលស្តាប់ពាក្យនៃព្រះបន្ទូលទំនាយនេះ ហើយកាន់តាមសេចក្តីទាំងឡាយដែលបានសរសេរនៅក្នុងនោះ ដ្បិតពេលវេលាជិតមកដល់ហើយ»។ វិវរណៈ 1:1–3។»

> «ហោរាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “មានពរ​ហើយ អ្នក​ដែល​អាន” — មាន​អ្នក​ខ្លះ​ដែល​មិន​ព្រម​អាន; ពរ​នោះ​មិន​មែន​សម្រាប់​ពួក​គេ​ទេ។ “ហើយ​អ្នក​ដែល​ស្ដាប់” — ក៏​មាន​មនុស្ស​ខ្លះ​ដែរ ដែល​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​អ្វី​មួយ​អំពី​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ទាំងឡាយ; ពរ​នោះ​មិន​មែន​សម្រាប់​ពួក​នេះ​ទេ។ “ហើយ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ” — មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​សេចក្ដី​ព្រមាន និង​សេចក្ដី​បង្រៀន​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ។ គ្មាន​អ្នក​ណា​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​នេះ​អាច​អះអាង​យក​ពរ​ដែល​បាន​សន្យា​នោះ​បាន​ឡើយ។ អស់​អ្នក​ដែល​ចំអក​មើលងាយ​ប្រធានបទ​ទាំងឡាយ​នៃ​ទំនាយ​នេះ ហើយ​សើច​ចំអក​ចំពោះ​និមិត្តសញ្ញា​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ប្រទាន​យ៉ាង​ឱឡារិក​នៅ​ទីនេះ អស់​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​មិន​ព្រម​កែប្រែ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ការ​យាង​មក​នៃ​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស នឹង​មិន​ទទួល​ពរ​ឡើយ។»

> «ដោយពិចារណាតាមសក្ខីភាពនៃការបំផុសគំនិត តើមនុស្សហ៊ានយ៉ាងដូចម្ដេចបានជាបង្រៀនថា គម្ពីរវិវរណៈជាអាថ៌កំបាំងមួយ ដែលហួសពីសមត្ថភាពនៃការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស? វាជាអាថ៌កំបាំងដែលបានបើកសម្ដែងរួចហើយ ជាសៀវភៅមួយដែលបានបើកចំហ។ ការសិក្សាគម្ពីរវិវរណៈនាំចិត្តគំនិតឲ្យទៅកាន់ទំនាយរបស់ដានីយ៉ែល ហើយទាំងពីរនេះផ្ដល់សេចក្ដីបង្រៀនដ៏សំខាន់បំផុត ដែលព្រះបានប្រទានដល់មនុស្ស ស្ដីអំពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលនឹងកើតឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោកនេះ»។ The Great Controversy, 340.

«ការសិក្សាព្រះវិវរណៈនាំចិត្តគំនិតទៅកាន់ព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ដានីយ៉ែល»។ មនុស្សខ្លះឃើញតែទំនាយនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ដានីយ៉ែលបង្ហាញខ្សែសេចក្ដីពិតពីរ ហើយសេចក្ដីពិតដែលតំណាងឲ្យទំនាយរបស់គាត់ គឺជាប្រាំមួយជំពូកចុងក្រោយនៃសៀវភៅរបស់គាត់។ ប្រាំមួយជំពូកដំបូងបង្ហាញទំនាយជារូបភាពតំណាង ដែលជាទូទៅនៅតែមិនទាន់ត្រូវបានស្គាល់។ មុនពេលយើងពិចារណាប្រាំមួយជំពូកដំបូងនៃដានីយ៉ែល យើងនឹងពន្យល់ថា ហេតុអ្វីបានជាក្នុងការពិត មានតែទំនាយពីរប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងប្រាំមួយជំពូកចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល។ បងស្រីវ៉ាយត៍បញ្ជាក់ទំនាយទាំងពីរនោះ ដោយយោងទៅកាន់ទន្លេធំទាំងពីរនៃស៊ីណារ។ នៅពេលយើងទទួលយកនិមិត្តរូបដែលនាងបានដាក់បង្ហាញ យើងនឹងឃើញកូនសោសម្រាប់យល់ឃើញទំនាយពីរ ហើយមានតែពីរប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងប្រាំមួយជំពូកចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល។

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់គ្រាចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅក្បែរទន្លេអ៊ុឡាយ និងហ៊ីដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរនៃការសម្រេចបំពេញ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុននោះ នឹងកើតមានឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ Testimonies to Ministers, 112.

និមិត្តក្នុងជំពូកទីប្រាំបី ត្រូវបានប្រទាននៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡាយ។

> នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រាជ្យ​សោយរាជ្យ​របស់​ស្តេច​បេលសាសារ និមិត្ត​មួយ​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ គឺ​ដល់​ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​និមិត្ត​ដែល​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ​កាល​ពី​មុន។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​មួយ; ហើយ​បាន​កើត​ឡើង​ថា កាល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ នោះ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្រុង​ស៊ូសាន ក្នុង​រាជវាំង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​អេល៉ាម; ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​មួយ ហើយ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ។ ដានីយ៉ែល 8:1, 2.

នៅពេលយើងបានយកកថាខណ្ឌនោះចេញពី Testimonies to Ministers ដែលក្នុងនោះ អ្នកស្រី White បានយោងទៅកាន់ «Ulai និង Hiddekel» ហើយបានហៅវាថា «ទន្លេធំៗនៃ Shinar» នោះ យើងកំពុងតែវិភាគកថាខណ្ឌនោះចេញពីសេចក្តីអធិប្បាយមួយ ក្នុងចំណោមសេចក្តីអធិប្បាយដ៏សំខាន់បំផុត ស្តីអំពីការសិក្សាសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ នៅក្នុងសំណេររបស់អ្នកស្រី White។ ក្នុងអត្ថបទនោះ នាងបានថ្លែងថា «មានតម្រូវការសម្រាប់ការសិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះឲ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធជាងនេះទៅទៀត; ជាពិសេស សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គួរតែទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ ដូចដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃកិច្ចការរបស់យើងឡើយ»។

បើយើងសិក្សាខគម្ពីរពីរខដំបូង ដែលយើងទើបតែបានដកស្រង់ពី ដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ យ៉ាងម៉ត់ចត់ នោះវាផ្តល់សក្ខីកម្មខាងក្នុងពីរយ៉ាង អំពីសេចក្តីពិតមួយដែលជាញឹកញាប់ត្រូវបានមើលរំលង។ ដានីយ៉ែលនិយាយថា «នៅឆ្នាំទីបីនៃ» បេលសាសារ «និមិត្តមួយបានបង្ហាញមកដល់ខ្ញុំ»។ បន្ទាប់មក គាត់បន្ថែមថា «បន្ទាប់ពីនិមិត្តដែលបានបង្ហាញមកដល់ខ្ញុំកាលពីមុន»។ ខនេះអាចយល់បានពីរបែប ហើយមិនថាយល់តាមបែបណាក៏ដោយ វានាំឲ្យឈានដល់សេចក្តីសន្និដ្ឋានដូចគ្នាទាំងស្រុង។

ទេវតា កាប្រ៊ីយែល គឺជាអ្នកដែលបាននាំមកនូវពន្លឺព្យាករណ៍ដល់ដានីយ៉ែល ដូចដែលគាត់បានធ្វើជាមួយពួកហោរាទាំងអស់ ដ្បិតគាត់បានជំនួសសាតាំងជាអ្នកកាន់ពន្លឺនៅស្ថានសួគ៌។ នេះមានន័យថា គ្រប់ច្បាប់ព្យាករណ៍ទាំងអស់ដែលមានទីតាំងនៅក្នុងបទគម្ពីរ ត្រូវបានដឹកនាំដោយកាប្រ៊ីយែល។ មិនថាដានីយ៉ែលបានយល់ឬមិនបានយល់ក៏ដោយ នៅក្នុងខទីមួយនៃជំពូកទីប្រាំបី គាត់មិនត្រឹមតែកំពុងកំណត់សម្គាល់ការសង្កេតព្យាករណ៍ដ៏សំខាន់មួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ក៏ផ្តល់សាក្សីពីរនាក់អំពីការសង្កេតព្យាករណ៍ដ៏សំខាន់នោះនៅក្នុងខនោះផងដែរ។ អ្វីដែលដានីយ៉ែលបានកត់ត្រានៅក្នុងខទីមួយ គឺថា គាត់បានទទួលនិមិត្តមួយមុននិមិត្តដែលគាត់បានទទួលនៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡាយ។ និមិត្តនៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡាយបានមកក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលរបស់បេលសាសារ។ ឯនិមិត្តដែលកើតមានមុននិមិត្តនៅក្បែរទន្លេអ៊ូឡាយ បានមកក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលរបស់បេលសាសារ។

> នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​បេលសាសារ ស្តេច​បាប៊ីឡូន ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ​សុបិន​មួយ និង​និមិត្ត​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​គាត់​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​គាត់; រួច​មក គាត់​បាន​សរសេរ​សុបិន​នោះ ហើយ​រៀបរាប់​សេចក្ដី​សង្ខេប​នៃ​ការ​ទាំង​នោះ។ ដានីយ៉ែល ៧:១។

នៅខទីមួយនៃជំពូកទីប្រាំបី ដានីយ៉ែលកំពុងបញ្ជាក់ថា លោកក៏បានទទួលនិមិត្តមួយនៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃរជ្ជកាលបេលសាសារ ដែរ ព្រោះលោកមានប្រសាសន៍ថា «បន្ទាប់ពីនិមិត្តដែលបានលេចមកដល់ខ្ញុំកាលមុន»។ តើនិមិត្តអំពីទន្លេអ៊ូឡាយបានលេចមកបន្ទាប់ពីនិមិត្តក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃបេលសាសារ ឬក៏និមិត្តនោះបានលេចមកបន្ទាប់ពីនិមិត្តទីមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តស្របគ្នាពីរនោះ? ចម្លើយទាំងពីរនេះសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ។ និមិត្តអំពីទន្លេអ៊ូឡាយ គឺជានិមិត្តដូចគ្នានឹងនិមិត្តនៅជំពូកទីប្រាំពីរ។ កាប្រៀលកំពុងប្រើគោលការណ៍ទំនាយនៃ «ធ្វើឡើងវិញ ហើយពង្រីកបន្ថែម» ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏ប្រើច្បាប់ដែលថា ការផ្តល់សក្ខីកម្មពីរជាស្ថាបនាឲ្យការណ៍មួយបានមាំមួន។ និមិត្តទាំងពីរនេះសុទ្ធតែពាក់ព័ន្ធនឹងនគរទាំងឡាយក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ។

