Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ម្ភៃប្រាំ

ការលាតត្រដាងនៃការធ្លាក់ចុះរបស់បាប៊ីឡូន៖ អត្ថបទទំនាយមួយចាប់ពីនេប៊ូក្នេសារ ដល់បែលសាសារ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការដួលរលំរបស់បែលសាស្សារ​នៅក្នុងជំពូកទី៥ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុន​ដោយការដួលរលំរបស់នេប៊ូក្នេសារ​នៅក្នុងជំពូកទី៤។

> «ចំពោះអ្នកគ្រប់គ្រងចុងក្រោយនៃបាប៊ីឡូន ដូចជាក្នុងនិមិត្តរូបចំពោះអ្នកគ្រប់គ្រងដំបូងរបស់វាដែរ បានមកដល់សេចក្តីប្រកាសទោសពីអ្នកយាមដ៏ទេវភាពថា៖ “ឱ ស្តេចអើយ,... ពាក្យនេះត្រូវបានប្រកាសដល់ទ្រង់ហើយ; រាជ្យបានដកចេញពីទ្រង់ហើយ”»។ ដានីយ៉ែល 4:31។ ពួកហោរា និងស្តេច, 533។

ស្ដេចនេប៊ូក្នេសារ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្តើម ហើយ​ស្ដេចបេលសាសារ​តំណាង​ឲ្យ​ទីបញ្ចប់​នៃ​នគរ​ដែល​បាន​គ្រប់គ្រង​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ ដូច្នេះ​វា​បាន​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក ១៣ (សហរដ្ឋអាមេរិក) ដែល​ត្រូវ​គ្រប់គ្រង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ស្រីពេស្យា​នៃ​ក្រុង​ទីរ៉ុស (សម្តេចប៉ាប) ត្រូវ​បាន​គេ​បំភ្លេច។

> ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើងថា ក្រុងទីរ៉ុសនឹងត្រូវគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ តាមចំនួនថ្ងៃរបស់ស្តេចមួយអង្គ; បន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ ក្រុងទីរ៉ុសនឹងច្រៀងដូចជាស្រីពេស្យា។ អេសាយ 23:15

ដូច្នេះ នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយ បែលសាសារ តំណាងឲ្យចុងបញ្ចប់របស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យការចាប់ផ្តើមនៃស្នែងសាធារណរដ្ឋ និងការចាប់ផ្តើមនៃស្នែងប្រូតេស្តង់។ បែលសាសារ តំណាងឲ្យការបញ្ចប់នៃស្នែងសាធារណរដ្ឋ និងស្នែងប្រូតេស្តង់។

ការជំនុំជម្រះដែលបាននាំមកលើ នេប៊ូក្នេសារ គឺជា «ប្រាំពីរដង»។ រឿងនៃការរស់នៅរបស់ នេប៊ូក្នេសារ ដូចជាសត្វព្រៃ អស់រយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ ត្រូវបាន វីល្លៀម មីឡ័រ ប្រើក្នុងការអនុវត្តរបស់គាត់ចំពោះ «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ ទោះបីជាគាត់មិនបានពិភាក្សាអំពីពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ ដែលត្រូវបាននិមិត្តរូបនៅក្នុងការជំនុំជម្រះរបស់ បែលសាសារ ក៏ដោយ។

> ហើយនេះ​ជា​អក្សរ​ដែល​បាន​សរសេរ​ថា៖ MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN។ នេះ​ជា​ការ​បកស្រាយ​នៃ​ពាក្យ​នោះ៖ MENE; ព្រះ​បាន​រាប់​ចំនួន​នគរ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​បញ្ចប់​វា​ហើយ។ TEKEL; ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ថ្លឹង​នៅ​ក្នុង​ជញ្ជីង​ទាំងឡាយ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​ខ្វះខាត។ PERES; នគរ​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​ចែក​ចេញ ហើយ​ប្រគល់​ឲ្យ​ពួក​មេឌី និង​ពួក​ពែរ្ស។ ដានីយ៉ែល ៥៖២៥–២៨។

ក្រៅពីការបកស្រាយដែលដានីយ៉ែលបានផ្ដល់ចំពោះអក្សរអាថ៌កំបាំងដែលបានសរសេរលើជញ្ជាំង ពាក្យ «mene» និង «tekel» តំណាងឲ្យរង្វាស់នៃទម្ងន់ ហើយពាក្យទាំងនោះក៏តំណាងឲ្យតម្លៃជាក់លាក់នៃកាក់ប្រាក់ផងដែរ (និក្ខមនំ 30:13; អេសេគាល 45:12)។ «mene» មួយ ស្មើនឹងហាសិបសេកែល ឬមួយពាន់ហេរ៉ា។ ដូច្នេះ «mene, mene» ស្មើនឹងពីរពាន់ហេរ៉ា។ «tekel» មួយ ស្មើនឹងម្ភៃហេរ៉ា។ ហេតុនេះ «mene, mene, tekel» ស្មើនឹងពីរពាន់ម្ភៃហេរ៉ា។ «Upharsin» មានន័យថា «បែងចែក» ហើយដូច្នេះមានន័យថា ជាពាក់កណ្ដាលនៃ «mene» មួយ និងតំណាងឲ្យប្រាំរយហេរ៉ា។ បញ្ចូលគ្នា វាតំណាងឲ្យផលបូកសរុបពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ។

ការយោងចុងក្រោយរបស់ បងស្រី វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់ថា បែលសាសារ ត្រូវបានតំណាងជាប្រភេទដោយ នេប៊ូក្នេសារ ប៉ុន្តែជាពិសេសជាងនេះទៅទៀត នាងបានសង្កត់ធ្ងន់លើការជំនុំជម្រះរួមរបស់ពួកគេ ហើយការជំនុំជម្រះទាំងពីរនោះ ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរគ្រា» ក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ព្រះគម្ពីរប្រើពាក្យមួយចំនួន ដើម្បីតំណាងឲ្យ «ប្រាំពីរគ្រា» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ យេរេមា តំណាងវាថាជាសេចក្តីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ។

> ព្រះអម្ចាស់បានគ្របកូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូនដោយពពកក្នុងកំហឹងរបស់ទ្រង់យ៉ាងដូចម្ដេច ហើយបានទម្លាក់សោភ័ណភាពរបស់អ៊ីស្រាអែលពីស្ថានសួគ៌មកដល់ផែនដី ហើយនៅថ្ងៃនៃកំហឹងរបស់ទ្រង់ ទ្រង់មិនបាននឹកចាំជើងទ្រនាប់របស់ទ្រង់ឡើយ! ព្រះអម្ចាស់បានលេបបំផ្លាញលំនៅទាំងអស់របស់យ៉ាកុប ហើយមិនបានអាណិតឡើយ៖ ក្នុងសេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានបំផ្លាញបន្ទាយមាំមួនរបស់កូនស្រីនៃយូដា ទ្រង់បានទម្លាក់វាចុះដល់ដី ទ្រង់បានធ្វើឲ្យនគរនិងពួកមេដឹកនាំរបស់វាសៅហ្មង។ ក្នុងកំហឹងដ៏សន្ធោសន្ធៅរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានកាត់ផ្តាច់អំណាចទាំងមូលរបស់អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់បានដកដៃស្តាំរបស់ទ្រង់ចេញពីមុខសត្រូវ ហើយទ្រង់បានឆេះប្រឆាំងនឹងយ៉ាកុបដូចជាភ្លើងឆាបឆេះ ដែលលេបស៊ីនៅជុំវិញ។ ទ្រង់បានតម្រង់ធ្នូរបស់ទ្រង់ដូចជាសត្រូវ ទ្រង់បានឈរដោយដៃស្តាំរបស់ទ្រង់ដូចជាគូប្រជែង ហើយបានសម្លាប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគួរឲ្យគយគន់នៅក្នុងត្រសាលរបស់កូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូន ទ្រង់បានចាក់ទម្លាក់សេចក្តីក្រោធរបស់ទ្រង់ដូចជាភ្លើង។ ព្រះអម្ចាស់បានក្លាយដូចជាសត្រូវ ទ្រង់បានលេបបំផ្លាញអ៊ីស្រាអែល ទ្រង់បានលេបបំផ្លាញរាជវាំងទាំងអស់របស់នាង ទ្រង់បានបំផ្លាញបន្ទាយមាំមួនរបស់នាង ហើយបានបង្កើនការកាន់ទុក្ខ និងការទំនួញនៅក្នុងកូនស្រីនៃយូដា។ ទ្រង់បានដកយករោងឧបោសថរបស់ទ្រង់ដោយហិង្សា ដូចជាវាជាខ្ទមក្នុងសួនច្បារ ទ្រង់បានបំផ្លាញទីកន្លែងប្រជុំរបស់ទ្រង់ ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឲ្យបុណ្យកំណត់ និងថ្ងៃសប្ប័ទត្រូវបានគេភ្លេចនៅស៊ីយ៉ូន ហើយក្នុងសេចក្តីពិរោធនៃកំហឹងរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានមើលងាយស្តេចនិងសង្ឃ។ ព្រះអម្ចាស់បានបោះបង់អាសនៈរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានស្អប់ខ្ពើមទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានប្រគល់ជញ្ជាំងរាជវាំងរបស់នាងទៅក្នុងដៃសត្រូវ ពួកគេបានបន្លឺសំឡេងនៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចជានៅថ្ងៃបុណ្យកំណត់។ ព្រះអម្ចាស់បានសម្រេចព្រះទ័យបំផ្លាញកំពែងរបស់កូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូន ទ្រង់បានលាតខ្សែវាស់ចេញ ទ្រង់មិនបានដកដៃរបស់ទ្រង់ចេញពីការបំផ្លាញឡើយ ហេតុនេះហើយបានជាទ្រង់ធ្វើឲ្យកំផែងការពារនិងជញ្ជាំងសោកសៅ ពួកវារលួយទន់ខ្សោយជាមួយគ្នា។ បទទំនួញ 2:1–8។

កំហឹង​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ជា «សេចក្តី​ក្រោធ​ដ៏​ពុះកញ្ជ្រោល​របស់​ទ្រង់» ហើយ​កំហឹង​របស់​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​លើ​ទាំង​នគរ​ខាង​ជើង និង​នគរ​ខាង​ត្បូង​របស់​អ៊ីស្រាអែល។ នេះ​ហើយ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​កំណត់​សម្គាល់​អំពី «សេចក្តី​ក្រោធ» មួយ «ដំបូង» និង​មួយ «ចុងក្រោយ»។ យេរេមា​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​អំពី «ខ្សែ​វាស់» មួយ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ «បាន​លាតសន្ធឹង​ចេញ» នៅ​ពេល​ទ្រង់​អនុវត្ត​កំហឹង​របស់​ទ្រង់​ចំពោះ​ប្រជាជន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ជ្រើស​រើស។ «ខ្សែ​វាស់» នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​យោង​ដល់​ផង​ដែរ​នៅ​ក្នុង​ពង្សាវតារក្សត្រ​ទី២។

> ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​ពួក​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ពួក​ហោរា ដោយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ដោយ​ព្រោះ​ម៉ាណាសេ ស្តេច​យូដា បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ទាំងនេះ ហើយ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​លើស​ជាង​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​ពួក​អាម៉ូរី ដែល​នៅ​មុន​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យូដា​ប្រព្រឹត្ត​បាប​ដែរ​ដោយ​រូប​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ មើល៍ យើង​កំពុង​នាំ​មហន្តរាយ​មក​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​យូដា យ៉ាង​ដល់​ថ្នាក់​អ្នក​ណា​ដែល​ឮ​អំពី​ការ​នោះ ត្រចៀក​ទាំង​ពីរ​របស់​គេ​នឹង​ញ័រ​ក្ដុកក្ដួល។ យើង​នឹង​លាត​ខ្សែ​វាស់​របស់​សាម៉ារី លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​នឹង​ដាក់​ដុំ​សំណ​របស់​ព្រះរាជវាំង​អ័ហាប់​លើ​វា​ផង; យើង​នឹង​ជូត​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​មនុស្ស​ម្នាក់​ជូត​ចាន​មួយ គឺ​ជូត​វា ហើយ​បង្វែរ​វា​ឲ្យ​ផ្ងារ​ចុះ។ ហើយ​យើង​នឹង​បោះបង់​ចោល​សំណល់​នៃ​មរតក​របស់​យើង ហើយ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​សត្រូវ​របស់​ពួក​គេ; ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ចំណី និង​ជា​របស់​ប្លន់​ដល់​សត្រូវ​ទាំង​អស់​របស់​ពួក​គេ»។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ២១៖១០–១៤។

«ខ្សែ» នៃសេចក្ដីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ ដែលជាពាក្យ «ប្រាំពីរដង» របស់លោកម៉ូសេ បានត្រូវលាតសន្ធឹងជាមុនសិនលើនគរខាងជើង (ព្រះវង្សអហាប់) ហើយបន្ទាប់មកលើយូដា។ ពាក្យព្រះគម្ពីរមួយទៀតសម្រាប់ «ប្រាំពីរដង» ដែលបានដកស្រង់ចេញពី លេវីវិន័យ ២៦ គឺពាក្យ «ត្រូវបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ»។

> នោះអញនឹងប្រព្រឹត្តទាស់នឹងអ្នករាល់គ្នាដែរ ដោយសេចក្តីក្រោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយអញ គឺអញផ្ទាល់ នឹងវាយផ្ចាលអ្នករាល់គ្នា៧ដង ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នានឹងស៊ីសាច់កូនប្រុសរបស់ខ្លួន ហើយសាច់កូនស្រីរបស់ខ្លួនក៏នឹងស៊ីដែរ។ អញនឹងបំផ្លាញទីខ្ពស់ទាំងឡាយរបស់អ្នករាល់គ្នា កាត់បំផ្លាញរូបឆ្លាក់របស់អ្នករាល់គ្នា ហើយបោះសាកសពរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅលើសាកសពនៃរូបព្រះក្លែងក្លាយរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយព្រលឹងអញនឹងខ្ពើមរអើមអ្នករាល់គ្នា។ អញនឹងធ្វើឲ្យទីក្រុងទាំងឡាយរបស់អ្នករាល់គ្នាក្លាយជាទីស្ងាត់ជ្រងំ ហើយនាំទីបរិសុទ្ធទាំងឡាយរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅជាសេចក្តីហិនហោច ហើយអញនឹងមិនស្រូបក្លិនក្រអូបនៃគ្រឿងក្រអូបដ៏ឈ្ងុយរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ។ អញនឹងនាំស្រុកនេះទៅជាសេចក្តីហិនហោច ហើយពួកសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះនឹងមានសេចក្តីអស្ចារ្យចំពោះវា។ អញនឹងកម្ចាត់អ្នករាល់គ្នាទៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ហើយនឹងដកដាវតាមក្រោយអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ ស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នានឹងក្លាយជាសេចក្តីហិនហោច ហើយទីក្រុងទាំងឡាយរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងស្ងាត់ជ្រងំ។ នោះស្រុកនឹងបានរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា នៅគ្រប់កាលដែលវានៅស្ងាត់ចោល ហើយអ្នករាល់គ្នាស្ថិតនៅក្នុងស្រុកនៃពួកសត្រូវរបស់ខ្លួន ក្នុងគ្រានោះស្រុកនឹងបានសម្រាក ហើយរីករាយនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់វា។ នៅគ្រប់កាលដែលវានៅស្ងាត់ចោល វានឹងបានសម្រាក ពីព្រោះវាមិនបានសម្រាកក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ កាលអ្នករាល់គ្នានៅលើវា។ លេវីវិន័យ 26:28–35។

ការបែកខ្ញែកនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ បានសម្រេចឡើងចំពោះដានីយ៉ែល នៅពេលដែលគាត់ត្រូវបាននាំទៅជាទាសករ​ចូលទៅបាប៊ីឡូន ក្នុងអំឡុងពេលនៃការនិរទេសរបស់យេហូយ៉ាគីម។ បន្ទាប់មក ខណៈដែលដានីយ៉ែលស្ថិតនៅក្នុង «ស្រុករបស់ខ្មាំងសត្រូវ» នោះ ដីក៏បានសម្រាក ហើយរីករាយនឹង «ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់នាង»។ កណ្ឌរបាក្សត្រទីពីរ ប្រាប់យើងថា រយៈពេលនោះគឺជាចិតសិបឆ្នាំរបស់យេរេមា ដែលដានីយ៉ែលបានមកទទួលស្គាល់នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន។

> ហើយព្រះអង្គបាននាំអ្នកដែលរួចផុតពីដាវទៅជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន; នៅទីនោះ ពួកគេបានធ្វើជាអ្នកបម្រើដល់ព្រះអង្គ និងដល់ព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គ រហូតដល់រាជ្យនៃនគរពែរ្សបានគ្រងរាជ្យឡើង: ដើម្បីបំពេញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានចេញតាមមាត់យេរេមា រហូតដល់ដីបានទទួលសប្ប័ទរបស់នាងគ្រប់គ្រាន់: ដ្បិត ក្នុងអំឡុងពេលទាំងអស់ដែលដីនោះស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំ នាងក៏បានរក្សាសប្ប័ទ ដើម្បីបំពេញរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ ឥឡូវនេះ ក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃស៊ីរូស ស្តេចនៃពែរ្ស ដើម្បីឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានមានតាមមាត់យេរេមា បានសម្រេចគ្រប់លក្ខណ៍ ព្រះអម្ចាស់បានជំរុញវិញ្ញាណរបស់ស៊ីរូស ស្តេចនៃពែរ្ស ឲ្យព្រះអង្គប្រកាសព្រះរាជក្រឹត្យមួយទូទាំងនគររបស់ព្រះអង្គ ហើយក៏បានចែងជាលាយលក្ខណ៍អក្សរផងដែរ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ស៊ីរូស ស្តេចនៃពែរ្ស មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា នគរទាំងអស់នៅលើផែនដី ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ បានប្រទានឲ្យខ្ញុំ; ហើយព្រះអង្គបានបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យសាងសង់ព្រះវិហារមួយសម្រាប់ព្រះអង្គ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្រុកយូដា។ ក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គទាំងអស់ តើមានអ្នកណាខ្លះ? សូមឲ្យព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះរបស់គាត់ គង់នៅជាមួយគាត់ ហើយសូមឲ្យគាត់ឡើងទៅចុះ»។ ២ របាក្សត្រ 36:20–23

ពាក្យ «ការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ» ជានិមិត្តរូបនៃ «ប្រាំពីរដង»។ ការវិនិច្ឆ័យលើនេប៊ូក្នេសារ ដោយ «ប្រាំពីរដង» រស់នៅដូចជាសត្វព្រៃ បានជាប្រភេទតំណាងឲ្យការវិនិច្ឆ័យលើបេលសាសារ ដូចដែលបានតំណាងដោយពាក្យអាថ៌កំបាំងនៅលើជញ្ជាំង «mene, mene, tekel upharsin»។ ការវិនិច្ឆ័យរបស់បេលសាសារ ត្រូវបានតំណាងដោយអក្សរសរសេរដោយដៃ ដែលស្មើនឹងពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ គឺជាចំនួនថ្ងៃដដែលដែលនេប៊ូក្នេសារ បានរស់នៅដូចជាសត្វព្រៃ ហើយក៏ជាចំនួនឆ្នាំដដែលដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។

ការជំនុំជម្រះរបស់បេលשאַស្សារ ដែលត្រូវបានបង្ហាញជាប្រភេទដោយការជំនុំជម្រះរបស់នេប៊ូក្នេសារ ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយ «ប្រាំពីរគ្រា» ហើយការជំនុំជម្រះទាំងពីរនោះបានតំណាងឲ្យ «ការធ្លាក់របស់បាប៊ីឡូន» ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ ការធ្លាក់លើកដំបូងរបស់បាប៊ីឡូន គឺនៅពេលប៉មរបស់និមរ៉ូដត្រូវបានដួលរំលំ។

> អស់​ទាំង​ផែនដី​មាន​ភាសា​តែ​មួយ ហើយ​សម្តី​តែ​មួយ។ ហើយ​កាល​ដែល​ពួកគេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​ទិស​ខាង​កើត នោះ​ពួកគេ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​ទំនាប​មួយ​នៅ​ស្រុក​ស៊ីណារ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​រស់​នៅ​ទី​នោះ។ ហើយ​ពួកគេ​និយាយ​គ្នា​ថា ចូរ​មក យើង​ធ្វើ​ឥដ្ឋ ហើយ​ដុត​វា​ឲ្យ​ឆ្អិន​សព្វ​គ្រប់។ ហើយ​ពួកគេ​មាន​ឥដ្ឋ​ជំនួស​ថ្ម ហើយ​មាន​ជ័រ​ដី​ជំនួស​កំបោរ។ ហើយ​ពួកគេ​និយាយ​ថា ចូរ​មក យើង​សង់​ទីក្រុង​មួយ និង​ប៉ម​មួយ​សម្រាប់​ខ្លួន​យើង ដែល​កំពូល​វា​អាច​ឈាន​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ឲ្យ​យើង​បាន​ឈ្មោះ​មួយ​សម្រាប់​ខ្លួន​យើង ក្រែង​យើង​ត្រូវ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ទៅ​លើ​ផ្ទៃ​ផែនដី​ទាំង​មូល។ រួច​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​យាង​ចុះ​មក ដើម្បី​ទត​មើល​ទីក្រុង និង​ប៉ម ដែល​កូនចៅ​មនុស្ស​បាន​សង់។ ហើយ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា មើល៍ ប្រជាជន​នេះ​ជា​មួយ​តែ​មួយ ហើយ​ទាំង​អស់​គ្នា​មាន​ភាសា​តែ​មួយ ហើយ​នេះ​ជា​ការ​ដែល​ពួកគេ​ចាប់ផ្តើម​ធ្វើ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ គ្មាន​អ្វី​ដែល​នឹង​ត្រូវ​រារាំង​ពី​ពួកគេ​បាន​ទេ គឺ​អ្វីៗ​ដែល​ពួកគេ​បាន​នឹកស្មាន​ថា​នឹង​ធ្វើ។ ចូរ​មក យើង​ចុះ​ទៅ​ទី​នោះ ហើយ​បំភាន់​ភាសា​របស់​ពួកគេ​នៅ​ទី​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​មិន​យល់​សម្តី​របស់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​បាន​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ពួកគេ​ចេញ​ពី​ទី​នោះ ទៅ​លើ​ផ្ទៃ​ផែនដី​ទាំង​មូល ហើយ​ពួកគេ​ក៏​បោះបង់​ការ​សង់​ទីក្រុង​នោះ​ចោល។ លោកុប្បត្តិ 11:1–8។

នៅ​ក្នុង​ការជំនុំជម្រះ​លើ​បាបិល ដែល​ជា​ការជំនុំជម្រះ​លើ​និម្រូឌ ព្រះអម្ចាស់​បាន «បំបែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ» ពួក​ក្បត់​របស់​និម្រូឌ​ទៅ​លើ «ផ្ទៃ​មុខ​នៃ​ផែនដី​ទាំងមូល»។ និម្រូឌ និង​ពួក​សហការី​របស់​គាត់​បាន​ដឹង​ថា ការបះបោរ​របស់​ពួកគេ​នឹង​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ព្រោះ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា មូលហេតុ​ដែល​សង់​ប៉ម និង​ក្រុង​នោះ​គឺ​ដើម្បី «ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ឈ្មោះ​មួយ កុំ​ឲ្យ​យើង​ត្រូវ​បំបែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ទៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​នៃ​ផែនដី​ទាំងមូល»។

តាមន័យព្យាករណ៍ «ឈ្មោះ» គឺជានិមិត្តរូបនៃអត្តចរិត។ អត្តចរិតដែល នឹមរ៉ូឌ និងបក្ខពួករបស់គាត់បានបង្កើតឡើង ត្រូវបានតំណាងដោយកិច្ចការរបស់ពួកគេ ព្រោះតាមផ្លែរបស់គេ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់អត្តចរិត។ ផ្លែនៃការបះបោររបស់ នឹមរ៉ូឌ ហើយដូច្នេះជានិមិត្តរូបនៃអត្តចរិតរបស់គាត់ គឺការសាងសង់ប៉ម និងទីក្រុង។ «ប៉ម» គឺជានិមិត្តរូបនៃក្រុមជំនុំ ហើយ «ទីក្រុង» គឺជានិមិត្តរូបនៃរដ្ឋមួយ។ ឈ្មោះរបស់ពួកបះបោររបស់ នឹមរ៉ូឌ ដែលតំណាងឲ្យអត្តចរិតរបស់ពួកគេ គឺការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងក្រុមជំនុំ និងរដ្ឋ ដែលក៏ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបថាជារូបសំណាកនៃសត្វសាហាវផងដែរ។

អត្ថបទដែលកំណត់អំពីការដួលរលំរបស់បាបិល មានឃ្លា «ចូរមក» ត្រូវបាននិយាយម្តងហើយម្តងទៀតចំនួនបីដង។ ដងទីបី គឺនៅពេលដែលព្រះទ្រង់នាំការជំនុំជម្រះ ដោយធ្វើឲ្យភាសារបស់ពួកគេច្របូកច្របល់ ហើយបំបែកពួកគេឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទីកន្លែង។ «ចូរមក» ដំបូង គឺជាការរៀបចំសម្រាប់ «ចូរមក» ទីពីរ នៅពេលដែលពួកគេបានសាងសង់ទីក្រុង និងប៉មរបស់ខ្លួន។ នៅពេលដែលពួកគេបានបំពេញការងាររបស់ខ្លួនក្នុងប្រវត្តិនៃការបញ្ចេញឃ្លា «ចូរមក» ទីពីរ នោះព្រះទ្រង់បានយាងចុះមក ដើម្បីពិនិត្យមើលដោយភ្នែកនូវការបះបោររបស់ពួកគេ។ «ចូរមក» ទីបី គឺជាការជំនុំជម្រះ ហើយ «ចូរមក» ទីពីរ គឺជាការសាកល្បងដែលអាចមើលឃើញបាន។ «ចូរមក» ដំបូង តំណាងឲ្យការបរាជ័យលើកដំបូងរបស់ពួកគេ ហើយក្នុងន័យទំនាយ ការបញ្ចេញឃ្លា «ចូរមក» បីដងនេះ បង្ហាញអំពីដំណើរការសាកល្បងបីជំហាននៃដំណឹងល្អអស់កល្បជានិច្ច។ នៅក្នុងសក្ខីកម្មអំពីការបះបោរ និងការដួលរលំរបស់ Nimrod នៅមានព័ត៌មានជាច្រើនទៀត ប៉ុន្តែយើងគ្រាន់តែកំពុងកំណត់សម្គាល់ថា លើកដំបូងដែលបាប៊ីឡូន (បាបិល) បានដួលរលំ និមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរដង» ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «ការខ្ចាត់ខ្ចាយ» នោះ ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់។ ការជំនុំជម្រះរបស់ Nimrod ត្រូវបានតំណាងដោយការខ្ចាត់ខ្ចាយ របស់ Nebuchadnezzar ដោយ «ប្រាំពីរដង» ហើយរបស់ Belshazzar ដោយ «ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ»។

ហត្ថលេខានៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា បញ្ជាក់​ថា បន្ទាត់​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ដែល​តំណាង​ដោយ​ជំពូក​ទី​បួន និង​ទី​ប្រាំ គឺ​ជា​សារ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​របស់​ទេវតា​ទី​ពីរ និង​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ។ បន្ទាត់​នោះ​ចាប់ផ្ដើម​ដោយ​ការ​ដួលរលំ​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​តំណាង​ដោយ​នេប៊ូក្នេសារ ដោយ​កំណត់​ឆ្នាំ 1798 ដែល​ជា​ពេល​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ (អំណាច​សម្តេចប៉ាប) បាន​ដួលរលំ​ជា​លើក​ដំបូង។ បន្ទាប់​មក នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បន្ទាត់ បាប៊ីឡូន​របស់​បែលសាសារ​ដួលរលំ ដោយ​សម្គាល់​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ការ​ដួលរលំ​ជា​បន្តបន្ទាប់​របស់​បាប៊ីឡូន​ខាង​វិញ្ញាណ (អំណាច​សម្តេចប៉ាប​ម្ដង​ទៀត) ដោយ​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ មាន​សាក្សី​ពីរ​អំពី​ការ​ដួលរលំ​របស់​បាប៊ីឡូន​នៅ​ដើម​បន្ទាត់ ហើយ​មាន​សាក្សី​ពីរ​នៅ​ចុង​បន្ទាត់។ តក្កវិជ្ជា​ទំនាយ​ទទួលស្គាល់​ហត្ថលេខា​នៃ​ព្រះ​អង្គ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ជា​ការ​ចាប់ផ្ដើម និង​ការ​បញ្ចប់ ខណៈ​ដែល​មើល​ឃើញ​ប្រធានបទ​អំពី​ការ​ដួលរលំ​របស់​បាប៊ីឡូន ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដោយ​សាក្សី​បួន​នាក់​នៅ​ក្នុង​បន្ទាត់​ដែល​តំណាង​ដោយ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​បួន និង​ទី​ប្រាំ។

នៅក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងគំរូ និងការបំពេញតាមគំរូ របស់នេប៊ូកាដ្នេសារ និងបែលសាសារ នៅពេលយកមកផ្គូផ្គងនឹងថ្ងៃចុងក្រោយ យើងឃើញសត្វពីផែនដីក្នុងស្ថានភាពដូចកូនចៀមរបស់វា ត្រូវបានតំណាងដោយនេប៊ូកាដ្នេសារ ហើយបន្ទាប់មក នៅពេលវានិយាយដូចនាគ យើងឃើញបែលសាសារ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍នោះ យើងឃើញស្នែងខាងសាធារណរដ្ឋ ដែលត្រូវបានដឹកនាំដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយនេប៊ូកាដ្នេសារ ហើយការបដិវត្តរដ្ឋធម្មនុញ្ញត្រូវបានតំណាងដោយបែលសាសារ។ យើងនឹងឃើញផងដែរថា នេប៊ូកាដ្នេសារ ជាព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា ហើយបែលសាសារ ជាព្រហ្មចារីល្ងង់។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​ពិចារណា​របស់​យើង​អំពី ដានីយ៉ែល ជំពូក​៤ និង ៥ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «បេលշាស្សារ​បាន​ទទួល​ឱកាស​ជា​ច្រើន ដើម្បី​ស្គាល់ និង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះ។ គាត់​បាន​ឃើញ​ជីតា​របស់​គាត់ គឺ​នេប៊ូក្នេសារ ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​សង្គម​មនុស្ស។ គាត់​បាន​ឃើញ​ប្រាជ្ញា​ដែល​ស្តេច​មាន​អំណួត​អំពី​នោះ ត្រូវ​បាន​ដក​យក​ទៅ​ដោយ​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​ប្រទាន​វា។ គាត់​បាន​ឃើញ​ស្តេច​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​នគរ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជា​គូកន​នៃ​សត្វ​ព្រៃ​នៅ​ទីវាល។ ប៉ុន្តែ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​បេលշាស្សារ​ចំពោះ​ការ​កម្សាន្ត និង​ការ​លើកតម្កើង​ខ្លួន​ឯង បាន​លុប​បំបាត់​មេរៀន​ទាំងឡាយ​ដែល​គាត់​មិន​គួរ​ភ្លេច​ជា​ដាច់ខាត​ឡើយ; ហើយ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើបាប​ស្រដៀង​នឹង​អំពើ​ទាំងនោះ ដែល​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ដ៏​ច្បាស់លាស់​លើ​នេប៊ូក្នេសារ។ គាត់​បាន​ខ្ជះខ្ជាយ​ឱកាស​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​គាត់​ដោយ​ព្រះគុណ ដោយ​មិន​អើពើ​ប្រើ​ឱកាស​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​គាត់ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​សេចក្តីពិត។ «តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​សង្គ្រោះ?» ជា​សំណួរ​មួយ​ដែល​ស្តេច​ដ៏​អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែ​ល្ងង់ខ្លៅ​នោះ បាន​រំលង​ទៅ​ដោយ​ព្រងើយកន្តើយ។»

> «នេះហើយជាគ្រោះថ្នាក់នៃយុវវ័យសម័យនេះ ដែលខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន និងប្រព្រឹត្តដោយមិនគិតគូរ។ ព្រះហស្តនៃព្រះជាម្ចាស់នឹងដាស់ស្មារតីមនុស្សបាប ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើចំពោះបេលសាសារ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន វានឹងយឺតពេលពេកក្នុងការប្រែចិត្ត»។

> «អ្នកគ្រប់គ្រងនៃបាប៊ីឡូនមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយស ហើយក្នុងការលួងលោមខ្លួនដោយអំណួតក្រអឺតក្រទមរបស់គាត់ គាត់បានលើកខ្លួនឡើងទាស់នឹងព្រះនៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី។ គាត់បានទុកចិត្តលើកម្លាំងរបស់ខ្លួនឯង ដោយមិននឹកស្មានថា នឹងមានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ាននិយាយថា “ហេតុអ្វីបានជាអ្នកធ្វើដូចនេះ?” ប៉ុន្តែ កាលដែលព្រះហស្តអាថ៌កំបាំងបានសរសេរអក្សរនៅលើជញ្ជាំងនៃរាជវាំងរបស់គាត់ បេលសាសារ មានការភ័យញាប់ញ័រ ហើយស្ងៀមស្ងាត់។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក គាត់ត្រូវបានដកហូតកម្លាំងរបស់គាត់ទាំងស្រុង ហើយត្រូវបានបន្ទាបខ្លួនដូចជាកុមារ។ គាត់បានដឹងថា ខ្លួនគាត់ស្ថិតនៅក្រោមព្រះហស្តនៃព្រះអង្គមួយអង្គដែលធំជាងបេលសាសារ។ គាត់ធ្លាប់បានយករបស់បរិសុទ្ធមកធ្វើជាការកម្សាន្ត។ ឥឡូវនេះ មនសិការ​របស់គាត់ត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ឡើង។ គាត់បានដឹងថា គាត់ធ្លាប់មានឱកាសពិសេសក្នុងការស្គាល់ និងធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។ ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ជីតារបស់គាត់បានលេចចេញមកច្បាស់លាស់នៅចំពោះមុខគាត់ ដូចជាអក្សរនៅលើជញ្ជាំងនោះដែរ»។ Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles