Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខចិតសិបប្រាំពីរ

ការបើកសម្ដែងនូវប៉ារ៉ាឡែលទំនាយ៖ អាដվենទីស៊ីមបែបឡៅឌីសេនៅឆ្នាំ 1863 និងប្រភេទវិទ្យាតាមព្រះគម្ពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការបះបោររបស់អាដវេនទីសម៍ឡាអូឌីសេក្នុងឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានធ្វើជាគំរូដោយបណ្ដាសាដែលត្រូវបានប្រកាសប្រឆាំងនឹងការស្ថាបនាក្រុងយេរីខូឡើងវិញ។

> នៅគ្រានោះ យ៉ូស្វេបានឲ្យពួកគេស្បថ ដោយមានពាក្យថា៖ «បុរសណាដែលក្រោកឡើងសង់ទីក្រុងយេរីខូនេះឡើងវិញ នៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា បុរសនោះត្រូវបណ្តាសា។ គាត់នឹងដាក់គ្រឹះរបស់វាដោយកូនប្រុសច្បងរបស់គាត់ ហើយនឹងដំឡើងទ្វាររបស់វាដោយកូនប្រុសពៅរបស់គាត់»។ យ៉ូស្វេ 6:26។

ការបះបោររបស់អាដវិនទីស្ទិ៍ឡាវដីសេអានៅឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយពួកអ្នកសាងសង់ដែលបានបដិសេធថ្មជ្រុង។

> ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅកាន់​ពួកគេ​ថា តើ​អ្នក​រាល់គ្នា​មិន​ដែល​បាន​អាន​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​ទេ​ឬ​ថា «ថ្ម​ដែល​ពួក​ជាងសង់​បាន​បដិសេធ ថ្ម​នោះ​ឯង​បាន​ក្លាយ​ជា​ថ្ម​ជ្រុង​ដ៏​សំខាន់​បំផុត; ការនេះ​ជា​ព្រះរាជកិច្ច​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​គួរ​ឲ្យ​អស្ចារ្យ​ក្នុង​ភ្នែក​យើង​ណាស់»? ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់គ្នា​ថា នគរ​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​ដក​ចេញ​ពី​អ្នក​រាល់គ្នា ហើយ​ប្រទាន​ទៅ​ដល់​ជាតិ​មួយ​ដែល​បង្កើត​ផល​របស់​នគរ​នោះ។ ម៉ាថាយ ២១:៤២, ៤៣។

ការបះបោររបស់អាដվենទីស៊ីមបែបឡាវដីសេអា នៅឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបដោយកូនគោមាសរបស់អារ៉ុន។

> ដ្បិតពួកគេបាននិយាយមកខ្ញុំថា «ចូរធ្វើព្រះទាំងឡាយឲ្យយើង ដែលនឹងនាំមុខយើងទៅ ដ្បិតចំពោះលោកម៉ូសេនេះ ជាមនុស្សដែលបាននាំយើងឡើងចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ យើងមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងដល់គាត់ទេ»។ ហើយខ្ញុំបាននិយាយទៅពួកគេថា «អ្នកណាមានមាស សូមដោះវាចេញ»។ ដូច្នេះពួកគេក៏ឲ្យវាមកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានបោះវាចូលទៅក្នុងភ្លើង នោះក៏មានកូនគោនេះចេញមក។ ហើយកាលម៉ូសេឃើញថាប្រជាជននៅអាក្រាត (ដ្បិតអើរ៉ុនបានធ្វើឲ្យពួកគេនៅអាក្រាតដល់សេចក្តីអាម៉ាស់របស់ពួកគេនៅកណ្ដាលសត្រូវរបស់ខ្លួន)។ និក្ខមនំ 32:23–25។

ការបះបោររបស់អាដវេនទីស្ទឡាវឌីសេនៅឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានតំណាងជារូបដោយកូនគោមាសពីររបស់យេរ៉ូបោម។

> បើសិនជាប្រជាជននេះឡើងទៅថ្វាយយញ្ញបូជានៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះយេហូវ៉ានៅក្រុងយេរូសាឡឹម នោះចិត្តរបស់ប្រជាជននេះនឹងត្រឡប់ទៅរកម្ចាស់របស់ពួកគេវិញ គឺរេហូបោម ស្ដេចស្រុកយូដា ហើយពួកគេនឹងសម្លាប់ខ្ញុំ ហើយត្រឡប់ទៅរករេហូបោម ស្ដេចស្រុកយូដាវិញ។ ដូច្នេះ ស្ដេចក៏បានពិគ្រោះយោបល់ ហើយបានធ្វើកូនគោមាសពីរ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា ការឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមនោះពិបាកលំបាកពេកសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា៖ មើល៍ ឱ​អ៊ីស្រាអែលអើយ នេះហើយជាព្រះរបស់អ្នក ដែលបាននាំអ្នកឡើងចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ។ ហើយទ្រង់បានតាំងមួយនៅបេធែល ហើយមួយទៀតទ្រង់បានដាក់នៅដាន។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ ១២:២៧–២៩។

ការបះបោររបស់អាដវេនទីស៍ឡាអូឌីសេ នៅឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយហោរាមកពីយូដា ដែលបានស្លាប់នៅចន្លោះសត្វលា និងសត្វតោ។

> ហើយ​ក្រោយ​ពី​គាត់​បាន​បរិភោគ​នំប៉័ង ហើយ​ក្រោយ​ពី​គាត់​បាន​ផឹក​រួច​មក នោះ​គាត់​ក៏​ដាក់​កែ​បម្រើ​ឲ្យ​គាត់ គឺ​សម្រាប់​ហោរា​ដែល​គាត់​បាន​នាំ​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ។ ហើយ​កាល​ដែល​គាត់​បាន​ចេញ​ទៅ​ហើយ សិង្ហ​មួយ​បាន​ជួប​គាត់​នៅ​តាម​ផ្លូវ ហើយ​បាន​សម្លាប់​គាត់​ចោល ហើយ​សាកសព​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​បោះ​ទុក​នៅ​តាម​ផ្លូវ ហើយ​លា​នោះ​ក៏​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​សាកសព​នោះ សិង្ហ​ក៏​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​សាកសព​ដែរ។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ 13:23, 24

ការបះបោររបស់អាដվենទីសទីនសម័យឡៅឌីសេនៅឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយការសាកល្បងលើកទីដប់របស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ ដែលបានចាប់ផ្តើមការវង្វេងរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។

> ប៉ុន្តែ ដូចជា​ខ្ញុំ​មាន​ព្រះជន్మ​រស់​នៅ​ជា​ពិត នោះ​ផែនដី​ទាំងមូល​នឹង​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា។ ពីព្រោះ​មនុស្ស​ទាំងនោះ​ទាំងអស់ ដែល​បាន​ឃើញ​សិរីល្អ​របស់​ខ្ញុំ និង​អព្ភូតហេតុ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប និង​នៅ​ទីរហោស្ថាន ហើយ​បាន​ល្បង​ខ្ញុំ​ឥឡូវ​នេះ​ដល់​ដប់​ដង ហើយ​មិន​បាន​ស្តាប់​តាម​សំឡេង​របស់​ខ្ញុំ​ទេ នោះ​ពួកគេ​ពិតជា​នឹង​មិន​បាន​ឃើញ​ស្រុក​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្បថ​ដល់​បុព្វបុរស​របស់​ពួកគេ​ឡើយ ហើយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខឹង នឹង​បាន​ឃើញ​ស្រុក​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ​កាឡែប ជា​អ្នកបម្រើ​របស់​ខ្ញុំ ដោយព្រោះ​គាត់​មាន​វិញ្ញាណ​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ជាមួយ​គាត់ ហើយ​បាន​ដើរ​តាម​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ពេញលេញ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​គាត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​គាត់​បាន​ចូល​ទៅ ហើយ​ពូជពង្ស​របស់​គាត់​នឹង​កាន់កាប់​ស្រុក​នោះ។ ជនគណនា 14:21–23។

ប៉ូល​សាវក​បាន​បង្រៀន​ថា៖

> ប៉ុន្តែ រឿងទាំងនេះទាំងអស់បានកើតឡើងដល់ពួកគេ ទុកជាគំរូ; ហើយត្រូវបានកត់ទុកសម្រាប់សេចក្តីទូន្មានដល់យើង ដែលចុងបញ្ចប់នៃយុគសម័យទាំងឡាយបានមកដល់។ ១ កូរិនថូស ១០៖១១។

ពាក់ព័ន្ធនឹងគោលការណ៍ទំនាយនោះ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានមានប្រសាសន៍ថា៖

> «ហោរាបុរាណនីមួយៗ បានថ្លែងតិចជាងសម្រាប់សម័យរបស់ខ្លួនជាងសម្រាប់សម័យរបស់យើង ដូច្នេះការព្យាកររបស់ពួកគេមានប្រសិទ្ធិភាពសម្រាប់យើង។ “ឥឡូវនេះ រឿងទាំងអស់នេះបានកើតឡើងដល់ពួកគេ ទុកជាគំរូ; ហើយត្រូវបានកត់ទុកសម្រាប់ការដាស់តឿនរបស់យើង គឺយើង ដែលចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោកបានមកដល់ហើយ” ១ កូរិនថូស ១០:១១។ “មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនពួកគេទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់យើងវិញ ដែលពួកគេបានបម្រើក្នុងការទាំងនេះ ដែលឥឡូវនេះបានត្រូវប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយអស់អ្នកដែលបានប្រកាសដំណឹងល្អដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌; ការទាំងនេះហើយ ដែលពួកទេវតាប្រាថ្នាចង់ពិនិត្យមើល” ១ ពេត្រុស ១:១២។ ...»

> «ព្រះគម្ពីរ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ ហើយ​ចង​ភ្ជាប់​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​របស់​វា​ទាំង​អស់​សម្រាប់​ជំនាន់​ចុង​ក្រោយ​នេះ។ ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​ធំ​ទាំង​អស់ និង​កិច្ចការ​ដ៏​ឧឡារិក​ទាំង​អស់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ បាន​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត ហើយ​កំពុង​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ក្នុង​គ្រា​ចុង​ក្រោយ​ទាំង​នេះ»។ Selected Messages, book 3, 338, 339.

យោងតាមអេសាយ សារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាសារមួយ ព្រោះលោកបានបញ្ជាក់ថា មនុស្សអាក្រក់នឹងបដិសេធមិនព្រមស្តាប់វា ហើយលោកបានពិពណ៌នាសារនោះថា «បន្ទាត់លើបន្ទាត់»។

> តើ​ទ្រង់​នឹង​បង្រៀន​ចំណេះ​ដល់​អ្នក​ណា? ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ណា​យល់​អំពី​សេចក្ដី​បង្រៀន? គឺ​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​បាន​ផ្តាច់​ពី​ទឹក​ដោះ ហើយ​បាន​ដក​ចេញ​ពី​ដើម​ទ្រូង។ ដ្បិត​បញ្ញត្តិ​ត្រូវ​តែ​នៅ​លើ​បញ្ញត្តិ បញ្ញត្តិ​លើ​បញ្ញត្តិ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ នៅ​ទីនេះ​បន្តិច ហើយ​នៅ​ទីនោះ​បន្តិច។ ព្រោះ​ទ្រង់​នឹង​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​នេះ ដោយ​បបូរ​មាត់​និយាយ​រអាក់រអួល និង​ដោយ​ភាសា​មួយ​ទៀត។ ដល់​ពួក​គេ​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា៖ នេះ​ហើយ​ជា​ការ​សម្រាក ដែល​ដោយ​នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​នឿយហត់​បាន​សម្រាក ហើយ​នេះ​ហើយ​ជា​ការ​ស្រស់ស្រាយ​ឡើង​វិញ ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ទេ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ពួក​គេ​ជា បញ្ញត្តិ​លើ​បញ្ញត្តិ បញ្ញត្តិ​លើ​បញ្ញត្តិ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ នៅ​ទីនេះ​បន្តិច ហើយ​នៅ​ទីនោះ​បន្តិច ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដើរ​ទៅ ហើយ​ដួល​ថយ​ក្រោយ ហើយ​ត្រូវ​បំបាក់ ហើយ​ត្រូវ​ជាប់​អន្ទាក់ ហើយ​ត្រូវ​ចាប់​បាន។ អេសាយ 28:9–13។

ក្នុង​ចំណោម​បន្ទាត់​ទាំង​ប្រាំមួយ​ដែល​យើង​ទើប​បាន​កំណត់​សម្គាល់ ហើយ​ជា​ការ​ពិត​នៅ​មាន​បន្ទាត់​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​យើង​មិន​ទាន់​បាន​បង្ហាញ មាន​មួយ​បន្ទាត់​សង្កត់ធ្ងន់​លើ​ឆ្នាំ 1863 ថា​ជា​ចុងបញ្ចប់​នៃ​ការ​សាកល្បង​ដំណាល​ជា​បន្តបន្ទាប់​មួយ ដែល​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​វង្វេង​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន។ ពីរ​បន្ទាត់​សង្កត់ធ្ងន់​អំពី​រាស្ត្រ​នៃ​កិច្ចព្រមព្រៀង​មុន​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​រំលង​ផុត​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ជំនួស​ដោយ​រាស្ត្រ​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​ថ្មី។ មួយ​បន្ទាត់​សម្គាល់​បណ្តាសា​មួយ​ចំពោះ​ការ​សង់​ឡើង​វិញ​នូវ​អ្វី​មួយ​ដែល​បាន​បម្រុង​ទុក​ឲ្យ​ទុក​នៅ​ក្នុង​សភាព​បំផ្លាញ និង​បោះបង់​ចោល​ក្រោម​បណ្តាសា​របស់​ព្រះ ដូច​ដែល​វា​បាន​នៅ​នោះ ហើយ​មួយ​បន្ទាត់​ទៀត​សម្គាល់​បណ្តាសា​មួយ​ចំពោះ​ការ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ​ទៅ។ ពីរ​បន្ទាត់​ផ្តល់​ជា​គំរូ​នៃ​ការ​ក្លែងក្លាយ​នៃ​ផ្ទាំង​ទាំង​ពីរ​នៃ​បញ្ញត្តិ​ដប់​ប្រការ ដែល​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ផ្ទាំង​ទាំង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក។

រូបកូនគោមាសរបស់អារ៉ុន និងយេរ៉ូបោម តំណាងឲ្យរូបក្លែងក្លាយនៃសេចក្ដីប្រចណ្ឌ ដែលបានតំណាងឲ្យផ្ទាំងគំនូសតាងឆ្នាំ 1863 ក្លែងក្លាយ។ នៅពេលយកមករួមគ្នា សាក្សីទាំងពីរគឺអារ៉ុន និងយេរ៉ូបោម បង្រៀនថា តារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក តំណាងឲ្យតារាងតែមួយ ដូចជាវិធីដដែលដែលតារាងទាំងពីរនៃបញ្ញត្តិដប់ប្រការ តំណាងឲ្យក្រឹត្យវិន័យតែមួយរបស់ព្រះ។ នៅពេលនៅរួមគ្នា ពួកវាក្លាយជានិមិត្តសញ្ញាតែមួយ ដែលផ្សំឡើងពីពីរ នៅពេលដែលពួកវាត្រូវបានយកមករួមគ្នា។ ថាមវន្តទំនាយដដែលនៃតារាងទាំងពីរនៃក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ មាននៅក្នុងតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ហើយអារ៉ុន និងយេរ៉ូបោម ក្នុងនាមជារូបក្លែងក្លាយទាំងនោះ រួមគ្នាដោះស្រាយបាតុភូតទំនាយនោះ។

