Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ ប៉ែតសិបប្រាំមួយ

ការបើកសម្ដែងតាមទំនាយ៖ ការយល់ដឹងអំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង និងសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងកំពុងពិនិត្យអំពីភាពស្របគ្នារវាងចលនានៃទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីបី ដើម្បីឲ្យយើងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីអ្វីដែល “ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង” តំណាងជានិមិត្តសញ្ញា នៅពេលដែលវាត្រូវបានបើកត្រានៅគ្រាចុងបញ្ចប់។ យើងកំពុងព្យាយាមបង្ហាញថា វាតំណាងឲ្យការកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៃសេចក្តីពិត ដែលនៅទីបំផុតឈានដល់ចំណុចកំពូលជាភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជាសារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ក្នុងនាមជានិមិត្តសញ្ញា “ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង” មានប្រភពមកពីគម្ពីរដានីយ៉ែល ហើយនៅទីនោះវាត្រូវបានកំណត់ថាជាចំណេះដឹងព្យាករណ៍ ដែលល្បងល និងបង្កើតអ្នកថ្វាយបង្គំពីរប្រភេទ។

> ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដានីយ៉ែលអើយ ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់អ្នកចុះ ដ្បិតពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបិទទុក ហើយបោះត្រាទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានបន្សុទ្ធ ហើយបានធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានសាកល្បង ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នឹងយល់ឡើយ ប៉ុន្តែមនុស្សប្រាជ្ញានឹងយល់»។ ដានីយ៉ែល ១២:៩, ១០

នៅ​ឆ្នាំ 1989 «ការកើនឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង» មួយ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​នឹង​បង្ហាញ​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ពីរ​ប្រភេទ។ ប្រភេទ​ទាំង​ពីរ​នោះ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​របៀប​ដែល​ពួកគេ​ទាក់ទង​ចំពោះ​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ។ មនុស្ស​អាក្រក់​មិន​ស្គាល់ ឬ​ទទួល​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ទេ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ស្គាល់ និង​ទទួល។ ដូច្នេះ មនុស្ស​អាក្រក់​មិន​ឃើញ​នៅ​ពេល​ដែល​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​ឡើយ ហើយ​វា​បាន​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​នៅ​ពេល​ដែល​បណ្ដា​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​មាន​កំហឹង​នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ យើង​បាន​កំពុង​និយាយ​ទៅកាន់​ភាព​ជា​មេដឹកនាំ​នៃ Laodicean Adventism ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី និង​ទី​ប្រាំបួន​នៃ Ezekiel ហើយ​ក៏​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំបី​នៃ Isaiah ផងដែរ។ នៅ​ក្នុង Isaiah «មនុស្ស​ចំអក» បាន «ធ្វើ​អំពើ​កុហក» ជា «ទី​ជ្រកកោន» របស់​ពួកគេ ហើយ​បាន «លាក់​ខ្លួន» នៅ «ក្រោម​សេចក្តី​មិន​ពិត»។

> ដូច្នេះ ចូរស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ឱ​មនុស្ស​អ្នកសើចចំអក​ទាំងឡាយ ដែល​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​នេះ ដែល​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពីព្រោះ​អ្នករាល់គ្នា​បាន​និយាយ​ថា យើង​បាន​ធ្វើ​សន្ធិសញ្ញា​ជាមួយ​នឹង​មរណៈ ហើយ​ជាមួយ​នឹង​ស្ថានឃុំឃាំង​មនុស្ស​ស្លាប់ យើង​បាន​ព្រមព្រៀង​គ្នា​ហើយ; នៅ​ពេល​ដែល​ទណ្ឌកម្ម​ដ៏​ជន់លិច​ឆ្លងកាត់​មក វា​នឹង​មិន​មក​ដល់​យើង​ឡើយ ដ្បិត​យើង​បាន​យក​ការ​កុហក​ជា​ជម្រក​របស់​យើង ហើយ​យើង​បាន​លាក់​ខ្លួន​ក្រោម​ភាព​មិន​ពិត។ អេសាយ 28:14, 15.

បុរសបុរាណនៃក្រុងយេរូសាឡឹមនៅសម័យចុងក្រោយ បរាជ័យក្នុងការប្រឡងនៃ «ការសម្រាក និងការស្រស់ស្រាយឡើងវិញ» ដែលត្រូវបានតំណាងដោយវិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់លើបន្ទាត់» ដែលអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកមានប្រាជ្ញាស្គាល់ភ្លៀងចុងក្រោយនៃសម័យចុងក្រោយ តាមរយៈគំរូប្រវត្តិសាស្ត្រនៃភ្លៀងចុងក្រោយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Millerite។ លក្ខណៈព្យាករណ៍របស់ «បុរសអ្នកចំអក» ដែលអេសាយសង្កត់ធ្ងន់នៅក្នុងអត្ថបទនោះ គឺការកុហក និងសេចក្ដីមិនពិត ដែលពួកគេលាក់ខ្លួននៅក្រោមវា ហើយធ្វើវាជាទីជ្រកកោនរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ក្នុងការភ្ជាប់ជាមួយនឹងការប្រឡងនៃសារភ្លៀងចុងក្រោយ (ការសម្រាក និងការស្រស់ស្រាយឡើងវិញ ដែលពួកគេមិនព្រមស្តាប់) បុរសបុរាណនៃក្រុងយេរូសាឡឹមបានទទួលយកការកុហកមួយ។

សារភ្លៀងក្រោយមកដល់ជាមួយនឹងការជជែកវែកញែកមួយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ហាបាគុក ជំពូកទីពីរ នៅពេលដែលអ្នកយាមនៅទីនោះទូលសួរព្រះថា តើគាត់គួរឆ្លើយអ្វីក្នុង «ការជជែកវែកញែក» នៃប្រវត្តិរបស់គាត់ ពីព្រោះពាក្យ «reproved» ក្នុងខទីមួយនៃជំពូកទីពីរ មានន័យថា «បានជជែកតវ៉ាជាមួយ»។

> ខ្ញុំនឹងឈរនៅលើយាមរបស់ខ្ញុំ ហើយដាក់ខ្លួននៅលើប៉ម ហើយនឹងចាំមើលថា ទ្រង់នឹងមានព្រះបន្ទូលអ្វីមកកាន់ខ្ញុំ ហើយថា ខ្ញុំនឹងឆ្លើយអ្វី នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានស្តីបន្ទោស។ ហាបាគុក ២:១។

អ្នកប្រាជ្ញ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការជជែកដេញដោលអំពីភ្លៀងចុងក្រោយ បង្ហាញសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងដោយអលង្ការរបស់ Miller ដែលក៏ជាសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានដែលត្រូវបានកំណត់ អះអាង និងនាំមកបង្ហាញដោយពួក Millerites ផងដែរ។ សេចក្ដីពិតទាំងនោះត្រូវបានតំណាងថាជាព្រះគ្រីស្ទ ជាថ្មដ៏អស់កល្បជានិច្ច។

> «ចូរ​ឲ្យ​អស់​អ្នក​ដែល​ឈរ​ជា​អ្នក​យាម​របស់​ព្រះ​នៅ​លើ​កំពែង​នៃ​ស៊ីយ៉ូន ជា​មនុស្ស​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​គ្រោះ​ថ្នាក់​នៅ​មុន​ប្រជាជន—ជា​មនុស្ស​ដែល​អាច​បែងចែក​រវាង​សេចក្ដី​ពិត និង​សេចក្ដី​ខុសឆ្គង សេចក្ដី​សុចរិត និង​សេចក្ដី​អធម៌។»

> «ការព្រមានបានមកដល់ហើយ៖ មិនត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យអ្វីណាមួយចូលមក ដែលនឹងរំខានដល់មូលដ្ឋាននៃសេចក្តីជំនឿ ដែលយើងបានសាងសង់លើវា តាំងពីពេលសារនោះបានមកនៅឆ្នាំ 1842, 1843, និង 1844។ ខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងសារនេះ ហើយតាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានឈរនៅមុខពិភពលោក ដោយស្មោះត្រង់ចំពោះពន្លឺដែលព្រះបានប្រទានមកយើង។ យើងមិនមានបំណងដកជើងរបស់យើងចេញពីវេទិកា ដែលជើងទាំងនោះត្រូវបានដាក់លើវា ខណៈដែលរាល់ថ្ងៃយើងបានស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ដោយសេចក្តីអធិស្ឋានយ៉ាងក្លៀវក្លា ស្វែងរកពន្លឺ។ តើអ្នកគិតថា ខ្ញុំអាចបោះបង់ពន្លឺដែលព្រះបានប្រទានឲ្យខ្ញុំបានឬ? វាត្រូវតែដូចជាថ្មដាព្រះគុណអស់កល្បជានិច្ច។ វាបានដឹកនាំខ្ញុំ តាំងពីពេលដែលវាត្រូវបានប្រទានមក»។ Review and Herald, April 14, 1903.

មនុស្ស​ចាស់​ទុំ​ទាំងនោះ​បង្ហាញ​សារ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដែល​អេសាយ​បាន​តំណាង​ថា​ជា «ការភូតកុហក» និង​ជា​សេចក្ដី​មិន​ពិត។ នៅ​ក្នុង​អេសេគាល ជំពូក ៨ មាន​ប្រវត្តិ​ដែល​កំណត់​សម្គាល់​ថា​ពេលណា​មនុស្ស​ចាស់​ទុំ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​កំពុង​ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះអាទិត្យ ហើយ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ផ្ទុយ​នឹង​អ្នក​ដែល​ទទួល​ត្រា​របស់​ព្រះ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​បន្ទាប់។ ភាព​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​ទីបី (ជំនាន់​ទីបី) តំណាង​ឲ្យ​សារ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​ដោយ «ការ​យំ​សោក​សម្រាប់​តាំមូស»។ នៅ​ក្នុង​ជំនាន់​ទីបី​នៃ​អាដវេនទីសាសនា ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 1919 មាន «ការភូតកុហក» មួយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​មក ដោយ​ទាក់ទង​នឹង​ដំណឹងល្អ​ក្លែងក្លាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន W. W. Prescott បង្ហាញ​ជា​សាធារណៈ​នៅ​សន្និសីទ​ព្រះគម្ពីរ​ឆ្នាំ 1919។ «ការភូតកុហក» នោះ​គឺ​ជា​ប្រធានបទ​ជាក់លាក់​មួយ​របស់​ជំនាន់​ទីបី ហើយ «ការភូតកុហក» នោះ​គឺ​ជា​មូលដ្ឋាន​ក្លែងក្លាយ​នៃ​សារ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ក្លែងក្លាយ ដែល​តំណាង​ដោយ «ការ​យំ​សោក​សម្រាប់​តាំមូស»។

វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការចំណាយពេលកំណត់ឲ្យច្បាស់នូវ «ការកុហក» នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយ ពីព្រោះ «ការកុហក» នោះជាមូលហេតុចម្បងដែលធ្វើឲ្យ Adventism ខាង Laodicea មិនអាចមើលឃើញការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅឆ្នាំ 1989 បាន។ «ការកុហក» នោះគឺថា «the daily» នៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល តំណាងឲ្យកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ។ ការអនុវត្ត «the daily» តាមន័យទំនាយថាជាកិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ គឺជាការអនុវត្តទំនាយមិនពិត និងមិនត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ «ការកុហក» នោះមិនមែនគ្រាន់តែជាការកំណត់អត្តសញ្ញាណមិនត្រឹមត្រូវនៃ «the daily» ថាជានិមិត្តសញ្ញាទំនាយប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏តំណាងឲ្យ «ការកុហក» មួយដែលអះអាងថា Sister White បានយល់ស្របនឹងការអនុវត្តមិនត្រឹមត្រូវនោះ ហើយបន្ទាប់មកប្រើភាពមិនពិតនោះ ដើម្បីបង្កើតការអនុវត្តមិនត្រឹមត្រូវនោះឲ្យក្លាយជាសេចក្តីពិតដែលបានបង្កើតឡើង។

ការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីខចុងក្រោយប្រាំមួយនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយខ ៣០ ដល់ ៣៦ ហើយនៅពេលដែល អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់អត្តសញ្ញាណការបំពេញពេញលេញនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ នាងបានថ្លែងថា «ឈុតហេតុការណ៍ស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានពិពណ៌នា» នៅក្នុងខ ៣០ ដល់ ៣៦ «នឹងត្រូវបានកើតឡើងម្តងទៀត»។

ការប្រើនិយមន័យក្លែងក្លាយនៃ «ការប្រចាំថ្ងៃ» បង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធប្រវត្តិសាស្ត្រក្លែងក្លាយមួយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខទី ៣០ ដល់ ៣៦ រួមបញ្ចូលទាំងការដកចេញនូវ «ការប្រចាំថ្ងៃ»។ «ការប្រចាំថ្ងៃ» នោះ គឺអាចជាការអនុវត្តតាមបែបមីល្លឺរ៉ាយត៍ ឬក៏ការអនុវត្តរបស់ Prescott និង Daniells។ អាស្រ័យលើថាតើការអនុវត្តមួយណាត្រូវបានជ្រើសរើស នោះរចនាសម្ព័ន្ធប្រវត្តិសាស្ត្រពីរផ្សេងគ្នានឹងត្រូវបានបង្កើតឡើង។

> ហើយ​កងទ័ព​នឹង​ឈរ​នៅ​ខាង​គាត់ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​បង្អាប់​បរិសុទ្ធស្ថាន​ដ៏​រឹងមាំ ហើយ​នឹង​ដក​យក​យញ្ញបូជា​ប្រចាំថ្ងៃ​ចេញ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​ដាក់​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ស្ងាត់ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល 11:31។

តាម​ការ​បំផុស​គំនិត ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ព្យាករណ៍​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ក្នុង​ខគម្ពីរ​នេះ ហើយ​រួម​ទាំង​ខ​ទី​សាមសិប និង​ខ​ទី​សាមសិបពីរ​ដល់​ខ​ទី​សាមសិបប្រាំមួយ ត្រូវ​តែ​កើត​ឡើង​ម្តង​ទៀត​ក្នុង​ខ​ទី​សែសិប​ដល់​ខ​ទី​សែសិបប្រាំ​នៃ ដានីយ៉ែល ១១។

> «ទំនាយក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ជិតបានឈានដល់ការសម្រេចពេញលេញរបស់វាហើយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនដែលបានកើតឡើងក្នុងការសម្រេចនៃទំនាយនេះ នឹងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀត។ នៅខទី ៣០ មានការបញ្ជាក់អំពីអំណាចមួយដែល “នឹងកើតទុក្ខព្រួយ [ដានីយ៉ែល 11:30–36 quoted.] ។”

> «ឈុតឆាកស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានពិពណ៌នានៅក្នុងពាក្យទាំងនេះ នឹងកើតឡើង»។ Manuscript Releases, លេខ 13, 394.

ខគម្ពីរដែលយើងឃើញពាក្យ «ការ​ប្រចាំថ្ងៃ» នោះ គឺខទីសាមសិបមួយ។

> ហើយកងទ័ពនឹងឈរនៅខាងគាត់ ហើយពួកវានឹងបំពុលទីបរិសុទ្ធដ៏មាំមួន ហើយនឹងដកយកយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃចេញ ហើយពួកវានឹងដាក់អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល 11:31។

«ដៃ» ក្នុងខនេះ ឈរឡើង «នៅខាងគាត់»។ «ដៃ» ទាំងនោះ​ជា​អំណាច​មួយ ដូច​ជា​អង្គ​ដែល​វា «ឈរឡើង» ដើម្បី​គាំទ្រ​ដែរ។ ក្នុង​ខនេះ គឺ​ជា «ដៃ» ដែល «ឈរ​នៅ​ខាងគាត់» ហើយ​ជា «ដៃ» ដែល «បំពុល​ទីបរិសុទ្ធ​នៃ​កម្លាំង» ហើយ​ជា «ដៃ» ដែល «ដក​យក​ការ​ថ្វាយ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ» ហើយ​ក៏​ជា «ដៃ» ផង​ដែរ ដែល «ដាក់​អំពើ​ស្អប់ខ្ពើម​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ទទេ​ស្ងាត់»។ ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់បី នាគ ដែល​ជា រ៉ូម​អ្នកមិនជឿ​ព្រះ ផ្តល់​របស់​បី​យ៉ាង​ដល់​សម្តេចប៉ាប។

> ហើយ​សត្វ​សាហាវ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នោះ មាន​រូបរាង​ដូច​ខ្លា​ដំបង ហើយ​ជើង​របស់​វា​ដូច​ជើង​ខ្លាឃ្មុំ ហើយ​មាត់​របស់​វា​ដូច​មាត់​សិង្ហៈ ហើយ​នាគ​បាន​ប្រគល់​អំណាច​របស់​ខ្លួន និង​បល្ល័ង្ក​របស់​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏​ធំ ដល់​វា។ វិវរណៈ 13:2។

សត្វសាហាវដែលមានលក្ខណៈដូចខ្លាឃ្មុំខ្លា ត្រូវបានសិស្ត្រា វ៉ាយត៍កំណត់ថាជាសាសនាចក្រប៉ាប ហើយនៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរ សិស្ត្រា វ៉ាយត៍កំណត់ថា នាគនោះគឺទាំងសាតាំង ហើយក៏ជារ៉ូមបាកានផងដែរ។

> «ដូច្នេះ ខណៈដែល នាគ ជាបឋម តំណាងឲ្យ សាតាំង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងន័យទីពីរ វាក៏ជានិមិត្តរូបនៃ រ៉ូមបាកាន ផងដែរ»។ The Great Controversy, 439.

ក្នុង​ខទី​ពីរ នៃ​វិវរណៈ ជំពូក​ទី​ដប់បី រ៉ូមពហុទេវនិយម​បាន​ប្រគល់​អំណាច​យោធា​របស់​ខ្លួន គឺជា «អាវុធ» របស់​ខ្លួន ដល់​សម្តេចប៉ាប ដោយ​ចាប់ផ្តើម​ពី​ក្លូវីស ស្តេច​នៃ​ជនហ្វ្រាំង (បារាំង) នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 496។ រ៉ូមពហុទេវនិយម​បាន​ប្រគល់​អាសនៈ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​ដល់​រ៉ូមសម្តេចប៉ាប នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 330 នៅ​ពេល​ដែល​អធិរាជ​កុនស្តង់ទីន​បាន​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​រ៉ូម ហើយ​បាន​ផ្លាស់ទី​រាជធានី​នៃ​រ៉ូមអធិរាជ​ទៅ​កាន់​ទីក្រុង​កុងស្តង់ទីណូបុល។ រ៉ូមពហុទេវនិយម​បាន​ប្រគល់​សិទ្ធិអំណាច​ស៊ីវិល​ដល់​សម្តេចប៉ាប នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 533 នៅ​ពេល​ដែល​យុស្ទីនាន​បាន​ចេញ​ក្រឹត្យ​មួយ ដោយ​កំណត់​សម្តេចប៉ាប​ថា​ជា​ប្រមុខ​នៃ​ពួក​ជំនុំ​ទាំងអស់ និង​ជា​អ្នក​កែតម្រូវ​ពួក​អ្នកកាន់​សាសនាខុសឆ្គង។

ក្នុង​ខ​ទី​សាមសិប​មួយ «ដៃ» ដែល​ឈរ​ឡើង​នោះ គឺ​ជា​កងកម្លាំង​យោធា​នៃ​ក្រុងរ៉ូម​បែប​ពហុបរិស័ទ ដែល​បាន​ឈរ​ឡើង​គាំទ្រ​សម្តេច​សង្ឃ​ប៉ាប ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ក្លូវីស ក្នុង​ឆ្នាំ 496។ ដោយ​សារ​អំពើ​នេះ សម្តេច​សង្ឃ​ប៉ាប​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ប្រទេស​បារាំង​ថា​ជា «កូន​ច្បង​របស់​សាសនាចក្រ​កាតូលិក» ហើយ​ពេល​ខ្លះ​ថា​ជា «បុត្រី​ច្បង​បំផុត​របស់​សាសនាចក្រ​កាតូលិក»។ ក្នុង​ខ​ទី​សាមសិប​មួយ បន្ទាប់​ពី​កុងស្តង់ទីន​បាន​ចេញ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ក្នុង​ឆ្នាំ 321 ហើយ​បន្ទាប់​មក​បាន​ផ្លាស់​ទីក្រុង​រាជធានី​ពី​ក្រុងរ៉ូម​ទៅ​ក្រុង​កុងស្តង់ទីណូបល ក្នុង​ឆ្នាំ 330 នោះ អាណាចក្រ​ដែល​មុន​នេះ​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​យក​ឈ្នះ បាន​ចាប់​ផ្តើម​រលំ​ខ្ទេចខ្ទី ខណៈ​ដែល​អំណាច​ត្រែ​ទាំង​បួន​ដំបូង​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក 8 បាន​ចាប់​ផ្តើម​សង្គ្រាម​បន្ត​បន្ទាប់​ប្រឆាំង​នឹង​អាណាចក្រ​រ៉ូម។ ចំណុច​ផ្តោត​នៃ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដែល​អនុវត្ត​ដោយ​ពួក​បាបារ និង​ហ្គេនសេរិក ត្រូវ​បាន​បង្វែរ​ទៅ​លើ​ក្រុងរ៉ូម ដែល​មុន​ឆ្នាំ 330 បាន​ជា «ទីបរិសុទ្ធ​នៃ​កម្លាំង» សម្រាប់​អាណាចក្រ​រ៉ូម។ ចាប់​ពី​ឆ្នាំ 330 តទៅ សង្គ្រាម​ឈ្លានពាន​របស់​ពួក​បាបារ​ត្រូវ «បំពុល​ទីបរិសុទ្ធ​នៃ​កម្លាំង» រហូត​ដល់ «ដៃ» នៃ​ក្រុងរ៉ូម​បែប​ពហុបរិស័ទ​ត្រូវ​ឈរ​ឡើង​គាំទ្រ​សម្តេច​សង្ឃ​ប៉ាប ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 496។

មិនត្រឹមតែទីក្រុងរ៉ូមបែបព្រហ្មញ្ញសាសនាបានផ្តល់អ្វីបីយ៉ាងដល់អំណាចសម្តេចប៉ាប ដោយប្រគល់ឱ្យវានូវអំណាចយោធា សិទ្ធិអំណាចស៊ីវិល និងរាជអាសនៈនៃទីក្រុងរ៉ូមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានដកស្នែងបីចេញសម្រាប់ទីក្រុងរ៉ូមនៃសម្តេចប៉ាបផងដែរ។

> ខ្ញុំកំពុងពិចារណាអំពីស្នែងទាំងនោះ ហើយមើល៍ មានស្នែងតូចមួយទៀតដុះឡើងមកនៅកណ្ដាលពួកវា នៅចំពោះមុខវា ស្នែងបីក្នុងចំណោមស្នែងដំបូងៗត្រូវបានដកឡើងទាំងឫស ហើយមើល៍ នៅក្នុងស្នែងនេះមានភ្នែកដូចជាភ្នែកមនុស្ស និងមានមាត់មួយដែលនិយាយពាក្យធំៗ។ ដានីយ៉ែល 7:8។

ស្នែង​បី​ដែល​ត្រូវ​បាន «បោច​ចេញ» នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៧ តំណាង​ឲ្យ​អំណាច​សំខាន់​បី ដែល​កំពុង​តែ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច​របស់​សម្តេច​ប៉ាប។ ស្នែង​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ស្នែង​ទាំង​បី​នោះ ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ​នៅ​ពេល​ជន​ហ្គោត​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​រ៉ូម នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ៥៣៨។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ដោយ «ព្រះហស្ត» របស់​រ៉ូម​ពហុទេវនិយម ពីព្រោះ «ព្រះហស្ត» ទាំង​នោះ​ត្រូវ​ដំឡើង​សម្តេច​ប៉ាប (អំពើ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ស្ងាត់​ចោល) ឡើង​លើ​បល្ល័ង្ក​នៃ​ពិភពលោក​ដែល​ស្គាល់​នៅ​ពេល​នោះ ក្នុង​ឆ្នាំ ៥៣៨។

ខទីសាមសិបមួយ នៃដានីយ៉ែលជំពូក ១១ បញ្ជាក់អំពីរឿងបួនយ៉ាងដែល «ដៃ» (រ៉ូមពហុជាតិ) នឹងត្រូវធ្វើ។ ពួកគេត្រូវ «ក្រោកឈរ» ដើម្បីគាំទ្រអំណាចសម្តេចប៉ាប ដូចដែលពួកគេបានធ្វើនៅឆ្នាំ ៤៩៦។ ពួកគេត្រូវធ្វើឲ្យ «ទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង» កខ្វក់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការតស៊ូយោធាដែលបានប្រព្រឹត្តទៅលើទីក្រុងរ៉ូមអស់ប្រហែលពីរសតវត្សរ៍។ ពួកគេត្រូវ «ដាក់តាំង» អំណាចសម្តេចប៉ាបលើបល្ល័ង្កនៃផែនដី នៅឆ្នាំ ៥៣៨ ហើយពួកគេក៏ត្រូវ «ដកហូតការប្រចាំថ្ងៃ» ផងដែរ។

ពាក្យភាសាហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ដកចេញ» នៅក្នុងខគម្ពីរ (sur) មានន័យថា «យកចេញ»។ នៅត្រឹមឆ្នាំ 508 ការតស៊ូប្រឆាំងពីសាសនាពហុទេវនិយមដែលមាននៅក្នុងអាណាចក្ររ៉ូម ហើយដែលបានប្រឹងប្រែងរារាំងការកើនឡើងរបស់ស្ថាប័នប៉ាបទៅកាន់អំណាច ត្រូវបានបង្ក្រាបឲ្យស្ថិតក្រោមអំណាចទាំងស្រុង ឬត្រូវបានលុបបំបាត់អស់ហើយ។

