Article

# សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល — លេខ​មួយ​រយ​ប្រាំ៕

ការបដិសេធដំណឹងល្អជាបន្តបន្ទាប់៖ ចាប់ពីការប្រសូតរបស់ព្រះគ្រីស្ទរហូតដល់ការគប់ដុំថ្មស្តេផាន

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

នៅក្នុងអត្ថបទចុងក្រោយ យើងបានកត់សម្គាល់ថា ការបំផុសគំនិតបានបញ្ជាក់ថា ពួកយូដា «បានបិទត្រាការបដិសេធរបស់ខ្លួន» ចំពោះដំណឹងល្អនៅឯឈើឆ្កាង ហើយបន្ទាប់មកបានបញ្ជាក់ការបដិសេធរបស់ខ្លួនម្ដងទៀតនៅពេលស្ទេផានត្រូវគប់នឹងដុំថ្ម។ តើការនេះអាចកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច? ជាក់ជាមិនខាន ការបដិសេធដំណឹងល្អដោយពួកយូដាដែលចេះតែជជែកវែកញែកនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ បានកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់តាមដំណាក់កាល។ ពួកគេត្រូវបានរំលងទៅរួចហើយនៅពេលទ្រង់ប្រសូត។ ចាប់ពីការប្រសូតរបស់ព្រះគ្រីស្ទរហូតដល់ការគប់ស្ទេផាននឹងដុំថ្ម បង្ហាញឲ្យឃើញនូវការបដិសេធដំណឹងល្អយ៉ាងជាបន្តបន្ទាប់តាមដំណាក់កាល។

> «មនុស្សមិនដឹងអំពីការនេះទេ ប៉ុន្តែដំណឹងនេះបានបំពេញស្ថានសួគ៌ដោយសេចក្តីអំណរ។ ដោយការចាប់អារម្មណ៍ដែលជ្រាលជ្រៅជាង និងទន់ភ្លន់ជាង សត្តមានបរិសុទ្ធពីពិភពនៃពន្លឺត្រូវបានទាក់ទាញមកកាន់ផែនដី។ ពិភពលោកទាំងមូលភ្លឺថ្លាជាងមុនដោយសារព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ។ នៅលើលើភ្នំនានាខាងលើទីក្រុងបេថ្លេហិម មានហ្វូងទេវតារាប់មិនអស់មកប្រមូលផ្តុំគ្នា។ ពួកគេកំពុងរង់ចាំសញ្ញា ដើម្បីប្រកាសដំណឹងដ៏រីករាយនេះដល់ពិភពលោក។ ប្រសិនបើមេដឹកនាំនៅអ៊ីស្រាអែលបានស្មោះត្រង់ចំពោះទំនុកចិត្តដែលបានប្រគល់ឲ្យពួកគេ ពួកគេអាចមានចំណែកក្នុងសេចក្តីអំណរនៃការប្រកាសការប្រសូតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពួកគេត្រូវបានរំលងចោលហើយ»។ The Desire of Ages, 47.

ចាប់តាំងពីការប្រសូត្ររបស់ព្រះយេស៊ូវ រហូតដល់មរណភាពរបស់ស្ទេផាន ការបដិសេធដំណឹងល្អជាបន្តបន្ទាប់ដោយអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ។ ការទទួលស្គាល់ថា ការបដិសេធព្រះគ្រីស្ទដោយសាសន៍យូដា គឺជាការបដិសេធដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ អនុញ្ញាតឲ្យកំណត់បាននូវ «ការបោះត្រាលើការបដិសេធរបស់ពួកគេ» ទាំងនៅឯឈើឆ្កាង ជាកន្លែងដែលវាំងននក្នុងព្រះវិហារត្រូវបានហែកជាពីរ និងនៅពេលមរណភាពរបស់ស្ទេផាន។ ការហែកវាំងនននោះ ជានិមិត្តរូបមួយបង្ហាញថា ពួកគេលែងជារាស្ត្រនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់ព្រះទៀតហើយ ហើយនៅពេលស្ទេផានត្រូវបានគប់ដុំថ្ម ស្ទេផានបានឃើញព្រះយេស៊ូវឈរនៅខាងស្តាំព្រះហស្តនៃព្រះ ដែលនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ ខទី ១ គឺជានិមិត្តរូបនៃការបិទសេចក្តីសាកល្បង។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម ក៏ជានិមិត្តរូបនៃការបិទសេចក្តីសាកល្បងផងដែរ។

> «ការសងសឹកដែលនឹងមកលើក្រុងយេរូសាឡិម អាចត្រូវបានពន្យារពេលបានតែរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ; ហើយនៅពេលដែលព្រះនេត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទទតឃើញក្រុងដែលត្រូវវិនាសនោះ ទ្រង់មិនត្រឹមតែបានឃើញការបំផ្លាញរបស់វាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់បានឃើញការបំផ្លាញនៃលោកិយមួយផងដែរ។ ទ្រង់បានឃើញថា ដូចជាក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានប្រគល់ឲ្យទៅសេចក្តីវិនាសយ៉ាងណា ដូច្នោះដែរ លោកិយនឹងត្រូវបានប្រគល់ឲ្យទៅវាសនាវិនាសរបស់វា។ ទ្រង់បានឃើញការសងសឹកដែលនឹងត្រូវដាក់ទៅលើពួកសត្រូវរបស់ព្រះ។ ឈុតឆាកទាំងឡាយដែលបានកើតឡើងនៅពេលក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានបំផ្លាញ នឹងត្រូវកើតឡើងម្ដងទៀតនៅថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់ព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែក្នុងរបៀបដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាចជាងនេះទៀត»។ Review and Herald, December 7, 1897.

មាន​តែ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះប៉ុណ្ណោះ​ដែល​បាន​ទប់ស្កាត់​ក្រុង​យេរូសាឡិម​មិន​ឲ្យ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​នៅ​ពេល​ឈើឆ្កាង។

> «នៅក្នុងការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទរបស់ពួកយូដា បានរួមបញ្ចូលនូវការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡិមផងដែរ។ ឈាមដែលបានហូរលើកាល់វ៉ារី គឺជាទម្ងន់ដែលទម្លាក់ពួកគេចូលទៅក្នុងសេចក្តីវិនាស សម្រាប់លោកិយនេះ និងសម្រាប់លោកិយខាងមុខផង។ ដូច្នេះដែរ នឹងកើតមាននៅថ្ងៃចុងក្រោយដ៏ធំធេង នៅពេលដែលសេចក្តីជំនុំជម្រះនឹងធ្លាក់មកលើអ្នកដែលបដិសេធព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាថ្មជំពប់របស់ពួកគេ នឹងលេចមកដល់ពួកគេនៅពេលនោះ ដូចជាភ្នំដែលសងសឹក។ សិរីល្អនៃព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ ដែលសម្រាប់មនុស្សសុចរិតជាជីវិត នឹងក្លាយជាភ្លើងឆេះបំផ្លាញសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់។ ដោយព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ត្រូវបានបដិសេធ ព្រះគុណត្រូវបានមើលងាយ មនុស្សមានបាបនឹងត្រូវបំផ្លាញ»។ The Desire of Ages, 600.

វាគឺមានតែសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ ដែលបានពន្យារការនាំមកនូវការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹម នៅពេលឈើឆ្កាង។

> «អស់រយៈពេលជិតសែសិបឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការផ្តន្ទាទោសលើក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានប្រកាសដោយព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់ ព្រះអម្ចាស់បានពន្យារការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់លើក្រុងនោះ និងលើជាតិនោះ។ ការអត់ធ្មត់យូរអង្វែងរបស់ព្រះចំពោះអ្នកដែលបានបដិសេធដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ និងពួកអ្នកសម្លាប់ព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ ជាការអស្ចារ្យយ៉ាងណា។» The Great Controversy, 27.

នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ជា​លើក​ចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ដាក់​សេចក្ដី​ព្រមាន​ឲ្យ​រត់​គេច​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡិម នៅ​ពេល​ដែល​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៃ​សេចក្ដី​ស្ងាត់​ចោល ដែល​បាន​ត្រូវ​និយាយ​ដោយ​ដានីយ៉ែល​ហោរា ត្រូវ​បាន​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់​ឃើញ។ លើក​ដំបូង​ដែល​ទ្រង់​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ពួក​យូដា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះបិតា​របស់​ទ្រង់​ក្លាយ​ជា​រូង​ចោរ ប៉ុន្តែ​នៅ​លើក​ចុងក្រោយ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា «ផ្ទះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា» ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្ងាត់​ចោល។ សូម្បី​តែ​មុន​ឆ្កាង ដែល​ហៀប​នឹង​កើត​ឡើង​នោះ​ផង ព្រះវិហារ​ដែល​វាំងនន​នឹង​ត្រូវ​ហែក​នៅ​ពេល​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ឆ្កាង បាន​ត្រូវ​កំណត់​រួច​ហើយ​ថា​ជា​ផ្ទះ​របស់​ពួក​យូដា មិន​មែន​ជា​ផ្ទះ​របស់​ព្រះ​ទេ។ បងស្រី​វ៉ាយ​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​ពេល​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រកាស​សេចក្ដី​នោះ ហើយ​ក្នុង​ខណៈ​ដែល​ទីបន្ទាល់​របស់​នាង​បន្ត​ទៅ​មុខ នាង​ក៏​លើក​ឡើង​ផង​ដែរ​អំពី​សេចក្ដី​មេត្តាករុណា​ដែល​បាន​ពន្យារ​បន្ត​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ។

> ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ទៅកាន់​ពួកបូជាចារ្យ និង​អ្នកគ្រប់គ្រង​ថា «មើល៍ ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​នៅ​ស្ងាត់ជ្រងំ» (ម៉ាថាយ 23:38) បាន​វាយប្រហារ​ដល់​ចិត្ត​របស់​ពួកគេ​ដោយ​សេចក្តី​ភ័យរន្ធត់។ ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​ជា​មិន​អើពើ ប៉ុន្តែ​សំណួរ​មួយ​បាន​បន្ត​កើតឡើង​ក្នុង​គំនិត​របស់​ពួកគេ​អំពី​ន័យ​សំខាន់​នៃ​ពាក្យ​ទាំងនេះ។ គ្រោះថ្នាក់​មួយ​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ ហាក់ដូចជា​កំពុង​គំរាមកំហែង​ពួកគេ។ តើ​អាច​ទេ​ថា​ព្រះវិហារ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នោះ ដែល​ជា​សិរីរុងរឿង​របស់​ជាតិ នឹង​ឆាប់​ក្លាយ​ជា​គំនរ​បាក់បែក​មួយ?...

> «ព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានទីសម្គាល់មួយដល់សិស្សរបស់ព្រះអង្គអំពីសេចក្តីវិនាសដែលនឹងមកលើក្រុងយេរូសាឡិម ហើយព្រះអង្គបានប្រាប់ពួកគេពីរបៀបគេចផុតថា៖ “កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញក្រុងយេរូសាឡិមត្រូវបានកងទ័ពឡោមព័ទ្ធ នោះចូរដឹងថា សេចក្តីស្ងាត់ជ្រងំរបស់វាជិតមកដល់ហើយ។ នៅពេលនោះ អ្នកដែលនៅស្រុកយូដា ចូររត់ទៅកាន់ភ្នំទាំងឡាយ; អ្នកដែលនៅកណ្ដាលក្រុង ចូរចេញទៅក្រៅ; ហើយអ្នកដែលនៅតាមជនបទ កុំឲ្យចូលមកក្នុងក្រុងនោះឡើយ។ ដ្បិតថ្ងៃទាំងនោះជាថ្ងៃនៃការសងសឹក ដើម្បីឲ្យគ្រប់ការទាំងអស់ដែលបានសរសេរទុក បានសម្រេចបំពេញ។” ការព្រមាននេះត្រូវបានប្រទានឲ្យគេយកចិត្តទុកដាក់ សែសិបឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅពេលការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម។ គ្រីស្ទានទាំងឡាយបានស្តាប់បង្គាប់តាមការព្រមាននោះ ហើយគ្មានគ្រីស្ទានម្នាក់ណាស្លាប់ក្នុងការដួលរលំរបស់ក្រុងនោះឡើយ»។ The Desire of Ages, 628, 630.

ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានឆ្កាងនៅឆ្នាំ ៣១ ហើយជិតសែសិបឆ្នាំក្រោយមក នៅឆ្នាំ ៧០ ក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានបំផ្លាញ បន្ទាប់ពីការឡោមព័ទ្ធអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ។ តើក្រុងយេរូសាឡឹមអាចត្រូវបានបំផ្លាញនៅពេលឆ្កាងក្នុងឆ្នាំ ៣១ ដោយរបៀបណា បើនៅតែមានពេលវេលាសាកល្បងបីឆ្នាំកន្លះ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាជាចិតសិបសប្ដាហ៍ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ ខ ២៤? តើភាពមិនសមស្របដែលហាក់ដូចជាទាំងនេះ អាចត្រូវបានដោះស្រាយដោយរបៀបណា? ដំណោះស្រាយដែលងាយស្រួលបំផុត គឺគ្រាន់តែកំណត់សម្គាល់ការពិតថា នៅពេលនិយាយអំពីការបិទបញ្ចប់នៃពេលវេលាសាកល្បង ដែលតំណាងដោយចិតសិបសប្ដាហ៍ នោះវាត្រូវតែយល់ថា ជាការបិទបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បងជាបន្តបន្ទាប់។ នេះជាការពិត ប៉ុន្តែវាដកចេញនូវភាពជាក់លាក់ខាងទំនាយ នៅពេលអនុវត្តសញ្ញាសម្គាល់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ។ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមពន្យល់។

បើបុណ្យទីហាសិបតំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់ ជាកន្លែងដែលហ្វូងមួយទៀតក្នុងបាប៊ីឡូនត្រូវបានហៅឲ្យចេញមក ហេតុអ្វីបានជា បីឆ្នាំកន្លះបន្ទាប់ពីបុណ្យទីហាសិប ដំណឹងល្អទើបទៅដល់សាសន៍ដទៃ? តើការសោយព្រះជន្មរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ឬការស្លាប់របស់ស្ទេផាន ជាសញ្ញានៃការបិទទ្វារសេចក្ដីសាកល្បងសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលបុរាណឬ? បើអាដវែនទីស៊ូមឡាវឌីសេបញ្ឈប់ពីការជាក្រុមជំនុំនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតមកដល់ តើការបំផ្លាញព្រះវិហារនៅឆ្នាំ 70 តំណាងឲ្យទីបញ្ចប់នៃព្រះវិហាររបស់អាដវែនទីស៊ូមឡាវឌីសេនៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យឬ? អ្វីដែលអាចលេចមកដូចជាភាពមិនស្របគ្នាហាក់ដូចជា ត្រូវបានដោះស្រាយដោយការអនុវត្តន៍នៃ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ហើយនៅពេលការអនុវត្តន៍នោះត្រូវបានប្រើ សក្ខីភាពនៃសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវដែលយើងកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណ ក្លាយជាច្បាស់លាស់ និងខ្លីក្រិតយ៉ាងខ្លាំង។

សប្តាហ៍​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បញ្ជាក់​សេចក្តី​សញ្ញា​នោះ ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ពីរ​រយៈពេល​ស្មើ​គ្នា គឺ​មួយ​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ។ បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​ដំបូង​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ពេល​ព្រះគ្រីស្ទ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក ហើយ​បញ្ចប់​ដោយ​មរណភាព​របស់​ទ្រង់។ បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​មរណភាព និង​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ ដូច្នេះ ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​នោះ គឺ​ដូច​គ្នា​នឹង​ការ​បញ្ចប់​របស់​វា។ ក្នុង​រយៈពេល​នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រកាស​ដំណឹងល្អ​ដល់​សាសន៍​យូដា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​នោះ​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​នៃ​ការ​ចាប់ផ្តើម​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ​បន្ទាប់។ ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​រយៈពេល​ទីពីរ​ដែល​មាន​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ ចាប់ផ្តើម​ដោយ​មរណភាព​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​បញ្ចប់​ដោយ​មរណភាព​របស់​ស្ទេផាន។ ក្នុង​រយៈពេល​នោះ ពួក​សិស្ស​បាន​ប្រកាស​ដំណឹងល្អ​ដល់​សាសន៍​យូដា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

រយៈពេល​ទាំង​ពីរ​នោះ ដែល​ជា​ខ្សែ​បន្ទាត់​ទំនាយ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​ពី​គ្នា ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​រួម​គ្នា «បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់»។ ទាំង​ការ​ចាប់ផ្តើម និង​ការ​បញ្ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​សញ្ញា​សម្គាល់​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ព្រោះ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ការ​ចាប់ផ្តើម និង​ការ​បញ្ចប់ គឺ​ដូច​គ្នា។ រយៈពេល​នៃ​អំឡុង​ពេល​ទាំង​ពីរ គឺ​ដូច​គ្នា ហើយ​កិច្ចការ​ដែល​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នីមួយៗ ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ។ ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ជា​អង្គ​ទី​មួយ និង​អង្គ​ចុង​ក្រោយ ក៏​ជា​ព្រះបង្កើត​នៃ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ផង​ដែរ ហើយ​ក្នុង​ន័យ​នោះ ទ្រង់​ជា​ព្រះបង្កើត​នៃ​សេចក្តី​ពិត។ ពាក្យ​ភាសា​ហេប្រឺ​សម្រាប់ «សេចក្តី​ពិត» ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​អក្សរ​ហេប្រឺ​បី​តួ។ អក្សរ​ទី​មួយ បន្ទាប់​មក​អក្សរ​ទី​ដប់បី ហើយ​បន្ទាប់​មក​អក្សរ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​អក្ខរក្រម​ហេប្រឺ ត្រូវ​បាន​ផ្សំ​បញ្ចូល​គ្នា​ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ពាក្យ​ភាសា​ហេប្រឺ​សម្រាប់ «សេចក្តី​ពិត»។

ទាំងពីររយៈពេលនៃបីឆ្នាំកន្លះ មានព្រះគ្រីស្ទជាទាំងដើមនិងចុង ព្រោះព្រះគ្រីស្ទស្ថិតនៅដើមនៃរយៈពេលទីមួយ នៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ដូចដែលព្រះអង្គស្ថិតនៅចុងបញ្ចប់ ដោយការសុគតរបស់ព្រះអង្គ ក្នុងរយៈពេលទីមួយ។ ហើយព្រះគ្រីស្ទស្ថិតនៅក្នុងការសុគតរបស់ព្រះអង្គ នៅដើមនៃរយៈពេលទីពីរ ហើយព្រះអង្គឈរនៅខាងស្តាំព្រះហស្តរបស់ព្រះ នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលទីពីរ។ លេខដប់បីគឺជានិមិត្តរូបនៃការបះបោរ ហើយក្នុងរយៈពេលទាំងពីរ មិនថាដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសដោយព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់ ឬក្នុងរយៈពេលទីពីរដោយពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គក្តី ពួកយូដាដែលចេះតែជជែកដេញដោល បានបះបោរប្រឆាំងនឹងសារនៃដំណឹងល្អ។

រយៈពេលទាំងពីរនេះមានរយៈពេលស្មើគ្នា មានសញ្ញាសម្គាល់របស់អាល់ហ្វា និង អូមេហ្គា ហើយកំណត់សារដំណឹងល្អដូចគ្នា។ រយៈពេលទាំងពីរនោះត្រូវនាំមកបញ្ចូលគ្នា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។ វិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» គឺជាវិធីសាស្ត្រសាកល្បងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ វាជាវិធីសាស្ត្រនៃថ្ងៃចុងក្រោយ ហើយសេចក្តីពិតទាំងឡាយដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ និងបង្កើតឡើងដោយវិធីសាស្ត្រនោះនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាអ្វីដែលជម្រះ ឬបន្សុទ្ធកូនចៅរបស់លេវី ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាលើមួយរយសែសិបបួនពាន់។

> តើ​ទ្រង់​នឹង​បង្រៀន​ចំណេះ​ដល់​នរណា? ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នរណា​យល់​អំពី​សេចក្តី​បង្រៀន? គឺ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ផ្តាច់​ពី​ទឹក​ដោះ ហើយ​ដក​ចេញ​ពី​ទ្រូង​ម្តាយ។ ដ្បិត​បទ​បញ្ជា​ត្រូវ​តែ​មាន​លើ​បទ​បញ្ជា បទ​បញ្ជា​លើ​បទ​បញ្ជា; បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់; នៅ​ទីនេះ​បន្តិច ហើយ​នៅ​ទីនោះ​បន្តិច។ ព្រោះ​ទ្រង់​នឹង​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​នេះ ដោយ​បបូរ​មាត់​និយាយ​រអាក់រអួល និង​ដោយ​ភាសា​មួយ​ទៀត។ ដល់​ពួក​គេ​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា នេះ​ហើយ​ជា​សេចក្តី​សម្រាក ដែល​ដោយ​សេចក្តី​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​នឿយហត់​បាន​សម្រាក; ហើយ​នេះ​ហើយ​ជា​សេចក្តី​ស្រស់ស្រាយ​វិញ: ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ពួក​គេ​ជា​បទ​បញ្ជា​លើ​បទ​បញ្ជា បទ​បញ្ជា​លើ​បទ​បញ្ជា; បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់; នៅ​ទីនេះ​បន្តិច ហើយ​នៅ​ទីនោះ​បន្តិច; ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទៅ ហើយ​ដួល​ថយ​ក្រោយ ហើយ​ត្រូវ​បាក់បែក ហើយ​ត្រូវ​ជាប់​អន្ទាក់ និង​ត្រូវ​ចាប់​បាន។ អេសាយ 28:9–13។

ខបន្ទាប់នៅក្នុងគម្ពីរអេសាយ សំដៅទៅលើពួកមនុស្សចំអក ដែលគ្រប់គ្រងប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡឹម។ សម្រាប់ពួកមនុស្សចំអកទាំងនោះ «ការសម្រាក និងការធូរស្រាលឡើងវិញ» (ភ្លៀងចុងក្រោយ) ដែលពួកគេបានបដិសេធមិន «ស្តាប់» នោះហើយ ជាអ្វីដែលបណ្តាលឲ្យពួកគេ «ទៅ ហើយដួលថយក្រោយ ហើយត្រូវបាក់បែក ហើយត្រូវជាប់អន្ទាក់ ហើយត្រូវចាប់ខ្លួន»។ ការសាកល្បងនោះ ត្រូវបានដាក់មកដល់ពួកគេតាមរយៈភាសាផ្សេងមួយ ពីព្រោះ អេលីយ៉ា យ៉ូហានបាទីស្ទ និង វីល្លៀម មីល្លឺរ មិនបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលនៅក្នុងសាលាទេវវិទ្យានៃប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពាក់ព័ន្ធរបស់ពួកគេទេ។ សារភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលសាកល្បងអាវេនទីសម៍លាវឌីសេ គឺជាសារ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការអនុវត្ត «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។

នៅពេលដែលរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះដំបូងនៃសប្ដាហ៍ ដែលក្នុងនោះព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញា ត្រូវបានដាក់ត្រួតលើរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះទីពីរ យើងឃើញពន្លឺទំនាយដែលបំភ្លឺអ្វីៗដែលហាក់ដូចជាមិនស៊ីសង្វាក់គ្នា ដែលអាចកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់អ្នកសួរស្រាវជ្រាវ។ សប្ដាហ៍នោះជាពេលដែលអ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញា ត្រូវបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញា ហើយសេចក្ដីសញ្ញាតាមព្រះគម្ពីរត្រូវតែបានបញ្ជាក់ដោយឈាម។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងការឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រមទាំងការគប់ថ្មស្ទេផាន សុទ្ធតែបញ្ជាក់អំពីឈាម។ បន្ទាត់ទាំងពីរនោះតំណាងឲ្យឈាមនៃសេចក្ដីសញ្ញា ហើយបន្ទាត់ទាំងនោះកំពុងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញា។

នៅពេលនាំយកមករួមគ្នា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងការឆ្កាង គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ដំបូង ហើយការឆ្កាង និងការគប់ដុំថ្មស្ទេផាន គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ចុងក្រោយ។ នៅពេលនាំយកមករួមគ្នាជាបន្ទាត់តែមួយ យើងឃើញឈើឆ្កាង និងការដែលមីកែលក្រោកឈរនៅពេលស្ទេផានស្លាប់ ជាសាក្សីពីរនៃពួកយូដាដែលបានបិទត្រាលើការបដិសេធដំណឹងល្អរបស់ពួកគេ។ សេចក្តីស្លាប់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ក៏ជាសេចក្តីស្លាប់របស់សិស្សរបស់ទ្រង់គឺស្ទេផានផងដែរ ដែលជាបុណ្យរំលង នៅពេលបន្ទាត់ទាំងពីរត្រូវបានបញ្ចូលគ្នា។ បីថ្ងៃក្រោយមក ព្រះគ្រីស្ទមានព្រះជន್ಮរស់ឡើងវិញ ជាតង្វាយផលដំបូង។

> ប៉ុន្តែ​ឥឡូវនេះ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​រស់ពី​ស្លាប់​ឡើងវិញ​ហើយ ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​ផល​ដំបូង​នៃ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ដេក​លក់។ ១ កូរិនថូស ១៥:២០។

នៅចន្លោះបុណ្យរំលង និងបុណ្យផ្លែដំបូងនៅថ្ងៃទីបី គឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃបុណ្យនំបុ័ងឥតដំបែ។ នំបុ័ងឥតដំបែមិន «ឡើង» ឡើយ ហើយព្រះគ្រីស្ទមិនបានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីពីរទេ ព្រះអង្គបានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី។ ព្រះគ្រីស្ទ និងស្ទេផានស្លាប់ជាមួយគ្នា ក្នុងការអនុវត្ត «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ប៉ុន្តែស្ទេផានត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញបន្ទាប់ពីព្រះគ្រីស្ទ ពីព្រោះមានលំដាប់មួយក្នុងការរស់ឡើងវិញនៃផ្លែដំបូង។

> ប៉ុន្តែមនុស្សគ្រប់រូប តាមលំដាប់របស់ខ្លួន៖ ព្រះគ្រីស្ទ ជាផលដំបូង; បន្ទាប់មក អស់អ្នកដែលជារបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលព្រះអង្គយាងមក។ ១ កូរិនថូស ១៥:២២។

បុណ្យក្នុងរដូវនិទាឃរដូវ មិនអាចបំបែកចេញពីគ្នាបានទេ ព្រោះវាមានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់ជាមួយគ្នា។ ក្នុងន័យនេះ បុណ្យទី៥០ តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗ ដែលនៅពេលនោះ នឹងមានការធ្វើឡើងវិញនៃការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយសំឡេងទីពីរនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ នឹងហៅអ្នកទាំងឡាយដែលបច្ចុប្បន្នមិនទាន់ស្គាល់ដំណឹងល្អ ឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ ពាក្យ «បាប៊ីឡូន» មានមូលដ្ឋានលើពាក្យ «បាបែល» ដែលមានន័យថា ភាពច្របូកច្របល់ ដ្បិតនៅក្នុងការដួលរលំនៃបាបែល ព្រះបានធ្វើឲ្យភាសាទាំងឡាយច្របូកច្របល់ ហើយនៅបុណ្យទី៥០ ព្រះបានបញ្ច្រាសភាពច្របូកច្របល់នៃភាសាទាំងឡាយ ដើម្បីនាំដំណឹងល្អទៅកាន់ពិភពលោក។ ដូច្នេះ បុណ្យទី៥០ និងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ស្របគ្នា។

