Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ សែសិបប្រាំ

ការប្រែប្រួលជានិមិត្តរូប៖ ការស្រាយអាថ៌កំបាំងនៃ «ប្រចាំថ្ងៃ» ក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

«ប្រចាំថ្ងៃ» នៅក្នុងព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ត្រូវបាន William Miller ទទួលស្គាល់ថា ជានិមិត្តរូបនៃរ៉ូមពហុទេពនិយម ឬពហុទេពនិយម ប៉ុន្តែក្នុងថ្ងៃចុងក្រោយ វាគឺជានិមិត្តរូបនៃការបដិសេធសេចក្ដីពិតមូលដ្ឋានរបស់ William Miller។ វាតំណាងឲ្យចុងបញ្ចប់នៃការបះបោរ​មួយ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1863 ជាមួយនឹងការបដិសេធការយល់ដឹងរបស់ Miller អំពី «ប្រាំពីរដង» របស់ម៉ូសេ នៅក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូក 26។ នៅពេលដែលអាដវិនទីសនិយមបានបដិសេធការកំណត់អត្តសញ្ញាណត្រឹមត្រូវនៃ «ប្រចាំថ្ងៃ» ថាជាពហុទេពនិយម ពួកគេបានបម្លែងនិមិត្តរូបរបស់សាតាំងឲ្យក្លាយជានិមិត្តរូបរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ អេសាយបញ្ជាក់ថា ការងារនេះគឺជាការបង្វែរអ្វីៗឲ្យបញ្ច្រាសឡើងក្រោម។ ការបដិសេធ «ប្រចាំថ្ងៃ» ត្រូវបានដាក់ឲ្យមានជាផ្លូវការនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1930 (ជំនាន់ទីបីនៃអាដវិនទីសនិយម) ប៉ុន្តែវាបានជាបញ្ហាវិវាទតាំងពីឆ្នាំ 1901 (ជំនាន់ទីពីរនៃអាដវិនទីសនិយម) មកហើយ។ ដូចជាប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលបុរាណដែរ ការបដិសេធសេចក្ដីពិតជាបន្តបន្ទាប់បាននាំទៅដល់ការទទួលយកកំហុសមួយ ដែលមានធាតុផ្សំនៃអំពើបាបដែលមិនអាចអត់ទោសបាន។

អំពើបាបដែលមិនអាចអត់ទោសបានសម្រាប់ពួកយូដាដែលចេះតែជជែកដេញដោល ត្រូវបានបង្ហាញនៅពេលដែលពួកគេបានកំណត់អត្តសញ្ញាណការងារដែលព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើថាជាការងាររបស់សាតាំង។ អ៊ីស្រាអែលបុរាណគឺជានិមិត្តរូបដ៏សំខាន់បំផុតនៃអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើប ហើយអ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបបានធ្វើរឿងនោះដដែល ប៉ុន្តែផ្ទុយវិញ។ ពួកគេបានយកការងាររបស់សាតាំង (លទ្ធិនិយមបរទេស) ហើយយកទៅប្រគល់ថាជាការងាររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ការបះបោររបស់អ៊ីស្រាអែលបុរាណរួមបញ្ចូលទាំងការជ្រើសរើសសាតាំងជាស្ដេចរបស់ពួកគេ។

> កាលពីពេលនោះ ពេលពីឡាត់បានឮពាក្យនោះ គាត់ក៏នាំព្រះយេស៊ូវចេញមក ហើយអង្គុយលើទីជំនុំជម្រះ នៅកន្លែងមួយដែលហៅថា ថ្មក្រាល ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ ហៅថា កាប់បាថា។ ហើយថ្ងៃនោះជាថ្ងៃត្រៀមសម្រាប់បុណ្យរំលង ហើយប្រហែលម៉ោងទីប្រាំមួយ។ គាត់ក៏និយាយទៅកាន់ពួកយូដាថា «មើល៍ ស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នា!» ប៉ុន្តែពួកគេបានស្រែកឡើងថា «យកគាត់ទៅ! យកគាត់ទៅ! ឆ្កាងគាត់ទៅ!» ពីឡាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា «តើឲ្យខ្ញុំឆ្កាងស្តេចរបស់អ្នករាល់គ្នាឬ?» ពួកមហាបូជាចារ្យឆ្លើយថា «យើងគ្មានស្តេចណាទេ លើកលែងតែសេសារ»។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ប្រគល់ព្រះអង្គឲ្យទៅពួកគេ ដើម្បីឲ្យត្រូវបានឆ្កាង។ ហើយពួកគេក៏យកព្រះយេស៊ូវទៅ ហើយនាំព្រះអង្គចេញទៅ។ យ៉ូហាន ១៩៖១៣–១៦។

លោកពីឡាត់​ជា​តំណាង​របស់​ទីក្រុងរ៉ូម​ពហុបរិស័ទ ហើយបងស្រី White កំណត់អត្តសញ្ញាណ​ថា នាគ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​ស្ថានសួគ៌​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក ១២ គឺ​សាតាំង ប៉ុន្តែ​ក្នុងន័យ​ទីពីរ នាគ​នោះ​ក៏​ជា​ទីក្រុងរ៉ូម​ពហុបរិស័ទ​ផងដែរ។ ដូច្នេះ នាគ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ «ប្រចាំថ្ងៃ»។ ទីបញ្ចប់​នៃ​ការបះបោរ​របស់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​បាន​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​ថា «យើង​គ្មាន​ស្តេច​ណា​ក្រៅពី​សេសារ​ទេ» បាន​តំណាង​ឲ្យ​ការប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​របស់​ពួកគេ​ថា ពួកគេ​ជា​អ្នកស្ថិតក្រោម​អំណាច​របស់​ស្តេច​របស់​ពួកគេ ហើយ​ស្តេច​របស់​ពួកគេ​គឺ​សាតាំង។ ការបះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះជា​ស្តេច​នោះ បាន​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ក្នុង​សម័យ​របស់​សាំយូអែល​ហោរា នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​បាន​បដិសេធ​ព្រះជា​ស្តេច​របស់​ពួកគេ ហើយ​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រទាន​ស្តេច​ជា​មនុស្ស​ដល់​ពួកគេ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​បាន​ដូច​ជា​បណ្ដា​ជាតិ​ដទៃ។

> បន្ទាប់មក ពួកចាស់ទុំទាំងអស់នៃអ៊ីស្រាអែលបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយមករកសាមូអែលនៅរ៉ាម៉ា។ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «មើល៍ អ្នកបានចាស់ហើយ ហើយកូនប្រុសរបស់អ្នកមិនដើរតាមផ្លូវរបស់អ្នកទេ។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ សូមតែងតាំងស្តេចមួយអង្គឲ្យយើង ដើម្បីវិនិច្ឆ័យយើង ដូចជាប្រជាជាតិនានាទាំងអស់»។ ប៉ុន្តែ ការនោះមិនគាប់ព្រះហឫទ័យសាមូអែលឡើយ នៅពេលពួកគេនិយាយថា៖ «សូមប្រទានស្តេចមួយអង្គឲ្យយើង ដើម្បីវិនិច្ឆ័យយើង»។ ហើយសាមូអែលបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះយេហូវ៉ា។ ព្រះយេហូវ៉ាបានមានបន្ទូលទៅកាន់សាមូអែលថា៖ «ចូរស្តាប់តាមសំឡេងរបស់ប្រជាជនក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ដែលពួកគេនិយាយមកកាន់អ្នកចុះ ដ្បិតពួកគេមិនបានបដិសេធអ្នកទេ គឺពួកគេបានបដិសេធយើង ដើម្បីមិនឲ្យយើងសោយរាជ្យលើពួកគេ។ ស្របតាមអស់ទាំងការដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត តាំងពីថ្ងៃដែលយើងបាននាំពួកគេចេញពីអេហ្ស៊ីប រហូតដល់ថ្ងៃនេះ ដោយពួកគេបានបោះបង់យើង ហើយបម្រើព្រះដទៃ នោះពួកគេក៏កំពុងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដូច្នោះដែរ»។ ១ សាមូអែល ៨៖៤–៨។

អ៊ីស្រាអែលបុរាណមិនដែលបានទទួលស្គាល់ថា ពួកគេបានបដិសេធព្រះឡើយ ហើយក៏មិនបានដឹងថា បំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេចំពោះស្តេចនៅលើផែនដី នឹងរីកចម្រើនទៅដល់កម្រិតដែលពួកគេឆ្កាងព្រះមេស្ស៊ី ហើយជ្រើសរើសសាតាំងជាស្តេចរបស់ពួកគេ។ ការបះបោររបស់ពួកគេត្រូវបានបិទបាំងពីភ្នែករបស់ពួកគេដោយគំនិតសុចរិតដោយខ្លួនឯងរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ដែលថា ទោះបីពួកគេបានបដិសេធព្រះក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែជារាស្ត្រដែលបានជ្រើសរើសដែរ ពីព្រោះនៅទីបំផុត ពួកគេបានវែកញែកថា ព្រះនៅតែរក្សាកិច្ចបម្រើព្យាករណ៍ដ៏បរិសុទ្ធមួយ ទោះបីបន្ទាប់ពីសាំយូអែលក៏ដោយ។

ពួកគេបានបកស្រាយខុសអំពីកិច្ចបម្រើទំនាយរបស់ពួកហោរា ដោយជឿថា ការមានវត្តមានរបស់ហោរារបស់ព្រះបញ្ជាក់ថា ពួកគេជារាស្ត្រដែលព្រះបានជ្រើសរើស។ ពួកគេមិនបានឃើញថា ពួកគេស្ថិតឆ្ងាយពីព្រះ ហើយពួកហោរាកំពុងព្យាយាមនាំពួកគេត្រឡប់មករកព្រះវិញទេ ពីព្រោះពួកគេបានបកស្រាយសកម្មភាពរបស់ពួកហោរាថា ជាភស្តុតាងនៃការដឹកនាំរបស់ព្រះ។ នេះគឺទោះបីជាពួកគេនៅតែបន្តបដិសេធសារទាំងអស់របស់ពួកហោរាដែលបានត្រូវចាត់ឲ្យមកកាន់ពួកគេក៏ដោយ។ ការបញ្ឆោតដូចគ្នានេះក៏បានកើតមានលើអាដវេនទីស្តិ៍នៅឆ្នាំ 1863 ផងដែរ។

អាដវែនទីសបានបដិសេធចលនាដែលត្រូវបានប្រមូលរួមឡើងតាមរយៈកិច្ចបម្រើរបស់ William Miller ហើយបានជ្រើសរើសក្លាយជាក្រុមជំនុំដែលបានចុះបញ្ជីតាមផ្លូវច្បាប់ ក្នុងឆ្នាំដដែលដែលពួកគេបានបដិសេធសាររបស់លោកម៉ូសេអំពី «ប្រាំពីរដង» ដូចដែលបានប្រគល់មកដោយអេលីយ៉ា (William Miller)។ ក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ពួកគេបានបង្កើតផ្ទាំងគំនូសទំនាយក្លែងក្លាយមួយ ដែលមិនអាចអានបានទៀតឡើយ ហើយក៏មិនអាច «និយាយ» បានទៀតដែរ ស្របតាម ហាបាគុក ២:៣ ពីព្រោះវាតម្រូវឲ្យមានឯកសារបន្ថែមមួយដើម្បីពន្យល់វា។ ផ្ទាំងគំនូសរបស់ហាបាគុកអាចអានបាន ដូចជារបៀបដែលវាមានស្រាប់ ហេតុនេះហើយវាអាច «និយាយ» បាន។

សាសនាអាឌវេនទីស្ទបានបដិសេធមិនព្រមធ្វើការពិនិត្យខ្លួនឯងអំពីជម្រើសដែលពួកគេបានធ្វើនៅឆ្នាំ 1863 ឡើយ ព្រោះថា នៅទីបំផុត ពួកគេមានស្ត្រីហោរានារីម្នាក់នៅក្នុងចំណោមពួកគេ ដែលបញ្ជាក់ថាពួកគេជារាស្ត្រសំណល់ដែលបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជារាស្ត្រដែលមានព្រះវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍។ ពួកគេបានបង្ហាញវិញ្ញាណ និងឥរិយាបថដូចគ្នានឹងអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ហើយការបះបោរដែលបានចាប់ផ្តើមដោយការបដិសេធត្បូងដំបូងដែលមីឡ្លើបានរកឃើញ ទីបំផុតបាននាំឲ្យពួកគេបដិសេធផងដែរចំពោះការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់មីឡ្លើអំពីត្បូង «ប្រចាំថ្ងៃ» នោះ។

អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបបានបដិសេធការយល់ដឹងរបស់ Miller អំពី «ការប្រចាំថ្ងៃ» ដែលជានិមិត្តរូបនៃរ៉ូមពហុទេវនិយម ហើយរ៉ូមពហុទេវនិយមនោះវិញក៏ជានិមិត្តរូបនៃសាតាំងផងដែរ ហើយពួកគេបានអះអាងថា «ការប្រចាំថ្ងៃ» គឺជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបបានជ្រើសរើសទទួលយកនិមិត្តរូបសាតាំងមួយជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ។ ដូចដែលអ៊ីស្រាអែលបុរាណបានប្រកាសថា ពួកគេគ្មានស្តេចណាក្រៅពីសេសារ ដែលជាតំណាងនៃរ៉ូមពហុទេវនិយម ហើយដែលជានិមិត្តរូបនៃសាតាំង។

នៅក្នុងន័យនៃការអនុវត្តតាមទំនាយ ការជ្រើសរើសនោះបានទាមទារថា អ៊ីស្រាអែលសម័យទំនើបនឹងត្រូវកំណត់អត្ថន័យឡើងវិញនៃជំពូកទី៧ ទី៨ និងទី៩ នៃសៀវភៅដានីយ៉ែល ដែលជាជំពូកទាំងនោះឯងដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេអ៊ូឡាយ ហើយជាការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីឡេរ៉ាយ។ ពួកគេនឹងត្រូវបង្ខំឲ្យផ្លាស់ប្តូរជំពូកទាំងនោះ ពីព្រោះជំពូកទី៨ បានយោងដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ «ការប្រចាំ» ចំនួនបីដង។

ដោយ​ត្រូវ​បង្ខំ​ដោយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែល​ក្នុង​នោះ​និមិត្តនៃ​ទន្លេ​អ៊ុឡាយ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​ឡើងវិញ ពួក​មីឡឺរីត​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​នគរ​លោកិយ​ណា​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​មុន​ព្រះគ្រីស្ទ​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ និង​ស្ថាបនា​នគរ​អស់កល្ប​របស់​ទ្រង់​ឡើង ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ ឡើយ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ ពួកគេ​បាន​ចាត់​ទុក​នគរ​ទី​បួន​គឺ​រ៉ូម ថា​ជា​នគរ​តែ​មួយ​ដែល​មាន​ទិដ្ឋភាព​ពីរ។ ទិដ្ឋភាព​ទាំង​ពីរ​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ផ្ទាល់​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៧ និង ៨។ ដានីយ៉ែល​បញ្ជាក់​ថា និមិត្ត​ដែល​លោក​បាន​ទទួល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ៨ ត្រូវ​យល់​ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​និមិត្ត​នៃ​ជំពូក ៧។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ស្តេច​បេលសាស្សារ មាន​និមិត្ត​មួយ​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ គឺ​ដល់​ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​និមិត្ត​ដែល​បាន​លេច​មក​ដល់​ខ្ញុំ​កាល​មុន។ ដានីយ៉ែល 8:1

និមិត្ត «ដែលបានលេចមកដល់» ដានីយ៉ែល «កាលដំបូង» នោះ គឺជានិមិត្តនៅជំពូក៧។

> នៅឆ្នាំទីមួយ​នៃ​រជ្ជកាល​បេលសាសារ ស្តេច​បាប៊ីឡូន ដានីយ៉ែល​បាន​ឃើញ​សុបិន និង​និមិត្ត​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​លោក​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​លោក; បន្ទាប់​មក លោក​បាន​សរសេរ​សុបិន​នោះ ហើយ​រៀបរាប់​សេចក្ដី​សង្ខេប​នៃ​ការ​ទាំង​នោះ។ ដានីយ៉ែល 7:1។

និមិត្ត​ទាំងពីរ​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​ទិដ្ឋភាព​ពីរ​នៃ​នគរ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ព្យាករណ៍​ព្រះគម្ពីរ ដែល​បាន​ត្រូវ​តំណាង​ជា​លើក​ដំបូង​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ពីរ​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល។ នគរ​ទាំង​បួន​គឺ បាប៊ីឡូន មេឌូ-ពែរ្ស ក្រិក និង​រ៉ូម ត្រូវ​បាន​រំលឹក​ឡើង​វិញ​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំពីរ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ម្ដង​ទៀត​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី ប៉ុន្តែ​មាន​ការ​បែងចែក​រវាង​ធាតុ​នយោបាយ​នៃ​នគរ​ទាំង​បួន និង​ធាតុ​សាសនា​នៃ​នគរ​ទាំង​បួន។ នៅក្នុង​ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​ប្រាំពីរ នគរ​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សត្វ​សាហាវ​ចាប់​ញី ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី នគរ​ដដែល​ទាំងនោះ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​សត្វ​សម្រាប់​ទីបរិសុទ្ធ។ ដានីយ៉ែល​មាន​បំណង​ចង់​យល់​អំពី​និមិត្ត​នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំពីរ ហើយ​កាព្រីយែល​បាន​មក​ឯ​គាត់​ដើម្បី​ពន្យល់។

> ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល មានទុក្ខព្រួយក្នុងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ នៅកណ្ដាលរូបកាយរបស់ខ្ញុំ ហើយនិមិត្តដែលនៅក្នុងក្បាលរបស់ខ្ញុំបានរំខានខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានចូលទៅជិតម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលឈរនៅទីនោះ ហើយសួរគាត់អំពីសេចក្ដីពិតនៃការទាំងនេះទាំងអស់។ ដូច្នេះ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំ ហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំបានដឹងនូវសេចក្ដីបកស្រាយនៃការទាំងនេះ។ សត្វសាហាវធំៗទាំងនេះ ដែលមានបួន គឺជាស្ដេចបួនអង្គ ដែលនឹងកើតឡើងពីផែនដី។ ប៉ុន្តែ ពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត នឹងទទួលនគរ ហើយកាន់កាប់នគរនោះជារៀងរហូត គឺរហូតដល់អស់កល្បជានិច្ច។ ដានីយ៉ែល 7:15–18

ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា សត្វសាហាវ​ទាំង​បួន​នោះ គឺ​ជា​នគរ​លោកិយ​បួន ដែល​នឹង​មាន​រហូត​ដល់​នគរ​អស់កល្ប​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង ស្រប​តាម​ដានីយ៉ែល ជំពូក ២។ ត្រូវ​មាន​នគរ​លោកិយ​បួន ដែល​នាំ​មុខ​មុន​ការ​មក​ដល់​នៃ​នគរ​អស់កល្ប​របស់​ព្រះ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ថ្ម​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​ភ្នំ ហើយ​បាន​ពេញ​ផែនដី​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ២។

បងស្រី វ៉ាយ បានយកការយល់ដឹងរបស់ក្រុមមីល្លេរ៉ាយត៍អំពីនគរទាំងបួននោះ ឲ្យឆ្លងទៅឆ្ងាយលើសពីការយល់ដឹងរបស់ក្រុមមីល្លេរ៉ាយត៍ ខណៈដែលនាងបានពិភាក្សាអំពីសត្វសាហាវនៃផែនដីនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៣។

> «នៅចំណុចនេះ និមិត្តសញ្ញាមួយទៀតត្រូវបានណែនាំចូលមក។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញសត្វមួយទៀតកំពុងឡើងមកពីផែនដី; ហើយវាមានស្នែងពីរដូចកូនចៀម»។ ខ ១១។ ទាំងរូបរាងរបស់សត្វនេះ និងរបៀបដែលវាកើតឡើង បង្ហាញថា ប្រជាជាតិដែលវាតំណាងឲ្យ ខុសពីអស់ទាំងប្រជាជាតិដែលបានបង្ហាញក្រោមនិមិត្តសញ្ញាមុនៗ។ រាជាណាចក្រដ៏ធំៗដែលបានគ្រប់គ្រងពិភពលោក ត្រូវបានបង្ហាញដល់ព្យាការីដានីយ៉ែលជាសត្វសាហាវ ដែលកំពុងឡើងមក នៅពេលដែល «ខ្យល់ទាំងបួននៃមេឃបក់បោកលើសមុទ្រធំ»។ ដានីយ៉ែល ៧៖២។ នៅក្នុង វិវរណៈ ១៧ ទេវតាមួយបានពន្យល់ថា ទឹកតំណាងឲ្យ «មនុស្សម្នា ហ្វូងមនុស្ស ប្រជាជាតិ និងភាសាទាំងឡាយ»។ វិវរណៈ ១៧៖១៥។ ខ្យល់ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃការប្រយុទ្ធតស៊ូ។ ខ្យល់ទាំងបួននៃមេឃដែលបក់បោកលើសមុទ្រធំ តំណាងឲ្យទិដ្ឋភាពដ៏គួរឲ្យរន្ធត់នៃការឈ្នះសង្គ្រាម និងបដិវត្តន៍ ដែលតាមរយៈនោះ រាជាណាចក្រទាំងឡាយបានឈានដល់អំណាច»។ The Great Controversy, 439.

សត្វទាំងនេះ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ការ​យកឈ្នះ​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​សម្រេចឡើង ខណៈ​ដែល​នគរ​ទាំងនោះ​បាន​ឡើង​កាន់​អំណាច។ តាម​ន័យ​ព្យាករណ៍ សត្វ​សាហាវ​មួយ​តំណាង​ឲ្យ​អំណាច​នយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច និង​យោធា​របស់​នគរ​មួយ។ នគរ​ដដែលៗ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ និង ៧ ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ផងដែរ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក ៨ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទីនោះ ពួកវា​ទាំងអស់​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ធាតុ​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ដកស្រង់​មក​ពី​ទីបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ ហើយ​ដោយ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួកវា​តំណាង​ឲ្យ​ធាតុ​ខាង​សាសនា​របស់​នគរ​ទាំងនោះ ពីព្រោះ​ពួកវា​ទាំងអស់​គឺ​ជា​សហភាព​រវាង​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ។

> នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រាជ្យ​ស្តេច​បែលសាសារ នោះ​មាន​និមិត្ត​មួយ​បង្ហាញ​មក​ដល់​ខ្ញុំ គឺ​ដល់​ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល បន្ទាប់​ពី​និមិត្ត​ដែល​បាន​បង្ហាញ​មក​ដល់​ខ្ញុំ​កាល​ពី​មុន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​មួយ; ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​មើល នោះ​បាន​កើត​ឡើង​ថា ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​ស៊ូសាន ក្នុង​ព្រះរាជវាំង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​អេឡាម; ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​និមិត្ត​ថា ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ។ នោះ​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ភ្នែក​ឡើង​មើល ហើយ​ឃើញ​ថា មើល៍ មាន​ចៀម​ឈ្មោល​មួយ​ឈរ​នៅ​មុខ​ទន្លេ មាន​ស្នែង​ពីរ: ស្នែង​ទាំង​ពីរ​នោះ​ខ្ពស់; ប៉ុន្តែ​មួយ​ខ្ពស់​ជាង​មួយ​ទៀត ហើយ​ស្នែង​ដែល​ខ្ពស់​ជាង​នោះ​បាន​ដុះ​ឡើង​ក្រោយ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ​វាយ​រុញ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច និង​ខាង​ជើង និង​ខាង​ត្បូង; ដល់​ថ្នាក់​គ្មាន​សត្វ​ណា​អាច​ឈរ​នៅ​មុខ​វា​បាន​ទេ ហើយ​ក៏​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ជួយ​ឲ្យ​រួច​ពី​ដៃ​វា​បាន​ដែរ; ប៉ុន្តែ​វា​បាន​ធ្វើ​តាម​ចិត្ត​ខ្លួន ហើយ​បាន​ធំ​ឡើង។ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ពិចារណា នោះ​មើល៍ មាន​ពពែ​ឈ្មោល​មួយ​មក​ពី​ទិស​ខាង​លិច លើ​ផ្ទៃ​ផែនដី​ទាំង​មូល ហើយ​មិន​ប៉ះ​ដី​សោះ: ហើយ​ពពែ​នោះ​មាន​ស្នែង​ដ៏​សំខាន់​មួយ​នៅ​ចន្លោះ​ភ្នែក​របស់​វា។ វា​បាន​មក​ដល់​ចៀម​ឈ្មោល​ដែល​មាន​ស្នែង​ពីរ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ឈរ​នៅ​មុខ​ទន្លេ ហើយ​រត់​សំដៅ​ទៅ​វា​ដោយ​កំហឹង​នៃ​កម្លាំង​របស់​វា។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​វា​ចូល​ទៅ​ជិត​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ ហើយ​វា​ក៏​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ប្រឆាំង​នឹង​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ រួច​វាយ​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ ហើយ​បំបាក់​ស្នែង​ទាំង​ពីរ​របស់​វា: ហើយ​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ​គ្មាន​កម្លាំង​អាច​ឈរ​នៅ​មុខ​វា​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​បាន​បោះ​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ​ចុះ​ដល់​ដី ហើយ​ជាន់​ឈ្លី​លើ​វា: ហើយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ជួយ​ចៀម​ឈ្មោល​នោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ដៃ​វា​បាន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ពពែ​ឈ្មោល​នោះ​បាន​ធំ​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង: ហើយ​កាល​វា​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង ស្នែង​ដ៏​ធំ​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាក់; ហើយ​ជំនួស​វា មាន​ស្នែង​ដ៏​សំខាន់​បួន​បាន​ដុះ​ឡើង ទៅ​កាន់​ខ្យល់​ទាំង​បួន​នៃ​មេឃ។ ដានីយ៉ែល 8:1–8។

ជំពូកទីប្រាំបីចាប់ផ្ដើមដោយដានីយ៉ែលបញ្ជាក់ថា នៅពេលនោះគាត់កំពុងរស់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីមួយនៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ (បាប៊ីឡូន) ប៉ុន្តែនិមិត្តរបស់គាត់មិនបានកំណត់និមិត្តសញ្ញាណាមួយដែលត្រូវតំណាងឲ្យបាប៊ីឡូនឡើយ ពីព្រោះវាចាប់ផ្ដើមដោយចៀមឈ្មោលដែលតំណាងឲ្យនគរផែនដីទីពីរគឺ មេឌូ-ពែរ្ស៊ី។ ការអវត្តមាននៃនិមិត្តសញ្ញារបស់បាប៊ីឡូននេះ គឺមានគោលបំណង ពីព្រោះលក្ខណៈសំខាន់មួយរបស់បាប៊ីឡូនគឺថា វាតំណាងឲ្យនគរមួយដែលត្រូវបានដកចេញ ហើយក្រោយមកត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ “ប្រាំពីរដង” របស់នេប៊ូក្នេសារ ដែលរស់នៅដូចជាសត្វព្រៃ។ ក្នុងអំឡុង “ប្រាំពីរដង” នោះ ធាតុមួយនៃបាប៊ីឡូនខាងវិញ្ញាណ (សាសនាប៉ាប) ត្រូវបានតំណាង ពីព្រោះសាសនាប៉ាបគឺជានគរដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប ក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងមានរបួសស្លាប់មួយ។ ការពិតដែលដានីយ៉ែលកំណត់ថា គាត់បានទទួលនិមិត្តនេះ “នៅឆ្នាំទីបីនៃរាជ្យស្តេចបែលសាសារ” បញ្ជាក់ថា បាប៊ីឡូនគឺជានគរដែលនាំមុខនគរទីពីរគឺ មេឌូ-ពែរ្ស៊ី ប៉ុន្តែវាសង្កត់ធ្ងន់លើបាប៊ីឡូនថាជានគរដែលលាក់កំបាំង ឬត្រូវបានបំភ្លេច ដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចក្នុងរយៈពេលថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ។

សត្វទាំងឡាយនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី មិនមែនជាសត្វសាហាវទេ ប៉ុន្តែជាសត្វដែលត្រូវបានប្រើជាយញ្ញបូជាក្នុងការបម្រើនៅទីបរិសុទ្ធ។ នគរទីបួនត្រូវបានតំណាងដោយ «ស្នែងតូចមួយ» មិនមែនជាសត្វទេ ប៉ុន្តែស្នែងគឺជាផ្នែកមួយនៃទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ដ្បិតអាសនៈទាំងឡាយនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធរបស់ព្រះមានស្នែងជាផ្នែកមួយនៃរចនាសម្ព័ន្ធរបស់វា។

មិនត្រឹមតែអាណាចក្រទាំងបួននៃព្យាករណ៍ត្រូវបានដានីយ៉ែលតំណាងដោយពាក្យសព្ទនៃទីសក្ការៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនិទានក្នុងជំពូកនោះក៏មានពាក្យជាច្រើនដែលបានដកស្រង់ដោយផ្ទាល់ពីពិធីបម្រើនៃទីសក្ការៈរបស់ព្រះផងដែរ។ និទានក្នុងជំពូកនោះត្រូវបានបង្ហាញដោយប្រើពាក្យភាសាហេប្រឺដែលយកមកពីពិធីបម្រើនៃទីសក្ការៈ ហើយថែមទាំងសកម្មភាពនៃការនាំយញ្ញបូជាមកថ្វាយក្នុងពិធីបម្រើនៃទីសក្ការៈក៏ត្រូវបានស្ថាបនាឡើងនៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធនៃជំពូកនោះផងដែរ។ ការពិតដែលថា ដានីយ៉ែលបានភ្ជាប់ជំពូកទីប្រាំពីរ និងទីប្រាំបីចូលគ្នាដោយចេតនា អនុញ្ញាតឲ្យអស់អ្នកដែលមានបំណងមើលឃើញ បានយល់ថា ជំពូកទីប្រាំពីរ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនយោបាយរដ្ឋនៃអាណាចក្រទាំងឡាយក្នុងព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ ហើយជំពូកទីប្រាំបី កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនយោបាយសាសនាចក្រនៃអាណាចក្រទាំងឡាយក្នុងព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ។

សាសនាអាដվենទីស្ទត្រូវបានបង្ខំឲ្យលាក់បាំងការពិតនេះដោយរឿងព្រេងសាតាំង ពីព្រោះការទទួលស្គាល់នេះបង្ហាញថា ត្បូងមានតម្លៃរបស់មីឡែរ គឺដូចតាមដែលព្រះបានរៀបចំវាឲ្យមាន។ ការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះការយល់ដឹងរបស់មីឡែរ​អំពី «the daily» ត្រូវបានតំណាងថាជាការអះអាងមួយថា «ព្រះគ្មានការយល់ដឹងទេ» ពីព្រោះពួកគេអះអាងថា នៅពេលដែលព្រះបានប្រទានគ្រោងការណ៍ដល់មីឡែរ (តាមរយៈកិច្ចបម្រើរបស់ទេវតាបរិសុទ្ធ) នោះវាមិនត្រឹមត្រូវទេ។

> ការបំផ្លាញលំដាប់ដោយបញ្ច្រាសរបស់អ្នក ពិតជានឹងត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាដីឥដ្ឋរបស់ជាងស្មូន។ តើស្នាដៃអាចនិយាយអំពីអ្នកដែលបានបង្កើតវាថា «គាត់មិនបានបង្កើតខ្ញុំទេ» បានឬ? ឬតើរបស់ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងអាចនិយាយអំពីអ្នកដែលបានរៀបចំវាថា «គាត់គ្មានការយល់ដឹងទេ» បានឬ? អេសាយ 29:16

ក្របខណ្ឌ​របស់​មីល្លើរ គឺ​ជា​រចនាសម្ព័ន្ធ​ព្យាករណ៍​ដែល​គាត់​បាន​ទទួលស្គាល់ និង​ប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែ​ចាប់ពី​ឆ្នាំ 1863 តទៅ អាដវេនទីស៊ឹម​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ការ​អនុវត្ត​ខាង​ទេវវិទ្យា​របស់​ព្រូតេស្តង់​ដែល​បាន​បោះបង់​ជំនឿ និង​កាតូលិក​វិញ ដើម្បី​បិទបាំង​អលង្ការ​នៃ​សុបិន​របស់​មីល្លើរ។ អាដវេនទីស៊ឹម​បាន​ទទួលយក​ក្របខណ្ឌ​ក្លែងក្លាយ​មួយ (វត្ថុ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​ជា​ក្របខណ្ឌ) ដើម្បី​បដិសេធ​កិច្ចការ ហើយ​ក៏​បដិសេធ​ព្រះ​អ្នក​បង្កើត​នៃ​កិច្ចការ​នោះ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួកគេ​អះអាង​ថា ព្រះ​អ្នក​បង្កើត​នៃ​កិច្ចការ​នោះ​គ្មាន​ការ​យល់ដឹង​ទេ។ ការ​បដិសេធ​ក្របខណ្ឌ​នោះ គឺ​ជា ហើយ​នៅតែ​ជា ការ​បដិសេធ​ការ​កើនឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​នៅ​ឆ្នាំ 1798។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ណា​ដែល​បដិសេធ​ការ​កើនឡើង​នៃ​ចំណេះដឹង នោះ​ក៏​បដិសេធ​កិច្ចការ និង​ព្រះ​អ្នក​បង្កើត​នៃ​កិច្ចការ​នោះ​ដែរ ហើយ​តាម​ភាសា​របស់​ដានីយ៉ែល ពួកគេ​គឺ​ជា «មនុស្ស​អាក្រក់»។

> មនុស្សជាច្រើននឹងត្រូវបានសម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយធ្វើឲ្យស ហើយត្រូវបានល្បងល; ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់៖ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នឹងយល់ឡើយ; ប៉ុន្តែមនុស្សប្រាជ្ញានឹងយល់។ ដានីយ៉ែល 12:10។

«មនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់» ដូច្នេះបានកំណត់សម្គាល់អំពីការបដិសេធសេចក្តីពិតដែលកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ ការបដិសេធរបស់មនុស្សអាក្រក់ចំពោះក្របខ័ណ្ឌ គឺជាការបដិសេធព្រះ ហើយជាបន្ទាប់មក ព្រះក៏បដិសេធមនុស្សអាក្រក់ ដោយសារការបដិសេធដែលពួកគេចង់សម្រេចឲ្យបានតាមរយៈក្របខ័ណ្ឌក្លែងក្លាយមួយ។

> ប្រជារាស្ត្ររបស់​អញ​ត្រូវ​វិនាស ដោយ​ខ្វះ​ចំណេះដឹង។ ពីព្រោះ​អ្នក​បាន​បដិសេធ​ចំណេះដឹង អញ​ក៏​នឹង​បដិសេធ​អ្នក​ដែរ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​ធ្វើ​ជា​សង្ឃ​សម្រាប់​អញ​ទៀត។ ដោយ​ឃើញ​ថា​អ្នក​បាន​ភ្លេច​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​អ្នក អញ​ក៏​នឹង​ភ្លេច​កូនចៅ​របស់​អ្នក​ដែរ។ ហូសេ ៤៖៦

រាស្ត្ររបស់ព្រះ ដែលជាពួក «បូជាចារ្យ» របស់ព្រះ ចាប់ពីឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ឆ្នាំ 1863 ត្រូវបានបដិសេធ ដោយសារការខ្វះ «ចំណេះដឹង» ដែលបានកើនឡើងតាមរយៈកិច្ចបម្រើរបស់ William Miller។ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការពិចារណាបរិបទនៃខទីប្រាំមួយនៅក្នុង Hosea ព្រោះបរិបទនោះបង្ហាញអំពីការបះបោរដែលកាន់តែកើនឡើងប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត ដែលត្រូវបានតំណាងថាជា «ចំណេះដឹង»។

> ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អើយ កូនចៅអ៊ីស្រាអែលទាំងឡាយ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាមានបណ្តឹងនឹងអ្នកស្រុកនៅក្នុងស្រុកនេះ ពីព្រោះនៅក្នុងស្រុកគ្មានសេចក្តីពិត គ្មានសេចក្តីមេត្តាករុណា ហើយក៏គ្មានចំណេះដឹងអំពីព្រះដែរ។ មានតែការស្បថក្លែងក្លាយ ការកុហក ការសម្លាប់ ការលួច និងការផិតក្បត់ ពួកគេបំពានលើគ្រប់ព្រំដែន ហើយឈាមប៉ះនឹងឈាម។ ហេតុនេះហើយ ស្រុកនឹងកាន់ទុក្ខ ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះនឹងសោយសោករំលងកម្លាំង ទាំងសត្វព្រៃនៅវាល ទាំងបក្សីនៅលើមេឃ មែនហើយ សូម្បីតែត្រីនៅក្នុងសមុទ្រក៏នឹងត្រូវដកយកទៅផងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា កុំឲ្យនរណាម្នាក់តវ៉ា ឬស្តីបន្ទោសអ្នកដទៃឡើយ ដ្បិតប្រជារាស្ត្ររបស់អ្នកប្រៀបដូចជាពួកអ្នកដែលតវ៉ានឹងបូជាចារ្យ។ ដូច្នេះ អ្នកនឹងដួលនៅពេលថ្ងៃ ហើយហោរាក៏នឹងដួលជាមួយអ្នកនៅពេលយប់ដែរ ហើយអញនឹងបំផ្លាញម្តាយរបស់អ្នក។ ប្រជារាស្ត្ររបស់អញត្រូវវិនាសទៅ ដោយខ្វះចំណេះដឹង ពីព្រោះអ្នកបានបដិសេធចំណេះដឹង នោះអញក៏នឹងបដិសេធអ្នកដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នកមិនអាចធ្វើជាបូជាចារ្យសម្រាប់អញតទៅទៀត។ ដោយសារអ្នកបានភ្លេចក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះនៃអ្នក នោះអញក៏នឹងភ្លេចកូនចៅរបស់អ្នកដែរ។ កាលណាពួកគេកើនច្រើនឡើង ពួកគេក៏បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងអញកាន់តែច្រើនឡើងដែរ ដូច្នេះ អញនឹងបម្លែងសិរីល្អរបស់ពួកគេទៅជាសេចក្តីអាម៉ាស់។ ពួកគេស៊ីបាបរបស់ប្រជារាស្ត្ររបស់អញ ហើយដាក់ចិត្តលោភលន់លើអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ។ ហើយនឹងមានដូចជាប្រជាជន ក៏ដូចជាបូជាចារ្យដែរ ហើយអញនឹងដាក់ទោសពួកគេតាមផ្លូវរបស់ពួកគេ និងសងតបពួកគេតាមអំពើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ ដ្បិតពួកគេនឹងបរិភោគ តែមិនឆ្អែត ពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ ប៉ុន្តែមិនចម្រើនឡើងឡើយ ពីព្រោះពួកគេបានបោះបង់ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះព្រះយេហូវ៉ា។

> អំពើសហាយស្មន់ និងស្រា និងស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ដកហូតចិត្តទៅ។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំសួរយោបល់ពីរូបឈើរបស់ខ្លួន ហើយដំបងរបស់ខ្លួនប្រកាសប្រាប់ពួកគេ ដ្បិតវិញ្ញាណនៃអំពើសហាយស្មន់បានបណ្តាលឲ្យពួកគេវង្វេង ហើយពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ ដោយបោះបង់ចេញពីក្រោមព្រះរបស់ខ្លួន។ ពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើកំពូលភ្នំ ហើយដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើភ្នំតូចៗ ក្រោមដើមអុក និងដើមប៉ុបឡារ និងដើមអេលម ដ្បិតម្លប់របស់វាល្អ។ ហេតុនេះហើយ កូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ ហើយប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់។ យើងខ្ញុំនឹងមិនដាក់ទោសកូនស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលពួកនាងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ទេ ហើយក៏មិនដាក់ទោសប្រពន្ធរបស់អ្នករាល់គ្នា នៅពេលដែលពួកនាងប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ ដ្បិតពួកបុរសទាំងនោះខ្លួនឯងបានញែកខ្លួនទៅនៅជាមួយស្ត្រីពេស្យា ហើយពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជាជាមួយនឹងស្ត្រីរកស៊ីផ្លូវភេទ។ ដូច្នេះ ប្រជាជនដែលមិនយល់ដឹង នឹងដួលរលំ។ ទោះបីជាអ្នក អ៊ីស្រាអែល ប្រព្រឹត្តដូចស្ត្រីពេស្យាក៏ដោយ ក៏សូមកុំឲ្យយូដាប្រព្រឹត្តអំពើទោសឡើយ ហើយកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់គីលកាល់ ឬឡើងទៅបេថអាវេនឡើយ ហើយកុំស្បថថា «ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះជន్మរស់»។ ដ្បិតអ៊ីស្រាអែលរអិលថយក្រោយ ដូចមេគោដែលរឹងរូសថយក្រោយ។ ឥឡូវនេះ ព្រះយេហូវ៉ានឹងឲ្យពួកគេស៊ីស្មៅ ដូចជាកូនចៀមនៅទីធំទូលាយ។ អេប្រាអ៊ីមបានជាប់ភ្ជាប់នឹងរូបព្រះ កុំរំខានគាត់ឡើយ។ ភេសជ្ជៈរបស់ពួកគេបានជូរផុយ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជានិច្ច មេដឹកនាំរបស់នាងស្រឡាញ់សេចក្តីអាម៉ាស់ ដោយពោលថា «ចូរឲ្យមក»។ ខ្យល់បានចងនាងទុកនៅក្នុងស្លាបរបស់វា ហើយពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់ ដោយព្រោះយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ។ ហូសេ 4:1–19។

សេចក្តីព្រមានរបស់ហូសេគឺថា «ព្រះអម្ចាស់មានការទាស់ទែងជាមួយនឹងអ្នកស្រុកនៅក្នុងស្រុកនោះ ពីព្រោះនៅក្នុងស្រុកនោះ គ្មានសេចក្តីពិត គ្មានសេចក្តីមេត្តាករុណា ហើយគ្មានចំណេះដឹងអំពីព្រះឡើយ»។ អាឌվենទីស៊ម គឺជារាស្ត្ររបស់ព្រះនៅគ្រាចុងក្រោយ។ នៅក្នុងថ្ងៃដែលបុរសកាន់ជក់ធូលីចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ Miller នោះ អាឌվենទីស៊ម រួមទាំងប្រជាជន បូជាចារ្យ និងហោរា «អ្នកដែលមិនយល់នឹងដួលរលំ» ពីព្រោះពួកគេនឹង «បានភ្ជាប់ជាប់នឹងរូបព្រះក្លែងក្លាយ»។ រូបព្រះរបស់ពួកគេគឺជាគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេ ដែលបានត្បាញបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងក្របខណ្ឌក្លែងក្លាយមួយ។

ការបះបោរដែលត្រូវបានតំណាងដោយការបដិសេធការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង គឺជាការកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់នៃការបះបោរ ដែលឈានទៅដល់ចំណុចមួយដែលរយៈពេលសាកល្បងរបស់ពួកគេត្រូវបញ្ចប់ដោយសេចក្តីប្រកាសថា ពួកគេបានភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយនឹងគោលលទ្ធិក្លែងក្លាយ ដែលត្រូវបានបោកបោសចេញពីបន្ទប់របស់ Miller។ ការបះបោររបស់ពួកគេត្រូវបានតំណាងថា ជាការប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជានិច្ច។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1863 តទៅ រហូតដល់ការបិទរយៈពេលសាកល្បង ពួកគេបះបោរជានិច្ច រហូតដល់ពួកគេត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់។

ការបះបោរដោយបដិសេធចំណេះដឹង ត្រូវបានតំណាងដោយការដែលពួកគេ «ប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជានិច្ច» ហើយ ទោះបីជាមិនមែនជាពាក្យហេប្រ៊ូដូចគ្នាក៏ដោយ ក៏ន័យមានដូចគ្នានឹងពាក្យហេប្រ៊ូ «tamid» ដែលមានន័យថា «ជាបន្តបន្ទាប់» ហើយពាក្យនោះត្រូវបានបកប្រែថា «រាល់ថ្ងៃ» នៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល។

យើង​នឹង​បន្ត​ការសិក្សា​របស់​យើង​អំពី​អាណាចក្រ​ទាំង​បួន​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញទាក់ទងនឹង “ប្រចាំថ្ងៃ” ថា ពាក្យ “យញ្ញបូជា” ត្រូវបានបន្ថែមដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ហើយមិនមែនជាផ្នែកនៃអត្ថបទដើមទេ; ហើយព្រះអម្ចាស់បានប្រទានទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពីវាដល់អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសម្រែកអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។ នៅពេលដែលមានសាមគ្គីភាព មុនឆ្នាំ 1844 មនុស្សស្ទើរតែទាំងអស់បានរួបរួមគ្នាលើទស្សនៈត្រឹមត្រូវអំពី “ប្រចាំថ្ងៃ”; ប៉ុន្តែតាំងពីឆ្នាំ 1844 មក ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ ទស្សនៈផ្សេងៗត្រូវបានទទួលយក ហើយភាពងងឹតនិងភាពច្របូកច្របល់ក៏បានតាមមក។» Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles