Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ សាមសិប

ម៉ោងនៃការភ័យខ្លាច

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ការភ័យខ្លាចរបស់បែលសាស្សារ ចំពោះអក្សរដែលសរសេរយ៉ាងអាថ៌កំបាំងនោះ មិនត្រឹមតែសំដៅទៅលើសេចក្តីស្លាប់របស់គាត់ និងចុងបញ្ចប់នៃនគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងសំដៅទៅលើចំណុចមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ ដែលពេលនោះសេចក្តីភ័យខ្លាចចាប់កាន់កាប់ស្ដេចទាំងឡាយនៃផែនដីផងដែរ។ សេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្កឡើងដោយ «ខ្យល់ពីទិសកើត» គឺសាសនាអ៊ីស្លាម។ សេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេដូចជាស្ត្រីម្នាក់ដែលកំពុងឈឺពោះសម្រាលកូន ដូច្នេះហើយបានកំណត់បង្ហាញអំពីការឈឺចាប់ដែលកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ហើយមកដោយល្បឿនកាន់តែញឹកញាប់ឡើងៗ។ សេចក្តីភ័យខ្លាចនោះចាប់ផ្តើមនៅ «ម៉ោង» នៃពិធីជប់លៀងរបស់បែលសាស្សារ ទោះបីជាវាបានមកដល់ជាលើកដំបូងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ក៏ដោយ។ ចាប់ពីពេលនោះតទៅ ខ្យល់ទាំងឡាយចាប់ផ្តើមរអិលផុតពីដៃនៃទេវតាទាំងបួន ដែលកំពុងកាន់វាទុកក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ បទទួញសោកសម្រាប់ទីរុស ដែលអេសេគាលបានកំណត់សម្គាល់នោះ បានកំណត់និយមន័យទីរុសដោយសួរសំណួរទំនាយនេះថា «តើមានទីក្រុងណាដូចជាទីរុស ដូចជាទីក្រុងដែលត្រូវបំផ្លាញនៅកណ្ដាលសមុទ្រ?»

> នាវា​ទារិស៊ីស​បាន​ច្រៀង​អំពី​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​របស់​អ្នក; ហើយ​អ្នក​បាន​ពេញបរិបូណ៌ ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​មាន​សិរីល្អ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ។ អ្នក​ចែវ​ទូក​របស់​អ្នក​បាន​នាំ​អ្នក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ជ្រៅ​ធំៗ; ខ្យល់​ខាង​កើត​បាន​បំបាក់​អ្នក​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ។ ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​អ្នក និង​ទំនិញ​តាំង​លក់​របស់​អ្នក ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​អ្នក ក្រុម​នាវិក​របស់​អ្នក និង​អ្នក​បើក​នាវា​របស់​អ្នក អ្នក​ជួសជុល​នាវា​របស់​អ្នក និង​អ្នក​ប្រកប​មុខរបរ​ក្នុង​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​អ្នក និង​បុរស​សង្គ្រាម​ទាំង​អស់​របស់​អ្នក ដែល​នៅ​ក្នុង​អ្នក ព្រម​ទាំង​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​មូល​របស់​អ្នក ដែល​នៅ​កណ្ដាល​អ្នក នឹង​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​សមុទ្រ នៅ​ថ្ងៃ​នៃ​វិនាស​របស់​អ្នក។ តំបន់​ជាយ​ក្រុង​នឹង​ញ័រ​ដោយ​សំឡេង​នៃ​ការ​ស្រែក​របស់​អ្នក​បើក​នាវា​របស់​អ្នក។ ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​កាន់​ចែវ នាវិក និង​អ្នក​បើក​នាវា​ទាំង​អស់​នៃ​សមុទ្រ នឹង​ចុះ​ពី​នាវា​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​នឹង​ឈរ​លើ​ដី; ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​បន្លឺ​សំឡេង​របស់​ពួក​គេ​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក ហើយ​នឹង​ស្រែក​យ៉ាង​ជូរចត់ ហើយ​នឹង​បោះ​ធូលី​ឡើង​លើ​ក្បាល​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​នឹង​រមៀល​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ផេះ។ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​កោរ​ក្បាល​របស់​ពួក​គេ​ឲ្យ​ទំពែក​ទាំង​ស្រុង​សម្រាប់​អ្នក ហើយ​ក្រវាត់​បាវ​សក់ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​យំ​សោក​អំពី​អ្នក​ដោយ​សេចក្ដី​ជូរចត់​ក្នុង​ចិត្ត និង​ដោយ​ការ​ទួញយំ​ដ៏​ជូរចត់។ ហើយ​ក្នុង​ការ​ទួញយំ​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​នឹង​លើក​ឡើង​នូវ​បទ​ទំនួញ​សម្រាប់​អ្នក ហើយ​ទួញ​សោក​អំពី​អ្នក ដោយ​ពោល​ថា ទីក្រុង​ណា​មាន​ដូច​ទីរ៉ុស ជា​ដូច​ទីក្រុង​ដែល​ត្រូវ​បំផ្លាញ​នៅ​កណ្ដាល​សមុទ្រ? កាល​ណា​ទំនិញ​របស់​អ្នក​បាន​ចេញ​ទៅ​ពី​សមុទ្រ អ្នក​បាន​បំពេញ​ប្រជាជន​ជា​ច្រើន; អ្នក​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី​មាន​ទ្រព្យ ដោយ​បរិមាណ​ដ៏​ច្រើន​នៃ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​អ្នក និង​នៃ​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​អ្នក។ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បំបាក់​ដោយ​សមុទ្រ នៅ​ក្នុង​ជម្រៅ​ទឹក ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​អ្នក និង​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​មូល​របស់​អ្នក​នៅ​កណ្ដាល​អ្នក នឹង​ធ្លាក់​ចុះ។ អស់​អ្នក​ស្នាក់នៅ​កោះ​ទាំងឡាយ​នឹង​ស្ញប់ស្ញែង​ដោយសារ​អ្នក ហើយ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង ពួក​គេ​នឹង​តក់ស្លុត​នៅ​លើ​មុខ​មាត់​របស់​ពួក​គេ។ ពួក​ជំនួញ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​នឹង​ស៊ូស​សើច​ដាក់​អ្នក; អ្នក​នឹង​ក្លាយ​ជា​សេចក្ដី​ស្ញែងខ្លាច ហើយ​នឹង​លែង​មាន​ទៀត​ជា​រៀង​រហូត។ អេសេគាល 27:25–36។

ទីរ៉ុស គឺជាទីក្រុង ឬនគរមួយ ដែលពួកពាណិជ្ជករ​នៃផែនដី​យំសោកយ៉ាងជូរចត់ពីព្រោះវា ហើយបន្ទាប់មកសួរថា «តើមានទីក្រុងណាដូចទីរ៉ុស?» ពួកគេធ្វើដូច្នេះក្នុង «ពេលវេលា» ដែលទីក្រុងនោះត្រូវបំបែកបាក់នៅក្នុងសមុទ្រ។ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស ដែលជាស្រីពេស្យានៃរ៉ូម ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី ហើយត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ជាទីក្រុងធំនោះ ដែលសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យរបស់នាងមកដល់ក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោង និងក្នុងមួយថ្ងៃ។ នាងគឺជាទីក្រុងដែលបង្កើតឲ្យមានសំណួរព្យាករណ៍នោះពីស្តេចទាំងឡាយ និងពួកពាណិជ្ជករដែលយំសោក។

> ដូច្នេះ សេចក្តីវេទនារបស់នាងនឹងមកដល់ក្នុងថ្ងៃតែមួយ គឺសេចក្តីស្លាប់ ការកាន់ទុក្ខ និងអំណត់ឃ្លាន; ហើយនាងនឹងត្រូវដុតបំផ្លាញទាំងស្រុងដោយភ្លើង ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ ដែលវិនិច្ឆ័យនាង ទ្រង់មានឫទ្ធានុភាពខ្លាំង។ ហើយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ និងរស់នៅក្នុងសេចក្តីរីករាយប្រណីតជាមួយនាង នឹងយំសោក និងពោលទំនួញអំពីនាង នៅពេលដែលពួកគេឃើញផ្សែងនៃការដុតបំផ្លាញនាង។ ពួកគេនឹងឈរនៅឆ្ងាយ ដោយសារភ័យខ្លាចចំពោះទណ្ឌកម្មរបស់នាង ទាំងពោលថា៖ «អនិច្ចា អនិច្ចា ក្រុងបាប៊ីឡូនដ៏ធំនោះ ក្រុងដ៏មហិមានោះអើយ! ដ្បិតក្នុងមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ សេចក្តីជំនុំជម្រះរបស់អ្នកបានមកដល់ហើយ»។ ហើយពាណិជ្ជករទាំងឡាយនៃផែនដី នឹងយំសោក និងកាន់ទុក្ខអំពីនាង ដ្បិតគ្មាននរណាទិញទំនិញរបស់ពួកគេទៀតឡើយ គឺទំនិញមាស ប្រាក់ ត្បូងមានតម្លៃ គុជខ្យង ក្រណាត់ទេសឯកល្អ ពណ៌ស្វាយ សូត្រ ពណ៌ក្រហម និងឈើក្រអូបគ្រប់ប្រភេទ ព្រមទាំងប្រដាប់ប្រើប្រាស់គ្រប់យ៉ាងធ្វើពីភ្លុក និងប្រដាប់ប្រើប្រាស់គ្រប់យ៉ាងធ្វើពីឈើដ៏មានតម្លៃបំផុត ពីលង្ហិន ពីដែក និងពីថ្មម៉ាប ព្រមទាំងឈើអប់ ក្លិនក្រអូប ទឹកអប់ ក្រអូបថ្វាយ គ្រឿងស្រា ប្រេង ម្សៅម៉ដ្ឋល្អ ស្រូវសាលី សត្វគោ ចៀម សេះ រទេះ ទាសករ និងព្រលឹងមនុស្ស។ ហើយផលទាំងឡាយដែលព្រលឹងអ្នកបានលោភចង់បាន បានបាត់ចេញពីអ្នកទៅហើយ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលវិចិត្រ និងល្អប្រណីត បានបាត់ចេញពីអ្នកទៅហើយ ហើយអ្នកនឹងរកឃើញវាទៀតមិនបានសោះឡើយ។ ពាណិជ្ជករនៃរបស់ទាំងនេះ ដែលបានក្លាយជាអ្នកមានដោយសារនាង នឹងឈរនៅឆ្ងាយ ដោយសារភ័យខ្លាចចំពោះទណ្ឌកម្មរបស់នាង ទាំងយំសោក និងពោលទំនួញ ហើយពោលថា៖ «អនិច្ចា អនិច្ចា ក្រុងដ៏ធំនោះ ដែលបានស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯកល្អ ពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ក្រហម ហើយបានតុបតែងដោយមាស ត្បូងមានតម្លៃ និងគុជខ្យងអើយ! ដ្បិតក្នុងមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើនបែបនេះបានក្លាយជាសូន្យអស់ហើយ»។ ហើយមេនាវាគ្រប់រូប និងអ្នកដំណើរទាំងអស់ក្នុងនាវា និងកងទូក និងអស់អ្នកដែលធ្វើពាណិជ្ជកម្មតាមសមុទ្រ បានឈរនៅឆ្ងាយ ហើយស្រែកឡើង នៅពេលដែលពួកគេឃើញផ្សែងនៃការដុតបំផ្លាញនាង ដោយពោលថា៖ «តើមានក្រុងណាដូចក្រុងដ៏ធំនេះ?» ហើយពួកគេបាចធូលីលើក្បាលរបស់ខ្លួន ហើយស្រែកឡើង ទាំងយំសោក និងពោលទំនួញ ដោយពោលថា៖ «អនិច្ចា អនិច្ចា ក្រុងដ៏ធំនោះ ដែលនៅក្នុងក្រុងនោះ អស់អ្នកដែលមាននាវានៅសមុទ្រ បានក្លាយជាអ្នកមាន ដោយសារសេចក្តីថ្លៃថ្នូររុងរឿងរបស់នាង! ដ្បិតក្នុងមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ នាងត្រូវបានធ្វើឲ្យវិនាសសូន្យហើយ»។ វិវរណៈ 18:8–19។

ការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ រួមបញ្ចូលសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ សារនោះ គឺជាព្រះបន្ទូលទំនាយទីពីរនៃ អេសេគាល ជំពូក ៣៧ ដែលនាំឲ្យឆ្អឹងស្ងួតស្លាប់ ដែលបានដេកនៅតាមផ្លូវអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ មានជីវិតឡើងវិញជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ។ សារនោះ គឺជាសារដែលរួមបញ្ចូលសេចក្តីពិតថា វាជាឥស្លាមដែលព្រះអម្ចាស់ប្រើ ដើម្បីនាំមកនូវការវិនិច្ឆ័យទោសប្រតិបត្តិលើសហរដ្ឋអាមេរិក ដោយសារការអនុវត្តបង្ខំថ្ងៃអាទិត្យ។ ការវិនិច្ឆ័យទោសនោះមកដល់ក្នុង «ម៉ោង» នៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំ ដែលក៏ជាដែរ «ម៉ោង» ដែលអក្សរដែលបានសរសេរលេចឡើងលើជញ្ជាំងរបស់បេលសាសារ។ អក្សរនោះបានបង្កឲ្យមានសេចក្តីភ័យខ្លាច ដែលត្រូវបានតំណាងថាកាន់កាប់ស្តេចទាំងអស់ និងពាណិជ្ជករទាំងឡាយ នៅពេលដែលរចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចនៃភពផែនដីត្រូវបានផ្តួលរំលំដោយ «ខ្យល់ខាងកើត» គឺឥស្លាម ដែលបានលួចចូលទៅក្នុងនគររបស់បេលសាសារ ដោយសម្ងាត់ តាមរយៈ «ជញ្ជាំង» ទាបខាងត្បូង ដែលត្រូវបានមើលរំលង។

«ទីក្រុង» ឬនគរដែលពួកស្តេច និងពួកពាណិជ្ជករ ទួញយំអំពី ហើយសួរថា «តើទីក្រុងណាដែលដូចទីក្រុងដ៏ធំនេះ?» នោះគឺជានគររបស់ស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស ដែលនៅពេលនោះកំពុងច្រៀងបទចម្រៀងរបស់នាង ហើយប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ជាមួយពួកស្តេចទាំងនោះដដែល។ ពួកហោរាទាំងអស់និយាយអំពីចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ ហើយពួកគេយល់ស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ដូច្នេះពួកពាណិជ្ជកររបស់អេសេគាល គឺជាពួកពាណិជ្ជករដដែលនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី។ បីដងនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំបី ពួកគេទួញយំថា «វេទនា! វេទនា!» នៅពេលដែលទីក្រុងដ៏ធំ និងរចនាសម្ព័ន្ធហិរញ្ញវត្ថុនៃភពផែនដី ត្រូវបានផ្តួលរំលំ។ ពាក្យក្រិកដែលត្រូវបានបកប្រែថា «វេទនា» នៅក្នុងអត្ថបទនោះ គឺជាពាក្យដដែលបំផុតដែលត្រូវបានបកប្រែបីដងនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីប្រាំបី ខទីដប់បី ហើយនៅទីនោះត្រូវបានបកប្រែដោយប្រើពាក្យអង់គ្លេសផ្សេងមួយ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ ហើយ​បាន​ឮ​ទេវតា​មួយ​អង្គ​ហោះ​កាត់​កណ្ដាល​មេឃ ប្រកាស​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា «វិបត្តិ, វិបត្តិ, វិបត្តិ ដល់​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​លើ​ផែនដី ដោយ​ព្រោះ​សំឡេង​ត្រែ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ទេវតា​ទាំង​បី ដែល​នៅ​មិន​ទាន់​ផ្លុំ​នៅ​ឡើយ!» វិវរណៈ 8:13

ពួកស្ដេច និងពួកពាណិជ្ជករ កំពុងទួញសោកចំពោះការបំផ្លាញសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពិភពលោក ដោយពាក្យថា «អាឡាស់ អាឡាស់» មានន័យថា «វេទនា វេទនា» ហើយ «វេទនា» នោះ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសាសនាអ៊ីស្លាម។ ការភ័យខ្លាចដែលចាប់កាន់បែលសាស្សារ និងពួកមន្ត្រីរបស់គាត់ នៅពេលអក្សរត្រូវបានសរសេរលើជញ្ជាំង គឺជាការភ័យខ្លាចដែលកើតឡើង នៅពេលរចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចនៃភពផែនដីត្រូវបានបំផ្លាញដោយការវាយប្រហារបន្តបន្ទាប់ពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលព្រះប្រើជាឧបករណ៍នៃព្រះហឫទ័យដឹកនាំរបស់ទ្រង់ ដើម្បីនាំមកនូវការជំនុំជម្រះអនុវត្តរបស់ទ្រង់លើអស់អ្នកដែលផឹកស្រានៃបាប៊ីឡូន គឺការបង្ខំឲ្យគោរពថ្ងៃអាទិត្យ។ សេចក្តីពិតនេះ គឺជាប្រធានបទនៃ «បន្ទុក» ក្នុងអេសាយា ជំពូក ២៣ ស្តីអំពីស្រីពេស្យានៃ «ទីរ៉ុស»។

> បន្ទុក​អំពី​ក្រុង​ទីរ៉ុស។ ឱ​នាវា​នៃ​តើស៊ីស ចូរ​ស្រែក​ទ្រហោយំ​ចុះ ដ្បិត​វា​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ហើយ ដល់​ថ្នាក់​គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង ហើយ​គ្មាន​កន្លែង​ចូល​ទៀត​ឡើយ។ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្ដែង​ពី​ស្រុក​គីទីម។ ឱ​អ្នក​ស្រុក​កោះ​អើយ ចូរ​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ចុះ អ្នក​ដែល​ពួក​ពាណិជ្ជករ​នៃ​ស៊ីដូន ដែល​ឆ្លង​កាត់​សមុទ្រ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពេញ​បរិបូរ។ ហើយ​ដោយ​ទឹក​ជា​ច្រើន គ្រាប់​ពូជ​នៃ​ស៊ីហោរ គឺ​ការ​ច្រូត​កាត់​នៃ​ទន្លេ ជា​ចំណូល​របស់​នាង ហើយ​នាង​ជា​ទីផ្សារ​របស់​បណ្ដា​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ។ ឱ​ស៊ីដូន​អើយ ចូរ​ខ្មាស​អៀន​ចុះ ដ្បិត​សមុទ្រ​បាន​និយាយ​ហើយ គឺ​កម្លាំង​របស់​សមុទ្រ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ឈឺ​ពោះ​សម្រាល​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​បង្កើត​កូន​ដែរ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចិញ្ចឹម​យុវជន​ទាំងឡាយ ហើយ​ក៏​មិន​ចិញ្ចឹម​ស្ត្រី​ក្រមុំ​ទាំងឡាយ​ដែរ»។ ដូច​ជា​នៅ​ពេល​មាន​ដំណឹង​អំពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​យ៉ាង​ណា ដូច្នោះ​ដែរ ពួក​គេ​នឹង​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​មាន​ដំណឹង​អំពី​ក្រុង​ទីរ៉ុស។ ចូរ​ឆ្លង​ទៅ​តើស៊ីស​ចុះ ឱ​អ្នក​ស្រុក​កោះ​អើយ ចូរ​ស្រែក​ទ្រហោយំ​ចុះ។ តើ​នេះ​ជា​ក្រុង​ដ៏​រីករាយ​របស់​អ្នក​ឬ ដែល​មាន​កំណើត​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​បុរាណ? ជើង​របស់​នាង​ផ្ទាល់​នឹង​នាំ​នាង​ទៅ​ឆ្ងាយ ដើម្បី​ទៅ​ស្នាក់​នៅ​ជា​ជន​បរទេស។ តើ​អ្នក​ណា​បាន​សម្រេច​ផែនការ​នេះ​ទាស់​នឹង​ក្រុង​ទីរ៉ុស ជា​ក្រុង​ដែល​ប្រទាន​មកុដ ជា​ក្រុង​ដែល​ពាណិជ្ជករ​របស់​នាង​ជា​មេដឹកនាំ ហើយ​អ្នក​ជួញដូរ​របស់​នាង​ជា​អ្នក​មាន​កិត្តិយស​នៅ​លើ​ផែនដី? ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពិភព​ទ័ព​ទាំងឡាយ​បាន​តាំង​បំណង​វា​ឡើង ដើម្បី​បង្ខូច​អំនួត​នៃ​សិរីរុងរឿង​ទាំងអស់ ហើយ​ដើម្បី​នាំ​អ្នក​មាន​កិត្តិយស​ទាំងអស់​នៅ​លើ​ផែនដី​ឲ្យ​ទៅ​ជា​អ្នក​ត្រូវ​មើល​ងាយ។ ឱ​កូន​ស្រី​នៃ​តើស៊ីស​អើយ ចូរ​ឆ្លង​កាត់​ស្រុក​របស់​អ្នក​ដូច​ជា​ទន្លេ​ចុះ ដ្បិត​គ្មាន​កម្លាំង​ទៀត​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​លាត​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ទៅ​លើ​សមុទ្រ ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នគរ​ទាំងឡាយ​ញ័រ​រន្ធត់។ ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ប្រទាន​បទ​បញ្ជា​ទាស់​នឹង​ក្រុង​ពាណិជ្ជកម្ម ដើម្បី​បំផ្លាញ​បន្ទាយ​ដ៏​រឹងមាំ​របស់​វា។ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ឱ​ក្រមុំ​ដែល​ត្រូវ​សង្កត់សង្កិន កូន​ស្រី​នៃ​ស៊ីដូន​អើយ អ្នក​នឹង​មិន​អរសប្បាយ​ទៀត​ឡើយ។ ចូរ​ក្រោក​ឡើង ឆ្លង​ទៅ​គីទីម​ចុះ សូម្បី​តែ​នៅ​ទី​នោះ​ក៏​អ្នក​នឹង​គ្មាន​សេចក្ដី​សម្រាក​ដែរ»។ ចូរ​មើល​ស្រុក​របស់​ពួក​ខាល់ដេ​អើយ ប្រជាជាតិ​នេះ​កាល​ពី​មុន​មិន​មាន​ទេ លុះត្រា​តែ​ពួក​អាសស៊ើរ​បាន​បង្កើត​វា​ឡើង​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ទី​រហោស្ថាន។ ពួក​គេ​បាន​សង់​ប៉ម​របស់​វា​ឡើង ពួក​គេ​បាន​កសាង​វិមាន​របស់​វា ហើយ​ទ្រង់​បាន​នាំ​វា​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​វិនាស។ ឱ​នាវា​នៃ​តើស៊ីស​អើយ ចូរ​ស្រែក​ទ្រហោយំ​ចុះ ដ្បិត​កម្លាំង​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ហើយ។ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ នឹង​កើត​មាន​ថា ក្រុង​ទីរ៉ុស​នឹង​ត្រូវ​គេ​បំភ្លេច​ចោល​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ ស្រប​តាម​ថ្ងៃ​របស់​ស្តេច​មួយ​អង្គ។ បន្ទាប់​ពី​ចប់​ចិតសិប​ឆ្នាំ ក្រុង​ទីរ៉ុស​នឹង​ច្រៀង​ដូច​ជា​ស្រី​ពេស្យា។ ឱ​ស្រី​ពេស្យា​ដែល​ត្រូវ​គេ​បំភ្លេច​ចោល​អើយ ចូរ​យក​ពិណ​មួយ ហើយ​ដើរ​ជុំវិញ​ក្រុង​ចុះ ចូរ​ប្រគំ​ភ្លេង​យ៉ាង​ពីរោះ ច្រៀង​បទ​ជា​ច្រើន ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​នឹក​ចាំ​អ្នក​វិញ។ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​ចប់​ចិតសិប​ឆ្នាំ នឹង​កើត​មាន​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​យាង​មក​ទត​ក្រុង​ទីរ៉ុស ហើយ​នាង​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ឈ្នួល​របស់​នាង​វិញ ហើយ​នាង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ​ជាមួយ​នគរ​ទាំងអស់​នៅ​លើ​លោកិយ​លើ​ផ្ទៃ​ផែនដី។ ហើយ​ទំនិញ​ពាណិជ្ជកម្ម និង​ឈ្នួល​របស់​នាង​នឹង​បាន​ជា​របស់​បរិសុទ្ធ​ថ្វាយ​ព្រះយេហូវ៉ា។ វា​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​សន្សំ​ទុក ឬ​រក្សា​ទុក​ឡើយ ដ្បិត​ទំនិញ​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​នាង​នឹង​បាន​សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា ដើម្បី​ឲ្យ​បរិភោគ​បាន​គ្រប់គ្រាន់ និង​សម្រាប់​សម្លៀក​បំពាក់​ដ៏​ថេរថង់។ អេសាយ 23:1–18។

រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ ដែលប្រៀបដូចជា «ថ្ងៃ​នៃ​ស្តេច​មួយ​អង្គ» ត្រូវបានតំណាងដោយនគរបាប៊ីឡូន ដ្បិតស្តេចមួយអង្គគឺជានគរមួយ ហើយបាប៊ីឡូនតាមអក្សរសាស្ត្របានគ្រប់គ្រងអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ ចិតសិបឆ្នាំនៃបាប៊ីឡូនតាមអក្សរសាស្ត្របានបញ្ចប់ក្នុង «ម៉ោង» ដែលលិខិតសរសេរដោយដៃបានលេចឡើងលើជញ្ជាំងសាលាជប់លៀងរបស់បែលសាសារ។ នៅយប់នោះផ្ទាល់ គាត់ត្រូវបានសម្លាប់ ដោយអំណាចដែលបានចូលមកតាមរយៈ «ជញ្ជាំង» ដោយគ្មានអ្នកណាកត់សម្គាល់ ពីព្រោះគាត់កំពុងប្រារព្ធពិធីផឹកស្រានៃបាប៊ីឡូន ខណៈដែលវង់ភ្លេងរបស់នេប៊ូក្នេសារ​កំពុងលេងតន្ត្រី ហើយស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុសកំពុងច្រៀងបទភ្លេងដ៏ផ្អែមល្ហែម ហើយអ៊ីស្រាអែលដែលក្បត់ជំនឿកំពុងរាំ ហើយកោងថ្វាយបង្គំ។

បន្ទាប់មក សេចក្តីភ័យខ្លាចបានគ្រប់គ្រងលើអស់អ្នកទាំងឡាយដែលពាក់ព័ន្ធ ពីព្រោះព្រះបាន «ប្រឹក្សាទាស់នឹងទីរ៉ុស» ហើយបាន «តាំងព្រះហឫទ័យ» «ដើម្បីបំពុលមោទនភាពនៃសិរីរុងរឿងទាំងអស់ ហើយដើម្បីនាំអស់អ្នកមានកិត្តិយសនៅផែនដីឲ្យទៅជាអ្វីដែលគេមើលងាយ»។ ដូច្នេះ ព្រះបាន «រំជើបរំជួលនគរទាំងឡាយ» ដោយ «រញ្ជួយដីដ៏ធំ» នៃ «ម៉ោង» នោះ ពីព្រោះព្រះបាន «ចេញបញ្ជាទាស់នឹង» នគរ «អ្នកជួញដូរ» «ដើម្បីបំផ្លាញបន្ទាយរឹងមាំរបស់វា»។ ក្នុង «ម៉ោង» នៃសេចក្តីភ័យខ្លាចសម្រាប់បេលសាសារ ស្តេចទាំងឡាយ និងពួកអ្នកជួញដូរ បានចាប់ផ្ដើមស្វែងរកដើម្បីយល់អំពីន័យនៃពាក្យអក្សរដ៏ឆេះសន្ធោសន្ធៅនៅលើជញ្ជាំង។ ការស្លាប់របស់បេលសាសារជិតនឹងកើតឡើងហើយ ប៉ុន្តែនៅចំណុចនោះ គាត់នៅមានជីវិតនៅឡើយ។ ដូច្នេះ គាត់បានស្វែងរកឲ្យយល់អំពីពាក្យអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ ហើយបានផ្តល់រង្វាន់ដល់ពួកអ្នកប្រាជ្ញ ប្រសិនបើពួកគេអាចបកស្រាយអត្ថន័យនៃអក្សរនោះបាន ប៉ុន្តែការនោះមិនអាចធ្វើបានទេ ពីព្រោះពួកអ្នកប្រាជ្ញនៃបាប៊ីឡូនបានប្រើវិធីសាស្ត្រនៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ដែលជាការក្លែងបន្លំនៃសេចក្តីពិត។ ពាក្យអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ គឺដូចជានិមិត្តនៃសៀវភៅមួយដែលបានបិតត្រា។

> បន្ទាប់មក ពួកអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់របស់ស្តេចបានចូលមក ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចអានអក្សរនោះ ឬប្រាប់ស្តេចអំពីសេចក្តីបកស្រាយនៃវាបានឡើយ។ ដូច្នេះ ស្តេចបែលសាស្សារបានព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកមុខរបស់ទ្រង់ក៏ប្រែប្រួល ហើយពួកអម្ចាស់របស់ទ្រង់ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ រីឯព្រះមហេសី ដោយសារពាក្យរបស់ស្តេច និងពួកអម្ចាស់របស់ទ្រង់ បានយាងចូលមកក្នុងសាលាជប់លៀង ហើយព្រះមហេសីមានព្រះបន្ទូលថា ឱស្តេចអើយ សូមទ្រង់មានព្រះជន្មគង់យូរតទៅ៖ កុំឲ្យគំនិតទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ធ្វើឲ្យទ្រង់ព្រួយឡើយ ហើយកុំឲ្យទឹកមុខរបស់ទ្រង់ប្រែប្រួលឡើយ។ នៅក្នុងរាជ្យរបស់ទ្រង់ មានបុរសម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណនៃព្រះទាំងបរិសុទ្ធស្ថិតនៅក្នុងគាត់ ហើយនៅក្នុងថ្ងៃរបស់បិតារបស់ទ្រង់ មានពន្លឺ ការយល់ដឹង និងប្រាជ្ញា ដូចជាប្រាជ្ញារបស់ព្រះទាំងឡាយ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងគាត់។ ស្តេចនេប៊ូក្នេសា បិតារបស់ទ្រង់ គឺស្តេច បាទ បិតារបស់ទ្រង់ បានតែងតាំងគាត់ជាប្រធានលើពួកគ្រូមន្តអាគម ពួកហោរាសាស្ត្រ ពួកខាល់ដេ និងពួកគ្រូទាយ។ ពីព្រោះវិញ្ញាណដ៏ឧត្តមមួយ ចំណេះដឹង ការយល់ដឹង ការបកស្រាយសុបិន ការបង្ហាញនូវសេចក្តីលំបាកៗ និងការដោះស្រាយសេចក្តីសង្ស័យ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងដានីយ៉ែលនេះ ដែលស្តេចបានដាក់ឈ្មោះថា បេលតេសាស្សារ។ ដូច្នេះ សូមហៅដានីយ៉ែលមក ហើយគាត់នឹងបង្ហាញសេចក្តីបកស្រាយនោះ។ បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលត្រូវបាននាំចូលមកនៅចំពោះស្តេច។ ហើយស្តេចមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ដានីយ៉ែលថា តើអ្នកជាដានីយ៉ែលនោះឬ ដែលជាក្នុងចំណោមពួកអ្នកនិរទេសពីយូដា ដែលស្តេចជាបិតារបស់យើងបាននាំចេញពីស្រុកយូដាមកឬ? ខ្ញុំបានឮអំពីអ្នកថា វិញ្ញាណនៃព្រះទាំងឡាយស្ថិតនៅក្នុងអ្នក ហើយពន្លឺ ការយល់ដឹង និងប្រាជ្ញាដ៏ឧត្តម ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងអ្នក។ ឥឡូវនេះ ពួកអ្នកប្រាជ្ញ និងពួកហោរាសាស្ត្រ ត្រូវបាននាំចូលមកនៅចំពោះខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យពួកគេអានអក្សរនេះ ហើយប្រាប់ខ្ញុំអំពីសេចក្តីបកស្រាយនៃវា ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចបង្ហាញសេចក្តីបកស្រាយនៃរឿងនេះបានឡើយ។ ហើយខ្ញុំបានឮអំពីអ្នកថា អ្នកអាចបកស្រាយបាន ហើយដោះស្រាយសេចក្តីសង្ស័យបាន។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ បើអ្នកអាចអានអក្សរនេះ ហើយប្រាប់ខ្ញុំអំពីសេចក្តីបកស្រាយនៃវា អ្នកនឹងត្រូវស្លៀកពាក់ពណ៌ស្វាយក្រហម ហើយមានខ្សែសង្វាក់មាសនៅជុំវិញករបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងបានធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីបីក្នុងរាជ្យ។ ដានីយ៉ែល ៥៖៨–១៦។

ព្រះមហាក្សត្រីដែលនៅក្នុងព្រះរាជវាំងនោះ មិនមែនជាព្រះមហេសីរបស់បេលសាសារ​ទេ ប៉ុន្តែជាព្រះមហាក្សត្រីរបស់ជីតារបស់គាត់ ហើយនាងបានដឹងថា នរណាអាចអានអក្សរដែលបានសរសេរលើជញ្ជាំងនោះបាន។ មានព្រះវិហារមួយ (ដ្បិត ស្ត្រី​ម្នាក់​តាមន័យទំនាយ គឺជាព្រះវិហារ) នៅក្នុងនគរនោះ ដែលបានដឹងថា នរណាអាចយល់អំពីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយរបស់ព្រះ។

> នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជវាំង មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​លើស​ជាង​ពួក​គេ​ទាំង​អស់ គឺ​ជា​មហេសី​របស់​ជីតា​របស់​បេលសាសារ។ ក្នុង​គ្រា​អាសន្ន​នេះ នាង​បាន​ទូល​ស្ដេច​ដោយ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​បញ្ចេញ​កាំ​រស្មី​មួយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ងងឹត។ នាង​បាន​ទូល​ថា៖ «ឱ​ស្តេច​អើយ សូម​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់វង្ស​តទៅ។ សូម​កុំ​ឲ្យ​ព្រះទ័យ​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​រំខាន​ឡើយ ហើយ​សូម​កុំ​ឲ្យ​ព្រះ​ភក្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ប្រែប្រួល​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​នគរ​របស់​ទ្រង់ មាន​បុរស​ម្នាក់​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​គាត់ ហើយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​បិតា​របស់​ទ្រង់ មាន​ពន្លឺ ការ​យល់​ដឹង និង​ប្រាជ្ញា ដូច​ជា​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​ទាំងឡាយ បាន​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​គាត់។ ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា ជា​បិតា​របស់​ទ្រង់ គឺ​ស្តេច ជា​បិតា​របស់​ទ្រង់​នោះ​ឯង បាន​តែងតាំង​គាត់​ជា​ប្រធាន​លើ​ពួក​អ្នក​វេទមន្ត ពួក​ហោរាសាស្ត្រ ពួក​ខាល់ដេ និង​ពួក​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ; …ឥឡូវ​នេះ សូម​ឲ្យ​ហៅ​ដានីយ៉ែល​មក ហើយ​គាត់​នឹង​បង្ហាញ​សេចក្ដី​បកស្រាយ»។

> «បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែល​ត្រូវបាន​នាំចូល​មក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះមហាក្សត្រ»។ ដោយ​ប្រឹងប្រែង​តាំងចិត្ត​ឲ្យ​ខ្លួន​មាន​ស្មារតី​មាំមួន និង​បង្ហាញ​អំណាច​របស់​ទ្រង់ បេលសាស្សារ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «តើ​អ្នក​នោះ​ជា​ដានីយ៉ែល ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ពួក​ឈ្លើយ​ពី​យូដា ដែល​ស្តេច ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំ​ចេញ​ពី​ស្រុក​យូដា​មក​ឬ? ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​អំពី​អ្នក​ដែរ​ថា វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​ទាំងឡាយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក ហើយ​ពន្លឺ ការយល់ដឹង និង​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ប្រសើរ ត្រូវបាន​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​អ្នក.... ឥឡូវ​នេះ បើ​អ្នក​អាច​អាន​អក្សរ​នោះ ហើយ​ប្រាប់​ការ​បកស្រាយ​របស់​វា​ដល់​ខ្ញុំ​បាន អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បាន​ស្លៀកពាក់​ដោយ​សំពត់​ពណ៌​ក្រហម​ស្វាយ ហើយ​មាន​ខ្សែ​មាស​ពាក់​ជុំវិញ​ក​របស់​អ្នក ហើយ​អ្នក​នឹង​បាន​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លំដាប់​ទី​បី​ក្នុង​នគរ»។

> «ដានីយ៉ែល​មិន​បាន​ស្ញប់ស្ញែង​ចំពោះ​រូបរាង​របស់​ស្តេច​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​បាន​ច្របូកច្របល់ ឬ​ភ័យ​ខ្លាច​ដោយសារ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ដែរ។ គាត់​បាន​ឆ្លើយ​ថា៖ “សូម​ឲ្យ​អំណោយ​របស់​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​ជា​របស់​ទ្រង់​វិញ​ចុះ ហើយ​សូម​ប្រទាន​រង្វាន់​របស់​ទ្រង់​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ទៅ; ទោះ​យ៉ាង​ណា ខ្ញុំ​នឹង​អាន​អក្សរ​នោះ​ថ្វាយ​ស្តេច ហើយ​ប្រាប់​ការ​បកស្រាយ​នោះ​ឲ្យ​ទ្រង់​ជ្រាប។ ឱ​ស្តេច​អើយ ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​បាន​ប្រទាន​នគរ មហិមា សិរីរុងរឿង និង​កិត្តិយស ដល់​នេប៊ូក្នេសារ ជា​បិតា​របស់​ទ្រង់…. ប៉ុន្តែ កាល​ណា​ចិត្ត​របស់​គាត់​បាន​តម្កើង​ឡើង ហើយ​គំនិត​របស់​គាត់​បាន​រឹងរូស​ក្នុង​អំណួត នោះ​គាត់​ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​រាជ្យ​របស់​គាត់ ហើយ​គេ​បាន​ដក​សិរីរុងរឿង​របស់​គាត់​ចេញ​ពី​គាត់…. ហើយ​ទ្រង់ ជា​បុត្រា​របស់​គាត់ ឱ​បិលសាស្សារ​អើយ មិន​បាន​បន្ទាប​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ទេ ទោះ​បី​ទ្រង់​បាន​ដឹង​ទាំង​អស់​នេះ​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែ​បាន​លើក​ខ្លួន​ទ្រង់​ទាស់​នឹង​ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌; ហើយ​គេ​បាន​នាំ​យក​ភាជនៈ​ទាំងឡាយ​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​មក​នៅ​មុខ​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​អ្នក​អធិបតី​របស់​ទ្រង់ មហេសី​របស់​ទ្រង់ និង​ស្រី​ស្នំ​របស់​ទ្រង់ បាន​ផឹក​ក្នុង​ភាជនៈ​ទាំង​នោះ ហើយ​ទ្រង់​បាន​សរសើរ​ព្រះ​ទាំងឡាយ​នៃ​ប្រាក់ មាស លង្ហិន ដែក ឈើ និង​ថ្ម ដែល​មិន​ឃើញ មិន​ឮ ហើយ​មិន​ដឹង​អ្វី​សោះ; រីឯ​ព្រះ​ដែល​ដង្ហើម​របស់​ទ្រង់​ស្ថិត​ក្នុង​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ផ្លូវ​ទាំង​អស់​របស់​ទ្រង់​ក៏​ស្ថិត​ក្រោម​ព្រះអង្គ​ដែរ​នោះ ទ្រង់​មិន​បាន​លើក​តម្កើង​ព្រះអង្គ​ឡើយ។»

> «នេះ​ជា​អក្សរ​ដែល​បាន​សរសេរ​ថា៖ មេនេ មេនេ តេកេល អ៊ូផើរស៊ីន។ នេះ​ជា​ការ​បកស្រាយ​នៃ​រឿង​នោះ៖ មេនេ៖ ព្រះ​បាន​រាប់​ចំនួន​នគរ​របស់​អ្នក ហើយ​បាន​បញ្ចប់​វា។ តេកេល៖ អ្នក​ត្រូវ​បាន​ថ្លឹង​ក្នុង​ជញ្ជីង ហើយ​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា​ខ្វះខាត។ ពេរេស៖ នគរ​របស់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​បែងចែក ហើយ​ប្រគល់​ឲ្យ​ពួក​មេឌី និង​ពួក​ពែរ្ស»។

> «ដានីយ៉ែលមិនបានងាកចេញពីកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ឡើយ។ គាត់បានដាក់អំពើបាបរបស់ស្តេចឲ្យស្ថិតនៅចំពោះមុខទ្រង់ ដោយបង្ហាញទ្រង់អំពីមេរៀនទាំងឡាយដែលទ្រង់អាចបានរៀន ប៉ុន្តែមិនបានរៀន។ បេលសាស្សារមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះទ្រង់។ ទ្រង់មិនបានអានប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ព្រះអយ្យកោរបស់ទ្រង់ឲ្យត្រឹមត្រូវទេ។ ការទទួលខុសត្រូវក្នុងការស្គាល់សេចក្តីពិតត្រូវបានដាក់លើទ្រង់ ប៉ុន្តែមេរៀនជាក់ស្តែងដែលទ្រង់អាចបានរៀន និងអនុវត្តតាម មិនបានចាក់ឫសក្នុងចិត្តឡើយ; ហើយដំណើរប្រព្រឹត្តរបស់ទ្រង់បាននាំមកនូវលទ្ធផលដ៏ប្រាកដនោះ។»

> «នេះគឺជាពិធីបុណ្យចុងក្រោយនៃការអួតអាង ដែលស្តេចខាល់ដេបានប្រារព្ធឡើង; ដ្បិត ព្រះអង្គដែលទ្រាំទ្រយូរចំពោះការវង្វេងរឹងរូសរបស់មនុស្ស បានចេញសាលក្រមដែលមិនអាចដកវិញបានហើយ។ បេលសាសារ​បានមើលងាយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះព្រះអង្គដែលបានលើកតម្កើងគាត់ឲ្យធ្វើជាស្តេច ហើយរយៈពេលសាកល្បងរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានដកហូតពីគាត់។ ខណៈដែលស្តេច និងពួកអភិជនរបស់គាត់កំពុងស្ថិតនៅកំពូលនៃការសប្បាយរីករាយរបស់ពួកគេ ជនជាតិពែរ្សបានបង្វែរទន្លេអឺប្រាតចេញពីផ្លូវដើមរបស់វា ហើយបានដើរចូលទៅក្នុងទីក្រុងដែលគ្មានការយាមការពារ។ ខណៈដែលបេលសាសារ និងពួកចៅហ្វាយរបស់គាត់កំពុងផឹកពីភាជន៍បរិសុទ្ធរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយកំពុងសរសើរព្រះរបស់ពួកគេដែលធ្វើពីប្រាក់ និងមាស ស៊ីរូស និងទាហានរបស់គាត់បានឈរនៅក្រោមជញ្ជាំងរាជវាំង។ «នៅយប់នោះ» កំណត់ត្រាបាននិយាយថា «បេលសាសារ ជាស្តេចរបស់ពួកខាល់ដេ ត្រូវបានសម្លាប់។ ហើយដារីយុស ជាជនមាន់ឌី បានទទួលអាណាចក្រ។»» Bible Echo, May 2, 1898.

នៅកណ្តាលវិបត្តិនោះ មហាក្សត្រី (ពួកជំនុំមួយ) បានស្គាល់ថា មានប្រភពមួយដែលអាចកំណត់អត្តសញ្ញាណ «អនាគតសម្រាប់អាមេរិក» បាន។ ដានីយ៉ែលបានឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ខ្លួនម្តងទៀត ដើម្បីបំពេញគោលបំណងរបស់គាត់នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ។ សាក្សីនៃទង់សញ្ញា ដែលបានប្រទាននៅក្នុងឡភ្លើងដោយ សាដ្រាក់ មែសាក់ និងអាបេដនេកោ ឥឡូវនេះត្រូវបានប្រទានដោយដានីយ៉ែល ខណៈដែលគាត់បានបន្ថែមទៅលើខ្សែសេចក្តីពិតថា នៅក្នុង «ម៉ោង» នៃវិបត្តិច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ អ្នកទាំងឡាយដែលតំណាងឲ្យទង់សញ្ញា នឹងត្រូវនាំមកមុខអាជ្ញាធររដ្ឋ ដើម្បីធ្វើបន្ទាល់អំពីសេចក្តីពិត។

> «“មនុស្សនឹងចាប់អ្នករាល់គ្នាបញ្ជូនទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សា … មែនហើយ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវនាំទៅនៅមុខអភិបាល និងស្ដេចទាំងឡាយ ដោយព្រោះខ្ញុំ ដើម្បីធ្វើជាទីបន្ទាល់ដល់ពួកគេ និងដល់សាសន៍ដទៃផង។” ម៉ាថាយ ១០៖១៧, ១៨, R. V. ការបៀតបៀននឹងផ្សព្វផ្សាយពន្លឺ។ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវនាំទៅនៅមុខមនុស្សធំៗនៃលោកិយ ដែលបើមិនដោយហេតុនេះទេ ពួកគេប្រហែលជាមិនដែលបានឮដំណឹងល្អឡើយ។ សេចក្តីពិតត្រូវបានបង្ហាញខុសទៅកាន់មនុស្សទាំងនេះ។ ពួកគេបានស្តាប់ការចោទប្រកាន់ក្លែងក្លាយអំពីជំនឿរបស់សិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ជាញឹកញាប់ មធ្យោបាយតែមួយគត់ដែលពួកគេអាចរៀនស្គាល់អំពីលក្ខណៈពិតរបស់ជំនឿនោះ គឺជាទីបន្ទាល់របស់អ្នកដែលត្រូវបាននាំមកកាត់ក្ដីដោយព្រោះជំនឿរបស់ខ្លួន។ នៅពេលសាកសួរ ពួកគេត្រូវបានតម្រូវឲ្យឆ្លើយ ហើយចៅក្រមរបស់ពួកគេក៏ត្រូវស្តាប់ទីបន្ទាល់ដែលបានធ្វើផង។ ព្រះគុណរបស់ព្រះនឹងត្រូវប្រទានដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យសមនឹងកាលៈទេសៈបន្ទាន់នោះ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “នៅម៉ោងនោះឯង នឹងមានប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នានូវអ្វីដែលត្រូវនិយាយ។ ដ្បិត មិនមែនអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកនិយាយទេ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលមានបន្ទូលនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាវិញ។” កាលណាព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបំភ្លឺគំនិតរបស់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ សេចក្តីពិតនឹងត្រូវបានបង្ហាញដោយឫទ្ធានុភាពដ៏ទេវភាព និងតម្លៃដ៏មានកិត្តិយសរបស់វា។ អ្នកដែលបដិសេធសេចក្តីពិតនឹងឈរឡើងដើម្បីចោទប្រកាន់ និងសង្កត់សង្កិនសិស្សទាំងឡាយ។ ប៉ុន្តែក្នុងកណ្តាលការបាត់បង់ និងការរងទុក្ខ សូម្បីតែរហូតដល់សេចក្តីស្លាប់ កូនចៅរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបង្ហាញភាពសុភាពទន់ភ្លន់របស់គំរូដ៏ទេវភាពរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ភាពផ្ទុយគ្នារវាងភ្នាក់ងាររបស់សាតាំង និងតំណាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទនឹងត្រូវបានឃើញ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះនឹងត្រូវបានលើកតម្កើងនៅមុខពួកអ្នកគ្រប់គ្រង និងប្រជាជនទាំងឡាយ។” The Desire of Ages, 354.»

ដូចគ្នានឹងបុរសដ៏សក្ដិសមទាំងបីនាក់ដែរ ដានីយ៉ែលមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើអំណោយណាមួយឡើយ ហើយក៏មិនចាំបាច់ត្រូវហាត់រៀនជាមុននូវអ្វីដែលគាត់នឹងនិយាយនោះដែរ។ គាត់បានបង្ហាញយ៉ាងសាមញ្ញនូវការបកស្រាយអំពី «ប្រាំពីរពេល» ដែលបានតំណាងនៅលើជញ្ជាំង។

យើង​នឹង​បន្ត​រឿងរ៉ាវ​របស់​បេលសាសារ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «អ្នកដែលមិនស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះ គឺខ្វះគោលការណ៍; មូលហេតុចិត្តរបស់ពួកគេមិនមានលក្ខណៈដែលនាំឲ្យពួកគេជ្រើសរើសអ្វីដែលត្រឹមត្រូវក្រោមគ្រប់កាលៈទេសៈទាំងអស់ឡើយ។ អ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវតែមានអារម្មណ៍ជានិច្ចថា ពួកគេស្ថិតនៅក្រោមព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលជានិយោជករបស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គដែលបានទតមើលពិធីជប់លៀងអពិសិដ្ឋរបស់បេលសាសារ កំពុងមានព្រះវត្តមាននៅក្នុងស្ថាប័នទាំងអស់របស់យើង នៅក្នុងបន្ទប់គណនេយ្យរបស់ពាណិជ្ជករ នៅក្នុងសិប្បកម្មឯកជន; ហើយព្រះហស្តដែលមិនឃើញដោយឈាម កំពុងកត់ត្រាការធ្វេសប្រហែសរបស់អ្នកយ៉ាងពិតប្រាកដ ដូចដែលបានកត់ត្រាសេចក្តីជំនុំជម្រះដ៏គួរឲ្យរន្ធត់លើស្តេចប្រមាថព្រះនោះដែរ។ ការផ្តន្ទាទោសរបស់បេលសាសារ ត្រូវបានសរសេរដោយពាក្យដូចជាភ្លើងថា ‘ទ្រង់ត្រូវបានថ្លឹងនៅក្នុងជញ្ជីង ហើយត្រូវបានឃើញថាខ្វះ’; ហើយប្រសិនបើអ្នកបរាជ័យក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលព្រះបានប្រទានឲ្យអ្នក ការផ្តន្ទាទោសរបស់អ្នកក៏នឹងដូចគ្នាដែរ»។ Messages to Young People, 229.

Back to Articles