Article

# អនាគតសម្រាប់អាមេរិក និង​ថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 – លេខបួន

១៨៦៣

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

សារនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទី៨ និងទី៩ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេអ៊ូឡាយ ត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798។ ព្រះបន្ទូលទំនាយនៃជំពូកទី៨ ត្រូវបានបកស្រាយនៅក្នុងជំពូកទី៩ ដោយកាប្រៀល ប៉ុន្តែមិនមុនពេលដែលដានីយ៉ែលបានលើកឡើងនូវសេចក្តីអធិស្ឋានមួយ ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់មនុស្សដ៏មានសារៈសំខាន់បំផុតមួយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋាននោះ ដានីយ៉ែលបញ្ជាក់ថា គាត់បានយល់ឃើញថា ការបំផ្លាញចោលរបស់ក្រុងយេរូសាឡិមនឹងមានរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ស្របតាមអ្វីដែលគាត់បានរកឃើញនៅក្នុងគម្ពីររបស់យេរេមា។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រាជ្យ​ដារីយុស បុត្រ​របស់​អហស៊ូរូស ជា​ពូជ​ពង្ស​របស់​ជន​មេឌី ដែល​ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​ឲ្យ​សោយរាជ្យ​លើ​នគរ​របស់​ជន​ខាល់ដេ; នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រាជ្យ​របស់​ទ្រង់ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បាន​យល់​តាម​រយៈ​គម្ពីរ​អំពី​ចំនួន​ឆ្នាំ ដែល​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មក​ដល់​យេរេមា​ជា​ហោរា​ថា ទ្រង់​នឹង​បំពេញ​ឲ្យ​គ្រប់​ចំនួន​ចិតសិប​ឆ្នាំ ក្នុង​ការ​បំផ្លាញ​ចោល​របស់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ដានីយ៉ែល 9:1, 2

យេរេមាបានបញ្ជាក់ផងដែរថា នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនោះ បេលសាស្សារនឹងស្លាប់ ខណៈដែល ស៊ីរូស ជាមេទ័ពរបស់ ដារីយុស បានវាយយកក្រុងបាប៊ីឡូន។

> ហើយ​ស្រុក​ដី​ទាំង​មូល​នេះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ និង​ជា​វត្ថុ​នៃ​សេចក្ដី​ភ្ញាក់​ផ្អើល ហើយ​បណ្ដា​ជាតិ​ទាំង​នេះ​នឹង​បម្រើ​ស្តេច​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​អស់​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ។ ហើយ​នឹង​កើត​មាន​ឡើង​ថា កាល​ណា​ចិតសិប​ឆ្នាំ​បាន​បំពេញ​គ្រប់​ហើយ នោះ​យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​ស្តេច​ក្រុង​បាប៊ីឡូន និង​ជាតិ​នោះ ដូច​ព្រះ​យេហូវ៉ា​មាន​បន្ទូល ព្រោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ដី​របស់​ពួក​ខាល់ដេ ហើយ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ​ជា​រៀង​រហូត។ យេរេមា 25:11, 12.

ដានីយ៉ែល​ក៏​បាន​កំណត់​ថា ការ​ស្ងាត់ជ្រងំ​អស់​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​នោះ គឺ​ជា​ការ​សម្រេច​នៃ​ទំនាយ​មួយ​ដែល​ម៉ូសេ​បាន​កត់ត្រា​ទុក។

> មែនហើយ អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានរំលងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ដោយបានបែរចេញទៅ ដើម្បីមិនស្តាប់តាមព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់; ហេតុនោះហើយ បណ្តាសា និងពាក្យសម្បថដែលបានសរសេរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ បានត្រូវចាក់ទម្លាក់មកលើយើង ពីព្រោះយើងបានធ្វើបាបទាស់នឹងទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទាស់នឹងយើង និងទាស់នឹងចៅក្រមរបស់យើងដែលបានវិនិច្ឆ័យយើង ដោយនាំអំពើអាក្រក់ដ៏ធំមួយមកលើយើង; ដ្បិត នៅក្រោមមេឃទាំងមូល មិនដែលមានការណាមួយបានប្រព្រឹត្តដូចដែលបានកើតមានលើក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។ ដូចដែលបានសរសេរនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ អំពើអាក្រក់ទាំងនេះទាំងអស់បានមកលើយើងហើយ; ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនបានអង្វរនៅចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើងឡើយ ដើម្បីឲ្យយើងបែរចេញពីអំពើទុច្ចរិតរបស់យើង ហើយយល់អំពីសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់។ ដានីយ៉ែល ៩:១១–១៣។

«សម្បថ» ដែលអ៊ីស្រាអែលបានបំពាន ហើយបណ្តាលឲ្យកើតមាន «បណ្ដាសា» នោះ គឺជា «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ គឺជាពាក្យហេប្រ៊ូដដែលដូចគ្នានឹងពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «សម្បថ» នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩។ សម្បថរបស់ម៉ូសេ ដែលតំណាងដោយពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង» នោះ គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីពេលវេលាដំបូងបង្អស់ដែល វីល្លៀម មីឡ្លឺរ បានរកឃើញ ហើយវាក៏ជាសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានដំបូងមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានដាក់មួយឡែកនៅឆ្នាំ ១៨៦៣។ វីល្លៀម មីឡ្លឺរ តំណាងឲ្យ អេលីយ៉ា ហើយការនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយ ព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ។

> «មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ត្រូវបានដឹកនាំឲ្យទទួលយកសេចក្ដីពិតដែល វីលៀម មីឡ្ល័រ បានប្រកាសផ្សាយ ហើយពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានលើកឡើងក្នុងវិញ្ញាណ និងអំណាចរបស់ អេលីយ៉ា ដើម្បីប្រកាសសារ​នោះ»។ Early Writings, 233.

ក្នុង​ឆ្នាំ 1863 ចលនា​មីល្លេរ៉ាយត៍​បាន​បញ្ចប់ នៅ​ពេល​ដែល​អស់​អ្នក​ដែល​មុន​នេះ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចលនា​នោះ បាន​ចាប់ផ្តើម​បង្កើត​ពួកជំនុំ​សេវិនธ์-ដេ អែដវេនទីស្ទ។ នៅ​ពេល​ពួកគេ​ចាប់ផ្តើម​ជា​ពួកជំនុំ​មួយ ចលនា​នោះ​ក៏​បាន​បញ្ចប់។ វា​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​បាន​សម្លាប់​ម៉ូសេ ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង «ប្រាំពីរ​ដង» នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក​ម្ភៃ​ប្រាំមួយ ហើយ​នៅ​ពេល​ដំណាល​គ្នា​នោះ ពួកគេ​ក៏​បាន​សម្លាប់​អេលីយ៉ា ដែល​ជា​អ្នកនាំសារ​ដែល​បាន​នាំ​យក «ពាក្យ​សម្បថ» របស់​ម៉ូសេ​មក​កាន់​ចលនា​នោះ។ ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា ទាំង​ពីរ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1863 ហើយ​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ​ឡើយ រហូត​ដល់​ក្រោយ​ថ្ងៃ​ទី 11 ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​បាន​នាំ​ចលនា Future for America ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់​វិញ។

អនាគត​សម្រាប់​អាមេរិក បាន​ទទួលស្គាល់​ថា ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០១ គឺ​ជា​ការ​មក​ដល់​នៃ​វេទនា​ទី​បី ហើយ​អ្វី​ដែល​បញ្ជាក់​អត្តសញ្ញាណ​នោះ​ថា ការ​វាយប្រហារ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១១ ខែ​កញ្ញា គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​វេទនា​ពីរ​ដំបូង ដូច​ដែល​ពួក​មីឡេរីត​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​យ៉ាង​ជាក់លាក់​នៅ​លើ​គំនូសតាង​អ្នកត្រួសត្រាយ ឆ្នាំ​១៨៤៣ និង ១៨៥០ ទាំង​ពីរ។ ដោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡេរីត ដើម្បី​គាំទ្រ​តួនាទី​សម័យ​ទំនើប​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម ព្រះអម្ចាស់​ក៏​បាន​បើក​ការ​យល់ដឹង​របស់​អនាគត​សម្រាប់​អាមេរិក​អំពី «ប្រាំពីរ​ដង» នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក​២៦ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​រូបភាព​នៅ​លើ​គំនូសតាង​ទាំង​ពីរ ក្នុង​ជួរ​កណ្ដាល។ ហើយ​នៅ​លើ​គំនូសតាង​ទាំង​ពីរ ចំណុច​កណ្ដាល​នៃ​ជួរ​កណ្ដាល​គឺ​ជា​ឈើ​ឆ្កាង។ នៅ​ពេល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដឹកនាំ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​តារាង​ទាំង​ពីរ​របស់​ហាបាគុក ទ្រង់​បាន​ធានា​ថា «សម្បថ» របស់​ម៉ូសេ គឺ «ប្រាំពីរ​ដង» នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក​២៦ ជា​ចំណុច​កណ្ដាល​នៃ​គំនូរព្យាករណ៍​ផ្សេង​ទៀត​ទាំង​អស់ ហើយ​ថា នៅ​លើ​តារាង​ទាំង​ពីរ ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ចំណុច​កណ្ដាល​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។

នេះ​ស្រប​គ្នា​នឹង​រយៈពេល​មួយ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​មួយ​ទៀត ដែល​ត្រូវ​បាន​កាព្រីយ៉ែល​បកស្រាយ​នៅ​ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ៩ ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ថា ព្រះគ្រីស្ទ​នឹង​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​អស់​រយៈពេល​មួយ​សប្ដាហ៍។

> ហើយគាត់នឹងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើន សម្រាប់មួយសប្ដាហ៍; ហើយនៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ គាត់នឹងធ្វើឲ្យយញ្ញបូជា និងដង្វាយត្រូវឈប់; ហើយដោយសារការរាលដាលនៃអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម គាត់នឹងធ្វើឲ្យវាស្ងាត់ជ្រងំ រហូតដល់ទីបញ្ចប់សព្វគ្រប់ ហើយអ្វីដែលបានកំណត់ទុកនោះ នឹងត្រូវចាក់បង្ហូរលើទីស្ងាត់ជ្រងំ។ ដានីយ៉ែល 9:27។

មួយសប្តាហ៍នៃការព្យាករណ៍មានរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃនិមិត្តសញ្ញា ហើយការព្យាករណ៍ដែលកាប្រៀលកំពុងបកស្រាយនោះ បានកំណត់ថា នៅក្នុង «កណ្ដាល» ឬចំកណ្ដាលនៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃនិមិត្តសញ្ញាទាំងនោះ ព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវឆ្កាង។ ព្រះគ្រីស្ទគឺជាចំណុចកណ្ដាលនៃ «ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃ» លើតារាងទាំងពីររបស់ហាបាគុក ហើយក៏ជាសប្តាហ៍ដែលទ្រង់បានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនផងដែរ។

នៅឆ្នាំ 1863 សាសនាអាដវេនទិសបានចាប់ផ្តើមឡើងជាក្រុមជំនុំមួយ ហើយចលនាមីឡឺរ៉ាយត៍ដែលបានទទួលអំណាចដោយវិញ្ញាណរបស់អេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់។ ចលនាមីឡឺរ៉ាយត៍បានយល់ថា ក្នុងបរិបទនៃក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះគម្ពីរវិវរណៈ ពួកគេគឺជាក្រុមជំនុំភីឡាដែលភា។ អ្នកទាំងឡាយដែលបានបំបែកខ្លួនចេញពីពួកគេបន្ទាប់ពីការខកចិត្តដ៏ធំនៃឆ្នាំ 1844 នោះ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាឡៅឌីសេ។ នៅឆ្នាំ 1856 James White បានចាប់ផ្តើមអត្ថបទជាស៊េរីមួយនៅក្នុង Review and Herald ដោយបញ្ជាក់ថា ចលនាដែលបានចាប់ផ្តើមជាភីឡាដែលភា បានក្លាយទៅជាឡៅឌីសេ ហើយសមាជិកទាំងឡាយត្រូវតែស្វែងរកឱសថព្យាបាលដែលបានផ្តល់ជូនដល់ក្រុមជំនុំឡៅឌីសេ។ នៅក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ក្នុងសារព័ត៌មានដដែលនោះ James White បានបោះពុម្ពផ្សាយអត្ថបទជាស៊េរីមួយ ដែលសរសេរដោយ Hiram Edson អំពីទំនាយពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃលេវីវិន័យ ជំពូក 26។ អត្ថបទទាំងនោះមិនដែលត្រូវបានបញ្ចប់ឡើយ។

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំចលនា Future for America ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវចាស់ៗវិញ បន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ អត្ថបទទាំងឡាយរបស់ Edson ត្រូវបានរកឃើញឡើងវិញ ហើយជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ រយៈពេលទាំងពីរនៃពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាបណ្តាសាពីរ។ មួយប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័ន្ធដប់នៅភាគខាងជើង និងមួយទៀតប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័ន្ធពីរនៅភាគខាងត្បូង។ Miller បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ “ប្រាំពីរដង” ប្រឆាំងនឹងនគរភាគខាងត្បូង គឺយូដា ប៉ុន្តែ Edson បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ “ប្រាំពីរដង” ប្រឆាំងនឹងនគរភាគខាងជើង គឺអ៊ីស្រាអែល។ Future for America បានឃើញថា ទាំងពីរនោះត្រូវអនុវត្ត។ នៅពេលការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយទាំងពីរត្រូវបានបញ្ចូលគ្នា វាបង្កើតពន្លឺទំនាយដែល Miller ឬ Edson មិនធ្លាប់បានទទួលស្គាល់ឡើយ។

នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បាននាំ Future for America ត្រឡប់ទៅកាន់ផ្លូវបុរាណបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 2001 នោះ «សម្បថ» របស់ម៉ូសេបានរស់ឡើងវិញ ហើយឈរឡើងលើជើងរបស់វា។ សារដែលជាប់ទាក់ទងនឹង «សម្បថ» នោះ ក៏ត្រូវបាននាំមកបង្ហាញដោយអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីបី ដូចដែលវាត្រូវបាននាំមកបង្ហាញ និងបានក្លាយជានិមិត្តរូបដោយអ្នកនាំសាររបស់ទេវតាទីមួយដែរ។ Future for America គឺជាចលនាដែលបានប្រកាសសារដែលតំណាងដោយ «ម៉ូសេ» ក្នុងអំណាចនៃ «អេលីយ៉ា» ហើយអេលីយ៉ាបានផ្តល់ទីបន្ទាល់របស់ម៉ូសេយ៉ាងច្បាស់លាស់ រហូតដល់ការបញ្ចប់នៃស៊េរីបទបង្ហាញមួយដែលមានចំណងជើងថា Habakkuk’s Tables ដែលបានបញ្ចប់ប្រហែលនៅឆ្នាំ 2012។ នៅពេលស៊េរីបទបង្ហាញនោះបានបញ្ចប់ សត្វសាហាវពីរណ្តៅអន្លង់ឥតបាតបានឡើងមកដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា។ សង្គ្រាមនោះបានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែល Future for America បានសម្រេចឈប់ការងារដែលខ្លួនបានធ្វើតាំងពីឆ្នាំ 1996 ហើយចាប់ផ្តើមសាលាមួយ ដែលដោយអំនួតរបស់ខ្លួន វាបានហៅថា The School of the Prophets។ ប្រសើរជាងនេះទៅទៀត គួរតែបានហៅសាលានោះថា សាលារបស់ពួកហោរាក្លែងក្លាយ!

ភាពច្របូកច្របល់ និងភាពភាន់ច្រឡំដែលបានកើតឡើង បន្ទាប់ពីសាលាបានចាប់ផ្តើមអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលព្រះអម្ចាស់មិនដែលបានបញ្ជាក់ថាជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ នាំយកគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេចូលមក នោះបានបញ្ចប់ដោយសេចក្ដីស្លាប់របស់ Future for America នៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ នៅចំណុចនោះ ម៉ូសេ និងអេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់នៅតាមផ្លូវនានា។

> ហើយកាលណាពួកគេបានបញ្ចប់ទីបន្ទាល់របស់ខ្លួនហើយ សត្វសាហាវដែលឡើងមកពីរណ្តៅឥតបាត នឹងធ្វើសង្គ្រាមទាស់នឹងពួកគេ ហើយនឹងឈ្នះលើពួកគេ ហើយសម្លាប់ពួកគេ។ ហើយសាកសពរបស់ពួកគេនឹងដេកស្ថិតនៅលើផ្លូវនៃទីក្រុងធំនោះ ដែលតាមន័យខាងវិញ្ញាណត្រូវបានហៅថា សូដុំម និងអេស៊ីព្ទ ជាទីកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់របស់យើងក៏ត្រូវបានឆ្កាងផងដែរ។ វិវរណៈ 11:7, 8.

ទីបន្ទាល់ដែលគួរឲ្យទុកចិត្ត គឺជាទីបន្ទាល់ដែលបានបញ្ចប់នៅចុងបញ្ចប់នៃស៊េរីដែលមានចំណងជើងថា តារាងរបស់ហាបាគុក។ បន្ទាប់មក សត្វសាហាវបានវាយប្រហារ។ ខ្ញុំមិនដឹងសោះថា នរណាខ្លះកំពុងតាមដានអត្ថបទបច្ចុប្បន្នទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំសន្មតថា វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយពួកសត្រូវរបស់ Future for America មិនតិចជាងដោយអ្នកដែលនៅតែព្យាយាមទទួលយកការខកចិត្តនៃថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំរំពឹងថា អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទដែលខ្ញុំកំណត់ថាជាសត្រូវ នឹងចង្អុលបង្ហាញថា ការអនុវត្តប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នេះ ទំនងជាបម្រើផលប្រយោជន៍ខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ។ សូមឲ្យវាជាយ៉ាងនោះចុះ។ ពេលវេលាខ្លីពេកដើម្បីធ្វើពុតថា ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ Future for America មិនត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណយ៉ាងច្បាស់ថាជាចលនាដែលត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយចលនាមីឡើរ៉ាយទេ ហើយក៏ខ្លីពេកដើម្បីធ្វើពុតថា អ្នកនាំសារមនុស្សឡាវឌីសេដែលមានកំហុសឆ្គង ដែលត្រូវបានលើកឡើងឲ្យដឹកនាំនៅក្នុងចលនានោះ មិនត្រូវបានតំណាងជាគំរូដោយ William Miller ទេ។

មីឡើរ​ជា​អ្នក​នៃ​សម័យ​ភីឡាដែលភា ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​អាវេនទីស្តពី​លោកិយ​នៅ​ឆ្នាំ 1975 ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ជា​អាវេនទីស្ត​ឡាអូឌីសេ​ដែល​មាន​ការ​បញ្ជាក់​ត្រឹមត្រូវ​ម្នាក់។ ប្រវត្តិ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​បញ្ជាក់​ដល់​ការ​ពិត​នោះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​ដ៏​ពេញ​ដោយ​ព្រះមេត្តា ទើប​តែ​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ដាក់​សារ​ដែល​ទ្រង់​កំពុង​បើក​សម្ដែង​ឥឡូវ​នេះ​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ ហើយ​ផ្ញើ​វា​ទៅ​កាន់​ពួក​ជំនុំ​ទាំងឡាយ។ ការ​បង្គាប់​របស់​ទ្រង់​បាន​មក​ជាមួយ​នឹង​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ថា នៅ​ពេល​ទ្រង់​ប្រោស​ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឡើង​វិញ​ជា​អ្នក​នៃ​សម័យ​ភីឡាដែលភា មិន​មែន​ជា​អ្នក​នៃ​សម័យ​ឡាអូឌីសេ​ឡើយ។ ចលនា​ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡើរ៉ៃត៍ គឺ​ជា​កាលវេលា​នៃ​ភីឡាដែលភា ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​បាន​ឆ្លង​ទៅ​ជា​ឡាអូឌីសេ​នៅ​ឆ្នាំ 1856 នៅ​ពេល​វា​ចាប់ផ្ដើម​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​បដិសេធ​មូលដ្ឋាន​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ដាក់​ទុក​ដោយ​ពួក​មីឡើរ៉ៃត៍។ ការ​បដិសេធ​នោះ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ដោយ​ការ​ទុក​មួយ​ឡែក​នូវ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ថ្មី​នៃ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​ផ្ដល់​តាម​រយៈ​ប៊ិច​របស់ Hiram Edson។ ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1863 ចលនា​របស់​អេលីយ៉ា​ដែល​បាន​នាំ​មក​នូវ​សារ​របស់​ម៉ូសេ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ នៅ​ពេល​ដំណាល​គ្នា​នឹង​ការ​ដែល​ចលនា​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់ ពួក​ជំនុំ​មួយ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​មក​ដើម្បី​ជំនួស​ចលនា​នោះ។ ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​ដើម​កំណើត​នៃ​អាវេនទីស្ត ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​អាវេនទីស្ត។

នៅចុងបញ្ចប់នៃឡាវឌីសេដែលមានលក្ខណៈទំនាយ និមិត្តនៃទន្លេហ៊ីដេកែលត្រូវបានបើកត្រាក្នុងឆ្នាំ 1989 ហើយចលនាមួយបានចាប់ផ្តើមឡើង ដែលកើតចេញពីមាតាឡាវឌីសេ។ ព្រះអម្ចាស់មិនបានត្រូវចាប់បានដោយការមិនបានដឹងជាមុនឡើយ ហើយទ្រង់បានជ្រាបថា ទ្រង់នឹងបញ្ចប់ព្រះរាជកិច្ចនៃទេវតាទាំងបីរបស់ទ្រង់ ដូចដែលទ្រង់បានចាប់ផ្តើមវា។ ទ្រង់នឹងបញ្ចប់វាដោយចលនានៃពួកភីឡាឌែលភា ដូចដែលទ្រង់បានចាប់ផ្តើមវា ហើយដើម្បីធ្វើដូច្នេះ ចលនាដែលជាឡាវឌីសេដោយកំណើត នឹងត្រូវសម្លាប់ ហើយប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញជាពួកភីឡាឌែលភា។ ក្នុងការធ្វើដូច្នេះ ចលនាដែលត្រូវបាននាំចេញពីព្រះវិហារឡាវឌីសេ នឹងក្លាយជាទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលនោះ ដែលសហភាពបីជាន់នឹងក្លាយជាទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ។ ហើយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលនោះផងដែរ ស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម ក៏នឹងជួបប្រទះនូវការរស់ឡើងវិញនៃទីប្រាំបី ដែលមកពីទាំងប្រាំពីរ ហើយដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយ “woke-ism” នៃអេហ្ស៊ីប និងសូដុំ ប៉ុន្តែបន្ទាត់នៃទំនាយនោះនឹងត្រូវបានពិភាក្សានៅពេលក្រោយក្នុងអត្ថបទទាំងនេះ។

> ហើយមនុស្សពីគ្រប់ជាតិវង្ស អំបូរ ភាសា និងសាសន៍ទាំងឡាយ នឹងមើលឃើញសពរបស់ពួកគេអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យយកសពរបស់ពួកគេទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរឡើយ។ ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី នឹងអរសប្បាយចំពោះពួកគេ ហើយរីករាយសប្បាយ ហើយនឹងផ្ញើអំណោយទៅវិញទៅមក ដ្បិតហោរាទាំងពីរនេះបានធ្វើឲ្យអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដីរងទុក្ខវេទនា។ ហើយក្រោយពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះ បានចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេក៏ឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយសេចក្តីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងបានធ្លាក់លើអស់អ្នកដែលបានឃើញពួកគេ។ វិវរណៈ 11:9–11។

អនាគតសម្រាប់អាមេរិក មិនត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងផ្នូរទេ វាគ្រាន់តែដេកស្ថិតនៅតាមផ្លូវ ដែលជាកន្លែងដែលវាត្រូវបានសម្លាប់ ខណៈដែលសត្រូវរបស់វាបានអរសប្បាយចំពោះមរណភាពដែលហាក់ដូចជាបានកើតមាននោះ។ ប៉ុន្តែ «បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះបានចូលមកក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេបានឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន»។ ពេលវេលាមិនមានទៀតឡើយ ដូច្នេះ បីថ្ងៃកន្លះ គឺជានិមិត្តរូបនៃមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ ឬ ឆ្នាំ ដែលនៅក្នុង វិវរណៈ 12 ខ 6 និង 14 តំណាងឲ្យទីរហោស្ថាន ដែលទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារ ត្រូវបានជាន់ឈ្លី។ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងផ្នូរ នោះពួកគេមិនអាចស្ថិតនៅតាមផ្លូវ ដែលពួកគេអាចត្រូវបានជាន់ឈ្លីនោះទេ។ ការជាន់ឈ្លីលើ អនាគតសម្រាប់អាមេរិក មិនមែនត្រឹមតែជារយៈពេលនិមិត្តរូបប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជារយៈពេលនិមិត្តរូបនៃសារអំពី «ប្រាំពីរដង» ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសម្បថរបស់ម៉ូសេ។

> ហើយពួកគេនឹងដួលដោយមុខដាវ ហើយនឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយសឹកក្នុងចំណោមអស់ទាំងសាសន៍ទាំងឡាយ; ហើយក្រុងយេរូសាឡិមនឹងត្រូវជាន់ឈ្លីដោយសាសន៍ដទៃ រហូតដល់គ្រានៃសាសន៍ដទៃបានពេញលេញ។ លូកា 21:24។

យេរូសាឡិម​ត្រូវបាន​ជាន់ឈ្លី​បី​ដង។ ដំបូង​ដោយ​បាប៊ីឡូន ចាប់ពី 677 មុន គ.ស. រហូតដល់ 607 មុន គ.ស.។ ការជាន់ឈ្លី​លើក​ទីពីរ គឺ​ដោយ​រ៉ូម​ពហុជាតិ ចាប់ពី 66 គ.ស. រហូតដល់ 70 គ.ស.។ លើក​ទីបី គឺ​ដោយ​រ៉ូម​ខាង​វិញ្ញាណ ចាប់ពី 538 រហូតដល់ 1798។ ការជាន់ឈ្លី​យេរូសាឡិម​ដោយ​សាសន៍ដទៃ ដែល​ត្រូវបាន​កំណត់សម្គាល់​នៅក្នុង លូកា ជំពូក ២១ នោះ គឺជា​រយៈពេល​មួយពាន់​ពីររយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការគ្រប់គ្រង​របស់​សម្តេចប៉ាប។ វិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែល​នៅទីនោះ​យើង​ឃើញ​សក្ខីភាព​របស់​ម៉ូសេ និង អេលីយ៉ា បើកឡើង​ដោយ​ការកំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​រយៈពេល​នោះ។

> ហើយខ្ញុំត្រូវបានប្រទានឲ្យនូវដំបងវាស់មួយ ដូចជាដំបងរាជ្យមួយ; ហើយទេវតានោះបានឈរ ហើយនិយាយថា «ចូរក្រោកឡើង ហើយវាស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ និងអាសនៈ ព្រមទាំងអ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅក្នុងនោះផង»។ ប៉ុន្តែទីលានដែលនៅខាងក្រៅព្រះវិហារ ចូរទុកវាចោល ហើយកុំវាស់វាឡើយ ដ្បិតវាត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃហើយ; ហើយទីក្រុងបរិសុទ្ធ នោះពួកគេនឹងជាន់ឈ្លីនៅក្រោមជើងអស់រយៈពេលសែសិបពីរខែ។ វិវរណៈ 11:1, 2

ព្រះបន្ទូលបង្គាប់ឲ្យយ៉ូហានវាស់ព្រះវិហារ និងអ្នកថ្វាយបង្គំក្នុងនោះ តំណាងឲ្យការបើកចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះនៅឆ្នាំ 1844 ព្រោះខពីរមុននេះបានបញ្ជាក់ថា យ៉ូហានបានជួបប្រទះភាពជូរចត់នៃការខកចិត្តដ៏ធំនៅឆ្នាំ 1844 ហើយបន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបានប្រាប់ថា គាត់ត្រូវតែធ្វើការប្រកាសសារនោះឡើងវិញ នោះខទីមួយនៃជំពូកទីដប់មួយបញ្ជាក់ថា ការជំនុំជម្រះនោះទើបតែបានចាប់ផ្តើម។

> «ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដែលអ្វីៗទាំងអស់ដែលអាចរញ្ជួយបាន នឹងត្រូវរញ្ជួយ ដើម្បីឲ្យអ្វីៗដែលមិនអាចរញ្ជួយបាននៅសល់ជាប់មាំ។ គ្រប់ករណីទាំងអស់កំពុងត្រូវបាននាំមកពិនិត្យឡើងវិញនៅចំពោះព្រះ; ដ្បិតទ្រង់កំពុងវាស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ និងពួកអ្នកគោរពបូជានៅក្នុងនោះ។ “សេចក្ដីទាំងនេះ ព្រះអង្គដែលកាន់ផ្កាយទាំងប្រាំពីរនៅក្នុងព្រះហស្តស្ដាំរបស់ទ្រង់ ដែលយាងចេញទៅកណ្ដាលជើងចង្កៀងមាសទាំងប្រាំពីរ មានព្រះបន្ទូលថា; យើងស្គាល់អំពើរបស់អ្នក…. យើងមានសេចក្ដីមួយទាស់នឹងអ្នក ពីព្រោះអ្នកបានបាត់បង់សេចក្ដីស្រឡាញ់ដំបូងរបស់អ្នក; ដូច្នេះ ចូរចងចាំថា អ្នកបានធ្លាក់ចុះពីទីណា ហើយប្រែចិត្ត ហើយប្រព្រឹត្តការងារដំបូងឡើងវិញ; បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមករកអ្នកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយនឹងដកជើងចង្កៀងរបស់អ្នកចេញពីកន្លែងរបស់វា។” “ចូរប្រែចិត្ត; បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមករកអ្នកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយនឹងច្បាំងនឹងអ្នកដោយដាវនៃមាត់របស់យើង។ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរឲ្យអ្នកនោះស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកជំនុំទាំងឡាយថា៖ ចំពោះអ្នកដែលឈ្នះ យើងនឹងឲ្យគេបរិភោគម៉ាណាដែលលាក់កំបាំង ហើយនឹងឲ្យគេថ្មសមួយ ហើយនៅលើថ្មនោះមានឈ្មោះថ្មីមួយសរសេរទុក ដែលគ្មានអ្នកណាស្គាល់ឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលទទួលវាប៉ុណ្ណោះ។”» The 1888 Materials, 1116.

ដូចដែលយ៉ូហានកំពុងតំណាងឲ្យការបើកចាប់ផ្តើមនៃការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតនៅឆ្នាំ 1844 គាត់ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យទុកចោលទីលានខាងក្រៅនៃព្រះវិហារ ព្រោះទីនោះត្រូវបានប្រគល់ឲ្យសាសន៍ដទៃ ដែលនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបឆ្នាំ។ លូកា ជំពូក 21 បញ្ជាក់ថា សាសន៍ដទៃនឹងជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹម រហូតដល់ “គ្រា” របស់សាសន៍ដទៃបានសម្រេចបំពេញ។ នៅក្នុងជំពូក 11 យ៉ូហានទើបតែបានកំណត់ថា រយៈពេលនៃការជាន់ឈ្លីក្រុងយេរូសាឡឹមដោយសាសន៍ដទៃ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 538 ដល់ 1798។ នៅក្នុងជំពូក 12 យ៉ូហានបានកំណត់រយៈពេលនេះពីរដងថាជាទីរហោស្ថាន គឺជារយៈពេលមួយដែលក្រុមជំនុំបានភៀសខ្លួនចូលទៅ ដើម្បីគេចផុតពីការបៀតបៀនដែលសម្តេចប៉ាបបាននាំមក។

នៅពេលដែលលោកម៉ូសេ និងលោកអេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់ ហើយត្រូវបានទុកចោលនៅលើផ្លូវឲ្យគេជាន់ឈ្លីអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ នោះប្រវត្តិសាស្ត្របីលើកមុន ដែលក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានជាន់ឈ្លី ត្រូវយល់ថាជាគំរូបង្ហាញទុកជាមុនអំពីរយៈពេលនោះ។ ក្នុង លូកា ជំពូក ២១ ពួកសាសន៍ដទៃនឹងជាន់ឈ្លីទីក្រុងបរិសុទ្ធ រហូតដល់ “គ្រា” នៃពួកសាសន៍ដទៃបានពេញលេញ។

ដូច្នេះ លូកា បានកំណត់សម្គាល់អំពី «គ្រា​នៃ​សាសន៍ដទៃ» ច្រើនជាងមួយ ប៉ុន្តែ​យើង​ដឹង​ថា គ្រា​នៃ​សាសន៍ដទៃ​ដែល​បាន​សម្រេច​ពេញលេញ​នោះ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1798។ «គ្រា​នៃ​សាសន៍ដទៃ» ដំបូង​បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ឆ្នាំ 723 មុន​គ.ស. នៅ​ពេល​ដែល​នគរភាគខាងជើង​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ត្រូវ​បាន​អាស្ស៊ីរី​ជាន់ឈ្លី។ ការ​ជាន់ឈ្លី​នោះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ជា​ការ​ឈ្លីជាន់​ដោយ​អំណាច​មិនជឿ​ព្រះ ហើយ​បាន​បន្ត​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 538 នៅ​ពេល​ដែល​អំណាច​ប៉ាប បាន​បន្ត​កិច្ចការ​នោះ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 1798។ លទ្ធិ​មិនជឿ​ព្រះ​បាន​បំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និង​ជាន់ឈ្លី​អ៊ីស្រាអែល​តាម​សាច់ឈាម ហើយ​លទ្ធិ​ប៉ាប​បាន​បំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និង​ជាន់ឈ្លី​អ៊ីស្រាអែល​ខាង​វិញ្ញាណ។ «គ្រា» នៃ​សាសន៍ដទៃ តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ពីរពាន់​ប្រាំរយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក​ម្ភៃប្រាំមួយ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​រយៈពេល​ពីរ​នៃ​ការ​ជាន់ឈ្លី។ រយៈពេល​ដំបូង ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​ដោយ​លទ្ធិ​មិនជឿ​ព្រះ ដូច​ដែល​តំណាង​ដោយ​អាស្ស៊ីរី បន្ទាប់​មក​បាប៊ីឡូន បន្ទាប់​មក​រ៉ូម​មិនជឿ​ព្រះ។ បន្ទាប់​មក អំណាច​បំផ្លាញ​ទទេ​ស្ងាត់​ទីពីរ ដែល Miller បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង​ក្របខណ្ឌ​បរិសុទ្ធ​នៃ​ព្យាករណ៍​ដែល​គាត់​បាន​ប្រើ គឺ​លទ្ធិ​ប៉ាប ដែល​នឹង​បន្ត​ការ​ជាន់ឈ្លី​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ 1798។ ការ​ជាន់ឈ្លី​របស់​ទាំង​លទ្ធិ​មិនជឿ​ព្រះ និង​លទ្ធិ​ប៉ាប គឺជា​សំណួរ​ដ៏​ពិតប្រាកដ​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើកឡើង​នៅ​ក្នុង​សន្ទនា​នៅ​ស្ថានសួគ៌ ដែល​បង្កើត​ចម្លើយ​នោះ​ឡើង​ជា​មូលដ្ឋាន និង​ជា​សសរគ្រឹះ​កណ្ដាល​របស់​អាដវេនទីស៊ីម។

> បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឮបរិសុទ្ធម្នាក់កំពុងនិយាយ ហើយបរិសុទ្ធម្នាក់ទៀតបាននិយាយទៅកាន់បរិសុទ្ធម្នាក់នោះដែលបាននិយាយថា និមិត្តអំពីយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃ និងអំពើរំលងដែលបង្កការបំផ្លាញ ដើម្បីប្រគល់ទាំងទីបរិសុទ្ធ និងពលបរិវារឲ្យត្រូវបានជាន់ឈ្លីក្រោមជើង នោះនឹងមានរយៈពេលយូរប៉ុនណា? ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា ដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ; បន្ទាប់មក ទីបរិសុទ្ធនឹងត្រូវបានសម្អាត។ ដានីយ៉ែល 8:13, 14.

ទេវតា​កាប្រៀល និង​ទេវតា​ផ្សេង​ទៀត បាន​នាំ​មីល្លើរ​ឲ្យ​យល់​ថា «ប្រចាំថ្ងៃ» តំណាង​ឲ្យ​លទ្ធិ​ពហុទេវនិយម ហើយ «ការរំលង​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ស្ងាត់ស្ងៀម» តំណាង​ឲ្យ​លទ្ធិ​សម្តេច​ប៉ាប។ ទាំង​លទ្ធិ​ពហុទេវនិយម និង​លទ្ធិ​សម្តេច​ប៉ាប នឹង​ជាន់ឈ្លី​ទីបរិសុទ្ធ និង​ពួកមហាជន។ ដូច្នេះ «គ្រា» នៃ​សាសន៍ដទៃ ដែល​លូកា​បាន​យោង​ដល់ គឺ​ជា​រយៈពេល​ជាន់ឈ្លី​ពីរ ដង ដែល​មាន​មួយពាន់​ពីររយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ ហើយ​ទាំងពីរ​រួម​គ្នា​ជា​ប្រាំពីរ​គ្រា នៃ​លេវីវិន័យ ២៦។

សារនៃ «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ ត្រូវបានសម្លាប់នៅឆ្នាំ 1863 ព្រមជាមួយនឹងអ្នកនាំសារ អេលីយ៉ា ដែលបាននាំមកនូវសាររបស់ម៉ូសេ។ ទាំងសាររបស់ម៉ូសេ និងអ្នកនាំសារ អេលីយ៉ា ត្រូវបានរស់ឡើងវិញក្រោយថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ បន្ទាប់ពីសាររបស់ម៉ូសេ ដែលត្រូវបានប្រកាសម្តងទៀតដោយអេលីយ៉ា នោះទាំងសារនិងអ្នកនាំសារត្រូវបានសម្លាប់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានទុកចោលនៅលើផ្លូវ មិនបានបញ្ចុះសពអស់រយៈពេលមួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ នេះគឺជាការតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសារនៃ «ប្រាំពីរដង» ដែលដានីយ៉ែលហៅថា «សម្បថ» របស់ម៉ូសេ។ ចលនា និងអ្នកនាំសារ ដែលធ្វើការស្ទួនសាររបស់អេលីយ៉ា របស់ម៉ូសេ ដូចដែលបានតំណាងជាមុនដោយ Miller និងពួក Millerites នៅទីបញ្ចប់នឹងឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយត្រូវបានរស់ឡើងវិញ។

> ហើយ​ក្រោយ​ពី​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ជីវិត​ពី​ព្រះ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ឈរ​លើ​ជើង​របស់​ខ្លួន; ហើយ​សេចក្តី​ភ័យខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួកគេ។ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ឮ​សំឡេង​ដ៏​ខ្លាំង​មួយ​ពី​ស្ថានសួគ៌ និយាយ​មក​កាន់​ពួកគេ​ថា៖ «ចូរ​ឡើង​មក​ទីនេះ»។ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌​ក្នុង​ពពក​មួយ; ហើយ​សត្រូវ​របស់​ពួកគេ​បាន​ឃើញ​ពួកគេ។ វិវរណៈ 11:11, 12។

យើង​នឹង​លើក​យក​សេចក្តី​ពិត​នេះ​មក​ពិភាក្សា​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

Back to Articles