និមិត្តនៃជំពូកទីប្រាំពីរ បង្ហាញនគរទាំងនោះជា​សត្វសាហាវចិញ្ចឹមលើសាច់ ដោយហេតុនេះបានសង្កត់ធ្ងន់ និងបង្ហាញពួកវានៅក្នុងបរិបទនៃអំណាចស៊ីវិលរបស់ពួកវា។ និមិត្តនៃជំពូកទីប្រាំបី បង្ហាញនគរដដែលទាំងនោះដោយនិមិត្តរូបពីពិធីបម្រើនៅទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ទោះជាយ៉ាងណា និមិត្តរូបនីមួយៗនៃពិធីបម្រើនៅទីបរិសុទ្ធត្រូវបានបំភ្លៃដោយចេតនា ដើម្បីតំណាងឲ្យការថ្វាយបង្គំក្លែងក្លាយ។ ដានីយ៉ែល ជំពូកទីប្រាំបី បង្ហាញនគរដូចគ្នានឹងនិមិត្តនៃជំពូកទីប្រាំពីរ ប៉ុន្តែវាដាក់នគរទាំងនោះនៅក្នុងបរិបទសាសនារបស់ពួកវា។

និមិត្តនៃទន្លេអ៊ូឡាយ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកទីប្រាំបី គឺធ្វើការស្ទួនឡើងវិញ ហើយពង្រីកនិមិត្តនៃជំពូកទីប្រាំពីរ។ ជំពូកទីប្រាំពីរ កំណត់អត្តសញ្ញាណទិដ្ឋភាពស៊ីវិលនៃនគរនានា​ក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ហើយជំពូកទីប្រាំបី កំណត់អត្តសញ្ញាណទិដ្ឋភាពសាសនានៃនគរនានា​ក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ។ នៅពេលដែលបានទទួលស្គាល់ដូច្នេះ នោះក៏អាចយល់បានថា ជំពូកទីប្រាំពីរ និងជំពូកទីប្រាំបី គឺជានិមិត្តតែមួយ។ ជំពូកទីប្រាំបួន គឺជាកន្លែងដែលកាព្រីយ៉ែលមក ដើម្បីផ្តល់សេចក្តីពន្យល់អំពីធាតុពេលវេលានៅក្នុងនិមិត្តនៃជំពូកទីប្រាំបី។ ដូច្នេះ និមិត្តនៃអ៊ូឡាយ តំណាងឲ្យជំពូកទីប្រាំពីរ ទីប្រាំបី និងទីប្រាំបួន នៃគម្ពីរដានីយ៉ែល។ បន្ទាប់មក ទន្លេហ៊ីដេកែល ត្រូវបានណែនាំឡើងនៅក្នុងជំពូកទីដប់។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស៊ីរូស ស្តេច​នៃ​ប្រទេស​ពែរ្ស មាន​ការ​មួយ​ត្រូវ​បាន​បើក​សម្ដែង​ដល់​ដានីយ៉ែល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ថា បេលតេសាសារ; ហើយ​ការ​នោះ​ជា​សេចក្ដី​ពិត ប៉ុន្តែ​ពេល​កំណត់​នោះ​វែង​ឆ្ងាយ: ហើយ​គាត់​បាន​យល់​ការ​នោះ និង​មាន​សេចក្ដី​យល់​ដឹង​អំពី​និមិត្ត។ នៅ​គ្រា​នោះ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល កំពុង​កាន់​ទុក្ខ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​សប្ដាហ៍​ពេញ។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​បរិភោគ​នំប៉័ង​ឆ្ងាញ់​ឡើយ សាច់​ក៏​មិន​បាន​ចូល​មាត់​ខ្ញុំ ហើយ​ស្រា​ក៏​ដូច​គ្នា ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បាន​លាប​ប្រេង​លើ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​សោះ​ដែរ រហូត​ដល់​បី​សប្ដាហ៍​ពេញ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ។ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បួន​នៃ​ខែ​ទី​មួយ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​មាត់​ទន្លេ​ធំ គឺ​ទន្លេ​ហិដេគែល។ ដានីយ៉ែល 10:1–4។

និមិត្តនៃទន្លេហិទ្ធេកែលបានណែនាំប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍អំពីស្តេចខាងជើង។ វាចាប់ផ្ដើមដោយការបែកបាក់នៃនគររបស់អាឡិចសាន់ឌ័រមហារាជ ហើយកំណត់សម្គាល់អំពីការឡើងចុះនៃប្រវត្តិសាស្ត្របន្ទាប់មក ដែលនៅទីបំផុត អ្នកប្រឆាំងតែពីរប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់ពីការរលំរលាយនៃអតីតនគររបស់អាឡិចសាន់ឌ័រមហារាជ គឺស្តេចខាងត្បូងពិតប្រាកដមួយ ទល់នឹងស្តេចខាងជើងពិតប្រាកដមួយ។ ទីបំផុត វាមកដល់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃអំណាចសម្តេចប៉ាប ដែលបន្ទាប់មកក្លាយជាស្តេចខាងជើងខាងវិញ្ញាណ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃជំពូកទីដប់មួយ វាមកដល់ទីបញ្ចប់របស់វា មីខាយែលកើតឈរ ហើយកាលកំណត់នៃការសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិក៏ត្រូវបិទបញ្ចប់។ សេចក្ដីសង្ខេបយ៉ាងសាមញ្ញគឺថា និមិត្តនៃទន្លេអ៊ុឡាយគឺជានិមិត្តខាងក្នុងអំពីទីសក្ការៈរបស់ព្រះ និងពលបរិវាររបស់ទ្រង់ ហើយនិមិត្តនៃទន្លេហិទ្ធេកែលគឺជានិមិត្តខាងក្រៅអំពីសត្រូវរបស់ព្រះ និងរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ក្នុងអំឡុងប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នានោះ។ វាកំពុងប្រើគោលការណ៍ដូចគ្នាដែលមានឃើញនៅក្នុងព្រះវិវរណៈអំពីពួកជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងត្រាទាំងប្រាំពីរ។

> «អ្នកបម្រើជាច្រើនមិនខិតខំប្រឹងប្រែងពន្យល់អំពីវិវរណៈឡើយ។ ពួកគេហៅវាថា ជាសៀវភៅដែលការសិក្សាមិននាំឲ្យមានផលចំណេញ។ ពួកគេចាត់ទុកវាថា ជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា ពីព្រោះវាមានកំណត់ត្រាអំពីរូបភាពនិងនិមិត្តសញ្ញា។ ប៉ុន្តែឈ្មោះតែម្តងដែលបានប្រទានឲ្យវា គឺ “វិវរណៈ” នោះ ជាការបដិសេធសម្មតិនេះហើយ។ វិវរណៈជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា ប៉ុន្តែក៏ជាសៀវភៅដែលបានបើកផងដែរ។ វាកត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍អស្ចារ្យៗដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ។ សេចក្តីបង្រៀននៅក្នុងសៀវភៅនេះមានលក្ខណៈច្បាស់លាស់ មិនមែនជាអ្វីដែលអាថ៌កំបាំង និងមិនអាចយល់បានឡើយ។ នៅក្នុងវា ខ្សែបន្ទាត់នៃទំនាយដដែលត្រូវបានលើកយកមកដូចដែលមាននៅក្នុងដានីយ៉ែល។ ទំនាយខ្លះៗ ព្រះបានមានបន្ទូលម្តងទៀត ដូច្នេះបង្ហាញថា ត្រូវផ្តល់សារៈសំខាន់ដល់វា។ ព្រះអម្ចាស់មិនមានបន្ទូលម្តងហើយម្តងទៀតអំពីអ្វីៗដែលគ្មានសារៈសំខាន់ធំធេងឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 8, 413.

ប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្នុង និងខាងក្រៅដដែល ដែលត្រូវបានបង្ហាញក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ត្រូវបានលើកមកបន្តនៅក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ។ ក្រៅពីពន្លឺទំនាយដែលកើតចេញពីនិមិត្តទាំងពីរនេះ ក៏មានការបញ្ជាក់ផងដែរ​អំពីវិធីសាស្ត្រនៃការបកស្រាយព្រះគម្ពីរ ដែលត្រូវបានទទួលយកដោយ William Miller ហើយបន្ទាប់មកដោយ Future for America។ បើពិចារណាយ៉ាងត្រឹមត្រូវ សៀវភៅដានីយ៉ែល ក៏ដូចជាសៀវភៅវិវរណៈ គឺជាឃ្លាំងមាសដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ការបញ្ជាក់អំពីគោលការណ៍នៃការបកស្រាយទំនាយ ដែលព្រះគម្ពីរបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងខ្លួនវាផ្ទាល់។

ទន្លេ​អ៊ូឡាយ ដែល​ជា​ប្រធានបទ​ខាងក្នុង និង​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល ដែល​ជា​ប្រធានបទ​ខាងក្រៅ ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ទំនាយ​ទាំង​ពីរ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ «ពេល​វេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់» ផង​ដែរ។ ទន្លេ​អ៊ូឡាយ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ «ពេល​វេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​ទន្លេ​ហ៊ីដេកែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ «ពេល​វេលា​នៃ​ចុង​បញ្ចប់» ក្នុង​ឆ្នាំ 1989 នៅ​ពេល​ដែល ដូច​ដែល​បាន​ពិពណ៌នា​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 11 ខ 40 ប្រទេស​ទាំងឡាយ​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​អតីត​សហភាព​សូវៀត ត្រូវ​បាន​បោស​សម្អាត​ចេញ​ដោយ​សាសនាចក្រ​បាប៉ាស៊ី និង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។

នៅពេលដែលសេចក្ដីពិតទាំងនេះត្រូវបានទទួលស្គាល់ នោះក៏អាចទទួលស្គាល់បានដែរ​ថា និមិត្តទាំងពីរនោះ តាមពិតជានិមិត្តតែមួយ ដូចគ្នានឹងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ និងត្រាទាំងប្រាំពីរ ដែលតំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ដូចគ្នា។ ដូច្នេះ និមិត្តទាំងពីរនោះក្លាយជាមធ្យោបាយដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រើនៅក្នុងចលនាកន្លងមកនៃទេវតាទីមួយ ហើយជាមធ្យោបាយដែលព្រះអម្ចាស់នឹងប្រើនៅក្នុងចលនាបច្ចុប្បន្ន និងអនាគតនៃទេវតាទីបី ដើម្បីបង្កើតដំណើរការនៃការសាកល្បង ដូចដែលបានបង្ហាញទុកនៅក្នុង Daniel ជំពូក 12 ខ 9 និង 10។

> ហើយគាត់បាននិយាយថា ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នក ដានីយ៉ែល​អើយ ពីព្រោះពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទទុក និងបោះត្រាទុក រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានបរិសុទ្ធ ហើយធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងយល់ឡើយ ប៉ុន្តែមនុស្សប្រាជ្ញានឹងយល់។ ដានីយ៉ែល 12:9, 10។

ជាឧទាហរណ៍នៃការបើកត្រាទន្លេហ៊ីដេកែលក្នុងឆ្នាំ 1989 សូមពិចារណាអំពីអ្វីដែលការបំផុសគំនិតបានមានប្រសាសន៍។

> «ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ សៀវភៅ​ទាំងអស់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​បាន​មក​ជួបគ្នា ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ទីនេះ។ នៅ​ទីនេះ គឺ​ជា​ការ​បំពេញ​បន្ថែម​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល។ មួយ​ជា​ទំនាយ; មួយ​ទៀត​ជា​វិវរណៈ។ សៀវភៅ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា​នោះ មិនមែន​ជា​ព្រះគម្ពីរ​វិវរណៈ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ផ្នែក​នោះ​នៃ​ទំនាយ​របស់​ដានីយ៉ែល ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ ទេវតា​បាន​បង្គាប់​ថា “ប៉ុន្តែ​ឯង ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បោះត្រា​សៀវភៅ​នេះ​ទុក ដល់​គ្រា​ចុងបញ្ចប់​មកដល់។” ដានីយ៉ែល 12:4» ។ កិច្ចការ​របស់​ពួក​សាវក, 585.

ទាំងទន្លេអ៊ុលាយ និងហ៊ីដេកែល សុទ្ធតែពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រាចុងក្រោយ ប៉ុន្តែអាដվենទីស៊ឹមបានស្ម័គ្រចិត្តទទួលស្គាល់តែថា ឆ្នាំ 1798 ជា «គ្រាចុងបញ្ចប់» របស់ដានីយ៉ែល គឺជាពេលដែលសៀវភៅរបស់គាត់ត្រូវបានបើកត្រា។ ទោះជាយ៉ាងណា ផ្នែកនៃពាក្យទំនាយដែល «ពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រាចុងក្រោយ» តាមការពិតមានភាពត្រឹមត្រូវជាងថា ជាខណ្ឌប្រាំមួយចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ពីព្រោះខណ្ឌទាំងនោះបញ្ចប់ដោយមានមីកែលក្រោកឈរឡើង នៅពេលដែលរយៈពេលសាកល្បងរបស់មនុស្សជាតិត្រូវបានបិទបញ្ចប់។

និមិត្តអំពីការជំនុំជម្រះ ដូចដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៧, ៨ និង ៩ នោះ ត្រូវបានបិទត្រាទុករហូតដល់ «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ក្នុងឆ្នាំ 1798។ ពន្លឺ (ដែលនិមិត្តអ៊ូឡាយដែលត្រូវបានបើកត្រាបានបង្កើតឡើង) គឺជាការប្រកាសអំពីការបើកការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត មិនមែនជាការបិទការជំនុំជម្រះទេ។ ពន្លឺដែលត្រូវបានបើកត្រាជាមួយនឹងនិមិត្តហ៊ីដេគែល កំណត់អត្តសញ្ញាណការបិទនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត ហើយវាក៏ជាខគម្ពីរនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ដែលមាន «ផ្នែកនៃពាក្យទំនាយដែលទាក់ទងនឹងថ្ងៃចុងក្រោយ» ផងដែរ។

ការដោះត្រានៅឆ្នាំ 1798 បានប្រកាសអំពីការបើកនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត។ ការដោះត្រានៅឆ្នាំ 1989 បានប្រកាសអំពីការបិទដែលកំពុងខិតមកជិតនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេត។ សញ្ញាសម្គាល់របស់អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា អាចមើលឃើញបានយ៉ាងងាយស្រួលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែ លុះត្រាតែអ្នកដឹងថាវាជាអ្វី ហើយមានឆន្ទៈស្វែងរកវា។

នៅពេលសម័យសាកល្បងត្រូវបានបិទនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូកដប់មួយ ខទីសែសិបប្រាំ ហត្ថលេខារបស់អាល់ផា និង អូមេហ្គា ត្រូវបានកត់ត្រាទុក។ ដើមដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាវាបញ្ចប់នៅកន្លែងណា។ វាចាប់ផ្តើមដោយសង្គ្រាមពិតប្រាកដរវាងបាប៊ីឡូនពិតប្រាកដ និងអ៊ីស្រាអែលពិតប្រាកដ ហើយបាប៊ីឡូនពិតប្រាកដគឺជាអ្នកឈ្នះ។

> នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម ស្តេច​នៃ​យូដា នេប៊ូក្នេសា ស្តេច​នៃ​បាប៊ីឡូន បាន​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ។ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​ប្រគល់​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម ស្តេច​នៃ​យូដា ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​គាត់ ព្រម​ទាំង​គ្រឿង​សក្ការៈ​មួយ​ផ្នែក​នៃ​ព្រះវិហារ​នៃ​ព្រះ​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​នាំ​របស់​ទាំង​នោះ​ទៅ​ស្រុក​ស៊ីណារ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​របស់​គាត់ ហើយ​គាត់​បាន​យក​គ្រឿង​សក្ការៈ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំង​ទ្រព្យ​របស់​ព្រះ​របស់​គាត់។ ដានីយ៉ែល ១៖១, ២

ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី​ដប់​មួយ ខ​ទី​សែសិប​ប្រាំ សង្គ្រាម​ខាង​វិញ្ញាណ​មួយ​រវាង​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ត្រូវ​បាន​និមិត្ត​រូប​ដោយ «ស្តេច​ខាង​ជើង» និង​អ៊ីស្រាអែល​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ «ភ្នំ​បរិសុទ្ធ​ដ៏​រុងរឿង» បាន​បញ្ចប់ ហើយ​អ៊ីស្រាអែល​ខាង​វិញ្ញាណ​បាន​ទទួល​ជ័យជម្នះ​លើ​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ។

> ហើយគាត់នឹងដំឡើងត្រសាលនៃព្រះរាជវាំងរបស់គាត់ នៅចន្លោះសមុទ្រ​ទាំងឡាយ ក្នុងភ្នំបរិសុទ្ធដ៏រុងរឿង; ប៉ុន្តែគាត់នឹងមកដល់ទីបញ្ចប់របស់គាត់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់នឹងជួយគាត់ឡើយ។ ហើយនៅគ្រានោះ មីកែល ជាមេដឹកនាំដ៏ធំ ដែលឈរសម្រាប់កូនចៅនៃប្រជាជនរបស់អ្នក នឹងក្រោកឈរឡើង; ហើយនឹងមានគ្រាវេទនា ដូចដែលមិនដែលមានឡើយ តាំងពីមានជាតិមួយមក ដល់គ្រានោះឯង; ហើយនៅគ្រានោះ ប្រជាជនរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានរំដោះ គឺគ្រប់អ្នកដែលត្រូវបានឃើញថា មានឈ្មោះកត់ទុកក្នុងសៀវភៅ។ ដានីយ៉ែល 11:45; 12:1.

សៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺជាសៀវភៅតែមួយ៖

> «សៀវភៅដានីយ៉ែល និងគម្ពីរវិវរណៈ ជាសៀវភៅតែមួយ។ មួយជាពាក្យទំនាយ មួយទៀតជាការវិវរណៈ; មួយជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា មួយទៀតជាសៀវភៅដែលបានបើក។ យ៉ូហានបានឮអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលផ្គរលាន់បានបញ្ចេញ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបានបង្គាប់មិនឲ្យសរសេរអំពីអ្វីទាំងនោះឡើយ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

សៀវភៅទាំងពីរ ដែលជាសៀវភៅតែមួយ គឺជាស្នាដៃឯកនៃការបង្រៀនទំនាយរបស់ទេវតាកាព្រីយ៉ែល។ ខ្ញុំសរសេរពាក្យនេះ ដោយដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា អ្វីដែលកាព្រីយ៉ែលបានប្រគល់ឲ្យដានីយ៉ែល និងយ៉ូហាន គឺបានមកពីព្រះយេស៊ូវ ដែលបានទទួលវាពីព្រះវរបិតា។ គោលបំណងរបស់ខ្ញុំមិនមែនដើម្បីលើកតម្កើងកាព្រីយ៉ែលទេ ប៉ុន្តែដើម្បីលើកតម្កើងការបើកសម្ដែងដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃភស្តុតាងនៅក្នុងសៀវភៅទាំងពីរ អំពីរបៀបដែលអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា បានរៀបចំច្បាប់ទំនាយសម្រាប់ការបកស្រាយព្រះគម្ពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងសៀវភៅទាំងពីរ ប្រសិនបើយើងមានឆន្ទៈក្នុងការមើលឃើញ។

សូមឲ្យខ្ញុំរំឭកអ្នកថា នៅចំណុចនេះ គោលបំណង និងចេតនារបស់ខ្ញុំ មិនមែនដើម្បីបង្ហាញការបកស្រាយអំពីទំនាយទាំងពីរនៃទន្លេ​អ៊ូឡាយ និង​ហ៊ីដេកេល​នោះទេ។ គោលបំណង និងចេតនារបស់ខ្ញុំ គឺដើម្បីពិភាក្សាអំពីទំនាយនៅក្នុងប្រាំមួយជំពូកដំបូងនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល។ ខ្ញុំគ្រាន់តែកំពុងលើកសំណុំរឿងមួយសម្រាប់សេចក្តីពិតដែលថា សៀវភៅដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ ប្រហែលជាសៀវភៅដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុតនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ សៀវភៅទាំងនេះបង្ហាញសារទំនាយ ខណៈពេលដំណាលគ្នានោះក៏បញ្ជាក់អំពីព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះផង ខណៈពេលដំណាលគ្នានោះក៏បញ្ជាក់អំពីក្រឹត្យវិន័យដ៏ចាំបាច់បំផុតដែលត្រូវយកមកប្រើ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ចង់ស្គាល់ទំនាយទាំងឡាយ ហើយក៏ស្គាល់ព្រះអង្គដែលបានប្រកាសទំនាយទាំងនោះផងដែរ។

ឧទាហរណ៍មួយទៀតនៃលក្ខណៈជ្រាលជ្រៅរបស់បណ្ណគម្ពីរ គឺការដែលដានីយ៉ែលបានបង្ហាញអំពី «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ទំនាយអំពី «ប្រាំពីរដង» នេះ បានក្លាយជាហើយក៏នៅតែជាថ្មជំពប់សម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះ ទាំងនៅក្នុងអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ក្នុងចលនាមីឡើរ៉ាយនៃទេវតាទីមួយ ហើយក៏នៅក្នុងចលនាបច្ចុប្បន្ន និងអនាគតរបស់ទេវតាទីបីផងដែរ។ តាមនិយមន័យដ៏សាមញ្ញ «ថ្មជំពប់» គឺជាអ្វីមួយដែលអ្នកមិនឃើញ ទោះបីវាមាននៅទីនោះយ៉ាងច្បាស់ក៏ដោយ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកទទួលស្គាល់ «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល នោះអ្នកឃើញថាវាមាននៅទីនោះយ៉ាងច្បាស់ ប៉ុន្តែអ្នកក៏ឃើញដែរថា វាត្រូវបានលាក់បាំងចំពោះអ្នកទាំងឡាយណាដែលជ្រើសរើសមិនឃើញ។

ការលាក់អ្វីមួយ ខណៈពេលដែលវាស្ថិតនៅក្នុងទីបើកចំហ តាមរយៈរចនាសម្ព័ន្ធវេយ្យាករណ៍ គឺជាសមិទ្ធផលដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ ដែលមិនអាចបង្កប់ចូលទៅក្នុងប្រលោមលោកអាថ៌កំបាំងណាមួយដែលមនុស្សសរសេរឡើយ។ វាជាស្នាដៃឯក ព្រោះវានៅទីនោះ ជាក់ស្តែងឲ្យឃើញសម្រាប់អស់អ្នកណាដែលមិនចង់ជំពប់ ប៉ុន្តែមិនអាចឲ្យឃើញបានសម្រាប់អស់អ្នកណាដែលជ្រើសរើសជំពប់។ និយាយម្យ៉ាងទៀត វាគឺជា «ការលាក់នៅក្នុងទីដែលឃើញច្បាស់»។ នេះត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងមនុស្សភាព និងទេវភាព។

ខ្ញុំធ្វើការអះអាងនោះ ពីព្រោះខ្ញុំប្រាថ្នារំឭកយើងនៅចំណុចនេះថា មានសេចក្តីបង្រៀនបែបកាតូលិកមួយនៅក្នុងសាសនា Adventism យ៉ាងហោចណាស់តាំងពីការបោះពុម្ពផ្សាយ​សៀវភៅ Questions on Doctrine ក្នុងឆ្នាំ 1957 មក ហើយវាក៏បានលើកក្បាលអយុត្តិធម៌របស់វាឡើងនៅក្នុងចលនាសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ននេះរបស់ Future for America ផងដែរ។ គំនិតនោះគឺថា ព្រះគ្រីស្ទ នៅក្នុងការយាងមកជាមនុស្ស មិនបានយកសាច់ឈាមដែលទ្រង់បានទទួលមរតកពីនាងម៉ារាឡើយ។ ជាក់ជាមិនខាន អស់អ្នកដែលគាំទ្រសេចក្តីបង្រៀននេះ មិនបង្ហាញវាតាមរបៀបនោះទេ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា នោះហើយជាអ្វីដែលពួកគេបង្រៀន។ ខ្ញុំហៅវាថា​ជា​សេចក្តីបង្រៀនបែបកាតូលិក ពីព្រោះមូលដ្ឋានគំនិតដែលថា សាច់ឈាមរបស់ព្រះគ្រីស្ទបរិសុទ្ធដូចសាច់ឈាមរបស់អាដាមមុនពេលគាត់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប នោះគឺជាតក្កវិជ្ជាសាតាំងដដែលដែលក្រុមជំនុំកាតូលិកបានប្រើក្នុងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ខ្លួនអំពីអ្វីដែលគេហៅថា “immaculate conception”។ ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនស្គាល់សេចក្តីបង្រៀនបែបពហុទេវនិយមអំពី “immaculate conception” ទេ នោះវាបង្រៀនថា សាច់ឈាមរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានធ្វើឱ្យមានឡើងដោយអព្ភូតហេតុ ដូចដែលធម្មជាតិក្រោមរបស់អាដាមត្រូវបានធ្វើឱ្យមានឡើងមុនពេលគាត់ និងអេវ៉ាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬនិយាយតាមការអះអាងនោះថា ព្រះគ្រីស្ទមានធម្មជាតិគ្មានបាបរបស់អាដាមមុនការធ្លាក់ចុះ។ វាបង្រៀនថា នាងម៉ារាផ្ទាល់ ក៏ត្រូវបានប្រទានដោយអព្ភូតហេតុនូវធម្មជាតិសាច់ឈាមដែលមិនទាន់ធ្លាក់ចុះរបស់អាដាម មុនពេលគាត់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដើម្បីឱ្យនាងអាចជាភាជនៈដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ យាងមកជាមនុស្សជាទារកយេស៊ូក្នុងសាច់ឈាមដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង។

ជាក់ជាមិនខាន អស់អ្នកនៅក្នុងសាសនាអាដវែនទីស្ត ដែលកាន់ខ្ជាប់ដល់សេចក្តីសន្និដ្ឋានដូចគ្នានេះ អំពីសាច់ឈាមរបស់ព្រះយេស៊ូវ មិនបានយោងទៅកាន់អព្ភូតហេតុណាមួយទាក់ទងនឹងម៉ារា​ឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេបានបង្វែរ និងបកស្រាយខុសបទគម្ពីរពី Sister White និងព្រះគម្ពីរ ដើម្បីបង្រៀនគំនិតកាតូលិកដដែលនោះ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំទើបតែបង្វែរពីប្រធានបទ ហើយងាកចេញពីការពិភាក្សាអំពីសៀវភៅដានីយ៉ែល? ខ្ញុំនឹងឆ្លើយសំណួរនោះ។

រចនាសម្ព័ន្ធ និង​ការរៀបចំ​ដ៏អស្ចារ្យ​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ ត្រូវបាន​សម្រេច​ឡើង​ដោយ​ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​មនុស្សភាព និង​ទេវភាព។ ព្រះយេស៊ូវ​គឺជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះ ហើយ​ព្រះគម្ពីរ​ក៏​ជា​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះ​ដែរ។ ធម្មជាតិ​ទេវភាព និង​ធម្មជាតិ​មនុស្ស​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ត្រូវបាន​តំណាង​យ៉ាង​ពេញលេញ​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ។ ព្រះបន្ទូល​នៅ​ក្នុង​នោះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​ដ៏ទេវភាព ហើយ​មាន​អំណាច​ច្នៃបង្កើត ដើម្បី​បំលែង​ចិត្ត និង​គំនិត។ ព្រះបន្ទូល​ទាំងនោះ គឺជា​អំណាច​ដដែល​នោះ​ឯង ដែល​បាន​នាំ​ឲ្យ​គ្រប់​ទាំង​អស់​កើត​មាន​មក។ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​ទាំងនោះ ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ឧបករណ៍​របស់​ទ្រង់ ក្នុង​ការ​កត់ត្រា​ព្រះគម្ពីរ សុទ្ធតែ​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប​ទាំងអស់។ ផ្នែក​មនុស្ស​ក្នុង​សមីការ​នេះ ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​មនុស្ស​ដែល​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​បាប។ ព្រះគម្ពីរ​ជា​ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​មនុស្ស និង​ទេវភាព ហើយ​ពួក​ហោរា​ក៏​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប ដូចជា​កូនចៅ​គ្រប់​រូប​របស់​អាដាម​បាន​ជា​ដែរ។ ព្រះគ្រីស្ទ​មិន​ដែល​មាន​បាប​ឡើយ ទាំង​ក្នុង​គំនិត ពាក្យ​សម្ដី ឬ​អំពើ។ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​ពិតជា​បាន​ទទួល​សាច់ឈាម​របស់​នាង​ម៉ារី បន្ទាប់ពី​ការ​ថមថយ​អស់​រយៈពេល​បួន​ពាន់​ឆ្នាំ។ ប្រសិនបើ​ទ្រង់​ពិតជា​បាន​ទទួល​ធម្មជាតិ​សាច់ឈាម​ទាប​ជាង​នោះ​របស់​អាដាម មុន​ពេល​អាដាម​បាន​មាន​បាប​មែន នោះ​វា​នឹង​ទាមទារ​ថា អ្នកនិពន្ធ​ព្រះគម្ពីរ​គ្រប់​រូប​ក៏​ត្រូវតែ​គ្មាន​បាប​ផង​ដែរ។

ការលាក់បាំង «ប្រាំពីរដង» «នៅចំពោះមុខយ៉ាងច្បាស់» ក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ត្រូវបានសម្រេចឡើង មិនមែនដោយសារតែពាក្យដែលដានីយ៉ែលបានកត់ត្រាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដោយមនុស្សជាតិដែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ដែលបានបកប្រែព្រះគម្ពីរ King James ផងដែរ។ មនុស្សជាតិដែលធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបបានប៉ះពាល់ដល់ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលពីរដង ហើយអ្វីដែលត្រូវបានសម្រេចឡើងនោះ គឺមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់មនុស្សណាម្នាក់ធ្វើបាន ដោយគ្មានការត្រួតពិនិត្យថែរក្សាតាមព្រះហឫទ័យដ៏ទេវភាពរបស់ព្រះ។

នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់របស់យើង យើងនឹងចាប់ផ្តើមបង្ហាញថា តើព្រះជាតិ និងមនុស្សជាតិបានលាក់ «ប្រាំពីរដង» នៃលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ ទុកឲ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែលដោយរបៀបណា ដ្បិតព្រះបានទ្រង់ជ្រាបទុកជាមុន ហើយសូម្បីតែបានរៀបចំឲ្យវាក្លាយជាថ្មជំពប់នៃការល្បង សម្រាប់ទាំងពួកអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីមួយ ហើយក៏សម្រាប់ពួកអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីបីផងដែរ។

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់គ្រាចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល គឺទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេច ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុននោះ នឹងកើតមានឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles