Article

# សៀវភៅដានីយ៉ែល - លេខ សាមសិបពីរ

ពីសិង្ហទៅកាន់ការបោកបញ្ឆោត៖ ការពិនិត្យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពី ដានីយ៉ែល ៦ និងពាក្យទំនាយអំពីគ្រាចុងក្រោយ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

ដានីយ៉ែល​ជំពូក​ទី​ប្រាំមួយ គឺ​ជា​បន្ទាត់​ទី​បី​ក្នុង​ជំពូក​ទាំង​ប្រាំមួយ​ដំបូង​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​ដានីយ៉ែល ដែល​បង្ហាញ​ដោយ​ផ្ទាល់​នូវ​គំរូ​មួយ​នៃ​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​បី រូបសំណាក​មាស​របស់​នេប៊ូក្នេសារ និង​បុរស​សុចរិត​ទាំង​បី តំណាង​ឲ្យ​ទង់សញ្ញា​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង ហើយ​ពិភពលោក​ទាំងមូល​បាន​ឃើញ។

> បន្ទាប់មក ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសារ បានចាត់ឱ្យប្រមូលមេដឹកនាំ ទេសាភិបាល អភិបាល មន្ត្រីតុលាការ ហេរញ្ញិក អ្នកប្រឹក្សា មេប៉ូលិស និងអធិបតីទាំងអស់នៃខេត្តទាំងប៉ុន្មាន ឲ្យមកចូលរួមពិធីឧទ្ទិសរូបសំណាកដែលព្រះបាទនេប៊ូក្នេសារ បានតាំងឡើង។ ដានីយ៉ែល ៣៖២។

នៅក្នុងជំពូកទីបី បុរសសុចរិតទាំងបីបានបដិសេធមិនក្រាបថ្វាយបង្គំឡើយ ហើយការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេបាននាំឲ្យការបៀតបៀនដោយឡភ្លើងមកលើពួកគេ ខណៈដែលដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំមួយ បានក្រាបអធិស្ឋានបីដងក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់បាននាំឲ្យការបៀតបៀនដោយរូងតោមកលើគាត់។ បន្ទាត់លើបន្ទាត់ ពួកគេតំណាងឲ្យការបៀតបៀនដោយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក្នុងនាមជាការសម្រេចចិត្តខាងការថ្វាយបង្គំ ដែលក្នុងករណីទាំងពីរ នោះបានត្រូវកំណត់រួចជាស្រេចដោយពួកស្មោះត្រង់។ អ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយការរួមបញ្ចូលគ្នានៃបី និង មួយ ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃមួយរយសែសិបបួនពាន់នាក់ បានតាំងខ្លួនយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងសេចក្តីពិត មុនពេលការរញ្ជួយដោយការបៀតបៀនមកដល់។

> ទេវតាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរបដិសេធខ្លួនឯង; អ្នកទាំងឡាយត្រូវតែបោះជំហានឲ្យរហ័ស»។ ក្នុងចំណោមយើងខ្លះ មានពេលវេលាដើម្បីទទួលសេចក្ដីពិត និងដើម្បីឈានទៅមុខមួយជំហានម្តងៗ ហើយគ្រប់ជំហានដែលយើងបានបោះ បានផ្តល់កម្លាំងដល់យើងសម្រាប់បោះជំហានបន្ទាប់។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពេលវេលាជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ ហើយអ្វីដែលយើងបានរៀនអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ពួកគេនឹងត្រូវរៀនក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេក៏នឹងត្រូវលះបង់អ្វីជាច្រើនដែលបានរៀនខុស និងត្រូវរៀនឡើងវិញអ្វីជាច្រើនផងដែរ។ អស់អ្នកដែលមិនព្រមទទួលសញ្ញារបស់សត្វសាហាវ និងរូបរបស់វា នៅពេលក្រឹត្យនោះត្រូវបានប្រកាសចេញទៅ ត្រូវតែមានការសម្រេចចិត្តឥឡូវនេះ ដើម្បីនិយាយថា៖ ទេ យើងមិនគោរពតាមស្ថាប័នរបស់សត្វសាហាវឡើយ»។ Early Writings, 68.

នៅក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំ ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​កំពុង​និយាយ​អំពី​ទីបញ្ចប់​នៃ​សត្វ​រាហុ​ដី និង​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ដោយ​សត្រូវ​ដែល​បាន​ចូល​មក​តាម​ជញ្ជាំង។

> នៅ​យប់​នោះ បេលសាសារ ស្តេច​នៃ​ពួក​ខាល់ដេ ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ ហើយ​ដារីយុស ជា​មេឌី បាន​ទទួល​នគរ​នោះ កាល​មាន​អាយុ​ប្រហែល ហុកសិបពីរ ឆ្នាំ។ ដានីយ៉ែល ៥:៣០, ៣១។

ក្នុង​ជំពូក​ទី​៦ ការបោះ​ត្រា​លើ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​តាម​រយៈ​ការ​ដាក់​ត្រា​របស់​ស្តេច​លើ​រូង​សត្វ​តោ។

> យកថ្មមួយមកបិទលើមាត់រូងនោះ ហើយស្តេចបានបិទត្រាដោយចិញ្ចៀនត្រារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ និងដោយចិញ្ចៀនត្រារបស់មន្ត្រីធំៗរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីកុំឲ្យការសម្រេចអំពីដានីយ៉ែលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ ដានីយ៉ែល 6:17។

បន្ទាត់ទាំងបី សុទ្ធតែរួមចំណែកដល់លក្ខណៈសម្បត្តិនៃទង់សញ្ញា ដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងពពក ក្នុងអំឡុងម៉ោងនៃការរញ្ជួយផែនដីដ៏ធំ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១។

> ហើយពួកគេបានឮសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងមួយពីស្ថានសួគ៌ ដែលមានព្រះបន្ទូលមកកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរឡើងមកទីនេះ»។ ហើយពួកគេក៏បានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពកមួយ; ហើយពួកសត្រូវរបស់ពួកគេបានឃើញពួកគេ។ នៅម៉ោងដដែលនោះ ក៏មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងធំមួយកើតឡើង ហើយមួយភាគដប់នៃទីក្រុងបានរលំចុះ ហើយក្នុងការរញ្ជួយដីនោះ មនុស្សប្រាំពីរពាន់នាក់ត្រូវបានសម្លាប់៖ ហើយអ្នកដែលនៅសេសសល់បានកើតសេចក្ដីភ័យខ្លាច ហើយបានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះនៃស្ថានសួគ៌។ វិវរណៈ 11:12, 13។

ដានីយ៉ែល ជំពូក​ទី៦ កំណត់សម្គាល់​អំពី​ការ​បោះត្រា​លើ​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ​ជាក់លាក់​ជាង​នេះ​ទៀត វា​កំពុង​និយាយ​អំពី​ការ​ដាក់​ទោស​លើ​សហព័ន្ធ​នៃ «ប្រធាន​ទាំងឡាយ អភិបាល​ទាំងឡាយ និង​មន្ត្រី​ជាន់ខ្ពស់​ទាំងឡាយ ទីប្រឹក្សា​ទាំងឡាយ និង​មេបញ្ជាការ​ទាំងឡាយ» ដែល​បាន​បោកបញ្ឆោត​ស្តេច​ឲ្យ​សម្លាប់​ដានីយ៉ែល។ ការ​បោកបញ្ឆោត​ស្តេច (ជា​និមិត្តរូប​នៃ​រដ្ឋ) គឺ​ជា​ប្រធានបទ​ព្យាករណ៍​ដ៏​សំខាន់​មួយ ដែល​មាន​សាក្សី​ព្យាករណ៍​ជា​ច្រើន។ មិន​ដូច​នេប៊ូក្នេសារ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី៣ ឬ​បែលសាសារ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី៥ ដែល​ទាំង​ពីរ​មិន​បាន​ដឹង​អំពី​ដានីយ៉ែល និង​សាក្សី​ទាំង​បី​រហូត​ដល់​បន្ទាប់​ពី​វិបត្តិ​បាន​មក​ដល់​នោះ​ទេ ការ «លើក​តម្កើង» ដានីយ៉ែល​របស់​ដារីយុស មុន​វិបត្តិ​មក​ដល់ បង្ហាញ​អំពី​បរិបទ​ខុស​គ្នា​មួយ​សម្រាប់​វិបត្តិ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។

ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន «លើកតម្កើង» ឲ្យ​លើស​ពី​ប្រធាន​ទាំង​ពីរ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ហើយ​ប្រធាន​ទាំង​បី​នាក់​នោះ​ស្ថិត​នៅ​លើ​មេដឹកនាំ​មួយ​រយ​ម្ភៃ​នាក់។ ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ផ្ទុយ​ប្រៀបធៀប​ជា​ចម្បង​នឹង​ប្រធាន និង​មេដឹកនាំ​ទាំង​នោះ ហើយ​គាត់​ត្រូវ​បាន​ពេញ​ព្រះទ័យ​លើស​ពី​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ដែល​បង្កើត​ជា​សហព័ន្ធ​នៃ​ការ​បោក​បញ្ឆោត ដែល​តំណាង​ដោយ​លេខ​ប្រាំ (ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ទាំង​ប្រាំ)។

> ដារីយុស​ទ្រង់​ពេញ​ព្រះទ័យ​តែងតាំង​អធិបតី​មួយ​រយ​ម្ភៃ​នាក់​លើ​នគរ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​គ្រប់គ្រង​លើ​នគរ​ទាំងមូល; ហើយ​លើ​ពួកគេ​នោះ​មាន​ប្រធាន​បី​នាក់ ដែល​ដានីយ៉ែល​ជា​អ្នក​ទី​មួយ; ដើម្បី​ឲ្យ​អធិបតី​ទាំងនោះ​រាយការណ៍​ដល់​ពួកគេ ហើយ​ស្តេច​នឹង​មិន​ទទួល​ការ​ខាតបង់​អ្វី​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក ដានីយ៉ែល​នេះ​ត្រូវ​បាន​លើក​តម្កើង​លើស​ប្រធាន​ទាំងនោះ និង​អធិបតី​ទាំងឡាយ ពីព្រោះ​មាន​វិញ្ញាណ​ដ៏​ប្រសើរ​នៅ​ក្នុង​លោក; ហើយ​ស្តេច​ទ្រង់​មាន​ព្រះទ័យ​ចង់​តែងតាំង​លោក​ឲ្យ​ត្រួតត្រា​លើ​នគរ​ទាំងមូល។ នៅ​ពេល​នោះ ប្រធាន​ទាំងឡាយ និង​អធិបតី​ទាំងឡាយ​បាន​ស្វែងរក​ឱកាស​ចោទ​ប្រកាន់​ដានីយ៉ែល​ទាក់ទង​នឹង​កិច្ចការ​នៃ​នគរ; ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​រក​មិន​ឃើញ​ឱកាស​ណា​មួយ ឬ​កំហុស​ណា​មួយ​ឡើយ ពីព្រោះ​លោក​ស្មោះត្រង់ ហើយ​ក៏​មិន​មាន​កំហុស ឬ​កិរិយា​ខុស​ណា​មួយ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​លោក​ដែរ។ បន្ទាប់​មក មនុស្ស​ទាំង​នេះ​បាន​និយាយ​ថា «យើង​នឹង​រក​មិន​ឃើញ​ឱកាស​ណា​មួយ​ប្រឆាំង​នឹង​ដានីយ៉ែល​នេះ​ទេ លុះត្រា​តែ​យើង​រក​វា​ប្រឆាំង​នឹង​លោក​ទាក់ទង​នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក»។ ដានីយ៉ែល ៦:១–៥។

ដារីយុស ត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្ហាញអំពីការបោកបញ្ឆោតមួយ ដែលត្រូវបានអនុវត្តប្រឆាំងនឹងស្តេច ដែលតំណាងឲ្យស្តេចទាំងដប់ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។ ការបោកបញ្ឆោតនោះ រួមចំណែកដល់សេចក្ដីស្អប់ដែលស្តេចទាំងដប់ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) បង្ហាញចំពោះស្រីពេស្យា (សម្តេចប៉ាប) ដែលបណ្តាលឲ្យពួកគេ «ធ្វើឲ្យនាងស្ងាត់ស្ងៀម និងអាក្រាត» ហើយ «ស៊ីសាច់នាង ហើយដុតនាងដោយភ្លើង»។

> ហើយ​ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​នៅ​លើ​សត្វ​នោះ ពួក​នេះ​នឹង​ស្អប់​ស្ត្រី​ពេស្យា ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ស្ងាត់​ជ្រងំ និង​អាក្រាត ហើយ​នឹង​ស៊ី​សាច់​នាង ហើយ​ដុត​នាង​ដោយ​ភ្លើង។ ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ ឲ្យ​បំពេញ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឲ្យ​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា និង​ប្រគល់​នគរ​របស់​ខ្លួន​ដល់​សត្វ​នោះ ដរាប​ដល់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​សម្រេច។ រីឯ​ស្ត្រី​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ គឺ​ជា​ក្រុង​ធំ​នោះ ដែល​សោយរាជ្យ​លើ​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី។ វិវរណៈ 17:16–18

អង្គការសហប្រជាជាតិ (នគរទីប្រាំពីរ) នឹងបំផ្លាញអាណាចក្រប៉ាប ទោះបីជាពួកគេទើបតែបានប្រគល់នគររបស់ខ្លួនឲ្យនាងក៏ដោយ ពីព្រោះពួកគេសោយរាជ្យត្រឹមតែ «មួយរយៈខ្លី» ប៉ុណ្ណោះ។

> ហើយ​មាន​ស្តេច​ប្រាំពីរ​អង្គ៖ ប្រាំ​អង្គ​បាន​ដួល​រលំ​ទៅ​ហើយ មួយ​អង្គ​កំពុង​មាន​នៅឡើយ ហើយ​មួយ​អង្គ​ទៀត​មិន​ទាន់​មក​នៅ​ឡើយ​ទេ; ហើយ​កាលណា​ទ្រង់​យាង​មក ទ្រង់​ត្រូវ​បន្ត​នៅ​មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី។ វិវរណៈ 17:10

នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់ នគរទីប្រាំមួយនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺសត្វពីផែនដីនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៣ (សហរដ្ឋអាមេរិក) ទើបតែបានបញ្ចប់ការគ្រប់គ្រងរបស់វា ក្នុងអំឡុងពេលចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូបនោះ ដែលក្នុងនោះ នគរទីប្រាំនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺសត្វពីសមុទ្រនៃ វិវរណៈ ជំពូក ១៣ (អំណាចប៉ាប) ត្រូវបានគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនិមិត្តរូបនោះនៃ អេសាយ ជំពូក ២៣។

> ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើងថា ក្រុងទីរ៉ុសនឹងត្រូវគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ តាមចំនួនថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ; បន្ទាប់ពីចុងបញ្ចប់នៃចិតសិបឆ្នាំ ក្រុងទីរ៉ុសនឹងច្រៀងដូចជាស្ត្រីពេស្យា។ ចូរយកពិណមួយ ដើរជុំវិញទីក្រុង ឱ​ស្ត្រីពេស្យាដែលត្រូវគេបំភ្លេចអើយ; ចូរបន្លឺបទភ្លេងឲ្យពីរោះ ចូរច្រៀងបទជាច្រើន ដើម្បីឲ្យគេចាំនាងឡើងវិញ។ ហើយបន្ទាប់ពីចុងបញ្ចប់នៃចិតសិបឆ្នាំ នឹងកើតមានឡើងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកទតក្រុងទីរ៉ុស ហើយនាងនឹងត្រឡប់ទៅរកឈ្នួលរបស់នាងវិញ និងនឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយនគរទាំងអស់នៃលោកិយនៅលើផ្ទៃផែនដី។ អេសាយ 23:15–17។

នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចូលជាធរមាន នគរទីប្រាំពីរនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ គឺស្តេចទាំងដប់ (អង្គការសហប្រជាជាតិ) ចាប់ផ្តើមគ្រងរាជ្យ ប៉ុន្តែមានតែក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ ព្រោះស្តេចមេនៃស្តេចទាំងដប់នោះ ក៏ចាប់ផ្តើមការងាររបស់ខ្លួនក្នុងការបង្ខំឲ្យពិភពលោកទាំងមូលសម្របខ្លួនស្ថិតនៅក្រោមរចនាសម្ព័ន្ធរបស់សត្វសាហាវ ដែលជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ហើយត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបថា ជារូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត​កំពុង​ឡើង​ពី​ផែនដី​មក; វា​មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​ជា​កូន​ចៀម ប៉ុន្តែ​វា​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ។ វា​ប្រើ​អំណាច​ទាំងអស់​របស់​សត្វ​ទីមួយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​វា ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ផែនដី និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី​ថ្វាយ​បង្គំ​សត្វ​ទីមួយ ដែល​របួស​ដ៏​ស្លាប់​របស់​វា​បាន​ជា​សះស្បើយ។ វា​ក៏​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ធំ ដល់​ថ្នាក់​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក​លើ​ផែនដី នៅ​ចំពោះ​មុខ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ ហើយ​បញ្ឆោត​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី ដោយសារ​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំងនោះ ដែល​វា​មាន​អំណាច​ធ្វើ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​សត្វ​នោះ; ដោយ​ប្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី ឲ្យ​ធ្វើ​រូប​សំណាក​មួយ​សម្រាប់​សត្វ​នោះ ដែល​បាន​របួស​ដោយ​ដាវ ហើយ​នៅ​រស់។ វិវរណៈ 13:11–14។

ធាតុសំខាន់មួយនៃនិមិត្តរូបរបស់សត្វពីផែនដី (សហរដ្ឋអាមេរិក) ដែលចាប់ផ្តើមដូចជាកូនចៀម ហើយបញ្ចប់ដោយនិយាយដូចជានាគ គឺការនិយាយរបស់វា។ ក្នុងន័យព្យាករណ៍ ការនិយាយបញ្ជាក់អំពីសកម្មភាពរបស់អាជ្ញាធរនីតិប្បញ្ញត្តិ និងអាជ្ញាធរតុលាការ។

> «ការនិយាយរបស់ជាតិនោះ គឺជាសកម្មភាពរបស់អាជ្ញាធរនីតិប្បញ្ញត្តិ និងអាជ្ញាធរតុលាការរបស់វា»។ The Great Controversy, 443.

នៅពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបាននិយាយជាលើកដំបូងដូចជាកូនចៀម នោះវាបានបង្កើតរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ដូច្នេះបានបង្កើតដែនដីជាជម្រកសុវត្ថិភាពមួយសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលកំពុងរត់គេចពីការបៀតបៀនរបស់សម្តេចប៉ាប និងស្តេចទាំងឡាយនៃអឺរ៉ុប។

> ដីបានជួយស្ត្រីនោះ ហើយដីបានបើកមាត់របស់វា ហើយលេបបាត់ទឹកជំនន់ដែលនាគបានបញ្ចេញចេញពីមាត់របស់វា។ វិវរណៈ 12:16។

នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប នោះ​សត្វ​ពី​ផែនដី​និយាយ​ម្ដង​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​នោះ​វា​និយាយ​ដូច​ជា​នាគ ខណៈ​ដែល​វា​បង្ខំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ថ្វាយបង្គំ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដែល​ជា​សញ្ញា​នៃ​អំណាច​របស់​សម្តេច​ប៉ាប។ នៅ​ពេល​ដែល​សញ្ញា​នៃ​អំណាច​របស់​សម្តេច​ប៉ាប​ត្រូវ​បាន​បង្ខំ​អនុវត្ត នោះ​អំណាច​សម្តេច​ប៉ាប​ត្រូវ​បាន​នឹក​ចាំ​ឡើង​វិញ ហើយ​នាង​ក៏​ត្រូវ​បាន​នឹក​ចាំ​ផង​ដែរ នៅ​ពេល​ដែល​បញ្ញត្តិ​ដែល​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​បំភ្លេច​ជា​ដាច់ខាត ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខុស​ច្បាប់​ក្នុង​ការ​គោរព​តាម។

> ចូរចងចាំថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីរក្សាវាឲ្យបរិសុទ្ធ។ ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវខិតខំធ្វើការ ហើយបំពេញកិច្ចការទាំងអស់របស់អ្នក៖ ប៉ុន្តែថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃអ្នក៖ នៅថ្ងៃនោះ អ្នកមិនត្រូវធ្វើការណាមួយឡើយ ទាំងអ្នក ទាំងកូនប្រុសរបស់អ្នក ទាំងកូនស្រីរបស់អ្នក ទាំងអ្នកបម្រើប្រុសរបស់អ្នក ទាំងអ្នកបម្រើស្រីរបស់អ្នក ទាំងសត្វពាហនៈរបស់អ្នក ឬជនបរទេសដែលស្នាក់នៅក្នុងទ្វាររបងរបស់អ្នកឡើយ៖ ដ្បិតក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ព្រះយេហូវ៉ាបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី សមុទ្រ និងអ្វីទាំងអស់ដែលនៅក្នុងនោះ ហើយទ្រង់បានសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ៖ ហេតុនេះហើយបានជា ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានពរដល់ថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយញែកវាឲ្យបរិសុទ្ធ។ និក្ខមនំ ២០:៨–១១។

ការបោះបង់ចោលសេចក្ដីជំនឿនៅថ្នាក់ជាតិនោះ បន្ទាប់មកត្រូវបានតាមដោយសេចក្ដីវិនាសនៅថ្នាក់ជាតិ ហើយអំណាចទាំងបីដែលនាំពិភពលោកទៅកាន់អើម៉ាគេដូន ក៏ចាប់ដៃគ្នា។

> «តាមរយៈក្រឹត្យដែលបង្ខំអនុវត្តស្ថាប័នសាសនាអធិរាជប៉ាប ដោយរំលោភលើក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ នោះជាតិសាសន៍របស់យើងនឹងផ្តាច់ខ្លួនចេញពីសេចក្ដីសុចរិតទាំងស្រុង។ នៅពេលដែលព្រូតេស្តង់និយមនឹងលាតដៃរបស់នាងឆ្លងកាត់ជ្រោះដើម្បីចាប់ដៃអំណាចរ៉ូម៉ាំង នៅពេលដែលនាងនឹងលូកឆ្លងកាត់អន្លង់ដ៏ជ្រៅដើម្បីចាប់ដៃជាមួយវិញ្ញាណនិយម នៅពេលដែល ក្រោមឥទ្ធិពលនៃសម្ព័ន្ធភាពបីប្រការនេះ ប្រទេសរបស់យើងនឹងបដិសេធគ្រប់គោលការណ៍ទាំងអស់នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ខ្លួន ក្នុងនាមជារដ្ឋាភិបាលព្រូតេស្តង់ និងសាធារណរដ្ឋ ហើយនឹងរៀបចំការសម្រាប់ការផ្សព្វផ្សាយការក្លែងក្លាយ និងការបំភាន់របស់សាសនាអធិរាជប៉ាប នោះយើងអាចដឹងបានថា ពេលវេលាសម្រាប់ការប្រព្រឹត្តការដ៏អស្ចារ្យរបស់សាតាំងបានមកដល់ហើយ ហើយថាទីបញ្ចប់ក៏នៅជិតហើយ»។ Testimonies, volume 5, 451.

នៅពេលដែល «ប្រូតេស្តង់និយម» (សហរដ្ឋអាមេរិក) «អំណាចរ៉ូម៉ាំង» (វ៉ាទីកង់) និង «វិញ្ញាណនិយម» (អង្គការសហប្រជាជាតិ) ចាប់ដៃគ្នានៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះពួកវាចាប់ផ្តើមដឹកនាំពិភពលោកទៅកាន់អើម៉ាគេដូន ដែលត្រូវបានតំណាងថា ជាដំបូងបង្ខំពិភពលោកឲ្យទទួលស្គាល់សិទ្ធិអំណាចនៃរដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ ដែលរួមមានទាំងសាសនាចក្រ និងរដ្ឋ ហើយសាសនាចក្រកាន់ការគ្រប់គ្រងលើទំនាក់ទំនងនោះ។ អំណាចនៃអព្ភូតហេតុដែលត្រូវបានប្រើដោយសត្វពីផែនដី មិនត្រឹមតែនាំឲ្យមានអំពើសហាយស្មន់របស់ស្ត្រីពេស្យាក្រុងទីរ៉ុសជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្ខំឲ្យមាន «ការនិយាយ» របស់រូបសំណាកនៃសត្វសាហាវដែលមានវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោកផងដែរ។ តាមនិយមន័យទំនាយ នេះមានន័យថា រដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយត្រូវតែមានអង្គនីតិបញ្ញត្តិមួយ (ស្ថិតនៅទីក្រុងញូវយ៉ក) និងអង្គតុលាការមួយ (ស្ថិតនៅទីក្រុងឡាអេ)។

> ហើយវាបោកបញ្ឆោតអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយសារអព្ភូតហេតុទាំងនោះ ដែលវាមានអំណាចធ្វើនៅចំពោះមុខសត្វនោះ ដោយនិយាយទៅកាន់អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី ថាពួកគេគួរតែធ្វើរូបមួយសម្រាប់សត្វនោះ ដែលបានរបួសដោយដាវ ហើយក៏នៅរស់។ ហើយវាមានអំណាចឲ្យជីវិតដល់រូបរបស់សត្វនោះ ដើម្បីឲ្យរូបរបស់សត្វនោះអាចទាំងនិយាយបាន ហើយធ្វើឲ្យអស់អ្នកណាដែលមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបរបស់សត្វនោះ ត្រូវបានសម្លាប់។ ហើយវាបង្ខំមនុស្សទាំងអស់ ទាំងតូចទាំងធំ ទាំងអ្នកមានទាំងអ្នកក្រ ទាំងអ្នកសេរីទាំងអ្នកជាប់បម្រើ ឲ្យទទួលសញ្ញាមួយនៅលើដៃស្តាំរបស់ពួកគេ ឬនៅលើថ្ងាសរបស់ពួកគេ៖ ហើយមិនឲ្យនរណាម្នាក់អាចទិញឬលក់បានឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលមានសញ្ញានោះ ឬឈ្មោះរបស់សត្វនោះ ឬលេខនៃឈ្មោះរបស់វា។ នេះហើយជាប្រាជ្ញា។ អ្នកណាដែលមានយោបល់ឲ្យគណនាលេខរបស់សត្វនោះ ដ្បិតវាជាលេខរបស់មនុស្សម្នាក់; ហើយលេខរបស់វាគឺ ប្រាំមួយរយ ហុកសិបប្រាំមួយ។ វិវរណៈ 13:14–18។

សត្វពីផែនដី (សហរដ្ឋអាមេរិក) នឹងបោកបញ្ឆោតពិភពលោកទាំងមូលឲ្យទទួលយករូបសំណាករបស់សត្វដែលមានទូទាំងពិភពលោក គឺជារូបសំណាកដដែលដែលសហរដ្ឋអាមេរិកបានបង្កើតឡើង ខណៈដែលវាបាននាំឲ្យមាន និងនៅទីបំផុតបានអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដោយបង្ខំ។ បន្ទាប់មក វានឹងប្រគល់អំណាចដល់រដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ ដើម្បីអនុវត្តច្បាប់របស់វា ដោយព្រមានទោសស្លាប់ និង/ឬ ទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ច។ ការបោកបញ្ឆោតដារីយុសស្ដេច គឺជានិមិត្តរូបនៃការបោកបញ្ឆោតរបស់ស្តេចទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយ ពីព្រោះ ខណៈដែលសត្វពីផែនដីចាប់ផ្តើមបង្ខំពិភពលោកឲ្យទទួលយករដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ អាគុយម៉ង់ដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្ខំពិភពលោកឲ្យទទួលយកការរៀបចំនោះ គឺថា អំណាចដែលបានធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាខឹងសម្បារ (អ៊ីស្លាម) ត្រូវតែត្រូវបានប្រឆាំងដោយសង្គ្រាមទូទាំងពិភពលោក។

សហរដ្ឋអាមេរិកបង្ខំឲ្យអនុវត្តសញ្ញានៃអំណាចរបស់សម្តេចប៉ាប ព្រោះការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះបាននាំឲ្យសហរដ្ឋអាមេរិកធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ មុនឈានដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដល់ថ្នាក់ដែលដំណោះស្រាយមួយត្រូវបានលើកឡើងថា ដោយវិលត្រឡប់ទៅរកព្រះនៃសាសនាកាតូលិក នោះការលំបាកខាងសេដ្ឋកិច្ចដែលកំពុងតែកើនឡើងនឹងត្រូវបញ្ចប់។ ប៉ុន្តែនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យមកដល់ សត្រូវដែលបានលួចជ្រៀតចូលមកក្រោមជញ្ជាំងទាប នាំមកនូវការជំនុំជម្រះនៃការវិនាសរលំរបស់ជាតិ។

> «ហើយបន្ទាប់មក អ្នកបោកបញ្ឆោតដ៏ធំនោះ នឹងបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សថា អស់អ្នកដែលបម្រើព្រះកំពុងបង្កឲ្យមានអំពើអាក្រក់ទាំងនេះ។ ក្រុមមនុស្សដែលបានបង្កឲ្យស្ថានសួគ៌មិនពេញព្រះទ័យ នឹងទម្លាក់ទុក្ខលំបាកទាំងអស់របស់ខ្លួនទៅលើអស់អ្នកដែលការគោរពប្រតិបត្តិតាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះរបស់ពួកគេ គឺជាការស្តីបន្ទោសជានិច្ចដល់អ្នករំលងបញ្ញត្តិ។ នឹងមានការប្រកាសថា មនុស្សកំពុងធ្វើឲ្យព្រះទាស់ព្រះទ័យ ដោយការរំលោភថ្ងៃសប្ប័ទថ្ងៃអាទិត្យ; ថា អំពើបាបនេះបាននាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយទាំងឡាយ ដែលនឹងមិនឈប់ឡើយ រហូតទាល់តែការរក្សាថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹង; ហើយថា អស់អ្នកដែលលើកបង្ហាញការទាមទារនៃបញ្ញត្តិទីបួន ដោយហេតុនេះបំផ្លាញការគោរពចំពោះថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាអ្នកបង្កការរំខានដល់ប្រជាជន ដោយរារាំងការវិលត្រឡប់របស់ពួកគេទៅរកព្រះគុណរបស់ព្រះ និងសេចក្តីចម្រើនរុងរឿងខាងលោកិយ។ ដូច្នេះ ការចោទប្រកាន់ដែលបានលើកឡើងតាំងពីបុរាណប្រឆាំងនឹងអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ នឹងត្រូវបានលើកឡើងម្តងទៀត ដោយផ្អែកលើមូលហេតុដែលហាក់ដូចបានបង្កើតឡើងយ៉ាងដូចគ្នា៖ «ហើយកាលអហាប់បានឃើញអេលីយ៉ា អហាប់ក៏និយាយទៅកាន់គាត់ថា តើអ្នកជាអ្នកដែលបង្កការរំខានដល់អ៊ីស្រាអែលឬ? ហើយគាត់ឆ្លើយថា ខ្ញុំមិនបានបង្កការរំខានដល់អ៊ីស្រាអែលទេ ប៉ុន្តែគឺអ្នក និងវង្សត្រកូលឪពុករបស់អ្នកវិញ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានបោះបង់ចោលបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយអ្នកបានដើរតាមព្រះបាអាល់ទាំងឡាយ»។ ១ ពង្សាវតារក្សត្រ 18:17, 18។ ខណៈដែលសេចក្តីកំហឹងរបស់ប្រជាជនត្រូវបានបញ្ឆេះឡើងដោយការចោទប្រកាន់ក្លែងក្លាយ ពួកគេនឹងដើរតាមមាគ៌ាមួយចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះ ដែលស្រដៀងគ្នាខ្លាំងណាស់នឹងមាគ៌ាដែលអ៊ីស្រាអែលក្បត់ជំនឿបានប្រព្រឹត្តចំពោះអេលីយ៉ា»។ The Great Controversy, 590.

នៅក្នុង «ម៉ោង» នៃ «ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ» នៃ វិវរណៈ ជំពូកទីដប់មួយ «វេទនាទីបី» នៃឥស្លាម ដែលក៏ជាត្រែទីប្រាំពីរផងដែរ នោះនឹងបន្លឺឡើង ហើយវានឹងធ្វើឲ្យបណ្ដាជាតិសាសន៍ខឹងសម្បារ។ កំហឹងរបស់បណ្ដាជាតិសាសន៍ប្រឆាំងនឹងឥស្លាមនោះ នឹងត្រូវបានប្រើដើម្បីបោកបញ្ឆោតពិភពលោកឲ្យទទួលយកសេចក្តីសន្យាទទេដដែល ដែលទើបតែបរាជ័យសម្រាប់សត្វពីផែនដី។ សេចក្តីសន្យាទទេនោះគឺថា ដោយចុះចូលចំពោះសិទ្ធិអំណាចរបស់កាតូលិក ដូចដែលតំណាងដោយសញ្ញានៃសិទ្ធិអំណាចរបស់សម្តេចប៉ាប នោះការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ព្រះដែលកំពុងកើនឡើងនឹងឈប់ទៅ។ សេចក្តីសន្យានោះ ដែលបានបង្ហាញរួចហើយថាគ្មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់សហរដ្ឋអាមេរិក នឹងត្រូវបានយកមកប្រើនៅពេលនោះជាសេចក្តីសន្យាមួយសម្រាប់ពិភពលោកដែលកំពុងស្លន់ស្លោ។

នឹងមានការជំរុញថា ប្រសិនបើបណ្ដាប្រទេសនានានៅលើពិភពលោកគ្រាន់តែយល់ព្រម និងអនុញ្ញាតឲ្យបង្កើតរដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយឡើង ដើម្បីដោះស្រាយសង្គ្រាមដែលអ៊ីស្លាមបាននាំមក នោះស្ថិរភាពនឹងត្រឡប់មកវិញ។ អ៊ីស្លាមគឺជាអំណាចដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគម្ពីរថា ជាអំណាចដែលនាំមនុស្សគ្រប់រូបឲ្យមករួមគ្នាប្រឆាំងនឹងអ៊ីស្លាម ប៉ុន្តែការមករួមគ្នានោះគឺជាការបោកបញ្ឆោតចុងក្រោយបំផុតរបស់ស្ដេចទាំងឡាយ។

> ហើយទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅនាងថា មើល៍ អ្នកមានផ្ទៃពោះហើយ ហើយនឹងសម្រាលបានកូនប្រុសម្នាក់ ហើយអ្នកត្រូវដាក់ឈ្មោះគាត់ថា អ៊ីស្មាអែល ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់បានឮទុក្ខវេទនារបស់អ្នក។ ហើយគាត់នឹងជាមនុស្សព្រៃ; ដៃរបស់គាត់នឹងទាស់នឹងមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយដៃរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងទាស់នឹងគាត់; ហើយគាត់នឹងរស់នៅចំពោះមុខបងប្អូនទាំងអស់របស់គាត់។ លោកុប្បត្តិ 16:11, 12។

អ៊ីស្មាអែល​ជា​បិតា​ខាង​វិញ្ញាណ​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម។ ពិត​ណាស់ មូហាំម៉ែត បិតា​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម មិន​បាន​លេច​មក​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​រហូត​ដល់​សតវត្សរ៍​ទី​ប្រាំពីរ​ទេ ប៉ុន្តែ​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រើ​ប្រជាជន​តាម​អក្សរ​បុរាណ ដើម្បី​តំណាង​ឲ្យ​ប្រជាជន​ខាង​វិញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ។

> ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះមហាក្សត្រនៃអ៊ីស្រាអែល និងជាព្រះប្រោសលោះរបស់គាត់ គឺព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖ «យើងជាដើម ហើយយើងជាចុងក្រោយ; ក្រៅពីយើង គ្មានព្រះណាទេ។ តើនរណាដែលដូចយើង អាចហៅ ហើយប្រកាសវា ហើយរៀបចំវាទុកចំពោះមុខយើងបាន ចាប់តាំងពីយើងបានតែងតាំងប្រជាជនបុរាណមក? ហើយអ្វីៗដែលកំពុងមក និងដែលនឹងមកនោះ ចូរឲ្យពួកគេបង្ហាញដល់ពួកគេចុះ»។ អេសាយ 44:6, 7

មុនពេលអ៊ីស្មាអែលកើត គាត់ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះ ហើយតួនាទីព្យាករណ៍របស់គាត់ក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់រួចជាស្រេច។ កូនចៅខាងវិញ្ញាណរបស់គាត់ នឹងមាន «ដៃរបស់គេប្រឆាំងនឹងមនុស្សគ្រប់រូប ហើយដៃរបស់មនុស្សគ្រប់រូប» នឹងប្រឆាំងនឹង «គាត់»។ ហើយផ្ទុយពីសេចក្ដីបង្រៀនដ៏ល្ងង់ខ្លៅនៃសេរីនិយមរីកចម្រើន ព្រះគម្ពីរបង្រៀនថា អ៊ីស្មាអែលនឹង «រស់នៅនៅចំពោះមុខបងប្អូនទាំងអស់របស់គាត់»។ ពួកគេមិនរលាយបញ្ចូលទៅក្នុងវប្បធម៌នៅជុំវិញខ្លួនពួកគេទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេថ្កោលទោសវា តវ៉ាប្រឆាំងនឹងវា ហើយវាយប្រហារវា។ វិញ្ញាណរបស់អ៊ីស្មាអែលគឺថា «គាត់» នឹង «ជាមនុស្សព្រៃ»។ គំនិតដែលថា មានក្រុមមួយនៃសាសនាឥស្លាមដែលស្រឡាញ់សន្តិភាព មិនត្រូវបានគាំទ្រនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ឬនៅក្នុងគូរ៉ាននោះឡើយ។

ការបោកបញ្ឆោតរបស់ស្តេចពីរអង្គ និងមេដឹកនាំមួយរយម្ភៃនាក់ ក្នុងដានីយែល ជំពូក ៦ កំពុងបង្ហាញអំពីការបោកបញ្ឆោតដែលនឹងត្រូវនាំមកលើស្តេចទាំងដប់ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានដឹកនាំឲ្យជឿថា គោលបំណង និងភាពបន្ទាន់ក្នុងការអនុវត្តរដ្ឋាភិបាលពិភពលោកតែមួយ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រ៉ូម គឺដើម្បីដោះស្រាយវិបត្តិដែលកំពុងកើនឡើងនៃសង្គ្រាមឥស្លាម ដែលជាវេទនាទីបី។ នៅពេលដែលរូបសំណាកនៃសត្វបានត្រូវស្ថាបនាឡើង និងត្រូវបានប្រទានអំណាចឲ្យ «និយាយ» នោះពិភពលោកនឹងដឹង—ប៉ុន្តែយឺតពេលទៅហើយ—ថា គោលបំណងរបស់សាសនាអភិបាលប៉ាប គឺដើម្បីប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលកាន់ខ្ជាប់ថ្ងៃសប្ប័ទទីប្រាំពីរ (ដានីយែល) មិនមែនសត្រូវដែលបានលួចចូលមកតាមជញ្ជាំងខាងត្បូងដែលគ្មានការយាមការពារនោះទេ។

> «ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​បាន​ផ្តល់​ការ​ព្រមាន​អំពី​គ្រោះថ្នាក់​ដែល​កំពុង​ខិត​មក​ជិត; បើ​ការ​ព្រមាន​នេះ​ត្រូវ​បាន​មើល​រំលង នោះ​ពិភព​ប្រូតេស្តង់​នឹង​បាន​ដឹង​ថា គោលបំណង​ពិត​របស់​ក្រុង​រ៉ូម​ជា​អ្វី លុះត្រា​តែ​ដល់​ពេល​ដែល​យឺត​ពេក​ក្នុង​ការ​គេច​ផុត​ពី​អន្ទាក់។ នាង​កំពុង​រីក​ចម្រើន​ទៅ​ក្នុង​អំណាច​ដោយ​ស្ងៀមស្ងាត់។ គោលលទ្ធិ​របស់​នាង​កំពុង​បញ្ចេញ​ឥទ្ធិពល​របស់​វា​នៅ​ក្នុង​សភា​នីតិបញ្ញត្តិ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ទាំងឡាយ និង​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស។ នាង​កំពុង​សង់​បណ្តុំ​សំណង់​ដ៏​ខ្ពស់​ស្កឹមស្កៃ និង​មាំមួន​របស់​នាង​ឡើង ដែល​នៅ​ក្នុង​ទី​ជម្រៅ​សម្ងាត់​នៃ​សំណង់​ទាំង​នោះ ការ​បៀតបៀន​របស់​នាង​កាល​ពី​មុន​នឹង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ម្តង​ទៀត។ ដោយ​លាក់លៀម និង​ដោយ​គ្មាន​អ្នក​ណា​សង្ស័យ នាង​កំពុង​ពង្រឹង​កម្លាំង​របស់​នាង ដើម្បី​ជំរុញ​គោលដៅ​របស់​នាង​ផ្ទាល់ នៅ​ពេល​វេលា​មក​ដល់​សម្រាប់​នាង​វាយ​ប្រហារ។ អ្វី​ទាំងអស់​ដែល​នាង​ប្រាថ្នា គឺ​ទីតាំង​អំណោយផល ហើយ​ទីតាំង​នេះ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នាង​រួច​ហើយ។ មិន​យូរ​ទេ យើង​នឹង​ឃើញ ហើយ​នឹង​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា គោលបំណង​របស់​ធាតុ​រ៉ូម៉ាំង​គឺ​ជា​អ្វី។ អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ​ដែល​ជឿ និង​គោរព​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដោយ​ហេតុ​នោះ នឹង​ទទួល​រង​ការ​តិះដៀល និង​ការ​បៀតបៀន»។ The Great Controversy, 581.

ការបោកបញ្ឆោតរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយសម្តេចប៉ាប ហើយដែលបង្កើតការសងសឹកនៃចិត្តរបស់ពួកគេ នោះ តែងតែត្រូវបានបង្ហាញជាញឹកញាប់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយរឿងរបស់ដារីយុសគឺជាគំរូសំខាន់មួយនៃសេចក្តីពិតនេះ។ នេះជាការបោកបញ្ឆោតមួយដែលត្រូវបានសម្រេចជាមុនសិននៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតលើពិភពលោក។ សេចក្តីពិតនេះត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងរឿងរបស់អេលីយ៉ា និងយេសេបិល បន្ទាប់មកម្តងទៀតនៅក្នុងរឿងរបស់យ៉ូហាន បាទីស្ទ និងហេរ៉ូឌាស ព្រមទាំងនៅក្នុងការឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទផងដែរ។ ការធ្វើឲ្យប្រជាជាតិនានាកើតកំហឹងដោយសាសនាអ៊ីស្លាម គឺជាកលល្បិចដែលអំណាចសម្តេចប៉ាបប្រើប្រាស់ ដែលផ្តល់ឲ្យនាងនូវទីតាំងអំណោយផលសម្រាប់វាយប្រហារលើអ្នកកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទនៅជុំវិញពិភពលោក។

ការលើកឡើងដំបូងអំពីសាសនាឥស្លាម គឺជាការនាំអ៊ីស្មាអែលចូលមកក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយតួនាទីនៃសាសនាឥស្លាមដែលត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ នោះគឺការធ្វើឲ្យពិភពលោកទាំងមូលធ្លាក់ចូលក្នុងភាពភ័យស្លន់ស្លោជាសកល ដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលយកសំណើណាមួយថាជាដំណោះស្រាយ ហើយការនេះឯងជាអ្វីដែលអនុញ្ញាតឲ្យការបោកបញ្ឆោតត្រូវបានសម្រេច។ ការបោកបញ្ឆោតនោះហើយ ដែលជំរុញឲ្យអង្គការសហប្រជាជាតិ (ស្តេចទាំងដប់) បំពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ ហើយយល់ព្រមប្រគល់នគររបស់ពួកគេ (នគរទីប្រាំពីរ) ទៅឲ្យស្ថាប័នប៉ាប (សត្វសាហាវ)។

ការបោកបញ្ឆោត​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​តាម​រយៈ​ដារីយុស និង​បន្ទាត់​ទំនាយ​ផ្សេង​ទៀត រួមបញ្ចូល​ទាំង​តួនាទី​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​បណ្តា​ប្រជាជាតិ​ខឹង​សម្បារ មូលហេតុ​ចុងក្រោយ​ដែល​បាប៊ីត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ដោយ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ហើយ​ដូច​ជា​មាន​សារៈសំខាន់​ដូច​គ្នា វា​ក៏​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​កាលៈទេសៈ​ជុំវិញ​អាថ៌កំបាំង​នៃ​នគរ​ទី​ប្រាំបី ដែល​ជា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ជា​ក្បាល​នៃ​បាប៊ីឡូន​សម័យ​ទំនើប។

ដានីយែល​នៅ​ក្នុង​រូង​សិង្ហ គឺ​ជា​តំណាង​ទំនាយ​ដ៏​ស្មុគស្មាញ​ណាស់​មួយ ប៉ុន្តែ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​វា​អាច​ទទួល​បាន​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​វិធីសាស្ត្រ «បន្ទាត់​លើ​បន្ទាត់» ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​ប៉ុណ្ណោះ។

យើង​នឹង​បន្ត​ជំពូក​ទី​ប្រាំមួយ​នៃ​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅពេលដែលយើងជាប្រជាជនមួយយល់ដឹងថា សៀវភៅនេះមានន័យអ្វីចំពោះយើង នោះនឹងមានការរស់ឡើងវិញដ៏អស្ចារ្យមួយត្រូវបានឃើញនៅក្នុងចំណោមយើង»។ Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles