Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ មួយរយហុកសិបប្រាំបួន

ការបកស្រាយខ្សែស្រឡាយទំនាយ៖ ការយល់ដឹងអំពីនិមិត្តរូបនៃ «បន្ទាយ» ក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ខទីដប់ នៃជំពូកទីដប់មួយ ក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល បង្រួបបង្រួមសារខាងក្នុង និងសារខាងក្រៅ ជាមួយនឹងពាក្យ «បន្ទាយមាំមួន»។ សេចក្តីតភ្ជាប់ដែលវាបង្កើតឡើងជាមួយនឹងទំនាយរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំរបស់អេសាយ កំណត់អត្តសញ្ញាណ «បន្ទាយមាំមួន» នៃទំនាយខាងក្រៅថាជា រុស្ស៊ី និង «បន្ទាយមាំមួន» ខាងក្នុងនៃព្រះវិហារ ដែលព្រះគ្រីស្ទស្ថាបនាឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នានោះ។ បន្ទាយមាំមួនខាងក្រៅ ដែលស្ថិតនៅក្នុងខទីសាមសិបមួយ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា «ទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង» ហើយតំណាងឲ្យស្តេច ឬនគរមួយនៅផែនដី។ បន្ទាយមាំមួនខាងក្នុង ឬទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំងខាងក្នុង គឺជាព្រះវិហារ ដែលអ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសញ្ញាស្ថាបនាឡើងក្នុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ។

នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​បំផុត​នៃ​ព្រះវិហារ​នោះ (បន្ទាយ) ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្នុង​ស្ថានសួគ៌។

ក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយែល មានពាក្យភាសាហេប្រូរពីរដែលត្រូវបានបកប្រែទាំងពីរថា «ទីបរិសុទ្ធ»។ ពាក្យមួយគឺ «miqdash» ហើយពាក្យមួយទៀតគឺ «qodesh»។ «Miqdash» អាចតំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់សាសន៍មិនជឿ ឬទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ឬសូម្បីតែបន្ទាយរឹងមាំមួយ។ «Qodesh» ត្រូវបានប្រើតែសម្រាប់តំណាងឲ្យទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះក្នុងព្រះគម្ពីរ។ «ទីបរិសុទ្ធ» (miqdash) នៃកម្លាំង (បន្ទាយ) ក្នុងខទីសាមសិបមួយនៃដានីយែលជំពូកទីដប់មួយ ត្រូវបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង» ហើយពាក្យភាសាហេប្រូរដែលបានបកប្រែថា ទីបរិសុទ្ធ នៅទីនោះគឺ «miqdash» ដែលតំណាងឲ្យទីក្រុងរ៉ូម ដែលជានិមិត្តរូបនៃកម្លាំងរ៉ូមក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងរបស់រ៉ូមបាកាន និងរ៉ូមសម្តេចប៉ាប។ ដានីយែលបានប្រើពាក្យភាសាហេប្រូទាំងពីរនេះដោយការប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្លាំង។ នៅក្នុងខទាំងឡាយដែលជាសសរគ្រឹះកណ្ដាលនៃអាដվեն្ទីស៊ឹម យើងឃើញពាក្យ «ទីបរិសុទ្ធ»។

> បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​កំពុង​និយាយ ហើយ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួក​បរិសុទ្ធ​នោះ ដែល​កំពុង​និយាយ​ថា ទស្សនៈ​អំពី​យញ្ញបូជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ និង​អំពើ​រំលង​ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ​មាន​ការ​ស្ងាត់ស្ងៀម នឹង​មាន​រយៈ​ពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណា ដល់​ថ្នាក់​ប្រគល់​ទាំង​ទី​បរិសុទ្ធ និង​ពួក​កងទ័ព​ឲ្យ​ត្រូវ​គេ​ជាន់​ក្រោម​ជើង? ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា ដល់​ពីរ​ពាន់​បី​រយ​ថ្ងៃ; បន្ទាប់​មក ទី​បរិសុទ្ធ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្អាត​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ។ ដានីយ៉ែល 8:13, 14។

ពាក្យហេប្រឺដែលបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធ» នៅក្នុងខទាំងពីរនោះ គឺ «qodesh» ហើយត្រូវបានប្រើតែសម្រាប់តំណាងដល់ទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងខទីដប់មួយ ដែលកំណត់សម្គាល់អំពីរ៉ូមបែបសាសនានានា ហើយជាពិសេសព្រះវិហារ Pantheon ក្នុងទីក្រុងរ៉ូម យើងឃើញពាក្យ «ទីបរិសុទ្ធ» ប៉ុន្តែនៅក្នុងខនោះ វាគឺជាពាក្យហេប្រឺ «miqdash»។

> មែនហើយ គាត់បានលើកតម្កើងខ្លួនឯង ដល់ព្រះអង្គម្ចាស់នៃពលបរិវារ ហើយដោយសារគាត់ ការថ្វាយយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃត្រូវបានដកហូតចេញ ហើយទីកន្លែងនៃទីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ត្រូវបានបំផ្លាញចុះ។ ដានីយ៉ែល 8:11។

“ទីសក្ការៈនៃកម្លាំង” នៅក្នុង ខទីសាមសិបមួយ នៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ គឺជាពាក្យហេព្រើរ “miqdash” ហើយវាបង្ហាញឡើងដោយទាក់ទងនឹងពាក្យហេព្រើរដែលត្រូវបានបកប្រែថា “បន្ទាយ” នៅក្នុង ខទីប្រាំពីរ និង ខទីដប់ នៃជំពូក ១១។ នៅក្នុង ខទីប្រាំពីរ ស្តេចខាងត្បូងបានចូលទៅដល់ក្រុងរ៉ូមដោយផ្ទាល់ ហើយចាប់ស្តេចខាងជើងជាឈ្លើយ ដ្បិតគាត់បានចូលទៅក្នុងបន្ទាយរបស់គាត់ ប៉ុន្តែនៅក្នុង ខទីដប់ ស្តេចខាងជើងគ្រាន់តែឡើងទៅ “ដល់” “បន្ទាយ” ប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះគាត់បានឈប់នៅតាមព្រំដែននៃនគររបស់គាត់ និងអេស៊ីប។ គឺនៅត្រង់ព្រំដែនរ៉ាហ្វា ដែលខបន្ទាប់ត្រូវនឹងនិយាយដល់។ “ទីសក្ការៈនៃកម្លាំង” នៅក្នុង ខទីសាមសិបមួយ គឺជា “miqdash” នៃ “បន្ទាយ”។

សង្គ្រាមនៅតំបន់ព្រំដែនក្នុងរ៉ាហ្វៀ ជាគំរូបង្ហាញសង្គ្រាមនៅតំបន់ព្រំដែនក្នុងអ៊ុយក្រែន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នោះ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយការយល់ថា «ក្បាល» គឺជារាជាណាចក្រឬស្តេច វាជាបន្ទាយនៃកម្លាំងរបស់គាត់ ប៉ុន្តែព្យាករណ៍កំពុងនិយាយអំពីសេចក្តីពិតមួយខាងក្នុង និងមួយខាងក្រៅ។ «ទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង» សម្រាប់បន្ទាត់ខាងក្រៅ ត្រូវបានតំណាងដោយទីបរិសុទ្ធ «miqdash» ហើយទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំងសម្រាប់បន្ទាត់ខាងក្នុង ត្រូវបានតំណាងដោយទីបរិសុទ្ធ «qodesh»។

ឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 តំណាងឲ្យបន្ទាត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍មួយ ដែលបង្ហាញអំពីការបោះត្រាលើមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ រយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយប្រឆាំងនឹងនគរខាងជើង បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាត់ដូចគ្នានៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំប្រឆាំងនឹងនគរខាងត្បូង បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ បន្ទាត់ទាំងពីរនោះតំណាងឲ្យធម្មជាតិទាបរបស់មនុស្សជាតិ និងធម្មជាតិខ្ពស់របស់មនុស្សជាតិ។ ធម្មជាតិទាប ដែលត្រូវបានតំណាងដោយនគរខាងជើង គឺជារូបកាយ ហើយធម្មជាតិខ្ពស់ គឺជាក្បាល។ ក្បាលគឺជារាជធានីនៃនគរ ហើយវាគឺជាស្តេច។ សម្រាប់គំរូប្រៀបធៀបនេះ ព្រះគ្រីស្ទបានជ្រើសយូដា គឺនគរខាងត្បូង ដើម្បីដាក់ព្រះនាមរបស់ទ្រង់ ហើយទីក្រុងរាជធានីគឺយេរូសាឡឹម។ យេរូសាឡឹមជាទីកន្លែងដែលព្រះវិហារបរិសុទ្ធពិតនៃកម្លាំងស្ថិតនៅ ហើយនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធនោះ មានបន្ទប់បល្ល័ង្កសម្រាប់ស្តេច ដែលជាក្បាល។

«គ្រា​ប្រាំពីរ» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ គឺជា​សេចក្ដីពិត​ចុងក្រោយ​នៃ​ការ​បោះត្រា​នៅ​ឆ្នាំ 1856 ដែល​បាន​ត្រូវមាន​បំណង​ឲ្យ​ផ្ដល់​អំណាច​ដល់​ទង់សញ្ញា​មួយ ដើម្បី​បញ្ចប់​កិច្ចការ​នោះ។ ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​មាន​បំណង​ចង់​រួម​បញ្ចូល​ព្រះជាតិ​របស់​ទ្រង់​ជាមួយ​នឹង​មនុស្សជាតិ​សម្រាប់​អស់កល្បជានិច្ច ប៉ុន្តែ​មនុស្សជាតិ​បាន​បះបោរ។

ទ្រង់មិនអាចប្រែប្រួលធម្មជាតិទាបរបស់មនុស្សនៅពេលនោះបានទេ ពីព្រោះការនោះកើតឡើងនៅការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ទ្រង់។ នៅពេលនោះ ទ្រង់នឹងប្រែប្រួលធម្មជាតិខ្ពស់របស់មនុស្សឲ្យស្រដៀងនឹងព្រះរូបរបស់ទ្រង់ ដោយភ្ជាប់ក្បាលរបស់មនុស្សជាតិជាមួយនឹងក្បាលរបស់ទេវភាព។ ក្បាលគឺជារាជធានីនៃនគរ។ ក្បាលគឺជាស្តេច ហើយនៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទប្រព្រឹត្តការប្រែប្រួលនៃទេវភាពដែលរួបរួមជាមួយនឹងមនុស្សភាព ទ្រង់ភ្ជាប់ក្បាលរបស់ទាំងមនុស្សភាព និងទេវភាពចូលគ្នានៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃទីសក្ការៈនៅក្រុងយេរូសាឡឹម គឺនៅទីបរិសុទ្ធបំផុត ដែលជាកន្លែងព្រះគ្រីស្ទគង់នៅជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់។

> ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ឈ្នះ ខ្ញុំ​នឹង​ប្រទាន​ឲ្យ​អង្គុយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ខ្ញុំ ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឈ្នះ ហើយ​បាន​អង្គុយ​ជាមួយ​ព្រះបិតា​របស់​ខ្ញុំ​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ទ្រង់​ដែរ។ អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ត្រចៀក ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ស្តាប់​នូវ​អ្វី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​ជំនុំ​ទាំងឡាយ។ វិវរណៈ ៣:២១, ២២។

ព្រះគ្រីស្ទ​សន្យា​ថា អស់​អ្នក​ទាំង​នោះ (ពួក​ឡាវឌីសេ) ដែល​មាន​ជ័យ​ជម្នះ ដូច​ជា​ទ្រង់​បាន​មាន​ជ័យ​ជម្នះ (ហើយ​ក្លាយ​ជា​ពួក​ភីឡាដែលភា) នឹង​ត្រូវ​អង្គុយ​ជា​មួយ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ស្ថាន​សួគ៌។

> ដែល​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ កាល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ទ្រង់​ឲ្យ​រស់​ពី​ស្លាប់​ឡើង​វិញ ហើយ​អង្គុយ​ទ្រង់​នៅ​ខាង​ស្តាំ​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់ ក្នុង​ស្ថានសួគ៌… ហើយ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​យើង​ឲ្យ​រស់​ឡើង​ជាមួយ​គ្នា ហើយ​បាន​ឲ្យ​យើង​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នា ក្នុង​ស្ថានសួគ៌ ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ។ អេភេសូរ ១:២០, ២:៦។

ការភ្ជាប់ឈើពីររបស់អេសេគាល (មនុស្សជាតិនឹងទេវភាព) ត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំងរបស់ព្រះ (qodesh) ក្នុងពេលតែមួយនោះផងដែរ ដែលបន្ទាយនៃកម្លាំង (miqdash) ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថាជាកូនសោព្យាករណ៍ ដែលភ្ជាប់ទាំងខ្សែខាងក្នុង និងខ្សែខាងក្រៅនៃព្យាករណ៍ ដែលកាព្រីយ៉ែលបានមកធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលយល់ អំពីអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់ព្រះ ក្នុងអំឡុងពេលបិទត្រារបស់មួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ ព្រះគ្រីស្ទមានព្រះបំណងចង់សម្រេចកិច្ចការនេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លេរីត ប៉ុន្តែកិច្ចការនោះត្រូវបានរារាំងដោយការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863 ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 នៅតែស្ថិតជាខ្សែមួយ ដែលបង្ហាញពីកិច្ចការដែលបានព្យាយាមនោះ។

ខទីដប់នៃដានីយ៉ែលជំពូកដប់មួយ មានកូនសោសម្រាប់យល់អំពីសារខាងក្នុង និងសារខាងក្រៅនៃខទីដប់មួយរហូតដល់ខទីដប់ប្រាំ ដែលបានមកដល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍របស់យើងនៅឆ្នាំ 2014។ ខទីដប់កំណត់អត្តសញ្ញាណឆ្នាំ 1989 ដែលជាពេលវេលាចុងបញ្ចប់ក្នុងចលនាកំណែទម្រង់របស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ប៉ុន្តែវាក៏មានកូនសោដែលអនុញ្ញាតឲ្យឆ្នាំ 2014 ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាសញ្ញាសម្គាល់មួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការបោះត្រាផងដែរ។

នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ព្រះបេសកជននៃសេចក្តីសញ្ញា បានយាងមកដល់ព្រះវិហារដែលទ្រង់បានស្ថាបនាឡើង ដោយភ្លាមៗ។ សញ្ញាសម្គាល់នោះជារូបនៃថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នៅពេលដែលទេវតាទីបីបានមកដល់ម្តងទៀត ហើយត្រែទីប្រាំពីរបានចាប់ផ្តើមបន្លឺសំឡេងម្តងទៀត។ បន្ទាប់មក ប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 1840 ដល់ឆ្នាំ 1844 ក៏ត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងសារជាថ្មីផងដែរ ពីព្រោះទេវតាដែលបានចុះមកនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 នោះ មិនមែនជាបុគ្គលណាដែលទាបជាងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទឡើយ ហើយកិច្ចការរបស់ទ្រង់គឺដើម្បីបំភ្លឺផែនដីដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់។

ឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ក៏តំណាងឲ្យរយៈពេលពីថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ ដូចដែលឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 ក៏តំណាងឲ្យរយៈពេលពីថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះដែរ។ បងស្រី វ៉ាយត៍ បានផ្គូផ្គងប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ 1844 ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃឈើឆ្កាង ហើយឈើឆ្កាងតំណាងឲ្យការបែងចែកនៃប្រវត្តិសាស្ត្រពីរ ដែលមានរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះដូចគ្នា ហើយទាំងពីរនោះស្របគ្នាជាមួយគ្នា។ ឈើឆ្កាងបញ្ជាក់ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រមុន ដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1840 ហើយបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844 និងប្រវត្តិសាស្ត្របន្ទាប់រហូតដល់ឆ្នាំ 1863 គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រស្របគ្នាពីរ ដែលទាំងពីរនោះតំណាងឲ្យរយៈពេលនៃការបោះត្រា។

ខ្សែទីមួយ ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 តំណាងឲ្យជ័យជម្នះរបស់អាដវេនទីសក្រុមភីឡាដែលហ្វា; ខ្សែទីមួយទៀត ពីឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 តំណាងឲ្យការបរាជ័យរបស់អាដវេនទីសក្រុមឡាវឌីសេ។ ក្រុមទាំងពីរត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក 10 ដ្បិតដានីយ៉ែល ដែលតំណាងឲ្យព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញាដែលមានជ័យជម្នះ ក្នុងអំឡុងពេលបោះត្រានៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ បានឃើញនិមិត្ត; ប៉ុន្តែអ្នកដែលនៅជាមួយគាត់បានរត់គេចចេញពីនិមិត្តនោះ។

> នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួន នៃខែទីមួយ ខណៈដែលខ្ញុំនៅក្បែរទន្លេដ៏ធំ គឺហ៊ីដេកែល នោះខ្ញុំបានលើកភ្នែកឡើងមើល ហើយមើលចុះ មានបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ចង្កេះរបស់លោកបានក្រវាត់ដោយមាសល្អពីអ៊ូផាស។ រូបកាយរបស់លោកដូចជាត្បូងបេរីល ហើយមុខរបស់លោកដូចជារូបរាងនៃផ្លេកបន្ទោរ ភ្នែករបស់លោកដូចជាចង្កៀងភ្លើង ដៃ និងជើងរបស់លោកមានពណ៌ដូចជាលង្ហិនខាត់រលោង ហើយសំឡេងពាក្យរបស់លោកដូចជាសំឡេងមហាជន។ ឯខ្ញុំ ដានីយ៉ែល តែម្នាក់ឯងបានឃើញនិមិត្តនេះ ដ្បិតបុរសដែលនៅជាមួយខ្ញុំមិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែការញ័រយ៉ាងខ្លាំងមួយបានធ្លាក់មកលើពួកគេ ដល់ថ្នាក់ពួកគេរត់គេចទៅលាក់ខ្លួន។ ដានីយ៉ែល 10:4–7។

នៅក្នុងជំពូកទី៧ នៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល បន្ទាប់ពីដានីយ៉ែលបានឃើញនិមិត្តអំពីសត្វសាហាវទាំងឡាយហើយ កាព្រីយ៉ែលក៏បានមកបកស្រាយនិមិត្តនោះ។

> ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល មានទុក្ខព្រួយនៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ នៅកណ្តាលរូបកាយរបស់ខ្ញុំ ហើយនិមិត្តដែលនៅក្នុងក្បាលរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យខ្ញុំវឹកវរ។ ខ្ញុំបានចូលទៅជិតម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលឈរនៅទីនោះ ហើយសួរគាត់អំពីសេចក្ដីពិតនៃអ្វីទាំងអស់នេះ។ ដូច្នេះ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំ ហើយបានធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងអំពីការបកស្រាយនៃការទាំងនោះ។ ដានីយ៉ែល 7:15, 16។

ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ​និមិត្ត​អំពី​សត្វ​នៃ​ទីសក្ការៈ​ហើយ កាប្រ៊ីយ៉ែល​ក៏​បាន​មក​បកស្រាយ​និមិត្ត​នោះ។

> ហើយ​បាន​កើត​ឡើង​ថា កាល​ដែល​ខ្ញុំ គឺ​ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល បាន​ឃើញ​និមិត្ត​នោះ ហើយ​ស្វែងរក​ន័យ​របស់​វា នោះ មើល៍ មាន​ម្នាក់​ឈរ​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ មាន​រូបរាង​ដូច​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មនុស្ស​ម្នាក់​នៅ​ចន្លោះ​ច្រាំង​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ ដែល​បាន​ហៅ ហើយ​និយាយ​ថា កាប្រៀល​អើយ ចូរ​ឲ្យ​បុរស​នេះ​យល់​អំពី​និមិត្ត​នោះ។ ដានីយ៉ែល 8:15, 16។

នៅក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ បន្ទាប់ពី​ដានីយ៉ែល​បាន​យល់​អំពី​ចំនួន​ឆ្នាំ​ដែល​យេរេមា​បាន​កំណត់ ហើយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​សំណេរ​របស់​ម៉ូសេ​ថា​ជា​ទាំង​បណ្តាសា និង​សម្បថ​របស់​ព្រះ នោះ​កាប្រីយែល​បាន​មក​ដើម្បី​ពន្យល់​អំពី​និមិត្ត​នោះ។

> ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​និយាយ អធិស្ឋាន និង​សារភាព​អំពី​អំពើ​បាប​របស់​ខ្ញុំ និង​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​លើក​សំណូម​ពរ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ ដោយ​សារ​ភ្នំ​បរិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​នោះ បាទ កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​និយាយ​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន នៅ​ពេល​នោះ​ទេវបុរស​កាប្រៀល ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​នៅ​ដើម​មក បាន​ហោះ​យ៉ាង​រហ័ស​មក​ប៉ះ​ខ្ញុំ នៅ​ប្រហែល​ពេល​តង្វាយ​ល្ងាច។ ហើយ​គាត់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ ហើយ​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ​ថា ឱ​ដានីយ៉ែល​អើយ ឥឡូវ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​មក ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា និង​យល់​ដឹង។ ដានីយ៉ែល ៩:២០–២២។

ដូច្នេះ ដោយផ្អែកលើសាក្សីបី ដែលសុទ្ធសឹងតែមកពីសៀវភៅដានីយ៉ែល នៅពេលកាព្រីយែលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ដានីយ៉ែលក្នុងជំពូកដប់ថា លោកបានមកដើម្បីឲ្យដានីយ៉ែលយល់អំពីអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ កាព្រីយែលកំពុងបកស្រាយនិមិត្ត «marah» ដែលមានលក្ខណៈជាហេតុបង្ក ក្នុងទម្រង់ស្រី ដែលដានីយ៉ែលបានឃើញ ហើយក្រុមមនុស្សប្រភេទមួយទៀតបានរត់គេចចេញពីវា។

> ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​មក ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​យល់​អំពី​អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ដល់​ប្រជាជន​របស់​អ្នក​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ; ពីព្រោះ និមិត្ត​នោះ​នៅ​សម្រាប់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ​ទៀត។ ដានីយ៉ែល 10:14។

និមិត្តដែលដានីយ៉ែលបានឃើញ ហើយបានបណ្តាលឲ្យមានការបំបែកចេញក្នុងចំណោមអ្នកជឿ គឺជានិមិត្តអំពីការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជានិមិត្តអំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ ប៉ុន្តែវាជាការបញ្ចេញមតិខាងស្ត្រីនៃនិមិត្តនោះ។ ការយល់ដឹងអំពីនិមិត្តនៃការបង្ហាញខ្លួនភ្លាមៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងនាមជាព្រះរាជទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា នោះឯងដែលបានផ្លាស់ប្តូរដានីយ៉ែល (និងអស់អ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយដានីយ៉ែល) ឲ្យទៅជារូបភាពនៃព្រះគ្រីស្ទ។ អ្វីដែល «កើតឡើងដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ» ត្រូវបានតំណាងដោយប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកមីឡែរីតពីឆ្នាំ 1840 ដល់ 1844 ហើយក៏ដោយពួកមីឡែរីតពីឆ្នាំ 1844 ដល់ 1863 ផងដែរ។ ពួកមួយក្រុមរត់គេចពីនិមិត្តដោយការបះបោរ ហើយពួកមួយក្រុមទៀតដើរតាមព្រះគ្រីស្ទដោយសេចក្តីជំនឿ ចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត ដើម្បីអង្គុយជាមួយទ្រង់នៅស្ថានសួគ៌។

ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលកាព្រីយែលបកស្រាយនិមិត្តដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយត្រូវបានផ្លាស់ប្រែឲ្យមានរូបអង្គដូចព្រះគ្រីស្ទ នោះគាត់បានលើកបង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅរបស់ពិភពលោក។ និមិត្តរបស់ដានីយ៉ែលអំពីព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានកាព្រីយែលបកស្រាយថាជាប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅនៃពេលវេលាបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ នៅពេលដែលឈានដល់ប្រវត្តិសាស្ត្រថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ក្នុងការបកស្រាយរបស់កាព្រីយែល នោះប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ថាមកមុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៃខទីដប់ប្រាំមួយ គឺត្រូវបានទទួលស្គាល់តែដោយកូនសោនៃការយល់ដឹងដែលតំណាងថាជា «បន្ទាយមាំមួន» ក្នុងខទីដប់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ឥទ្ធិពលនៃគ្រប់និមិត្តទាំងអស់បានចាប់ផ្ដើមលាតត្រដាងឡើង ដូចជាកង់នៅក្នុងកង់។

> ហើយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ សុភាសិត​នោះ​ជា​អ្វី ដែល​អ្នករាល់គ្នា​មាន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​ពោល​ថា “ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ​បាន​អូសបន្លាយ​ទៅ ហើយ​គ្រប់​ទាំង​និមិត្ត​ក៏​បរាជ័យ” ទេ? ដូច្នេះ ចូរ​ប្រាប់​ពួកគេ​ថា ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ យើង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​សុភាសិត​នេះ​បាត់​ទៅ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​មិន​ប្រើ​វា​ជា​សុភាសិត​នៅ​ក្នុង​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចូរ​និយាយ​ដល់​ពួកគេ​ថា “ថ្ងៃ​ទាំងឡាយ​ជិត​មក​ដល់​ហើយ និង​ការ​សម្រេច​របស់​គ្រប់​ទាំង​និមិត្ត​ផង​ដែរ”។ ដ្បិត នៅ​ក្នុង​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល នឹង​លែង​មាន​និមិត្ត​ឥត​ប្រយោជន៍ ឬ​ការ​ទាយ​ដើម្បី​បញ្ចើចបញ្ចើរ​ទៀត​ហើយ។ ព្រោះ​យើង​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា យើង​នឹង​មាន​ព្រះបន្ទូល ហើយ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​យើង​នឹង​មាន​នោះ នឹង​សម្រេច​ជា​ពិត មិន​អូសបន្លាយ​ទៀត​ឡើយ។ ដ្បិត​ក្នុង​ជំនាន់​របស់​អ្នករាល់គ្នា ឱ​វង្ស​បះបោរ​អើយ យើង​នឹង​មាន​ព្រះបន្ទូល ហើយ​នឹង​អនុវត្ត​តាម​ព្រះបន្ទូល​នោះ»។ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ ហើយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ មើល៍ ពួក​អ្នក​នៃ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​ពោល​ថា “និមិត្ត​ដែល​គាត់​ឃើញ​នោះ សម្រាប់​ថ្ងៃ​ជាច្រើន​នៅ​ខាង​មុខ ហើយ​គាត់​ទាយ​អំពី​គ្រា​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ណាស់”។ ដូច្នេះ ចូរ​និយាយ​ដល់​ពួកគេ​ថា ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា៖ គ្មាន​ព្រះបន្ទូល​ណា​មួយ​របស់​យើង នឹង​ត្រូវ​អូសបន្លាយ​ទៀត​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​យើង​បាន​មាន​នោះ នឹង​សម្រេច​ជា​ពិត»។ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ អេសេគាល 12:21–28។

ក្នុង​ចំណោម​កង់​ទំនាយ​ទាំង​អស់​ដែល​កំពុង​វិល​នៅ​ក្នុង​កង់​ទំនាយ​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ មាន​កង់​មួយ​ដែល​ការ​បំផុស​គំនិត​បាន​ជូន​ដំណឹង​ដល់​សិស្សានុសិស្ស​នៃ​ទំនាយ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​ថា ជា​កង់​ដែល​ជោគវាសនា​អស់​កល្ប​របស់​ពួកគេ​នឹង​ត្រូវ​សម្រេច​ដោយ​វា។ បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់ កង់​នោះ​ក៏​ត្រូវ​តែ​ជា​និមិត្ត​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​គាត់​ឲ្យ​ទៅ​ជា​រូប​អង្គ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ពី​ព្រោះ​នោះ​ជា​និមិត្ត​ដែល​កំណត់​អំពី​អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។

> ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា រូប​សំណាក​នៃ​សត្វ​សាហាវ​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង មុន​ពេល​ទ្វារ​ព្រះគុណ​ត្រូវ​បិទ; ដ្បិត​វា​នឹង​ជា​ការ​សាកល្បង​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ដោយ​សារ​វា នោះ​វាសនា​អស់កល្ប​ជានិច្ច​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្រេច។ ជំហរ​របស់​អ្នក​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​មិន​ស៊ី​សង្វាក់​គ្នា​ច្របូកច្របល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់​ថ្នាក់​ថា នឹង​មាន​តែ​មនុស្ស​តិច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បោក​បញ្ឆោត។

> «នៅក្នុង វិវរណៈ ១៣ ប្រធានបទនេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់; [វិវរណៈ ១៣៖១១–១៧, ដកស្រង់]។»

> «នេះ​គឺ​ជា​ការ​សាកល្បង​ដែល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​តែ​មាន​មុន​ពេល​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា។ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ភក្ដីភាព​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​ព្រះ ដោយ​កាន់តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ក្លែងក្លាយ នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ទង់ជ័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះ​យេហូវ៉ា ហើយ​នឹង​ទទួល​បាន​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន్మ​រស់។ អស់​អ្នក​ដែល​បោះបង់​សេចក្ដី​ពិត​ដែល​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​ទទួល​យក​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​អាទិត្យ នឹង​ទទួល​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​សត្វ​សាហាវ។» Manuscript Releases, volume 15, 15.

ការសាកល្បង​ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ការសាកល្បង​អំពី​រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ មាន​ពីរ​ផ្នែក។ វា​ជា​ការសាកល្បង​ដែល​ទាមទារ​ឲ្យ​សិស្ស​នៃ​ទំនាយ ទទួលស្គាល់​ការអភិវឌ្ឍ​នៃ​រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ គឺ​ជា​ការរួមបញ្ចូល​គ្នា​រវាង​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក មុន​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ វា​ក៏​ជា​ការសាកល្បង​ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ទាំង​រូបសំណាក​នៃ​សត្វសាហាវ ឬ​រូបភាព​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ នៅ​ក្នុង​អស់​អ្នក​ដែល​តំណាង​ដោយ​ដានីយ៉ែល ឬ​អ្នក​ដែល​បាន​រត់​ភៀស​ខ្លួន។ ការញែក​ចេញ​ផ្អែក​លើ​ថា តើ​ព្រហ្មចារី​ទាំង​នោះ «ឃើញ​និមិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ» ដូច​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ ឬ​ថា​ពួកគេ​រត់​គេច​ចេញ​ពី​និមិត្ត​នោះ។ គន្លឹះ​ក្នុង​ការ​ឃើញ​និមិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ពាក្យ «បន្ទាយមាំមួន»។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​នេះ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាព ដែលបានណែនាំយ៉ូហាន មិនមែនជាបុគ្គលណាផ្សេងទៀត ក្រៅពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទេ។ ការដាក់ព្រះបាទស្តាំរបស់ទ្រង់លើសមុទ្រ ហើយព្រះបាទឆ្វេងលើដីគោក បង្ហាញអំពីតួនាទីដែលទ្រង់កំពុងបំពេញនៅក្នុងឆាកបញ្ចប់នៃការប្រយុទ្ធដ៏ធំជាមួយសាតាំង។ ទីតាំងនេះបញ្ជាក់អំពីព្រះចេស្តា និងសិទ្ធិអំណាចដ៏កំពូលរបស់ទ្រង់លើផែនដីទាំងមូល។ ការប្រយុទ្ធនោះបានកាន់តែខ្លាំងឡើង និងកាន់តែម៉ឺងម៉ាត់ឡើងពីយុគសម័យមួយទៅយុគសម័យមួយ ហើយនឹងបន្តដូច្នេះរហូតដល់ឆាកចុងក្រោយ នៅពេលការប្រតិបត្តិការដ៏ចំណានរបស់អំណាចនៃសេចក្តីងងឹតឈានដល់កំពូលរបស់វា។ សាតាំង ដែលរួមសម្ព័ន្ធជាមួយមនុស្សអាក្រក់ នឹងបោកបញ្ឆោតពិភពលោកទាំងមូល និងក្រុមជំនុំទាំងឡាយដែលមិនទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នៃសេចក្តីពិត។ ប៉ុន្តែ ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពនោះ ទាមទារឲ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់។ ទ្រង់បន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង។ ទ្រង់នឹងបង្ហាញអំណាច និងសិទ្ធិអំណាចនៃព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ដល់អស់អ្នកដែលបានរួមគ្នាជាមួយសាតាំង ដើម្បីប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត។»

> «បន្ទាប់ពីផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរនេះបានបន្លឺសំឡេងរបស់វា បទបញ្ជាក៏មកដល់យ៉ូហាន ដូចដែលបានមកដល់ដានីយ៉ែល ទាក់ទងនឹងសៀវភៅតូចនោះថា៖ “ចូរបិទត្រាសេចក្តីទាំងឡាយដែលផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរបានបន្លឺឡើងចុះ”។ សេចក្តីទាំងនេះទាក់ទងនឹងព្រឹត្តិការណ៍នាពេលអនាគត ដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា។ ដានីយ៉ែលនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់ នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ។ យ៉ូហានឃើញសៀវភៅតូចនោះត្រូវបានបើកត្រា។ បន្ទាប់មក ទំនាយទាំងឡាយរបស់ដានីយ៉ែលក៏មានទីកន្លែងសមរម្យរបស់វា នៅក្នុងសាររបស់ទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី ដែលត្រូវប្រទានឲ្យដល់លោកិយ។ ការបើកត្រាសៀវភៅតូចនោះ គឺជាសារទាក់ទងនឹងពេលវេលា»។

> «សៀវភៅដានីយ៉ែល និង វិវរណៈ ជាសៀវភៅតែមួយ។ មួយជាពាក្យទំនាយ មួយទៀតជាការបើកសម្ដែង; មួយជាសៀវភៅដែលបានបិទត្រា មួយទៀតជាសៀវភៅដែលបានបើក។ យ៉ូហានបានឮអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើង ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបានបង្គាប់មិនឲ្យសរសេរអំពីអ្វីទាំងនោះឡើយ។»

> «ពន្លឺពិសេសដែលបានប្រទានដល់យ៉ូហាន ហើយដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ចេញក្នុងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ គឺជាការពិពណ៌នាអំពីព្រឹត្តិការណ៍នានាដែលនឹងកើតឡើងក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទីពីរ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Back to Articles