Article

# សៀវភៅយ៉ូអែល និងសាសនាចក្រអាដវេនទីស្ទ៍ថ្ងៃទីប្រាំពីរនៅឡាវឌីកេ—លេខម្ភៃបួន

លេខ ម្ភៃបួន

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

យើងបានបញ្ចប់អត្ថបទមុនរបស់យើង ដោយប៉ះពាល់ដល់ខ្សែស្របបីនៃសក្ខីកម្មទំនាយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយជំពូកទីដប់មួយដល់ជំពូកទីម្ភៃពីរ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ដែលជាសៀវភៅទីមួយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់, ម៉ាថាយ ដែលជាសៀវភៅទីមួយនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី និងវិវរណៈ ដែលជាសៀវភៅចុងក្រោយទាំងនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី និងនៃព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ខ្សែនៃលោកុប្បត្តិកំណត់អត្តសញ្ញាណសេចក្តីសញ្ញាជាមួយអាប់រ៉ាម, ខ្សែនៃម៉ាថាយកំណត់អត្តសញ្ញាណសេចក្តីសញ្ញាជាមួយក្រុមជំនុំគ្រីស្ទាន ដោយមានពេត្រុសជានិមិត្តរូបនៃការចាប់ផ្តើម និងចុងបញ្ចប់នៃអ៊ីស្រាអែលខាងវិញ្ញាណសម័យទំនើប។ ខកណ្ដាលនៃខ្សែទាំងពីរកំណត់អត្តសញ្ញាណត្រារបស់ព្រះ; ចំពោះអាប់រ៉ាម វាគឺជា «ការកាត់ស្បែក», ហើយចំពោះពេត្រុស វាគឺជាការផ្លាស់ប្ដូរឈ្មោះរបស់គាត់។ ខកណ្ដាលនៃខ្សែនៅក្នុងវិវរណៈ គឺជាជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ ខទីដប់ពីរ។

> ស្នែងដប់ដែលអ្នកបានឃើញ នោះគឺជាស្ដេចដប់អង្គ ដែលមិនទាន់បានទទួលនគរនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែពួកគេទទួលអំណាចដូចជាស្ដេច អស់រយៈពេលមួយម៉ោងជាមួយនឹងសត្វសាហាវនោះ។ វិវរណៈ 17:12។

លោកុប្បត្តិ និង ម៉ាថាយ បញ្ជាក់អំពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​ព្រះភាព និង​មនុស្សជាតិ ហើយ​វិវរណៈ បញ្ជាក់​អំពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​សត្វសាហាវ និង​នាគ នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ បន្ទាត់​ទាំង​បី​នេះ សុទ្ធ​តែ​ចង្អុល​ទៅ​កាន់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដែល​នៅ​ទីនោះ មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​បង្ហាញ​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​សត្វសាហាវ ហើយ​ក្រុម​មួយ​ទៀត​បង្ហាញ​ត្រា​របស់​ព្រះ។ ក្លែងក្លាយ​របស់​សត្វសាហាវ និង​នាគ ក្នុង​ខ​ទី​ដប់ពីរ គឺ​ជា​ការ​លើក​ឡើង​អូមេហ្គា​អំពី​ប៉ម​របស់​នឹមរ៉ូឌ ក្នុង​លោកុប្បត្តិ ជំពូក​ដប់មួយ។ នៅ​ទីនោះ សាសនា​កិច្ចព្រមព្រៀង​ក្លែងក្លាយ បាន​ជួប​នឹង​ការ​វិនិច្ឆ័យ​របស់​វា ហើយ​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក​ដប់ប្រាំពីរ ស្ត្រី​ពេស្យា—ដែល​ជា​បាប៊ីឡូន​ដ៏​ធំ—ត្រូវ​បាន​វិនិច្ឆ័យ។ នឹមរ៉ូឌ គឺ​ជា​អាល់ហ្វា​ទៅ​កាន់​អូមេហ្គា​របស់​វ៉ាទីកង់ ហើយ​ដោយ​ហេតុ​នេះ សម្តេចប៉ាបភាព គឺ​ជា​បាប៊ីឡូន​ដ៏​ធំ ជា​អូមេហ្គា​ទៅ​កាន់​បាបិល​របស់​នឹមរ៉ូឌ ដែល​ជា​អាល់ហ្វា។

អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់នៅក្នុងខណ្ឌកណ្ដាលទាំងបីនេះ គឺថា សក្ខីភាពដែលមាននៅក្នុងចំណុចកណ្ដាលនីមួយៗនៃបន្ទាត់ នោះ តាមពិតទៅ មានបីខណ្ឌ។

> នេះ​ជា​សេចក្តី​សញ្ញា​របស់​យើង ដែល​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​កាន់​រក្សា រវាង​យើង​និង​អ្នករាល់គ្នា និង​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​នៅ​ក្រោយ​អ្នក​គឺ​ថា បុរស​ទាំង​អស់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​ទទួល​ការ​កាត់​ស្បែក។ ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​ត្រូវ​កាត់​សាច់​នៃ​ស្បែក​ខាង​មុខ​របស់​អ្នក​ចេញ; ហើយ​ការ​នោះ​នឹង​ជា​ទី​សម្គាល់​នៃ​សេចក្តី​សញ្ញា​រវាង​យើង​និង​អ្នករាល់គ្នា។ កូន​ប្រុស​គ្រប់​រូប​ដែល​មាន​អាយុ​ប្រាំបី​ថ្ងៃ ត្រូវ​ទទួល​ការ​កាត់​ស្បែក​ក្នុង​ចំណោម​អ្នករាល់គ្នា គឺ​បុរស​ទាំង​អស់​ក្នុង​គ្រប់​ជំនាន់​របស់​អ្នក ទាំង​អ្នក​ដែល​កើត​ក្នុង​ផ្ទះ និង​អ្នក​ដែល​បាន​ទិញ​មក​ដោយ​ប្រាក់​ពី​ជន​បរទេស​ណា​ម្នាក់ ដែល​មិន​មែន​ជា​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក។ លោកុប្បត្តិ ១៧:១០–១២។

> ហើយព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលតបទៅគាត់ថា៖ «ស៊ីមូន បារ្យូណា អើយ អ្នកមានពរ​ហើយ ដ្បិតមិនមែនសាច់ឈាមបានបើកសម្ដែងការនេះដល់អ្នកទេ គឺជាព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌វិញ។ ខ្ញុំក៏ប្រាប់អ្នកដែរ​ថា អ្នកគឺពេត្រុស ហើយលើថ្មដានេះ ខ្ញុំនឹងសង់ព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ ហើយទ្វារនៃស្ថាននរកនឹងមិនអាចឈ្នះលើវាបានឡើយ។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់កូនសោនៃនគរស្ថានសួគ៌ដល់អ្នក ហើយអ្វីៗណាដែលអ្នកចងនៅលើផែនដី នោះនឹងត្រូវបានចងនៅស្ថានសួគ៌ដែរ ហើយអ្វីៗណាដែលអ្នកស្រាយនៅលើផែនដី នោះនឹងត្រូវបានស្រាយនៅស្ថានសួគ៌ដែរ»។ ម៉ាថាយ 16:17–19។

> ហើយសត្វនោះ ដែលធ្លាប់មាន ហើយឥឡូវនេះមិនមានទៀត សត្វនោះផ្ទាល់ក៏ជាអង្គទីប្រាំបីដែរ ហើយកើតចេញពីចំណោមទាំងប្រាំពីរ ហើយវាទៅឯសេចក្ដីវិនាស។ រីឯស្នែងទាំងដប់ដែលអ្នកបានឃើញ នោះគឺជាស្ដេចទាំងដប់ ដែលមិនទាន់បានទទួលនគរនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែទទួលអំណាចជាស្ដេចអស់មួយម៉ោងជាមួយនឹងសត្វនោះ។ ពួកគេមានគំនិតតែមួយ ហើយនឹងប្រគល់អំណាច និងកម្លាំងរបស់ខ្លួនទៅឲ្យសត្វនោះ។ វិវរណៈ ១៧:១១–១៣

រឿងនៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ក្លែងក្លាយ ដែល​តំណាង​ដោយ​ឥដ្ឋ និង​ជ័រ​របស់​និមរោឌ និង​ប្រព័ន្ធ​ក្លែងក្លាយ​នៃ​សាសនាចក្រ និង​រដ្ឋ​របស់​គាត់ ដែល​តំណាង​ដោយ​ប៉ម និង​ទីក្រុង ជា​គំរូ​នៃ​ប្រព័ន្ធ​ក្លែងក្លាយ​របស់​រូប​សត្វ​សាហាវ ដែល​តំណាង​នៅ​ក្នុង​អូមេហ្គា​នៃ​រឿង​និមរោឌ។ បន្ទាត់​បី ដោយ​មាន​ចំណុច​កណ្ដាល​បី​នៃ​ខ​បី ដែល​ទាំង​អស់​សុទ្ធតែ​ជា​សាក្សី​អំពី​សេចក្ដី​សញ្ញា​នៃ​ជីវិត និង​សេចក្ដី​សញ្ញា​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់។ មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ គឺ​ជា​ទី​ប្រាំបី​ពិត ដែល​ចេញ​ពី​ចំណោម​ប្រាំពីរ ហើយ​សម្តេច​ប៉ាប គ្រាន់តែ​ជា​របស់​ក្លែងក្លាយ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួក​វណ្ណៈ​របស់​និមរោឌ​មាន​ឯកភាព​នៃ​គំនិត​នៅ​ក្នុង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​ពួក​គេ ជា​របស់​ក្លែងក្លាយ​ទៅ​នឹង​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់ ដែល​មាន​ឯកភាព​ជាមួយ​នឹង​ព្រះទ័យ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ។ សត្វ​សាហាវ​ក្លែងក្លាយ​ដែល «ធ្លាប់​មាន ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​មិន​មាន​ទេ» ជា​របស់​ក្លែងក្លាយ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ដែល​ធ្លាប់​មាន ហើយ​មាន ហើយ​ក៏​នឹង​យាង​មក​ទៀត។ នៅ​ក្នុង​ខ​ទី​ប្រាំបី ការ​បង្ហាញ​ពេញលេញ​នៃ​របស់​ក្លែងក្លាយ ដែល​តំណាង​ដោយ​សម្តេច​ប៉ាប ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ។

> សត្វសាហាវដែលអ្នកបានឃើញ នោះធ្លាប់មាន ហើយឥឡូវនេះមិនមានទេ; ប៉ុន្តែវានឹងឡើងមកពីអប្យាក្រឹត ហើយទៅឯសេចក្ដីវិនាស; ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី នឹងមានសេចក្ដីអស្ចារ្យ គឺអ្នកដែលឈ្មោះរបស់ពួកគេមិនបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅនៃជីវិត តាំងពីមូលដ្ឋានលោកិយមក នៅពេលដែលពួកគេឃើញសត្វសាហាវដែលធ្លាប់មាន ហើយឥឡូវនេះមិនមានទេ ប៉ុន្តែក៏នៅតែមាន។ វិវរណៈ 17:8

ព្រះយេស៊ូវ​គឺ​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​មាន​មក ហើយ​កំពុង​មាន ហើយ​នឹង​យាង​មក​ទៀត ហើយ​អាណាចក្រព្រះសង្ឃសម្ដេចប៉ាប ដែល​ជា​អង្គ​ទី​ប្រាំបី ដែល​ចេញ​ពី​ចំណោម​អង្គ​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​សត្វ​ដែល «បាន​មាន​មក ហើយ​ឥឡូវ​មិន​មាន​ទេ ប៉ុន្តែ​នៅ​តែ​មាន»។ «មួយ​ម៉ោង» ដែល​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​នាគ និង​សត្វ​តំណាង​ឲ្យ​នោះ សំដៅ​លើ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ចាប់​ពី​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ជា​កន្លែង​ដែល​មួយ​សែន​នាក់ ដែល​ពេត្រុស និង​អាប់រ៉ាម​តំណាង​ឲ្យ បាន​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌​ជា​ទង់សញ្ញា នៅ​ពេល​ដដែល​នោះ​ដែល​អាណាចក្រព្រះសង្ឃសម្ដេចប៉ាប​ឡើង​កាន់​អំណាច។

យើងបានខិតខំសិក្សាព្រះគម្ពីរយ៉ូអែល ដោយឈរលើទស្សនៈថា ពេត្រុស នៅថ្ងៃបុណ្យពិន្ទកុស្ត បានកំណត់សារពិន្ទកុស្តរបស់គាត់ថា ជាការសម្រេចនៃព្រះគម្ពីរយ៉ូអែល។ ក្នុងបន្ទាត់សញ្ញាសម្ពន្ធទាំងបី ដែលនីមួយៗមានដប់ពីរជំពូក ខទាំងបីកណ្ដាលនៃបន្ទាត់នីមួយៗនិយាយអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដូចគ្នា ហើយពេត្រុសត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះថា កំពុងនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវនៅកេសារា ភីលីព ដែលគឺប៉ាញូម ហើយនោះជាទីកន្លែងដែលពិភពលោកឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតនៅលើមាត់ទ្វារនៃការប្រឈមនឹងអ្វីដែលទីនោះតំណាងឲ្យ។ នៅប៉ាញូម ពេត្រុសក៏ស្ថិតនៅក្រុងយេរូសាឡឹមផងដែរ នៅពេលការចាក់ស្រក់នៃព្រះវិញ្ញាណនៅថ្ងៃបុណ្យពិន្ទកុស្ត។ បន្ទាត់ទាំងបីនៃដប់ពីរជំពូក រួមចំណុចគ្នានៅប៉ាញូម និងពិន្ទកុស្ត នៅពេលត្រារបស់ព្រះត្រូវបានបោះត្រាលើកូនក្រមុំនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយសញ្ញារបស់សត្វសាហាវត្រូវបានបោះត្រាលើកូនក្រមុំនៃសាតាំង។ ព្រះគម្ពីរយ៉ូអែលកំពុងកំណត់សម្គាល់ការហៅឲ្យភ្ញាក់ឡើងនៅក្នុងប្រស្នានៃស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ នៅពេលសាសនាចក្រអាដវិនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរឡាវូឌីសេ ភ្ញាក់ឡើងដឹងថា ពួកគេកំពុងវិនាសបាត់បង់។

សៀវភៅយ៉ូអែល​ត្រូវបានដាក់ស្ថិតនៅក្នុងបរិបទនៃបួនជំនាន់។

> ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​បាន​មក​ដល់​យ៉ូអែល កូន​របស់​ពេធូអែល។

> សូម​ស្តាប់​ការ​នេះ អ្នក​ចាស់​ទុំ​ទាំង​ឡាយ​អើយ ហើយ​ចូរ​ផ្ដោត​ត្រចៀក​ស្តាប់ អ្នក​ស្រុក​នៅ​ក្នុង​ដែនដី​ទាំង​អស់​អើយ។

> តើការនេះបានកើតមាននៅក្នុងជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា ឬសូម្បីតែនៅក្នុងជំនាន់របស់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ? ចូរប្រាប់ការនេះដល់កូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយឲ្យកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាប្រាប់ដល់កូនចៅរបស់ពួកគេ ហើយកូនចៅរបស់ពួកគេប្រាប់ដល់ជំនាន់មួយទៀត។ អ្វីដែលដង្កូវស៊ីស្លឹកបានទុកចោល នោះកណ្តូបបានស៊ីអស់; ហើយអ្វីដែលកណ្តូបបានទុកចោល នោះដង្កូវស៊ីបន្លែបានស៊ីអស់; ហើយអ្វីដែលដង្កូវស៊ីបន្លែបានទុកចោល នោះដង្កូវបានស៊ីអស់។ យ៉ូអែល 1:1–4។

«មនុស្សចាស់» គឺជាមេដឹកនាំនៃព្រះវិហារអាដវែនទីស្ទ៍ថ្ងៃទីប្រាំពីរលាវឌីសេ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបោះត្រារបស់មួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ ហើយការបោះត្រានោះត្រូវបានសម្រេចឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃការចាក់បង្ហូរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ «មនុស្សចាស់» ត្រូវបានអេសេគាលតំណាងថា​ជា «បុរសចំណាស់ៗ»។

> បន្ទាប់មក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា «កូនមនុស្ស​អើយ តើ​អ្នក​បាន​ឃើញ​ឬ​នៅ​នូវ​អ្វី​ដែល​ពួក​ចាស់ទុំ​នៃ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​ទីងងឹត ម្នាក់ៗ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នៃ​រូបស្រមៃ​របស់​ខ្លួន? ដ្បិត​ពួកគេ​និយាយ​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​មិន​ទត​ឃើញ​យើង​ទេ; ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​បោះបង់​ចោល​ផែនដី​ហើយ»។ អេសេគាល 8:12។

ការបំផុសគំនិតបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ការបោះត្រានៅក្នុង អេសេគាល ជំពូក ៩ គឺជាការបោះត្រាដូចគ្នានឹងនៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ៧។ ក៏ដូចជាច្បាស់ផងដែរថា «ពួកចាស់ទុំ» ក្នុងការស្អប់ខ្ពើមបួនប្រភេទដែលកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗនៅជំពូក ៨ ត្រូវបានតំណាងដោយចំនួន ២៥។ «ពួកចាស់ទុំ» ២៥ នាក់ ដែលត្រូវធ្វើជាអ្នកអាណាព្យាបាលហ្វូងរបស់ព្រះ គឺជាពួកបុរសដែលកំពុងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ។ ពួកគេជាពួកដំបូងដែលត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ។ ក្នុងបរិបទនៃទីសក្ការៈដែលពួកគេបានបែរចេញពីវា ពួកគេតំណាងឱ្យវេនបូជាចារ្យពីរវេន ដែលមានបូជាចារ្យដប់ពីរនាក់ក្នុងមួយវេន និងមហាបូជាចារ្យ។ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យចូលជាធរមាន ពួកគេនឹងក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ ហើយទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវ ដោយសន្យាភាពយល់ព្រមរបស់ពួកគេចំពោះនាគ សត្វសាហាវ និងហោរាក្លែងក្លាយ។ ចំនួន ២៥ នាក់នេះ ត្រូវបានបង្ហាញជាគំរូដោយចំនួន ២៥០ នាក់ ក្នុងការបះបោររបស់ កូរ៉ា ដាថាន និងអាប៊ីរ៉ាម ដែលតំណាងឱ្យសហភាពបីជាន់ ដែលបុរស ២៥០ នាក់ដែលថ្វាយគ្រឿងក្រអូបបានចូលរួមជាមួយ។ មេដឹកនាំបីនាក់នៃការក្បត់សាសនា បានស្លាប់ នៅពេលផែនដីបានបើកមាត់របស់វា ហើយលេបពួកគេចុះទៅ។

> លោក​ម៉ូសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ដោយ​ការ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ចាត់​ខ្ញុំ​មក​ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​នេះ ដ្បិត​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នេះ​តាម​គំនិត​របស់​ខ្លួន​ឯង​ទេ។ ប្រសិន​បើ​បុរស​ទាំង​នេះ​ស្លាប់​ដូច​សេចក្ដី​ស្លាប់​ធម្មតា​របស់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ឬ​ត្រូវ​បាន​ទស្សនា​ដូច​ការ​ទស្សនា​របស់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​មិន​បាន​ចាត់​ខ្ញុំ​មក​ទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​ព្រះយេហូវ៉ា​បង្កើត​ការ​ថ្មី​មួយ ហើយ​ផែនដី​បើក​មាត់​របស់​វា ហើយ​លេប​ពួក​គេ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ជា​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​ចុះ​ទាំង​រស់​ទៅ​ក្នុង​រណ្ដៅ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​យល់​ថា បុរស​ទាំង​នេះ​បាន​បង្ហើប​ព្រះយេហូវ៉ា​ឲ្យ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ»។

> ហើយកាលដែលគាត់បានបញ្ចប់ការនិយាយពាក្យទាំងនេះទាំងអស់ នោះដីនៅក្រោមពួកគេបានបែកចេញជា​ពីរ។ ផែនដីបានបើកមាត់របស់វា ហើយលេបពួកគេ បូកទាំងផ្ទះរបស់ពួកគេ មនុស្សទាំងអស់ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកូរ៉ា និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ពួកគេផង។ ពួកគេ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលជារបស់ពួកគេ បានចុះទៅក្នុងរណ្តៅទាំងរស់ ហើយផែនដីបានបិទពីលើពួកគេវិញ ដូច្នេះពួកគេបានវិនាសបាត់ពីកណ្តាលជំនុំ។

> ហើយអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញពួកគេ បានរត់គេចខ្លួនដោយសារសម្រែករបស់ពួកគេ ដ្បិតពួកគេបាននិយាយថា «ក្រែងផែនដីលេបយើងដែរ»។ ហើយមានភ្លើងមួយចេញមកពីព្រះអម្ចាស់ ហើយបានបំផ្លាញមនុស្សពីររយហាសិបនាក់ ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូប។ ជនគណនា 16:28–35។

ការបះបោរនៃឆ្នាំ 1888 ត្រូវបានជានិមិត្តរូបដោយការបះបោររបស់កូរ៉ា ដាថាន អប៊ីរ៉ាម និងបុរស 250 នាក់ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូប។ បុរស 250 នាក់នោះបានបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពជាមួយសហព័ន្ធបីជាន់ ដែលឈានមកដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិក គឺសត្វពីផែនដី បើកមាត់របស់ខ្លួន ហើយនិយាយដូចនាគ។ នៅចំណុចនោះ ភ្លៀងចុងក្រោយត្រូវបានចាក់បង្ហូរចេញដោយឥតកំណត់ ដូចដែលបុរស 250 នាក់ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូប ត្រូវបានបំផ្លាញដោយភ្លើងដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌។ បុរស 250 នាក់តំណាងឲ្យប្រព័ន្ធសាសនាមិនពិតមួយ ដែលត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងអំឡុងការចាក់បង្ហូរនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ការបើកឡើងនៃផែនដីលើកូរ៉ា និងពួកសហការីរបស់គាត់ គឺជារញ្ជួយដីនៃវិវរណៈជំពូក 11 ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណសហរដ្ឋអាមេរិកថាបានបើកមាត់របស់ខ្លួន ហើយនិយាយដូចនាគ។ នៅពេលភ្លើងបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌លើបុរស 250 នាក់ នោះវាជានិមិត្តរូបនៃភ្លើងរបស់អេលីយ៉ានៅភ្នំកាមែល នៅពេលពួកហោរាក្លែងក្លាយទាំងនោះត្រូវបានសម្លាប់។ ភ្លើងរបស់អេលីយ៉ានៅភ្នំកាមែល ស្របគ្នាជាមួយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដូច្នេះភ្លើងលើបុរស 250 នាក់ គឺជាភ្លើងនៃភ្លៀងចុងក្រោយនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ខ្សែអត្ថបទក្នុងកណ្ឌគម្ពីរជនគណនា ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបះបោររបស់កូរ៉ា មានការស្របគ្នាតាមន័យទំនាយជាមួយនឹងការបះបោរប្រឆាំងនឹងសារអំពីទឹកដីសន្យា ដូចដែលយ៉ូស្វេ និងកាលែបបានប្រកាស។ ការបះបោរនោះតំណាងឲ្យ «ថ្ងៃនៃការបង្កហេតុខឹង» តាមព្រះគម្ពីរ។ ខ្សែអត្ថបទអំពីការបះបោររបស់កូរ៉ា ចែងថា៖ «អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា មនុស្សទាំងនេះបានបង្កហេតុខឹងដល់ព្រះអម្ចាស់»។

មានតែពួកអ្នកប្រាជ្ញប៉ុណ្ណោះដែលយល់ ហើយពួកអ្នកប្រាជ្ញត្រូវយល់ថា ប្រវត្តិនៃការបះបោររបស់កូរ៉េ ត្រូវយកមកដាក់លើការបះបោរប្រឆាំងនឹងសាររបស់យ៉ូស្វេអំពីទឹកដីសន្យា។ ការបះបោរនោះបានកើតឡើងនៅកាដែស ហើយទាំងកាដែស និងការបះបោររបស់កូរ៉េ គឺជាការបះបោររបស់សាសនាចក្រអាឌվենទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ កូរ៉េ និងបុរស ២៥០ នាក់ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូប ជានិមិត្តរូបជាមុននៃបុរស ២៥ នាក់ដែលក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យនៅក្នុង អេសេគាល ៨។ ពួកបុរសចាស់ទាំងនោះនៅក្នុង អេសេគាល ៨ តំណាងឲ្យអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទីបួន ក្នុងចំណោមអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមបួនដែលកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗ ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលជានិមិត្តរូបនៃសាសនាចក្ររបស់ព្រះ។

អំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមទីមួយគឺជារូបសំណាកនៃសេចក្ដីច្រណែន ឯទីពីរគឺជាបន្ទប់លាក់កំបាំង ឯទីបីគឺការយំសោកសម្រាប់តាំមូស ហើយបន្ទាប់មកមានបុរស ២៥ នាក់ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យ។ បន្ទាប់មក ជំពូកទី៩ បញ្ជាក់អំពីអ្នកដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោកដោយសារអំពើគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមទាំងនោះ ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងជំពូកទី៨។ អ្នកដែលដកដង្ហើមធំ ហើយយំសោក ត្រូវបានបោះត្រាដោយទេវតាដែលឡើងមកពីទិសខាងកើត។ ទេវតាគឺជាអ្នកនាំសារ ហើយតំណាងឲ្យសារមួយ។

សារនៃការបោះត្រាពីទិសខាងកើត គឺជាសារនៃខ្យល់ពីទិសខាងកើត ដែលជាសាររបស់សាសនាឥស្លាម។ នៅពេលមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានបោះត្រារួចហើយ ទេវតានៃការបំផ្លាញក៏ចាប់ផ្ដើមការងាររបស់ពួកគេ ត្រង់កន្លែងដែលខ្សែខាងក្រៅនៃពាក្យទំនាយបង្រៀនថា «ការបោះបង់សេចក្ដីជំនឿថ្នាក់ជាតិ ត្រូវបានតាមមកដោយសេចក្ដីវិនាសថ្នាក់ជាតិ»។ មុនពេលការជំនុំជម្រះត្រូវបានអនុវត្តលើអ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយកូរ៉ាហ៍ ពួកបះបោរត្រូវបាននាំចេញទៅខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ មនុស្សអាក្រក់ត្រូវបានដកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រោះមិនមែនជាមនុស្សសុចរិតទេដែលរត់គេចចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម។

> លើសពីនេះទៀត ព្រះវិញ្ញាណបានលើកខ្ញុំឡើង ហើយនាំខ្ញុំទៅកាន់ទ្វារខាងកើតនៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះយេហូវ៉ា ដែលបែរមុខទៅទិសខាងកើត។ ហើយមើលចុះ នៅមាត់ទ្វារនោះមានបុរសម្ភៃប្រាំនាក់ ក្នុងចំណោមពួកគេ ខ្ញុំបានឃើញ យ៉ាអាសានា កូនប្រុសរបស់អាស៊ូរ និងពេល៉ាទា កូនប្រុសរបស់បេណាយ៉ា ដែលជាមេដឹកនាំនៃប្រជាជន។

> បន្ទាប់​មក ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «កូន​មនុស្ស​អើយ ពួក​នេះ​ជា​មនុស្ស​ដែល​គ្រោង​ការ​អាក្រក់ ហើយ​ផ្តល់​យោបល់​ទុច្ចរិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ។ ពួក​គេ​និយាយ​ថា “មិន​ទាន់​ជិត​មក​ដល់​ទេ ចូរ​យើង​សង់​ផ្ទះ​ឡើង។” ទីក្រុង​នេះ​ជា​ឆ្នាំង ហើយ​យើង​ជា​សាច់​នៅ​ក្នុង​នោះ»។

> ដូច្នេះ ចូរព្យាករណ៍ទាស់នឹងពួកគេ ចូរព្យាករណ៍ចុះ ឱកូនមនុស្សអើយ។ ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានយាងមកសណ្ឋិតលើខ្ញុំ ហើយមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា ចូរនិយាយចុះ៖ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា៖

> ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាបាននិយាយដូច្នេះហើយ ឱ​វង្ស​អ៊ីស្រាអែល​អើយ ដ្បិត​យើង​ស្គាល់​អស់​ទាំង​គំនិត​ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នករាល់គ្នា គ្រប់​គំនិត​ទាំង​អស់។ អ្នករាល់គ្នា​បាន​បង្កើន​ចំនួន​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ ហើយ​បាន​បំពេញ​ផ្លូវ​ទាំងឡាយ​របស់​វា​ដោយ​សាកសព។ ហេតុនេះហើយ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​មាន​បន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា សាកសព​របស់​អ្នករាល់គ្នា ដែល​អ្នករាល់គ្នា​បាន​ដាក់​នៅ​កណ្ដាល​វា នោះហើយ​ជា​សាច់ ហើយ​ទីក្រុង​នេះ​ជា​ឆ្នាំង​ស្ងោរ ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​នាំ​អ្នករាល់គ្នា​ចេញ​ពី​កណ្ដាល​វា។ អ្នករាល់គ្នា​បាន​ខ្លាច​ដាវ ហើយ​យើង​នឹង​នាំ​ដាវ​មក​លើ​អ្នករាល់គ្នា នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា។ យើង​នឹង​នាំ​អ្នករាល់គ្នា​ចេញ​ពី​កណ្ដាល​វា ហើយ​ប្រគល់​អ្នករាល់គ្នា​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​ជន​បរទេស ហើយ​នឹង​អនុវត្ត​ការ​ជំនុំជម្រះ​នៅ​កណ្ដាល​អ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ដួល​ដោយ​ដាវ; យើង​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​អ្នករាល់គ្នា​នៅ​ព្រំដែន​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា យើង​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា។ ទីក្រុង​នេះ​នឹង​មិន​មែន​ជា​ឆ្នាំង​ស្ងោរ​របស់​អ្នករាល់គ្នា​ទេ ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​ក៏​មិន​មែន​ជា​សាច់​នៅ​កណ្ដាល​វា​ដែរ ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​អ្នករាល់គ្នា​នៅ​ព្រំដែន​អ៊ីស្រាអែល។ ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា យើង​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា ពីព្រោះ​អ្នករាល់គ្នា​មិន​បាន​ដើរ​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​យើង​ទេ ក៏​មិន​បាន​អនុវត្ត​តាម​សេចក្ដី​ជំនុំជម្រះ​របស់​យើង​ដែរ ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ទំនៀម​ទម្លាប់​របស់​សាសន៍​ដទៃ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​អ្នករាល់គ្នា។

> ហើយ​កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​ទាយទំនាយ នោះ​ពេល៉ាធា កូន​បេណាយ៉ា បាន​ស្លាប់។ នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ដួល​ផ្កាប់​មុខ ហើយ​ស្រែក​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា ឱ​ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​អើយ! តើ​ទ្រង់​នឹង​បំផ្លាញ​សំណល់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ឲ្យ​អស់​រលីង​ឬ? អេសេគាល 11:1–13.

ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​បាន​សម្អាត​នៅពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព នៅពេល​ដែល​ស្រូវ​សាលី​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ចេញ​ពី​ស្មៅ​អាក្រក់។ បុរស​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​លេខ 25 ឬ 250 នាក់​របស់​កូរ៉េ ត្រូវ​បាន​នាំ​ចេញ​ទៅ​ខាងក្រៅ គឺ​ទៅកាន់ “ព្រំដែន” នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ស្លាប់។ លេខ 25 គឺ​ជា​ចំនួន​បូជាចារ្យ​ដែល​បម្រើ​រយៈពេល​មួយ​សប្ដាហ៍ ហើយ​នៅពេល​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ចំនួន​គុណ​ដប់​គឺ 250 វា​តំណាង​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ​ទូទាំង​ពិភពលោក ពីព្រោះ​លេខ​ដប់​គឺ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ភាព​ទូទាំង​ពិភពលោក។ ពួក​ជំនុំ​ដែល​កំពុង​តស៊ូ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ពួក​ជំនុំ​ដែល​ផ្សំ​ឡើង​ពី​ស្រូវ​សាលី និង​ស្មៅ​អាក្រក់ ហើយ​ពួក​ជំនុំ​ដែល​មាន​ជ័យជម្នះ​តំណាង​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ​ដែល​មាន​តែ​ស្រូវ​សាលី​ប៉ុណ្ណោះ។

> «តើ​ព្រះជាម្ចាស់​មិន​មាន​ក្រុមជំនុំ​ដែល​មាន​ជីវិត​ទេ​ឬ? ទ្រង់​មាន​ក្រុមជំនុំ​មួយ ប៉ុន្តែ​វា​ជា​ក្រុមជំនុំ​កំពុង​តស៊ូ មិនមែន​ជា​ក្រុមជំនុំ​ទទួល​ជ័យជម្នះ​ហើយ​នោះ​ទេ។ យើង​សោកស្តាយ​ដែល​មាន​សមាជិក​ខ្វះខាត ថែមទាំង​មាន​ស្មៅ​អាក្រក់​នៅ​កណ្ដាល​ស្រូវសាលី​ផង។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ “នគរ​ស្ថានសួគ៌​ប្រៀប​ដូច​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​បាន​ព្រោះ​ពូជ​ល្អ​ក្នុង​ស្រែ​របស់​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​កាល​មនុស្ស​កំពុង​ដេក​លក់ សត្រូវ​របស់​គាត់​ក៏​មក​ព្រោះ​ស្មៅ​អាក្រក់​នៅ​កណ្ដាល​ស្រូវសាលី ហើយ​ក៏​ចេញ​ទៅ…. ដូច្នេះ ពួក​បាវ​បម្រើ​របស់​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ក៏​មក​ទូល​សួរ​គាត់​ថា លោកម្ចាស់​អើយ តើ​លោក​មិន​បាន​ព្រោះ​ពូជ​ល្អ​ក្នុង​ស្រែ​របស់​លោក​ទេ​ឬ? ដូច្នេះ ស្មៅ​អាក្រក់​នេះ​មក​ពី​ណា? គាត់​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួកគេ​ថា សត្រូវ​ម្នាក់​បាន​ធ្វើ​ការ​នេះ។ ពួក​បាវ​បម្រើ​ក៏​សួរ​គាត់​ថា ដូច្នេះ តើ​លោក​ចង់​ឲ្យ​យើង​ទៅ​ដក​វា​ចេញ​ឬ? ប៉ុន្តែ​គាត់​ថា ទេ ក្រែង​លោ ពេល​អ្នករាល់គ្នា​ដក​ស្មៅ​អាក្រក់ នោះ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ដក​ស្រូវសាលី​ជាមួយ​វា​ផង។ ទុក​ឲ្យ​ទាំង​ពីរ​ដុះ​ជាមួយ​គ្នា​រហូត​ដល់​រដូវ​ច្រូត; ហើយ​នៅ​ពេល​ច្រូត ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​ពួក​អ្នក​ច្រូត​ថា ចូរ​ប្រមូល​ស្មៅ​អាក្រក់​ជាមុន​សិន ហើយ​ចង​វា​ជា​បាច់ៗ ដើម្បី​ដុត​វា​ចោល ប៉ុន្តែ​ចូរ​ប្រមូល​ស្រូវសាលី​ទៅ​ក្នុង​ជង្រុក​របស់​ខ្ញុំ​វិញ។”»

> នៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ យើងឃើញមូលហេតុថា ហេតុអ្វីបានជាមិនត្រូវដកស្មៅអាក្រក់ចេញ គឺដើម្បីកុំឲ្យស្រូវសាលីត្រូវបានដកឡើងជាមួយនឹងស្មៅអាក្រក់នោះ។ ទស្សនៈ និងការវិនិច្ឆ័យរបស់មនុស្សអាចនាំឲ្យមានកំហុសធ្ងន់ធ្ងរ។ ប៉ុន្តែ ជាជាងឲ្យមានកំហុសកើតឡើង ហើយឲ្យសូម្បីតែដើមស្រូវសាលីតែមួយត្រូវបានដកឡើង នាយកម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ចូរឲ្យទាំងពីរដុះរួមគ្នារហូតដល់រដូវច្រូត»; បន្ទាប់មក ពួកទេវតានឹងប្រមូលស្មៅអាក្រក់ចេញ ដែលត្រូវបានកំណត់សម្រាប់ការបំផ្លាញ។ ទោះបីជា នៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់យើង ដែលអះអាងថាជឿលើសេចក្តីពិតកម្រិតខ្ពស់ក៏ដោយ ក៏នៅមានអ្នកដែលខ្វះខាត និងវង្វេង ដូចជាស្មៅអាក្រក់នៅកណ្ដាលស្រូវសាលី ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់អត់ធ្មត់យូរ និងមានព្រះទ័យអត់ធ្មត់។ ទ្រង់ស្ដីបន្ទោស និងព្រមានដល់អ្នកដែលវង្វេង ប៉ុន្តែទ្រង់មិនបំផ្លាញអ្នកដែលចំណាយពេលយូរក្នុងការរៀនមេរៀនដែលទ្រង់ចង់បង្រៀនពួកគេឡើយ; ទ្រង់មិនដកស្មៅអាក្រក់ចេញពីស្រូវសាលីឡើយ។ ស្មៅអាក្រក់ និងស្រូវសាលីត្រូវដុះរួមគ្នារហូតដល់រដូវច្រូត; នៅពេលស្រូវសាលីឈានដល់ការលូតលាស់ និងការអភិវឌ្ឍពេញលេញរបស់វា ហើយដោយសារលក្ខណៈរបស់វានៅពេលទុំ នោះវានឹងត្រូវបានសម្គាល់ខុសពីស្មៅអាក្រក់យ៉ាងពេញលេញ។

> «ព្រះវិហាររបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅលើផែនដីនេះនឹងមិនល្អឥតខ្ចោះទេ ប៉ុន្តែ ព្រះមិនបំផ្លាញព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ដោយសារតែភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់វានោះឡើយ។ មានមនុស្សខ្លះហើយនឹងនៅតែមានមនុស្សខ្លះដែលពោរពេញដោយចិត្តក្ដៅក្រហាយដែលមិនស្របតាមចំណេះដឹង ដែលចង់សម្អាតព្រះវិហារ ហើយដកស្មៅអាក្រក់ចេញពីកណ្តាលស្រូវសាលី។ ប៉ុន្តែ ព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានពន្លឺពិសេសអំពីរបៀបដោះស្រាយជាមួយអ្នកដែលកំពុងប្រព្រឹត្តខុស និងជាមួយអ្នកដែលមិនទាន់ប្រែចិត្តនៅក្នុងព្រះវិហារ។ សមាជិកព្រះវិហារមិនត្រូវប្រព្រឹត្តសកម្មភាពដោយភ្លាមៗ ដោយក្ដៅក្រហាយ ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ក្នុងការកាត់ផ្តាច់អ្នកដែលពួកគេអាចគិតថាមានគុណលក្ខណៈខ្វះខាតនោះឡើយ។ ស្មៅអាក្រក់នឹងលេចឡើងនៅក្នុងចំណោមស្រូវសាលី; ប៉ុន្តែ ការដកស្មៅអាក្រក់ចេញ នឹងបង្កការខូចខាតច្រើនជាងការទុកវាចោលទៅទៀត លុះត្រាតែធ្វើតាមវិធីដែលព្រះបានកំណត់។ ខណៈដែលព្រះអម្ចាស់នាំអ្នកដែលបានប្រែចិត្តយ៉ាងពិតប្រាកដចូលមកក្នុងព្រះវិហារ សាតាំងក៏នាំមនុស្សដែលមិនបានប្រែចិត្តចូលមកក្នុងសហគមន៍របស់វាផងដែរ។ ខណៈដែលព្រះគ្រីស្ទកំពុងព្រោះគ្រាប់ពូជល្អ សាតាំងកំពុងព្រោះស្មៅអាក្រក់។ មានឥទ្ធិពលផ្ទុយគ្នាពីរដែលកំពុងប្រតិបត្តិជានិច្ចលើសមាជិកនៃព្រះវិហារ។ ឥទ្ធិពលមួយកំពុងធ្វើការ ដើម្បីសម្អាតព្រះវិហារ ហើយឥទ្ធិពលមួយទៀតកំពុងធ្វើការ ដើម្បីបំផ្លាញប្រជាជនរបស់ព្រះ»។ Testimonies to Ministers, 45, 46.

មនុស្សអាក្រក់ត្រូវបាននាំចេញទៅខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីឲ្យត្រូវបំផ្លាញ។ ពួកគេត្រូវបានដកចេញនៅពេលច្រូតកាត់ ដែលក៏ជាពេលដែលស្រូវសាលីទុំដល់កម្រិតផងដែរ ពីព្រោះនៅពេលនោះស្រូវសាលីត្រូវបានប្រមូលរួមគ្នា ជាតង្វាយរលកនៃផលដំបូងរបស់នំប៉័ងរលកបុណ្យទី៥០ទាំងពីរ។ ការច្រូតកាត់ផលដំបូងនៃស្រូវសាលី គឺជាប្រធានបទជាក់លាក់មួយនៃទំនាយព្រះគម្ពីរ។ ការបំបែកស្រូវសាលីចេញពីស្មៅអាក្រក់ កំពុងនិយាយអំពីប្រធានបទនេះដដែល ហើយពាក្យប្រៀបប្រដូចជាច្រើនរបស់ព្រះគ្រីស្ទបានកំណត់សម្គាល់សំខាន់ខាងទំនាយដ៏មានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងនេះ។

> “ម្តងទៀត ឧទាហរណកថាទាំងនេះបង្រៀនថា នឹងមិនមានពេលសាកល្បងណាមួយបន្ទាប់ពីការជំនុំជម្រះឡើយ។ នៅពេលកិច្ចការនៃដំណឹងល្អបានបញ្ចប់ នោះការបែងចែករវាងមនុស្សល្អ និងមនុស្សអាក្រក់នឹងកើតឡើងភ្លាមៗ ហើយវាសនារបស់មនុស្សក្នុងក្រុមនីមួយៗនឹងត្រូវបានកំណត់ជាស្ថាពរជារៀងរហូត។” Christ’s Object Lessons, 123.

តង្វាយស្រូវសាលី​គឺ​ជា​មនុស្ស​មួយ​សែន​សែសិប​បួន​ពាន់​នាក់ ហើយ​ទេវតា​ទី​បី​បំបែក​ស្រូវ​សាលី​ចេញ​ពី​ស្មៅ​អាក្រក់។

> «បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​ទីបី។ ទេវតា​ដែល​អម​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា “ព្រះបន្ទូល​របស់​គាត់​គួរ​ឲ្យ​ភ័យខ្លាច បេសកកម្ម​របស់​គាត់​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង។ គាត់​គឺ​ជា​ទេវតា​ដែល​ត្រូវ​បំបែក​ស្រូវសាលី​ចេញ​ពី​ស្មៅអាក្រក់ ហើយ​បោះត្រា ឬ​ចង​ស្រូវសាលី​ទុក​សម្រាប់​ជង្រុក​ស្ថានសួគ៌។” រឿង​ទាំងនេះ​គួរ​តែ​ទាក់ទាញ​ចិត្ត​ទាំងមូល និង​ការ​យកចិត្តទុកដាក់​ទាំងមូល។ ម្តង​ទៀត ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​សេចក្តី​ចាំបាច់​ដែល​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ជឿ​ថា​យើង​កំពុង​ទទួល​សារ​ចុងក្រោយ​នៃ​ព្រះគុណមេត្តា ត្រូវ​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​រៀងរាល់ថ្ងៃ​កំពុង​ទទួល ឬ​ស្រូប​យក​កំហុស​ថ្មីៗ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា ទាំង​ក្មេង ទាំង​ចាស់ មិន​គួរ​ចូលរួម​ការ​ប្រជុំ​របស់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​កំហុស និង​សេចក្តី​ងងឹត​ឡើយ។ ទេវតា​បាន​និយាយ​ថា “ចូរ​ឲ្យ​ចិត្ត​ឈប់​ស្នាក់​នៅ​លើ​អ្វីៗ​ដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ចុះ។”» Manuscript Releases, volume 5, 425.

ទេវតាទីបីបិទត្រាលើស្រូវសាលី ហើយក៏បំបែកស្រូវសាលីចេញពីស្មៅអាក្រក់ផងដែរ។ ទេវតាទីបីតំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ដែលជាកន្លែងដែលបុរស ២៥ នាក់ ដែលតំណាងឲ្យថ្នាក់ដឹកនាំនៃក្រុមជំនុំ អ៊ែដវេនទីសទីប្រាំពីរនៃសម័យឡូឌីសេ ត្រូវបាននាំចេញទៅក្រៅក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយត្រូវបានជំនុំជម្រះ។ នៅចំណុចនោះ ក្រុមជំនុំដែលកំពុងតស៊ូ ត្រូវបានប្រែទៅជាក្រុមជំនុំដែលមានជ័យជម្នះ។

> «កិច្ចការនេះនឹងបិទបញ្ចប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ សមាជិកទាំងឡាយនៃក្រុមជំនុំដែលកំពុងតស៊ូ ដែលបានបង្ហាញថាស្មោះត្រង់ នឹងក្លាយទៅជាក្រុមជំនុំដែលមានជ័យជម្នះ។ ក្នុងការរំឭកឡើងវិញអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រកន្លងមករបស់យើង ដោយបានឆ្លងកាត់គ្រប់ជំហាននៃការរីកចម្រើនរហូតដល់ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់យើង ខ្ញុំអាចនិយាយថា សូមសរសើរតម្កើងព្រះ! នៅពេលខ្ញុំឃើញនូវអ្វីដែលព្រះបានសម្រេច ខ្ញុំត្រូវបានបំពេញដោយសេចក្ដីអស្ចារ្យ និងដោយសេចក្ដីទុកចិត្តលើព្រះគ្រីស្ទជាព្រះមគ្គុទេសក៍។ យើងគ្មានអ្វីត្រូវភ័យខ្លាចសម្រាប់អនាគតឡើយ លើកលែងតែយើងនឹងភ្លេចផ្លូវដែលព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំយើង និងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ទ្រង់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រកន្លងមករបស់យើង»។ General Conference Bulletin, January 29, 1893.

ប្រធានបទព្យាករណ៍ស្តីពីការបំបែកស្មៅអាក្រក់ចេញពីស្រូវសាលី គឺជាប្រធានបទសំខាន់មួយនៃព្រះបន្ទូលព្យាករណ៍ក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ការដែលព្រះគ្រីស្ទសម្អាតព្រះវិហារ គឺជារូបឧទាហរណ៍មួយនៃកិច្ចការនេះ ហើយចំណុចកំពូលកើតឡើងនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានអនុវត្ត ពីព្រោះយើងឃើញអ្នកដែលត្រូវបានកំណត់ឲ្យទទួលការជំនុំជម្រះ ត្រូវបាននាំទៅដល់ព្រំប្រទល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីស្លាប់។

> «នៅពេល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ព្រះរាជកិច្ច​សាធារណៈ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​បាន​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ចេញ​ពី​ការ​បំពាន​បរិសុទ្ធ​ដ៏ប្រមាថ​នោះ។ ក្នុង​ចំណោម​កិច្ចការ​ចុងក្រោយ​នៃ​ព្រះរាជកិច្ច​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ការ​សម្អាត​ព្រះវិហារ​ជា​លើក​ទីពីរ។ ដូច្នេះ ក្នុង​កិច្ចការ​ចុងក្រោយ​សម្រាប់​ការ​ព្រមាន​ដល់​លោកិយ មាន​ការ​អំពាវនាវ​ពីរ​យ៉ាង​ដាច់ដោយឡែក​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ទៅ​កាន់​ពួក​ជំនុំ។ សារ​របស់​ទេវតា​ទីពីរ​គឺ «បាប៊ីឡូន​បាន​ដួល​រលំ​ហើយ បាន​ដួល​រលំ​ហើយ ទីក្រុង​ដ៏ធំ​នោះ ពីព្រោះ​នាង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍​ផឹក​ស្រា​នៃ​សេចក្តី​កំហឹង​នៃ​អំពើ​សហាយស្មន់​របស់​នាង» (វិវរណៈ 14:8)។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​សម្រែក​ខ្លាំង​នៃ​សារ​របស់​ទេវតា​ទីបី មាន​សំឡេង​មួយ​ត្រូវ​បាន​ឮ​ពី​ស្ថានសួគ៌​ថា «ចូរ​ចេញ​មក​ពី​នាង​ចុះ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អញ​អើយ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ចំណែក​ក្នុង​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​ទណ្ឌកម្ម​របស់​នាង​ឡើយ។ ដ្បិត​អំពើ​បាប​របស់​នាង​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌​ហើយ ហើយ​ព្រះ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​នាង» (វិវរណៈ 18:4, 5)។» Selected Messages, book 2, 118.

ពួកជំនុំដែលមានទាំងស្រូវសាលី និងស្មៅអាក្រក់ មានស្ថិតនៅរហូតដល់វិបត្តិនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលស្មៅអាក្រក់ត្រូវបានដកចេញ មិនមែនដោយកម្លាំងមនុស្សឡើយ ប៉ុន្តែដោយទេវតាទីបី—ដែលតំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ប៉ុន្តែក៏តំណាងឲ្យសារនៃភ្លៀងចុងក្រោយផងដែរ ដែលនៅពេលនោះកំពុងកើនឡើងទៅជាសម្រែកខ្លាំង។ ស្មៅអាក្រក់គឺជាផ្នែកមួយនៃទីបន្ទាល់ព្យាករណ៍ ដូចជាស្រូវសាលីដែរ។ ព្រះហឫទ័យគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះឈានទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយទេវតាទីបីសម្អាតព្រះវិហារជាលើកទីពីរ។ ទ្រង់បានសម្អាតវានៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ហើយការសម្អាតព្រះវិហារលើកទីពីរគឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។

ធាតុខាងក្រៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលនាំទៅដល់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃសក្ខីភាពរបស់ពួកជំនុំដែលមានជ័យជម្នះ ដូចគ្នានឹងស្មៅអាក្រក់ ស្រូវសាលី និងការចងភ្ជាប់នៃមនុស្សទាំងពីរប្រភេទផងដែរ។ សារបិទបញ្ចប់នៃព្រះគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាសាររបស់ទេវតាទាំងបី ហើយវាបំបែកចេញ និងចងភ្ជាប់មនុស្សទាំងពីរប្រភេទនោះ ប៉ុន្តែវាសំខាន់ណាស់ដែលត្រូវឃើញថា បងស្រី White កំណត់អត្តសញ្ញាណថា “សារបិទបញ្ចប់” ទាំងនោះ “ធ្វើឲ្យការច្រូតកាត់ទុំជ្រា”។ សារបិទបញ្ចប់ដែលធ្វើឲ្យការច្រូតកាត់ទុំជ្រា គឺជាភ្លៀងចុងក្រោយ ហើយវាគឺជាភ្លើងដែលចងភ្ជាប់បុរស 250 នាក់ “ដូចជាបាច់ឈើសម្រាប់ភ្លើងនៃការបំផ្លាញ”។

> «ដល់យ៉ូហាន ទិដ្ឋភាពនានាដែលមានសារៈសំខាន់ជ្រាលជ្រៅ និងគួរឲ្យរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ក្នុងបទពិសោធន៍របស់ព្រះវិហារ ត្រូវបានបើកសម្ដែង។ គាត់បានឃើញស្ថានភាព គ្រោះថ្នាក់ ការប្រយុទ្ធតស៊ូ និងការរំដោះចុងក្រោយរបស់ប្រជារាស្ត្រព្រះ។ គាត់បានកត់ត្រាសារចុងក្រោយទាំងឡាយ ដែលត្រូវធ្វើឲ្យផលចម្រើននៃផែនដីទុំសព្វគ្រប់ ទាំងជាកណ្ដុំស្រូវសម្រាប់ជង្រុកនៅស្ថានសួគ៌ ឬជាបាច់ឈើសម្រាប់ភ្លើងនៃសេចក្ដីវិនាស។ ប្រធានបទដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងធំធេង ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់គាត់ ជាពិសេសសម្រាប់ព្រះវិហារចុងក្រោយ ដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបែរចេញពីសេចក្ដីខុសឆ្គងមករកសេចក្ដីពិត បានទទួលការបង្រៀនអំពីគ្រោះថ្នាក់ និងការប្រយុទ្ធតស៊ូដែលនៅខាងមុខពួកគេ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចាំបាច់ត្រូវស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត អំពីអ្វីដែលកំពុងនឹងមកលើផែនដីឡើយ»។ The Great Controversy, 341.

ការ​សម្អាត​ព្រះវិហារ​របស់​ទ្រង់ ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​តាមរយៈ​កិច្ចការ​របស់​បុរស​កាន់​ជក់​បោស​សម្អាត ដែល​យ៉ូហាន បាទីស្ទ បាន​ណែនាំ​ថា​ជា​ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​មក​បន្ទាប់​ពី​ព័ន្ធកិច្ច​របស់​លោក។ ព្រះអង្គ​នេះ​ហើយ​ជា​អង្គ​ដែល​បោស​សម្អាត​សំរាម​ចេញ​ក្នុង​សុបិន​របស់ Miller។

> «ព្រះអម្ចាស់ជិតនឹងបើកសម្ដែងភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សអាក្រក់ហើយ ដ្បិត ‘ចង្អេររបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងសម្អាតលានបោករបស់ទ្រង់ឲ្យស្អាតសព្វគ្រប់ ព្រមទាំងប្រមូលស្រូវសាលីរបស់ទ្រង់ចូលក្នុងជង្រុករបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងដុតអង្កាមដោយភ្លើងដែលមិនអាចរលត់បាន។’» Review and Herald, November 8, 1892.

ហេសាយត្រូវបានប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ យោងដល់ នៅពេលដែលនាងបានកំណត់ថា នៅឆ្នាំ 1849 ព្រះអម្ចាស់បានលូកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ជាលើកទីពីរ ដើម្បីប្រមូលសំណល់នៃរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយហេសាយ និងប្អូនស្រី វ៉ៃត៍ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណការប្រមូលចុងក្រោយនៃមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់។ ដំណើរការនៃការប្រមូល រួមបញ្ចូលទាំងការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និងការប្រមូល ដែលត្រូវបានតំណាងថាជាការខកចិត្តលើកទីមួយ ដែលនាំទៅដល់ការប្រមូលនៅចុងបញ្ចប់នៃពេលពន្យារពេលមួយ។ ធាតុនីមួយៗទាំងនេះនៃការបោះត្រានៃមួយសែនសែសិបបួនពាន់នាក់ គឺជាប្រធានបទជាក់លាក់មួយនៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រខាងក្រៅ ដែលព្រះអម្ចាស់ប្រើជាឧបករណ៍របស់ទ្រង់ ដើម្បីនាំអំពើបាបទៅដល់សេចក្តីបញ្ចប់របស់វា ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល 11:11; ហើយការប្រមូលចុងក្រោយត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង ហេសាយ 11:11; ហើយចុងបញ្ចប់នៃពេលពន្យារពេលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង វិវរណៈ 11:11 ហើយការបំបែកស្រូវសាលីចេញពីស្មៅអាក្រក់ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ស្ថិតនៅក្នុង អេសេគាល 11:11:

> ទីក្រុងនេះ​មិនមែន​ជា​ឆ្នាំង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​មិនមែន​ជា​សាច់​នៅ​កណ្ដាល​វា​ដែរ ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ព្រំប្រទល់​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ អេសេគាល 11:11។

ក្នុងគម្ពីរ​យ៉ូអែល «ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី» ត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ចេញពីពួកមនុស្សចាស់បុរាណ ដែលត្រូវធ្វើជាអ្នកអាណាព្យាបាលទីបរិសុទ្ធ។ សារនៃការយំប្រកាសនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជា​ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី​របស់យ៉ូអែល ហើយភ្លើងដែលចុះមកនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ត្រូវបានតំណាងជាមុនដោយភ្លើងនៃបុណ្យទីហាសិប។ ភ្លើងនោះតំណាងឲ្យសារមួយ ដែលជា​ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ប៉ុន្តែវាក៏ជាសារដែលបំផ្លាញបុរស២៥០នាក់ ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូបផងដែរ។ ពួកជំនុំអាដվենទីស្ទថ្ងៃប្រាំពីរនៃស្ថានភាពឡាវដីសេ បញ្ចប់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ព្រោះនៅពេលនោះភ្លើងត្រូវបានចាក់ស្រោចដោយគ្មានកម្រិត ហើយវាបំផ្លាញបុរស២៥០នាក់ ដែលបានថ្វាយគ្រឿងក្រអូប ដូច្នេះហើយវាបំផ្លាញប្រព័ន្ធនៃការថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេ។

បើសិនជាក្រុមជំនុំអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ ស្មោះត្រង់នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះអំណាច និងឫទ្ធានុភាពរបស់រដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិក នឹងបិទវាចោល។ បើវាមិនស្មោះត្រង់ទេ វានឹងគ្រាន់តែប្តូរឈ្មោះទៅជាក្រុមជំនុំអាដវេនទីស្ទថ្ងៃដំបូង ឬឈ្មោះផ្សេងទៀតដែលស្រដៀងជិតខ្លាំង។ មិនថាសុចរិត ឬអសុចរិតក្តី ក្រុមជំនុំអាដវេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ មិនឆ្លងហួសច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យឡើយ។ សក្ខីភាពទំនាយកំណត់អត្តសញ្ញាណថា សាសនាអាដវេនទីស៊ីម បានបដិសេធសារនៃផ្លូវបុរាណនៅ 9/11 ហើយផ្លូវបុរាណទាំងនោះនាំទៅដល់ទ្វារបិទនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ បុរសទាំង 25 នាក់ ត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងបទគម្ពីររបស់អេសេគាល ដោយ «យ៉ាអាសានា កូនប្រុសរបស់អាស៊ួរ និង ពេឡាទា កូនប្រុសរបស់បេណាយ៉ា ជាពួកមេដឹកនាំរបស់ប្រជាជន»។

ឈ្មោះរបស់ពួកគេប្រកាសអំពីលក្ខណៈរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាការប្រកាសប៉ុណ្ណោះ។ «យ៉ាអាហ្សានា» មានន័យថា ព្រះទ្រង់ឮ ហើយគាត់ជាកូនរបស់ «អាស៊ូរ» ដែលមានន័យថា ជួយ និងការពារ។ បងស្រី វ៉ាយត៍ មានប្រសាសន៍ថា បុរសទាំង២៥ នាក់ ត្រូវធ្វើជាអាណាព្យាបាល ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «អាស៊ូរ»។ កូនប្រុសរបស់គាត់ប្រកាសថា «ឮ» ព្រះ ប៉ុន្តែគាត់ជាក្រុមមនុស្សដែល ទោះឃើញក៏មិនឃើញ ហើយទោះឮក៏មិនឮ។ «ផេលាតៀ» មានន័យថា បានរួចផុតដោយព្រះ ហើយឪពុករបស់គាត់ «បេណាយ៉ា» មានន័យថា ព្រះបានសាងសង់។ កាលណាអេសេគាលបានបញ្ចប់សារព្រមានរបស់គាត់ នោះផេលាតៀក៏ស្លាប់។

> ទីក្រុងនេះ​មិន​មែន​ជា​ឆ្នាំង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​មិន​មែន​ជា​សាច់​នៅ​កណ្ដាល​វា​ដែរ; ប៉ុន្តែ យើង​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ព្រំដែន​នៃ​អ៊ីស្រាអែល។ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា យើង​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា ពី​ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​ដើរ​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​យើង ហើយ​ក៏​មិន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ការវិនិច្ឆ័យ​របស់​យើង​ដែរ ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ទម្លាប់​របស់​សាសន៍​ដទៃ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​កាល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ទាយ​ព្រះបន្ទូល នោះ​ពេឡាទា ជា​កូន​បេណាយ៉ា បាន​ស្លាប់​ទៅ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​ដួល​ផ្កាប់​មុខ​ចុះ ហើយ​ស្រែក​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង​ថា ឱ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​អើយ! តើ​ទ្រង់​នឹង​បំផ្លាញ​សំណល់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ឲ្យ​អស់​រលីង​ឬ? អេសេគាល ១១៖១១–១៣។

ពេល៉ាធា​បាន​ស្លាប់​នៅ​ពេល​អេសេគាល​ស្រែក​ឡើង​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំង។ ស្រូវ​សាលី​បាន​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផ្លូវ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 18 ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ 2020 ក្នុង​ការ​បំពេញ​តាម​វិវរណៈ ជំពូក 11។ ស្រូវ​សាលី​នោះ​គឺ​ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា ជា​អ្នកនិពន្ធ​ដំបូង​នៃ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ហើយ​សេចក្ដី​សន្យា​អំពី​អេលីយ៉ា​ដែល​នឹង​មក គឺ​ជា​សេចក្ដី​ថ្លែង​ចុង​ក្រោយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់។ អាល់ហ្វា និង​អូមេហ្គា ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​នៅ​លើ​ផ្លូវ​នៃ​សូដុំ និង​អេស៊ីព្ទ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ​នៅ​ឆ្នាំ 2024 ដូច​ដែល​បាន​តំណាង​ទុក​ក្នុង​វិវរណៈ 11:11។ ខណៈ​ដែល​ពួកគេ​ស្លាប់ សូដុំ និង​អេស៊ីព្ទ​បាន​អរសប្បាយ។ អេសេគាល​បាន​ដាក់​ការ​ស្លាប់​របស់​ពេល៉ាធា​នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​សំណល់ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​និយាយ​ថា៖ «អូ ព្រះអម្ចាស់​យេហូវ៉ា​អើយ! តើ​ទ្រង់​នឹង​បញ្ចប់​សំណល់​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ស្រុង​ឬ?» សូដុំ គឺ​ជា​ពួក​ជំនុំ​សេវេនដេ អាដវេនទីស្ត នៅ​ក្នុង​សម័យ​នៃ​សំណល់ តាម​អេសាយ។

> ចូរស្តាប់ ឱ​ស្ថានសួគ៌​ទាំងឡាយ ហើយចូរផ្តល់ត្រចៀក ឱ​ផែនដី​អើយ ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា អញ​បានចិញ្ចឹម និងលើកតម្កើង​កូនៗ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បានបះបោរ​ទាស់នឹង​អញ។ គោ​ស្គាល់​ម្ចាស់​របស់វា ហើយ​លា​ស្គាល់​កន្លែង​ដាក់ចំណី​របស់​ម្ចាស់វា ប៉ុន្តែ​អ៊ីស្រាអែល​មិនស្គាល់​ទេ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អញ​មិនយកចិត្តទុកដាក់​ឡើយ។

> ឱ ជាតិ​មួយ​ដែល​មាន​បាប ជា​ប្រជាជន​ដែល​ផ្ទុក​ពេញ​ដោយ​អំពើ​ទុច្ចរិត ជា​ពូជ​ពង្ស​របស់​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់ ជា​កូន​ចៅ​ដែល​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឯង! ពួក​គេ​បាន​បោះបង់​ព្រះ​យេហូវ៉ា ពួក​គេ​បាន​បង្ក​ឲ្យ​ព្រះ​បរិសុទ្ធ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​ទ្រង់​ខ្ញាល់ ពួក​គេ​បាន​ថយ​ក្រោយ​ចេញ​ទៅ។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​តែ​ត្រូវ​វាយ​ទៀត? អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បះបោរ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើងៗ​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្បាល​ទាំង​មូល​ឈឺ ហើយ​ចិត្ត​ទាំង​មូល​សន្លប់​ខ្សោយ។ ចាប់​ពី​បាត​ជើង​រហូត​ដល់​ក្បាល គ្មាន​អ្វី​សុខសប្បាយ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​របួស ស្នាម​ជាំ និង​ដំបៅ​រលួយ​ប៉ុណ្ណោះ។ ដំបៅ​ទាំង​នោះ​មិន​បាន​បិត​ឡើយ មិន​បាន​រុំ​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​បាន​លាប​ប្រេង​ឲ្យ​ទន់​ដែរ។ ស្រុក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្ងាត់​ជ្រងំ ទីក្រុង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បាន​ដុត​ដោយ​ភ្លើង។ ដី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ជន​បរទេស​លេប​ត្របាក់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​វា​ស្ងាត់​ជ្រងំ ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​ជន​បរទេស​បំផ្លាញ។ ហើយ​កូន​ស្រី​នៃ​ស៊ីយ៉ូន​ត្រូវ​បាន​ទុក​ចោល ដូច​ជា​ខ្ទម​មួយ​នៅ​ក្នុង​ចម្ការ​ទំពាំងបាយជូរ ដូច​ជា​ខ្ទម​យាម​មួយ​នៅ​ក្នុង​សួន​ត្រសក់ ដូច​ជា​ទីក្រុង​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ឡោមព័ទ្ធ។

> ប្រសិនបើព្រះយេហូវ៉ានៃពលទ័ពទាំងឡាយ មិនបានទុកសំណល់តូចបំផុតមួយសម្រាប់យើងទេ នោះយើងមុខជាបានដូចក្រុងសូដុំ ហើយយើងមុខជាបានដូចក្រុងកូម៉ូរ៉ា។ ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ឱពួកអ្នកគ្រប់គ្រងនៃក្រុងសូដុំអើយ; ចូរផ្ដាប់ត្រចៀកស្តាប់ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះនៃយើង ឱប្រជាជននៃក្រុងកូម៉ូរ៉ាអើយ។ អេសាយ 1:2–10។

ម៉ូសេ និង អេលីយ៉ា ត្រូវបានសម្លាប់​នៅ​សូដុម និង​អេហ្ស៊ីប ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​សំណល់។ អេហ្ស៊ីប​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​រដ្ឋការ​ដែល​បាន​ពុករលួយ ហើយ​សូដុម​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​កិច្ចការ​សាសនាចក្រ​ដែល​បាន​ពុករលួយ។ ផេល៉ាធា កូន​របស់​បេណាយ៉ា ស្លាប់​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ដែល​អេសាយ​បាន​ផ្គូផ្គង​ជាមួយ​ថ្ងៃ​បង្ក​ឲ្យ​ព្រះពិរោធ​តាម​ព្រះគម្ពីរ ដែល​អាច​ជា​ឆ្នាំ 1863 ឬ​ក៏​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ផេល៉ាធា កូន​របស់​បេណាយ៉ា តំណាង​ឲ្យ​របស់​ក្លែងក្លាយ​មួយ​របស់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ពិតប្រាកដ​ជា​ស្តាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ។ នៅ​ក្នុង​ពេល​នៃ​សំណល់ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវបាន​តំណាង​ដោយ​ម៉ូសេ និង​អេលីយ៉ា ត្រូវបាន​សម្លាប់ ហើយ​បន្ទាប់មក​ត្រូវបាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ។ ការ​រស់​ឡើង​វិញ​នោះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ដោយ​សំឡេង​មួយ​នៅ​ទី​រហោស្ថាន នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2023។ ចាប់ពី​ឆ្នាំ 2024 ការ​បំបែក​ចុងក្រោយ​រវាង​ស្រូវ​សាលី និង​ស្មៅអាក្រក់ បាន​និង​កំពុង​ដំណើរការ។

នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានប្រកាស អង្គការសាសនាចក្រ​សេវេនដេយ៍អាដվենទីស្ត​នឹងដឹងថាពួកគេបានបាត់បង់សេចក្ដីសង្គ្រោះហើយ។

> ទីក្រុងនេះ​មិន​មែន​ជា​ឆ្នាំង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​មិន​មែន​ជា​សាច់​នៅ​កណ្តាល​វា​ដែរ; ប៉ុន្តែ យើង​នឹង​ជំនុំជម្រះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ព្រំដែន​អ៊ីស្រាអែល៖ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ដឹង​ថា យើង​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា៖ ដ្បិត​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​ដើរ​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​យើង ទាំង​មិន​បាន​អនុវត្ត​ការ​វិនិច្ឆ័យ​របស់​យើង​ផង ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​របស់​សាសន៍​ដទៃ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​បាន​កើត​ឡើង​ថា កាល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ទាយ​ព្រះបន្ទូល​នោះ ពេឡាធា កូន​បេណាយ៉ា បាន​ស្លាប់។ អេសេគាល 11:11–13។

ការស្លាប់​របស់ Pelatiah ដែល​ឈ្មោះ​របស់​គាត់​មាន​ន័យ​ថា បាន​ត្រូវ​ព្រះ​ដោះលែង ក្នុង​បរិបទ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា បាន​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​សេចក្ដី​ស្លាប់ នៅ​ចំណុច​ដដែល​ដែល​ពួក​កម្មករ​ម៉ោង​ទី​ដប់មួយ​ត្រូវ​បាន​ដោះលែង​ចេញ​ពី​ដៃ​ស្តេច​ខាង​ជើង នៅ​ក្នុង​ខ ៤១ នៃ ដានីយ៉ែល ១១។ Pelatiah ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​ស្តេច​ខាង​ជើង នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ Pelatiah កូន​របស់ Benaiah ដែល​មាន​ន័យ​ថា «អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​ស្ថាបនា»។ នៅ​ចំណុច​ដដែល​ដែល​ព្រះ​បាន​ស្ថាបនា​ព្រះវិហារ​មួយ​ម្ដង​ទៀត ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ជា​ពួក​ជំនុំ​ដែល​មាន​ជ័យជម្នះ​នៅ​ពេល​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ Pelatiah ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​សេចក្ដី​ស្លាប់ ពីព្រោះ ជំនួស​ឲ្យ​ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​កិច្ចការ​ស្ថាបនា​ទីក្រុង​បាក់បែក​ចាស់ៗ​ឡើង​វិញ ពួកគេ​កំពុង​សាងសង់​ផ្នូរ​របស់ Tobiah សម្រាប់​ខ្លួន​ពួកគេ។ Pelatiah តំណាង​ឲ្យ​រូបកាយ​ដែល​អេសាយ​ពិពណ៌នា​ពី​ក្បាល​ដល់​ចុង​ជើង ជា​រូបកាយ​មួយ​ដែល​ពេញ​ទៅ​ដោយ​អំពើ​បាប​ទាំង​ស្រុង។ រូបកាយ​នោះ​គឺ​ជា​ពួក​ជំនុំ Seventh-day Adventist ស្ថានភាព Laodicea នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បួន​ជំនាន់​នៃ​ការ​បះបោរ​កាន់តែ​រីកចម្រើន ដែល​អេសាយ​បង្ហាញ​ថា​ជា​ការ​បះបោរ​កើន​ឡើង​ដោយ​និយាយ​ថា «បះបោរ​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ»។ ក្នុង​ដំណើរ​ការ​សាកល្បង​ចុងក្រោយ ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 2024 ស្រូវ​សាលី​ស្លាប់​អស់​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ ពួកគេ​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​ជា​ព្រះ។

> ដូច្នេះ ចូរព្យាករណ៍ ហើយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា មើល៍ អើយ ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងអើយ យើងនឹងបើកផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាឡើងចេញពីផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងដីអ៊ីស្រាអែល។ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងជាព្រះយេហូវ៉ា កាលណាយើងបានបើកផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា អើយ ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងអើយ ហើយបាននាំអ្នករាល់គ្នាឡើងចេញពីផ្នូររបស់អ្នករាល់គ្នា។ ហើយយើងនឹងដាក់ព្រះវិញ្ញាណរបស់យើងនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានជីវិត ហើយយើងនឹងតាំងអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់។ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើង ព្រះយេហូវ៉ា បានមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ហើយបានសម្រេចការនោះហើយ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ អេសេគាល ៣៧:១២–១៤។

បព្វជិតក្លែងក្លាយ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយលេខ 25 នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះពួកគេនឹងដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ជាព្រះ។ សាលីដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ជាព្រះ នៅឆ្នាំ 2024 ហើយស្មៅអាក្រក់ភ្ញាក់ឡើងមកដល់ចំណេះដឹងនោះ នៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ គឺនៅពេលដែលយឺតពេលពេកហើយ។ រយៈពេលនោះចាប់ផ្តើមដោយផ្នូរ និងការរស់ឡើងវិញ ហើយបញ្ចប់ដោយផ្នូរ និងគ្មានការរស់ឡើងវិញឡើយ។ សាលីនៅដើមដំបូងស្គាល់ព្រះ នៅពេលដែលទ្រង់បំពេញការរស់ឡើងវិញនៃ វិវរណៈ ជំពូក 11 ហើយស្មៅអាក្រក់ស្គាល់នៅឯការរញ្ជួយដីនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ក្នុងជំពូកដដែលនោះ។ នៅចន្លោះសញ្ញាសម្គាល់ទាំងពីរនោះ ដំណើរការសាកល្បងនៃភ្លៀងចុងក្រោយ នាំឲ្យមនុស្សទាំងពីរប្រភេទឈានដល់ភាពពេញវ័យ សម្រាប់ការច្រូតកាត់។

សាររបស់យ៉ូអែល​គឺ​ជា​បទចម្រៀង​អំពី​ចម្ការទំពាំងបាយជូរ ប៉ុន្តែ​បញ្ហា​ដំបូង​ដែល​វា​លើកឡើង​នោះ​គឺ​ថា តើ​មនុស្ស​អាច​ស្គាល់​ថ្ងៃ​ក្រោយ ដោយសារ​ថ្ងៃ​មុន បាន​ឬ​ទេ។ «ពួក​ចាស់ទុំ» នៅ​ក្នុង​យ៉ូអែល មិន​អាច​ធ្វើ​ដូច្នោះ​បាន​ទេ ព្រោះ​នៅ​ពេល​ការ​ហៅ​ឲ្យ​ភ្ញាក់ឡើង​មក​ដល់​នៅ​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​កាត់ផ្តាច់​ចេញ—ត្រូវ​បាន​ខ្ជាក់​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ត្រង់​កន្លែង​ដែល​សត្វ​ពី​ផែនដី​បើក​មាត់​របស់​វា​ដើម្បី​និយាយ ដែល​ជា​កន្លែង​ដដែល​នោះ​ផង​ដែរ ដែល​លា​របស់​បាឡាម​បាន​និយាយ ហើយ​ជា​កន្លែង​ដែល​ឪពុក​របស់​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ​បាន​និយាយ។

ការជំនុំជម្រះលើ «ពួកបុរសចាស់បុរាណ» មានមូលដ្ឋានលើសំណួរថា តើការនេះបានកើតឡើងក្នុងសម័យនៃបុព្វបុរសរបស់អ្នកឬទេ? បទគម្ពីរនេះបើកឡើងដោយពាក្យថា «ចូរស្តាប់ការនេះ»។ បន្ទាប់មក វាបានលើកសាក្សីពីរឡើង គឺមួយជាសាក្សីនៃមនុស្សបួនជំនាន់ ហើយមួយទៀតជាសាក្សីនៃសត្វល្អិតបួនប្រភេទ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់នៅពេលសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ តែគ្រាន់តែឃើញថា ពួកគេត្រូវបានរំលងចោល ក្នុងនាមជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញាដែលព្រះបានជ្រើសរើស។ ពួកគេមិនត្រូវបានរំលងចោលដោយសារពួកគេគ្មានស្រាទំពាំងបាយជូរទេ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានរំលងចោលដោយសារពួកគេមានស្រាទំពាំងបាយជូរខុស។ នៅក្នុងពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់ ស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មីរបស់យ៉ូអែលគឺជាប្រេង។

ការសង្គ្រោះរបស់ពួកគេ​ត្រូវបានដាក់ស្ថិតលើ​លក្ខខណ្ឌ​ថា តើពួកគេ​ទទួល «ស្រាថ្មី» នៃ​សារព្រះវស្សាចុងក្រោយ​ឬ​អត់។ «មនុស្សចាស់ និង​បុរាណ» ក៏ត្រូវបាន​អេសាយ​បង្ហាញ​ថា​ជា «អ្នកស្រវឹង​របស់​អេប្រាអិម» ផងដែរ ហើយ​អេប្រាអិម​មិនត្រូវបាន​តំណាង​ក្នុង​ចំណោម​អ្នកដែលបាន​បោះត្រា​នៅ​ក្នុង​វិវរណៈ ជំពូក ៧ ទេ។ គាត់​ត្រូវបាន​ជំនួស​ដោយ​បងប្អូន​របស់​គាត់​គឺ​ម៉ាន៉ាសេ។ ពិបាក​ណាស់​ក្នុង​ការ​រក​ស្តេច​ម្នាក់​ដែល​អាក្រក់​ជាង​ម៉ាន៉ាសេ ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​ជំនួស​អ្នកស្រវឹង​របស់​អេប្រាអិម។

> «ពួកមនុស្សដែលមិនមានអារម្មណ៍ទុក្ខព្រួយចំពោះការធ្លាក់ចុះខាងវិញ្ញាណរបស់ខ្លួន ហើយមិនកាន់ទុក្ខចំពោះអំពើបាបរបស់អ្នកដទៃ នឹងត្រូវទុកឲ្យនៅដោយគ្មានត្រារបស់ព្រះ។ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ប្រទានបេសកកម្មដល់ទូតរបស់ទ្រង់ គឺបុរសទាំងនោះដែលកាន់អាវុធសម្រាប់សម្លាប់នៅក្នុងដៃថា៖ “ចូរដើរតាមគាត់កាត់ក្រុងទៅ ហើយវាយប្រហារ៖ កុំឲ្យភ្នែករបស់អ្នកអាណិតឡើយ ហើយកុំឲ្យមានចិត្តមេត្តាឡើយ៖ ចូរសម្លាប់ឲ្យអស់ទាំងមនុស្សចាស់ និងមនុស្សក្មេង ទាំងក្រមុំ កុមារតូចៗ និងស្ត្រីៗផង៖ ប៉ុន្តែកុំចូលទៅជិតមនុស្សណាម្នាក់ដែលមានសញ្ញានោះនៅលើខ្លួនគាត់ឡើយ; ហើយចូរចាប់ផ្តើមនៅឯទីបរិសុទ្ធរបស់យើង។” នោះពួកគេបានចាប់ផ្តើមពីពួកចាស់ទុំដែលនៅមុខព្រះវិហារ។»

> «នៅ​ទី​នេះ យើង​ឃើញ​ថា ព្រះវិហារ—ទី​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអម្ចាស់—គឺ​ជា​អង្គការ​ដំបូង​ដែល​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ​នៃ​ព្រះ​ពិរោធ​របស់​ព្រះ។ ពួក​បុរស​ចាស់​ទុំ​ទាំង​នោះ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ពន្លឺ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដល់ ហើយ​ដែល​បាន​ឈរ​ជា​អាណាព្យាបាល​លើ​ប្រយោជន៍​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ប្រជាជន បាន​ក្បត់​ទំនុកចិត្ត​ដែល​បាន​ផ្ទុក​មក​លើ​ខ្លួន។ ពួក​គេ​បាន​ប្រកាន់​ជំហរ​ថា យើង​មិន​ចាំបាច់​ត្រូវ​រង់ចាំ​អព្ភូតហេតុ និង​ការ​សម្ដែង​ចេញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នៃ​ព្រះចេស្តា​របស់​ព្រះ ដូច​ក្នុង​សម័យ​មុន​ទៀត​ឡើយ។ កាលៈទេសៈ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ហើយ។ ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ពង្រឹង​ការ​មិន​ជឿ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​និយាយ​ថា៖ ព្រះអម្ចាស់​នឹង​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​ទេ ហើយ​ក៏​នឹង​មិន​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​ដែរ។ ទ្រង់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​ពេក មិន​ព្រម​យាង​មក​វិនិច្ឆ័យ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ដូច្នេះ “សេចក្ដី​សុខសាន្ត និង​សុវត្ថិភាព” គឺ​ជា​សម្រែក​ពី​មាត់​មនុស្ស​ដែល​នឹង​មិន​លើក​សំឡេង​របស់​ខ្លួន​ឡើង​ដូច​ត្រែ​ទៀត​ឡើយ ដើម្បី​បង្ហាញ​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ​អំពី​អំពើ​រំលង​របស់​ពួក​គេ និង​ដល់​វង្ស​យ៉ាកុប​អំពី​អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ។ ឆ្កែ​គ​ថ្លង់​ទាំង​នេះ ដែល​មិន​ព្រម​ព្រុស គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ទទួល​រង​ការ​សងសឹក​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​របស់​ព្រះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្ក​ឲ្យ​ទ្រង់​ខ្ញាល់។ បុរស ស្ត្រី​ក្រមុំ និង​កុមារ​តូចៗ​ទាំងឡាយ សុទ្ធ​តែ​វិនាស​ជាមួយ​គ្នា។»

> «អំពើគួរខ្ពើមទាំងឡាយ ដែលពួកអ្នកស្មោះត្រង់បានថ្ងូរ និងយំសោកដោយសារវា នោះគឺជាអំពើទាំងអស់ដែលភ្នែកមានកំណត់របស់មនុស្សអាចមើលឃើញបានប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែអំពើបាបដែលអាក្រក់បំផុត ជាអំពើទាំងនោះដែលបង្កឲ្យព្រះដ៏បរិសុទ្ធ និងវិសុទ្ធមានព្រះហឫទ័យប្រច័ណ្ឌ នោះមិនត្រូវបានបើកសម្ដែងឡើយ។ ព្រះដ៏អស្ចារ្យដែលស្វែងរកចិត្តមនុស្សទាំងអស់ ទ្រង់ជ្រាបគ្រប់អំពើបាបដែលបានប្រព្រឹត្តដោយសម្ងាត់ដោយពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត។ មនុស្សទាំងនេះក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានសុវត្ថិភាពក្នុងការបោកបញ្ឆោតរបស់ខ្លួន ហើយដោយព្រោះទ្រង់អត់ធ្មត់យូរ ពួកគេក៏និយាយថា ព្រះអម្ចាស់មិនទតឃើញទេ ហើយបន្ទាប់មកក៏ប្រព្រឹត្តដូចជាទ្រង់បានបោះបង់ផែនដីនេះចោលរួចហើយ។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់នឹងបកអាក្រាតពុតត្បុតរបស់ពួកគេ ហើយនឹងបើកសម្ដែងនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃនូវអំពើបាបទាំងឡាយដែលពួកគេបានប្រុងប្រយ័ត្នលាក់បាំងយ៉ាងខ្លាំងនោះ។»

> «គ្មានភាពលើសលប់ខាងឋានៈ សេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ ឬប្រាជ្ញាខាងលោកិយណាមួយ ហើយក៏គ្មានមុខតំណែងណាមួយក្នុងការិយាល័យបរិសុទ្ធ ដែលអាចរក្សាមនុស្សមិនឲ្យបោះបង់គោលការណ៍បានឡើយ នៅពេលដែលគេត្រូវទុកឲ្យស្ថិតនៅក្រោមចិត្តបោកបញ្ឆោតរបស់ខ្លួនឯង។ អ្នកដែលធ្លាប់ត្រូវបានចាត់ទុកថាសមគួរ និងសុចរិត ប្រាកដជាបង្ហាញខ្លួនជាមេដឹកនាំក្នុងការក្បត់សាសនា ហើយជាគំរូនៃការព្រងើយកន្តើយ និងនៃការរំលោភបំពានលើព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ព្រះអង្គនឹងមិនអត់ឱនឲ្យដល់ផ្លូវអាក្រក់របស់ពួកគេទៀតឡើយ ហើយក្នុងព្រះពិរោធរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់ប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដោយឥតមេត្តា។»

> «ដោយសេចក្តីមិនស្ម័គ្រព្រះហឫទ័យ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ដកវត្តមានរបស់ទ្រង់ចេញពីអ្នកទាំងឡាយដែលបានទទួលពន្លឺដ៏ធំ ហើយដែលបានដឹងអំណាចនៃព្រះបន្ទូលក្នុងការបម្រើដល់អ្នកដទៃ។ កាលមុន ពួកគេជាអ្នកបម្រើស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់ ដែលបានទទួលការអនុគ្រោះដោយវត្តមាន និងការណែនាំរបស់ទ្រង់; ប៉ុន្តែពួកគេបានបែរចេញពីទ្រង់ ហើយនាំអ្នកដទៃឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងកំហុស ដូច្នេះហើយពួកគេត្រូវបាននាំឲ្យស្ថិតនៅក្រោមសេចក្តីមិនពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ»។ Testimonies, volume 5, 211, 212.

យ៉ូអែលកំពុងនិយាយទៅកាន់ថ្នាក់ដឹកនាំនៃព្រះវិហារអាដվենទីស្តថ្ងៃទីប្រាំពីរលាវូឌីសេអា នៅពេលដែលគាត់កំណត់អត្តសញ្ញាណ «មនុស្សចាស់ៗ» ប៉ុន្តែយ៉ូអែលក៏កំពុងនិយាយទៅកាន់ពួកអ្នកមិនបានរៀនសូត្រផងដែរ ដូចដែលអេសាយហៅអ្នកទាំងនោះដែលត្រូវបានដាក់ឲ្យផ្ទុយនឹងពួកអ្នកចេះដឹង។ យ៉ូអែលកំពុងនិយាយទៅកាន់បុរសបុរាណទាំងឡាយដែលក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអាទិត្យនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៨ ហើយដែលជាអ្នកដំបូងត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះនៅក្នុងជំពូក ៩។ គាត់ក៏កំពុងថ្លែងទៅកាន់សមាជិកសាមញ្ញនៃព្រះវិហារអាដվենទីស្តថ្ងៃទីប្រាំពីរលាវូឌីសេអាផងដែរ នៅពេលដែលគាត់និយាយថា «ចូរស្ដាប់ការនេះ ឱមនុស្សចាស់ៗអើយ ហើយចូរផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ អស់អ្នកស្នាក់នៅក្នុងស្រុកទាំងអស់»។

បុរស​ទាំង ២៥ នាក់​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំបី ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ក្រាប​បង្គំ​ចំពោះ​ព្រះអាទិត្យ ដោយ​បែរ​ខ្នង​ទៅ​កាន់​ទីសក្ការៈ។ ពួក​គេ​ជា «មួយ​ភាគ​ដប់» នៃ​ការ​បះបោរ​របស់​មនុស្ស ២៥០ នាក់ ដែល​បាន​ឈរ​នៅ​ជា​មួយ​កូរ៉េ ដាថាន និង​អប៊ីរ៉ាម។ បុរស​ទាំង ២៥ នាក់​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​ការ​បះបោរ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ ដែល​តាម​ការ​បំផុស​គំនិត​នៅ​ឆ្នាំ 1888 បាន​បម្រើ​ជា​គំរូ​ទុក​ជាមុន​នៃ​ការ​បះបោរ​របស់​ភាព​ជា​អ្នកដឹកនាំ​នៃ​ព្រះវិហារ​អាឌវិនទីស​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ​ឡាវឌីសេអា នៅ 9/11 រហូត​ដល់​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ ពួក​គេ​តំណាង​ឲ្យ «មួយ​ភាគ​ដប់» នៃ​ការ​បះបោរ​នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដដែល​នោះ ដែល​អេសាយ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​ប្រាំមួយ កំណត់​សម្គាល់​ថា មនុស្ស​ប្រាជ្ញា​ជា «មួយ​ភាគ​ដប់» ដែល​មាន​សារធាតុ​នៅ​ខាង​ក្នុង។

យ៉ូអែល​គឺ​ជា​ការ​ប្រកាស​ដល់​អាដវេនទីស្ដ៍​ថា ពេលវេលា​សាកល្បង​របស់​ពួកគេ​បាន​បិទ​ហើយ ពីព្រោះ​ពួកគេ​បាន​បំពេញ​ពែង​នៃ​ពេលវេលា​សាកល្បង​របស់​ខ្លួន​ដោយ​អំពើ​បាប ហើយ​ភាព​ពេញលេញ​នោះ​ត្រូវ​បាន​តំណាង​ថា​ជា​ជំងឺ​ពី​ក្បាល​រហូត​ដល់​ចុង​ជើង​របស់​ពួកគេ ដែល​បញ្ជាក់​ថា សារ​នៃ​ភ្លៀង​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​កាត់​ផ្ដាច់​ចេញ​ពី​មាត់​របស់​ពួកគេ។ អេសាយ​ពិពណ៌នា​អំពី​ការពិត​ដដែល​នេះ​នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ម្ភៃ​ប្រាំបួន។

> ចូរឈប់ស្ងៀម ហើយអស្ចារ្យចិត្តចុះ; ចូរស្រែកឡើង ហើយស្រែកចុះ៖ ពួកគេស្រវឹង ប៉ុន្តែមិនមែនដោយស្រាទេ; ពួកគេដើរត្រេតត្រាត់ ប៉ុន្តែមិនមែនដោយស្រាខ្លាំងទេ។ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់បានចាក់បង្ហូរលើអ្នករាល់គ្នា​នូវ​វិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ដេកលក់​យ៉ាង​ជ្រៅ ហើយបានបិទភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នា៖ គឺពួកហោរា និងពួកអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នករាល់គ្នា ពួកអ្នកមើលឃើញ នោះទ្រង់បានគ្របបាំងពួកគេ។ ហើយនិមិត្តទាំងមូលបានក្លាយជាចំពោះអ្នករាល់គ្នា ដូចជាពាក្យនៃសៀវភៅមួយដែលត្រូវបានបិតត្រា ដែលមនុស្សយកទៅឲ្យអ្នកដែលចេះអក្សរ ដោយនិយាយថា «សូមអាននេះឲ្យខ្ញុំផង» ហើយគាត់និយាយថា «ខ្ញុំមិនអាចអានបានទេ ដ្បិតវាត្រូវបានបិតត្រា»។ ហើយសៀវភៅនោះក៏ត្រូវបានយកទៅឲ្យអ្នកដែលមិនចេះអក្សរ ដោយនិយាយថា «សូមអាននេះឲ្យខ្ញុំផង» ហើយគាត់និយាយថា «ខ្ញុំមិនចេះអក្សរទេ»។

> ហេតុនេះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ដោយ​ព្រោះ​ជនជាតិ​នេះ​ចូល​មក​ជិត​យើង​ដោយ​មាត់​របស់​គេ ហើយ​គោរព​យើង​ដោយ​បបូរមាត់​របស់​គេ ប៉ុន្តែ​បាន​ដក​ចិត្ត​របស់​គេ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង ហើយ​ការ​កោតខ្លាច​ចំពោះ​យើង​របស់​គេ គឺ​ជា​ការ​បង្រៀន​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​មនុស្ស ដូច្នេះ មើល​ចុះ យើង​នឹង​បន្ត​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​មួយ​នៅ​កណ្ដាល​ជនជាតិ​នេះ គឺ​ជា​ការ​អស្ចារ្យ និង​ជា​សេចក្ដី​អច្ឆរិយៈ​មួយ ពីព្រោះ​ប្រាជ្ញា​របស់​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​របស់​គេ​នឹង​វិនាស ហើយ​យោបល់​របស់​ពួក​អ្នក​ឈ្លាសវៃ​របស់​គេ​នឹង​ត្រូវ​លាក់​បាំង។ វេទនា​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​ខិតខំ​លាក់​គំនិត​ពិគ្រោះ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ជ្រៅ​ពី​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​កិច្ចការ​របស់​គេ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ងងឹត ហើយ​គេ​និយាយ​ថា តើ​នរណា​ឃើញ​យើង? ហើយ​តើ​នរណា​ស្គាល់​យើង? មែនហើយ ការ​បង្វែរ​អ្វីៗ​ឲ្យ​ក្រឡាប់​ច្រឡំ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា នឹង​ត្រូវ​រាប់​ទុក​ដូច​ជា​ដី​ឥដ្ឋ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​ជាង​ស្មូន ដ្បិត តើ​របស់​ដែល​បាន​ធ្វើ​ឡើង អាច​និយាយ​អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​វា​ថា គាត់​មិន​បាន​ធ្វើ​ខ្ញុំ​ទេ​ឬ? ឬ​តើ​វត្ថុ​ដែល​បាន​ច្នៃ អាច​និយាយ​អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​ច្នៃ​វា​ថា គាត់​គ្មាន​យោបល់​ទេ​ឬ? អេសាយ 29:9–16។

ការយល់ដឹង​របស់​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ មាន​មូលដ្ឋាន​លើ​ការ​បើក​ត្រា​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​របស់​ព្រះ។ អ្នក​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ក្នុង​ស្ថាប័ន​ខូច​ប្រែ​របស់ Adventism មិន​អាច​អាន​សៀវភៅ​ទំនាយ​បាន​ទេ ហើយ​ពួកគេ​ចោទ​ប្រកាន់​ព្រះ​ថា​ទ្រង់​គ្មាន​ការ​យល់ដឹង។ នៅ​ពេល​ទំនាយ​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា ពួកគេ​មិន​អាច​យល់​វា​បាន​ទេ ដូច្នេះ​ពួកគេ​ចោទ​ប្រកាន់​ព្រះ​ថា​ជា​អង្គ​ដែល​គ្មាន​ការ​យល់ដឹង ហើយ​ដោយ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួកគេ​បាន​បង្វែរ​អ្វីៗ​ទាំងអស់​ឲ្យ​ត្រឡប់​ក្បាល​ចុះ​ក្រោម។ ទាំង​អ្នក​ចេះ និង​អ្នក​មិន​ចេះ​ក្នុង Adventism មិន​អាច​យល់​ទំនាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​ត្រា​មុន​ពេល​ការ​សាកល្បង​បិទ​បញ្ចប់​នោះ​ទេ ហើយ​សៀវភៅ​យ៉ូអែល​បង្គាប់​ដល់ «ពួក​ចាស់​ទុំ» ឲ្យ​ស្តាប់ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​ជា​ពួក​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​ដែល​ទោះ​ស្តាប់​ក៏​មិន​ឮ ហើយ​ទោះ​មើល​ក៏​មិន​ឃើញ។

ចិត្តកណ្ដាលបំផុតនៃការបះបោររបស់ពួកគេ ត្រូវបានបង្ហាញក្នុងអសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការទទួលស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទថាជាព្រះអង្គទីមួយ និងទីចុងក្រោយ។ នេះគឺជាបរិបទនៃជំពូកដែលមានការសួរថា «តើការនេះបានកើតឡើងក្នុងជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា ឬសូម្បីតែក្នុងជំនាន់នៃបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរ​ឬ?»

តើ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក ធ្លាប់​មាន​ពេល​ណា​មួយ​ដែល​ប្រជាជន​មួយ​ក្រុម​ភ្ញាក់​ឡើង​នៅ​ពេល “សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ” ហើយ​ទើប​ដឹង​ថា​ពួកគេ​ជា​ព្រហ្មចារី​ល្ងង់​ដែរឬទេ? “មនុស្ស​ចាស់ៗ” ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ “ភ្ញាក់​ឡើង” ដូច​ដែល​ពួក Millerites ត្រូវ​បាន​បង្គាប់​នៅ​កិច្ចប្រជុំ​ជំរំ Exeter ក្នុង​ឆ្នាំ 1844 ដែរ។ អំពើប្រៀបប្រដូច​អំពី​ព្រហ្មចារី​ទាំង​ដប់ គឺ​ជា​អំពើប្រៀបប្រដូច​អំពី​បទពិសោធន៍​របស់​ប្រជាជន Adventist ដែល​បាន​សម្រេច​បំពេញ​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​គ្រប់​អក្សរ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ពួក Millerites ហើយ​នឹង​ត្រូវ​សម្រេច​បំពេញ​ម្ដង​ទៀត​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​គ្រប់​អក្សរ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ។ អសមត្ថភាព​របស់​សាសនា Seventh-day Adventism ខាង Laodicea ក្នុង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មូលដ្ឋាន​នៃ​ក្រុមជំនុំ​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​នៅ​ថ្ងៃ​ចុងក្រោយ គូស​បញ្ជាក់​គោលការណ៍​ព្យាករណ៍​ដែល​ជា​កូនសោ​បើក​សារ​ព្យាករណ៍។ នេះ​មិន​មែន​ជា​ច្បាប់​ព្រះគម្ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថែម​ទាំង​ជា​ចិត្ត​កណ្ដាល​នៃ​វិវរណៈ​អំពី​ព្រះលក្ខណៈ​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ ដែល​ត្រូវ​បាន​បក​ស្រាយ​ឲ្យ​ច្បាស់​នៅ​មុន​ពេល​ការ​សាកល្បង​បិទ​បញ្ចប់។

យ៉ូអែលសួរថា៖ «ការនេះបានកើតមាននៅក្នុងជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា ឬសូម្បីតែក្នុងជំនាន់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ?» ឬក៏អាចសួរថា៖ «នៅក្នុងជំនាន់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា មានដំណើរការនៃការសាកល្បងមួយ ដែលបំបែកប្រជាជនសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី ចេញពីប្រជាជនសេចក្ដីសញ្ញាចាស់ ដែរឬទេ?» មាន ហើយការបំបែកនោះត្រូវបានសម្រេចឡើងដោយសារព្រះសារព្យាករណ៍ ដែលត្រូវបានតំណាងជាប្រេងនៅក្នុងឧទាហរណកថា។ «ការនេះបានកើតមាននៅក្នុងជំនាន់របស់អ្នករាល់គ្នា ឬក្នុងជំនាន់បុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នា» បានកំណត់ភ្លាមៗថា អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងជំនាន់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ គឺជាការភ្ញាក់ឡើងមួយ បន្ទាប់ពីការបំផ្លាញដែលកើនឡើងជាបួនជំនាន់ ដូចដែលបានតំណាងដោយបញ្ញត្តិឲ្យផ្សាយសារនោះចេញទៅកាត់បួនជំនាន់ និងដោយសត្វល្អិតបួនប្រភេទនៃការបំផ្លាញដែលកើនឡើង។ យ៉ូអែល គឺជាការប្រកាសនៃការជំនុំជម្រះប្រឆាំងនឹងក្រុមជំនុំមួយដែលបានរអិលថយក្រោយ និងក្បត់ជំនឿ នៅពេលសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ គ្មានក្រុមជំនុំណាមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធ បានឈរប្រឆាំងនឹងពន្លឺដ៏ធំជាង ក្រុមជំនុំសេវេនដេ អេដវិនទីស្ទ ឡើយ។ និមិត្តសញ្ញានៃការបះបោរប្រភេទនោះប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីពិត ត្រូវបានតំណាងដោយ «កាពើណិម»។

យើង​នឹង​បន្ត​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

> «នៅកាពើណិម ព្រះយេស៊ូវបានគង់ស្នាក់នៅក្នុងចន្លោះពេលនៃការធ្វើដំណើរទៅមករបស់ព្រះអង្គ ហើយទីក្រុងនោះក៏បានក្លាយជាទីស្គាល់ថាជា “ទីក្រុងរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់”។ វាស្ថិតនៅលើឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេ និងនៅជិតព្រំប្រទល់នៃវាលទំនាបដ៏ស្រស់ស្អាតកេននេសារ៉ែត បើមិនមែនស្ថិតនៅលើវាលទំនាបនោះផ្ទាល់ទេ»។ The Desire of Ages, 252.

> «ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ប្រកាស​ថា​ជា​កូន​របស់​ព្រះ ការ​អត់ធ្មត់​តិចតួច​ណាស់​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ ពាក្យ​សម្តី​ជូរចត់​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​និយាយ ហើយ​ការ​ថ្កោលទោស​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​បញ្ចេញ​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ជំនឿ​ដូច​យើង។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​មើល​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រុមជំនុំ​ផ្សេងៗ​ថា​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប​ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ​ព្រះអម្ចាស់​មិន​ទត​ឃើញ​ពួកគេ​ដូច្នោះ​ឡើយ។ អ្នក​ដែល​មើល​សមាជិក​នៃ​ក្រុមជំនុំ​ផ្សេងៗ​ដូច្នោះ មាន​តម្រូវការ​ឲ្យ​បន្ទាប​ខ្លួន​ក្រោម​ព្រះហស្ត​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះ។ អ្នក​ដែល​ពួកគេ​ថ្កោលទោស​នោះ ប្រហែល​ជា​មាន​តែ​ពន្លឺ​តិចតួច ឱកាស និង​អភ័យឯកសិទ្ធិ​តិចតួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើ​ពួកគេ​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​ដែល​សមាជិក​ជាច្រើន​នៃ​ក្រុមជំនុំ​របស់​យើង​បាន​ទទួល ពួកគេ​ប្រហែល​ជា​បាន​រីកចម្រើន​ក្នុង​អត្រា​មួយ​ខ្ពស់​ជាង​នេះ​ឆ្ងាយ ហើយ​បាន​តំណាង​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន​ដល់​លោកិយ​បាន​ល្អ​ជាង​នេះ។ អំពី​អ្នក​ដែល​អួតអាង​អំពី​ពន្លឺ​របស់​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​ដើរ​តាម​ពន្លឺ​នោះ ព្រះគ្រីស្ទ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា នៅ​ថ្ងៃ​ជំនុំជម្រះ ទីរ៉ុស និង​ស៊ីដូន​នឹង​ទ្រាំទ្រ​បាន​ស្រួល​ជាង​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហើយ​អ្នក កាពើណិម [Seventh-day Adventists, who have had great light] ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ដល់​ស្ថានសួគ៌ [in point of privilege] នឹង​ត្រូវ​បន្ទាប​ចុះ​ដល់​នរក៖ ដ្បិត​បើ​ការ​អស្ចារ្យ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធិ ដែល​បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​អ្នក​នោះ បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​សូដុំ​វិញ នោះ​វា​នឹង​នៅ​រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​ថា នៅ​ថ្ងៃ​ជំនុំជម្រះ ស្រុក​សូដុំ​នឹង​ទ្រាំទ្រ​បាន​ស្រួល​ជាង​អ្នក»។ នៅ​ពេល​នោះ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ឆ្លើយ​ថា «ឱ​ព្រះវរបិតា ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ស្ថានសួគ៌ និង​ផែនដី​អើយ ទូលបង្គំ​សូម​អរ​ព្រះគុណ​ទ្រង់ ពីព្រោះ​ទ្រង់​បាន​លាក់​សេចក្ដី​ទាំងនេះ​ពី​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ និង​អ្នក​វាងវៃ [in their own estimation] ហើយ​បាន​បើក​សម្ដែង​វា​ដល់​ទារក​តូចៗ»។

> «ហើយ​ឥឡូវនេះ ពីព្រោះ​អ្នករាល់គ្នា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទាំងនេះ​អស់ហើយ» ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «ហើយ​យើង​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​អ្នករាល់គ្នា ទាំង​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រលឹម ហើយ​និយាយ ប៉ុន្តែ​អ្នករាល់គ្នា​មិន​បាន​ស្តាប់​ទេ ហើយ​យើង​បាន​ហៅ​អ្នករាល់គ្នា ប៉ុន្តែ​អ្នករាល់គ្នា​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទេ ដូច្នេះ យើង​នឹង​ធ្វើ​ចំពោះ​ព្រះវិហារ​នេះ ដែល​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ដោយ​នាម​របស់​យើង ជា​ទី​ដែល​អ្នករាល់គ្នា​ទុក​ចិត្ត និង​ចំពោះ​ទីកន្លែង​ដែល​យើង​បាន​ប្រទាន​ដល់​អ្នករាល់គ្នា និង​ដល់​បុព្វបុរស​របស់​អ្នករាល់គ្នា ដូច​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ស៊ីឡូ​ដែរ។ ហើយ​យើង​នឹង​បោះ​ចោល​អ្នករាល់គ្នា​ចេញ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​យើង ដូច​ដែល​យើង​បាន​បោះ​ចោល​បងប្អូន​របស់​អ្នករាល់គ្នា​ទាំងអស់ គឺ​ពូជពង្ស​ទាំងមូល​របស់​អេប្រាអិម»។

> «ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្កើត​ស្ថាប័ន​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ចំណោម​យើង ដែល​មាន​សារៈសំខាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ស្ថាប័ន​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង មិន​មែន​ដូច​ជា​ស្ថាប័ន​លោកិយ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​តាម​របៀប​របប​របស់​ព្រះ។ ស្ថាប័ន​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ​មាន​ភ្នែក​តែ​មួយ​ចំពោះ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ថា ដោយ​គ្រប់​មធ្យោបាយ ព្រលឹង​ទាំងឡាយ​ដែល​កំពុង​វិនាស​អាច​ត្រូវ​បាន​សង្គ្រោះ។ ចំពោះ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ សក្ខីភាព​ទាំងឡាយ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​មក​ដល់ ហើយ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​បាន​យក​ចិត្តទុកដាក់​ចំពោះ​ការ​ស្តីបន្ទោស ការ​ព្រមាន និង​ដំបូន្មាន​ទាំងឡាយ​ឡើយ។»

> «ចូរស្តាប់អំពីការនេះឥឡូវនេះ ឱប្រជាជនល្ងង់ខ្លៅ និងឥតយល់ដឹង ដែលមានភ្នែកតែមើលមិនឃើញ មានត្រចៀកតែស្តាប់មិនឮ៖ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនកោតខ្លាចយើងទេឬ? តើអ្នករាល់គ្នាមិនញាប់ញ័រនៅចំពោះមុខយើងទេឬ? យើងបានដាក់ខ្សាច់ជាព្រំប្រទល់សមុទ្រ ដោយក្រឹត្យអស់កល្បជានិច្ច ដើម្បីឲ្យវាមិនអាចហួសកាត់បាន; ទោះបីរលករបស់វាកញ្ជ្រោលឡើង ក៏មិនអាចឈ្នះបាន; ទោះបីវាគ្រហឹមឡើង ក៏មិនអាចហួសលើសព្រំប្រទល់នោះបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រជាជននេះមានចិត្តបះបោរ និងរឹងរូស; ពួកគេបានបះបោរ ហើយបានចាកចេញទៅ។ ពួកគេក៏មិននិយាយក្នុងចិត្តថា “ឥឡូវនេះ ចូរយើងកោតខ្លាចព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃយើង ដែលប្រទានភ្លៀងទាំងដើមរដូវ និងចុងរដូវ តាមពេលកំណត់របស់វា; ព្រះអង្គរក្សាទុកសប្តាហ៍ដែលបានកំណត់សម្រាប់រដូវចម្រូតជូនយើង” ដែរ។ អំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នករាល់គ្នាបានបង្វែរចេញនូវការទាំងនេះ ហើយអំពើបាបរបស់អ្នករាល់គ្នាបានរារាំងសេចក្តីល្អពីអ្នករាល់គ្នា.... ពួកគេមិនកាត់ក្តីសំណុំរឿងទេ គឺសំណុំរឿងរបស់កុមារកំព្រា ទោះយ៉ាងណា ពួកគេនៅតែរីកចម្រើន; ហើយសិទ្ធិរបស់ជនខ្វះខាត ពួកគេក៏មិនកាត់ក្តីឡើយ។ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា តើយើងមិនត្រូវចុះទណ្ឌកម្មចំពោះការទាំងនេះទេឬ? តើព្រលឹងយើងមិនត្រូវសងសឹកលើជាតិសាសន៍ដូចនេះទេឬ?”»

> «តើព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានបង្ខំឲ្យមានព្រះបន្ទូលថា “កុំអធិស្ឋានសម្រាប់ប្រជាជននេះឡើយ កុំបន្លឺសម្រែក ឬពាក្យអធិស្ឋានសម្រាប់ពួកគេឡើយ ហើយកុំទូលអង្វរចំពោះយើងឡើយ ដ្បិតយើងនឹងមិនស្តាប់ឯងទេ” ឬ? «ហេតុនេះហើយ ភ្លៀងបានត្រូវឃាត់ទុក ហើយគ្មានភ្លៀងចុងរដូវទេ.... ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ តើឯងមិននឹងអំពាវនាវមកឯយើងថា ឱព្រះបិតានៃទូលបង្គំ ទ្រង់ជាព្រះអង្គដឹកនាំកាលយុវវ័យរបស់ទូលបង្គំទេឬ?»» Review and Herald, August 1, 1893.

Back to Articles