ជំនាន់ដំបូងនៃអាដវេនទីសឹម ត្រូវបានបង្ហាញជានិមិត្តរូបដោយរូបភាពនៃការច្រណែននៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៨។ និមិត្តដែលចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទីប្រាំ នៃខែទីប្រាំមួយ ក្នុងឆ្នាំទីប្រាំមួយ នៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៨ បន្តទៅកាន់ជំពូក ៩ ដែលនៅទីនោះការបោះត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ត្រូវបានតំណាងឡើង។ នៅពេលនិយាយអំពីគំនូរឧទាហរណ៍នៃការបោះត្រានៅក្នុងជំពូក ៩ បងស្រី វ៉ាយត៍ បានរួមបញ្ចូលលក្ខណៈមួយនៃព្រះលក្ខណៈរបស់ព្រះ ដែលបញ្ជាក់ថា គឺនៅក្នុងជំនាន់ទីបី និងទីបួន ដែលព្រះទ្រង់ជំនុំជម្រះអស់អ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។ ដូច្នេះ នាងបានរួមបញ្ចូលសេចក្តីពិតដែលទាក់ទងដោយផ្ទាល់នឹងបញ្ញត្តិទីពីរ ដែលជាបញ្ញត្តិហាមឃាត់ការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ដូចជាកូនគោមាសរបស់អើរ៉ុន និងរបស់យេរ៉ូបោម។

> «រួច​ទ្រង់​បាន​ហៅ​បុរស​ដែល​ស្លៀក​ពាក់​ក្រណាត់​លីនេន ដែល​មាន​ប្រអប់​ទឹកថ្នាំ​របស់​អ្នក​សរសេរ​នៅ​ខាង​ចំហៀង​ខ្លួន; ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​គាត់​ថា ចូរ​ទៅ​កាត់​កណ្ដាល​ទីក្រុង គឺ​កាត់​កណ្ដាល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ដាក់​សញ្ញា​មួយ​លើ​ថ្ងាស​របស់​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ដែល​ដកដង្ហើម​ធ្ងន់ ហើយ​យំ​សោក ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំងអស់​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​កណ្ដាល​ទីក្រុង​នោះ។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្នុង​ការ​ស្តាប់​របស់​ខ្ញុំ​ថា ចូរ​ដើរ​តាម​គាត់​កាត់​ទីក្រុង ហើយ​វាយ​ប្រហារ​ចុះ: កុំ​ឲ្យ​ភ្នែក​របស់​អ្នក​អាណិត​ឡើយ ហើយ​កុំ​មាន​ចិត្ត​មេត្តា​ឡើយ: ចូរ​សម្លាប់​ឲ្យ​អស់​ទាំង​ចាស់​ទាំង​ក្មេង ទាំង​ស្ត្រី​ក្រមុំ ទាំង​កុមារ​តូចៗ និង​ទាំង​ស្ត្រី​ផង: ប៉ុន្តែ​កុំ​ចូល​ជិត​មនុស្ស​ណា​ដែល​មាន​សញ្ញា​នោះ​នៅ​លើ​ខ្លួន​ឲ្យ​សោះ; ហើយ​ចូរ​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​យើង។ ដូច្នេះ ពួកគេ​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ពួក​ចាស់ទុំ​ដែល​នៅ​មុខ​ព្រះវិហារ​នោះ»។

> «ព្រះយេស៊ូវជិតនឹងចាកចេញពីកៅអីព្រះគុណនៃទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌ ដើម្បីស្លៀកពាក់អាវនៃការសងសឹក ហើយចាក់ទម្លាក់ព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់តាមរយៈការជំនុំជម្រះទៅលើអ្នកទាំងឡាយដែលមិនបានឆ្លើយតបចំពោះពន្លឺដែលព្រះបានប្រទានដល់ពួកគេ។ “ដោយព្រោះការផ្តន្ទាទោសចំពោះការអាក្រក់មិនត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហេតុនោះចិត្តរបស់កូនមនុស្សទាំងឡាយក៏តាំងមាំក្នុងពួកគេឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់”។ ជំនួសឲ្យការត្រូវបានបន្ទន់ដោយសារការអត់ធ្មត់ និងការអត់ទ្រាំជាយូរដែលព្រះអម្ចាស់បានសម្តែងចំពោះពួកគេ អ្នកទាំងឡាយដែលមិនកោតខ្លាចព្រះ ហើយមិនស្រឡាញ់សេចក្ដីពិត បែរជាពង្រឹងចិត្តរបស់ខ្លួនក្នុងផ្លូវអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ សូម្បីតែការអត់ទ្រាំរបស់ព្រះក៏មានព្រំដែនដែរ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនកំពុងឆ្លងលើសព្រំដែនទាំងនោះ។ ពួកគេបានហួសកម្រិតនៃព្រះគុណ ហេតុដូច្នេះហើយ ព្រះត្រូវតែអន្តរាគមន៍ និងការពារកិត្តិយសរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់»។

> អំពី​ជនជាតិ​អាម៉ូរី ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «នៅ​ជំនាន់​ទី​បួន ពួកគេ​នឹង​ត្រឡប់​មក​ទីនេះ​វិញ ដ្បិត​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ជនជាតិ​អាម៉ូរី​មិន​ទាន់​ពេញ​នៅឡើយ​ទេ»។ ទោះបី​ជា​ជាតិ​នេះ​លេចធ្លោ​ដោយសារ​ការថ្វាយបង្គំ​រូប​ព្រះ និង​សេចក្ដី​ពុករលួយ​របស់​ខ្លួន​ក៏ដោយ ក៏​ពួកគេ​មិន​ទាន់​បាន​បំពេញ​ពែង​នៃ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ពេញ​នៅឡើយ​ទេ ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​មិន​ទាន់​ប្រទាន​បញ្ជា​ឲ្យ​បំផ្លាញ​ពួកគេ​ទាំងស្រុង​ដែរ។ ប្រជាជន​ត្រូវ​ឃើញ​ព្រះចេស្ដា​ដ៏​ទេវភាព​សម្ដែង​ឡើង​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​គ្មាន​លេស​ដោះសា​ឡើយ។ ព្រះបង្កើត​ដ៏​មាន​ព្រះហឫទ័យ​អាណិតអាសូរ សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​អត់ធ្មត់​ទ្រាំទ្រ​នឹង​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ពួកគេ​រហូត​ដល់​ជំនាន់​ទី​បួន។ បន្ទាប់​មក ប្រសិនបើ​មិន​ឃើញ​មាន​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទៅ​រក​សេចក្ដី​ល្អ​ប្រសើរ​ទេ នោះ​ការវិនិច្ឆ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​នឹង​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួកគេ។

> «ដោយភាពត្រឹមត្រូវឥតខុសឆ្គង ព្រះអង្គអនន្តនៅតែរក្សាបញ្ជីគណនេយ្យជាមួយគ្រប់ប្រជាជាតិនានា។ ខណៈដែលព្រះគុណមេត្តារបស់ទ្រង់ត្រូវបានផ្តល់ជូនដោយការអំពាវនាវឲ្យប្រែចិត្ត បញ្ជីគណនេយ្យនេះនឹងនៅតែបើកចំហ; ប៉ុន្តែនៅពេលតួលេខទាំងនោះឈានដល់កម្រិតជាក់លាក់មួយ ដែលព្រះបានកំណត់ នោះការបម្រើនៃព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្តើមឡើង។ បញ្ជីគណនេយ្យត្រូវបានបិទ។ ព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់របស់ព្រះក៏ផុតបញ្ចប់។ គ្មានការអង្វរដើម្បីសេចក្ដីមេត្តាករុណាជំនួសពួកគេទៀតឡើយ។»

> «ព្យាការីនោះ ដោយទស្សនាទៅតាមយុគសម័យទាំងឡាយ បានឃើញពេលវេលានេះបង្ហាញនៅចំពោះមុខនិមិត្តរបស់លោក។ ប្រជាជាតិទាំងឡាយនៃយុគសម័យនេះ បានទទួលព្រះគុណយ៉ាងលើសលប់ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ព្រះពរដ៏ជ្រើសរើសបំផុតពីស្ថានសួគ៌ ត្រូវបានប្រទានដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែមោទនភាពដែលកើនឡើង ការលោភលន់ ការគោរពបូជារូបព្រះ ការមើលងាយព្រះជាម្ចាស់ និងភាពអកតញ្ញូដ៏ទាបថោក ត្រូវបានកត់ទុកប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ ពួកគេកំពុងបិទបញ្ជីគណនីរបស់ខ្លួនជាមួយព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។»

> «ប៉ុន្តែ អ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំញ័រខ្លាច គឺជាការពិតដែលថា អស់អ្នកដែលបានទទួលពន្លឺ និងសិទ្ធិអនុគ្រោះយ៉ាងច្រើនបំផុត បានក្លាយជាមានមលិនដោយអំពើទុច្ចរិតដែលកំពុងរាតត្បាត។ ដោយទទួលឥទ្ធិពលពីមនុស្សអយុត្តិធម៌ដែលនៅជុំវិញខ្លួនពួកគេ មនុស្សជាច្រើន សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកដែលប្រកាសថាកាន់សេចក្តីពិត ក៏បានត្រជាក់ចិត្ត ហើយត្រូវបានចរន្តអាក្រក់ដ៏ខ្លាំងក្លានាំឲ្យដួលចុះ។ ការមើលងាយជាសកលដែលគេបោះទៅលើការគោរពបរិសុទ្ធពិត និងសេចក្តីបរិសុទ្ធ បណ្ដាលឲ្យអ្នកដែលមិនភ្ជាប់ខ្លួនជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះ បាត់បង់ការគោរពកោតខ្លាចរបស់ពួកគេចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ បើពួកគេកំពុងដើរតាមពន្លឺ ហើយស្តាប់បង្គាប់សេចក្តីពិតពីចិត្ត នោះក្រឹត្យវិន័យដ៏បរិសុទ្ធនេះនឹងហាក់ដូចជាមានតម្លៃថ្លៃថ្នូរជាងមុនទៅទៀតសម្រាប់ពួកគេ នៅពេលដែលវាត្រូវបានមើលងាយ និងដាក់ចោលដូច្នេះ។ ខណៈដែលការមិនគោរពចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះកាន់តែបង្ហាញច្បាស់ឡើង បន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកគោរពតាមវា និងលោកិយកាន់តែច្បាស់លាស់ឡើង។ សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះបទបញ្ញត្តិដ៏ទេវភាព កើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយក្រុម តាមសមាមាត្រនឹងការមើលងាយចំពោះវា ដែលកើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយក្រុមទៀត។»

> «វិបត្តិនោះកំពុងខិតមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ តួលេខដែលកំពុងកើនឡើងយ៉ាងឆាប់បង្ហាញថា ពេលវេលានៃការយាងមកពិនិត្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជិតមកដល់ហើយ។ ទោះបីទ្រង់មិនសព្វព្រះទ័យនឹងដាក់ទោសក៏ដោយ ក៏ទ្រង់នឹងដាក់ទោស ហើយដាក់ទោសដោយឆាប់រហ័សផងដែរ។ អស់អ្នកដែលដើរក្នុងពន្លឺ នឹងឃើញសញ្ញានៃគ្រោះថ្នាក់ដែលកំពុងខិតជិតមក; ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនត្រូវអង្គុយស្ងៀមដោយឥតកង្វល់ រង់ចាំការបំផ្លាញនោះឡើយ ដោយលួងលោមខ្លួនឯងថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងការពាររាស្ត្ររបស់ទ្រង់នៅក្នុងថ្ងៃនៃការយាងមកពិនិត្យនោះទេ។ មិនមែនដូច្នោះឡើយ។ ពួកគេគួរតែយល់ថា នោះជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងមុតមាំ ដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកដទៃ ដោយសម្លឹងទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ដោយសេចក្ដីជំនឿដ៏មាំមួន សុំជំនួយពីទ្រង់។ «ការអធិស្ឋានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព និងដោយចិត្តក្ដៅក្រហាយរបស់មនុស្សសុចរិត មានអានុភាពយ៉ាងខ្លាំង»។

> «ដំបែ​នៃ​សេចក្តី​គោរព​ព្រះ​មិនទាន់​បាត់បង់​អំណាច​របស់​វា​ទាំងស្រុង​នោះ​ទេ។ នៅ​ពេល​ដែល​គ្រោះថ្នាក់ និង​ការ​ធ្លាក់​ទឹកចិត្ត​របស់​ពួក​ជំនុំ​ឈាន​ដល់​កម្រិត​ខ្លាំង​បំផុត ក្រុម​តូច​ដែល​កំពុង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ពន្លឺ នឹង​ថ្ងូរ និង​យំ​សោក ដោយសារ​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ ប៉ុន្តែ​ជា​ពិសេស​ជាង​នេះ​ទៀត សេចក្តី​អធិស្ឋាន​របស់​ពួកគេ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ក្នុង​នាម​ពួក​ជំនុំ ពីព្រោះ​សមាជិក​របស់​វា​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​របៀប​របស់​លោកិយ។»

> ការអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តរបស់មនុស្សស្មោះត្រង់តិចនាក់នេះ នឹងមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យាងមកក្នុងនាមជាព្រះអង្គសងសឹក ទ្រង់ក៏នឹងយាងមកជាអ្នកការពាររបស់អស់អ្នកដែលបានរក្សាជំនឿឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់វា ហើយបានថែរក្សាខ្លួនឲ្យគ្មានមលិនពីលោកិយ។ គឺនៅក្នុងពេលនេះហើយដែលព្រះបានសន្យាថា នឹងសងសឹកជំនួសពួករើសតាំងរបស់ទ្រង់ ដែលយំអំពាវនាវដល់ទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ទោះបីទ្រង់អត់ធ្មត់ជាមួយពួកគេយូរក៏ដោយ។

> «បញ្ញត្តិគឺថា៖ “ចូរឆ្លងកាត់កណ្ដាលទីក្រុង គឺកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយដាក់សញ្ញាមួយលើថ្ងាសរបស់បុរសទាំងឡាយដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោក ដោយព្រោះអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់ដែលបានប្រព្រឹត្តនៅកណ្ដាលទីក្រុងនោះ។” អ្នកទាំងនេះដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោក បានប្រកាសពាក្យនៃជីវិត; ពួកគេបានស្តីបន្ទោស ផ្តល់ឱវាទ និងអង្វរ។ មនុស្សខ្លះដែលបានមើលងាយព្រះ បានប្រែចិត្ត ហើយបន្ទាបចិត្តរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ សិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីអ៊ីស្រាអែលហើយ; ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើននៅតែបន្តទម្រង់នៃសាសនាក៏ដោយ ក៏ព្រះចេស្តា និងវត្តមានរបស់ព្រះអង្គបានខ្វះបាត់ទៅ។» Testimonies, volume 5, 207–210.

ដើម្បី​បែងចែក​ការនិមិត្ត​អំពី​ការ​បោះត្រា​ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​អេសេគាល​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ នោះ​ជា​ការ​ចាំបាច់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែល​ត្រូវ​យល់​អំពី​បួន​ជំនាន់​នៃ​អាដវេនទីស្ត។ បងស្រី វ៉ៃត៍ ចាប់ផ្តើម​អត្ថបទ​ដែល​យើង​បាន​ជ្រើសរើស​ដោយ​យោង​ដោយ​ផ្ទាល់​ទៅ​កាន់​អេសេគាល ជំពូក ៩ ហើយ​ផ្នែក​ដែល​យើង​បាន​ជ្រើសរើស​នោះ​ក៏​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​យោង​ដោយ​ផ្ទាល់​ទៅ​កាន់​អេសេគាល ជំពូក ៩ ផង​ដែរ។ ក្នុង​អត្ថបទ​នោះ នាង​បាន​និយាយ​អំពី​អេសេគាល​ថា «ហោរា​នោះ ដោយ​សម្លឹង​ឆ្លង​កាត់​សម័យ​កាល​ទាំងឡាយ បាន​ឃើញ​ពេលវេលា​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​បង្ហាញ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ការនិមិត្ត​របស់​លោក»។ អេសេគាល​បាន​ឃើញ​ស្ថានការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​បោះត្រា​របស់​មនុស្ស​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់។

នៅក្នុង​អត្ថបទ​មុន យើង​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​អនុលោម​តាម​បទដ្ឋាន​ជាក់លាក់​បី​កន្លែង​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ទាយទុក​ជាមុន ថា “មនុស្ស​ស្រវឹង​របស់​អេប្រាអ៊ីម” របស់​អេសាយ ដែល​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សម្គាល់​ថា​ជា “ពួក​បុរស​ចាស់ទុំ” ហើយ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​ទាំង​ពីរ តំណាង​ឲ្យ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម (Adventism) មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ថា នឹង​មាន​ការ​សម្ដែង​ដ៏​ខ្លាំងក្លា​នៃ​ព្រះចេស្តា​របស់​ព្រះ ដូច​ក្នុង​ឆ្នាំ​កាល​មុនៗ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ ការ​សម្ដែង​ព្រះចេស្តា​របស់​ព្រះ​យ៉ាង​នោះ​ឯង ដែល​ពួកគេ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ឃើញ នឹង​កើត​ឡើង​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សេចក្ដី​វិនិច្ឆ័យ​ដ៏​ទេវភាព ដែល​ត្រូវ​នាំ​មក​លើ​ពួកគេ ពីព្រោះ​មាន​សេចក្ដី​ថ្លែង​ថា “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

អាដវេនទីសនិយមឡាអូឌីសេ បដិសេធមិនព្រមឃើញការសម្ដែងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលបានចាប់ផ្តើមស្រក់ចុះនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងឃើញចំណុចកំពូលនៃភ្លៀងនោះ នៅពេលសារនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានប្រកាសម្តងទៀតនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ សារនោះគឺ អ៊ីស្លាម នៃវេទនាទីបី។ តើមេដឹកនាំនៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ដែលទើបតែបានឆ្កាងព្រះមេស្ស៊ីរបស់ពួកគេ មិនបានមើលឃើញព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានចាក់បង្ហូរចុះនៅថ្ងៃប៉េនទីកុស្ទទេឬ?

អត្ថបទនេះកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមជំនុំ ដែលតាមបរិបទ អេសេគាលបានតំណាងដោយក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយសមាជិកនៅក្នុងក្រុមជំនុំ (យេរូសាឡឹម) ត្រូវបានប្រៀបធៀបនឹង «ក្រុមតូចមួយ» ដែលក៏ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាអ្នក «ដើរក្នុងពន្លឺ» ហើយជា «មនុស្សស្មោះត្រង់តិចនាក់» ផងដែរ។ ព្រះគម្ពីរបង្រៀនថា «មនុស្សជាច្រើន» ត្រូវបានហៅ ប៉ុន្តែ «មនុស្សតិចនាក់» ត្រូវបានជ្រើសរើស។ ប្រធានបទនៃអត្ថបទនេះរួមមានព្រះពិរោធរបស់ព្រះដែលត្រូវបាននាំមកលើរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ រាស្ត្របាននាំការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្លួនមកលើខ្លួនឯង ប៉ុន្តែព្រះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដោយសង្កត់ធ្ងន់ថា ទេវតារបស់ទ្រង់ជាអ្នកសម្រេចការងារនៃការបំផ្លាញ។ ព្រះមិនដែលកុហកឡើយ ហើយទ្រង់បានសន្យាថា គឺជាទ្រង់ផ្ទាល់ដែលយាងមកពិនិត្យទោសអំពើទុច្ចរិតរបស់មនុស្សរហូតដល់ជំនាន់ទីបី និងទីបួន។ ការបង្គាប់ថាការអនុវត្តការវិនិច្ឆ័យនេះជារបស់អ្នកណាផ្សេងក្រៅពីព្រះ គឺជាការបដិសេធព្រះលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ ហើយបញ្ជាក់ដោយន័យថា ទ្រង់ជាអ្នកកុហក។

វគ្គនេះបញ្ជាក់ថា នៅពេលទេវតាបំផ្លាញនៃអេសេគាលចាប់ផ្តើមដើរកាត់ក្រុងយេរូសាឡិម នោះហើយជាពេលដែល «កិច្ចបម្រើនៃព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ចាប់ផ្តើម»។ ព្រះពិរោធរបស់ព្រះចាប់ផ្តើមជាមួយយេរូសាឡិម គឺជាពួកជំនុំរបស់ទ្រង់ ដែលជាអាដវេនទីសម៍ឡាវឌីកេ។

> ដ្បិត​ពេលវេលា​បាន​មក​ដល់​ហើយ ដែល​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ត្រូវ​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឯ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ; ហើយ​បើ​វា​ចាប់ផ្ដើម​មុន​នៅ​យើង​រាល់​គ្នា នោះ​ទី​បញ្ចប់​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ដល់​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? ១ ពេត្រុស ៤:១៧

កំហឹងរបស់ព្រះត្រូវបានអនុវត្តដោយទេវតារបស់ព្រះ ហើយនៅពេលដែលកិច្ចការរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើម ពួកគេត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យ «វាយប្រហារ» មនុស្សទាំងអស់ ហើយ «កុំឲ្យភ្នែករបស់អ្នកអាណិតឡើយ ក៏កុំឲ្យមានសេចក្តីមេត្តាផង៖ ចូរសម្លាប់ឲ្យអស់ទាំងមនុស្សចាស់ និងមនុស្សវ័យក្មេង ទាំងស្ត្រីក្រមុំ និងកុមារតូចៗ និងស្ត្រីទាំងឡាយ៖ ប៉ុន្តែកុំចូលទៅជិតមនុស្សណាម្នាក់ដែលមានសញ្ញាសម្គាល់នៅលើគាត់ឡើយ; ហើយចាប់ផ្តើមនៅទីសក្ការៈរបស់យើង»។ កំហឹងរបស់ព្រះត្រូវបានអនុវត្តដោយទេវតាបរិសុទ្ធ ហើយចំណុចដែលយើងចង់កំណត់សម្គាល់នៅទីនេះ គឺថា ការចាប់ផ្តើមនៃព្រះរាជកិច្ចនៃកំហឹងរបស់ព្រះ ត្រូវបានសម្រេចឡើងនៅក្នុងជំនាន់ទីបួន។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ហើយនៅក្នុងថ្ងៃនៃយញ្ញបូជារបស់ព្រះអម្ចាស់ នោះយើង​នឹង​ដាក់ទោស​ពួកមន្ត្រី ពួកបុត្ររបស់ស្តេច និងអស់អ្នកដែលស្លៀកពាក់ប្លែកពីធម្មតា។ នៅថ្ងៃនោះដែរ យើង​នឹង​ដាក់ទោស​អស់អ្នកដែលលោតលើកម្រិតទ្វារ គឺអ្នកដែលបំពេញផ្ទះរបស់ចៅហ្វាយខ្លួនដោយអំពើហិង្សា និងការបោកបញ្ឆោត។ ហើយនៅថ្ងៃនោះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា នឹងមានសំឡេងនៃការស្រែកយំពីទ្វារត្រី មានការហូរហែស្រែកពីតំបន់ទីពីរ ហើយមានសំឡេងបាក់បែកយ៉ាងខ្លាំងពីលើភ្នំទាំងឡាយ។ ឱ​អ្នកស្រុកម៉ាក់តែស ចូរស្រែកយំចុះ ដ្បិតប្រជាជនជួញដូរទាំងអស់ត្រូវបានកម្ចាត់ហើយ អស់អ្នកដែលដឹកប្រាក់ទាំងឡាយត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ ហើយនៅវេលានោះ យើង​នឹង​ស្វែងរកក្រុងយេរូសាឡឹមដោយចង្កៀង ហើយដាក់ទោសមនុស្សទាំងឡាយដែលតាំងខ្លួនស្ងៀមស្ងាត់នៅលើកាកសំណល់ស្រារបស់ខ្លួន គឺអ្នកដែលនិយាយក្នុងចិត្តថា ព្រះអម្ចាស់មិនធ្វើល្អទេ ហើយក៏មិនធ្វើអាក្រក់ដែរ។ សេផានា 1:8–12។

Back to Articles