Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល — លេខប្រាំពីរ

ស្តេចប្រាំពីរ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ត្រូវបានជានិមិត្តរូបដោយស្តេចប្រាំពីរអង្គចុងក្រោយនៃនគរយូដា ចាប់ពីម៉ាណាសេ នៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. រហូតដល់សេដេគា នៅឆ្នាំ 586 មុន គ.ស.

នៅក្នុង​បន្ទាត់​កំណែទម្រង់​ដ៏បរិសុទ្ធ លក្ខណៈ​មួយ​នៃ​ការ​ប្រទាន​អំណាច​ដល់​ទេវតា​ទីមួយ គឺជា​និមិត្តសញ្ញា​មួយ​ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​អ្វី​មួយ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ទូទាំង​ពិភពលោក។ នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែ​សីហា ឆ្នាំ 1840 សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច ហើយ​បន្ទាប់​មក​សារ​នោះ​ត្រូវ​បាន​នាំ​ទៅ​កាន់​ស្ថានីយ​បេសកកម្ម​គ្រប់​ទីកន្លែង​ក្នុង​ពិភពលោក។

> «ចលនានៃការយាងមកវិញ ក្នុងឆ្នាំ 1840–44 គឺជាការបង្ហាញដ៏រុងរឿងនៃព្រះចេស្តារបស់ព្រះ; សាររបស់ទេវតាទីមួយ ត្រូវបាននាំទៅដល់គ្រប់ស្ថានីយបេសកកម្មទាំងអស់នៅលើពិភពលោក»។ The Great Controversy, 611.

ដោយន័យទំនាយ នៅពេលនោះ ទេវទូតក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ បានចុះមក ហើយដាក់ជើងមួយលើផែនដី និងជើងមួយទៀតលើសមុទ្រ។ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានកំណត់ថា នោះជានិមិត្តសញ្ញានៃវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោករបស់សារ​នោះ។

> «ឥរិយាបថ​របស់​ទេវតា ដែល​ដាក់​ជើង​មួយ​លើ​សមុទ្រ និង​ជើង​មួយ​ទៀត​លើ​ដី បង្ហាញ​អំពី​វិសាលភាព​ដ៏​ទូលំទូលាយ​នៃ​ការ​ប្រកាស​សារ​នោះ។ វា​នឹង​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទៃ​ទឹក​ដ៏​ធំទូលាយ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ផ្សេងៗ ទោះ​ដល់​ទូទាំង​ពិភពលោក​ក៏​ដោយ»។ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

សេចក្តីប្រកាសនៃក្រឹត្យទីមួយរបស់ស៊ីរូស គឺជាក្រឹត្យមួយសម្រាប់ពិភពលោកទាំងមូល។

> នៅ​ឆ្នាំ​ដំបូង​នៃ​ស៊ីរុស​ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​តាម​មាត់​យេរេមា​បាន​សម្រេច ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ជំរុញ​វិញ្ញាណ​របស់​ស៊ីរុស​ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស ដូច្នេះ​ទ្រង់​បាន​ប្រកាស​ទូទាំង​នគរ​របស់​ទ្រង់​ទាំងមូល ហើយ​ក៏​បាន​ចែង​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ដែរ​ថា៖ «ស៊ីរុស ស្តេច​នៃ​ពែរ្ស មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថានសួគ៌ បាន​ប្រទាន​អស់​ទាំង​នគរ​នៃ​ផែនដី​មក​ខ្ញុំ ហើយ​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​សង់​ព្រះវិហារ​មួយ​សម្រាប់​ទ្រង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​យូដា។ ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់​ទាំងអស់ តើ​អ្នក​ណា​ខ្លះ​នៅ​ទីនោះ? សូម​ឲ្យ​ព្រះ​របស់​គាត់​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​សូម​ឲ្យ​គាត់​ឡើង​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​យូដា ហើយ​សង់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល (ទ្រង់​ជា​ព្រះ) ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​នៅ​សល់​ក្នុង​កន្លែង​ណា​ដែល​គាត់​ស្នាក់​នៅ​ជា​អ្នក​បរទេស សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​កន្លែង​នោះ​ជួយ​គាត់​ដោយ​ប្រាក់ ដោយ​មាស ដោយ​ទ្រព្យសម្បត្តិ និង​ដោយ​សត្វ​ចិញ្ចឹម ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ស្ម័គ្រចិត្ត សម្រាប់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម»។ នោះ​មេ​គ្រួសារ​នៃ​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន ព្រម​ទាំង​ពួក​សង្ឃ និង​ពួក​លេវី បាន​ក្រោក​ឡើង​ជា​មួយ​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​ជំរុញ​វិញ្ញាណ​របស់​ពួកគេ ឲ្យ​ឡើង​ទៅ​សង់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ អែសរ៉ា ១:១–៤។

ដូចដែលទេវតាទីមួយត្រូវបាននាំទៅដល់ស្ថានីយបេសកកម្មគ្រប់កន្លែងនៅក្នុងលោកនេះ នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ស៊ីរូសក៏កំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងថាជាស្តេចនៃ «នគរទាំងអស់នៅលើផែនដី» ខណៈដែលគាត់ប្រកាសក្រឹត្យទីមួយ។ ការយាងចុះមករបស់ទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ ជាទេវតាដែលបងស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់ថា «មិនតិចជាងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់» មានលក្ខណៈព្យាករណ៍ដូចគ្នានឹងទេវតាដ៏មានអំណាចនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨។ បងស្រី វ៉ាយត៍ កំណត់ថា គោលបំណងនៃទេវតាទីមួយ គឺដូចគ្នានឹងគោលបំណងរបស់ទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨។

> «ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បញ្ជា​ទេវតា​ដ៏​មាន​អំណាច​មួយ​អង្គ​ឲ្យ​ចុះ​មក ហើយ​ព្រមាន​ដល់​អ្នក​ស្នាក់នៅ​លើ​ផែនដី​ឲ្យ​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ការ​យាង​មក​លើក​ទី​ពីរ​របស់​ព្រះអង្គ។ ខណៈ​ដែល​ទេវតា​នោះ​ចាក​ចេញ​ពី​វត្តមាន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​នៅ​ស្ថានសួគ៌ មាន​ពន្លឺ​ដ៏​ភ្លឺ​ចែងចាំង និង​ពោរពេញ​ដោយ​សិរីល្អ​យ៉ាង​ខ្លាំង​មួយ នាំ​មុខ​គាត់។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា បេសកកម្ម​របស់​គាត់​គឺ​ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផែនដី​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​គាត់ ហើយ​ព្រមាន​មនុស្ស​អំពី​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ​ដែល​កំពុង​មក​ដល់»។ Early Writings, 245.

ការផ្តល់អំណាចដល់ទេវតាទីមួយ ជានិមិត្តសញ្ញាមួយដែលបញ្ជាក់បន្ថែមអំពីធាតុសកលលោកទូទាំងពិភពលោក។ សារទីមួយនៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានផ្តល់អំណាចនៅពេលព្រះគ្រីស្ទទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ ព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់ថា អ៊ីស្រាអែលទាំងមូលបានចេញទៅឯទីរហោស្ថាន ដើម្បីស្តាប់សាររបស់យ៉ូហាន។

> នោះក្រុងយេរូសាឡឹម និងស្រុកយូដាទាំងមូល ព្រមទាំងតំបន់ទាំងអស់ជុំវិញទន្លេយ័រដាន់ បានចេញទៅរកគាត់ ហើយបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកពីគាត់នៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់ ដោយសារភាពបាបរបស់ខ្លួន។ ម៉ាថាយ 3:5, 6

កិច្ចបម្រើរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់អ៊ីស្រាអែលបុរាណ ហើយក្នុងន័យព្យាករណ៍នោះ ពិភពលោកទាំងមូលត្រូវបានទាញនាំមកកាន់ទន្លេយ័រដាន់ ជាកន្លែងនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ទោះជាយ៉ាងណា ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងអ្វីដែលវាតំណាងនៅពេលព្រះគ្រីស្ទបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក នោះ ត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់ពិភពលោកទាំងមូល។

ឈ្មោះ​យេហូយ៉ាគីម មាន​ន័យ​ថា «ព្រះ​នឹង​ក្រោក​ឡើង» ហើយ​នៅ​ពេល​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ខណៈ​យ៉ូហាន​នាំ​ព្រះគ្រីស្ទ​ឡើង​ចេញ​ពី​ទឹក និមិត្ត​រូប​នៃ «ការ​ក្រោក​ឡើង» ចេញ​ពី​ផ្នូរ​ទឹក បាន​ក្លាយ​ជា​ធាតុ​មួយ​នៃ​ការ​ប្រទាន​អំណាច​នោះ។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទាំង​បួន​ដំបូង​នៃ​សៀវភៅ​អេសរ៉ា ដែល​យើង​បាន​ដក​ស្រង់​រួច​ហើយ ខ​ទី​ប្រាំ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឮ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​នោះ ដោយ​ពាក្យ​ថា៖ «នោះ​មេ​គ្រួសារ​នៃ​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន ព្រម​ទាំង​ពួក​សង្ឃ និង​ពួក​លេវី និង​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​លើក​វិញ្ញាណ​របស់​គេ​ឡើង ក៏​ក្រោក​ឡើង ដើម្បី​ឡើង​ទៅ​សង់​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម»។ នៅ​ពេល​សារ​ទី​មួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​អំណាច នោះ​មាន​ការ​ក្រោក​ឡើង ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ឈ្មោះ​យេហូយ៉ាគីម។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ សារដំបូងនៃចលនាដ៏មហិមារបស់ទេវតាទីបី ត្រូវបានប្រទានអំណាច ដូចដែលបានតំណាងជាគំរូដោយការប្រទានអំណាចដល់សារដំបូងនៃចលនាដ៏មហិមារបស់ទេវតាទីមួយ។ បងស្រី White បានអធិប្បាយអំពីការបំផ្លាញអគារភ្លោះនៅថ្ងៃនោះ។

> «ឥឡូវនេះ មានពាក្យថា ខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបានបោកបក់កម្ទេចដោយរលកយក្សមួយឬ? ការនេះ ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំមើលឃើញអគារធំៗកំពុងសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ថែមទៀត ខ្ញុំបាននិយាយថា “ឈុតហេតុដ៏គួរឲ្យរន្ធត់យ៉ាងណាខ្លះនឹងកើតឡើង នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់នឹងក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងខ្លាំង! នៅពេលនោះ ពាក្យក្នុង វិវរណៈ 18:1–3 នឹងបានសម្រេចជាការពិត។” ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនមានពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកំពុងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កទេ គឺមានតែថា ខ្ញុំដឹងថា នៅថ្ងៃណាមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបំផ្លាញឲ្យដួលរលំ ដោយការបង្វិល និងការក្រឡាប់ក្រឡំដោយអំណាចរបស់ព្រះ។ តាមរយៈពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងលោកិយ។ ពាក្យតែមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែម្ដងនៃអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏ធំមហិមានេះនឹងដួលរលំ។ ឈុតហេតុនានានឹងកើតឡើង ដែលសេចក្តីគួរឲ្យខ្លាចរបស់វា យើងមិនអាចស្រមៃបានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.

នៅពេលនៃការផ្តល់អំណាចដល់សារទីមួយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់ពាន់ អម្ចាស់ «បានក្រោកឡើង» ដើម្បី «ធ្វើឲ្យផែនដីរញ្ជួយយ៉ាងគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង»។ ឈ្មោះយេហូយ៉ាគីម ជានិមិត្តរូបនៃការផ្តល់អំណាចដល់សារទីមួយ។ នៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 អម្ចាស់បានក្រោកឡើងពីបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ ហើយយាងចុះមកផែនដី និងឈរលើដី និងសមុទ្រ។ នៅព្រះរាជក្រឹត្យទីមួយរបស់ស៊ីរូស ពួកស្មោះត្រង់បានក្រោកឡើង។ យេហូយ៉ាគីម ជានិមិត្តរូប មិនមែនត្រឹមតែការមកដល់របស់ទេវតាទីមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ក៏តំណាងឲ្យការផ្តល់អំណាចដល់ទេវតាទីមួយផងដែរ។

យេហូយ៉ាគីម តំណាងឲ្យស្តេចទីមួយក្នុងចំណោមស្តេចបីអង្គចុងក្រោយ ប៉ុន្តែគាត់ក៏តំណាងឲ្យស្តេចទីប្រាំក្នុងចំណោមស្តេចប្រាំពីរអង្គ ដែលនាំទៅដល់ការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡឹមផងដែរ។ នាមរបស់ស្តេចប្រាំពីរអង្គនោះ មានន័យបញ្ជាក់យ៉ាងច្រើន។ ស្តេចប្រាំពីរអង្គនោះ គឺ ម៉ាន៉ាសេ អាម៉ូន យ៉ូសៀស យេហូអាហាស យេហូយ៉ាគីម យេហូយ៉ាគីន និងសេដេគា។

ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួក​មីល្លើរ៉ាយត៍ ម៉ាណាសេ តំណាង​ឲ្យ​ពេលវេលា​នៃ​ចុងបញ្ចប់ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1798។ ម៉ាណាសេ​មាន​ន័យ​ថា «បណ្ដាល​ឲ្យ​ភ្លេច» ហើយ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1798 នោះ​ឯង ស្រីពេស្យា​នៃ​ក្រុង​ទីរ៉ុស ត្រូវ​បាន​គេ​បំភ្លេច​ចោល​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ។ ម៉ាណាសេ​ជា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​អាក្រក់​បំផុត ហើយ​មាន​លក្ខណៈ​ព្យាករណ៍​ដែល​គួរ​ត្រូវ​បាន​ពិចារណា។

ស្តេចប្រាំពីរអង្គចុងក្រោយនៃយូដា តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ មនស្សេ ជាស្តេចអង្គទីមួយក្នុងចំណោមស្តេចទាំងប្រាំពីរ ហើយក្នុងនាមជាស្តេចអង្គទីមួយនៃប្រាំពីរ គាត់បានជានិមិត្តរូបដល់សេដេគា ដែលជាស្តេចអង្គចុងក្រោយនៃស្តេចទាំងប្រាំពីរ។ ព្រះយេស៊ូវតែងតែកំណត់អត្តសញ្ញាណទីបញ្ចប់ជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើម។ សេដេគា ដែលជាស្តេចអង្គចុងក្រោយនៃប្រាំពីរ ត្រូវបាននាំទៅក្នុងទាសភាពនៃការជាប់ជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន។ ស្តេចអង្គទីមួយនៃស្តេចចុងក្រោយទាំងប្រាំពីរ ក៏ត្រូវបាននាំទៅក្នុងការជាប់ជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូនដែរ ដោយជានិមិត្តរូបនៃការនាំស្តេចអង្គចុងក្រោយទៅក្នុងការជាប់ជាឈ្លើយនៅបាប៊ីឡូន។

> ព្រះអម្ចាស់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ម៉ាណាសេ និង​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​របស់​ទ្រង់ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ឡើយ។ ហេតុ​ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់​បាន​នាំ​មេ​បញ្ជាការ​ទ័ព​របស់​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី​មក​លើ​ពួកគេ ដែល​បាន​ចាប់​ម៉ាណាសេ​នៅ​កណ្ដាល​បន្លា ចង​គាត់​ដោយ​ច្រវាក់ ហើយ​នាំ​គាត់​ទៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ កាល​គាត់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទុក្ខវេទនា គាត់​បាន​ទូលអង្វរ​ដល់​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​នៃ​គាត់ ហើយ​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​គាត់ ហើយ​បាន​អធិស្ឋាន​ដល់​ទ្រង់។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ព្រម​ទទួល​ការ​ទូលអង្វរ​របស់​គាត់ ហើយ​ស្តាប់​ពាក្យ​ទទូច​របស់​គាត់ ព្រម​ទាំង​នាំ​គាត់​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ចូល​ក្នុង​រាជ្យ​របស់​គាត់។ នោះ​ម៉ាណាសេ​បាន​ដឹង​ថា ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់​ជា​ព្រះ។ ២ របាក្សត្រ ៣៣៖១០–១៣។

បទពិសោធន៍របស់ម៉ាណាសេក្នុងការមកដល់ការស្គាល់ថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ជាព្រះ នោះ ត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយការត្រូវបានដកចេញពីនគររបស់គាត់ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានស្ដារឡើងវិញទៅកាន់នគររបស់គាត់។ នេប៊ូក្នេសា ដូចជាម៉ាណាសេដែរ បានមកដល់ការស្គាល់ព្រះអម្ចាស់ នៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានដកចេញពីនគររបស់គាត់ ហើយក្រោយមកត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ។

> ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងនោះ ខ្ញុំ នេប៊ូក្នេសារ បានលើកភ្នែករបស់ខ្ញុំឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំបានត្រឡប់មកឯខ្ញុំវិញ ហើយខ្ញុំបានប្រទានពរ​ដល់​ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ហើយខ្ញុំបានសរសើរ និងគោរពដល់​ព្រះអង្គ​ដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ដែលអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ​ជា​អំណាចគ្រប់គ្រង​ដ៏អស់កល្បជានិច្ច ហើយរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ​ស្ថិតស្ថេរ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ៖ ហើយប្រជាជនទាំងអស់នៅលើផែនដី​ត្រូវបានរាប់ទុក​ដូចជាគ្មានអ្វីសោះ ហើយព្រះអង្គប្រព្រឹត្តតាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់ព្រះអង្គ​ក្នុងពលបរិវារនៃស្ថានសួគ៌ និងក្នុងចំណោម​អ្នកស្នាក់នៅលើផែនដី ហើយគ្មាននរណាម្នាក់​អាចរារាំង​ព្រះហស្ត​របស់ព្រះអង្គ ឬទូលសួរព្រះអង្គថា «តើព្រះអង្គ​កំពុងធ្វើអ្វី?» បានឡើយ។ នៅពេលដដែលនោះ ស្មារតីរបស់ខ្ញុំបានត្រឡប់មកឯខ្ញុំវិញ ហើយសម្រាប់​សិរីល្អនៃរាជ្យ​របស់ខ្ញុំ កិត្តិយស និងរស្មីរបស់ខ្ញុំបានត្រឡប់មកឯខ្ញុំវិញ ហើយទីប្រឹក្សា និងមហាមន្ត្រីរបស់ខ្ញុំបានស្វែងរកខ្ញុំ ហើយខ្ញុំត្រូវបានបង្កើតឲ្យរឹងមាំឡើងវិញ​ក្នុងរាជ្យ​របស់ខ្ញុំ ហើយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ​ដ៏ប្រសើរលើសលប់​ត្រូវបានបន្ថែមមកលើខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំ នេប៊ូក្នេសារ សូមសរសើរ លើកតម្កើង និងគោរព​ដល់​ស្តេចនៃស្ថានសួគ៌ ដែលការងារទាំងអស់​របស់ព្រះអង្គ​សុទ្ធតែ​ជា​សេចក្តីពិត ហើយផ្លូវទាំងអស់​របស់ព្រះអង្គ​ជា​ការវិនិច្ឆ័យ​ដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយអស់អ្នកដែលដើរនៅក្នុង​អំណួត ព្រះអង្គមាន​ព្រះចេស្តា​អាចបន្ទាបពួកគេបាន។ ដានីយ៉ែល ៤:៣៤–៣៧។

បទពិសោធន៍របស់ម៉ាណាសេស ត្រូវបានបំពេញលើនេប៊ូក្នេសារ។ ម៉ាណាសេសតំណាងឲ្យ «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ស្តេចយូដា៣អង្គចុងក្រោយ និងការមកដល់នៃព្រះបន្ទូលទំនាយអំពីការជាប់ជាឈ្លើយអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ នេប៊ូក្នេសារតំណាងឲ្យ «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះរាជក្រឹត្យទាំងបី ដូចដែលឆ្នាំ 1798 ជា «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ នៅក្នុងខទាំងឡាយដែលទើបតែបានយោង នេប៊ូក្នេសារបានទទួលការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនត្រឡប់មកវិញនៅ «ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ»។ «ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ» ក៏ត្រូវបានយោងដល់ផងដែរ នៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ១២។

> ប៉ុន្តែ ចូរឯងទៅតាមផ្លូវរបស់ឯងរហូតដល់ទីបញ្ចប់; ដ្បិតឯងនឹងសម្រាក ហើយនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ឯង នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ។ ដានីយ៉ែល 12:13។

«ទីបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ» នៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក ១២ គឺជា «គ្រាចុងបញ្ចប់» ពីព្រោះ ដានីយ៉ែល ត្រូវបានប្រាប់ឲ្យទៅ «រហូតដល់ទីបញ្ចប់»។ នៅគ្រានោះ ដានីយ៉ែល នឹង «ឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ខ្លួន»។ ការ «ឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ខ្លួន» មានន័យថា បំពេញគោលបំណងរបស់ខ្លួន ដែល ដានីយ៉ែល បានធ្វើ នៅពេលសៀវភៅរបស់គាត់ត្រូវបានបើកបង្ហាញនៅទីបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ ដែលជាគ្រាចុងបញ្ចប់។ នៅគ្រានោះ នឹងមាន «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» ដែលពួកអ្នកប្រាជ្ញនឹងយល់។ នៅទីបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយរបស់ នេប៊ូក្នេសារ «ការយល់ដឹង» របស់ទ្រង់បានត្រឡប់មកវិញដល់ទ្រង់។

> «នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានកិច្ចការពិសេសមួយឲ្យមនុស្សណាម្នាក់ធ្វើ គាត់ត្រូវតែឈរនៅក្នុងភាគកិច្ច និងទីកន្លែងរបស់ខ្លួន ដូចដែលដានីយ៉ែលបានធ្វើ ដោយត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការហៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីបំពេញព្រះបំណងរបស់ទ្រង់»។ Manuscript Releases, volume 6, 108.

ម៉ាណាសេ តំណាងឲ្យ «គ្រាចុងបញ្ចប់» នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃស្តេចបីអង្គចុងក្រោយរបស់យូដា ហើយនេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យ «គ្រាចុងបញ្ចប់» នៅក្នុងក្រឹត្យបី។ បន្ទាប់ពីម៉ាណាសេ គឺកូនប្រុសរបស់ទ្រង់ គឺអាម៉ូន។

អាម៉ូន មានន័យថា «ការបណ្តុះបណ្តាល» ហើយតំណាងឲ្យរយៈពេលមួយ ដែលមាន «ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង» ដែលនឹងបណ្តុះបណ្តាល «អ្នកប្រាជ្ញ» ក្នុងសារដែលត្រូវបានបើកត្រា។ បន្ទាប់មក អាម៉ូន ត្រូវបានបន្តដោយ យ៉ូសៀស ជាស្តេចតែមួយគត់ក្នុងចំណោមស្តេចទាំងប្រាំពីរដែលមានប្រវត្តិទំនាយមួយល្អគួរសម ទោះបីជាស្មុគស្មាញក៏ដោយ។

យ៉ូសៀស មានន័យថា «មូលដ្ឋានរបស់ព្រះ» ហើយតំណាងឲ្យការបង្កើតឲ្យបានមាំមួននៃសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលបានត្រូវបើកត្រាចេញនៅ «ពេលវេលាចុងបញ្ចប់»។ ការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលអាម៉ូនបានតំណាងនោះ ត្រូវបានវីល្យាម មីឡ្លឺ ប្រមូលរៀបចំជាប្រព័ន្ធឡើង តាមរយៈការដឹកនាំរបស់កាព្រីយ៉ែល និងទេវតាបរិសុទ្ធដទៃទៀត។ កិច្ចការរបស់មីឡ្លឺត្រូវបានតំណាងដោយឈ្មោះ យ៉ូសៀស ដ្បិតគាត់បានបង្កើតមូលដ្ឋាននៃចលនានោះ។ នៅមានអ្វីជាច្រើនទៀតដែលត្រូវកំណត់អំពីយ៉ូសៀស ប៉ុន្តែយើងនឹងបន្តទៅកាន់កូនប្រុសរបស់គាត់ គឺ យេហូអាហាស។

> យេហូអាហាស​មាន​អាយុ​ម្ភៃ​បី​ឆ្នាំ​កាល​ដែល​ទ្រង់​ចាប់​ផ្ដើម​សោយរាជ្យ ហើយ​ទ្រង់​បាន​សោយរាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ខែ។ ឯ​នាម​មាតា​របស់​ទ្រង់​គឺ​ហាមូថាល ជា​កូន​ស្រី​របស់​យេរេមា ពី​លិបណា។ ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​នៅ​ព្រះនេត្រ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា តាម​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​បុព្វបុរស​របស់​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត។ ហើយ​ផារ៉ោន​នេកូ​បាន​ចង​ទ្រង់​ទុក​នៅ​រីប្លា ក្នុង​ស្រុក​ហាម៉ាត ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ទ្រង់​សោយរាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​បាន​ដាក់​ស្រុក​នោះ​ឲ្យ​បង់​សួយសារ​អាករ​ជា​ប្រាក់​មួយ​រយ​តាឡង់ និង​មាស​មួយ​តាឡង់។ ហើយ​ផារ៉ោន​នេកូ​បាន​តែងតាំង​អេលាគីម កូន​របស់​យ៉ូសៀស ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​ជំនួស​យ៉ូសៀស​ជា​បិតា​របស់​គាត់ ហើយ​បាន​ប្ដូរ​ឈ្មោះ​គាត់​ទៅ​ជា​យេហូយ៉ាគីម រួច​បាន​នាំ​យេហូអាហាស​ចេញ​ទៅ ហើយ​គាត់​បាន​ទៅ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ និង​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ។ ២ ពង្សាវតារក្សត្រ ២៣:៣១–៣៤។

យេហូអាហាស មានន័យថា «ព្រះយេហូវ៉ាបានចាប់យក» ហើយគាត់ត្រូវបានផារ៉ោននេកូ ចាប់យក។ យេហូអាហាស កូនប្រុសរបស់យ៉ូសៀស ត្រូវបានផារ៉ោននេកូ ចាប់យក ហើយត្រូវបានជំនួសដោយបងប្អូនប្រុសរបស់គាត់ គឺអេលីយ៉ាគីម ដែលមានន័យថា «ព្រះនៃការលើកឲ្យឡើង»។ បន្ទាប់មក ផារ៉ោននេកូ បានប្ដូរឈ្មោះអេលីយ៉ាគីមទៅជា យេហូយ៉ាគីម ដែលមានន័យថា «ព្រះនឹងលើកឡើង»។ ការប្ដូរឈ្មោះ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃទំនាក់ទំនងសញ្ញាសញ្ញាចិត្ត ហើយនៅពេលដែលសារដំបូងត្រូវបានប្រទានអំណាច ព្រះទ្រង់ចូលទៅក្នុងសញ្ញាសញ្ញាចិត្តជាមួយនឹងប្រជាជនមួយក្រុម ខណៈដែលទ្រង់កំពុងតែឆ្លងកាត់ប្រជាជនសញ្ញាសញ្ញាចិត្តមុនមួយក្រុមក្នុងពេលតែមួយ។

នៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ចក្រភពអូតូម៉ង់ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានដោះលែងអស់រយៈពេលបីរយកៅសិបមួយឆ្នាំ និងដប់ប្រាំថ្ងៃ ត្រូវបានរឹតត្បិតឡើងវិញ ឬដូចជាឈ្មោះ Jehoahaz មានន័យថា ពួកវាត្រូវបាន «ចាប់យក»។ នៅពេលដំណាលគ្នានោះ Eliakim ត្រូវបានតែងតាំងជាស្ដេច ហើយឈ្មោះរបស់គាត់ត្រូវបានប្ដូរទៅជា Jehoiakim ដែលមានន័យថា «ព្រះនឹងក្រោកឡើង»។ បន្ទាប់ពី Jehoiakim មានបុត្ររបស់គាត់គឺ Jehoiachin ដែលមានឈ្មោះបីនៅក្នុងបទគម្ពីរ។

ឈ្មោះ Jehoiachin មានន័យថា «ព្រះអម្ចាស់​នឹង​តាំង​ឡើង និង​បង្កើត​ឲ្យ​រឹងមាំ»។ គាត់​ជា​កូន​របស់ Jehoiakim ហើយ​គាត់​សម្គាល់​ការ​មក​ដល់​របស់​ទេវតា​ទីពីរ​នៅ​រដូវ​និទាឃរដូវ ឆ្នាំ 1844 ខណៈដែល​ព្រះ «បាន​តាំង​ឡើង និង​បង្កើត​ឲ្យ​រឹងមាំ» ស្នែង​ប្រូតេស្តង់​ថ្មី​ដ៏​ពិត។ សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​អំណាច​ដោយ​សារ​នៃ Midnight Cry ហើយ Jeconiah និង Coniah មានន័យ​ថា «ព្រះ​នឹង​បង្កើត​ឲ្យ​រឹងមាំ»។ ឈ្មោះ​ទាំង​បី ដែល​នីមួយៗ​មាន​ន័យ​ដូច​គ្នា តំណាង​ឲ្យ​ការ​ភ្ជាប់ Midnight Cry ទៅ​នឹង​សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ។ នៅ​ក្នុង​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល Loud Cry នោះ មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​បោះត្រា។ ការ​បោះត្រា​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ជាមុន​នៅ​ក្នុង Midnight Cry នៃ​ចលនា Millerite ហើយ Jehoiachin ដែល​ក៏​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា Jeconiah និង Coniah ផង​ដែរ គឺ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​បោះត្រា។

> «ដូច​ដែល​យើង​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ទោះ​បី​ជា កូនីយ៉ា កូន​របស់​យេហូយ៉ាគីម ស្តេច​សាសន៍​យូដា ជា​ត្រា​បោះ​សញ្ញា​នៅ​លើ​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​របស់​យើង​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នឹង​ដក​អ្នក​ចេញ​ពី​ទីនោះ​ដែរ។ ហើយ​យើង​នឹង​ប្រគល់​អ្នក​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​ស្វែង​រក​ជីវិត​អ្នក ហើយ​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​អ្នក​ខ្លាច​មុខ គឺ​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​របស់​នេប៊ូក្នេសារ ស្តេច​បាប៊ីឡូន និង​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​របស់​ពួក​ខាល់ដេ។ យើង​នឹង​បោះ​អ្នក​ចេញ ព្រម​ទាំង​ម្តាយ​ដែល​បាន​បង្កើត​អ្នក​ផង ទៅ​ស្រុក​មួយ​ទៀត ជា​កន្លែង​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​កើត​នៅ​ទីនោះ​ឡើយ; ហើយ​នៅ​ទីនោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ស្លាប់។ ប៉ុន្តែ ទៅ​ស្រុក​ដែល​ពួក​គេ​ប្រាថ្នា​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​នោះ ពួក​គេ​នឹង​មិន​ត្រឡប់​ទៅ​ទីនោះ​វិញ​ឡើយ។ តើ​បុរស​នេះ គឺ​កូនីយ៉ា ជា​រូប​ព្រះ​ដែល​ត្រូវ​មើលងាយ ហើយ​បាក់​បែក​ឬ? តើ​គាត់​ជា​ភាជនៈ​មួយ​ដែល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ពេញ​ចិត្ត​ឬ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់ និង​ពូជពង្ស​របស់​គាត់ ត្រូវ​បាន​បោះ​ចេញ ហើយ​ត្រូវ​បាន​បោះ​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ​ដែល​ពួក​គេ​មិន​ស្គាល់​ដូច្នេះ? ឱ​ផែនដី​អើយ ផែនដី​អើយ ផែនដី​អើយ ចូរ​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ យេរេមា 22:24–29»

យេហոյ៉ាគីន យេកូនា និង កូនា តំណាងឲ្យពេលវេលានៃការបោះត្រា នៅពេលដែលទេវតាទីពីរត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងសារនៃការយំកណ្តាលអធ្រាត្រ។ គាត់តំណាងឲ្យពេលវេលានៃការបោះត្រារបស់អ្នកល្ងង់ខ្លៅ។ ស្តេចអាក្រក់នោះតំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលជាក្រមុំឡូឌីសេដែលល្ងង់ខ្លៅ ហើយនៅក្នុងពេលវេលានៃការបោះត្រា ពួកគេត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនដើម្បីទទួលសញ្ញាសត្វសាហាវ ដ្បិតពួកគេត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត។

ត្រាបោះពុម្ពលើព្រះហស្តស្ដាំរបស់ព្រះ គឺជាត្រារបស់ទ្រង់ ហើយអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋនៃព្រះអម្ចាស់ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រាដល់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ នោះ ត្រូវបានដាក់ឲ្យផ្ទុយនឹងសេរូបាបិល ជាបុរសដែលកាន់ខ្សែសំណង់នៃ «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុងដៃរបស់គាត់។

> ចូរនិយាយទៅកាន់សេរូបាបិល អភិបាលនៃសាសន៍យូដា ថា យើងនឹងកក្រើកផ្ទៃមេឃ និងផែនដី។ ហើយយើងនឹងផ្ដួលរំលំបល្ល័ង្កនៃនគរទាំងឡាយ ហើយយើងនឹងបំផ្លាញកម្លាំងនៃនគររបស់សាសន៍ដទៃទាំងឡាយ ហើយយើងនឹងផ្ដួលរំលំរទេះចម្បាំង និងអ្នកដែលជិះនៅលើរទេះទាំងនោះ ហើយសេះទាំងឡាយ និងអ្នកជិះរបស់វានឹងដួលចុះ គ្រប់គ្នាដោយដាវរបស់បងប្អូនខ្លួន។ នៅថ្ងៃនោះ ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ មានព្រះបន្ទូលថា ឱ សេរូបាបិល ជាអ្នកបម្រើរបស់យើង ជាកូនរបស់សាលធាល ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា យើងនឹងយកអ្នក ហើយនឹងតែងតាំងអ្នកឲ្យដូចជាចិញ្ចៀនត្រា ដ្បិតយើងបានជ្រើសរើសអ្នកហើយ ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ។ ហាកាយ ២:២១–២៣។

«ថ្មដែលធ្វើឲ្យជំពប់ដួល» ដែលជា «ប្រាំពីរដង» គឺជា «ត្រង់ទម្ងន់» នៅក្នុងដៃរបស់ សេរូបាបិល ហើយគាត់ត្រូវបានតំណាងថាជា «ចិញ្ចៀនត្រា» ដែលព្រះប្រើសម្រាប់បោះត្រាលើមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ចិញ្ចៀនត្រា ឬ «សញ្ញា» នោះ ត្រូវបានដាក់លើអ្នកដែល «ដកដង្ហើមធំ និងយំសោក» ពីព្រោះអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងឡាយដែលកំពុងប្រព្រឹត្តនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម។ ការដកដង្ហើមធំ និងការយំសោក នោះបញ្ជាក់អត្តសញ្ញាណនៃបទពិសោធន៍របស់អ្នកដែលត្រូវបានបោះត្រា ហើយការដាក់សញ្ញា និងការយំសោក គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃការឆ្លើយតបខាងក្នុងរបស់ពួកគេចំពោះដំណោះស្រាយនៃ «ប្រាំពីរដង»។ នោះគឺជាការសារភាពអំពើបាបរបស់ពួកគេ និងអំពើបាបរបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។ នោះគឺជាការទទួលស្គាល់ថា ពួកគេមិនបានដើរជាមួយព្រះទេ ហើយព្រះក៏មិនបានដើរជាមួយពួកគេដែរ ចាប់តាំងពីការខកចិត្តនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020 មក។ នោះគឺជាការសាកល្បងដែលបានបរាជ័យនៅឆ្នាំ 1863 ក្នុងអំឡុងពេលដែល ភីឡាដែលភា កំពុងផ្លាស់ប្តូរទៅជា ឡៅឌីសេ។ វាជាប្រភេទបង្ហាញទុកជាមុននៃអំឡុងពេលដែលអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយ កូនៀស ត្រូវបានបង្កើតឡើងជានិរន្តរជាវីរីហ្សិន ឡៅឌីសេ ដ៏ល្ងង់ខ្លៅ ហើយអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយ សេរូបាបិល ត្រូវបានបង្កើតឡើងជានិរន្តរជាវីរីហ្សិន ភីឡាដែលភា ដ៏មានប្រាជ្ញា។

យេហូយ៉ាគីន ត្រូវបានស្នងរាជ្យបន្តដោយ សេដេគា ជាស្តេចចុងក្រោយក្នុងចំណោមស្តេចទាំងប្រាំពីរ។ ដូចដែល ម៉ាន៉ាសេ តំណាងឲ្យ ឆ្នាំ 1798 និង «ពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់» នោះ សេដេគា ត្រូវតែតំណាងឲ្យ ថ្ងៃទី 22 ខែ តុលា ឆ្នាំ 1844 នៅពេលដែលនិមិត្តនោះនឹង «និយាយ ហើយមិនកុហកឡើយ»។ សេដេគា គឺជាឈ្មោះដែលផ្សំឡើងពីការបញ្ចូលគ្នានៃពាក្យហេប្រឺពីរ។ ពាក្យមួយគឺ «យេហូវ៉ា» ហើយវាត្រូវបានផ្សំជាមួយនឹងពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 ខ 14 ថា «បានសម្អាត»។ សេដេគា មានន័យថា ការសម្អាតព្រះវិហាររបស់ព្រះ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 22 ខែ តុលា ឆ្នាំ 1844។

ស្ដេចប្រាំពីរអង្គចុងក្រោយនៃយូដា តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 ដល់ថ្ងៃទី 22 ខែ តុលា ឆ្នាំ 1844។ យេហូយ៉ាគីម គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃថ្ងៃទី 11 ខែ សីហា ឆ្នាំ 1840 ដែលវិញទៀតតំណាងឲ្យថ្ងៃទី 11 ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ 2001។ គាត់ជានិមិត្តសញ្ញានៃការផ្តល់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយ ហើយគាត់ត្រូវបានណែនាំក្នុងខទីមួយនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទីមួយ។ ដូច្នេះ ទិដ្ឋភាព និងបរិបទនៃដានីយ៉ែល ជំពូកទីមួយ គឺជាការផ្តល់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់។ នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងចុះមកដោយមានសៀវភៅតូចមួយនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដែលយ៉ូហានត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យបរិភោគ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលការសាកល្បងលើកទីមួយនៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល ទាក់ទងនឹងការបរិភោគ។

យើង​នឹង​បន្ត​ប្រធានបទ​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា កូន​មនុស្ស​អើយ ចូរ​ឲ្យ​ពោះ​របស់​អ្នក​បរិភោគ ហើយ​បំពេញ​ពោះវៀន​របស់​អ្នក​ដោយ​សៀវភៅ​រមូរ​នេះ ដែល​អញ​ប្រគល់​ឲ្យ​អ្នក។ នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បរិភោគ​វា ហើយ​វា​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​ដូច​ទឹកឃ្មុំ​នៅ​ក្នុង​មាត់​របស់​ខ្ញុំ។ អេសេគាល 3:3

Back to Articles