Article

# បានាស - លេខដប់ពីរ

ដានីយ៉ែល ១១:៤០ និងការបើកត្រាទំនាយទាំងបី

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ខទីសែសិប​នៃ​ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ គឺ​ជា​ខ​មួយ​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​បំផុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ។ វា​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បើក​ត្រា​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ក្នុង​ឆ្នាំ 1798, 1989 និង 2023។ ពេល​បី​ដង​ដែល​សៀវភៅ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា គឺ​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​ដល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​មួយ​ដែល​មាន​រយៈពេល «ប្រាំពីរ​ដង»។ ឆ្នាំ 1798 បាន​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​រយៈពេល​ពីរ​ពាន់​ប្រាំ​រយ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 723 មុន គ.ស. នៅ​ពេល​អាស្ស៊ីរី​បាន​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់​ខាង​ជើង​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។ ឆ្នាំ 1989 បាន​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល 126 ឆ្នាំ ចាប់​តាំង​ពី​ការ​បះបោរ​នៅ​ឆ្នាំ 1863 នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះវិហារ​សេវេន​ដេ អាដվենទីស្ទ បាន​ដាក់​មួយ​ឡែក​ជា​ផ្លូវការ​នូវ «ប្រាំពីរ​ដង» នៃ​លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ឆ្នាំ 2023 បាន​សម្គាល់​ការ​បញ្ចប់​នៃ​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ដែល​សាក្សី​ទាំង​ពីរ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១១ បាន​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផ្លូវ។ នៅ​ពេល​បញ្ចប់​នៃ 2,520 ឆ្នាំ (126 ឆ្នាំ និង 3½ ថ្ងៃ—ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង») សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា។

ប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បានជូនដំណឹងដល់យើងថា នៅឆ្នាំ 1798 មានការចាំបាច់ដែលមនុស្សត្រូវបានបង្ហាញអំពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលទាក់ទងនឹងការបិទបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បង។ នៅពេលនាងកត់ត្រាការពិតនេះ នាងកំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រវត្តិសាស្ត្រដែលស្របគ្នា ពីព្រោះនាងក៏បង្ហាញសារនៃថ្ងៃចុងក្រោយថា ជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលទាក់ទងនឹងការបិទបញ្ចប់នៃពេលសាកល្បងផងដែរ។ ក្នុងការនិយាយអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡឺរ៉ាយត៍ នាងបានកត់ត្រាថា៖

> «មនុស្សទាំងឡាយត្រូវតែត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងចំពោះគ្រោះថ្នាក់របស់ខ្លួន; ត្រូវតែត្រូវបានក្រើនរំឭកឲ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ឧឡារិកដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទបញ្ចប់នៃរយៈពេលសាកល្បង»។ The Great Controversy, 310.

ដោយនិយាយអំពីគ្រាចុងក្រោយ នាងបានកត់ត្រាថា៖

> «មុនពេលព្រះអង្គត្រូវបានឆ្កាង ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានពន្យល់ដល់សិស្សរបស់ព្រះអង្គថា ព្រះអង្គត្រូវតែត្រូវគេសម្លាប់ ហើយត្រូវរស់ឡើងវិញពីផ្នូរ ហើយពួកទេវតាក៏មានវត្តមានដើម្បីបោះត្រាពាក្យរបស់ព្រះអង្គលើគំនិត និងលើចិត្តរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ពួកសិស្សកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំការរំដោះខាងលោកិយចេញពីនឹមរបស់រ៉ូម ហើយពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រគំនិតដែលថា ព្រះអង្គដែលសេចក្តីសង្ឃឹមទាំងអស់របស់ពួកគេបានផ្តោតលើទ្រង់ នឹងត្រូវរងទុក្ខនូវសេចក្តីស្លាប់ដ៏អាម៉ាស់បានឡើយ។ ពាក្យទាំងឡាយដែលពួកគេចាំបាច់ត្រូវនឹកចាំ ត្រូវបានបណ្តេញចេញពីគំនិតរបស់ពួកគេ; ហើយនៅពេលវេលានៃការសាកល្បងមកដល់ នោះវាបានប្រទះឃើញពួកគេដោយមិនបានត្រៀមខ្លួន។ សេចក្តីស្លាប់របស់ព្រះយេស៊ូវបានបំផ្លាញសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេយ៉ាងពេញលេញ ដូចជាប្រសិនបើព្រះអង្គមិនបានទុកជាមុនឲ្យពួកគេដឹងឡើយ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងទំនាយទាំងឡាយ អនាគតត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅចំពោះយើងយ៉ាងច្បាស់ ដូចដែលវាត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់ពួកសិស្សដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែរ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងការបិទបញ្ចប់នៃពេលកំណត់សាកល្បង និងការងារនៃការរៀបចំសម្រាប់គ្រានៃសេចក្តីវេទនា ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់លាស់។ ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើនឥតមានការយល់ដឹងអំពីសេចក្តីពិតសំខាន់ៗទាំងនេះលើសពីដូចជាប្រសិនបើវាមិនធ្លាប់ត្រូវបានបើកសម្ដែងសោះ។ សាតាំងឃ្លាំមើលដើម្បីឆក់យករាល់ឥទ្ធិពលទាំងអស់ដែលនឹងធ្វើឲ្យពួកគេមានប្រាជ្ញាដល់សេចក្តីសង្គ្រោះ ហើយគ្រានៃសេចក្តីវេទនានឹងប្រទះឃើញពួកគេដោយមិនបានត្រៀមខ្លួន»។ The Great Controversy, 595.

សាររបស់ពួក Millerite ត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798 ហើយវាបានបង្ហាញ «ព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទសេចក្តីអនុញ្ញាត»។ នៅពេលនិយាយអំពីថ្ងៃចុងក្រោយ នាងបានយកប្រវត្តិរបស់ពួកសិស្សមកធ្វើជាគំរូ ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីសេចក្តីពិតថា «ព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទសេចក្តីអនុញ្ញាត» គឺជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមានប្រាជ្ញាដល់សេចក្តីសង្គ្រោះ ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានយល់។ សារដែលត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798, 1989 និង 2023 គឺជាសារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណ «ព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទសេចក្តីអនុញ្ញាត»។

ខទីសែសិប​តំណាង​ឲ្យ​បន្ទាត់ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ នៅពេល​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើកត្រា​បី​ដង។ នៅឆ្នាំ 1798 និមិត្ត​របស់​ដានីយ៉ែល​អំពី​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ជំពូក​ទី​ប្រាំពីរ​ដល់​ទី​ប្រាំបួន ត្រូវ​បាន​បើកត្រា។ នៅឆ្នាំ 1989 និមិត្ត​របស់​ដានីយ៉ែល​អំពី​ទន្លេ ហ៊ីដេកែល ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ជំពូក​ទី​ដប់​ដល់​ទី​ដប់ពីរ ត្រូវ​បាន​បើកត្រា។ នៅឆ្នាំ 2023 ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​បាន​លាក់​ទុក​នៃ ដានីយ៉ែល 11:40 ត្រូវ​បាន​បើកត្រា។

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិប តំណាងឲ្យរយៈពេលពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៃខទីសែសិបមួយ ដែលជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយក៏ជាសត្វពីផែនដីនៃ វិវរណៈ 13 ផងដែរ ជាព្យាការីក្លែងក្លាយនៃ វិវរណៈ 16 និងជានគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដដែលដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីសែសិបនៃ ដានីយ៉ែល 11 ក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ក្នុងខតែមួយនៅក្នុងសៀវភៅ វិវរណៈ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​ឡើង​មក​ពី​ផែនដី; វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​ជា​កូន​ចៀម ហើយ​វា​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។ វិវរណៈ 13:11។

ខនេះ ដូចនៅក្នុងខសែសិប គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចាប់ផ្តើមដោយច្បាប់ Alien and Sedition ឆ្នាំ 1798 ហើយបញ្ចប់ដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលជាតិនោះនិយាយដូចនាគ ជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលចាប់ផ្តើមនៅពេលរ៉ូមបាបាលត្រូវបានដកចេញពីបល្ល័ង្ក ហើយបញ្ចប់នៅពេលរ៉ូមបាបាលត្រូវបានស្តារឡើងវិញទៅលើបល្ល័ង្ក។ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយទាំង វិវរណៈ 13:11 និង ដានីយ៉ែល 11:40 ចាប់ផ្តើមដោយការដកចេញនៃនគរទីប្រាំនៃពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ ហើយបញ្ចប់ដោយការដកចេញនៃនគរទីប្រាំមួយនៃពាក្យទំនាយព្រះគម្ពីរ។

រយៈពេល «ចិតសិប» ឆ្នាំ ដែលបាប៊ីឡូនបានគ្រប់គ្រងក្នុងនាមជានគរទីមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ រហូតដល់នគរទីពីរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ តំណាងឲ្យប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខទីសែសិប ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

> នៅគ្រានោះ ទីរ៉ុស​នឹង​ត្រូវ​បាន​បំភ្លេច​អស់​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ តាម​ចំនួន​ថ្ងៃ​នៃ​ស្តេច​មួយ​អង្គ។ បន្ទាប់​ពី​ចប់​ចិតសិប​ឆ្នាំ ទីរ៉ុស​នឹង​ច្រៀង​ដូច​ជា​ស្ត្រី​ពេស្យា។ ចូរ​យក​ពិណ​មួយ ដើរ​ជុំវិញ​ក្រុង​ចុះ ឱ​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដែល​គេ​បាន​បំភ្លេច​អើយ! ចូរ​បន្លឺ​ភ្លេង​យ៉ាង​ពីរោះ ចូរ​ច្រៀង​បទ​ជា​ច្រើន ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​នឹក​ចាំ​អ្នក​វិញ។ ហើយ​បន្ទាប់​ពី​ចប់​ចិតសិប​ឆ្នាំ ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​យាង​មក​ទត​ទីរ៉ុស ហើយ​នាង​នឹង​វិល​ទៅ​រក​ថ្លៃ​ឈ្នួល​របស់​នាង​វិញ ហើយ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជា​មួយ​នឹង​នគរ​ទាំង​អស់​នៃ​ពិភព​លោក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ផែនដី។ អេសាយ 23:15–17។

ប្រវត្តិសាស្ត្រពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក៏ជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃពេលដែលស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុសត្រូវបានភ្លេច ដូចដែលបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុង អេសាយា ២៣ ដែលបង្ហាញរយៈពេលនោះថាជា «ចិតសិបឆ្នាំ» ហើយថាជា «ថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ»។ ចាប់ពី នេប៊ូក្នេសារ ដល់ បែលសាសារ នគរដំបូងនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរបានសោយរាជ្យ ដូច្នេះហើយបានក្លាយជារូបសញ្ញាជាមុននៃនគរទីប្រាំមួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ ដែលបានចាប់ផ្តើមដូចជាកូនចៀម ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតបាននិយាយដូចជានាគ។ នេប៊ូក្នេសារ តំណាងឲ្យអ្នកដើរតាមកូនចៀម ហើយ បែលសាសារ តំណាងឲ្យអ្នកដើរតាមនាគ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីឆ្នាំ 1798 រហូតដល់ក្រឹត្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក៏ជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទេវតាទាំងបីក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 14 ផងដែរ ដោយចាប់ផ្តើមពីការកែទម្រង់របស់ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍ ហើយបញ្ចប់ដោយការកែទម្រង់របស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ សាររបស់ទេវតាទាំងបី គឺជាសារអំពីម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះ។ ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍បានប្រកាសព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងការបើកនៃការជំនុំជម្រះ ហើយមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ប្រកាសព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងការបិទពេលសាកល្បង។

ព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទនៃពេលវេលាព្រះគុណ ត្រូវបានបង្ហាញតាមបន្ទាត់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៃព្យាករណ៍ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះកើតឡើងជាចម្បងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយខទីសែសិប នៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១១។ ព្រឹត្តិការណ៍នៃខទីសែសិប បញ្ចប់នៅច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដូច្នេះ ព្រឹត្តិការណ៍នៃការប្រមូលចូលចុងក្រោយនៃកូនចៀមឯទៀតរបស់ព្រះ ដែលនៅតែស្ថិតក្នុងបាប៊ីឡូន មិនត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខទីសែសិបនោះទេ; ទោះយ៉ាងណា វិបត្តិដែលនៅពេលនោះប្រឈមមុខនឹងពិភពលោក ទើបតែបានបញ្ចប់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះតំណាងឲ្យការជំនុំជម្រះលើសហរដ្ឋអាមេរិក និងការបរិសុទ្ធសម្អាតក្រុមជំនុំរបស់ព្រះ មុនពេលដែលក្រុមជំនុំនោះត្រូវបានលើកឡើងជាទង់សញ្ញា។

ព្រឹត្តិការណ៍ខាងក្នុង​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ការបិទបញ្ចប់​ពេលសាកល្បង កំណត់អត្តសញ្ញាណ​កិច្ចការរបស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ជា​សម្ដេចសង្ឃ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់ ក្នុង​ការ​បញ្ចប់​អាថ៌កំបាំង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ ព្រឹត្តិការណ៍​ខាងក្រៅ​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​តួនាទី​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុង​ការ​ស្ដារ​អំណាច​ឡើងវិញ​ដល់​អំណាច​សម្តេចប៉ាប។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំងមូល​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុង​នាម​ជា​នគរ​ទីប្រាំមួយ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំងមូល​របស់​ឡាវឌីសេ កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ខ​ទី​សែសិប។

បន្ទាត់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៅក្នុងខទីសែសិប ត្រូវបានតំណាងដោយស្នែងពីររបស់សត្វសាហាវពីផែនដី។ ស្នែងនៃលទ្ធិសាធារណរដ្ឋនិយម គឺជាបន្ទាត់ខាងក្រៅ ហើយស្នែងនៃលទ្ធិប្រូតេស្តង់ គឺជាបន្ទាត់ខាងក្នុង។ បន្ទាត់ទាំងពីរនេះមានស្ថិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីប្រាំមួយ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរទីប្រាំមួយ ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះត្រូវបាននាំមកលើទាំងស្នែងប្រូតេស្តង់ និងស្នែងសាធារណរដ្ឋនិយម។ សារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ដែលទាក់ទងនឹងការបិទទ្វារព្រះគុណ គឺជាសារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបាននាំមកលើសហរដ្ឋអាមេរិក ខណៈដែលវាបំពេញពែងនៃពេលវេលាសាកល្បងរបស់វា។ សារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ដែលទាក់ទងនឹងការបិទទ្វារព្រះគុណ ក៏ជាសារដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ដែលត្រូវបាននាំមកលើសាសនាចក្រអាឌវែនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ ខណៈដែលវាបំពេញពែងនៃពេលវេលាសាកល្បងរបស់វា។

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ខទី​សែសិប មាន​បី​ដង​ដែល​ព្រះគម្ពីរ​ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា ហើយ​រាល់​បី​ដង​នោះ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​បន្ទាត់​ខាង​ក្នុង និង​បន្ទាត់​ខាង​ក្រៅ ដែល​បង្ហាញ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាក់ទង​នឹង​ការ​បិទ​ពេល​សាកល្បង។ រាល់​សញ្ញាសម្គាល់​ព្យាករណ៍​ទាំង​បី​នីមួយៗ ត្រូវ​បាន​នាំមុខ​ដោយ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង»។ ដូច្នេះ ខទី​សែសិប​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ពី​ឆ្នាំ 1798 រហូត​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ហើយ​សញ្ញាសម្គាល់​ព្យាករណ៍​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នោះ គឺ​ជា «ព្រឹត្តិការណ៍​ទាក់ទង​នឹង​ការ​បិទ​ពេល​សាកល្បង»។ នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ខទី​សែសិប បន្ទាត់​ខាង​ក្នុង​តំណាង​ឲ្យ​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី Philadelphia ទៅ Laodicea នៅ​ដើម​ដំបូង និង​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី Laodicea ទៅ Philadelphia នៅ​ចុង​បញ្ចប់។ ការ​ចាប់ផ្ដើម​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ចលនា​កំណែទម្រង់​មួយ ដូច​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​អំពី​ស្ត្រី​ក្រមុំ​ដប់​នាក់ ដែល​ជា​គំរូ​នៃ​ចលនា​កំណែទម្រង់​មួយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​ផង​ដែរ ដែល​ក៏​បាន​បំពេញ​ពាក្យប្រៀបប្រដូច​នោះ​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​តាម​អក្សរ។

ចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍នៃភីឡាដែលភា បានចាប់ផ្តើមឡើងជាមួយនឹងការសម្រេចនៃ “ប្រាំពីរដង” ក្នុង លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ នៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មកមានការសម្រេចមួយទៀតនៃ “ប្រាំពីរដង” នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ យ៉ាងហោចណាស់ត្រឹមឆ្នាំ 1856 ទាំង James White និង Sister White បានកំណត់អត្តសញ្ញាណចលនានោះថាស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពឡៅឌីសេ។ នៅឆ្នាំដដែល នោះ ពន្លឺថ្មីអំពី “ប្រាំពីរដង” ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងការបោះពុម្ពផ្លូវការរបស់ពួកជំនុំ ដែលមិនដែលត្រូវបានបញ្ចប់ឡើយ។ “ប្រាំពីរដង” បានសម្រេចនៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់ពីនោះ William Miller បានរកឃើញ “ការចាប់ផ្តើមនៃខ្សែសង្វាក់នៃសេចក្តីពិត” ដូចដែល Sister White បានហៅវា ហើយការចាប់ផ្តើមនៃខ្សែសង្វាក់នៃសេចក្តីពិតនោះគឺ “ប្រាំពីរដង”។ ឆ្នាំ 1798 គឺជាការសម្រេចនៃ “ប្រាំពីរដង” បន្ទាប់ពីនោះ Miller បានធ្វើការរកឃើញមូលដ្ឋានរបស់គាត់អំពី “ប្រាំពីរដង” ខណៈដែលសៀវភៅ ដានីយ៉ែល ត្រូវបានបើកត្រា។ បន្ទាប់មក ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 បានកត់សម្គាល់ការសម្រេចមួយទៀតនៃ “ប្រាំពីរដង” ដែលបន្ទាប់មកត្រូវបានតាមដោយការផ្លាស់ប្តូរមួយនៅក្នុងចលនា ពី ភីឡាដែលភា ទៅកាន់ ឡៅឌីសេ នៅក្នុងឆ្នាំដដែល ដែលពន្លឺថ្មីលើ “ប្រាំពីរដង” ត្រូវបានទុកឲ្យមិនទាន់បញ្ចប់។ នៅឆ្នាំ 1863 អ្វីដែលធ្លាប់ជាចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍នៃភីឡាដែលភារហូតដល់ឆ្នាំ 1856 ពេលវាបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍នៃឡៅឌីសេ បានក្លាយទៅជាពួកជំនុំដែលបានចុះបញ្ជីស្របច្បាប់ មួយ ដោយភាគច្រើននៅក្រោមមូលហេតុ និងសម្ពាធនៃសង្គ្រាមស៊ីវិល និងដើម្បីការពារយុវជនរបស់ពួកជំនុំ។ ចលនានោះបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1863 នៅពេលវាក្លាយទៅជាពួកជំនុំ។ ប្រាំពីរឆ្នាំមុននោះ គឺនៅឆ្នាំ 1856 ឡៅឌីសេបានទុកមួយឡែកសារនៃពន្លឺថ្មីលើប្រធានបទដដែលបំផុត ដែលជាការរកឃើញព្យាករណ៍ដំបូងរបស់ William Miller។

ចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍ និងពន្លឺដែលត្រូវបានហៅថា «ការចាប់ផ្តើមនៃខ្សែសង្វាក់សេចក្ដីពិត» គឺពន្លឺអំពី «ប្រាំពីរដង» ត្រូវបានបើកបង្ហាញដល់ថ្នាក់ដឹកនាំនៃចលនាឡាវឌីសេ ដែលបន្តិចម្តងៗបានដាក់ចោលបំណងប្រាថ្នាក្នុងការរក្សា «ប្រាំពីរដង» ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃប្រាំពីរឆ្នាំ («ប្រាំពីរដង») ក្នុងឆ្នាំ 1863 តារាងថ្មីមួយ និងសារព្យាករណ៍មួយត្រូវបានផលិតឡើងដោយគ្មានការយោងណាមួយទៅកាន់ «ប្រាំពីរដង»។

នៅឆ្នាំ 1863 ការបញ្ចប់នៃព្រះបន្ទូលទំនាយរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំរបស់អេសាយ បានបញ្ចប់ត្រង់កន្លែងដែលវាបានចាប់ផ្ដើម គឺដោយសង្គ្រាមស៊ីវិលមួយរវាងភាគខាងជើង និងភាគខាងត្បូង។ បញ្ហាទាសភាពនៅឆ្នាំ 1863 បានត្រូវបានជារូបសញ្ញាជាមុនដោយការនាំអាណាចក្រទាំងខាងជើង និងខាងត្បូងទៅជាចំណាកស្រុក ក្នុងការបំពេញនូវ “ប្រាំពីរដង” ហើយទាសភាពដែលអ៊ីស្រាអែលត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងនោះ បានតំណាងយ៉ាងសមស្របដល់បញ្ហាទាសភាពនៅចុងបញ្ចប់។ ឆ្នាំ 1863 តំណាងឲ្យទីបញ្ចប់នៃរចនាសម្ព័ន្ធទំនាយដែលផ្អែកលើព្រះបន្ទូលទំនាយរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំរបស់អេសាយ។

> ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ ការនោះ​នឹង​មិន​ឈរ​នៅ​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​កើត​មាន​ដែរ។ ដ្បិត​ក្បាល​នៃ​ស៊ីរី​គឺ​ក្រុង​ដាម៉ាស ហើយ​ក្បាល​នៃ​ដាម៉ាស​គឺ រេស៊ីន; ហើយ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ហុកសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ អេប្រាអិម​នឹង​ត្រូវ​បំបាក់ ដល់​ថ្នាក់​មិន​ជា​ប្រជាជន​មួយ​ទៀត​ឡើយ។ ហើយ​ក្បាល​នៃ​អេប្រាអិម​គឺ​សាម៉ារី ហើយ​ក្បាល​នៃ​សាម៉ារី​គឺ​កូន​របស់​រេម៉ាលា។ បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ជឿ​ទេ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពិត​ជា​នឹង​មិន​បាន​តាំង​ឲ្យ​មាំមួន​ឡើយ។ អេសាយ 7:7–9។

នៅពេលដែលយល់ព្រះបន្ទូលទំនាយនេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ទំនាយនេះដែលចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. កំណត់សញ្ញាសម្គាល់បីនៅក្នុងរយៈពេលហុកសិបប្រាំឆ្នាំ។ សញ្ញាសម្គាល់ពីរនៃសញ្ញាសម្គាល់ទាំងនោះកំណត់ចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំនៃការជាប់ឃុំ និងទាសភាព សម្រាប់ទាំងនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងរបស់អ៊ីស្រាអែល។ នៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. នគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងកំពុងពាក់ព័ន្ធក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវិលមួយ ហើយកុលសម្ព័ន្ធដប់ខាងជើងបានបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពជាមួយស៊ីរី ដើម្បីឈ្លានពាននគរខាងត្បូង គឺយូដា។ ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 723 មុន គ.ស. កុលសម្ព័ន្ធដប់ខាងជើងត្រូវបាននាំទៅជាទាសករដោយជនអាស្ស៊ីរី។ សែសិបប្រាំមួយឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. ជនអាស្ស៊ីរីបានចាប់ម៉ាណាសេ ហើយនាំគាត់ទៅបាប៊ីឡូន។ ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 723 មុន គ.ស. មកដល់ឆ្នាំ 1798 គឺជាពេលវេលានៃចុងបញ្ចប់ និងជាការចាប់ផ្ដើមនៃខទីសែសិប។ សែសិបប្រាំមួយឆ្នាំក្រោយមក “ប្រាំពីរដង” ដែលប្រឆាំងនឹងនគរខាងត្បូង ហើយបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 677 មុន គ.ស. បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។ ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ 1863 លក្ខណៈព្យាករណ៍នៃឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. ត្រូវបានបង្ហាញឡើងតាមអក្សរពិតៗ។ សង្គ្រាមស៊ីវិលរវាងនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូងកំពុងប្រព្រឹត្តទៅនៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. និងឆ្នាំ 1863។ នៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. ការព្យាករណ៍ដែលអេសាយបានផ្តល់ដល់ស្តេចអាហាសដ៏អាក្រក់ គឺទាក់ទងនឹងទាសភាពដែលជិតមកដល់លើទាំងនគរខាងជើង និងនគរខាងត្បូង ហើយនៅឆ្នាំ 1863 ដែលជាចំណុចកណ្ដាលពិតប្រាកដនៃសង្គ្រាមស៊ីវិល ប្រធានាធិបតីលីនខុនបានប្រកាសសេចក្តីប្រកាសរំដោះ ដោយចាប់ផ្ដើមដំណើរការបញ្ចប់ទាសភាព។ ការព្រមានដែលបានផ្ដល់ដល់ស្តេចអាហាសដ៏អាក្រក់នៅឆ្នាំ 742 មុន គ.ស. ត្រូវបានផ្ដល់នៅក្នុងទឹកដីរុងរឿងតាមអក្សរពិត ដែលជានិមិត្តរូបនៃសារដែលលីនខុនបានផ្ដល់នៅក្នុងទឹកដីរុងរឿងខាងវិញ្ញាណ។

ប្រាំពីរឆ្នាំ​បន្ទាប់​ពី​សារនៃ “ប្រាំពីរដង” ដោយ Hiram Edson ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​នៅ​ឆ្នាំ 1856 និកាយ Adventism បាន​បង្កើត​តារាង​ឆ្នាំ 1863 ដែល​បាន​ដក​ចេញ​នូវ​គោលលទ្ធិ Millerite អំពី​ប្រាំពីរដង ដូច្នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​សំណួរ​ចំពោះ​អត្ថបទ​ជា​ច្រើន​សន្ធឹកសន្ធាប់​ដែល Ellen White បង្រៀន​ថា យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​សារ​របស់​ពួក Millerite ឡើង​វិញ ហើយ​ក៏​ថា យើង​ត្រូវ​ការពារ​មិន​ឲ្យ​សារ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​វាយប្រហារ​ផង​ដែរ។ នៅ​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ ពួកគេ​បាន​ក្លាយ​ជា​ព្រះវិហារ​ដែល​បាន​ចុះ​បញ្ជី​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់។ នៅ​មាន​អ្វីៗ​ទៀត​ដែល​អាច​សរសេរ​អំពី​ឆ្នាំ 1863 និង​ន័យ​បែប​ទំនាយ​របស់​វា ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​កត់សម្គាល់​នៅ​ទីនេះ គឺ​ថា មាន​សាក្សី​ជា​ច្រើន ទាំង​ខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ ដែល​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​ការ​បះបោរ​នៃ​ឆ្នាំ 1863 មិន​ថា​ជា​ការ​បះបោរ​ខាង​ក្រៅ​ជាមួយ​រដ្ឋ​ភាគ​ខាង​ត្បូង ឬ​ការ​បះបោរ​ខាង​ក្នុង​ជាមួយ​នឹង​ការ​បដិសេធ​សេចក្តី​ពិត​មូលដ្ឋាន​ដំបូង​នោះ​ទេ។ ឆ្នាំ 1863 គឺ​ជា​ព្រឹត្តិការណ៍​មួយ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ខ​ទី​សែសិប ដែល​តំណាង​ឲ្យ​សញ្ញា​សម្គាល់​មួយ​ដែល​បង្កើត​ជា “ព្រឹត្តិការណ៍​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​បិទ​ទ្វារ​នៃ​ពេល​សាកល្បង”។

ឆ្នាំ​១៨៦៣ ស្របតាមការចាប់ផ្តើមនៃសែសិបឆ្នាំក្នុងទីរហោស្ថានសម្រាប់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​តាមន័យអក្សរ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសែសិបឆ្នាំ​នោះ យ៉ូស្វេ​បានដឹកនាំ​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ​ចូលទៅក្នុង​ទឹកដី​សន្យា ហើយពួកគេ​បានបំផ្លាញ​ក្រុងយេរីខូ ហើយបានប្រកាស​បណ្តាសា​លើ​អ្នកណាក៏ដោយ​ដែលនឹងសង់​ក្រុងយេរីខូ​ឡើងវិញ។ ក្នុងឆ្នាំ​១៨៦៣ ភាពជាអ្នកដឹកនាំ​នៃ​អាដវិនទីសម៍​ឡាវឌីសេ បានសង់​យេរីខូ​ឡើងវិញ។ ឆ្នាំ​១៨៦៣ ត្រូវបានតំណាង​ទាំងនៅ​ការចាប់ផ្តើម និង​ការបញ្ចប់​នៃសែសិបឆ្នាំ​ក្នុងទីរហោស្ថាន។ ឆ្នាំ​១៨៦៣ ជា​សញ្ញាសម្គាល់​ព្យាករណ៍​មួយ ដែលភ្ជាប់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​បន្ទាត់​ខាងក្រៅ និង​បន្ទាត់​ខាងក្នុង​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខទី​សែសិប​ចូលគ្នា។ មាន​ព្រះវិហារ​ទីប្រាំពីរ គឺ «ព្រះវិហារ​មួយ​ដែលត្រូវបានជំនុំជម្រះ» ដូចដែល​ពាក្យ «ឡាវឌីសេ» មានន័យ ដោយកំពុងចូលទៅក្នុង​រយៈពេល​មួយ ដែលត្រូវបានតំណាង​ដោយ​មនុស្សមួយ​ជំនាន់​ទាំងមូល​ស្លាប់​នៅក្នុង​ទីរហោស្ថាន។ នៅ​ចំណុច​ដដែល​នោះ ប្រធានាធិបតី​សាធារណរដ្ឋ​ដំបូង​កំពុងចាប់ផ្តើម​កិច្ចការ​នៃ​ការ​ដោះលែង​ទាសករ ដូច្នេះហើយ​បានធ្វើជានិមិត្តរូប​ដល់​ប្រធានាធិបតី​សាធារណរដ្ឋ​ចុងក្រោយៗ ដែលនឹងអនុវត្ត​ច្បាប់​អាជ្ញាសឹក ក្នុងអំឡុងពេល​វិបត្តិ​មួយ ដែលនាំទៅដល់​អ្វីដែល​ការបំភ្លឺ​ដ៏ទេវភាព​ហៅថា «ការបំផ្លាញ​ជាតិ»។

នៅក្នុងសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្តើម សញ្ញាសម្គាល់នៃចុងបញ្ចប់ត្រូវបានតំណាង ហើយព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបិទបញ្ចប់នៃការជំនុំជម្រះ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុនដោយព្រឹត្តិការណ៍ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបើកនៃការជំនុំជម្រះ។ ការបះបោរនៅកាដែស ក្នុងការបដិសេធសាររបស់យ៉ូស្វេ និងកាលេប នៅដើមសែសិបឆ្នាំ បានបង្ហាញជាគំរូទុកជាមុននូវការបះបោររបស់ម៉ូសេ ក្នុងការវាយថ្មដា នៅកាដែស នៅចុងសែសិបឆ្នាំ។ ឆ្នាំ 1863 កំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ជាកន្លែងដែលឡាវឌីសេត្រូវបានខ្ទាតចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយជាកន្លែងដែលបុរសចាស់ទុំម្ភៃប្រាំនាក់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមកំពុងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ ក្នុងអេសេគាល ជំពូក 8 ហើយជាកន្លែងដែលស៊ីឡូត្រូវបានធ្វើឲ្យកើតឡើងម្តងទៀតលើអ្នកដែលទុកចិត្តលើពាក្យកុហកថា «ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺយើងនេះហើយ»។

យើង​នឹង​បន្ត​ការ​សិក្សា​អំពី​ប៉ានីម នៅក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

Back to Articles