Article

# សៀវភៅយ៉ូអែល និង ក្រុមជំនុំសេវេនដេអែដវិនទីស្តឡាវឌីសេ—លេខ ដប់ប្រាំ

លេខដប់ប្រាំ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

ខ្ញុំយល់ថា ការយល់ដឹងអំពីទំនាក់ទំនងរវាងនិមិត្តសញ្ញានៃបួនជំនាន់ និងសារអំពីភ្លៀងចុងក្រោយ គឺមានសារៈសំខាន់ ដើម្បីឲ្យមានសេចក្តីសង្ឃឹមដ៏ប្រសើរបំផុតក្នុងការទទួលស្គាល់នូវសារៈសំខាន់នៃខបើកទាំងបួននៃយ៉ូអែល ជំពូកទីមួយ។ យ៉ូអែលច្រៀងបទចម្រៀងអំពីចម្ការទំពាំងបាយជូរ ប៉ុន្តែឃ្លាបើកដំបូងរបស់គាត់ គឺជាការភ្ជាប់តាមទំនាយនៃសេចក្តីសញ្ញា ជាមួយនឹងបួនជំនាន់។

> ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​អាប់រ៉ាម​ថា «ចូរ​ដឹង​ជា​ប្រាកដ​ថា ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​នឹង​ទៅ​ជា​អ្នក​ចម្លែក​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ​ដែល​មិន​មែន​ជា​របស់​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​បម្រើ​ពួកគេ; ហើយ​ពួកគេ​នឹង​សង្កត់សង្កិន​ពួកគេ​អស់​រយៈ​ពេល​បួន​រយ​ឆ្នាំ។ ហើយ​ចំពោះ​ជាតិ​នោះ​ផង​ដែរ ដែល​ពួកគេ​នឹង​បម្រើ នោះ​យើង​នឹង​វិនិច្ឆ័យ; ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពួកគេ​នឹង​ចេញ​មក​ដោយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​ច្រើន។ រីឯ​អ្នក​វិញ អ្នក​នឹង​ទៅ​ឯ​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក​ដោយ​សុខសាន្ត; អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្នុង​វ័យ​ចាស់​ដ៏​ល្អ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ជំនាន់​ទី​បួន ពួកគេ​នឹង​ត្រឡប់​មក​ទីនេះ​វិញ; ដ្បិត​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ពួក​អាម៉ូរី​មិន​ទាន់​ពេញ​លេញ​នៅ​ឡើយ»។ លោកុប្បត្តិ 15:13–16។

អត្ថបទនេះ​ជា​ទំនាយ​ដែល​បាន​សម្រេច​តាមរយៈ​ជីវិត​របស់​ម៉ូសេ។ នៅពេល​សៀវភៅ​យ៉ូអែល​ចាប់ផ្តើម​បទ​ចម្រៀង​អំពី​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ ដោយ​យោង​ទៅ​កាន់​បួន​ជំនាន់​នៃ​ការ​បំផ្លាញ​ដែល​កាន់តែ​កើនឡើង នោះ​វា​កំពុង​តម្រឹម​សៀវភៅ​យ៉ូអែល​ឲ្យ​ស្រប​នឹង​ជំនាន់​ទី​បួន និង​ចុងក្រោយ​តាម​ទំនាយ។ ជំនាន់​នោះ​គឺជា «ជំនាន់​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស» របស់​ពេត្រុស ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ចេញ​ពី​សេចក្ដី​ងងឹត​ចូល​មក​ក្នុង «ពន្លឺ​ដ៏​អស្ចារ្យ» របស់​ទ្រង់។ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ផ្ទុយ​នឹង​សមភាគី​តាម​ជំនាន់​របស់​ពួកគេ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ជំនាន់​នៃ​ពស់​វែក។ ជំនាន់​ទី​បួន និង​ចុងក្រោយ​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​យ៉ូហាន ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល «ត្រូវ​បាន​ហៅ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស ហើយ​ស្មោះត្រង់»។

បាន​ត្រូវ​ហៅ​នៅ 9/11 បាន​ត្រូវ​ជ្រើសរើស​ក្នុង​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ហើយ​ស្មោះត្រង់​នៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដូច​ជា​ពួក​លេវី​បាន​ស្មោះត្រង់​ក្នុង​ការ​បះបោរ​អំពី​កូន​គោ​មាស​របស់​អើរ៉ុន និង​យេរ៉ូបោម។ ព្រលឹង​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បន្សុទ្ធ​ដូច​ប្រាក់​នៅ​ក្នុង ម៉ាឡាគី ៣ គឺ​ជា​ពួក​លេវី ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សារ​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ពីព្រោះ​ការ​បោះត្រា​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ដោយ និង​ជាមួយ​នឹង​ការ​ចាក់​បង្ហូរ​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។

នៅក្នុងអត្ថបទមុន យើងបានលើកយកខ្សែបន្ទាត់នានាពីប្រវត្តិរបស់ម៉ូសេ ដែលបងស្រីវ៉ៃត៍កំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា អាល់ហ្វា នៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលភ្ជាប់គ្នាតាមន័យទំនាយជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ ជា អូមេហ្គា នៃពាក្យទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ម៉ូសេជាថ្មគ្រឹះ ហើយព្រះគ្រីស្ទជាថ្មកំពូល។ ទាំងពីរគឺជានិមិត្តរូបនៃការរំដោះចេញពីអំពើបាប ដូចដែលបានតំណាងដោយការរំដោះចេញពីអេស៊ីបតាមរយៈម៉ូសេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការសម្ដែងទាំងអស់នៃព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ ដែលបានកើតឡើងតាមរយៈដៃរបស់ម៉ូសេ នោះ ត្រូវបានលើសលប់យ៉ាងឆ្ងាយ នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនសម្រាប់មួយសប្ដាហ៍។ ម៉ូសេគឺជា អាល់ហ្វា ហើយព្រះគ្រីស្ទគឺជា អូមេហ្គា ហើយ អូមេហ្គា គឺជាលេខ “22” ហើយ អាល់ហ្វា គឺជាលេខ “1”។

ដោយ​ទាក់ទង​នឹង​លោក​ម៉ូសេ យើង​ឃើញ​ថា ការ​រំដោះ​ដែល​ជ្រៀតសាយ​ទូទាំង​សក្ខីភាព​ព្យាករណ៍​របស់​លោក ត្រូវ​បាន​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ទឹក។ ការ​រំដោះ​របស់​លោក​ចេញ​ពី​ទឹក​ទន្លេ​នីល​នៅ​ពេល​កំណើត​របស់​លោក បាន​ជា​គំរូ​នៃ​លោក​នូអេ​ក្នុង​ទូក​ធំ។ ការបុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​នៅ​សមុទ្រ​ក្រហម ស្រប​គ្នា​នឹង​លោក​នូអេ និង​មនុស្ស​ទាំង​ប្រាំបី​នាក់​នៅ​ក្នុង​ទូក​ធំ ដែល​វិញ​ទៀត​ស្រប​គ្នា​នឹង​ការបុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​យ៉ូស្វេ​នៅ​ទន្លេ​យ៉ូរដាន់ ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ទីតាំង​ដដែល​នោះ​ពិត​ប្រាកដ។ សក្ខីភាព​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ការ​រំដោះ​នៅ​ទន្លេ​នីល ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ច្រាំង​ទន្លេ​យ៉ូរដាន់។ ការបុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ គឺ​ជា​ការ​ចាក់ប្រេង​តាំង​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ធ្វើ​សាក្សី​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ​កន្លះ ដឹកនាំ​ទៅ​ដល់​មរណភាព​របស់​ទ្រង់ ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ទុក​នៅ​ដើម​ដំបូង​ក្នុង​ការបុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ពេល​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ មាន​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ រហូត​ដល់​ការ​បង្ហូរ​ចេញ​យ៉ាង​ពេញលេញ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ទី៥០។

ព្រះបន្ទូលសន្យាតាមសញ្ញា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ចំពោះ​មនុស្សជាតិ​ចាប់ផ្តើម​ជាមួយ​នឹង​នូអេ ហើយ​ព្រះបន្ទូលសន្យាតាមសញ្ញា​របស់​ទ្រង់​ចំពោះ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​តាមរយៈ​អប្រាហាំ ត្រូវបាន​បំពេញ​សម្រេច​ដោយ​ម៉ូសេ។ ម៉ូសេ​ជា​អាល់ហ្វា បាន​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​ជា​អូមេហ្គា ដែល​នឹង​យាង​មក ហើយ​បញ្ជាក់​សញ្ញា​នោះ​ជាមួយ​នឹង «មនុស្ស​ជាច្រើន» មិនមែន​ត្រឹមតែ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ក្នុង​នាម​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ កំណើត​របស់​ម៉ូសេ​ស្របតាម​សញ្ញា​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​នូអេ ដោយ​មាន​ឥន្ទធនូ​ជា​ទីសម្គាល់​សម្រាប់​មនុស្ស​ទាំងអស់។ ម៉ូសេ​ក៏​ស្របតាម​សញ្ញា​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​ផងដែរ ដោយ​មាន​ការ​កាត់ស្បែកជា​ទីសម្គាល់​សម្រាប់​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស។ កិច្ចការ​តាម​សញ្ញា​របស់​ម៉ូសេ​គឺ​ជាមួយ​នឹង «មនុស្ស​ជាច្រើន» មិនមែន​ត្រឹមតែ​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ប្រសិនបើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ពួកគេ​មិន​នឹង​ត្រូវ​បាន​រំខាន​ជានិច្ច​ដោយ​ហ្វូង​មនុស្ស​ចម្រុះ​នោះ​ឡើយ។

នៅ​កណ្ដាល «ទឹក​នៃ​ការ​រំដោះ» ផ្សេងៗ​ទាំងអស់​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ឲ្យ​នៅ​ទូទាំង​ជីវិត​របស់​ម៉ូសេ ការ​ជ្រមុជទឹក​នៅ​បេថាបារា លើ​ទន្លេ​យ័រដាន់ ភ្ជាប់​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​សន្យា ជាមួយ​នឹង​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​វា ក្នុង​អំឡុង​សប្ដាហ៍​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ការ​ជ្រមុជទឹក​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ស្រប​គ្នា​នឹង​ការ​ជ្រមុជទឹក​របស់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ ហើយ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាំង​ពីរ​នេះ​បញ្ជាក់​អំពី​ការ​មាន​ព្រះជន్మ​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ នៅ​ពេល​ទ្រង់​បាន​ដកដង្ហើម​ចេញ​ជា​ដំណក់​ភ្លៀង​ប៉ុន្មាន​ដំណក់ មុន​ពេល​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​យ៉ាង​បរិបូរ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ភេនទីកុស្ត ហាសិប​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក។ ខ្សែ​បន្ទាត់​ទាំងមូល​នៃ​អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ក្នុង​ន័យ​ពី​ម៉ូសេ​ដល់​ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​ទឹក​នៃ​ការ​រំដោះ។

> «នៅក្នុង​ការ​បង្រៀន​សិស្ស​ទាំងនេះ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​សារៈសំខាន់​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់​ថា​ជា​សាក្សី​ចំពោះ​បេសកកម្ម​របស់​ទ្រង់។ ឥឡូវនេះ មាន​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ជា​ច្រើន​ដែល​អះអាង​ខ្លួន​ថា​ជា​អ្នក​ជឿ ប៉ុន្តែ​បោះបង់​ចោល​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញាចាស់ ដោយ​អះអាង​ថា​វា​លែង​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ទៀត​ហើយ។ ប៉ុន្តែ នោះ​មិនមែន​ជា​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​វា​យ៉ាង​ខ្ពង់ខ្ពស់ ដល់​ថ្នាក់​ដែល​នៅ​មួយ​ពេល ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “បើ​ពួកគេ​មិន​ស្តាប់​លោក​ម៉ូសេ និង​ពួក​ហោរា​ទេ នោះ​ទោះបី​មាន​ម្នាក់​រស់​ពី​ស្លាប់​ឡើង​វិញ​ក៏​ដោយ ក៏​ពួកគេ​នឹង​មិន​ព្រម​ជឿ​ដែរ។” លូកា 16:31.»

> «ព្រះសូរស័ព្ទរបស់ព្រះគ្រីស្ទហើយ ដែលមានព្រះបន្ទូលតាមរយៈបុព្វបុរស និងហោរាៗ ចាប់តាំងពីសម័យអាដាម រហូតដល់ឈុតឆាកបិទបញ្ចប់នៃកាលកំណត់។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះត្រូវបានបើកសម្ដែងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់យ៉ាងច្បាស់លាស់ ដូចគ្នានឹងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ គឺជាពន្លឺពីអតីតកាលខាងហោរា ដែលបញ្ចេញឲ្យជីវិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងសេចក្តីបង្រៀននៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី លេចចេញមកដោយភាពច្បាស់លាស់ និងសោភ័ណភាព។ អព្ភូតហេតុទាំងឡាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាភស្តុតាងនៃទេវភាពរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែភស្តុតាងដ៏ខ្លាំងជាងថា ព្រះអង្គជាព្រះប្រោសលោះនៃពិភពលោក ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងការប្រៀបធៀបទំនាយនានានៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី»។ The Desire of Ages, 799.

នៅក្នុងអត្ថបទទាំងឡាយដែលពិភាក្សាអំពីសៀវភៅយ៉ូអែល យើងបាន «ប្រៀបធៀបពាក្យទំនាយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសញ្ញាថ្មី» ហើយក៏ជាមួយនឹងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់អ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើបផងដែរ។ មិនថាជាសញ្ញាចាស់ ឬសញ្ញាថ្មី ឬក៏ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទេវតាទាំងបីដែលបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1798 នោះទេ បន្ទាត់ទាំងអស់នោះត្រូវបានតំណាងថាជា «ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ»។ សក្ខីកម្មដែលបានសរសេរនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ និងវិញ្ញាណនៃការព្យាករណ៍ គឺជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអង្គដែលជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ។

“សំឡេង” នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺជាសាររបស់ព្រះ ដូចដែលត្រូវបានបង្ហាញក្នុងព្រះបន្ទូលដែលទ្រង់បានសរសេរ។ សាររបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃចុងក្រោយ គឺជាសារអំពីភ្លៀងចុងក្រោយ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងភ្លៀងដើម បន្ទាប់មកជាភ្លៀងដើម និងភ្លៀងចុងក្រោយ តាមយ៉ូអែល។

យ៉ូហាន អ្នកទទួលវិវរណៈ តំណាងឲ្យមនុស្សមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ដែលត្រឡប់ទៅកាន់មាគ៌ាបុរាណវិញ ពីព្រោះគាត់ឮ «សំឡេង» មួយនៅពីក្រោយគាត់។ «សំឡេង» ដែលនៅពីក្រោយនោះ គឺជាសំឡេងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ «ចាប់តាំងពីសម័យអាដាម» មកតទៅ។

> ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​បែរ​ខ្លួន​ទៅ​មើល​សំឡេង​ដែល​បាន​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ។ ហើយ​កាល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​បែរ​ហើយ នោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ប្រាំពីរ។ វិវរណៈ 1:12។

ខនេះបង្ហាញពីការផ្អាកមួយនៅក្នុងជំពូកទីមួយ ពីព្រោះរហូតដល់ខមុន យ៉ូហានស្ថិតនៅលើកោះដែលហៅថា ប៉ាត្មុស ប៉ុន្តែនៅក្នុងខទីដប់ពីរ គាត់បានបែរខ្លួន ហើយចាប់ពីទីនោះតទៅ យ៉ូហានស្ថិតនៅក្នុងទីសក្ការៈស្ថានសួគ៌។ នៅពេលដែលគាត់បែរខ្លួន គាត់កំពុងធ្វើដូច្នោះ ពីព្រោះនៅក្នុងខទីដប់ គាត់បានឮសំឡេងមួយពីខាងក្រោយ។

> ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណ នៅថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយបានឮសំឡេងមួយយ៉ាងខ្លាំងនៅខាងក្រោយខ្ញុំ ដូចជាសំឡេងត្រែ ដែលមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាអាល់ផា និងអូមេហ្គា ជាដើម និងជាចុងក្រោយ»; ហើយថា៖ «អ្វីដែលអ្នកឃើញ ចូរសរសេរវាទុកក្នុងសៀវភៅមួយ ហើយផ្ញើទៅកាន់ពួកជំនុំនៅអាស៊ីទាំងប្រាំពីរ គឺទៅកាន់ក្រុងអេភេសូរ និងស្មីរន៉ា និងពើរគាម៉ុស និងធាយ៉ាទីរ៉ា និងសារឌីស និងភីឡាឌែលភា និងឡៅឌីសេ»។ វិវរណៈ ១:១០, ១១

យ៉ូហាន​តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ឮ​ព្រះសូរស័ព្ទ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ខ្លួន។ គាត់​ឮ​សារ​ត្រែ​របស់​យេរេមា ដែល​អំពាវនាវ​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ចាស់ៗ ជា​ផ្លូវ​ដែល​មនុស្ស​អាក្រក់​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ដើរ​ក្នុង​នោះ និង​ជា​ត្រែ​ព្រមាន​ដែល​ពួកគេ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ស្តាប់។ យ៉ូហាន​បាន​ស្តាប់ ហើយ​ព្រះសូរស័ព្ទ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​គាត់​បាន​បង្ហាញ​អត្តសញ្ញាណ​ទ្រង់​ថា​ជា អាល់ផា និង អូមេហ្គា​—ព្រះអង្គ​ដែល​បង្ហាញ​ផ្លូវ​ថ្មី ដោយ​មាន​ផ្លូវ​ចាស់​ជា​គំរូ។

> ហើយ​នៅ​កណ្ដាល​ចង្កៀង​មាស​ទាំង​ប្រាំពីរ មាន​មួយ​អង្គ​ដូច​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​មនុស្ស ទ្រង់​ស្លៀក​ពាក់​អាវ​វែង​ដល់​ព្រះបាទ ហើយ​ក្រវាត់​ជុំវិញ​ទ្រូង​ដោយ​ខ្សែក្រវាត់​មាស។ ព្រះសិរ និង​ព្រះកេសា​របស់​ទ្រង់​ស​ដូច​ជា​រោម​ចៀម ស​ដូច​ជា​ព្រិល ហើយ​ព្រះនេត្រ​របស់​ទ្រង់​ដូច​ជា​អណ្តាត​ភ្លើង។ ព្រះបាទ​របស់​ទ្រង់​ដូច​ជា​លង្ហិន​សុទ្ធ ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​ដុត​នៅ​ក្នុង​ឡ។ ហើយ​ព្រះសូរសៀង​របស់​ទ្រង់​ដូច​ជា​សូរ​ទឹក​ជា​ច្រើន។ នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​ស្ដាំ​របស់​ទ្រង់ មាន​ផ្កាយ​ទាំង​ប្រាំពីរ ហើយ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ទ្រង់ មាន​ដាវ​មុខ​ពីរ​មុត​ស្រួច​ចេញ​មក ហើយ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ដូច​ជា​ព្រះអាទិត្យ​ដែល​ភ្លឺ​ក្នុង​កម្លាំង​របស់​វា។ វិវរណៈ ១៖១៣–១៦។

នៅក្នុងខទីដប់ពីរ យ៉ូហានបានបង្វិលខ្លួនទៅក្រោយ ហើយឃើញនិមិត្តមួយអំពីព្រះគ្រីស្ទ ដែលបងស្រី White បានភ្ជាប់ឲ្យស្របនឹងនិមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទដែលដានីយ៉ែលបានឃើញ ជានិមិត្តដដែលដែលអេសាយ យេរេមា អេសេគាល និងប៉ុលបានឃើញ។

> «ដោយ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​យ៉ាង​មុតមាំ ខ្ញុំ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​ដល់​ពេល​ដែល​ព្រឹត្តិការណ៍​នៃ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ទី៥០ នឹង​ត្រូវ​កើត​ឡើង​ម្ដង​ទៀត ដោយ​មាន​ព្រះចេស្តា​ធំ​ជាង​នៅ​ក្នុង​ឱកាស​នោះ​ទៅ​ទៀត។ យ៉ូហាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​មួយ​ទៀត​ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដោយ​មាន​អំណាច​យ៉ាង​ធំ; ហើយ​ផែនដី​បាន​ភ្លឺ​ឡើង​ដោយ​សិរីល្អ​របស់​ទេវតា​នោះ។” បន្ទាប់​មក ដូច​នៅ​រដូវ​បុណ្យ​ទី៥០ ប្រជាជន​នឹង​ឮ​សេចក្ដី​ពិត​ដែល​បាន​ថ្លែង​ដល់​ពួកគេ គ្រប់​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​ជា​ភាសា​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់។»

> «ព្រះអាចផ្លុំជីវិតថ្មីចូលទៅក្នុងព្រលឹងគ្រប់រូបដែលប្រាថ្នាដោយស្មោះត្រង់ចង់បម្រើទ្រង់ [អាដាម និងជ្រលងឆ្អឹងរបស់អេសេគាល] ហើយអាចប៉ះបបូរមាត់ដោយធ្យូងភ្លើងរស់មួយពីលើអាសនៈ [អេសាយ] ហើយធ្វើឲ្យពួកគេមានវោហារសព្ទពោរពេញដោយការសរសើរតម្កើងទ្រង់។ សំឡេងរាប់ពាន់នឹងត្រូវបានជ្រាបដោយអំណាច ដើម្បីប្រកាសសេចក្តីពិតអស្ចារ្យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ អណ្តាតដែលនិយាយរអាក់រអួលនឹងត្រូវបានដោះឲ្យរលូន [ភាសាផ្សេងរបស់អេសាយ] ហើយអ្នកដែលខ្លាចខ្លួននឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យរឹងមាំ ដើម្បីថ្លែងទីបន្ទាល់ដោយក្លាហានចំពោះសេចក្តីពិត។ សូមឲ្យព្រះអម្ចាស់ជួយរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ឲ្យសំអាតព្រះវិហារនៃព្រលឹងពីសេចក្តីស្មោកគ្រោកគ្រប់យ៉ាង [ពួកលេវីរបស់ម៉ាឡាគី] ហើយរក្សាការភ្ជាប់ជិតស្និទ្ធជាមួយទ្រង់យ៉ាងដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យពួកគេបានចូលរួមក្នុងទឹកភ្លៀងក្រោយ នៅពេលដែលវានឹងត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញ»។ Review and Herald, July 20, 1886.

និមិត្តដែលយើងកំពុងពិចារណានេះ រួមបញ្ចូលទាំងសេចក្តីពិពណ៌នាអំពីព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលយ៉ូហានបែរមក ហើយឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នោះវាដូចជាសំឡេងនៃ «ទឹកជាច្រើន»។ នៅពេលព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទមានបន្ទូលអំពីសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ជាមួយមនុស្ស ឬជាមួយប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើសមួយ នោះវាត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងទឹកជាច្រើន។ សារនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៧ ដល់ ៩ ត្រូវបានបើកត្រានៅឆ្នាំ 1798 ហើយបន្ទាប់មក នៅឆ្នាំ 1989 សារនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ១០ ដល់ ១២ ត្រូវបានបើកត្រា។ ឆ្នាំ 1798 ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងសំឡេងនៃទន្លេអ៊ូឡាយ ហើយឆ្នាំ 1989 គឺជាសំឡេងនៃទន្លេហ៊ីដេកែល។

> «ពន្លឺដែលដានីយ៉ែលបានទទួលពីព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ។ និមិត្តដែលគាត់បានឃើញនៅមាត់ទន្លេអ៊ូឡាយ និងហ៊ីដេកែល ជាទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចពេញលេញ ហើយព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលបានទាយទុកជាមុន នឹងឆាប់កើតឡើងជាក់ជាមិនខាន»។ Testimonies to Ministers, 112.

ទន្លេយ័រដាន់​ជា​តំណ​ភ្ជាប់​រវាង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​សេចក្តី​សញ្ញា​អាល់ហ្វា និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​សេចក្តី​សញ្ញា​អូមេហ្គា​របស់​អ៊ីស្រាអែល​បុរាណ។ ពាក្យ «យ័រដាន់» មាន​ន័យ​ថា «អ្នក​ចុះ​មក» ហើយ​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ «ព្រះអង្គ​ដ៏​ធំ​ដែល​ចុះ​មក»។

> ចូរ​ឲ្យ​គំនិត​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​ក៏​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ​ផងដែរ៖ ទ្រង់ ដែល​មាន​ក្នុង​រូប​សភាព​ជា​ព្រះ មិន​បាន​ចាត់ទុក​ថា ការ​ស្មើ​នឹង​ព្រះ​ជា​របស់​ដែល​ត្រូវ​កាន់​យក​ដោយ​ចាប់​យក​នោះ​ឡើយ៖ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​ទទេ​ពី​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ហើយ​ទទួល​យក​រូប​សភាព​ជា​អ្នក​បម្រើ ហើយ​បាន​ក្លាយ​មក​ក្នុង​សណ្ឋាន​មនុស្ស៖ ហើយ​កាល​ត្រូវ​បាន​ឃើញ​ថា មាន​រូបរាង​ជា​មនុស្ស នោះ​ទ្រង់​បាន​បន្ទាប​ព្រះអង្គ​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្តាប់​បង្គាប់​ដល់​សេចក្ដី​ស្លាប់ គឺ​សូម្បី​តែ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​ផង។ ភីលីព 2:5–9។

ទន្លេ​យ័រដាន់​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ «​ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​ចុះ​ដ៏​ធំ​បំផុត​» ហើយ​ទន្លេ​យ័រដាន់​គឺ​ជា​តំណ​ភ្ជាប់​រវាង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​អាល់ផា និង​អូមេហ្គា​របស់​ប្រជាជន​ជ្រើសតាំង​របស់​ព្រះ ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រទាន​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ​មួយ​ឲ្យ​ថែរក្សា។ ទឹក​នៃ​ការ​រំដោះ​របស់​ម៉ូសេ​តំណាង​ឲ្យ​សំឡេង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​អាច​ត្រូវ​បាន​ឮ ប្រសិន​បើ​ព្រលឹង​មួយ​គ្រាន់​តែ​បែរ​ត្រឡប់​មក ដើម្បី​ឮ «​សំឡេង​នៅ​ពី​ក្រោយ​ពួកគេ​» ហើយ​សំឡេង​ដែល​ពួកគេ​នឹង​ឮ​នោះ​គឺ​—សំឡេង​នៃ​ទឹក​ជា​ច្រើន។ ចាប់​ពី​ទឹក​ជំនន់​នៅ​សម័យ​ណូអេ រហូត​ដល់​ការ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ឆ្នាំ 70 AD ទឹក​នៃ​ការ​រំដោះ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​តាម​ផ្លូវ​សម្រាប់​ប្រជាជន​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះ។ សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំង​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខាង​ក្នុង​របស់​ប្រជាជន​សម្ពន្ធមេត្រី​ចុង​ក្រោយ​របស់​ព្រះ គឺ​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់។ ទឹក​ដែល​ផ្គត់ផ្គង់​ទន្លេ​យ័រដាន់​មាន​ប្រភព​ចេញ​ពី​ទឹក​សន្សើម និង​ព្រិល​ដែល​កក​ស្តុក​នៅ​លើ​ភ្នំ​ហ៊ែរម៉ូន ដែល​បង្កើត​ជា​ប្រភព​ទឹក​ខាង​លើ​របស់​ទន្លេ​យ័រដាន់។

> ទំនុកដំកើងនៃការឡើងទៅ របស់ដាវីឌ។ មើល៍! ការដែលបងប្អូនរស់នៅជាមួយគ្នាក្នុងសេចក្ដីឯកភាព នោះល្អ និងគួរឲ្យរីករាយយ៉ាងណា! វាប្រៀបដូចជាប្រេងលាបដ៏មានតម្លៃនៅលើក្បាល ដែលហូរចុះមកលើពុកមាត់ គឺពុកមាត់របស់អើរ៉ុន ហើយហូរចុះដល់ជាយសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់។ ដូចទឹកសន្សើមនៃហ៊ើម៉ូន និងដូចទឹកសន្សើមដែលចុះមកលើភ្នំទាំងឡាយនៃស៊ីយ៉ូន ដ្បិតនៅទីនោះ ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ព្រះពរ គឺជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ទំនុកដំកើង 133:1–3។

ទឹកទាំងនោះក៏បង្កើតអូរ​រូងភ្នំ​របស់ព៉ាន​ផងដែរ គឺជាស្រះទឹកជ្រៅមួយ ស្ថិតនៅក្នុងរូងភ្នំមួយ ដែលមានទីតាំងនៅប៉ាញ៉ូម ក្នុង ដានីយ៉ែល 11:13–15 ហើយជា កេសារីយ៉ា ភីលីព នៅសម័យរបស់ពេត្រុស។ ប្រភពទឹកដើមនៃទន្លេយ័រដាន់​ក៏បង្កើតស្រះសាតាំង​នៃ​រូងភ្នំ​របស់ព៉ាន​ផងដែរ។ សំឡេងនៃទឹកជាច្រើនបញ្ជាក់ថា សេចក្តីវិវាទដ៏ធំរវាងព្រះគ្រីស្ទ និងសាតាំង បានកើតមានដើមកំណើតនៅលើកំពូលភ្នំខ្ពស់ៗ​នៃភ្នំហ៊ែរម៉ូន។

> ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​ដល់​អ្នក​ដែរ​ថា អ្នក​គឺ​ជា​ពេត្រុស ហើយ​លើ​ថ្ម​ដានេះ ខ្ញុំ​នឹង​សង់​ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ; ហើយ​ទ្វារ​នៃ​ស្ថាន​នរក​នឹង​មិន​អាច​ឈ្នះ​លើ​វា​បាន​ឡើយ។ ម៉ាថាយ 16:18។

ឈ្មោះ «ហឺម៉ូន» មានន័យថា «បរិសុទ្ធ ថ្វាយឧទ្ទិស ឧទ្ទិសខ្លួន ឬបានញែកដាច់ដោយឡែក» ហើយជា​និមិត្តរូប​នៃ​ស្ថានសួគ៌ ដែលជា​ប្រភព​នៃ​ទឹក​ទាំងអស់ និង​ជា​ចំណុច​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​ជម្លោះ​ដ៏ធំ ដូចដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ «ទ្វារ​នរក» ដែល​ជា​ស្លាក​សម្គាល់​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​គុហា​របស់ Pan នៅ​ពេល​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​កេសារីភីលីព។ ក្នុង​បរិបទ​នោះ ឈ្មោះ​របស់​ស៊ីម៉ូន បារយ៉ូណា ត្រូវបាន​ប្ដូរ​ទៅ​ជា​ពេត្រុស។ ស៊ីម៉ូន​មានន័យ​ថា «អ្នក​ដែល​ឮ» ហើយ​បារយ៉ូណា​មានន័យ​ថា «កូនប្រុស​នៃ​សត្វ​ព្រាប»។ ស៊ីម៉ូន​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ព្រលឹង​ដែល​បាន​ឮ​សារ​នៃ​បុណ្យជ្រមុជ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក្នុង​រូប​សត្វ​ព្រាប។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ឮ​សារ​នៃ​បុណ្យជ្រមុជ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ពេត្រុស​ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្ដូរ ដោយ​តំណាង​ឲ្យ 144,000។ ពេត្រុស​ត្រូវបាន​បោះត្រា ខណៈ​ដែល​ស្ថិត​នៅ Panium ដែល​ជា​ខ ១៣ ដល់ ១៥ នៃ​ដានីយ៉ែល ១១។

ពីទឹកនៃហឺម៉ូន ទន្លេយ័រដាន់ ដែលជានិមិត្តរូបនៃព្រះគ្រីស្ទ—ព្រះអង្គដ៏ធំដែលយាងចុះ—បញ្ចប់ដំណើររបស់ព្រះអង្គនៅសមុទ្រស្លាប់។ ពីស្ថានសួគ៌ ជាទីកំណើតនៃទឹកសន្សើមនៃជីវិត ព្រះគ្រីស្ទបានយាងចុះមកដល់សេចក្តីស្លាប់លើឈើឆ្កាង ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសមុទ្រស្លាប់។ ឆ្នេរសមុទ្រស្លាប់ជាផ្ទៃដីដែលលេចចេញ និងស្ថិតនៅជម្រៅទាបបំផុតលើផែនដី។ ទន្លេយ័រដាន់ដែលហូរចុះ នោះហូរចុះទៅដល់កម្រិតទឹកទាបបំផុតលើផែនដី ដូចដែលព្រះគ្រីស្ទបានយាងចុះទៅដល់សេចក្តីស្លាប់របស់ព្រះអង្គលើឈើឆ្កាងដែរ។ ពីទឹកនៃជីវិតទៅកាន់ទឹកនៃសេចក្តីស្លាប់ ទន្លេយ័រដាន់តំណាងឲ្យការយាងចុះរបស់ព្រះគ្រីស្ទពីស្ថានសួគ៌មកកាន់ឈើឆ្កាង។

ប្រធានបទសំខាន់ៗនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងទឹក ហើយព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាសំឡេងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាសំឡេងនៃទឹកជាច្រើន។ ស្រីពេស្យានៃបាប៊ីឡូនអង្គុយលើទឹកជាច្រើន ហើយទឹកនៃទន្លេអ៊ុយប្រាតត្រូវបានស្ងួតហួត ដើម្បីរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ស្តេចទាំងឡាយពីទិសកើត ហើយពាណិជ្ជករ និងស្តេចទាំងឡាយឈរនៅឆ្ងាយ ហើយយំសោក ពីព្រោះនាវានៃតើស៊ីសត្រូវបានបំផ្លាញនៅកណ្ដាលសមុទ្រ ហើយសម្ពន្ធមេត្រីនៃសេចក្ដីស្លាប់ ដែលពួកអ្នកស្រវឹងនៃអេប្រាអ៊ីមបានទទួលយក នៅពេលដែលពួកគេលាក់ខ្លួនក្រោមការកុហក ត្រូវបានលុបចោលដោយទឹកជំនន់ដ៏លើសលប់នៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់សម្តេចប៉ាប។

នៅពេលដែលអ្នកស្រី វ៉ៃត៍ យោងទៅកាន់ «ទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ» នោះគាត់កំពុងសំដៅទៅលើទន្លេទីគ្រីស និងទន្លេអឺប្រាត។ ទឹកទន្លេទាំងនោះអាចត្រូវបានតាមដានត្រឡប់ទៅដល់សួនអេដែន ជាទីដែលវាជាទន្លេទីបី និងទីបួនដែលហូរចេញពីអេដែន។

> ហើយ​ឈ្មោះ​នៃ​ទន្លេ​ទី​បី គឺ ហ៊ីដេកែល; ទន្លេ​នោះ​ហូរ​ទៅ​ខាង​កើត​នៃ​អាស្ស៊ីរី។ ហើយ​ទន្លេ​ទី​បួន គឺ អឺប្រាត។ លោកុប្បត្តិ 2:14។

ហ៊ីដេកែល​គឺជា​ទន្លេ​ទីក្រីស ហើយ​ពិត​ណាស់ អ៊ូប្រាត​ក៏​ជា​អ៊ូប្រាត​ដែរ ទោះ​បី​ជា​អ្នក​ប្រវត្តិសាស្ត្រ និង​អ្នក​ទេវវិទ្យា​សម័យ​ទំនើប​មិន​យល់​ស្រប​ក៏​ដោយ។ ពួក​គេ​អះអាង​ថា អ៊ូឡាយ​មិន​មែន​ជា​ទន្លេ​ធំ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​គ្រាន់​តែ​ជា​ប្រឡាយ​ទឹក​ដែល​មនុស្ស​សង់​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ពែរ្ស មិន​មែន​នៅ​ស៊ីណារ​ទេ។ អាជ្ញាធរ​មនុស្ស​ដដែល​ទាំង​នោះ​កំណត់​ថា ទន្លេ​តែ​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​មាន​សារៈសំខាន់ និង​ទាក់ទង​នឹង​ស៊ីណារ គឺ​ទីក្រីស និង​អ៊ូប្រាត ហើយ​អ្នក​នាង​ហោរា​បាន​ថ្លែង​ថា អ៊ូឡាយ និង​ហ៊ីដេកែល​ជា «ទន្លេ​ធំៗ​នៃ​ស៊ីណារ»។

ព្រះបន្ទូលរបស់ស្ត្រីអ្នកទំនាយអំពីសារនៃទឹក ប្រឆាំងនឹងអ្នកជំនាញសម័យទំនើប ដូចដែលអ្នកជំនាញបុរាណបានប្រឆាំងនឹងសារនៃទឹករបស់ណូអេដែរ។ យើងត្រូវបានជូនដំណឹងថា ទស្សនៈទាំងពីរ ដែលតំណាងដោយទន្លេទាំងពីរ កំពុងស្ថិតនៅក្នុងដំណើរការនៃការសម្រេចបំពេញ ហេតុដូច្នេះហើយ អ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងទស្សនៈទាំងពីរនោះ ដែលបានប្រទានមកដោយ «ទន្លេធំពីរនៃស៊ីណារ» នឹងកើតមានឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ សារដែលភ្ជាប់ជាមួយនឹងទន្លេទាំងនោះ គឺជាសំឡេងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដ្បិតសំឡេងរបស់ទ្រង់ប្រៀបដូចជាទឹកជាច្រើន។ ទីគ្រីស និងអឺប្រាត តំណាងឲ្យប្រធានបទទំនាយដ៏សំខាន់មួយ ហើយសក្ខីភាពរបស់វា មានទំនាក់ទំនងនឹងសេចក្តីសញ្ញា ដែលម៉ូសេអាល់ហ្វាបានដាក់ចេញ ជាសេចក្តីសញ្ញាដូចគ្នាដែលព្រះគ្រីស្ទអូមេហ្គាបានបញ្ជាក់។

ក្នុងពាក្យទំនាយ ទន្លេទីក្រីសតំណាងឲ្យអាស្ស៊ីរី ហើយទន្លេអ៊ុយប្រាតគឺបាប៊ីឡូន។ ក្នុងទំនាក់ទំនងនេះ ពួកវាជាអំណាចទាំងពីរ ដែលយេរេមាបានតំណាងជាសិង្ហ ដែលនឹងនាំអាណាចក្រខាងជើងជាមុន ហើយបន្ទាប់មកអាណាចក្រខាងត្បូង ទៅជាឈ្លើយ។

> អ៊ីស្រាអែល​ជា​ចៀម​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ; សត្វ​សិង្ហ​បាន​ដេញ​វា​ឲ្យ​រត់​បាត់​ទៅ៖ ដំបូង ស្តេច​អាស្ស៊ីរី​បាន​លេប​វា; ហើយ​នៅ​ទី​បញ្ចប់ នេប៊ូក្នេស្សារ ស្តេច​បាប៊ីឡូន​នេះ បាន​បំបាក់​ឆ្អឹង​របស់​វា។ យេរេមា 50:17។

ទាំងអាស្ស៊ីរី និងបាប៊ីឡូន សុទ្ធតែជាសត្រូវពីទិសខាងជើងទាក់ទងនឹងរាជាណាចក្រអ៊ីស្រាអែលមួយណាក៏ដោយ ហេតុនេះហើយបានជាវាជារូបព្រមាននៃស្តេចក្លែងក្លាយពីទិសខាងជើង គឺអំណាចសម្តេចប៉ាប។ ជាសារសំខាន់ ប្រពៃណីនយោបាយ និងសាសនាដូចគ្នាជាខ្លឹមសារ ត្រូវបានអនុវត្តដោយអំណាចទាំងពីរ ដែលកើតឡើងពីបរិបទវប្បធម៌ដូចគ្នា ប៉ុន្តែរចនាសម្ព័ន្ធនយោបាយរបស់អាស្ស៊ីរីបានផ្តោតលើកិច្ចការរដ្ឋ ខណៈដែលបាប៊ីឡូនបានផ្តោតលើកិច្ចការសាសនាចក្រ ទោះបីស្រដៀងគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ។ រ៉ូមបាកាន និងរ៉ូមសម្តេចប៉ាប នៅកម្រិតខ្លះ គឺដូចគ្នា ប៉ុន្តែក៏ដោយ រ៉ូមបាកានតំណាងឲ្យកិច្ចការរដ្ឋ ហើយរ៉ូមសម្តេចប៉ាបតំណាងឲ្យកិច្ចការសាសនាចក្រ។ អាស្ស៊ីរី ក្នុងទំនាក់ទំនងព្យាករណ៍ជាមួយបាប៊ីឡូន ជារាជាណាចក្រនៃកិច្ចការរដ្ឋ បន្ទាប់មកមានបាប៊ីឡូន ជាអំណាចស្រដៀងគ្នាដែលបានផ្តោតលើកិច្ចការសាសនាចក្រ។ អាស្ស៊ីរីតំណាងឲ្យរ៉ូមបាកាន ហើយបាប៊ីឡូនតំណាងឲ្យរ៉ូមសម្តេចប៉ាប។ អំណាចទាំងបួននេះសុទ្ធតែបានជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈបរិសុទ្ធ និងពលទ័ពរបស់ព្រះ។ អាស្ស៊ីរីត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយទន្លេទីគ្រីស ហើយបាប៊ីឡូនជាមួយទន្លេអ៊ុយប្រាទេស។ នេះស្របគ្នានឹងការស្ងួតហួតនៃទន្លេអ៊ុយប្រាទេសក្នុងសៀវភៅវិវរណៈ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ស្តេចទាំងឡាយពីទិសខាងកើត ដូចដែលបានបង្ហាញជារូបដោយកិច្ចការរបស់គីរូស ក្នុងការបង្វែរទន្លេអ៊ុយប្រាទេស ដើម្បីផ្តួលបាប៊ីឡូន។ បាប៊ីឡូនគឺជាអ៊ុយប្រាទេស; អាស្ស៊ីរីគឺជាទីគ្រីស។

ស្ដេចនៃភាគខាងជើង ក្នុងព្យាករណ៍ បានយកឈ្នះលើពិភពលោក ក្នុងអំឡុងវិបត្តិនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយបន្ទាប់មកក៏ដួលរលំ ប៉ុន្តែ ការយកឈ្នះនោះ ជាញឹកញាប់ ត្រូវបានតំណាងថា ជាទឹកជំនន់ដ៏លិចលង់មហិមា។ រឿងរ៉ាវរបស់ស្ដេចនៃភាគខាងជើង ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអាសស៊ីរី និងបាប៊ីឡូន ត្រូវបាននិមិត្តរូបដោយទន្លេនានា ព្រោះរឿងនេះត្រូវបានប្រាប់ដោយសំឡេងនៃទឹកជាច្រើន។

ដែនដីដែលស្ថិតនៅចន្លោះទន្លេទាំងពីរ ត្រូវបានហៅថា Mesopotamia ដែលមានន័យថា «ដែនដីនៅចន្លោះទន្លេទាំងពីរ»។ ទន្លេទាំងពីរនេះតំណាងឲ្យអំណាចខាងជើង ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រើដើម្បីផ្តន្ទាទោសរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដែលបានក្បត់ជំនឿ ដោយបំបែកពួកគេចេញទៅជាឈ្លើយ។ ស្ទឹងរងមួយក្នុងចំណោមស្ទឹងរងៗនៃសំឡេងទឹកជាច្រើន ត្រូវបានឃើញនៅក្នុងឈ្មោះ “Padanaram” ដែលត្រូវបានយោងដល់តែដប់ដងប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងបទគម្ពីរ។ ការលើកឡើងជាលើកដំបូង គឺពាក់ព័ន្ធនឹងកិច្ចសញ្ញា ព្រោះវាបញ្ជាក់អំពីឫសឈាមពូជរបស់រេបេកា ភរិយារបស់អ៊ីសាក។ ខគម្ពីរនោះចែងថា៖

> ហើយ​អ៊ីសាក​មាន​អាយុ​សែសិប​ឆ្នាំ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​យក​នាង​រេបិកា​ជា​ភរិយា គឺ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​បេធូអែល ជា​សាសន៍​ស៊ីរី ពី​ប៉ាដានអារ៉ាម ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់​ឡាបាន់ ជា​សាសន៍​ស៊ីរី។

ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​សែសិប​ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​លើ​សាក្សី​ទាំង​បី​របស់​ម៉ូសេ​ថា នាំ​ទៅ​កាន់ Kadesh, 1863 និង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ Isaac គឺ​ជា​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា ដែល​ជា​គំរូ​បង្ហាញ​អំពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ជាមួយ​នឹង​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដែល​គឺ​ជា 1863 ដែល​គឺ​ជា Kadesh ដែល​គឺ​ជា​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​សេចក្តី​សញ្ញា​រយៈពេល​សែសិប​ឆ្នាំ។ Rebekah គឺ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ជន​ស៊ីរី​ម្នាក់ ហើយ​ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់ Laban ជន​ស៊ីរី​ម្នាក់ (ដែល​នៅ​ក្នុង​ជំនាន់​បន្ទាប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​សេចក្តី​សញ្ញា បាន​បំពាន​សេចក្តី​សញ្ញា​មួយ​ជាមួយ​នឹង Jacob កូន​ប្រុស​របស់ Isaac)។

បេធូអែល មានន័យថា «ផ្ទះនៃការបំផ្លាញ» ឬ «អ្នកបំផ្លាញ» ដូច្នេះ រេបិកា​ជា​កូនស្រី​នៃ «ផ្ទះ​របស់​អ្នកបំផ្លាញ»។ ស៊ីរី មានន័យថា​តំបន់ខ្ពង់រាប និង​វាលរាបខ្ពស់ ហើយ ប៉ាដាន់អារ៉ាម មានន័យថា​មេសូប៉ូតាមៀ ឬ​ដែនដី​នៅ​កណ្ដាល។ រេបិកា មកពី​ខ្សែពូជ​របស់​ជន​ស៊ីរី ដែល​មកពី​មេសូប៉ូតាមៀ ជា​តំបន់ខ្ពង់រាប​នៅ​កណ្ដាល​រវាង «ទីគ្រីស​របស់​អាស្ស៊ីរី» និង «អឺប្រាត​របស់​បាប៊ីឡូន» ដែល​តំណាង​ឲ្យ​សត្វតោ​ទាំងឡាយ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ដើម្បី​កំចាត់​ហ្វូងចៀម​ក្បត់សាសនា​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ផ្ទះ​របស់​អ្នកបំផ្លាញ បាន​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ផ្ទះ​របស់​ព្រះ ក្នុង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ អ៊ីសាក និង រេបិកា។ វា​មិនមែន​ជា​រឿង​ចៃដន្យ​ទេ​ថា នៅ​ក្នុង​ការ​លើកឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​អំពី ប៉ាដាន់អារ៉ាម ទន្លេ​ទាំងពីរ​នេះ​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ស្តេច​ព្យាករណ៍​នៃ​ទិសខាងជើង ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ទឹកជំនន់​ហូរលិចលង់ ត្រូវ​បាន​លើកឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ក្នុង លោកុប្បត្តិ 25:20។

