Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខមួយរយកៅសិបប្រាំបី

ការប្រមូលផ្តុំដ៏ទេវភាព និងការស្របសមតាមទំនាយ៖ តួនាទីរបស់ ១៤៤,០០០ ក្នុងក្របខណ្ឌអេស្កាតូឡូស៊ីនៃ ដានីយ៉ែល ១១:៤០

Author

Jeff Pippenger

Published

May 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងដាក់បន្ទាត់នៃស្ថាប័នប៉ាប បន្ទាត់នៃសាធារណរដ្ឋនិយមដែលបានក្បត់ជំនឿ បន្ទាត់នៃប្រូតេស្តង់និយមដែលបានក្បត់ជំនឿ និងបន្ទាត់នៃមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំងនៃខទីសែសិប ក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកដប់មួយ។ បច្ចុប្បន្ននេះ យើងកំពុងពិភាក្សាថា ព្រះគ្រីស្ទប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ពីរដង ហើយគ្រប់រូបភាពទាំងអស់នៃការប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ តំណាងឲ្យដំណើរការបោះត្រាចុងក្រោយនៃមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។

នៅពេលដែលនិមិត្តសញ្ញាដ៏ទេវភាពមួយចុះមកក្នុងខ្សែបន្ទាត់កំណែទម្រង់មួយ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ប្រមូលផ្តុំប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើសមួយក្រុម ហើយបន្ទាប់មកពួកគេត្រូវបានសាកល្បង។ នៅចុងបញ្ចប់នៃដំណើរការសាកល្បង នោះមានការបែកខ្ញែកមួយ ហើយបន្ទាប់ពីនោះទ្រង់ប្រមូលផ្តុំប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើសទាំងនោះជាលើកទីពីរ ទោះបីជាមានមនុស្សជាច្រើនត្រូវបានទុកឲ្យនៅពីក្រោយដោយសារបរាជ័យក្នុងដំណើរការសាកល្បងក៏ដោយ។ ព្រះគ្រីស្ទបានចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំសិស្សរបស់ទ្រង់នៅពេលពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ទ្រង់ ហើយនៅឯឈើឆ្កាង សិស្សទាំងនោះបានបែកខ្ញែក។ បន្ទាប់ពីការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានប្រមូលផ្តុំសិស្សរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ មុនថ្ងៃបុណ្យទី៥០។ ខ្សែបន្ទាត់នេះបានបញ្ជាក់ថា ការប្រមូលផ្តុំជាលើកទីពីរមួយត្រូវបានសម្រេចលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ មុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយថ្ងៃបុណ្យទី៥០។ ឈើឆ្កាងបង្ហាញអំពីការខកចិត្តមួយ ហើយបន្ទាប់មកមានការប្រមូលផ្តុំជាលើកទីពីរ។

ការប្រមូលផ្ដុំលើកទីពីរ បន្ទាប់ពីឈើឆ្កាង បានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទយាងចុះមក បន្ទាប់ពីការជួបជុំជាមួយព្រះបិតារបស់ទ្រង់ ក្រោយការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់។ នៅពេលនិមិត្តសញ្ញាដ៏ទេវភាពយាងចុះមក ប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវបរិភោគសារ ហើយបន្ទាប់ពីព្រះគ្រីស្ទយាងចុះមក ទ្រង់បានបរិភោគអាហារជាមួយនឹងសិស្សទាំងឡាយ។

> ហើយកាលទ្រង់គង់នៅតុជាមួយនឹងគេ ទ្រង់បានយកនំបុ័ងមក ប្រទានពរ ហើយកាច់ រួចប្រគល់ឲ្យគេ។ នោះភ្នែករបស់គេក៏ត្រូវបានបើកឡើង ហើយគេស្គាល់ទ្រង់; ប៉ុន្តែទ្រង់ក៏បាត់ពីមុខគេ។ លូកា 24:30, 31.

នៅក្នុង​ការ​ជួបជុំ​លើក​ទីពីរ​បន្ទាប់​ពី​ឈើឆ្កាង ព្រះគ្រីស្ទ «បាន​ផ្លុំ» ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មក​លើ​ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់។

> «ព្រះគ្រីស្ទបានផ្លុំដង្ហើមលើពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ដោយប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងប្រទានសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ទ្រង់ដល់ពួកគេ នោះគ្រាន់តែដូចជាចំណុចទឹកបន្តិចបន្តួចមុនភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងបរិបូរណ៍ ដែលនឹងត្រូវប្រទាននៅថ្ងៃបុណ្យភេនតិកុស្តប៉ុណ្ណោះ»។ Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

ក្នុង​ការប្រមូលផ្តុំ​លើក​ទីពីរ​បន្ទាប់ពី​ការ​ខកចិត្ត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 19 ខែ​មេសា ឆ្នាំ 1844 ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ដក​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ពី​កំហុស​នៃ​ឆ្នាំ 1843។

> «មនុស្សស្មោះត្រង់ទាំងនោះ ដែលបានខកចិត្ត ហើយមិនអាចយល់បានថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេមិនបានយាងមក មិនត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតក្នុងសេចក្ដីងងឹតឡើយ។ ម្តងទៀត ពួកគេត្រូវបានដឹកនាំឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ដើម្បីស្រាវជ្រាវអំពីកាលកំណត់ទំនាយ។ ព្រះហស្តនៃព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានដកចេញពីតួលេខទាំងនោះ ហើយកំហុសក៏ត្រូវបានពន្យល់បកស្រាយ។ ពួកគេបានឃើញថា កាលកំណត់ទំនាយបានលាតសន្ធឹងរហូតដល់ឆ្នាំ 1844 ហើយភស្តុតាងដដែល ដែលពួកគេបានលើកឡើងដើម្បីបង្ហាញថា កាលកំណត់ទំនាយបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1843 នោះ បានបញ្ជាក់ថា កាលកំណត់ទាំងនោះនឹងផុតកំណត់នៅឆ្នាំ 1844»។ Early Writings, 237.

នៅពេលនៃការខកចិត្ត ទេវតាទីពីរបានចុះមក ដោយមាន «សំណេរមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់»។

> «ទេវតាដ៏មានអំណាចមួយទៀត ត្រូវបានតែងតាំងឲ្យចុះមកផែនដី។ ព្រះយេស៊ូវបានដាក់សំណេរមួយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ហើយនៅពេលដែលគាត់មកដល់ផែនដី គាត់បានស្រែកឡើងថា “បាប៊ីឡូនបានដួលរលំហើយ បានដួលរលំហើយ”»។ Early Writings, 247.

ដំណើរការនៃការសាកល្បង ដែលបានចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹងការមកដល់របស់ទេវតាទីពីរ បានបញ្ចប់នៅឯការប្រជុំជំរំ Exeter នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះ ហើយសារនោះបានរីករាលដាលដូចជារលកជំនន់សមុទ្រ។ ដំណើរការនៃការសាកល្បងនោះ ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់យ៉ាងច្បាស់លាស់បន្ទាប់ពីឈើឆ្កាង នៅពេលដែលអំឡុងពេលរហូតដល់ការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅថ្ងៃបុណ្យ Pentecost ត្រូវបាននាំមុខដោយរយៈពេលហាសិបថ្ងៃ ដែលក្រោយមកត្រូវបានបង្កើតឡើងពីរយៈពេលសែសិបថ្ងៃ បន្ទាប់មកដោយរយៈពេលដប់ថ្ងៃ ដែលបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃបុណ្យ Pentecost។

> «ប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវតែលើកចិត្តឡើងទៅរកទ្រង់ជានិច្ចក្នុងការអធិស្ឋាន។ ក្រោយពីសិស្សដំបូងៗបានចំណាយពេលដប់ថ្ងៃក្នុងការទូលអង្វរ បន្ទាប់ពីបានដាក់ចោលភាពខុសគ្នាទាំងអស់ ហើយបានរួបរួមគ្នាក្នុងការពិនិត្យចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ក្នុងការសារភាព និងការលះបង់អំពើបាប ហើយក្នុងការចូលមកជិតគ្នាក្នុងសាមគ្គីភាពដ៏បរិសុទ្ធ នោះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក៏បានយាងមកលើពួកគេ ហើយព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះគ្រីស្ទក៏បានសម្រេច។ មានការបង្ហូរចុះយ៉ាងអស្ចារ្យនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ភ្លាមៗនោះក៏មានសូរសំឡេងមួយពីស្ថានសួគ៌ ដូចជាខ្យល់ខ្លាំងបក់គំហុកមក ហើយវាបានពេញផ្ទះទាំងមូលដែលពួកគេកំពុងអង្គុយនៅនោះ។ «ហើយនៅថ្ងៃដដែលនោះ មានមនុស្សប្រមាណបីពាន់នាក់ត្រូវបានបន្ថែមចូលជាមួយពួកគេ»។ Review and Herald, March 11, 1909.

នៅក្នុងរយៈពេលសែសិបថ្ងៃនោះ ព្រះគ្រីស្ទបានស្ថិតនៅជាមួយ ដើម្បីបង្រៀនពួកសិស្ស ហើយបន្ទាប់មក ទ្រង់បានយាងឡើងស្ថានសួគ៌។ ដប់ថ្ងៃដែលបានបន្តមកក្រោយ គឺជារយៈពេលនៃការរៀបចំជាមុន សម្រាប់ការចាក់ទ្រង់ទ្រាយនៅថ្ងៃបុណ្យទីហាសិបនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ រយៈពេលសែសិបថ្ងៃនៃការបង្រៀនបន្ទាប់ពីឈើឆ្កាង ស្របគ្នានឹងថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ការចាប់ផ្តើមនៃកិច្ចប្រជុំជំរុំ Exeter នៅថ្ងៃទី 12 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844។ ដប់ថ្ងៃដែលបាននាំមុខថ្ងៃបុណ្យទីហាសិប តំណាងឲ្យថ្ងៃទី 12 ដល់ថ្ងៃទី 17 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែលពួក Millerites បានរួបរួមគ្នាលើសារនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលត្រូវបាននាំមកដោយ Samuel Snow។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំជំរុំនោះ មនុស្សពីរក្រុមត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ ហើយមានតែក្រុមមួយប៉ុណ្ណោះដែលបានទទួលការចាក់ទ្រង់ទ្រាយនៅថ្ងៃបុណ្យទីហាសិប នៅចុងបញ្ចប់នៃកិច្ចប្រជុំ។ ក្នុងរយៈពេលនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសែសិបថ្ងៃ មនុស្សមួយក្រុមបានទទួលការបង្រៀន ខណៈក្រុមមួយទៀតបានបដិសេធការបង្រៀននោះ។ នៅពេលសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ មនុស្សមួយក្រុមមានប្រេង ខណៈក្រុមមួយទៀតមិនមានទេ។

> «កាលកូនកំលោះយឺតពេល នាងទាំងអស់ក៏ងោក ហើយដេកលក់»។ ដោយការយឺតពេលរបស់កូនកំលោះ នោះតំណាងឲ្យការកន្លងផុតទៅនៃពេលវេលាដែលគេបានរំពឹងថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមក ការខកចិត្ត និងភាពហាក់ដូចជាពន្យារពេល។ នៅក្នុងគ្រានៃភាពមិនច្បាស់លាស់នេះ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកដែលរាក់រាន និងអ្នកដែលមានចិត្តពាក់កណ្តាល ក៏ចាប់ផ្តើមរង្គោះរង្គើភ្លាម ហើយការខិតខំរបស់ពួកគេក៏ធូរស្រាលចុះ; ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេបានស្ថិតលើការស្គាល់ព្រះគម្ពីរដោយផ្ទាល់ខ្លួន នោះមានថ្មដាខាងក្រោមជើងរបស់ពួកគេ ដែលរលកនៃការខកចិត្តមិនអាចលាងបោកចេញបានឡើយ។ «នាងទាំងអស់ក៏ងោក ហើយដេកលក់»; មួយក្រុមស្ថិតនៅក្នុងការមិនខ្វល់ខ្វាយ និងការបោះបង់សេចក្តីជំនឿរបស់ខ្លួន ចំណែកឯក្រុមមួយទៀតរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ រហូតដល់មានពន្លឺកាន់តែច្បាស់ត្រូវបានប្រទានឲ្យ។ ទោះយ៉ាងណា ក្នុងរាត្រីនៃការសាកល្បង នោះក្រុមចុងក្រោយហាក់ដូចជាបាត់បង់ទៅខ្លះៗនូវក្តីឧស្សាហ៍ និងការលះបង់របស់ខ្លួន។ ពួកដែលមានចិត្តពាក់កណ្តាល និងរាក់រាន មិនអាចពឹងផ្អែកលើសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូនខ្លួនបានទៀតឡើយ។ ម្នាក់ៗត្រូវតែឈរ ឬដួល ដោយខ្លួនឯង»។ The Great Controversy, 395.

ក្នុងអំឡុងពេលដប់ថ្ងៃដែលនាំទៅដល់ថ្ងៃបុណ្យទី៥០ និងរយៈពេលនៃការប្រជុំជំរុំនៅ Exeter ព្រះគ្រីស្ទបានប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ជាមុនសិន មុនពេលរាស្ត្រទាំងនោះនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅកាន់លោកិយ។ នៅពេលទេវតាទីបីបានចុះមកនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហ្វូងតូចនោះបានខកចិត្តម្តងទៀត ហើយត្រូវបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ប៉ុន្តែរយៈពេលនៃការបង្រៀនមួយបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ខណៈដែលព្រះគ្រីស្ទបានដឹកនាំរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។ នៅឆ្នាំ 1849 ព្រះអម្ចាស់បានលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ចេញជាលើកទីពីរ ដើម្បីប្រមូលម្តងទៀតអ្នកទាំងឡាយដែលទ្រង់បានប្រមូលចេញពីការខកចិត្តនៅថ្ងៃទី 19 ខែមេសា និងថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។

នៅឆ្នាំ 1844 ការណែនាំនោះទាក់ទងនឹងសារដែលទេវតាទីបីកាន់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់បានចុះមក ប៉ុន្តែក្នុង “អំឡុងពេលនៃការសង្ស័យ និងភាពមិនប្រាកដប្រជា” ដែលបានបន្តបន្ទាប់ពីការខកចិត្តដ៏ធំនោះ មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់ផ្លូវរបស់ខ្លួន។ ដល់ឆ្នាំ 1849 កិច្ចការនៃការប្រមូលហ្វូងតូចៗដែលខ្ចាត់ខ្ចាយត្រូវបានចាប់ផ្តើម ប៉ុន្តែអ្វីដែលប្រវត្តិសាស្ត្រនោះបានបង្ហាញគឺការបរាជ័យនៅឆ្នាំ 1863 និងកាដែសទីមួយសម្រាប់អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប។ ជ័យជម្នះនាពេលអនាគតរបស់មួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ និងកិច្ចការរបស់ពួកគេនៅកាដែសទីពីរ ត្រូវបានពន្យារពេល។

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យាងចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ទ្រង់បានប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ ប្រទានអាហារខាងវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ឲ្យពួកគេបរិភោគ ផ្លុំវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់មកលើរាស្ត្រនោះ ខណៈដែលទ្រង់បានចាប់ផ្តើមប្រោះទឹកភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយទ្រង់ក៏បានផ្តើមដំណើរការនៃការសាកល្បងមួយផងដែរ ដែលនាំទៅដល់ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 នៅពេលដែលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយបានខកចិត្ត ហើយត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ។ អស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ពួកគេបានស្លាប់នៅតាមផ្លូវ។ ទាំងរយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ និងរយៈពេលសែសិបថ្ងៃនៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ សុទ្ធតែតំណាងឲ្យទីរហោស្ថានមួយ។ នេះក៏ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចាប់ពីថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ថ្ងៃទី 12 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844 ហើយក៏ដោយរយៈពេលចាប់ពីថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ឆ្នាំ 1849 ផងដែរ។

ចាប់ពីខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលជារយៈពេលដប់ថ្ងៃមុនបុណ្យភេនទីកុស្ត ការប្រជុំជំរុំនៅ Exeter ចាប់ពីថ្ងៃទី 12 ខែសីហា រហូតដល់ថ្ងៃទី 17 ខែសីហា និងរយៈពេលចាប់ពីឆ្នាំ 1849 រហូតដល់ឆ្នាំ 1863 សុទ្ធតែស្របគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកវាតំណាងឲ្យរយៈពេលនៃការប្រមូលផ្តុំលើកទីពីរនៃរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ រយៈពេលចាប់ពីការខកចិត្ត រហូតដល់ការចាក់ទម្លាក់នៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ត្រូវបានបែងចែកជាពីររយៈពេលដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃខទីសែសិបនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទីដប់មួយ មានការតំណាងឲ្យខ្សែបន្ទាត់នៃព្រូតេស្តង់ភាពក្បត់ជំនឿ (សាសនាចក្រតាមឈ្មោះ), ខ្សែបន្ទាត់នៃអាតវេនទីសទីប្រាំពីរបែបឡាវឌីសេ (អាតវេនទីសតាមឈ្មោះ), ខ្សែបន្ទាត់នៃកាតូលិកនិយម និងខ្សែបន្ទាត់នៃព្រូតេស្តង់ភាពពិត។ ខ្សែបន្ទាត់ទាំងបួននោះបង្ហាញព្រូតេស្តង់ភាពពិត ក្នុងការជជែកវិវាទជាមួយនឹងសម្ព័ន្ធភាពបីជាន់នៃនាគ (យូដាស), សត្វសាហាវ (កាតូលិកនិយម) និងហោរាក្លែងក្លាយ (ព្រូតេស្តង់ភាពក្បត់ជំនឿ)។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងដដែលនោះ ខ្សែបន្ទាត់នៃសាធារណរដ្ឋនិយមក្បត់សាសនាក៏ត្រូវបានបង្ហាញផងដែរ។ នៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នោះ ជម្លោះមួយរវាងគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ (នាគ) និងគណបក្សសាធារណរដ្ឋ (រូបនៃសត្វ) ត្រូវបានតំណាងឡើង។ គណបក្សសាធារណរដ្ឋត្រូវដឹកនាំក្នុងការបង្កើតរូបនៃសត្វ ហើយដោយការធ្វើដូច្នោះ វាបង្ហាញលក្ខណៈព្យាករណ៍នៃសត្វ (អំណាចសម្តេចប៉ាប)។ នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ អំណាចសម្តេចប៉ាប ដែលជាស្តេចខាងជើង ហើយក៏ជាសត្វផងដែរ ត្រូវបានប្រគល់ឲ្យប្រទេសអេហ្ស៊ីប (នាគ) ជាប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់សេវាកម្មដែលបានប្រព្រឹត្ត ដោយសារត្រូវបានព្រះប្រើជាឧបករណ៍នៃការជំនុំជម្រះ។

> បុត្រាមនុស្ស​អើយ នេប៊ូក្នេសារ ស្តេច​ក្រុង​បាប៊ីឡូន បាន​បញ្ជា​កងទ័ព​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​បម្រើ​កិច្ចការ​យ៉ាង​ធំ​ទាស់​នឹង​ក្រុង​ទីរ៉ុស៖ គ្រប់​ក្បាល​ត្រូវ​បាន​កោរ​រហូត​ទំពែក ហើយ​គ្រប់​ស្មា​ត្រូវ​បាន​ខាត់​រហូត​របក​ចេញ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់ និង​កងទ័ព​របស់​ទ្រង់​មិន​បាន​ទទួល​ឈ្នួល​អ្វី​ពី​ក្រុង​ទីរ៉ុស សម្រាប់​កិច្ចការ​ដែល​ខ្លួន​បាន​បម្រើ​ទាស់​នឹង​វា​ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ មើល៍ អញ​នឹង​ប្រគល់​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ដល់​នេប៊ូក្នេសារ ស្តេច​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ហើយ​ទ្រង់​នឹង​យក​បណ្ដា​ជន​ជា​ច្រើន​របស់​វា ហើយ​យក​របស់​របូត​របស់​វា ហើយ​យក​របស់​ដែល​ត្រូវ​ចាប់​យក​របស់​វា ហើយ​នោះ​នឹង​ជា​ឈ្នួល​សម្រាប់​កងទ័ព​របស់​ទ្រង់។ អញ​បាន​ប្រគល់​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ឲ្យ​ទ្រង់​ជា​បំណាច់​សម្រាប់​ការនឿយហត់​ដែល​ទ្រង់​បាន​បម្រើ​ទាស់​នឹង​វា ដោយ​ព្រោះ​ពួកគេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ការ​នោះ​សម្រាប់​អញ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ អញ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្នែង​នៃ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​ពន្លក​ឡើង ហើយ​អញ​នឹង​ប្រទាន​ឲ្យ​ឯង​មាន​ការ​បើក​មាត់​នៅ​កណ្ដាល​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ដឹង​ថា អញ​ជា​ព្រះ​យេហូវ៉ា។ អេសេគាល 29:18–21។

ក្នុងអត្ថបទនោះ នេប៊ុខ្នេសារ ដែលជា​ស្តេច​ខាង​ជើង ត្រូវបាន​ប្រទាន​ទឹកដី​អេស៊ីព្ទ​ជា​ថ្លៃឈ្នួល​របស់​គាត់ ដូច្នេះហើយ​វា​ជា​និមិត្តរូប​ថា នៅ​គ្រា​ចុងក្រោយ អំណាច​សម្តេចប៉ាប​ត្រូវបាន​ប្រទាន​អេស៊ីព្ទ ដែលជា​នាគ ដែលជា​ស្តេច​ទាំង​ដប់ គឺ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ដែលព្រមព្រៀង​ប្រគល់​នគរ​ទី​ប្រាំពីរ​របស់​ពួកគេ​ដល់​សត្វ​សាហាវ សម្រាប់​រយៈពេល​ខ្លី​មួយ។

> ហើយ​ស្នែង​ដប់​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នៅ​លើ​សត្វសាហាវ នោះ​ពួក​វា​នឹង​ស្អប់​ស្រី​ពេស្យា ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​វិនាស​ទទេ​ស្អាត និង​អាក្រាត ហើយ​នឹង​ស៊ី​សាច់​របស់​នាង ហើយ​ដុត​នាង​ដោយ​ភ្លើង។ ដ្បិត​ព្រះ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​ឲ្យ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​តែមួយ​គ្នា ហើយ​ប្រគល់​អាណាចក្រ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ដល់​សត្វសាហាវ ទាល់តែ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​សម្រេច។ វិវរណៈ 17:16, 17។

ការបង់ប្រាក់តាមទំនាយនេះ ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខទី ៤២។

> ព្រះអង្គ​នឹង​លាត​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ទៅ​លើ​បណ្តា​ប្រទេស​ផង​ដែរ ហើយ​ស្រុក​អេស៊ីប​នឹង​មិន​អាច​រួច​ផុត​បាន​ឡើយ។ ដានីយ៉ែល 11:42។

សម្តេចប៉ាបភាពមានឥទ្ធិពលលើអំណាចនាគ ក្នុងសម័យភ្លៀងចុងក្រោយ ពីព្រោះការទូទាត់នេះត្រូវបានបំពេញ «ក្នុង» «ថ្ងៃ» ដែលព្រះ «ធ្វើឲ្យស្នែងនៃវង្សអ៊ីស្រាអែលដុះលូតឡើង»។ គឺភ្លៀងនោះហើយដែលធ្វើឲ្យអ៊ីស្រាអែលរបស់ព្រះដុះលូតឡើង ហើយថ្ងៃនោះបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ដែលជាថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត។

> អ្នកដែលចេញមកពីយ៉ាកុប នឹងឲ្យចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ; អ៊ីស្រាអែលនឹងរីកផ្កា ហើយលូតកូនក្លាយជាផ្លែ ហើយបំពេញផ្ទៃលោកិយទាំងមូលដោយផល។ តើទ្រង់បានវាយគាត់ ដូចជាទ្រង់បានវាយពួកអ្នកដែលវាយគាត់ឬ? ឬគាត់ត្រូវបានសម្លាប់ ស្របតាមការសម្លាប់របស់ពួកអ្នកដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយគាត់ឬ? ដោយកម្រិតកំណត់ នៅពេលវាលូតចេញមក នោះទ្រង់នឹងជជែកវែកញែកជាមួយវា; ទ្រង់ទប់ខ្យល់ដ៏កាចសាហាវរបស់ទ្រង់ នៅថ្ងៃនៃខ្យល់ខាងកើត។ ដូច្នេះ ដោយការនេះ អំពើទុច្ចរិតរបស់យ៉ាកុបនឹងត្រូវបានជម្រះចេញ; ហើយនេះជាផលទាំងស្រុង ដើម្បីដកអំពើបាបរបស់គាត់ចេញ; នៅពេលដែលគាត់ធ្វើឲ្យថ្មទាំងអស់នៃអាសនៈ ដូចជាថ្មស ដែលត្រូវបានវាយបំបែកជាបំណែកៗ នោះបង្គោលព្រៃបូជា និងរូបព្រះនឹងមិនឈរឡើងទៀតឡើយ។ អេសាយ 27:6–9។

អេស៊ីប​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឲ្យ​សត្វ​សាហាវ​ប៉ាប ក្នុង​ពេល​ដែល​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ។ ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​ជា​តំណក់​នៅ​ពេល​ខ្យល់​ពី​ទិស​កើត ដែល​តំណាង​ឲ្យ​អ៊ីស្លាម​នៃ​វេទនា​ទី​បី ត្រូវ​បាន «ទប់» ឬ​រារាំង នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ បន្ទាប់​មក ភ្លៀង​នោះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ត្រូវ​បាន​វាស់វែង (បាញ់​ជា​តំណក់) មក​លើ​អ៊ីស្រាអែល ខណៈ​ពួកគេ​ចាប់ផ្តើម​ដុះ​ពន្លក។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ចូល​មក​ដល់ ពេល​ដែល​វេទនា​ទី​បី​ត្រឡប់​មក​វិញ​ម្តង​ទៀត ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ចេញ​ដោយ​ឥត​វាស់វែង។ នៅ​ចន្លោះ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 និង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ឆាប់ៗ​នេះ «អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យ៉ាកុប» ត្រូវ​បាន​សម្អាត​បំបាត់ ហើយ​ពាក្យ​ហេព្រើរ​ដែល​ប្រែ​ថា «សម្អាត​បំបាត់» មាន​ន័យ​ថា «បាន​ធ្វើ​ដង្វាយ​ធួន»។ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ សត្វ​សាហាវ​ប៉ាប​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​អេស៊ីប (នាគ) ឲ្យ ខណៈ​ដែល​ស្តេច​ទាំង​ដប់​នោះ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជាមួយ​សាសនាចក្រ​ប៉ាប ដោយ​បង្កើត​រូប​សត្វ​សាហាវ​មួយ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក។

មុនពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ចំពេលនៃការបោះត្រារបស់មនុស្សមួយរយសែសិបបួនពាន់ ស្នែងសាធារណរដ្ឋដែលបានក្បត់ជំនឿ បង្កើតរូបឆ្លាក់ដល់សត្វសាហាវ រួមជាមួយស្នែងប្រូតេស្តង់ដែលបានក្បត់ជំនឿ ហើយនៅក្នុងខ្សែព្យាករណ៍នោះ គណបក្សសាធារណរដ្ឋឈ្នះលើគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ពីព្រោះគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យជាអំណាចនាគ ហើយគណបក្សសាធារណរដ្ឋជាអំណាចដែលបង្កើតរូបឆ្លាក់នៃអំណាចប៉ាប។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្យាករណ៍​នៃ​សត្វ​មហិមា​ផែនដី គេ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ទាំង​ចុងបញ្ចប់​នៃ​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ និង​ចុងបញ្ចប់​នៃ​គណបក្ស​សាធារណរដ្ឋ។ គណបក្ស​ទាំង​ពីរ​នោះ​បង្កើត​ជា​ស្នែង​នៃ​លទ្ធិ​សាធារណរដ្ឋ ប៉ុន្តែ​វា​បង្ហាញ​ពី​ការ​តស៊ូ​ខាង​ក្នុង​មួយ ដែល​រត់​កាត់​ពេញ​មួយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​មូល​នៃ​សត្វ​មហិមា​ផែនដី។ ស្នែង​នោះ (សាធារណរដ្ឋ) មាន​អនុលោក​ខ្នាត​តូច​ខាង​ក្នុង​មួយ​នៃ​ស្នែង​ទាំង​ពីរ​របស់​សត្វ​មហិមា​ផែនដី។

នៅ​ក្នុង​សក្ខីភាព​អំពី​នគរ​របស់​ពួក​មេឌី និង​ពែរ្ស ស្នែង​ចុង​ក្រោយ​នោះ​បាន​កើន​ឡើង​ខ្ពស់​ជាង​គេ ហើយ​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​មុន​គេ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​អាមេរិក ប៉ុន្តែ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់ គណបក្ស​សាធារណរដ្ឋ​កើន​ឡើង​ខ្ពស់​ជាង ហើយ​មាន​អំណាច​លើ​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ។ នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ពួក​ប្រជាធិបតេយ្យ​សកលនិយម ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បំផុស​ដោយ​នាគ បាន​ងើប​ឡើង​ពី​អណ្ដូង​គ្មាន​បាត​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១១ ហើយ​បាន​សម្លាប់​ពួក​សាធារណរដ្ឋ ដោយ​លួច​បន្លំ​ការ​បោះឆ្នោត​ឆ្នាំ ២០២០។ សង្គ្រាម​របស់​ពួក​គេ​ប្រឆាំង​នឹង Trump (និង​ពួក​សាធារណរដ្ឋ) បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ប្រកាស​ការ​ឈរ​បេក្ខភាព​របស់​គាត់​នៅ​ឆ្នាំ ២០១៥ ហើយ​វា​បាន​តែ​កាន់តែ​តឹងរ៉ឹង​ឡើង​ពី​ចំណុច​នោះ​តទៅ។

នៅពេលដែលពួកប្រជាធិបតេយ្យបានលួចបន្លំការបោះឆ្នោតនៅឆ្នាំ 2020 បន្ទាប់មកពួកគេបានបង្កើតការកាត់ក្តីរបស់ Pelosi ឡើង ប៉ុន្តែពេលដែល Trump បានប្រកាសយុទ្ធនាការលើកទីបីរបស់លោកនៅឆ្នាំ 2022 សេចក្ដីភ័យខ្លាចក៏បានមកលើពួកប្រជាធិបតេយ្យ ហើយកំហឹងរបស់ពួកគេក៏កាន់តែកើនឡើងតែប៉ុណ្ណោះ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេបានមកប្រឆាំងនឹង Trump និងអ្នកគាំទ្ររបស់លោកដោយសេចក្ដីកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះពួកគេបានដឹងថា ពេលវេលារបស់ពួកគេខ្លីណាស់។ ពួកគេបានអបអរសាទរមរណភាពរបស់លោក ប៉ុន្តែនៅពេលដែលលោកបានក្រោកឈរឡើង សេចក្ដីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងក៏បានធ្លាក់មកលើពួកគេ។

> ហើយ​កាលណា​ពួកគេ​បាន​បញ្ចប់​ទីបន្ទាល់​របស់​ខ្លួនហើយ សត្វ​សាហាវ​ដែល​ឡើង​មក​ពី​អណ្ដូង​ជ្រៅ​ឥត​បាត នឹង​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ទាស់​នឹង​ពួកគេ ហើយ​នឹង​ឈ្នះ​លើ​ពួកគេ និង​សម្លាប់​ពួកគេ។ សព​របស់​ពួកគេ​នឹង​ដេក​នៅ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​ទីក្រុង​ធំ​នោះ ដែល​ខាង​វិញ្ញាណ​ហៅ​ថា សូដុម និង​អេស៊ីព្ទ ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​របស់​យើង​ក៏​ត្រូវ​បាន​ឆ្កាង​ដែរ។ ហើយ​មនុស្ស​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ជនជាតិ​ទាំងឡាយ ពូជពង្ស​ទាំងឡាយ ភាសា​ទាំងឡាយ និង​សាសន៍​ទាំងឡាយ នឹង​មើល​សព​របស់​ពួកគេ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ហើយ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យក​សព​របស់​ពួកគេ​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​ឡើយ។ អស់​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​លើ​ផែនដី​នឹង​រីករាយ​ចំពោះ​ពួកគេ ហើយ​នឹង​សប្បាយរីករាយ និង​ផ្ញើ​អំណោយ​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ព្រោះ​ព្យាការី​ទាំង​ពីរ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ទុក្ខ​វេទនា​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​លើ​ផែនដី។ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ជីវិត​ពី​ព្រះ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន​វិញ ហើយ​សេចក្ដី​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក៏​ធ្លាក់​មក​លើ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួកគេ។ វិវរណៈ ១១:៧–១១។

រយៈពេលដែលសម្គាល់ការបញ្ចប់នៃគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ គឺចាប់ពីពិធីស្បថចូលកាន់តំណែងរបស់ Biden ក្នុងឆ្នាំ 2021 រហូតដល់ពិធីស្បថចូលកាន់តំណែងរបស់ Trump ក្នុងឆ្នាំ 2025។ រយៈពេលនោះបានចាប់ផ្តើមដោយ Pelosi Trials ដែលផ្ទុយនឹងរដ្ឋធម្មនុញ្ញទាំងស្រុង ហើយមានលក្ខណៈនយោបាយសុទ្ធសាធ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ដែលតំណាងឱ្យការស្លាប់របស់ប្រធានាធិបតីទីប្រាំមួយ ចាប់តាំងពីពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1989 រហូតដល់ប្រធានាធិបតីទីប្រាំបី ដែលមកពីក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរ បានចាប់ផ្តើមដោយការកាត់ទោសតាមផ្លូវនយោបាយ (Pelosi Trials) ហើយវាបញ្ចប់ដោយការស្លាប់របស់គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងដោយ Pelosi Trials ជាសំណុំទីពីរ ខណៈដែលគោលដៅនយោបាយត្រូវបានបញ្ច្រាស។

ឧទាហរណ៍នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ ស្ថិតនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកទីដប់មួយ ដែលបានទទួលការសម្រេចជាលើកដំបូងក្នុងបដិវត្តន៍បារាំង។ បដិវត្តន៍បារាំង គឺជាគំរូប្រវត្តិសាស្ត្របុរាណដ៏លេចធ្លោនៃសង្គ្រាមនយោបាយប្រភេទកាត់ក្បាល ដែលសម្គាល់ពីបក្សគ្រប់គ្រងមួយសម្លាប់បក្សគ្រប់គ្រងមួយទៀត ហើយបន្ទាប់មកអំណាចគ្រប់គ្រងដដែលនោះឯងក៏ត្រូវបានផ្តួលរំលំ និងទទួលការបៀតបៀនដោយខ្លួនឯងផងដែរ។

រយៈពេលចាប់ពីការឡើងកាន់តំណែងជាប្រធានាធិបតីរបស់ Biden និង Pelosi Trials រហូតដល់ការឡើងកាន់តំណែងជាប្រធានាធិបតីរបស់ Trump ជាលើកទីពីរ និងការបញ្ច្រាស Pelosi Trials បញ្ជាក់អំពីចុងបញ្ចប់នៃគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ហើយវាក៏បញ្ជាក់ផងដែរថា ជាពេលដែល Trump ធ្វើឡើងវិញនូវការអនុវត្តសំណុំបញ្ជាប្រតិបត្តិមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយ Alien and Sedition Acts។ ការអនុវត្តបញ្ជាប្រតិបត្តិទាំងនោះនឹងចាប់ផ្តើម Pelosi Trials លើកទីពីរ ហើយបញ្ជាក់អំពីការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលដែលរូបសត្វសាហាវត្រូវបានចាប់ផ្តើមយ៉ាងពិតប្រាកដ។ រយៈពេលនោះបញ្ចប់នៅពេលការអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចូលជាធរមាន ដូច្នេះ រយៈពេលនោះចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជាប្រតិបត្តិដែលស្របប៉ារ៉ាឡែលនឹង Alien and Sedition Acts ហើយបញ្ចប់ដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ នៅទីនោះហើយដែលគណបក្សសាធារណរដ្ឋឈានដល់ទីបញ្ចប់។

ទាំងពីររយៈពេល ដែលតំណាងឲ្យការបញ្ចប់នៃគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ហើយបន្ទាប់មកនៃគណបក្សសាធារណរដ្ឋ ត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាតាមការព្យាករណ៍ ហើយត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលម្ភៃពីរឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ 1776 រហូតដល់ឆ្នាំ 1798។ រយៈពេលនោះមានសញ្ញាសម្គាល់បី៖ សេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យនៅឆ្នាំ 1776 ដប់បីឆ្នាំបន្ទាប់មកគឺរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ហើយបន្តដោយច្បាប់ Alien and Sedition Acts នៃឆ្នាំ 1798។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបីនោះបានរកឃើញការបំពេញនៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នៃគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងគណបក្សសាធារណរដ្ឋ ទោះបីជាការអនុវត្តនៃសញ្ញាសម្គាល់ទីពីរ និងទីបីស្ថិតនៅត្រង់ចំណុចខុសគ្នានៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់នីមួយៗក៏ដោយ។

យើង​នឹង​ពន្យល់​អំពី​សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំងនេះ និង​ការ​សម្រេច​បំពេញ​របស់​វា​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «មានតែពីរពួកប៉ុណ្ណោះ។ សាតាំងប្រតិបត្តិការដោយអំណាចកោងកាច បោកបញ្ឆោតរបស់វា ហើយដោយការបំភាន់ដ៏ខ្លាំងក្លា វាចាប់យកអស់អ្នកទាំងឡាយណាដែលមិនស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីពិត ដែលបានបង្វែរត្រចៀកចេញពីសេចក្តីពិត ហើយបានបែរទៅរករឿងនិទានក្លែងក្លាយ។ សាតាំងខ្លួនវាផ្ទាល់មិនបានស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីពិតឡើយ វាគឺជាអាថ៌កំបាំងនៃអំពើទុច្ចរិត។ តាមរយៈល្បិចកលដ៏មមាញឹករបស់វា វាធ្វើឲ្យកំហុសឆ្គងដែលបំផ្លាញព្រលឹងរបស់វាមានរូបរាងដូចជាសេចក្តីពិត។ នេះហើយជាអំណាចបោកបញ្ឆោតរបស់វាទាំងនោះ។ ព្រោះតែវាជារូបក្លែងក្លាយនៃសេចក្តីពិតហ្នឹងហើយ ទើបសាសនាវិញ្ញាណនិយម ទេអូសូភី និងការបោកបញ្ឆោតស្រដៀងនោះ ទទួលបានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងលើគំនិតរបស់មនុស្ស។ នេះហើយជាកិច្ចការដ៏ឯកទេសរបស់សាតាំង។ វាក្លែងធ្វើជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់មនុស្ស ជាអ្នកអនុគ្រោះដល់ពូជមនុស្ស ហើយដោយហេតុនេះ វាកាន់តែងាយស្រួលលួងលោមជនរងគ្រោះរបស់វាឲ្យទៅកាន់សេចក្តីវិនាស»។

> «យើង​ត្រូវ​បាន​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​ព្រមាន​ថា ការ​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ដោយ​មិន​ដេកលក់ គឺ​ជា​តម្លៃ​នៃ​សុវត្ថិភាព។ មាន​តែ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ត្រង់​នៃ​សេចក្ដី​ពិត និង​សេចក្ដី​សុចរិត​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​យើង​អាច​គេច​ផុត​ពី​អំណាច​របស់​អ្នក​ល្បួង។ ប៉ុន្តែ ពិភពលោក​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ជាប់​ក្នុង​អន្ទាក់។ ជំនាញ​របស់​សាតាំង​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​ផែនការ និង​វិធីសាស្ត្រ​រាប់​មិន​អស់ ដើម្បី​សម្រេច​គោលបំណង​របស់​វា។ ការ​លាក់ពុត​បាន​ក្លាយ​ជា​សិល្បៈ​ដ៏​ចំណាន​មួយ​សម្រាប់​វា ហើយ​វា​ធ្វើការ​ក្រោម​រូបភាព​ជា​ទេវតា​នៃ​ពន្លឺ។ មាន​តែ​ព្រះនេត្រ​របស់​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អាច​យល់​ឃើញ​គម្រោង​របស់​វា ក្នុង​ការ​បំពុល​ពិភពលោក​ដោយ​គោលការណ៍​ក្លែងក្លាយ និង​បំផ្លិចបំផ្លាញ ដែល​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​វា​បង្ហាញ​រូបរាង​ដូច​ជា​សេចក្ដី​ល្អ​ពិតប្រាកដ។ វា​ធ្វើការ​ដើម្បី​រឹតត្បិត​សេរីភាព​ខាង​សាសនា ហើយ​នាំ​យក​ទម្រង់​មួយ​នៃ​ភាព​ជា​ទាសករ​ចូល​មក​ក្នុង​ពិភព​សាសនា។ អង្គការ និង​ស្ថាប័ន​ទាំងឡាយ ប្រសិនបើ​មិន​ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក​ដោយ​ព្រះចេស្តា​របស់​ព្រះ​ទេ នោះ​នឹង​ធ្វើការ​ក្រោម​ការ​បញ្ជា​របស់​សាតាំង ដើម្បី​នាំ​មនុស្ស​ឲ្យ​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​មនុស្ស; ហើយ​ការ​ក្លែងបន្លំ និង​ល្បិចកល​នឹង​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​ជា​ចិត្ត​ខ្នះខ្នែង​សម្រាប់​សេចក្ដី​ពិត និង​សម្រាប់​ការ​រីកចម្រើន​នៃ​នគរ​របស់​ព្រះ។ អ្វី​ក៏​ដោយ​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​របស់​យើង ដែល​មិន​បើកចំហ​ដូច​ពន្លឺ​ថ្ងៃ នោះ​ជា​របស់​វិធីសាស្ត្រ​របស់​ម្ចាស់​អំណាច​នៃ​អំពើ​អាក្រក់។ វិធីសាស្ត្រ​របស់​វា​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត សូម្បី​តែ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក Seventh Day Adventists ដែល​អះអាង​ថា​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​ពិត​កាន់តែ​ជឿនលឿន»។

> «ប្រសិនបើមនុស្សទាំងឡាយតតាំងនឹងសេចក្ដីព្រមានដែលព្រះអម្ចាស់ផ្ញើមកដល់ពួកគេ នោះពួកគេនឹងក្លាយជាមេដឹកនាំក្នុងអំពើអាក្រក់ផងដែរ; មនុស្សបែបនេះតាំងខ្លួនប្រើអំណាចសិទ្ធិដែលជារបស់ព្រះ—ពួកគេហ៊ានធ្វើអ្វីដែលព្រះទ្រង់ផ្ទាល់ក៏មិនធ្វើដែរ ក្នុងការស្វែងរកការគ្រប់គ្រងចិត្តគំនិតរបស់មនុស្ស។ ពួកគេនាំចូលវិធីសាស្ត្រ និងផែនការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយតាមរយៈការយល់ច្រឡំរបស់ពួកគេចំពោះព្រះ ពួកគេធ្វើឲ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់អ្នកដទៃលើសេចក្ដីពិតចុះខ្សោយ ហើយនាំចូលគោលការណ៍ក្លែងក្លាយ ដែលនឹងធ្វើការដូចមេដំបែ ដើម្បីបំពុល និងបង្ខូចស្ថាប័ន និងពួកជំនុំរបស់យើង។ អ្វីក៏ដោយដែលបន្ថយទស្សនៈរបស់មនុស្សចំពោះសេចក្ដីសុចរិត យុត្តិធម៌ និងការវិនិច្ឆ័យដោយមិនលម្អៀង ការរៀបចំ ឬបញ្ញត្តិណាមួយដែលនាំភ្នាក់ងារមនុស្សរបស់ព្រះឲ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ចិត្តមនុស្ស នោះធ្វើឲ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគេលើព្រះចុះខ្សោយ; វាបំបែកព្រលឹងចេញពីព្រះ ព្រោះវានាំឲ្យវង្វេងចេញពីមាគ៌ានៃសេចក្ដីទៀងត្រង់ និងសេចក្ដីសុចរិតយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។»

> «ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនសម្ដែងការបញ្ជាក់ឲ្យត្រឹមត្រូវចំពោះឧបាយណាមួយ ដែលមនុស្សប្រើដើម្បីគ្រប់គ្រង ឬសង្កត់សង្កិនមនុស្សដូចគ្នារបស់ខ្លួន សូម្បីតែក្នុងកម្រិតតិចបំផុតក៏ដោយ។ សេចក្ដីសង្ឃឹមតែមួយគត់សម្រាប់មនុស្សដែលបានធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប គឺត្រូវងាកមករកព្រះយេស៊ូវ ហើយទទួលព្រះអង្គជាព្រះសង្គ្រោះតែមួយគត់។ តាំងពីពេលដែលមនុស្សចាប់ផ្ដើមបង្កើតច្បាប់ដែកសម្រាប់មនុស្សដទៃ តាំងពីពេលដែលគេចាប់ផ្ដើមដាក់ខ្សែបង្ខំ និងបញ្ជាមនុស្សតាមគំនិតរបស់ខ្លួន គេកំពុងបង្អាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយកំពុងធ្វើឲ្យព្រលឹងរបស់ខ្លួន និងព្រលឹងរបស់បងប្អូនរបស់គេ ស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។ មនុស្សមានបាបអាចរកឃើញសេចក្ដីសង្ឃឹម និងសេចក្ដីសុចរិតបានតែក្នុងព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ; ហើយគ្មានមនុស្សណាម្នាក់សុចរិតឡើយ លើសតែគេមានសេចក្ដីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយរក្សាទំនាក់ទំនងដ៏សកម្មមានជីវិតជាមួយព្រះអង្គ។ ផ្កាមួយនៅវាលស្រែ ត្រូវតែមានឫសរបស់វានៅក្នុងដី; វាត្រូវតែមានខ្យល់ ទឹកសន្សើម ភ្លៀង និងពន្លឺថ្ងៃ។ វានឹងរីកចម្រើនបាន លុះត្រាតែវាទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ទាំងនេះ ហើយអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែមកពីព្រះជាម្ចាស់។ ចំពោះមនុស្សក៏ដូច្នោះដែរ។ យើងទទួលពីព្រះជាម្ចាស់នូវអ្វីដែលបម្រើដល់ជីវិតនៃព្រលឹង។ យើងត្រូវបានព្រមានមិនឲ្យទុកចិត្តលើមនុស្ស ហើយកុំឲ្យយកសាច់ឈាមធ្វើជាកម្លាំងរបស់យើង។ សេចក្ដីបណ្តាសាត្រូវបានប្រកាសលើអស់អ្នកដែលធ្វើដូច្នេះ»។ The 1888 Materials, 1432–1434.

Back to Articles