នៅថ្ងៃបុណ្យភេនតិកុស្ត អំណោយទាននៃភាសាត្រូវបានប្រទានដល់ពួកសិស្ស ប៉ុន្តែសាររបស់ពួកគេនៅពេលនោះនៅតែត្រូវបានកំណត់ចំពោះពួកយូដាប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលខ្សែបន្ទាត់ទាំងពីរត្រូវបាននាំមករួមគ្នា ភេនតិកុស្តកើតឡើងនៅក្នុងឆ្នាំ 34 នៅពេលដែលស្ទេផានត្រូវបានគេគប់ដុំថ្មសម្លាប់ ហើយបន្ទាប់មកដំណឹងល្អត្រូវបាននាំទៅកាន់អ្នកទាំងឡាយដែលបច្ចុប្បន្នមិនទាន់ស្គាល់ដំណឹងល្អ។

ស្ទេផាន​តំណាង​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ «នៅ​ពេល​ទ្រង់​យាង​មក» ប៉ុន្តែ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ស្លាប់​ជា​មួយ​នឹង​ទ្រង់។ តង្វាយ​ផល​ដំបូង​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​នៃ​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី ហើយ​ក៏​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​នៃ​ការ​ចាប់​ផ្ដើម​បុណ្យ​សប្ដាហ៍​ផង​ដែរ ដែល​ក៏​ជា​បុណ្យ​ថ្ងៃ​ទី​ហាសិប ហើយ​ដែល​រំឭក​ដល់​ការ​ប្រទាន​បញ្ញត្តិ​ទាំង​ដប់​នៅ​ភ្នំ​ស៊ីណាយ។

ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ស្របតាមឈើឆ្កាង ពីព្រោះ ក្នុងចំណោមភស្តុតាងផ្សេងៗទៀត បងស្រី វ៉ៃត៍ បានដាក់ការខកចិត្តរបស់ពួកសិស្សបន្ទាប់ពីឈើឆ្កាង ឲ្យស្របគ្នានឹងការខកចិត្តដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ទាំងឈើឆ្កាង និងថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 សុទ្ធតែជារូបសញ្ញាព្យាករណ៍ជាមុននៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ បុណ្យទីហាសិបក៏ជារូបសញ្ញាព្យាករណ៍នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះដែរ ប៉ុន្តែបុណ្យទីហាសិបបានមកដល់ប្រាំសិបពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីឈើឆ្កាង។ ឈើឆ្កាង ដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយបុណ្យរំលង នាំឲ្យចូលទៅក្នុងលំដាប់នៃបុណ្យជាច្រើន ដែលរំឭកដល់ផ្លូវបុរាណនៃអ៊ីស្រាអែលសម័យបុរាណ ចាប់ពីយប់ដែលទេវតានៃសេចក្ដីស្លាប់បានរំលងអេស៊ីប រហូតដល់ការប្រទានក្រឹត្យវិន័យ។ ទោះបីបុណ្យទាំងនោះមានលក្ខណៈខុសគ្នារបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏ពួកវាត្រូវបានភ្ជាប់ជាប់គ្នាយ៉ាងមិនអាចបំបែកបាន។ ដូច្នេះ ការយករយៈពេលប្រាំសិបពីរថ្ងៃពេញលេញ ចាប់ពីបុណ្យរំលងដល់បុណ្យទីហាសិប មកអនុវត្តជាសញ្ញាសម្គាល់តែមួយ គឺត្រឹមត្រូវ។

ហេតុនេះហើយ កាកបាទ ការស្លាប់របស់ស្ទេផាន និងបុណ្យថ្ងៃទីហាសិប សុទ្ធតែជារូបសញ្ញាជាមុននៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នៅពេលដែលការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិការដែលរីកចម្រើនឡើងលើបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ចាប់ផ្តើមឡើង ខណៈដែលសំឡេងទីពីរនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៨ ចាប់ផ្តើមហៅហ្វូងចៀមមួយទៀតរបស់ព្រះឲ្យចេញពីបាប៊ីឡូន។ នៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់នោះហើយ ដែលការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិការលើក្រុងយេរូសាឡឹមបានមកដល់ ទោះបីជាព្រះក្នុងសេចក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់បានពន្យារពេលការបំផ្លាញព្រះវិហារ និងទីក្រុងពិតប្រាកដ ចេញទៅជិតសែសិបឆ្នាំបន្ទាប់ពីកាកបាទ រហូតដល់ឆ្នាំ 70 ក៏ដោយ។ ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមបុរាណតំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិការដែលរីកចម្រើនឡើង ដែលចាប់ផ្តើមនៅសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលដែល “ការក្បត់សាសនាជាតិ ត្រូវបានបន្តដោយសេចក្តីវិនាសជាតិ”។

សេចក្តីពិតត្រូវបានបង្កើតឡើងលើសក្ខីកម្មរបស់ពីរនាក់ ហើយក្នុងបន្ទាត់ពីរនៃរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញា នោះ យើងឃើញសាក្សីពីរនាក់អំពីការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតនឹងមកដល់។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនោះ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក ១១ ត្រូវបានកំណត់ថាជា «ម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីយ៉ាងធំ»។ «ម៉ោង» នោះ ត្រូវបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសាក្សីពីរនាក់ ដែលបានផ្តល់សក្ខីកម្មអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ។ សក្ខីកម្មរបស់ពួកគេបញ្ចប់ដោយការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ពួកគេ។

ទីបន្ទាល់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះរបស់ពួកគេ ដែលបន្ទាប់មកតាមដោយសេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ពួកគេ ត្រូវបានតំណាងដោយសេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញទាំងរបស់ព្រះយេស៊ូវ និងស្ទេផាន ពីព្រោះ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ស្ទេផានត្រូវបានតំណាងថាបានរស់ឡើងវិញជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ក្នុងពិធីបុណ្យផលដំបូង តង្វាយសំខាន់ពីរត្រូវបានថ្វាយ។

មួយ​ជា​កូនចៀម​ឥត​ខ្ចោះ​កំហុស ហើយ​មួយ​ទៀត​ជា​ដង្វាយ​ស្រូវបាឡេ។ ស្រូវបាឡេ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ផល​ដំណាំ​ដែល​ត្រូវ​មក​តាមក្រោយ ហើយ​កូនចៀម​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ។ ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​មាន​ព្រះជន్మរស់​ឡើងវិញ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី ហើយ​ស្ទេផាន​តំណាង​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​មក​តាមក្រោយ ហើយ​ស្រូវបាឡេ​តំណាង​ឲ្យ​ផល​ដំណាំ​ដែល​ត្រូវ​មក​តាមក្រោយ។ សាក្សី​ទាំង​ពីរ​នៅ​ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អស់​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ទៀត​បាន​មាន​ជីវិត​ឡើងវិញ​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ​ក្រោយមក។ សាក្សី​ទាំង​ពីរ​នោះ​បាន​ត្រូវ​សម្គាល់​ទុក​ជា​និមិត្តរូប​ជាមុន​ដោយ​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ជា​ផល​ដំបូង ដ្បិត​ពួក​គេ​តំណាង​ឲ្យ​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​ជា​ផល​ដំបូង​ដែរ។

> ហើយខ្ញុំបានមើល ឃើញថា មានកូនចៀមមួយឈរលើភ្នំស៊ីយ៉ូន ហើយជាមួយនឹងទ្រង់មានមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលមានព្រះនាមនៃព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់សរសេរនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ។ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយពីស្ថានសួគ៌ ដូចជាសំឡេងទឹកជាច្រើន ហើយដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់យ៉ាងខ្លាំង ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងរបស់អ្នកលេងពិណកំពុងលេងពិណរបស់ពួកគេ។ ហើយពួកគេច្រៀងដូចជាបទចម្រៀងថ្មីមួយនៅចំពោះបល្ល័ង្ក និងនៅចំពោះសត្វមានជីវិតទាំងបួន និងពួកចាស់ទុំ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចរៀនបទចម្រៀងនោះបានឡើយ លើកលែងតែមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដែលត្រូវបានលោះចេញពីផែនដី។ អ្នកទាំងនេះហើយដែលមិនបានបំពុលខ្លួនជាមួយនឹងស្ត្រីៗ ដ្បិតពួកគេជាព្រហ្មចារី។ អ្នកទាំងនេះហើយដែលដើរតាមកូនចៀម ទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលទ្រង់យាងទៅ។ អ្នកទាំងនេះត្រូវបានលោះចេញពីចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ឲ្យធ្វើជាផលដំបូងថ្វាយដល់ព្រះ និងដល់កូនចៀម។ ហើយនៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេ មិនឃើញមានសេចក្តីបោកបញ្ឆោតឡើយ ដ្បិតពួកគេឥតកំហុសនៅចំពោះបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ។ វិវរណៈ 14:1–5។

ដង្វាយស្រូវសាលីនៅក្នុងពិធីបុណ្យផ្លែដំបូង តំណាងឲ្យផលដំណាំដែលត្រូវតាមមកក្រោយ ហើយស្ទេផាននៅក្នុងឆ្នាំ 34 បានតាមមរណភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងឆ្នាំ 31 បើទោះបីជា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ក៏ដោយ ពួកគេបានស្លាប់នៅសញ្ញាសម្គាល់ដូចគ្នា។ ទាក់ទងនឹងដង្វាយផ្លែដំបូង ព្រះគ្រីស្ទជាកូនចៀមដែលត្រូវបានសម្លាប់ ហើយស្ទេផានជាស្រូវសាលី។ តាមប៉ុល «ព្រះគ្រីស្ទ» គឺជា «ផលដំបូងនៃពួកអ្នកដែលបានដេកលក់» ហើយបន្ទាប់មក «អស់អ្នកដែលជារបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលទ្រង់យាងមក»។ មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ គឺជាផ្លែដំបូង ហើយពួកគេជាអ្នក «ដែលដើរតាមកូនចៀម ទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលទ្រង់យាងទៅ»។

ក្នុង «ម៉ោង» នៃ «រញ្ជួយដីដ៏ធំ» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ សាក្សីទាំងពីរ ដែលបានទាយព្រះបន្ទូលអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានសម្លាប់ និងដេកសពនៅតាមវិថីអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ នោះ ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយ ស្ទេផាន ដែលតាមន័យទំនាយ ត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញជាមួយព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែក៏បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវផងដែរ។ ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ «បីថ្ងៃកន្លះ» បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានសម្លាប់ដោយសត្វសាហាវដែលឡើងមកពីរណ្តៅឥតបាត។ ក្នុង «ម៉ោង» ដដែល ដែលពួកគេត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ នោះពួកគេក៏ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាសញ្ញាបដា​មួយផងដែរ។ ដំណើរការនៃការប្រោសពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ និងការឡើងទៅស្ថានសួគ៌របស់ពួកគេ ត្រូវបានគូសបញ្ជាក់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ ហើយវារួមបញ្ចូលទាំងការដែលពួកគេត្រូវបានធ្វើជាគំរូទុកជាមុនដោយការស្លាប់ពិតប្រាកដរបស់ ស្ទេផាន ដូច្នេះហើយតំណាងឲ្យសេចក្តីស្លាប់ខាងវិញ្ញាណមួយ ដែលត្រូវបានសម្រេចលើសាក្សីទាំងពីរ នៅពេលពួកគេត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរពីចលនា​ឡៅឌីសេ នៃទេវតាទីបី ទៅកាន់ចលនា​ភីឡាដែលហ្វៀ នៃទេវតាទីបី។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «មានរឿងមួយប្រាកដណាស់៖ អ្នកអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ​ទាំងឡាយ​ណា​ដែលឈរនៅក្រោមទង់របស់សាតាំង នឹងបោះបង់ជំនឿរបស់ខ្លួនជាមុនសិន ចំពោះសេចក្ដីព្រមាន និងការស្តីបន្ទោស​ដែលមាននៅក្នុង​សក្ខីបទ​ទាំងឡាយ​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ។»

> «ការអំពាវនាវឲ្យមានការថ្វាយខ្លួនកាន់តែពេញលេញ និងការបម្រើដ៏បរិសុទ្ធជាងមុន កំពុងត្រូវបានប្រកាស ហើយនឹងបន្តត្រូវបានប្រកាស។ មនុស្សខ្លះដែលឥឡូវនេះកំពុងបញ្ចេញយោបល់ស្នើសុំរបស់សាតាំង នឹងត្រឡប់មកមានស្មារតីត្រឹមត្រូវវិញ។ មានអ្នកខ្លះដែលស្ថិតនៅក្នុងមុខតំណែងសំខាន់ៗនៃសេចក្ដីទុកចិត្ត ប៉ុន្តែមិនយល់អំពីសេចក្ដីពិតសម្រាប់ពេលវេលានេះទេ។ សារនោះត្រូវតែប្រគល់ឲ្យពួកគេ។ ប្រសិនបើពួកគេទទួលយកវា ព្រះគ្រីស្ទនឹងទទួលយកពួកគេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាអ្នករួមការងារជាមួយទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធមិនព្រមស្តាប់សារនោះទេ ពួកគេនឹងឈរនៅក្រោមទង់ខ្មៅរបស់ម្ចាស់អង្គម្ចាស់នៃសេចក្ដីងងឹត។»

> «ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​និយាយ​ថា សេចក្តី​ពិត​ដ៏​មាន​តម្លៃ​សម្រាប់​ពេល​វេលា​នេះ កំពុង​តែ​បើក​សម្ដែង​កាន់​តែ​ច្បាស់​ឡើងៗ​ដល់​ចិត្ត​គំនិត​របស់​មនុស្ស។ ក្នុង​ន័យ​ពិសេស​មួយ បុរស និង​ស្ត្រី​ត្រូវ​បរិភោគ​សាច់​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ហើយ​ផឹក​ព្រះ​លោហិត​របស់​ទ្រង់។ នឹង​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន​នៃ​ការ​យល់​ដឹង ព្រោះ​សេចក្តី​ពិត​អាច​ពង្រីក​ខ្លួន​បាន​ឥត​ឈប់​ឈរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ប្រភព​ដើម​នៃ​សេចក្តី​ពិត នឹង​យាង​មក​ក្នុង​ការ​រួបរួម​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ ហើយ​កាន់​តែ​ជិត​ស្និទ្ធ​ថែម​ទៀត ជាមួយ​អស់​អ្នក​ដែល​បន្ត​ស្វែង​រក​ដើម្បី​ស្គាល់​ទ្រង់។ កាល​ណា​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ទទួល​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ជា​នំបុ័ង​ពី​ស្ថាន​សួគ៌ ពួក​គេ​នឹង​ដឹង​ថា ការ​យាង​ចេញ​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​ដូច​ជា​ពេល​ព្រឹក។ ពួក​គេ​នឹង​ទទួល​កម្លាំង​ខាង​វិញ្ញាណ ដូច​ជា​រូប​កាយ​ទទួល​កម្លាំង​ខាង​សាច់​ឈាម នៅ​ពេល​បរិភោគ​អាហារ។»

> «យើងមិនបានយល់ផែនការរបស់ព្រះអម្ចាស់យ៉ាងពេញលេញទេ ក្នុងការនាំកូនចៅអ៊ីស្រាអែលចេញពីទាសភាពនៅអេស៊ីប ហើយដឹកនាំពួកគេឆ្លងកាត់ទីរហោស្ថានចូលទៅក្នុងស្រុកកាណាន។»

> «ខណៈដែលយើងប្រមូលយកកាំរស្មីដ៏ទេវភាពដែលកំពុងភ្លឺចេញពីដំណឹងល្អ នោះយើងនឹងទទួលបានការយល់ឃើញកាន់តែច្បាស់អំពីប្រព័ន្ធសាសនាយូដា ហើយនឹងកាន់តែឱ្យតម្លៃយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះសេចក្តីពិតសំខាន់ៗរបស់វា។ ការស្រាវជ្រាវរកសេចក្តីពិតរបស់យើងនៅមិនទាន់ពេញលេញនៅឡើយទេ។ យើងទើបតែប្រមូលបានតែប៉ុន្មានកាំរស្មីនៃពន្លឺប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលមិនមែនជាសិស្សនៃព្រះបន្ទូលជារៀងរាល់ថ្ងៃ នឹងមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហានានានៃប្រព័ន្ធសាសនាយូដាបានឡើយ។ ពួកគេនឹងមិនយល់អំពីសេចក្តីពិតដែលត្រូវបានបង្រៀនដោយសេវាកិច្ចក្នុងព្រះវិហារទេ។ កិច្ចការរបស់ព្រះត្រូវបានរាំងស្ទះដោយការយល់ដឹងបែបលោកិយចំពោះផែនការដ៏ធំរបស់ទ្រង់។ ជីវិតនាពេលអនាគតនឹងបើកបង្ហាញអត្ថន័យនៃក្រឹត្យវិន័យដែលព្រះគ្រីស្ទ ទ្រង់ដែលបានគង់នៅក្នុងសសរពពក បានប្រទានដល់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់»។ Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles