Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខ ហុកសិបប្រាំបួន

ការបើកបង្ហាញវដ្តជំនាន់៖ ភាពស្អប់ខ្ពើមទាំងបួននៃអាដវិនទីសុម

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលប្រែប្រួលឡើយ ហេតុនេះហើយ សាសនាអាដវិនទីស្ត ត្រូវបានវិនិច្ឆ័យក្នុងជំនាន់ទីបួនរបស់ខ្លួន។

> «ទ្រង់បានហៅទៅកាន់បុរសម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលមានប្រដាប់សរសេរ និងដបទឹកខ្មៅនៅចំហៀងខ្លួន; ហើយព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា ចូរឆ្លងកាត់កណ្ដាលទីក្រុង គឺកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយដាក់សញ្ញាមួយលើថ្ងាសរបស់មនុស្សទាំងឡាយដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោក ដោយព្រោះអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់ដែលបានប្រព្រឹត្តនៅកណ្ដាលក្រុងនោះ។ ហើយចំពោះអ្នកដទៃ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលក្នុងក្រចកត្រចៀកខ្ញុំថា ចូរតាមក្រោយគាត់ឆ្លងកាត់ទីក្រុង ហើយវាយសម្លាប់ចុះ: កុំឲ្យភ្នែករបស់អ្នកអាណិតឡើយ ក៏កុំមានមេត្តាផង: ចូរសម្លាប់បំផ្លាញឲ្យអស់ទាំងមនុស្សចាស់ និងមនុស្សក្មេង ទាំងក្រមុំ ទាំងកុមារតូចៗ និងស្ត្រីៗ; ប៉ុន្តែកុំចូលទៅជិតមនុស្សណាម្នាក់ដែលមានសញ្ញានោះឡើយ; ហើយចូរចាប់ផ្ដើមនៅទីបរិសុទ្ធរបស់យើង។ រួចពួកគេចាប់ផ្ដើមពីពួកចាស់ទុំដែលនៅមុខព្រះវិហារ»។

> «ព្រះយេស៊ូវជិតនឹងចាកចេញពីកៅអីព្រះគុណនៃទីបរិសុទ្ធស្ថាននៅស្ថានសួគ៌ ដើម្បីស្លៀកពាក់អាវនៃការសងសឹក ហើយចាក់ទម្លាក់ព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ក្នុងការវិនិច្ឆ័យលើអស់អ្នកដែលមិនបានឆ្លើយតបនឹងពន្លឺដែលព្រះបានប្រទានឲ្យពួកគេ។ “ពីព្រោះការផ្តន្ទាទោសចំពោះអំពើអាក្រក់មិនត្រូវបានអនុវត្តដោយឆាប់រហ័ស ដូច្នេះចិត្តរបស់កូនមនុស្សទាំងឡាយបានតាំងមាំនៅក្នុងពួកគេឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់”។ ជំនួសឲ្យត្រូវបានបន្ថយភាពរឹងរូសដោយសារព្រះទ័យអត់ធ្មត់ និងការអត់ទ្រាំយូរអង្វែងដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេ អស់អ្នកដែលមិនកោតខ្លាចព្រះ ហើយមិនស្រឡាញ់សេចក្តីពិត បានពង្រឹងចិត្តរបស់ខ្លួននៅក្នុងផ្លូវអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ សូម្បីតែការអត់ទ្រាំរបស់ព្រះក៏មានព្រំដែនដែរ ហើយមនុស្សជាច្រើនកំពុងលើសហួសព្រំដែនទាំងនេះ។ ពួកគេបានរំលងហួសដែនកំណត់នៃព្រះគុណ ហើយហេតុនេះព្រះត្រូវតែអន្តរាគមន៍ ហើយការពារកិត្តិយសរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់»។

> អំពី​ជនជាតិ​អាម៉ូរី ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «នៅ​ក្នុង​ជំនាន់​ទី​បួន ពួកគេ​នឹង​ត្រឡប់​មក​ទីនេះ​វិញ ដ្បិត​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ជនជាតិ​អាម៉ូរី​មិនទាន់​ពេញលេញ​នៅឡើយ​ទេ»។ ទោះបីជា​ជាតិ​នេះ​លេចធ្លោ​ដោយ​សារ​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូបព្រះ និង​សេចក្តី​ពុករលួយ​របស់​ខ្លួន​ក៏ដោយ ក៏​ពួកគេ​មិនទាន់​បាន​បំពេញ​ពែង​នៃ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ពេញ​នៅឡើយ​ទេ ហើយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​មិន​ប្រទាន​បញ្ជា​ឲ្យ​បំផ្លាញ​ពួកគេ​ទាំងស្រុង​ឡើយ។ ប្រជាជន​ត្រូវ​បាន​ឲ្យ​ឃើញ​ព្រះចេស្តា​ដ៏​ទេវភាព​សម្ដែង​ឡើង​យ៉ាង​ច្បាស់លាស់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​នៅ​សល់​ដោយ​គ្មាន​លេស​អ្វី​ឡើយ។ ព្រះបរមស្ថាបនិក​ដ៏​ពោរពេញ​ដោយ​ព្រះមេត្តាករុណា សព្វព្រះហឫទ័យ​អត់ធ្មត់​ទ្រាំទ្រ​នឹង​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ពួកគេ​រហូត​ដល់​ជំនាន់​ទី​បួន។ បន្ទាប់មក ប្រសិនបើ​មិន​ឃើញ​មាន​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ល្អ​ប្រសើរ​ទេ ការ​វិនិច្ឆ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​នឹង​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួកគេ។

> «ដោយភាពត្រឹមត្រូវឥតខ្ចោះ ព្រះអង្គអនន្តនៅតែរក្សាបញ្ជីគណនីជាមួយនឹងគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់។ ខណៈដែលសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ត្រូវបានផ្តល់ជូនដោយការអំពាវនាវឲ្យប្រែចិត្ត បញ្ជីគណនីនេះនឹងនៅតែបើកចំហ; ប៉ុន្តែពេលដែលតួលេខទាំងនោះឈានដល់ចំនួនជាក់លាក់មួយដែលព្រះបានកំណត់ នោះការបម្រើនៃព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្តើមឡើង។ គណនីត្រូវបានបិទ។ ការអត់ធ្មត់ដ៏ទេវភាពត្រូវបានបញ្ឈប់។ មិនមានការអង្វរដោយសេចក្តីមេត្តាករុណាទៀតឡើយសម្រាប់ពួកគេ។»

> «ហោរា ដោយទតមើលចុះតាមសម័យកាលទាំងឡាយ បានឃើញពេលវេលានេះត្រូវបានបង្ហាញនៅចំពោះមុខនិមិត្តរបស់លោក។ ប្រជាជាតិនានានៃសម័យនេះ បានទទួលព្រះគុណទាំងឡាយដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ព្រះពរដ៏ល្អប្រសើរបំផុតនៃស្ថានសួគ៌ ត្រូវបានប្រទានដល់ពួកគេហើយ ប៉ុន្តែ ការកើនឡើងនៃអំណួត លោភលន់ ការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ការមើលងាយព្រះ និងអកតញ្ញូដ៏ទាបថោក ត្រូវបានកត់ទុកប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ ពួកគេកំពុងបិទបញ្ជីគណនីរបស់ខ្លួនជាមួយព្រះយ៉ាងឆាប់រហ័ស។»

> «ប៉ុន្តែ អ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំញ័រខ្លាច គឺសេចក្តីពិតដែលថា អស់អ្នកដែលបានទទួលពន្លឺ និងអធិការៈយ៉ាងច្រើនបំផុត បានក្លាយជាអ្នកត្រូវបានបំពុលដោយអំពើទុច្ចរិតដែលកំពុងគ្របដណ្តប់ជាទូទៅ។ ដោយទទួលឥទ្ធិពលពីមនុស្សអយុត្តិធម៌ដែលនៅជុំវិញខ្លួន ពួកមនុស្សជាច្រើន សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកដែលប្រកាសថាកាន់សេចក្តីពិត ក៏បានត្រជាក់ចុះ ហើយត្រូវបានល្បឿនអាក្រក់ដ៏ខ្លាំងនាំឲ្យលិចលង់។ ការមើលងាយជាសកលដែលត្រូវបានបោះទៅលើការគោរពព្រះដោយស្មោះត្រង់ និងភាពបរិសុទ្ធពិត នាំឲ្យអស់អ្នកដែលមិនភ្ជាប់ខ្លួនជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះ បាត់បង់ការគោរពកោតខ្លាចរបស់ខ្លួនចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ ប្រសិនបើពួកគេកំពុងដើរតាមពន្លឺ ហើយគោរពតាមសេចក្តីពិតដោយអស់ពីចិត្ត នោះក្រឹត្យវិន័យដ៏បរិសុទ្ធនេះ នឹងមើលទៅមានតម្លៃថ្លៃថ្នូរជាងមុនសម្រាប់ពួកគេ នៅពេលដែលវាត្រូវបានមើលងាយ និងបោះបង់ចោលដូច្នេះ។ នៅពេលដែលការមិនគោរពចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ កាន់តែបង្ហាញច្បាស់ឡើង បន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកដែលកាន់តាមវា និងលោកីយ៍ ក៏កាន់តែច្បាស់លាស់ឡើងផងដែរ។ សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះបញ្ញត្តិដ៏ទេវភាព កើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយក្រុម ដូចដែលការមើលងាយចំពោះបញ្ញត្តិទាំងនោះ កើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយក្រុមទៀត។»

> «វិបត្តិ​កំពុង​ខិត​ជិត​មក​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ តួលេខ​ដែល​កំពុង​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​បង្ហាញ​ថា ពេល​វេលា​សម្រាប់​ការ​យាង​មក​ពិនិត្យ​របស់​ព្រះ​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ ទោះ​បី​ទ្រង់​មិន​សូវ​មាន​ព្រះទ័យ​ចង់​ផ្ដន្ទាទោស​ក៏​ដោយ ក៏​ទ្រង់​នឹង​ផ្ដន្ទាទោស ហើយ​នឹង​ផ្ដន្ទាទោស​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ផង​ដែរ។ អស់​អ្នក​ដែល​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​នឹង​ឃើញ​ទី​សម្គាល់​នានា​នៃ​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដែល​កំពុង​ខិត​ជិត​មក; ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ត្រូវ​អង្គុយ​នៅ​ស្ងៀម​ក្នុង​ការ​រង់ចាំ​ដោយ​មិន​ខ្វល់​ខ្វាយ​ចំពោះ​សេចក្ដី​វិនាស​នោះ​ឡើយ ដោយ​លួងលោម​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ជំនឿ​ថា ព្រះ​នឹង​ការពារ​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​យាង​មក​ពិនិត្យ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពួក​គេ​គួរ​យល់​ថា នេះ​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ខិតខំ​ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​ឧស្សាហ៍​ដើម្បី​សង្គ្រោះ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​សម្លឹង​ទៅ​រក​ព្រះ​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ​ដ៏​មុតមាំ ដើម្បី​ទទួល​ជំនួយ។ «សេចក្ដី​អធិស្ឋាន​ដ៏​ទទូច​ដោយ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​របស់​មនុស្ស​សុចរិត មាន​ប្រសិទ្ធភាព​យ៉ាង​ច្រើន»។

> «ដំបែ​នៃ​ភាព​គោរព​ព្រះ​មិនទាន់​បាត់បង់​អំណាច​របស់​វា​ទាំងស្រុង​ទេ។ នៅ​ពេល​ដែល​គ្រោះថ្នាក់ និង​ការ​ធ្លាក់​ទឹកចិត្ត​របស់​ពួកជំនុំ​ឈាន​ដល់​កម្រិត​ធ្ងន់ធ្ងរ​បំផុត ក្រុម​តូច​ដែល​កំពុង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ពន្លឺ នឹង​ថ្ងូរ និង​យំ​សោក​អំពី​អំពើ​គួរ​ស្អប់ខ្ពើម​ដែល​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ ប៉ុន្តែ​ជា​ពិសេស​ជាង​នេះ​ទៀត ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ពួកគេ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ក្នុង​នាម​ពួកជំនុំ ពីព្រោះ​សមាជិក​របស់​វា​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​របៀប​របស់​លោកិយ។»

> «ការអធិស្ឋានដោយចិត្តក្លៀវក្លារបស់មនុស្សស្មោះត្រង់តិចនាក់នេះ នឹងមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ កាលណាព្រះអម្ចាស់យាងមកក្នុងនាមជាព្រះអ្នកសងសឹក នោះទ្រង់ក៏នឹងយាងមកក្នុងនាមជាព្រះអ្នកការពារផងដែរ សម្រាប់អស់អ្នកដែលបានរក្សាសេចក្ដីជំនឿឲ្យស្ថិតនៅក្នុងភាពបរិសុទ្ធរបស់វា និងបានរក្សាខ្លួនឲ្យឥតសៅហ្មងពីលោកិយ។ នេះជាពេលដែលព្រះបានសន្យាថា ទ្រង់នឹងសងសឹកជំនួសពួករើសតាំងរបស់ទ្រង់ ដែលអំពាវនាវរកទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ទោះបីទ្រង់អត់ធ្មត់ចំពោះពួកគេយូរមកហើយក៏ដោយ។»

> បទបញ្ជាគឺ៖ «ចូរឆ្លងកាត់កណ្ដាលទីក្រុង គឺកណ្ដាលក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយដាក់សញ្ញាមួយលើថ្ងាសរបស់បុរសទាំងឡាយដែលថ្ងូរ ហើយយំសោក ដោយព្រោះអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងអស់ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅកណ្ដាលទីក្រុងនោះ»។ អ្នកដែលថ្ងូរ ហើយយំសោកទាំងនេះ បានលើកស្ទួយពាក្យនៃជីវិត; ពួកគេបានស្តីបន្ទោស ផ្តល់ដំបូន្មាន និងអង្វរ។ អ្នកខ្លះដែលបានមាក់ងាយព្រះ បានប្រែចិត្ត ហើយបន្ទាបចិត្តរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ សិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់បានចាកចេញពីអ៊ីស្រាអែល; ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើននៅតែបន្តទម្រង់នៃសាសនាកិច្ចក៏ដោយ ក៏ព្រះចេស្តា និងវត្តមានរបស់ព្រះអង្គបានខ្វះបាត់ទៅ។» Testimonies, volume 5, 207–210.

រូបភាពប្រៀបធៀបនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ ដែលស៊ីស្ទ័រ វ៉ាយត៍ កំពុងបញ្ជាក់ក្នុងអត្ថបទនេះ គឺជាការជំនុំជម្រះដែលបាននាំមកលើទីក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាពួកជំនុំ អាដវេនទីស្ទ ថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ការជំនុំជម្រះនោះត្រូវបានបញ្ចប់នៅឯក្រឹត្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ពីព្រោះនៅទីនោះ ត្រារបស់ព្រះ និងសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ ត្រូវបានបោះសម្គាល់។ បទអេសេគាល ជំពូក ៨ កំណត់អត្តសញ្ញាណអំពើស្អប់ខ្ពើមបួនយ៉ាងដែលកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ ខទីមួយសង្កត់ធ្ងន់ថា និមិត្តនេះត្រូវយល់នៅមុនពេលការសាកល្បងត្រូវបិទបញ្ចប់ ដោយកំណត់ថ្ងៃទីប្រាំ នៃខែទីប្រាំមួយ នៃឆ្នាំទីប្រាំមួយ។

អេសេគាលមិនចាំបាច់ត្រូវបញ្ចូលចំណុចយោងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះឡើយ។ លោកអាចសរសេរយ៉ាងសាមញ្ញថា «ហើយបានកើតឡើង ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយពួកចាស់ទុំស្រុកយូដាអង្គុយនៅមុខខ្ញុំ នោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាបានធ្លាក់មកលើខ្ញុំនៅទីនោះ»។ ការពិតដែលថាលោកបានបញ្ចូលសេចក្តីយោងទៅកាន់ថ្ងៃមុន «666» នោះ គឺជាសេចក្តីយោងព្យាករណ៍សម្រាប់អ្នកសិក្សាព្យាករណ៍។ សេចក្តីយោងនេះ សម្រាប់អ្នកដែលមានជ័យជម្នះលើចំនួននៃឈ្មោះសត្វតិរច្ឆាន គឺអ្នកដែលស្គាល់ «666» ថាជាធាតុមួយនៃការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានដោះត្រាមុនពេលកាលសាកល្បងត្រូវបិទ។ ពួកគេដឹងរឿងនេះ ពីព្រោះពួកគេជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ដែលយោងតាមពេត្រុសថា «កាលពីមុន មិនមែនជារាស្ត្ររបស់ព្រះទេ»។

នៅក្នុង​សំបុត្រ​ពេត្រុស​ទី​មួយ ជំពូក​ទី​ពីរ ប្រជាជន​ដែល​ឥឡូវ​នេះ​ជា​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ «បាន​ភ្លក្ស​ថា ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​ពេញ​ដោយ​ព្រះគុណ»។ ពួកគេ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ «បាន​បរិភោគ» ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ផ្ទុយ​ពី​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​បរិភោគ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ ព្យាការី​ទាំងអស់​សុទ្ធតែ​និយាយ​អំពី​គ្រា​ចុង​ក្រោយ ហើយ​នៅ​ក្នុង​យ៉ូហាន ជំពូក​ទី​ប្រាំមួយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ប្រទាន​សារ​ថា ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់​ត្រូវតែ​បរិភោគ​សាច់​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ផឹក​ឈាម​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​នោះ ពួក​សិស្ស​ដែល​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​បរិភោគ​សាច់​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ផឹក​ឈាម​របស់​ទ្រង់ បាន​ធ្វើ​ដូច្នោះ​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ហុកសិបប្រាំមួយ។

> ចាប់តាំងពីពេលនោះមក សិស្សរបស់ទ្រង់ជាច្រើនបានថយក្រោយទៅវិញ ហើយមិនដើរតាមទ្រង់តទៅទៀតឡើយ។ យ៉ូហាន ៦:៦៦។

អ្នកប្រាជ្ញដែលបរិភោគសាច់ និងផឹកឈាមរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ យល់ថា ព្រះគ្រីស្ទជា Palmoni គឺជា «អ្នករាប់ដ៏អស្ចារ្យ» ហើយពួកគេស្គាល់ហត្ថលេខារបស់ទ្រង់ នៅពេលវាត្រូវបានបង្ហាញ។ លេខ «665» នៅក្នុងខដំបូងនៃអេសេគាល ជំពូក ៨ មាននៅទីនោះ សម្រាប់អ្នកណាក៏ដោយដែលចង់ឃើញ ថាវាកំពុងកំណត់សម្គាល់យ៉ាងហោចណាស់ចំណុចទំនាយសំខាន់ពីរ។ ចំណុចទីមួយ គឺថា សារនេះត្រូវយល់ថាគ្របដណ្តប់លើរយៈពេលមួយ មុនច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ចំណុចទីពីរ គឺថា លេខ «666» ស្ថិតនៅក្នុងខមួយ ក្នុងចំណោមតែពីរខប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ដែលត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយបញ្ជាក់ថា «អ្នកប្រាជ្ញ» នឹងយល់នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ។

> នេះ​ជា​ប្រាជ្ញា។ អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ការ​យល់​ដឹង ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​គណនា​ចំនួន​របស់​សត្វ​សាហាវ​ចុះ៖ ដ្បិត​វា​ជា​ចំនួន​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ ហើយ​ចំនួន​របស់​វា​គឺ ប្រាំមួយ​រយ ហុកសិប​ប្រាំមួយ។ វិវរណៈ 13:18។

“អ្នកប្រាជ្ញ” ដែលយល់អំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅគ្រាចុងក្រោយ នៅពេលដែល វិវរណៈនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបានបើកត្រាចេញ នឹងដឹងថា “666” ជានិមិត្តសញ្ញាទំនាយដ៏សំខាន់ មួយ ពីព្រោះពួកគេបានទទួលជ័យជម្នះលើលេខនោះ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី អេសេគាលណែនាំអំពីការបះបោរកាន់តែខ្លាំងឡើងមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមបួនយ៉ាងដែលកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ អំពើចុងក្រោយបង្ហាញថា មនុស្សល្ងង់កំពុងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះហើយបានសម្គាល់ការជំនុំជម្រះលើក្រុងយេរូសាឡិម (Adventism) នៅគ្រាចុងក្រោយ។ ការជំនុំជម្រះនោះកើតឡើងនៅក្នុងជំនាន់ទីបួន។ អំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងបួន គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃជំនាន់ទាំងបួននៃ Laodicean Adventism។

ជំនាន់ទីមួយបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1863 ជាមួយនឹងការបះបោរប្រឆាំងនឹងពាក្យសម្បថ «ប្រាំពីរដង» របស់ម៉ូសេ។ ម្ភៃប្រាំឆ្នាំក្រោយមក ការបះបោរនៃឆ្នាំ 1888 បានសម្ដែងឡើង។ សាមសិបមួយឆ្នាំក្រោយមក ការបះបោរនៃឆ្នាំ 1919 បានកើតឡើង ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសៀវភៅរបស់ W. W. Prescott ដែលមានចំណងជើងថា «The Doctrine of Christ»។ សាមសិបប្រាំបីឆ្នាំបន្ទាប់ពីនោះ គឺនៅឆ្នាំ 1957 ការបះបោរដែលត្រូវបានតំណាងដោយសៀវភៅ «Questions on Doctrine» បានកើតមានឡើង។ ឥឡូវនេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមបង្ហាញថា ហេតុអ្វីបានជាសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននេះ ស្របគ្នានឹងអំពើស្អប់ខ្ពើមទាំងបួននៅក្នុង អេសេគាល ជំពូក ៨។

នៅឆ្នាំ 1863 សាសនា​អាដវិនទីស្តិ៍​ឡាវឌីសេ​បានណែនាំ​តារាង​ថ្មី​មួយ ដើម្បី​ជំនួស​តារាង​ទាំងពីរ ដែលជា​ការ​បំពេញ​តាម​បទបញ្ជា​នៅក្នុង ហាបាគុក ជំពូក 2 ដែលថា៖ «ចូរ​សរសេរ​និមិត្ត ហើយ​ធ្វើឲ្យ​វា​ច្បាស់​នៅលើ​តារាង​ទាំងឡាយ»។ តារាង​ឆ្នាំ 1863 បាន​ដក «ប្រាំពីរ​ដង» ចេញពី​គំនូរ​ព្យាករណ៍ ដូចដែល​វា​មាន​នៅលើ​តារាង​បរិសុទ្ធ​ទាំងពីរ រួមជាមួយ​នឹង 1260, 1290 និង 1335។ នៅក្នុង ហាបាគុក បទបញ្ជា​នោះ​បាន​បញ្ជាក់​ថា តារាង​ទាំងឡាយ (ជាពហុវចនៈ) នឹង​ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ក្នុង​របៀប​មួយ​ដែល «ឲ្យ​អ្នក​ដែល​អាន​វា​អាច​រត់​បាន»។ តារាង​ឆ្នាំ 1863 បាន​ខុស​ពី​គោលដៅ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់ថ្នាក់​វា​ត្រូវការ​ឯកសារ​បន្ថែម​សម្រាប់​សេចក្តី​ពន្យល់​ឲ្យ​ទៅជាមួយ។ មិនអាច​មើល​តារាង​ឆ្នាំ 1863 ហើយ «រត់» បាន​ទេ ដោយ​គ្មាន​ឯកសារ​បន្ថែម​មួយ។

> ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​ឆ្លើយ​មក​ខ្ញុំ ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា ចូរ​សរសេរ​និមិត្ត ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ច្បាស់​លាស់​លើ​បន្ទះ​សរសេរ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​អាន​វា​អាច​រត់​បាន។ ហាបាគុក 2:2។

គំនូសតាង​ឆ្នាំ 1863 គឺ​ជា​របស់​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​រចនា​ឡើង​ដើម្បី​លាក់បាំង​សេចក្តីពិត ដូចជា William Miller បាន​ឃើញ​ក្នុង​សុបិន​របស់​គាត់។ គំនូសតាង​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំង​ពីរ​នោះ គឺ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សេចក្តីសញ្ញា ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ធ្វើ​ជាមួយ​ប្រជាជន ដែល​ទើបតែ​បាន​ទទួល​យក​ជំហរ​ជា​ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ពិត​នៃ​សត្វ​ពី​ផែនដី។ គំនូសតាង​ទាំង​ពីរ​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​និមិត្តរូប​នៃ​ទំនាក់ទំនង​តាម​សេចក្តីសញ្ញា​រវាង​ពួក Millerites និង​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​បាន​យាង​មក​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់​ភ្លាមៗ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1844 ហើយ​នៅ​ពេល​ទ្រង់​យាង​មក ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នកនាំសារ​នៃ​សេចក្តីសញ្ញា។ អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​បង្ហាញ​ជា​គំរូ​ដល់​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប ហើយ​នៅ​ពេល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​នាំ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ចេញ​ពី​ចំណង​បម្រើ​នៃ​អេស៊ីព្ទ នោះ​ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ជា​គំរូ​ទុក​ជាមុន​អំពី​ពេលវេលា​ដែល​ទ្រង់​នឹង​នាំ​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​ទំនើប​ចេញ​ពី​ចំណង​បម្រើ​នៃ​រយៈពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​សម្តេចប៉ាប។ អ្នកស្រី White បាន​គាំទ្រ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​ពីរ​នេះ គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ស្របគ្នា។

> «ពន្លឺ​ដែល​បានប្រមូលផ្តុំ​មកពី​យុគសម័យ​កន្លងមក កំពុង​បំភ្លឺ​មកលើយើង។ កំណត់ត្រា​អំពី​ការ​ភ្លេចភ្លាំង​របស់​អ៊ីស្រាអែល ត្រូវបាន​រក្សាទុក​ឡើង​សម្រាប់​ការ​បំភ្លឺ​ដល់​យើង។ នៅ​ក្នុង​យុគសម័យ​នេះ ព្រះ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ត​របស់​ទ្រង់​ដើម្បី​ប្រមូល​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​សម្រាប់​ទ្រង់​ពី​គ្រប់​ជាតិ គ្រប់​វង្ស ត្រកូល និង​គ្រប់​ភាសា។ ក្នុង​ចលនា​នៃ​ការ​យាងមក ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ដើម្បី​មរតក​របស់​ទ្រង់ ដូចដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​សម្រាប់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ក្នុង​ការ​នាំ​ពួកគេ​ចេញ​ពី​អេស៊ីព្ទ។ ក្នុង​ការ​ខកចិត្ត​ដ៏​ធំ​នៃ​ឆ្នាំ 1844 សេចក្តីជំនឿ​របស់​ប្រជាជន​ទ្រង់​ត្រូវបាន​សាកល្បង ដូចជា​សេចក្តីជំនឿ​របស់​ពួក​ហេប្រឺ​នៅ​សមុទ្រ​ក្រហម​ដែរ»។ Testimonies, volume 8, 115, 116.

នៅពេលព្រះអម្ចាស់បានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ទ្រង់បានប្រទានតារាងពីរ ដើម្បីតំណាងឲ្យទំនាក់ទំនងនៃសម្ពន្ធមេត្រីនោះ។ នៅពេលព្រះអម្ចាស់បានចូលក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ទ្រង់ក៏បានប្រទានតារាងពីរ ដើម្បីតំណាងឲ្យទំនាក់ទំនងនៃសម្ពន្ធមេត្រីនោះដែរ។ តារាងទាំងពីរនៃបទបញ្ញត្តិដប់ប្រការជាគំរូសម្គាល់ដល់តារាងពីររបស់ហាបាគុក។ ទ្រង់បានប្រទានតារាងទាំងពីរនោះដល់ពួកគេមិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីការឆ្លងសមុទ្រក្រហម ដែលបងស្រីវ៉ៃត៍បានផ្គូផ្គងជាមួយនឹងការខកចិត្តយ៉ាងធំនៃឆ្នាំ 1844។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1844 តាមប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតតារាងទីពីរ។ អ៊ីស្រាអែលបុរាណត្រូវបានតាំងឲ្យជាអ្នកថែរក្សាច្បាប់របស់ព្រះ ហើយអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបត្រូវបានតាំងឲ្យជាអ្នកថែរក្សាមិនត្រឹមតែច្បាប់របស់ព្រះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងសេចក្ដីពិតព្យាករណ៍ដ៏ធំៗទាំងនោះផងដែរ។

> «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ហៅ​ក្រុមជំនុំ​របស់​ទ្រង់​នៅ​សម័យ​នេះ ដូច​ជា​ទ្រង់​បាន​ហៅ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ដើម្បី​ឲ្យ​ឈរ​ជា​ពន្លឺ​មួយ​នៅ​លើ​ផែនដី។ ដោយ​ព្រះបន្ទូល​សេចក្តីពិត​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង គឺ​សារ​របស់​ទេវតា​ទី​មួយ ទី​ពីរ និង​ទី​បី ទ្រង់​បាន​ញែក​ពួកគេ​ចេញ​ពី​ក្រុមជំនុំ​ទាំងឡាយ និង​ចេញ​ពី​លោកិយ ដើម្បី​នាំ​ពួកគេ​ចូល​មក​ក្នុង​ភាព​ជិតស្និទ្ធ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ជាមួយ​នឹង​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​តែងតាំង​ពួកគេ​ឲ្យ​ជា​អ្នក​ទទួល​បញ្ញើ​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ប្រគល់​សេចក្តីពិត​ដ៏​ធំ​នៃ​ទំនាយ​សម្រាប់​សម័យ​នេះ​ដល់​ពួកគេ។ ដូច​ជា​ព្រះបន្ទូល​បរិសុទ្ធ​ដែល​បាន​ប្រគល់​ដល់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ដែរ ទាំងនេះ​ជា​ទំនុកចិត្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​មួយ ដែល​ត្រូវ​ផ្សព្វផ្សាយ​ទៅ​កាន់​លោកិយ។» Testimonies, volume 5, 455.

បទបញ្ញត្តិពីរដំបូងបង្ហាញអំពីសេចក្ដីស្អប់ខ្ពើមរបស់ព្រះចំពោះការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ហើយក្នុងបទបញ្ញត្តិពីរដំបូងនោះ ទ្រង់ក៏បានបញ្ជាក់ថា ការជំនុំជម្រះត្រូវបានអនុវត្តរហូតដល់ជំនាន់ទីបី និងទីបួន ដ្បិតទ្រង់បានបញ្ជាក់ថា ទ្រង់ជាព្រះដ៏ប្រចណ្ឌ។

> «នៅពេលនោះ ក្រឹត្យវិន័យមិនត្រូវបានប្រកាសឡើងសម្រាប់ប្រយោជន៍របស់ជនហេប្រ៊ូប៉ុណ្ណោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានកិត្តិយសដល់ពួកគេ ដោយតែងតាំងឲ្យពួកគេជាអ្នកថែរក្សា និងជាអ្នកការពារក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែរក្សាទុកជាបញ្ញើដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល។ បទបញ្ញត្តិនៃក្រឹត្យទសប្រការសមស្របសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងអស់ ហើយត្រូវបានប្រទានឡើងសម្រាប់ការបង្រៀន និងការគ្រប់គ្រងរបស់មនុស្សទាំងអស់។ បទបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ដែលខ្លី បរិបូរណ៍ និងមានអំណាចបញ្ជា គ្របដណ្តប់កាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្សចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះមនុស្សជិតខាងរបស់ខ្លួន; ហើយទាំងអស់នេះស្ថិតលើគោលការណ៍មូលដ្ឋានដ៏ធំគឺ សេចក្ដីស្រឡាញ់។ “អ្នកត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នក ដោយអស់ពីចិត្តរបស់អ្នក អស់ពីព្រលឹងរបស់អ្នក អស់ពីកម្លាំងរបស់អ្នក និងអស់ពីគំនិតរបស់អ្នក; ហើយស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដូចខ្លួនឯង។” លូកា 10:27។ សូមមើលផងដែរ ចោទិយកថា 6:4, 5; លេវីវិន័យ 19:18។ ក្នុងព្រះបញ្ញត្តិទាំងដប់ គោលការណ៍ទាំងនេះត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងលម្អិត ហើយត្រូវបានធ្វើឲ្យអាចអនុវត្តបានទៅតាមស្ថានភាព និងកាលៈទេសៈរបស់មនុស្ស។»

> «អ្នក​មិន​ត្រូវ​មាន​ព្រះ​ដទៃ​ណា​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​ឡើយ»។

> «ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះអង្គដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលមានព្រះអង្គដោយព្រះអង្គឯង មិនបានត្រូវបង្កើតឡើយ ហើយព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ជាប្រភព និងជាអ្នកទ្រទ្រង់នៃអ្វីៗទាំងអស់ មានតែព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះដែលសមនឹងទទួលការគោរពកោតខ្លាច និងការថ្វាយបង្គំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ មនុស្សត្រូវបានហាមឃាត់មិនឲ្យផ្តល់ទីកន្លែងដំបូងក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ឬក្នុងការបម្រើរបស់ខ្លួន ដល់វត្ថុណាផ្សេងទៀតឡើយ។ អ្វីក៏ដោយដែលយើងស្រឡាញ់ទុកចិត្ត ហើយមាននិន្នាការធ្វើឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះថយចុះ ឬរំខានដល់ការបម្រើដែលជាកាតព្វកិច្ចត្រូវថ្វាយចំពោះព្រះអង្គ នោះយើងបានតាំងវាជាព្រះមួយសម្រាប់ខ្លួនហើយ។»

> «អ្នក​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​រូប​ឆ្លាក់ ឬ​រូប​សណ្ឋាន​ណា​មួយ សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង ឲ្យ​ស្រដៀង​នឹង​អ្វី​ដែល​នៅ​លើ​មេឃ​ខាង​លើ ឬ​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី​ខាង​ក្រោម ឬ​ដែល​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ក្រោម​ផែនដី​ឡើយ។ អ្នក​មិន​ត្រូវ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ដល់​វា ឬ​គោរព​បម្រើ​វា​ឡើយ»។

> «បញ្ញត្តិទីពីរ ហាមឃាត់ការថ្វាយបង្គំព្រះពិត ដោយរូបព្រះ ឬរូបសណ្ឋានផ្សេងៗ។ ជាតិសាសន៍បរទេសជាច្រើនបានអះអាងថា រូបទាំងនោះគ្រាន់តែជារូបតំណាង ឬនិមិត្តសញ្ញា ដែលតាមរយៈវា ពួកគេថ្វាយបង្គំព្រះប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែព្រះបានប្រកាសថា ការថ្វាយបង្គំបែបនោះជាអំពើបាប។ ការប៉ុនប៉ងតំណាងអង្គដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដោយវត្ថុធាតុ នឹងបន្ថយទស្សនៈរបស់មនុស្សចំពោះព្រះ។ ចិត្តដែលបានបែរចេញពីភាពល្អឥតខ្ចោះអនន្តរបស់ព្រះយេហូវ៉ា នឹងត្រូវទាក់ទាញទៅរកសត្វលោក ជាជាងទៅរកព្រះបង្កើត។ ហើយដូចដែលការយល់ឃើញរបស់គាត់អំពីព្រះត្រូវបានបន្ថយ ចំណែកមនុស្សខ្លួនឯងក៏នឹងត្រូវទាបថោកចុះដែរ។»

> «“ខ្ញុំ​គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​អ្នក ជា​ព្រះ​ដែល​មាន​សេចក្តី​ប្រចណ្ឌ”។ ទំនាក់ទំនង​ដ៏​ជិតស្និទ្ធ និង​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ជាមួយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​រូបភាព​នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍។ ដោយសារ​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ព្រះ​ជា​ការ​ក្បត់​ផិត​ក្បត់​ខាង​វិញ្ញាណ ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​នោះ ត្រូវ​បាន​ហៅ​យ៉ាង​សមរម្យ​ថា សេចក្តី​ប្រចណ្ឌ»។ Patriarchs and Prophets, 305, 306.

ភាពប្រច័ណ្ឌរបស់ព្រះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងពិសេសប្រឆាំងនឹងការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ហើយវាមិនមែនជាការចៃដន្យឡើយដែលអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមដំបូងបង្អស់នៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៨ គឺជា «រូបបដិមានៃភាពប្រច័ណ្ឌ»។

> ហើយវាក៏កើតឡើងនៅឆ្នាំទីប្រាំមួយ ខែទីប្រាំមួយ ថ្ងៃទីប្រាំនៃខែ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយពួកចាស់ទុំស្រុកយូដាកំពុងអង្គុយនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ដៃរបស់ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាបានធ្លាក់មកលើខ្ញុំនៅទីនោះ។ រួចខ្ញុំក៏មើល ហើយឃើញថា មានរូបសណ្ឋានមួយដូចជារូបរាងនៃភ្លើង៖ ចាប់ពីរូបរាងនៃចង្កេះរបស់ទ្រង់ចុះក្រោម ជាភ្លើង ហើយចាប់ពីចង្កេះរបស់ទ្រង់ឡើងទៅលើ មានរូបរាងដូចជាពន្លឺភ្លឺចែងចាំង ដូចជាពណ៌លឿងអំបឺរ។ ហើយទ្រង់បានលាតសន្ធឹងរូបដៃមួយមក ចាប់ខ្ញុំដោយកំប៉ោយសក់នៅក្បាលរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះវិញ្ញាណបានលើកខ្ញុំឡើងនៅចន្លោះផែនដី និងមេឃ ហើយនាំខ្ញុំទៅក្រុងយេរូសាឡិមក្នុងនិមិត្តនៃព្រះ ដល់ទ្វារច្រកខាងក្នុង ដែលបែរមុខទៅទិសខាងជើង ជាទីតាំងនៃរូបចម្លាក់នៃសេចក្តីច្រណែន ដែលបង្កឲ្យមានសេចក្តីច្រណែន។ ហើយមើលចុះ សិរីល្អនៃព្រះនៃអ៊ីស្រាអែលគង់នៅទីនោះ ស្របតាមនិមិត្តដែលខ្ញុំបានឃើញនៅទីវាល។ រួចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា ឱកូនមនុស្សអើយ ចូរលើកភ្នែករបស់ឯងឡើងឥឡូវនេះ ទៅទិសខាងជើង។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏លើកភ្នែករបស់ខ្ញុំទៅទិសខាងជើង ហើយមើលចុះ នៅទិសខាងជើង ត្រង់ច្រកទ្វារអាសនៈ មានរូបចម្លាក់នៃសេចក្តីច្រណែននេះនៅត្រង់ចូល។ អេសេគាល 8:1–5។

រូបបដិមានៃសេចក្ដីច្រណែន គឺជា​អំពើស្អប់ខ្ពើម​ដំបូង ក្នុង​ចំណោម​អំពើស្អប់ខ្ពើម​បួន ដែល​កាន់តែ​កើនឡើង​ជា​លំដាប់ ដែល​អេសេគាល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ។ រូបបដិមានៃសេចក្ដីច្រណែន​នេះ តំណាង​ឲ្យ​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ជំនាន់​ទីមួយ ក្នុង​ចំណោម​ជំនាន់​បួន នៃ​ការ​បះបោរ​ដែល​កាន់តែ​កើនឡើង​នៅ​ក្នុង​សាសនា​អាដវិនទីស។ ជំនាន់​ទីមួយ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1863។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «ព្យាការីបុរាណនីមួយៗបាននិយាយសម្រាប់សម័យរបស់យើង ជាងសម្រាប់សម័យរបស់ខ្លួន ដូច្នេះការព្យាករណ៍របស់ពួកគេមានអានុភាពសម្រាប់យើង។ “ឥឡូវនេះ ហេតុការណ៍ទាំងនេះទាំងអស់បានកើតឡើងដល់ពួកគេ ដើម្បីជាគំរូ ហើយត្រូវបានកត់ទុកសម្រាប់ការដាស់តឿនរបស់យើង គឺយើងដែលចុងបំផុតនៃលោកីយ៍បានមកដល់លើខ្លួនហើយ។” ១ កូរិនថូស ១០:១១។ “មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនពួកគេទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់យើងវិញ ដែលពួកគេបានបម្រើសេចក្តីទាំងនោះ ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានប្រកាសប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយពួកអ្នកដែលបានផ្សាយដំណឹងល្អដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌; សេចក្តីទាំងនោះជាអ្វីដែលទេវតាប្រាថ្នាចង់ពិនិត្យមើលផង។” ១ ពេត្រុស ១:១២។ ...»

> «ព្រះគម្ពីរបានប្រមូលផ្តុំ ហើយចងភ្ជាប់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់វាទាំងអស់សម្រាប់ជំនាន់ចុងក្រោយនេះ។ ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អស្ចារ្យទាំងអស់ និងកិច្ចការដ៏ឧឡារិកទាំងឡាយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ បានកំពុងកើតឡើងម្ដងទៀត ហើយកំពុងកើតឡើងម្ដងទៀត ក្នុងក្រុមជំនុំ នៅក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ»។ Selected Messages, សៀវភៅទី ៣, 338, 339.

Back to Articles