ការភ្ជាប់នៃផ្ទះនៃសេចក្ដីស្ងាត់ស្ងៀមជាមួយនឹងប្រជារាស្ត្រសញ្ញាសម្ពន្ធរបស់ព្រះ បន្តទៅទៀតនៅពេលយ៉ាកុបរត់គេចពីអេសាវ ហើយទៅដល់ផ្ទះលោកឡាបាន់ ដែលជាពូរបស់ខ្លួន ហើយនៅទីនោះបានបម្រើអស់រយៈពេលពីរដងនៃ 2520 ថ្ងៃ ដើម្បីទទួលបានអាពាហ៍ពិពាហ៍សញ្ញាសម្ពន្ធបន្ទាប់។ អាពាហ៍ពិពាហ៍មួយបញ្ចប់ដោយការបែកខ្ញែកនៃនគរខាងជើងរបស់អ៊ីស្រាអែល ហើយអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយទៀតបញ្ចប់ដោយការបែកខ្ញែកនៃនគរខាងត្បូង។ នៅពេលដែលរយៈពេលនៃការបែកខ្ញែករបស់នគរទាំងពីរនោះ តាមលំដាប់រៀងៗខ្លួន បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 និង 1844 នោះ អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលយ៉ាកុបបានខិតខំបំពេញក្នុងរយៈពេលពីរដងនៃ 2520 នោះ ក៏បានសម្រេចឡើង ដូចជាកូនកំលោះបានមកដល់ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។

ដូច្នេះ តើព្រះគ្រីស្ទបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយលេអា ដែលមានន័យថា «នឿយហត់ និងអស់កម្លាំង» ឬបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយរ៉ាឆែល ដែលមានន័យថា «អ្នកដំណើរដ៏ល្អ»? លេអា និងរ៉ាឆែលតំណាងឲ្យព្រហ្មចារីអ្នកដំណើរពីរប្រភេទ គឺព្រហ្មចារីម្នាក់ដែល «នឿយហត់» និងព្រហ្មចារីម្នាក់ដែល «ធ្វើដំណើរបានល្អ» នៅលើផ្លូវទៅរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយយ៉ាកុប នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។

> «នៅដើមផ្លូវ មានពន្លឺភ្លឺចែងចាំងមួយបានតម្កល់នៅខាងក្រោយពួកគេ ដែលទេវតាម្នាក់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ជា “សម្រែកនៅកណ្តាលអធ្រាត្រ”។ ពន្លឺនេះបានបញ្ចេញរស្មីតាមបណ្តោយផ្លូវទាំងមូល ហើយផ្តល់ពន្លឺដល់ជើងរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេមិនជំពប់ដួល។»

> «ប្រសិនបើពួកគេរក្សាភ្នែករបស់ខ្លួនឲ្យសម្លឹងជាប់លើព្រះយេស៊ូវ ដែលគង់នៅខាងមុខពួកគេ កំពុងនាំពួកគេទៅកាន់ទីក្រុង នោះពួកគេមានសុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន មនុស្សខ្លះក៏នឿយហត់ ហើយនិយាយថា ទីក្រុងនោះនៅឆ្ងាយណាស់ ហើយពួកគេរំពឹងថាបានចូលទៅដល់ទីនោះរួចមកហើយ។ ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូវតែងតែលើកព្រះហស្តស្តាំដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គឡើង ដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួកគេ ហើយពីព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គក៏មានពន្លឺមួយចេញមក ដែលបក់រលកនៅលើក្រុមអ្នករង់ចាំការយាងមកវិញ ហើយពួកគេក៏ស្រែកថា “អាលេលូយ៉ា!”។ អ្នកខ្លះទៀតដោយប្រញាប់ប្រញាល់បានបដិសេធពន្លឺនៅខាងក្រោយពួកគេ ហើយនិយាយថា មិនមែនជាព្រះដែលបាននាំពួកគេចេញមកឆ្ងាយដល់ប៉ុណ្ណេះទេ។ ពន្លឺនៅខាងក្រោយពួកគេក៏រលត់ទៅ បន្សល់ឲ្យជើងរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីងងឹតសូន្យសុង ហើយពួកគេក៏ជំពប់ ដោយបាត់បង់ការមើលឃើញគោលដៅ និងព្រះយេស៊ូវ ហើយធ្លាក់ចេញពីផ្លូវ ចុះទៅក្នុងលោកខាងក្រោមដ៏ងងឹត និងអាក្រក់»។ Early Writings, 15.

នៅឆ្នាំ 1844 ចលនា​មីឡឺរីត​ភីឡាដែលភាន បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អាពាហ៍ពិពាហ៍។ អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 បាន​បំបែក​អ្នក​ថ្វាយបង្គំ​ជា​ពីរ​ក្រុម ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ រ៉ាជែល និង លេអា។ រ៉ាជែល តំណាង​ឲ្យ​ក្រុម​មួយ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ជោគជ័យ​លើ​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៃ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 ប៉ុន្តែ​ក្រុម​របស់​លេអា​បាន​នឿយហត់។ បន្ទាប់​មក ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ចេញ​ពី​គ្នា ហើយ​ដំណើរការ​សាកល្បង​នៃ​ទេវតា​ទី​បី​ក៏​បាន​ចាប់ផ្តើម នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ដំណើរការ​សាកល្បង​នៃ Midnight Cry បាន​បញ្ចប់។

អាពាហ៍ពិពាហ៍បានចាប់ផ្តើមឡើង ហើយបន្ទាប់មកវាត្រូវបានបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ និងត្រូវបានសាកល្បង។ អាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបានបំពេញឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍នៅឆ្នាំ 1846 ហើយដំណើរការសាកល្បងនៃទេវតាទីបីបានចាប់ផ្តើម។ នៅឆ្នាំ 1849 និង 1850 ព្រះអម្ចាស់កំពុងលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ដើម្បីប្រមូលសំណល់របស់ទ្រង់។ នៅពេលនោះ តារាងទីពីររបស់ហាបាគុកត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដូចដែលបានតំណាងទុកជាមុនដោយផ្ទាំងព្រះបញ្ញត្តិឈុតទីពីរ។ បន្ទាប់ពីម៉ូសេបានបំបែកឈុតទីមួយ ឈុតផ្ទាំងទីពីរត្រូវបានដាក់ចេញ។ តារាងឆ្នាំ 1850 បានជំនួសតារាងឆ្នាំ 1843 ហើយនៅឆ្នាំ 1850 ការសាកល្បងនៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ក្នុងនាមជាកូនក្រមុំសេចក្តីសញ្ញាថ្មីរបស់ព្រះ បានបន្តឆ្ពោះទៅកាដេស និងឆ្នាំ 1863។

នៅក្នុងឆ្នាំ 1856 ទឹកកាន់តែច្រើនពីទន្លេទាំងពីរបានហូរមកតាមរយៈប៊ិចរបស់ Hiram Edson។ ពន្លឺស្តីអំពី “seven times” ដែលបានមកតាមរយៈប៊ិចរបស់ Edson គឺជាពន្លឺដែលតំណាងដោយទន្លេទាំងពីរ ដែលបានចាប់ផ្ដើមសក្ខីភាពព្យាករណ៍របស់វាតាំងពីសួនអេដែន។ សួនអេដែនគឺជានិមិត្តរូបនៃការបះបោររបស់មនុស្សជាតិតទល់នឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ហើយជាកន្លែងដែលទឹកនៃទន្លេ Ulai និង Hiddekel ចាប់ផ្ដើមដំណើររបស់វា។ វាធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ប្រវត្តិសាស្ត្រសញ្ញាសម្ពន្ធ ពីព្រោះសួននោះ ដែលជានិមិត្តរូបនៃការបះបោរ ក៏ជាកន្លែងដែលកូនចៀមមួយត្រូវបានសម្លាប់ ដើម្បីផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ជំនួសស្លឹកល្វាដែលស្ថិតលើ Adam និង Eve ផងដែរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រសញ្ញាសម្ពន្ធចាប់ផ្ដើមដោយសញ្ញាសម្ពន្ធនៃជីវិតរវាង Adam និងព្រះ។ សញ្ញាសម្ពន្ធនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយដើមជីវិត បាននាំទៅឯសញ្ញាសម្ពន្ធដែលត្រូវបានបំបែកដោយ Adam និង Eve ដែលបានចាប់ផ្ដើមសញ្ញាសម្ពន្ធថ្មីនៃជីវិត នៅពេលដែលកូនចៀមដែលត្រូវបានសម្លាប់តាំងពីមុនកំណើតពិភពលោក បានផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ដល់គូដែលអាក្រាត និងបាត់បង់នោះ។ ទន្លេទាំងពីរដែលហូរចេញពីសួននោះ ទីបំផុតបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃអំណាចទាំងឡាយដែលព្រះប្រើជាដំបងនៃការផ្ដន្ទាទោសរបស់ទ្រង់។

> ឱ​អាស្ស៊ីរី ជា​ដំបង​នៃ​សេចក្តី​កំហឹង​របស់​យើង ហើយ​ដំបង​ក្នុង​ដៃ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ជា​សេចក្តី​ពិរោធ​របស់​យើង។ យើង​នឹង​ចាត់​គេ​ឲ្យ​ទៅ​ទាស់​នឹង​ជាតិ​មួយ​ដែល​មាន​ពុតត្បុត ហើយ​ប្រឆាំង​នឹង​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្តី​កំហឹង​របស់​យើង យើង​នឹង​ប្រគល់​បញ្ជា​ដល់​គេ ឲ្យ​ដក​យក​របស់​ឆក់ និង​យក​របស់​ព្រៃ ហើយ​ជាន់ឈ្លី​ពួក​គេ​ដូច​ជា​ភក់​នៅ​តាម​ផ្លូវ។ អេសាយ 10:5, 6

ទន្លេទាំងពីរនោះបានហូរចេញពីអេដែន ទៅក្នុងពូជពង្សរបស់រេបេកា និងអាពាហ៍ពិពាហ៍សញ្ញារបស់នាងជាមួយអ៊ីសាក ហើយបន្តទៅដល់យ៉ាកុប ដែលនៅទីនោះ ទឹកនៃទន្លេទាំងពីរនោះ ត្រូវបានតំណាងជាពីររយៈកាលខុសគ្នា នៃប្រាំពីរដង។ បន្ទាប់មក ទន្លេទាំងពីរដដែលនោះបានហូរឆ្លងកាត់ប្រាំមួយជំពូកចុងក្រោយនៃដានីយ៉ែល ដែលក្នុងនោះ ជំពូកបី ត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេនីមួយៗ។ ទន្លេមួយតំណាងឲ្យការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងជំពូកទីប្រាំពីរ ទីប្រាំបី និងទីប្រាំបួន ហើយទន្លេមួយទៀតតំណាងឲ្យការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅក្នុងជំពូកទីដប់ ទីដប់មួយ និងទីដប់ពីរ។

ជំពូក​ទី​ប្រាំពីរ ប្រាំបី និង​ប្រាំបួន ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ជា​និមិត្ត​នៃ​ទន្លេ​អ៊ូឡាយ ហើយ​ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​ពណ៌នា​ដោយ​របៀប​ស្រដៀង​គ្នា​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ដប់ ដប់មួយ និង​ដប់ពីរ។ ក្នុង​និមិត្ត​ទន្លេ​ទាំង​ពីរ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​បី​ជំពូក​នីមួយៗ—ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ទ្រង់​កំពុង​ឈរ​លើ​ទឹក។

> ហើយបានកើតឡើងថា កាលណាខ្ញុំ គឺខ្ញុំដានីយ៉ែល បានឃើញនិមិត្តហេតុនោះ ហើយបានស្វែងរកន័យរបស់វា នោះមើលចុះ មានម្នាក់ឈរនៅមុខខ្ញុំ មានរូបរាងដូចជាមនុស្សម្នាក់។ ហើយខ្ញុំបានឮសំឡេងមនុស្សម្នាក់នៅចន្លោះច្រាំងទន្លេអ៊ូឡាយ ដែលបានហៅ ហើយមានប្រសាសន៍ថា កាព្រីយែល ចូរធ្វើឲ្យបុរសនេះយល់និមិត្តហេតុនេះចុះ។ ដានីយ៉ែល 8:15, 16។

និមិត្តនៃព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងជំពូក​ទីដប់ មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងនិមិត្តដែលយ៉ូហានបានឃើញនៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូក​ទីមួយ ហើយនៅក្នុងនិមិត្តរបស់ដានីយ៉ែលក្នុងជំពូក​ទីប្រាំបី ប៉ាលមូនីស្ថិតនៅលើទឹក ដូចដែលព្រះអង្គបានស្ថិតនៅក្នុងជំពូក​ទីដប់ពីរ ជាទីដែលព្រះអង្គបានស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក។

> «នៅពេលដែលកាប្រៀលមកសួរសុខទុក្ខ នាពេលនោះ ហោរា​ដានីយ៉ែលមិនអាចទទួលការបង្រៀនបន្ថែមទៀតបានឡើយ; ប៉ុន្តែ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ដោយប្រាថ្នាចង់ដឹងបន្ថែមអំពីប្រធានបទទាំងឡាយដែលមិនទាន់បានពន្យល់យ៉ាងពេញលេញ លោកក៏បានតាំងខ្លួនឡើងវិញ ដើម្បីស្វែងរកពន្លឺ និងប្រាជ្ញាពីព្រះ។ “នៅថ្ងៃទាំងនោះ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល កំពុងកាន់ទុក្ខអស់រយៈពេលបីសប្តាហ៍ពេញ។ ខ្ញុំមិនបានបរិភោគនំប៉័ងឆ្ងាញ់ឡើយ សាច់ ឬស្រាក៏មិនបានចូលមកក្នុងមាត់ខ្ញុំដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានលាបប្រេងលើខ្លួនសោះ…. បន្ទាប់មក ខ្ញុំលើកភ្នែកឡើងមើល ហើយមើលចុះ មានបុរសម្នាក់ស្លៀកសំពត់ទេសឯក ចង្កេះរបស់លោកក្រវាត់ដោយមាសសុទ្ធពីអ៊ូផាស។ រូបកាយរបស់លោកក៏ដូចត្បូងបេរីល ព្រះភក្ត្ររបស់លោកដូចជារូបរាងនៃផ្លេកបន្ទោរ ភ្នែករបស់លោកដូចចង្កៀងភ្លើង ដៃ និងជើងរបស់លោកមានពណ៌ដូចលង្ហិនខាត់ភ្លឺ ហើយសំឡេងពាក្យរបស់លោកដូចជាសំឡេងរបស់មហាជនមួយ។”

> «មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីព្រះរាជបុត្រានៃព្រះទេ ដែលបានលេចមកដល់ដានីយ៉ែល។ សេចក្ដីពិពណ៌នានេះស្រដៀងនឹងសេចក្ដីពិពណ៌នាដែលបានប្រទានឲ្យយ៉ូហាន នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់គាត់នៅលើកោះប៉ាតមុស។ ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់របស់យើងយាងមកជាមួយនឹងទូតសួគ៌ម្នាក់ទៀត ដើម្បីបង្រៀនដានីយ៉ែលអំពីអ្វីៗដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ ចំណេះដឹងនេះត្រូវបានប្រទានឲ្យដានីយ៉ែល ហើយត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយការបំភ្លឺពីព្រះវិញ្ញាណសម្រាប់យើង ដែលចុងបំផុតនៃលោកិយបានមកដល់លើយើងហើយ»។ Review and Herald, February 8, 1881.

នៅក្នុងនិមិត្តហិដេកែលអំពីព្រះគ្រីស្ទនៅជំពូកទីដប់ ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ឈរលើទឹក ហើយស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ហើយនៅក្នុងនិមិត្តអ៊ូឡាយ ទ្រង់ក៏ឈរលើទឹកដែរ។ និមិត្តនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកទីមួយ ស្របគ្នានឹងនិមិត្តដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងនិមិត្តអ៊ូឡាយ និងហិដេកែល ដែលនៅទីនោះ បងស្រី White កំណត់សម្គាល់ថា នោះគឺជា «មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងទេ គឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ»។ នៅពេលដែលនាងកំណត់អត្តសញ្ញាណទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ នាងបាននិយាយថា ទេវតានោះគឺជា «មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងទេ គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ»។ ទេវតានៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ លើកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច ជាប់ទាក់ទងនឹងនិមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទនៅជំពូកទីដប់ពីរ ដែលទ្រង់លើកព្រះហស្តទាំងពីររបស់ទ្រង់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច។ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូកទីដប់ ទ្រង់ឈរលើទាំងទឹក និងដី។

អ្វីដែលមាន «នៅចន្លោះច្រាំង» នៃទន្លេ គឺជាទឹក ហើយដានីយ៉ែលបានឮ «សំឡេងមនុស្សម្នាក់នៅចន្លោះច្រាំង» ដូច្នេះ សំឡេងនោះបានមកពីបុរសដែលនៅលើទឹក ហើយសំឡេងនោះគឺជាសូរសំឡេងនៃទឹកទន្លេអ៊ូឡាយ។

> នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បួន នៃ​ខែ​ទី​មួយ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​ធំ គឺ​ហ៊ីដេកែល នោះ​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ភ្នែក​ឡើង ហើយ​មើលទៅ ហើយ​មើល​ចុះ មាន​បុរស​ម្នាក់​ស្លៀកពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ចង្កេះ​របស់​លោក​ត្រូវ​បាន​ក្រវាត់​ដោយ​មាស​ល្អ​ពី​អ៊ូផាស។ រូបកាយ​របស់​លោក​ក៏​ដូច​ជា​ត្បូង​បេរីល ហើយ​មុខ​របស់​លោក​ដូច​ជា​រន្ទះ ភ្នែក​របស់​លោក​ដូច​ជា​ចង្កៀង​ភ្លើង ដៃ​ទាំង​ពីរ និង​ជើង​ទាំង​ពីរ​របស់​លោក​មាន​ពណ៌​ដូច​ជា​លង្ហិន​ខាត់​ឲ្យ​ភ្លឺ ហើយ​សំឡេង​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​លោក​ដូច​ជា​សំឡេង​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ …

> ប៉ុន្តែ ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ចូរបិទទុកពាក្យទាំងនេះ ហើយបិទត្រាសៀវភៅនេះ ទុករហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅមក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង។ នោះខ្ញុំ ដានីយ៉ែល បានមើល ហើយមើលចុះ មានមនុស្សពីរនាក់ទៀតឈរនៅទីនោះ ម្នាក់នៅខាងនេះនៃច្រាំងទន្លេ ហើយម្នាក់ទៀតនៅខាងនោះនៃច្រាំងទន្លេ។ ហើយម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់បុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលស្ថិតនៅលើទឹកទន្លេថា តើត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុនណាទៀត ទើបដល់ទីបញ្ចប់នៃការអស្ចារ្យទាំងនេះ? ហើយខ្ញុំបានឮបុរសដែលស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលស្ថិតនៅលើទឹកទន្លេ កាលដែលគាត់បានលើកដៃស្ដាំ និងដៃឆ្វេងរបស់គាត់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ហើយបានស្បថដោយព្រះអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់នៅអស់កល្បជានិច្ចថា ការនោះនឹងមានរយៈពេលមួយគ្រា ពីរគ្រា និងកន្លះគ្រា ហើយនៅពេលដែលគាត់បានបញ្ចប់ការកំចាត់កម្លាំងរបស់ប្រជាជនបរិសុទ្ធ នោះសេចក្ដីទាំងនេះទាំងអស់នឹងបានសម្រេច។

> ខ្ញុំ​បាន​ឮ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ទូល​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​អើយ ចុងបញ្ចប់​នៃ​ការ​ទាំងនេះ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ចូរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​របស់​អ្នក​ចុះ ដានីយ៉ែល​អើយ ដ្បិត​ពាក្យ​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទុក និង​បោះត្រា​ទុក​រហូត​ដល់​គ្រា​ចុងបញ្ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ត្រូវ​បាន​សម្អាត ធ្វើ​ឲ្យ​ស ហើយ​សាកល្បង; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​អាក្រក់ គ្មាន​អ្នក​ណា​នឹង​យល់​ឡើយ; ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​នឹង​យល់។ ដានីយ៉ែល 10:4–6; 12:4–10។

ទន្លេធំៗនៃស៊ីណារ ដូចដែលបងស្រី White បានកំណត់សម្គាល់ គឺទាំងពីរត្រូវបានភ្ជាប់នឹងនិមិត្តមួយ ដែលក្នុងនោះព្រះគ្រីស្ទស្ថិតលើទឹក ហើយមានព្រះបន្ទូល ពីព្រោះព្រះសំឡេងរបស់ទ្រង់ដូចជាសំឡេងនៃទឹកជាច្រើន។ នៅក្នុងនិមិត្តទាំងពីរ សំណួរ «ដល់ពេលណា» ត្រូវបានសួរ។ ទន្លេទាំងពីរនេះក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ នៅក្នុង «សំណួរ និងចម្លើយ» របស់ដានីយ៉ែលជំពូកទីប្រាំបី ដែលជាសសរស្តម្ភកណ្ដាល និងជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសាសនាអាដវិនទីស្ត។ នៅទីនោះ ទន្លេទាំងពីរជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរដង» នៃការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និងការជាន់ឈ្លីចុះ នៃទាំងទីសក្ការៈ និងពលបរិវារ។ ទន្លេទាំងពីរបំពេញតួនាទីរបស់វាជាដំបងវិន័យរបស់ព្រះ សម្រាប់ការដាក់ទោស តែបន្ទាប់មកវាបានហូរចូលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លឺរ៉ាយត៍នៃទេវតាទីមួយ ដែលនៅទីនោះ William Miller បានរកឃើញត្បូងព្យាករណ៍ដំបូងរបស់គាត់ គឺជាបន្ទាត់នៃ «ប្រាំពីរដង» នៅក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ទន្លេទាំងពីរតំណាងឲ្យការបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយទាំងពីរនៃរយៈពេល 2520 ឆ្នាំ ដែលត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយសត្វតោទាំងពីរនៃអាស្ស៊ីរី និងបាប៊ីឡូន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយទន្លេទីគ្រីស និងអឺប្រាត ហើយជាក់ជាមិនខាន ក៏ដោយលេអា និងរ៉ាខែល ដែលជាក្មួយស្រីរបស់រេបិកា ដោយអាពាហ៍ពិពាហ៍សម្ពន្ធមេត្រីរបស់ពួកនាងបានកើតឡើង នៅពេលអ៊ីសាកមានអាយុសែសិបឆ្នាំ ដូចដែលបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ 2520។

មីឡើរ បានបង្ហាញតែការបំបែកចេញនៃ «ប្រាំពីរដង» ទាស់នឹងនគរខាងត្បូងគឺយូដា ប៉ុណ្ណោះ ដែលបានសម្រេចបំពេញជាមួយនឹងព្យាករណ៍ ២៣០០ ឆ្នាំ ក្នុងឆ្នាំ 1844។ នៅឆ្នាំ 1856 «ស្រាថ្មី» នៃ «ប្រាំពីរដង» បានកំណត់អត្តសញ្ញាណថា ការបំបែកចេញដដែលនោះបានកើតមានលើនគរខាងជើង ដោយបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798។ ក្នុងនាមជាការរកឃើញព្យាករណ៍ដំបូងរបស់ William Miller ទឹកនៃទន្លេ Euphrates បានមកដល់ជា​គោលលទ្ធិ​អាល់ហ្វា ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីមួយ។ ទឹកនៃទន្លេ Ulai បានមកដល់ជាមួយទេវតាទីបី។ ការរកឃើញអាល់ហ្វារបស់ Miller គឺ «ប្រាំពីរដង» ដែលតំណាងដោយទន្លេ Ulai ហើយការរកឃើញអូមេហ្គារបស់ Hiram Edson គឺ «ប្រាំពីរដង» ដែលតំណាងដោយទន្លេ Hiddekel។

២៥២០ តំណាងឲ្យ​ប្រវែង​នៃ​រយៈពេល​ដែល​ដូចគ្នា​សម្រាប់​នគរ​នីមួយៗ ប៉ុន្តែ​ចាប់ផ្ដើម និង​បញ្ចប់​ខុសគ្នា​ចន្លោះ​សែសិបប្រាំមួយ​ឆ្នាំ។ ឆ្នាំ 1798 សម្គាល់​ពេលវេលា​នៃ​ទីបញ្ចប់ និង​ការ​មកដល់​របស់​ទេវតា​ទីមួយ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក 14។ ឆ្នាំ 1798 គឺ​ជា​ការ​សម្រេច​បំពេញ​នៃ 2520 ឆ្នាំ​នៃ​ការ​កម្ចាត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ដែល​បាន​មកលើ​នគរ​ខាងជើង​ដោយ​សត្វ​តោ​នៃ​អាស្ស៊ីរី។ ឆ្នាំ 1844 គឺ​ជា​ការ​សម្រេច​បំពេញ​នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» ដែល​បាន​មកលើ​នគរ​ខាងត្បូង ហើយ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សត្វ​តោ​នៃ​បាប៊ីឡូន។ ទន្លេ​ទាំងពីរ​គឺ​ជា​សញ្ញា​កំណត់​ដើម​និង​ចុង​សម្រាប់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីមួយ និង​ទីពីរ ដែល​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​មកដល់​របស់​ទេវតា​ទីបី​នៅ​ថ្ងៃទី 22 ខែ​តុលា ឆ្នាំ 1844 នៅ​ពេល​ដែល​ទាំង​ត្រែ​ទីប្រាំពីរ និង​ត្រែ​យូប៊ីលេ ក៏​បាន​បន្លឺឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ប្រោសលោះ​តាម​គំរូ​ពិត។

> បន្ទាប់​មក អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​សូរ​ត្រែ​នៃ​ឆ្នាំ​យូប៊ីលេ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់ នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ គឺ​នៅ​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​ធួនបាប អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​សូរ​ត្រែ​ទូទាំង​ដែន​ដី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ លេវីវិន័យ 25:9។

ការបន្លឺត្រែទីប្រាំពីរ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងការរួមបញ្ចូលទេវភាពរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងមនុស្សភាព ហើយត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេល 2300 ឆ្នាំ នៃនិមិត្តក្នុងទន្លេអ៊ុយឡាយ; រីឯការបន្លឺត្រែយូប៊ីលេ វិញ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃសេចក្ដីសញ្ញានៃដីធ្លី ដែលត្រូវបានបំបែក ហើយបាននាំមកលើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ នូវអ្វីដែលដានីយ៉ែលបានហៅថា បណ្ដាសា និងសម្បថរបស់ម៉ូសេ ហើយអ្វីដែលម៉ូសេបានហៅថា «ជម្លោះនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ»។

> ពិតប្រាកដហើយ អ៊ីស្រាអែល​ទាំងមូល​បានរំលង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់ ដោយបែរចេញទៅ ដើម្បី​មិនស្តាប់បង្គាប់​សំឡេង​របស់​ទ្រង់​ឡើយ ហេតុនេះហើយ​បានជា​បណ្ដាសា​ត្រូវបាន​ចាក់មកលើយើង និង​សច្ចាបថ​ដែល​បាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ម៉ូសេ ជា​អ្នកបម្រើ​របស់​ព្រះ ពីព្រោះ​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បាប​ទាស់​នឹង​ទ្រង់។ ដានីយ៉ែល ៩:១១។

«បណ្ដាសា» និង «សម្បថ» ដែលបានសរសេរទុក «នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យរបស់ម៉ូសេ» នោះ គឺជា «ប្រាំពីរដង» នៃ លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦។ ពាក្យដែលបានបកប្រែថា «សម្បថ» នោះ គឺជាពាក្យហេប្រឺដូចគ្នា ដែលនៅក្នុង លេវីវិន័យ ត្រូវបានបកប្រែថា «ប្រាំពីរដង»។ បណ្ដាសា ដែលកើតឡើងដោយការបំពានលើសម្បថនៃសេចក្តីសញ្ញា នៅក្នុងជំពូក ២៥ ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងជំពូក ២៦ ដែលជាកន្លែងដែលម៉ូសេកំណត់អត្តសញ្ញាណបណ្ដាសានោះថាជា «ជម្លោះនៃសេចក្តីសញ្ញា»។

> ខ្ញុំ​នឹង​ដើរ​ទាស់​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ ហើយ​នឹង​ផ្តន្ទាទោស​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថែម​ទៀត​ប្រាំពីរ​ដង ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​ដាវ​មក​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​នឹង​សងសឹក​ការ​រំលោភ​លើ​សេចក្តី​សញ្ញា​របស់​ខ្ញុំ; ហើយ​កាល​ណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ខ្ញុំ​នឹង​ចាត់​ជំងឺ​រាតត្បាត​មក​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា; ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​សត្រូវ។ លេវីវិន័យ 26:24, 25។

ព្រះអម្ចាស់​បាន​នាំ​ដាវ​របស់​សិង្ហ​អាស៊ីរី​មក​លើ​នគរ​ខាង​ជើង ដើម្បី «ដាក់ទោស» ពួកគេ ដោយ​ប្រគល់​ពួកគេ​ទៅ​ក្នុង «ដៃ​របស់​សត្រូវ» នៅ​ឆ្នាំ 723 មុន​គ.ស.។ បួន​សិប​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 677 មុន​គ.ស. នគរ​ខាង​ត្បូង​បាន​ទទួល​អារម្មណ៍​នូវ​បណ្ដាសា​របស់​ម៉ូសេ។ បណ្ដាសា​របស់​ម៉ូសេ គឺ​ជា​ការ​វិវាទ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា។ អស់​រយៈ​ពេល​បួន​សិប​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ សិង្ហ​នៃ​មេសូបូតាមៀ​ត្រូវ​បាន​ព្រះ​ប្រើ ដើម្បី​ដក​ចេញ និង​ជាន់​ឈ្លី​ពលបរិវារ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​បួន​សិប​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នោះ នេប៊ូក្នេសារ​បាន​បំផ្លាញ​ទី​បរិសុទ្ធ។ ពលបរិវារ​ក្នុង​សំណួរ​របស់​ដានីយ៉ែល​នៅ​ខទី​ដប់​បី នៃ​ដានីយ៉ែល​ជំពូក ៨ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​ដោយ​សត្រូវ​របស់​ពួកគេ​អស់​រយៈ​ពេល​បួន​សិប​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ការ​បំផ្លាញ​ទី​បរិសុទ្ធ ដែល​ជា​ប្រធានបទ​មួយ​ទៀត​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជាន់​ឈ្លី​នៅ​ខទី​ដប់​បី។ នៅ​ពេល​ទន្លេ​ទាំង​នោះ​បាន​មក​ដល់​ឆ្នាំ 1798 និង 1844 តាម​លំដាប់​រៀង​គ្នា ពលបរិវារ​មួយ​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​ជា​ព្រះវិហារ ដ្បិត​ពលបរិវារ​គឺ​ជា​រូបកាយ ហើយ​រូបកាយ​គឺ​ជា​ព្រះវិហារ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈ​ពេល​នោះ ព្រះវិហារ​ដែល​បាន​សង់​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បួន​សិប​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នោះ ត្រូវ​រួម​ជា​មួយ​ព្រះវិហារ​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ក្នុង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នៃ​ទេវភាព​ជា​មួយ​មនុស្សជាតិ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍​គឺ​រវាង​ព្រះវិហារ​ពីរ ហើយ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​ផ្សំផ្គុំ​គ្នា មិន​ត្រូវ​បំបែក​ចេញ​ពី​គ្នា​ឡើយ។

ទឹកនៃ​ទីគ្រីស​បាន​មក​ដល់​ឆ្នាំ 1798 ហើយ​ទឹកនៃ​អ៊ុយផ្រាត​បាន​មក​ដល់​ឆ្នាំ 1844។ មុន​ពេល​មក​ដល់​របស់​ទេវតា​ទី​បី​បន្តិច ទេវតា​ទី​ពីរ​បាន​មក​ដល់ ហើយ​បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រជុំ​ជំរំ​នៅ Exeter រដ្ឋ New Hampshire នៅ​ថ្ងៃទី 12–17 ខែ​សីហា ឆ្នាំ 1844 សារ​នៃ​ការ​យំ​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ត្រូវ​បាន​បង្ហូរ​ចេញ។ Exeter មាន​ន័យ​ថា «បន្ទាយ​ទឹក» ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រជុំ​ជំរំ​នោះ មាន​ការ​ប្រជុំ​ក្លែងក្លាយ​មួយ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​តង់​មួយ​ផ្សេង​ទៀត ដោយ​ក្រុម​មួយ​មក​ពី Watertown រដ្ឋ Massachusetts។ ទឹក​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ប្រភព​ចេញ​ពី​អេដែន តាម​ពាក្យ​របស់​បងស្រី White គឺ​ហៀប​នឹង​ត្រូវ​បាន​សាយភាយ​ដូចជា «រលក​ជំនោរ» មួយ ឆ្លង​កាត់​តាម​បណ្ដោយ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​ភាគ​ខាង​កើត​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ការរញ្ជួយ​ដី​ដែល​បាន​បង្ក​ឲ្យ​មាន​រលក​ជំនោរ​នោះ បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​អេដែន នៅ​ពេល​សាតាំង​បាន​យក​ឈ្នះ​លើ​មនុស្សជាតិ ដោយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​មាន​ការ​កក្រើក​ដ៏​ធំ​មួយ​នៅ​អេដែន ដែល​រលក​របស់​វា​បាន​លាត​សន្ធឹង​ទៅ​ដល់​ការ​យំ​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​មីឡឺរីត។ រលក​ជំនោរ​នោះ​បាន​ជន់​លិច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​យំ​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​របស់​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ហើយ​រលក​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​ក្នុង​ការរញ្ជួយ​ដី​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​អាដាម បាន​ទៅ​ដល់​ការរញ្ជួយ​ដី​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក 11។

សំឡេងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាសំឡេងនៃទឹកជាច្រើន ហើយទឹកទាំងនោះដែលរួមបញ្ចូលគ្នា បង្កើតជាសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ អេសាយ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ឈ្មោះ Shearjashub កំពុងឈរនៅក្នុងខទីបី នៃជំពូកទីប្រាំពីរ ក្បែរស្រះទឹកនៅផ្លូវបង្ហូរទឹកខាងលើ ដោយកំពុងបង្ហាញសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នៅក្នុងពេលវេលាបោះត្រារបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់។ នៅទីនោះ សេចក្ដីប្រកាសរបស់អេសាយចំពោះស្តេចអាហាសដ៏ល្ងង់ខ្លៅ និងអាក្រក់ គឺថា ព្រះអម្ចាស់នឹងបញ្ជូនទឹកនៃអាស្ស៊ីរី មកលើអាហាស គឺស្តេច Sennacherib ហើយទឹករបស់គាត់នឹងហូរឡើងដល់ក។

> ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ថា៖ «ដោយ​ព្រោះ​ប្រជាជន​នេះ​បដិសេធ​ទឹក​នៃ​ស៊ីឡូអា ដែល​ហូរ​យ៉ាង​ស្ងប់​ស្ងាត់ ហើយ​រីករាយ​នឹង​រេស៊ីន និង​កូន​របស់​រេម៉ាលា; ដូច្នេះ ឥឡូវ​នេះ មើល​ចុះ ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​នាំ​ទឹក​នៃ​ទន្លេ​មក​លើ​ពួកគេ ជា​ទឹក​ខ្លាំង និង​ច្រើន គឺ​ស្តេច​អាស្ស៊ីរី និង​សិរីរុងរឿង​ទាំងមូល​របស់​គាត់; ហើយ​គាត់​នឹង​ឡើង​លើ​គ្រប់​ប្រឡាយ​របស់​វា ហើយ​ហូរ​លើ​គ្រប់​ច្រាំង​របស់​វា: ហើយ​គាត់​នឹង​ឆ្លង​កាត់​យូដា; គាត់​នឹង​លិច​លង់ និង​ហូរ​ហៀរ គាត់​នឹង​ឡើង​ដល់​សូម្បី​តែ​ក; ហើយ​ការ​លាតសន្ធឹង​ស្លាប​របស់​គាត់​នឹង​បំពេញ​ទទឹង​នៃ​ទឹកដី​របស់​អ្នក ឱ អ៊ីម៉ាញូអែល»។ អេសាយ 8:5–8។

អាហាស​បាន​បដិសេធ​ទឹក​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន «ផ្ញើ» មក ដូច្នេះ​ព្រះអម្ចាស់​បាន «ផ្ញើ» ទឹក​នៃ​អាស្ស៊ីរី​មក​លើ​អាហាស។ អាហាស​បាន «អរសប្បាយ» ក្នុង​សម្ព័ន្ធភាព​របស់ «រេស៊ីន និង​កូន​របស់​រេម៉ាលា»។ អាហាស «អរសប្បាយ» ក្នុង​សារ​ភ្លៀង​ចុង​ក្លែងក្លាយ​មួយ ដែល​តំណាង​ដោយ​រេស៊ីន និង​កូន​របស់​រេម៉ាលា។

រេស៊ីន និង​កូនប្រុស​របស់​រេម៉ាលា គឺ​ពេកាក ស្តេច​នៃ​នគរ​ខាង​ជើង តំណាង​ឲ្យ​ការក្លែងក្លាយ​មួយ​នៃ​អេសាយ និង​កូនប្រុស​របស់​លោក។ ស្តេច​អាហាស​ដ៏​ល្ងង់ខ្លៅ និង​អាក្រក់ «អរសប្បាយ» ក្នុង​សម្ព័ន្ធភាព​ដែល​តំណាង​ដោយ​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ខាង​ជើង និង​ស៊ីរី ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ទំនាក់ទំនង​ខុសច្បាប់​រវាង​ពួកជំនុំ និង​រដ្ឋ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ អាហាស​អរសប្បាយ ព្រោះ​សេចក្តី​អាម៉ាស់ និង​សេចក្តី​អំណរ ជា​អារម្មណ៍​ផ្ទុយ​គ្នា​ពីរ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ការ​បំផុស​គំនិត ដើម្បី​និយាយ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​នៅ​ក្នុង​ការ​ជជែក​វែកញែក​អំពី​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ។ នៅ​ពេល​យេរេមា​បាន​បរិភោគ​សៀវភៅ​តូច​នោះ វា​ជា​សេចក្តី​អំណរ និង​សេចក្តី​អរសប្បាយ​នៃ​ចិត្ត​របស់​លោក ហើយ​យ៉ូអែល​ប្រាប់​យើង​ថា រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​មិន​ដែល​ត្រូវ​អាម៉ាស់​ឡើយ។ អាហាស ដូច​ជា​មនុស្ស​ឡៅឌីសេ គឺ​ខ្វាក់ ដូច្នេះ​គាត់​កំពុង​អរសប្បាយ​ក្នុង​សារ​អំពី​ទឹក​ក្លែងក្លាយ ហើយ​បដិសេធ​សារ​ទឹក​ពិត​របស់​អេសាយ។ គាត់​គួរ​តែ​មាន​សេចក្តី​អាម៉ាស់ ដោយសារ​ទុកចិត្ត​លើ​សារ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​ក្លែងក្លាយ ដែល​តំណាង​ដោយ​ទឹកជំនន់​របស់​ស្តេច​ខាង​ជើង ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​បដិសេធ​សារ​របស់​ស៊ីឡូអា។

សាររបស់​ស៊ីឡូអះ​ក្នុង​អេសាយ ជំពូក ៨ គឺ​ជា​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ។ ស្រះ​ស៊ីឡូអះ ត្រូវ​បាន​កំណត់​អត្តសញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី​ថា​ជា​ស្រះ​ស៊ីឡូអាំ។ ក្នុង​ភាសា​ហេប្រឺ ឬ​ក្រិក វា​មាន​ន័យ​ថា «ត្រូវ​បាន​ចាត់​ផ្ញើ»។ វា​ជា​ការ​សមគួរ​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​ត្រូវ​ចាក​ចេញ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​អាច «ចាត់​ផ្ញើ» ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មក។ អេសាយ និង​អហាស ស្ថិត​នៅ​ឯ​ស្រះ​ស៊ីឡូអះ ហើយ​ការ​សាកល្បង​នោះ​ស្ថិត​លើ​ថា តើ​ត្រូវ​មាន​សេចក្ដី​ជំនឿ​លើ​ស្រះ​ស៊ីឡូអះ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​អេសាយ និង​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ ឬ​មាន​សេចក្ដី​ជំនឿ​លើ​រេស៊ីន និង​កូន​ប្រុស​របស់​រេម៉ាលា? អហាស​កំពុង​ជ្រើស​រើស​រវាង​ទឹក​ពីរ គឺ​ទឹក​របស់​ស៊ីឡូអះ ឬ​ទឹក​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ អហាស​បាន​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​សម្ព័ន្ធភាព និង​សារ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​រេស៊ីន និង​កូន​ប្រុស​របស់​រេម៉ាលា ហើយ​ដូច្នេះ​គាត់​បាន​ទទួល​ជំនន់​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ជំនួស​ឲ្យ​ទឹក​ដែល​ហូរ​យ៉ាង​ទន់ភ្លន់​នៅ​ពេល​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​គាត់។ ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​គាត់​តំណាង​ឲ្យ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ នៅ​ពេល​ស្ដេច​ខាង​ជើង​លិច​លង់​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​ពិភពលោក​ទាំង​មូល ដូច​ជា​ជំនន់​ទឹក។ វា​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ចាប់​ពី​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​តទៅ នៅ​ពេល​ដែល​ជំនន់​នៃ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ​ក៏​កំពុង​បោកបក់​ពាសពេញ​ពិភពលោក​ផង​ដែរ។

អាហាស់​អរសប្បាយ​ក្នុង​សម្ព័ន្ធភាព​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង និង​ស៊ីរី ដូច្នេះ​គាត់​ក៏​អរសប្បាយ​ក្នុង​សារ​ដែល​រួមបញ្ចូល​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ ដូច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​សម្ព័ន្ធភាព​មិន​ស្រប​ច្បាប់​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ អេសាយ​តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ភីឡាឌែលហ្វៀ​ម្នាក់ ហើយ​អាហាស់​តំណាង​ឲ្យ​អ្នក​ឡាវឌីសេ​ម្នាក់។ ព្រះគ្រីស្ទ​ភ្ជាប់​សក្ខីកម្ម​របស់​អេសាយ​ជាមួយ​នឹង​សក្ខីកម្ម​របស់​ទ្រង់​ផ្ទាល់ នៅ​ពេល​ទ្រង់​ប្រោស​មនុស្ស​ខ្វាក់​ម្នាក់ ជា​អ្នក​ឡាវឌីសេ​ម្នាក់ នៅ​អាង​ស៊ីឡោម។

> ហើយកាលព្រះយេស៊ូវយាងកាត់ទៅ ទ្រង់បានឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលខ្វាក់តាំងពីកំណើតមក។ ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់បានទូលសួរទ្រង់ថា «លោកគ្រូ តើអ្នកណាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប គឺបុរសនេះ ឬឪពុកម្តាយរបស់គាត់ បានជាគាត់កើតមកខ្វាក់ដូច្នេះ?»

> ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «មនុស្សនេះមិនបានប្រព្រឹត្តបាបទេ ហើយឪពុកម្តាយរបស់គាត់ក៏មិនបានប្រព្រឹត្តបាបដែរ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញនៅក្នុងគាត់។ ខ្ញុំត្រូវធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំមក នៅពេលដែលនៅមានថ្ងៃ; យប់កំពុងមកដល់ ជាពេលដែលគ្មានអ្នកណាអាចធ្វើការបានឡើយ។ ដរាបណាខ្ញុំនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ ខ្ញុំជាពន្លឺនៃលោកីយ៍»។ ក្រោយពីមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះហើយ ព្រះអង្គក៏ស្តោះទឹកមាត់លើដី ហើយយកទឹកមាត់នោះធ្វើជាភក់ រួចលាបភក់នោះលើភ្នែករបស់មនុស្សខ្វាក់ ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ចូរទៅលាងខ្លួននៅអាងស៊ីឡូអាម» (ដែលប្រែថា «បានចាត់មក»)។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ទៅលាង ហើយត្រឡប់មកវិញដោយមើលឃើញ។

> ហេតុនេះ អ្នកជិតខាងទាំងឡាយ និងពួកដែលធ្លាប់ឃើញគាត់ពីមុនថា គាត់ខ្វាក់ បាននិយាយថា៖ «តើមិនមែនជាមនុស្សនេះទេឬ ដែលធ្លាប់អង្គុយសុំទាន?» មនុស្សខ្លះនិយាយថា៖ «គឺជាគាត់ហ្នឹង» ឯអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា៖ «គាត់គ្រាន់តែស្រដៀងនឹងគាត់ប៉ុណ្ណោះ»។ ប៉ុន្តែគាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំជាគាត់នោះហើយ»។ ដូច្នេះ ពួកគេបានសួរគាត់ថា៖ «ភ្នែករបស់អ្នកបានបើកឡើងដូចម្ដេច?»

> គាត់ឆ្លើយថា មនុស្សម្នាក់ដែលហៅថា ព្រះយេស៊ូវ បានយកដីមកលាយធ្វើជាភក់ ហើយលាបលើភ្នែកខ្ញុំ រួចមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា «ចូរទៅឯស្រះស៊ីឡូអាម ហើយលាងចេញ»។ ខ្ញុំក៏ទៅ ហើយលាងចេញ រួចខ្ញុំក៏បានមើលឃើញវិញ។ យ៉ូហាន 9:1–11។

បុរសខ្វាក់ រួមជាមួយនឹងស្ដេចអាហាស ដែលល្ងង់ខ្លៅ និងអាក្រក់ ត្រូវបានសាកល្បងថា តើពួកគេនឹងដាក់សេចក្តីទុកចិត្តរបស់ខ្លួនលើអាងស៊ីឡូអាំ ឬលើទឹកជំនន់នៃអាស្ស៊ីរី។ បុរសខ្វាក់ដឹងថាខ្លួនខ្វាក់ ប៉ុន្តែអាហាសវិញ មានទ្រព្យសម្បត្តិសម្បូរបែប កើនឡើងដោយទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយមិនខ្វះអ្វីសោះ។ អាហាសគឺជាព្រហ្មចារីល្ងង់ខ្លៅនៅឯអាងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយបុរសខ្វាក់ជាព្រហ្មចារីមានប្រាជ្ញា។ ទឹកដែលត្រូវបានផ្ញើមកពី ឬទឹកដែលត្រូវបានផ្ញើមកពីអាស្ស៊ីរី នោះហើយជាការសាកល្បង។

អាងទឹក​គឺជា​កន្លែង​ដែល​ទឹក​ត្រូវបាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ចូលគ្នា ហើយ​ក្នុង​ន័យ​ព្យាករណ៍ អាងទឹក​គឺជា​កន្លែង​ដែល​ស្ទឹង ទន្លេ ព្រែក សមុទ្រ មហាសមុទ្រ បឹង ភ្លៀង និង​ទឹកសន្សើម​ផ្សេងៗ​នៃ «ទឹក» ទាំងអស់​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះសូរសៀង​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ចូលគ្នា។ អាងទឹក​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ ត្រូវបាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ទឹក​ដែល​ហូរ​ចេញពី​អាង​ខាងលើ។ អាងទឹក​នេះ​តំណាង​ឲ្យ​សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុងក្រោយ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ការ​សាកល្បង​មួយ។ អហាស​បាន​បដិសេធ​ទឹក​ដែល​ហូរ​យ៉ាង​ស្រទន់ ប៉ុន្តែ​បុរស​ខ្វាក់​បាន​ស្តាប់​បង្គាប់​ចំពោះ​សារ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​អាងទឹក​នោះ។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​យក​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ព្រះលក្ខណៈ​ទេវភាព​របស់​ទ្រង់ ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ថា​ជា «ទឹកមាត់» ហើយ​ផ្សំ​ជាមួយ​ដីឥដ្ឋ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ការ​រួមបញ្ចូល​គ្នា​នៃ​ទេវភាព​ជាមួយ​មនុស្សភាព ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​សម្រេច​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​បំផុត។

ព្រះគ្រីស្ទបានស្តោះទឹកមាត់លើដី ហើយលាយទឹកមាត់របស់ទ្រង់ជាមួយដីឲ្យក្លាយជាភក់។ ទ្រង់បានប្រើសារនៃការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សភាព ដើម្បីលាបភ្នែករបស់បុរសខ្វាក់។ សារដែលត្រូវបានតំណាងដោយការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទេវភាព និងមនុស្សភាព គឺជាសារនៃឆ្នាំ 1888 ហើយវាត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីបម្លែងមនុស្សម្នាក់ពីស្ថានភាពនៃឡាវឌីសេ ទៅកាន់ស្ថានភាពនៃភីឡាដែលហ្វியா។ ប៉ុន្តែសារនេះទាមទារការចូលរួមពីមនុស្ស។ ពួកគេត្រូវតែទៅឯស្រះទឹក រួចហើយលាងសម្អាត។

មនុស្សទាំងអស់បានធ្វើបាប ហើយខ្វះខាតពីសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា បុរសខ្វាក់នោះ និងមាតាបិតារបស់គាត់ មិនបានធ្វើបាបឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងដកសំណួរអំពីការបន្ទោសចេញពីស្ថានភាពរបស់បុរសខ្វាក់នោះ ហើយទ្រង់កំណត់សម្គាល់គាត់ថាជាមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបានលើកឡើង ដើម្បីលើកសិរីរុងរឿងដល់ព្រះអម្ចាស់ ហើយមនុស្សព្យាការីក្នុងព្រះគម្ពីរព្យាករណ៍ ដែលត្រូវបានលើកឡើងសម្រាប់គោលបំណងថា «ដើម្បីឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញច្បាស់» នោះ គឺជាទង់សញ្ញា ដែលផ្សំឡើងពីបុរស និងស្ត្រីដែលបានផ្លាស់ប្តូរពី Laodicea ទៅ Philadelphia។ ទង់សញ្ញា គឺជាកន្លែងដែលកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ ពីព្រោះកិច្ចការរបស់ទ្រង់ គឺដើម្បីផ្សំរួមទេវភាពជាមួយមនុស្សភាព (ដូចដែលបានតំណាងដោយថ្នាំលាបធ្វើពីដី) ហើយពានរង្វាន់នៃកិច្ចការនោះ គឺអ្នកទាំងឡាយដែលមិនត្រឹមតែបានឮសារលៅឌីកេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដែលបានអនុវត្តតាមវេជ្ជបញ្ជានៅក្នុងសារនោះផងដែរ។ វេជ្ជបញ្ជាសម្រាប់បុរសខ្វាក់នោះ គឺឲ្យទៅលាងខ្លួន។ នៅពេលដែលគាត់អាចមើលឃើញហើយ គាត់មិនចាំបាច់ព្យាយាមលើកសិរីរុងរឿងដល់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ព្រោះកាលៈទេសៈដែលនៅជុំវិញគាត់ បានធ្វើឲ្យការនោះកើតឡើងដោយខ្លួនឯង។

វាបាន​ចាប់ផ្តើម​ដោយ​ការ​យាងមក​ជិត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ បន្ទាប់មក​ដោយ​កិច្ចការ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ កិច្ចការ​ចុងក្រោយ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​ទីបរិសុទ្ធ​ស្ថានសួគ៌ ទាក់ទង​នឹង​មនុស្ស គឺ​ដើម្បី​ប្រែ​កែ​មនុស្ស​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ជ្រលង​ឆ្អឹង​ស្ងួត​ស្លាប់ ឬ​ពី​សភាព​ដេកស្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ ឬ​ពី​ការ​ខ្វាក់​ដូច​សត្វប្រចៀវ។ កិច្ចការ​ចុងក្រោយ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដើម្បី​បង្កើត​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឡើងវិញ​ឲ្យ​មាន​រូបឆាយ​ដូច​ទ្រង់ ហើយ​នោះ​ហើយ​ជា​កិច្ចការ​ដដែល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​ពេល​ទ្រង់​បង្កើត​អាដាម​ពី​ធូលី​ដី បន្ទាប់មក​ទ្រង់​ផ្លុំ​ដង្ហើម​នៃ​ជីវិត​ចូល​ក្នុង​គាត់។ កិច្ចការ​ចុងក្រោយ គឺ​ជា​កិច្ចការ​ដំបូង ពីព្រោះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ដីឥដ្ឋ​ជាមុន​សិន ហើយ​បន្ទាប់មក​បាន​ចាក់​លាប​ដីឥដ្ឋ​នោះ​ដោយ​ជីវិត​នៃ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់។ ជាមួយ​អាដាម ព្រះវិញ្ញាណ​គឺ​ជា​ដង្ហើម​របស់​ទ្រង់; ជាមួយ​បុរស​ខ្វាក់ វា​គឺ​ជា​ទឹក។ ជាមួយ​ជ្រលង​ឆ្អឹង​ស្លាប់​របស់​អេសេគាល វា​គឺ​ជា​សារ​នៃ​ការ​ប្រមូល​មក​ជុំគ្នា ដែល​បាន​បង្កើត​រូបកាយ។ បន្ទាប់មក សារ​អំពី​ខ្យល់​ទាំង​បួន ត្រូវ​បាន​ផ្លុំ​មក​លើ​រូបកាយ​នោះ ហើយ​ពេល​នោះ​វា​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ជា​កងទ័ព​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​មួយ។

ខណៈដែលបុរសខ្វាក់នោះនៅតែខ្វាក់នៅឡើយ ព្រះយេស៊ូវបានឃើញគាត់ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់ក៏បានចូលទៅជិតគាត់។ ទ្រង់ចូលទៅជិតបុរសខ្វាក់នោះក្នុងបរិបទនៃសំណួរមួយដែលសិស្សរបស់ទ្រង់បានលើកឡើង ដូច្នេះទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យមានការបង្កើតបរិបទព្យាករណ៍ដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ឧទាហរណ៍នោះ។ «កិច្ចការរបស់ព្រះ» ជានិមិត្តសញ្ញាព្យាករណ៍មួយលើបន្ទាត់សាក្សីជាច្រើនផ្សេងៗគ្នានៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ រាល់ការសម្ដែងនៃ «កិច្ចការរបស់ព្រះ» នៅក្នុងបទគម្ពីរ ត្រូវបានសម្រេចបំពេញនៅក្នុងកាលវេលានៃភ្លៀងចុងក្រោយ។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងដាក់បរិបទនៃរឿងនេះក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃសារចុងក្រោយ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអេលីយ៉ា នៅក្នុងខចុងក្រោយៗនៃម៉ាឡាគី។

ឪពុកម្តាយ និងកុមារខ្វាក់នោះ មិនត្រូវបានកាត់ទោសថាជាមនុស្សបាបឡើយ ពីព្រោះនេះជាពេលនៃកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ ហើយនៅក្នុងពេលនោះ ចិត្តរបស់ឪពុកម្តាយ និងចិត្តរបស់កូនៗ នឹងត្រូវបានបង្វែរឲ្យមើលឃើញបញ្ហាដែលស្ថិតនៅចំពោះមុខ។ បញ្ហានោះគឺ—ថាតើបុរសឡៅឌីសេដែលខ្វាក់ បានផ្លាស់ប្តូរទៅជាបុរសភីឡាឌែលភា ដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំងហើយឬនៅ។ នោះហើយជាបញ្ហាដែលប្រឈមមុខនឹងឪពុកម្តាយ និងកូន នៅក្នុងពេលនៃភ្លៀងចុងក្រោយ ពីព្រោះនោះក៏ជាពេលនៃការជំនុំជម្រះផងដែរ។ ហើយពេលនៃការជំនុំជម្រះ ត្រូវបានអនុវត្តឡើងក្នុងជំនាន់ទីបី និងទីបួន ស្របតាមព្រះបន្ទូលទំនាយនៃសេចក្តីសញ្ញារបស់អ័ប្រាហាំ។ បុរសខ្វាក់នោះ ជាជំនាន់ចុងក្រោយ និងជំនាន់ទីបួន ហើយឪពុកម្តាយរបស់គាត់ ជាជំនាន់ទីបី។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ សាររបស់អេលីយ៉ា ដាក់គ្រួសារទាំងឡាយឲ្យស្ថិតនៅក្នុងកាលៈទេសៈ ដែលពួកគេត្រូវបង្ខំឲ្យទទួលយក ឬបដិសេធសារអំពីស្រះស៊ីឡូអាម។ ស្តេចអាហាស ដ៏ល្ងង់ខ្លៅ និងអាក្រក់ បានបដិសេធសារនៃស្រះនោះ ប៉ុន្តែបុរសខ្វាក់បានទទួលយក។ សាររបស់អេលីយ៉ា ក្នុងគម្ពីរម៉ាឡាគី ត្រូវបានដាក់ឲ្យស្ថិតនៅក្នុងបរិបទនៃបណ្តាសា មុនថ្ងៃដ៏ធំ និងគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងនៃព្រះអម្ចាស់។

នៅពេលព្រះយេស៊ូវរៀបចំបរិបទដែលយើងកំពុងពិចារណានេះ ទ្រង់បានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងសេចក្តីសង្ខេបអំពីគោលបំណងនៃអព្ភូតហេតុនោះថា ទ្រង់ត្រូវធ្វើការនៅពេលនោះ ពីព្រោះនឹងមកដល់ពេលមួយដែលគ្មានមនុស្សណាអាចធ្វើការបានទៀតឡើយ។ ការងារដែលទ្រង់បានយោងដល់នោះ កើតឡើងនៅក្នុងពន្លឺថ្ងៃ ហើយចុងបញ្ចប់នៃការងារត្រូវបានតំណាងថាជាពេលយប់។ ការយោងរបស់ទ្រង់គឺសំដៅទៅលើការបិទកាលកំណត់នៃព្រះគុណ។

នៅពេល​ទ្រង់​បញ្ចប់​កិច្ចការ​នៃ​ការ​ជំនុំជម្រះ​របស់​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​ដោះ​សម្លៀកបំពាក់​សង្ឃ​របស់​ទ្រង់​ចេញ ហើយ​ពាក់​សម្លៀកបំពាក់​នៃ​ការ​សងសឹក​របស់​ទ្រង់​វិញ។ នៅពេល​ទ្រង់​បញ្ចប់​កិច្ចការ​នោះ​នៃ​ការ​បំបែក​អ្នក​ដែល​បាត់បង់​ចេញពី​អ្នក​ដែល​បាន​សង្គ្រោះ នោះ​កិច្ចការ​នៃ​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​ក៏​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ដែរ។ រយៈពេល​នៃ​ព្រះគុណ​ត្រូវ​បាន​បិទ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ជា​ពេល​យប់​ដែល​គ្មាន​នរណា​អាច​ធ្វើការ​បាន​ឡើយ។ សារ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​មិនមែន​ជា​តែ​សារ​ទៅ​កាន់​ក្រុម​ជំនុំ​ឡៅឌីសេ​ដល់​មនុស្ស​ខ្វាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ជា​សារ​របស់​អេលីយ៉ា ដែល​ត្រូវ​បាន​ដាក់​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ភាព​ជិត​មក​ដល់​នៃ​ការ​បិទ​រយៈពេល​នៃ​ព្រះគុណ​ផង​ដែរ ដែល​ជា​កម្លាំង​ជំរុញ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​សម្រាប់​ធ្វើការ​ដើម្បី​សង្គ្រោះ​ព្រលឹង​មនុស្ស។

ដំបូង ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកជិតបុរសខ្វាក់នោះ បន្ទាប់មកបានរៀបចំ និងលាបថ្នាំភ្នែក ហើយបន្ទាប់មកបានប្រទានសេចក្តីណែនាំអំពីកិច្ចការមួយ ដែលបុរសខ្វាក់នោះត្រូវធ្វើដោយខ្លួនឯង ហើយសំខាន់ដូចគ្នានោះគឺថា នៅពេលដែលគាត់ចាប់ផ្តើមធ្វើកិច្ចការនោះ ការមើលឃើញរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានស្តារឡើងវិញ។ កាលណាគាត់មានការមើលឃើញហើយ គាត់បានប្រែសភាពពីជនឡៅឌីសេដែលខ្វាក់ ទៅជាជនភីឡាឌែលភា។ រយៈពេលនៃការផ្លាស់ប្តូររបស់ក្រុមជំនុំទាំងពីរនោះ បានសម្រេចតាំងពីដំបូង ចាប់ពីឆ្នាំ 1856 រហូតដល់ 1863។

រយៈពេល​នោះ​តំណាង​ឲ្យ​ការ​បំបែក​ស្រូវ​សាលី​ចេញ​ពី​ស្មៅ​អាក្រក់ ហើយ​ជា​ការ​បោះត្រា​ចុងក្រោយ​នៃ​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​ទង់​សញ្ញា។ បុរស​ខ្វាក់​នោះ​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ផ្តោត​សាធារណៈ​ភ្លាមៗ—នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ពី​ជា​អ្នក​ឡាវឌីសេ​ទៅ​ជា​អ្នក​ភីឡាដែលភា។ បុរស​ខ្វាក់​នោះ​គឺ​ជា​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ហើយ​ស្តេច​អាហាស​ដ៏​អាក្រក់ និង​ល្ងង់ខ្លៅ គឺ​ជា​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​មុន ដែល​ត្រូវ​បាន​ព្រះអម្ចាស់​ខ្ជាក់​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដដែល​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​ប្រើ​ទឹកមាត់​របស់​ទ្រង់​ដើម្បី​ចាក់​ប្រេង​តាំង​លើ​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ថ្មី​របស់​ទ្រង់ ឬ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ទ្រង់​កំពុង​ខ្ជាក់​ប្រជាជន​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ចាស់​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ទ្រង់។

យើង​នឹង​បន្ត​គំនិត​ទាំងនេះ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «វិបត្តិដែលកំពុងមកដល់»

> «ដោយភាពត្រឹមត្រូវមិនអាចខុសបាន ព្រះអង្គអនន្តទ្រង់រក្សាបញ្ជីគណនាជាមួយគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់។ ខណៈដែលសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ត្រូវបានផ្តល់ជូនជាមួយនឹងការអំពាវនាវឲ្យប្រែចិត្ត បញ្ជីគណនានេះនឹងនៅតែបើកចំហ; ប៉ុន្តែនៅពេលដល់កម្រិតមួយជាក់លាក់ដែលព្រះបានកំណត់ កិច្ចបម្រើនៃព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្តើមឡើង។ នៅពេលនោះ បញ្ជីគណនាត្រូវបានបិទ; ព្រះទ័យអត់ធ្មត់របស់ព្រះត្រូវបញ្ចប់; មិនមានការទូលអង្វរសុំសេចក្តីមេត្តាករុណាជំនួសពួកគេទៀតឡើយ។»

> «ហោរា​នោះ ដោយ​មើល​ឆ្លង​កាត់​អស់​ទាំង​សម័យ​កាល​ទាំងឡាយ បាន​ឃើញ​សម័យ​របស់​យើង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ចំពោះ​ទស្សនវិស័យ​របស់​លោក។ ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​នៃ​សម័យ​នេះ បាន​ទទួល​ព្រះគុណ​ដ៏​វិសេស​អស្ចារ្យ ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក។ ព្រះពរ​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត​នៃ​ស្ថានសួគ៌ បាន​ត្រូវ​ប្រទាន​ដល់​ពួកគេ; ប៉ុន្តែ សេចក្ដី​អំនួត​កាន់​តែ​កើន​ឡើង សេចក្ដី​លោភលន់ ការគោរព​បូជា​រូប​ព្រះ ការមើលងាយ​ព្រះ និង​ការ​អរគុណ​មិន​សមគួរ​ដ៏​ទាបទន់ ត្រូវ​បាន​កត់​ទុក​ប្រឆាំង​នឹង​ពួកគេ។ ពួកគេ​កំពុង​បិទ​បញ្ជី​គណនី​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​ព្រះ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។»

> «ថ្ងៃទាំងឡាយកំពុងខិតជិតមកយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដែលនៅក្នុងពិភពសាសនា នឹងមានការភាន់ច្រឡំ និងការច្របូកច្របល់យ៉ាងខ្លាំង។ នឹងមានព្រះជាច្រើន និងម្ចាស់ជាច្រើន; គ្រប់ខ្យល់នៃគោលលទ្ធិទាំងអស់នឹងកំពុងបក់បោក; ហើយសាតាំង ដោយពាក់សម្លៀកបំពាក់ដូចជាទេវតា នឹងបោកបញ្ឆោត សូម្បីតែពួកអ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសតាំងផង ប្រសិនបើអាចធ្វើទៅបាន។»

> «ការមើលងាយជាសកលដែលបានបោះទៅលើការកោតខ្លាចព្រះ និងភាពបរិសុទ្ធដ៏ពិត នាំឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលមិនមានទំនាក់ទំនងរស់ជាមួយព្រះ បាត់បង់ការគោរពរបស់ខ្លួនចំពោះក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ ហើយនៅពេលដែលការមិនគោរពចំពោះក្រឹត្យវិន័យដ៏ទេវភាពកាន់តែបង្ហាញច្បាស់ឡើង បន្ទាត់នៃការបែងចែករវាងអ្នកដែលកាន់តាមវា និងលោកិយ ព្រមទាំងពួកជំនុំដែលស្រឡាញ់លោកិយ នឹងកាន់តែច្បាស់ដាច់ដោយឡែកឡើង។ សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ កើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយពួក ស្របតាមការមើលងាយចំពោះបញ្ញត្តិនោះដែលកើនឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សមួយពួកទៀត។»

> «ខ្ញុំជាព្រះអង្គដែលមានដោយព្រះអង្គឯង» ដ៏ធំកំពុងបញ្ជាក់ភាពសុចរិតនៃក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់កំពុងមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកទាំងឡាយដែលធ្វើឲ្យវាក្លាយជាអសារ ក្នុងព្យុះ ក្នុងទឹកជំនន់ ក្នុងខ្យល់ព្យុះ ក្នុងការរញ្ជួយដី ក្នុងគ្រោះថ្នាក់តាមដី និងតាមសមុទ្រ។ ឥឡូវនេះជាពេលវេលាសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ បង្ហាញខ្លួនថាស្មោះត្រង់ចំពោះគោលការណ៍។

> «យើងកំពុងឈរនៅលើមាត់ទ្វារនៃព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អស្ចារ្យ និងដ៏ឧឡារិក។ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ស្ថិតនៅមាត់ទ្វារ។ នៅលើភ្នំអូលីវ ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានរំឭកឡើងវិញអំពីឈុតឆាកទាំងឡាយដែលត្រូវកើតមានមុនព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនេះថា៖ «អ្នករាល់គ្នានឹងឮអំពីសង្គ្រាម និងដំណឹងអំពីសង្គ្រាម» ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល។ «ជាតិសាសន៍នឹងលើកឡើងទាស់នឹងជាតិសាសន៍ ហើយនគរមួយទាស់នឹងនគរមួយ; ហើយនឹងមានទុរ្ភិក្ស រោគរាតត្បាត និងរញ្ជួយដីនៅកន្លែងផ្សេងៗ។ ទាំងអស់នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមនៃសេចក្តីវេទនា​ប៉ុណ្ណោះ»។ ខណៈដែលសេចក្តីទំនាយទាំងនេះបានសម្រេចមួយផ្នែកនៅពេលទីក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបំផ្លាញ នោះវាមានការអនុវត្តដោយផ្ទាល់ជាងនេះទៅលើថ្ងៃចុងក្រោយ។»

> «យ៉ូហាន និងពួកហោរាដទៃទៀត ក៏ជាសាក្សីនៃទិដ្ឋភាពដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចដែលនឹងកើតឡើងជាសញ្ញានៃការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទផងដែរ។ ពួកគេបានឃើញកងទ័ពប្រមូលផ្តុំគ្នាសម្រាប់សង្គ្រាម ហើយចិត្តមនុស្សទន់ខ្សោយដោយសារភ័យខ្លាច។ ពួកគេបានឃើញផែនដីត្រូវបានរើចេញពីទីកន្លែងរបស់វា ភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានបោះចូលទៅកណ្ដាលសមុទ្រ រលកសមុទ្ររបស់វាគ្រហឹមឡើង និងរញ្ជួយច្របូកច្របល់ ហើយភ្នំទាំងឡាយកក្រើកដោយសារការឡើងប៉ោងរបស់វា។ ពួកគេបានឃើញចាននៃព្រះពិរោធរបស់ព្រះត្រូវបានបើក ហើយរោគរាតត្បាត ភាពអត់ឃ្លាន និងសេចក្ដីស្លាប់បានមកលើអ្នកស្នាក់នៅលើផែនដី។»

> «រួចមកហើយ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ដែលទប់ស្កាត់ កំពុងត្រូវបានដកចេញពីលោកិយ។ ហើយព្យុះសង្ឃរា ខ្យល់ព្យុះ គ្រោះមហន្តរាយតាមសមុទ្រ និងលើដី គឺកើតឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នាយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ វិទ្យាសាស្ត្រខិតខំពន្យល់អំពីរឿងទាំងអស់នេះ។ សញ្ញាទាំងឡាយដែលកាន់តែកកកុញនៅជុំវិញយើង ប្រាប់អំពីការយាងមកជិតដល់របស់ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ត្រូវបានយកទៅអះអាងថាមានមូលហេតុអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីមូលហេតុពិត។ មនុស្សទាំងឡាយមិនអាចយល់ឃើញអំពីទេវតាយាម ដែលកំពុងទប់ខ្យល់ទាំងបួន មិនឲ្យបក់ឡើយ ទាល់តែពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រាសិន; ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលព្រះនឹងបញ្ជាទេវតារបស់ទ្រង់ឲ្យលែងខ្យល់ទាំងនោះ នោះនឹងមានទិដ្ឋភាពនៃព្រះពិរោធសងសឹករបស់ទ្រង់យ៉ាងខ្លាំង ដូចដែលគ្មានប៊ិចណាមួយអាចពិពណ៌នាបានឡើយ។»

> «វិបត្តិមួយកំពុងតែមកដល់លើយើង; ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកបម្រើរបស់ព្រះ មិនត្រូវទុកចិត្តលើខ្លួនឯង ក្នុងគ្រាអាសន្នដ៏ធំនេះឡើយ។ ក្នុងនិមិត្តដែលបានប្រទានដល់ អេសាយ អេសេគាល និង យ៉ូហាន យើងឃើញថា ស្ថានសួគ៌មានការតភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធនឹងព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយដែលកំពុងកើតឡើងលើផែនដី។ យើងឃើញការយកព្រះទ័យទុកដាក់របស់ព្រះ ចំពោះអស់អ្នកដែលស្មោះត្រង់ចំពោះទ្រង់។ ពិភពលោកមិនមែនគ្មានអ្នកគ្រប់គ្រងទេ។ ផែនការនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលនឹងមកដល់ ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះមហិមានុភាពនៃស្ថានសួគ៌ ទ្រង់កាន់កាប់ជោគវាសនានៃប្រជាជាតិទាំងឡាយ ព្រមទាំងកិច្ចការរបស់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ នៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។»

> «ព្រះបានបើកសម្ដែងនូវអ្វីៗដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដើម្បីឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់បានត្រៀមខ្លួនឲ្យរួចរាល់ សម្រាប់ឈរតទល់នឹងព្យុះនៃការប្រឆាំង និងសេចក្តីក្រោធ។ អស់អ្នកដែលបានទទួលការព្រមានអំពីហេតុការណ៍ទាំងឡាយដែលស្ថិតនៅខាងមុខពួកគេ មិនត្រូវអង្គុយរង់ចាំដោយស្ងប់ស្ងៀមនូវព្យុះដែលនឹងមកដល់ ដោយលួងលោមខ្លួនឯងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងជ្រកកោនពួកអ្នកស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់នៅថ្ងៃនៃទុក្ខវេទនា។ យើងត្រូវធ្វើដូចជាមនុស្សដែលកំពុងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួន មិនមែនក្នុងការរង់ចាំដោយទំនេរនោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងការងារដ៏ស្មោះស្ម័គ្រ ដោយមានសេចក្តីជំនឿដែលមិនរង្គោះរង្គើ។ ឥឡូវនេះ មិនមែនជាពេលដែលត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យចិត្តគំនិតរបស់យើងត្រូវបានរវល់ជាប់ដោយការទាំងឡាយដែលមានសារៈសំខាន់តិចតួចនោះឡើយ។»

> «ខណៈដែលមនុស្សកំពុងដេកលក់ សាតាំងកំពុងរៀបចំកិច្ចការយ៉ាងសកម្ម ដើម្បីឲ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់មិនទទួលបានសេចក្តីមេត្តាករុណា ឬយុត្តិធម៌ឡើយ។ ឥឡូវនេះ ចលនាថ្ងៃអាទិត្យកំពុងបន្តដំណើររបស់ខ្លួនក្នុងភាពងងឹត។ មេដឹកនាំទាំងឡាយកំពុងលាក់បាំងបញ្ហាពិតប្រាកដ ហើយមនុស្សជាច្រើនដែលរួមខ្លួនក្នុងចលនានេះ ក៏មិនឃើញដោយខ្លួនឯងដែរ ថាចរន្តក្រោមដៃនោះកំពុងនាំទៅទីណា។ សេចក្តីប្រកាសរបស់វាមានលក្ខណៈទន់ភ្លន់ និងមើលទៅដូចជាគ្រីស្ទបរិស័ទ; ប៉ុន្តែ នៅពេលវានិយាយ វានឹងបើកសម្ដែងវិញ្ញាណរបស់នាគ។ វាជាកាតព្វកិច្ចរបស់យើង ដែលត្រូវធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមអំណាចដែលយើងមាន ដើម្បីបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់ដែលកំពុងគំរាមកំហែងនេះ។ យើងគួរនាំយកសំណួរពិតដែលកំពុងជាបញ្ហាចម្រូងចម្រាសនេះទៅដាក់មុខប្រជាជន ដោយហេតុនេះហើយ ធ្វើការតវ៉ាដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត ប្រឆាំងនឹងវិធានការទាំងឡាយដែលរឹតបន្តឹងសេរីភាពនៃមនសិការ។ យើងគួរស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរ ហើយអាចផ្តល់ហេតុផលសម្រាប់សេចក្តីជំនឿរបស់យើងបាន។ ហោរាបានមានប្រសាសន៍ថា «មនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សអាក្រក់នឹងយល់ទេ; ប៉ុន្តែមនុស្សប្រាជ្ញានឹងយល់»។»

> «អនាគតដ៏សំខាន់ស្ថិតនៅមុខយើង។ ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងការសាកល្បង និងសេចក្ដីល្បួងរបស់វា ហើយដើម្បីបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់វា នោះត្រូវការសេចក្ដីជំនឿដ៏ធំ ថាមពល និងការអត់ធ្មត់ព្យាយាម។ ប៉ុន្តែយើងអាចឈ្នះជ័យជម្នះយ៉ាងរុងរឿងបាន ពីព្រោះមិនមានព្រលឹងណាមួយដែលចាំយាម អធិស្ឋាន និងជឿ នឹងត្រូវជាប់អន្ទាក់ដោយឧបាយកលរបស់សត្រូវឡើយ។ ស្ថានសួគ៌ទាំងមូលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសុខុមាលភាពរបស់យើង ហើយរង់ចាំឲ្យយើងទាមទារប្រាជ្ញា និងកម្លាំងពីវា។ ឥទ្ធិពលប្រឆាំងគ្រប់យ៉ាង មិនថាបើកចំហ ឬលាក់កំបាំងក្តី អាចត្រូវបានតស៊ូប្រឆាំងយ៉ាងជោគជ័យបាន “មិនមែនដោយកម្លាំង ឬដោយឥទ្ធិពលទេ ប៉ុន្តែដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់អញ ព្រះយេហូវ៉ានៃពលបរិវារ មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ”។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យសព្វថ្ងៃនេះ ដូចជាកាលពីបុរាណដែរ ក្នុងការធ្វើការតាមរយៈការខិតខំរបស់មនុស្ស និងសម្រេចការដ៏អស្ចារ្យតាមរយៈឧបករណ៍ដ៏ទន់ខ្សោយ។ យើងនឹងមិនទទួលបានជ័យជម្នះដោយសារចំនួនមនុស្សទេ ប៉ុន្តែដោយការប្រគល់ព្រលឹងទាំងស្រុងដល់ព្រះយេស៊ូវ។»

> «ឥឡូវនេះ ខណៈដែលព្រះគុណមេត្តានៅតែអន្ដរាគមន៍ ហើយខណៈដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងទូលអង្វរជំនួសយើង នោះសូមឲ្យយើងប្រឹងប្រែងធ្វើការឲ្យបានពេញលេញសម្រាប់អស់កល្បជានិច្ច»។ Southern Watchman, December 25, 1906.

Back to Articles