ការកំណត់អត្តសញ្ញាណ “the daily” ថាជាកិច្ចបម្រើក្នុងទីសក្ការៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាការអនុវត្តខុសមួយ ប៉ុន្តែកិច្ចការពិតដែលត្រូវបានសម្រេចឡើងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ Adventist សម័យ Laodicea ដែលបានកំណត់ការអនុវត្តខុសនោះថាជាសេចក្តីពិត គឺបានផ្អែកលើ “ការកុហក” ជាក់លាក់មួយ ដែលត្រូវបានបំពេញក្នុងជំនាន់ទីបីនៃ Adventism។ ការណែនាំរបស់បងស្រី White ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសាមសិបដល់ខទីសាមសិបប្រាំមួយ នឹងត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតក្នុងការបំពេញចុងក្រោយនៃ Daniel 11 បានធ្វើឲ្យ “ពួកមនុស្សមើលងាយ” ដែលគ្រប់គ្រងក្រុងយេរូសាឡឹម មិនអាចដាក់ការបកស្រាយលើខទីសាមសិបមួយបានឡើយ ដោយមិនព្រមបដិសេធព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយក្នុងពេលតែមួយ។

«មនុស្សសើចចំអក» បង្រៀនថា សម្តេចប៉ាបបានដកហូតការយល់ដឹងដ៏ពិតអំពីព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈ ដោយការបញ្ចូលពិធីម៉ាសរបស់សម្តេចប៉ាប ដែលជាការក្លែងបន្លំនៃកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។ ប្រសិនបើនេះជាន័យពិតប្រាកដនៃ «the daily» នោះ «អាវុធ» ដែលបានងើបឡើងនៅក្នុងខទីសាមសិបមួយ នឹងជាសម្តេចប៉ាប ពីព្រោះរចនាសម្ព័ន្ធវេយ្យាករណ៍នៃខនោះទាមទារថា «អាវុធ» គឺជាអំណាចដែលដកហូត «the daily»។

ដើម្បីគាំទ្ររឿងនិទានក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេ ពួកគេចំទាស់ថា អំណាចសម្តេចប៉ាប (arms) បានបំពុលទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌របស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពាក្យហេប្រ៊ូដែលបានបកប្រែថា «ទីបរិសុទ្ធស្ថាន (miqdash) នៃកម្លាំង» គឺជាទីបរិសុទ្ធស្ថាននៃពួកមិនជឿព្រះ ឬក៏ជាទីបរិសុទ្ធស្ថានរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើដានីយ៉ែលមានបំណងបង្ហាញថា ទីបរិសុទ្ធស្ថានរបស់ព្រះត្រូវបានអំណាចសម្តេចប៉ាបបំពុល នោះគាត់នឹងបានប្រើពាក្យហេប្រ៊ូ «qodesh» ដែលអាចសម្គាល់បានតែទីបរិសុទ្ធស្ថានរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ តើនៅកន្លែងណា ដែលបានកត់ត្រាទុកក្នុងព្រះគម្ពីរ ឬក្នុង Spirit of Prophecy ថា ទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌ធ្លាប់ត្រូវបាន ឬនឹងត្រូវបាន អំណាចសម្តេចប៉ាបបំពុល?

ប្រាកដណាស់ បាបរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវបានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅនានានៃទីសក្ការៈស្ថានស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែការតំណាងនោះមិនមានន័យថា ទីសក្ការៈស្ថានរបស់ព្រះត្រូវបានបំពុលឡើយ។ ការសម្អាតទីសក្ការៈស្ថាន គឺតំណាងឲ្យការសម្អាតសៀវភៅកំណត់ត្រាទាំងឡាយដែលស្ថិតនៅក្នុងទីសក្ការៈស្ថាន។ លើសពីនេះទៅទៀត អំណាចសម្តេចប៉ាបមិនដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទឡើយ ដូច្នេះវាមិនដែលត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងសៀវភៅនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតឡើយ។ ការជំនុំជម្រះតែមួយគត់ដែលបានកំណត់សម្រាប់អំណាចសម្តេចប៉ាប គឺការជំនុំជម្រះអនុវត្តនៃសេចក្តីព្រះពិរោធរបស់ព្រះ។

«ដៃ» ទាំងនោះក៏ត្រូវ «ដាក់អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ» ផងដែរ ដែលនោះនឹងជាអំណាចអ្វី? តើអំណាចអ្វីដែលសាសនាចក្រប៉ាបបានដាក់ឡើង? ហើយតើអំណាចអ្វីនោះ ដែលនៅក្នុងការបើកដំបូងបំផុតនៃខទីសាមសិបមួយ សាសនាចក្រប៉ាបបានក្រោកឈរគាំទ្រវា?

នៅក្នុងអាឌវិនទីសមនៃឡាវដីសេ អស់អ្នកដែលមិនបានរៀនសូត្រ ហើយបានដាក់ជីវិតអស់កល្បរបស់ខ្លួនទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃមនុស្សដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់ថាមិនអាចអានសៀវភៅដែលបានបិទត្រានោះបាន ប្រហែលជាមានអារម្មណ៍សុខស្រួលដែលត្រចៀកចង់ឮរបស់ខ្លួនត្រូវបានបំពេរដោយការអនុវត្តព្រះគម្ពីរដែលខូចបែបនោះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលមិនសមហេតុផលជាងនេះទៀត គឺការព្យាយាមយកប្រវត្តិសាស្ត្រដែលពួកគេត្រូវតែកំណត់អត្តសញ្ញាណ ដើម្បីគាំទ្រកំហុសរបស់ពួកគេ ហើយធ្វើឲ្យវាស្របគ្នាជាមួយខចុងក្រោយទាំងប្រាំមួយនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនាំទៅដល់ការដួលរលំនៃសហភាពសូវៀត ដែលអាចបង្ហាញថាត្រូវបានតំណាងថាជាស្តេចខាងត្បូងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ១១ ខទីសែសិប នោះ កម្លាំងយោធារបស់សហរដ្ឋអាមេរិកបានក្រោកឈរឡើងគាំទ្រសម្តេចប៉ាប ខណៈដែល Ronald Reagan បានបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពសម្ងាត់មួយជាមួយនឹងអង់ទីគ្រីស្ទនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ការធ្វើដូច្នេះបានបញ្ជាក់ថា ការតស៊ូប្រឆាំងរបស់ពួកប្រូតេស្តង់ចំពោះការកើនឡើងនៃអំណាចសម្តេចប៉ាប ត្រូវបានបង្ក្រាបនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកហើយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយការដកចេញនូវការតស៊ូរបស់សាសនាពហុទេពក្នុងឆ្នាំ 508។ ស្តេចខាងជើង (សម្តេចប៉ាប) ក្នុងអត្ថបទនេះ ជាមុនដំបូងបានបោកបក់បំបាត់សហភាពសូវៀតនៅឆ្នាំ 1989 ហើយបានធ្វើដូច្នេះដោយសហការជាមួយនឹង “រទេះចម្បាំង” និង “អ្នកជិះសេះ” ដែលតំណាងឲ្យកម្លាំងយោធារបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយក៏ជាមួយនឹងកម្លាំងសេដ្ឋកិច្ចរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ “នាវា”។

សហរដ្ឋអាមេរិកគឺជា “ដៃ” ដែលបានឈរឡើងគាំទ្រសាសនាអំណាចប៉ាប។ លទ្ធិប្រូតេស្តង់ត្រូវបានដកចេញ ដូចជាការតស៊ូប្រឆាំងរបស់សាសនាពហុទេវនិយមត្រូវបានបង្ក្រាបនៅត្រឹមឆ្នាំ 508 ដែរ។ នៅក្នុងខ 41 សហរដ្ឋអាមេរិកនឹងត្រូវសាសនាអំណាចប៉ាបយកឈ្នះ ហើយរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ដែលជា “ទីបរិសុទ្ធនៃកម្លាំង” របស់សហរដ្ឋអាមេរិក នឹងត្រូវផ្តួលរំលំ ខណៈដែលសហរដ្ឋអាមេរិកលើកស្តេចខាងជើង (សាសនាអំណាចប៉ាប) ឡើងលើបល្ល័ង្កនៃផែនដី ដូចដែលរ៉ូមពហុទេវនិយមបានធ្វើនៅឆ្នាំ 538។ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងអានអត្ថបទនៅលើគេហទំព័រនេះ នោះអ្នកអាចទាញយកទស្សនាវដ្តី The Time of the End ហើយអានការបកស្រាយយ៉ាងលម្អិតជាងនេះអំពីខប្រាំមួយចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល ជំពូក 11 ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ យើងគ្រាន់តែកំពុងកំណត់សម្គាល់ថា ការកំណត់អត្តសញ្ញាណ “the daily” ថាជាកិច្ចបម្រើក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាការអនុវត្តន៍និមិត្តសញ្ញាខុស។ យើងកំពុងធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីបង្ហាញថា ការអនុវត្តខុសនោះត្រូវបាននាំមកលើអាដវេនទីសនិយមឡាវឌីសេដោយការកុហកដោយចេតនា។

យើង​នឹង​បន្ត​ពិនិត្យ​ពិចារណា​អំពី​ការកុហក​ខាង​ទំនាយ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «យើង​គ្មាន​ពេល​ត្រូវ​បាត់បង់​ឡើយ។ គ្រា​ដ៏​លំបាក​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​យើង។ ពិភពលោក​កំពុង​ត្រូវ​បាន​កម្រើក​ដោយ​វិញ្ញាណ​នៃ​សង្គ្រាម។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ទេ ឈុត​ឆាក​នៃ​សេចក្តី​វេទនា​ដែល​បាន​និយាយ​ទុក​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នឹង​កើត​ឡើង។ ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ បាន​ឈាន​ជិត​ដល់​ការ​សម្រេច​គ្រប់លេញ​របស់​វា​ហើយ។ ភាគ​ច្រើន​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​នេះ នឹង​ត្រូវ​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត»។

> «នៅក្នុងខទីសាមសិប មានការនិយាយអំពីអំណាចមួយដែល “នឹងកើតទុក្ខព្រួយ ហើយត្រឡប់ទៅវិញ និងមានសេចក្ដីកំហឹងទាស់នឹងសម្ពន្ធមេត្រីដ៏បរិសុទ្ធ ដូច្នេះវានឹងប្រព្រឹត្ត ហើយវានឹងត្រឡប់ទៅវិញទៀត និងមានការយល់ព្រមជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលបោះបង់សម្ពន្ធមេត្រីដ៏បរិសុទ្ធ។ ហើយកងទ័ពនឹងឈរនៅខាងវា ហើយពួកគេនឹងបំពុលទីសក្ការៈនៃកម្លាំង ហើយនឹងដកយកយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃចេញ ហើយពួកគេនឹងដាក់អំពើស្អប់ខ្ពើមដែលបង្កការបំផ្លាញ។ ហើយអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ទាស់នឹងសម្ពន្ធមេត្រី វានឹងបង្ខូចពួកគេដោយពាក្យលួងលោម តែប្រជាជនដែលស្គាល់ព្រះរបស់ខ្លួន នឹងមានកម្លាំង ហើយនឹងប្រព្រឹត្តកិច្ចការយ៉ាងក្លាហាន។ ហើយពួកអ្នកដែលមានការយល់ដឹងក្នុងចំណោមប្រជាជន នឹងបង្រៀនមនុស្សជាច្រើន ទោះជាយ៉ាងណា ពួកគេនឹងដួលដោយដាវ ដោយភ្លើង ដោយការជាប់ជាឈ្លើយ និងដោយការប្លន់ អស់ជាច្រើនថ្ងៃ។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលពួកគេដួល ពួកគេនឹងត្រូវបានជួយដោយជំនួយតិចតួច ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើននឹងភ្ជាប់ខ្លួននឹងពួកគេដោយពាក្យលួងលោម។ ហើយក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលមានការយល់ដឹងនោះ អ្នកខ្លះនឹងដួល ដើម្បីសាកល្បងពួកគេ ហើយដើម្បីសម្អាតពួកគេ ហើយដើម្បីធ្វើឲ្យពួកគេសបរិសុទ្ធ រហូតដល់ពេលចុងបញ្ចប់ ពីព្រោះវានៅសម្រាប់ពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុក។ ហើយស្តេចនោះនឹងប្រព្រឹត្តតាមបំណងរបស់ខ្លួន ហើយវានឹងលើកតម្កើងខ្លួន ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនធំលើសអស់ទាំងព្រះទាំងឡាយ ហើយនឹងនិយាយពាក្យដ៏គួរឲ្យអស្ចារ្យទាស់នឹងព្រះនៃព្រះទាំងឡាយ ហើយវានឹងចម្រើនឡើងរហូតដល់សេចក្ដីកំហឹងត្រូវបានបំពេញសម្រេច ដ្បិតអ្វីដែលបានកំណត់ទុក នឹងត្រូវបានសម្រេច។” ដានីយ៉ែល 11:30–36។»

> «ទិដ្ឋភាពដែលស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានពិពណ៌នានៅក្នុងពាក្យទាំងនេះ នឹងកើតឡើង។ យើងឃើញភស្តុតាងថា សាតាំងកំពុងទទួលបានការគ្រប់គ្រងលើចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដែលគ្មានការកោតខ្លាចព្រះនៅចំពោះមុខពួកគេ។ សូមឲ្យមនុស្សទាំងអស់អាន ហើយយល់អំពីទំនាយនៃសៀវភៅនេះ ដ្បិតឥឡូវនេះយើងកំពុងឈានចូលទៅក្នុងគ្រាលំបាកដែលបាននិយាយទុកថា៖»

> «នៅគ្រានោះ មីកាអែល ជាមហា​អង្គម្ចាស់​ដែលឈរ​ការពារ​កូនចៅ​នៃ​ប្រជាជន​របស់​អ្នក នឹងឈរ​ឡើង ហើយ​នឹង​មាន​គ្រាវេទនា​មួយ ដែល​មិនដែល​មាន​សោះ តាំងពី​មាន​ជាតិ​មក​ដល់​គ្រានោះ។ ហើយ​នៅគ្រានោះ ប្រជាជន​របស់​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បាន​រំដោះ គឺ​គ្រប់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​រកឃើញ​ថា​មាន​ឈ្មោះ​សរសេរ​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ។ ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ដេក​លក់​ក្នុង​ធូលី​ដី នឹង​ភ្ញាក់​ឡើង ខ្លះ​ទៅ​កាន់​ជីវិត​អស់កល្ប​ជានិច្ច ហើយ​ខ្លះ​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​អាម៉ាស់ និង​ការ​មើលងាយ​អស់កល្ប​ជានិច្ច។ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា នឹង​ភ្លឺ​រលោង​ដូច​ជា​ពន្លឺ​នៃ​ផ្ទៃ​មេឃ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​នាំ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​សុចរិត នឹង​ភ្លឺ​ដូច​ផ្កាយ​អស់កល្ប​រៀង​រហូត។ ប៉ុន្តែ អូ ដានីយ៉ែល​អើយ ចូរ​បិទ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បោះ​ត្រា​សៀវភៅ​នេះ​ទុក ដល់​គ្រា​ចុង​បញ្ចប់៖ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​រត់​ទៅ​មក ហើយ​ចំណេះដឹង​នឹង​កើន​ឡើង»។ ដានីយ៉ែល 12:1–4។ Manuscript Releases, លេខ 13, 394។

Back to Articles